RICK DAY: VOYEUR

ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ, ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΚΑΙ ...ΠΙΟ ΦΩΤΕΙΝΑ

.
Αν μέχρι τώρα απολαμβάνατε την εμπειρία μιας επίσκεψης σε dark room με μόνο τις 4 αισθήσεις, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση και την ακοή, τώρα μπορείτε επιτέλους να χρησιμοποιήσετε και την πέμπτη, την όραση.
Χάρη στο Oral Sex Light, μια μικρή συσκευή που τοποθετείτε πίσω από το αυτί και φωτίζει εντοπισμένα την ευαίσθητη περιοχή των ερωτικών σας παρτενέρ, μπορείτε επιτέλους να έχετε οπτική εικόνα εκεί που πριν βασίλευε βαθύ σκοτάδι.
Μόνο με 9,00 ευρώ.
Τι λέτε, θα το τολμήσετε;

CAIRO CALLING. ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΔΑ

.
Cairo Calling

Xiaodan He / Canada
Ahmed is in for the shock of his life when his mother calls from Cairo to announce her imminent visit to Montreal . He has to clean up his act to get ready for her arrival. He convinces his entourage to play along for the duration of her stay, telling them that the visit is a short one. But Mother has other plans... She is a woman on a mission and is ready to stay for as long as it takes for her to see it through. In fact, she has an open ticket! Ahmed's patience as well as his friends' will be severely tested as his mother tries to bring her old world values into their lives. But she too will get tested when she realizes the true meaning of the old saying : be careful what you wish for, it may just come true...

Δείτε ολόκληρη τη μικρού μήκους ταινία πιέζοντας εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=7PRbEWKLhL8

.

ΘΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΟΥΝ ΟΙ GAY FANS ΤΗΣ EUROVISION ΣΤΟ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ;

.

(gcn.ie)- Fascist groups in the Serbia have said the will target gay men who attend the Eurovision Song Contest in Belgrade next month with violence

The president of the fascist organisation Obraz, announced the group's violent intentions in the pages of daily newspaper ALO! on April 7, calling Eurovision "gay youth day."

The reaction Serbian authorities in charge of the event have to the fascist threats has alarmed lesbian and gay activists in the country.

"We are not organising their arrival, therefore we can not take care of their security," Aleksandar Rados, the Eurovision organiser's PR, said of gay visitors.

Obraz is notorious for its extreme homophobic views and taste for attacking gay people.

Their threats have led some to question whether Belgrade is a suitable location for a contest that is both a gay favourite and a powerful symbol of European unity.

Semi-finals of Eurovision 2008 will be held in Belgrade on May 20 and 22, with the final on May 24.

BRIAN FINKE

ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ

Παράνομη επεξεργασία ευαίσθητων δεδομένων
ΠΟΛΙΤΗΣ - 16/03/2008
Ύστερα από σχετική καταγγελία η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα της Ελληνικής Δημοκρατίας, εξέτασε με πρόσφατη απόφασή της, υπόθεση εναντίον Ασφαλιστικής εταιρείας, σχετικά με παράνομη επεξεργασία ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων που αφορούσαν την ερωτική ζωή και τις σεξουαλικές προτιμήσεις του καταγγέλλοντος. Ειδικότερα, ο προσφεύγων κατήγγειλε ότι, σε συνεργασία με ασφαλιστικό πράκτορα και ενώ είχε ήδη συνάψει με τη συγκεκριμένη ασφαλιστική εταιρεία, ασφαλιστήρια συμβόλαια πυρός και κλοπής, αποφάσισε να συνάψει και ασφαλιστήριο συμβόλαιο ζωής. Για το σκοπό αυτό, συμπλήρωσε τη σχετική αίτηση, κατέβαλε ένα ποσό ως προκαταβολή και απάντησε σε ερωτηματολόγιο γενικού περιεχομένου, όπου μία ερώτηση αφορούσε στην εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας.
Εκεί, απάντησε ότι δεν είχε εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, διότι είχε απαλλαγεί από την υποχρέωση στράτευσης, λαμβάνοντας προσωρινό απολυτήριο ακαταλληλότητας στο οποίο είχε κριθεί ικανός Κατηγορία 5 (Ι5). Τότε, του ζητήθηκε να προσκομίσει το απολυτήριο στρατού του. Πρόκειται, συγκεκριμένα, για "Προσωρινό Απολυτήριο Ακαταλλήλων - Τυχόντων Αναβολής". Μετά την άπρακτη πάροδο διμήνου από την προσκόμιση του ως άνω απολυτηρίου, ο προσφεύγων προσήλθε στα γραφεία της Ασφαλιστικής, προκειμένου να πληροφορηθεί για ποιό λόγο δεν είχε ακόμη καταρτιστεί το ασφαλιστήριο ζωής. Ο προσφεύγων ισχυρίστηκε ότι τότε "κάποιος υπάλληλος της εταιρείας του απάντησε προφορικά ότι δεν τον ασφαλίζουν γιατί είναι ομοφυλόφιλος. Ο προσφεύγων υπέβαλε αίτημα όπως λάβει έγγραφη απάντηση και έλαβε απορριπτική επιστολή με την οποία ενημερωνόταν επιπλέον ότι η απόφαση της εταιρείας στηρίζεται σε ιατρικά και στατιστικά δεδομένα, καθώς και στην πάγια τακτική που ακολουθεί η Εταιρεία σε ανάλογες περιπτώσεις.Στην εξέταση της υπόθεσης, η Αρχή ζήτησε εξηγήσεις τόσο από την Ασφαλιστική εταιρεία όσο και από την Αρμόδια Επιτροπή Απαλλαγών στην οποία απηύθυνε ερωτήματα.
Αφού ανασκόπησε στην απόφαση της τη σχετική νομοθεσία περί προσωπικών δεδομένων επεσήμανε μεταξύ άλλων πως, "Ευαίσθητα δεδομένα", είναι τα δεδομένα που αφορούν τη φυλετική ή εθνική προέλευση, τα πολιτικά φρονήματα, τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις, τη συμμετοχή σε συνδικαλιστική οργάνωση, στην υγεία, στην κοινωνική πρόνοια και στην ερωτική ζωή, στα σχετικά με ποινικές διώξεις ή καταδίκες, καθώς και στη συμμετοχή σε συναφείς με τα ανωτέρω ενώσεις προσώπων.
Από τα στοιχεία του φακέλου, προέκυψε μεταξύ άλλων ότι από το προαναφερόμενο έγγραφο, που υπέβαλε στην Αρχή η Επιτροπή Απαλλαγών Αθηνών, ότι ο εκεί αναφερόμενος λόγος απαλλαγής του προσφεύγοντος από τη στράτευση δεν αφορά ουσιαστικά στην κατάσταση της υγείας του, αλλά στις σεξουαλικές του προτιμήσεις (το σεξουαλικό προσανατολισμό του, κατά άλλη διατύπωση), οι οποίες δυσκολεύουν υπέρμετρα - κατά την Επιτροπή Απαλλαγών - την προσαρμογή του στο στρατιωτικό περιβάλλον και δικαιολογούν την απαλλαγή του από τη στράτευση με το χαρακτηρισμό Ι5. Ωστόσο, εξ αυτού μόνο του γεγονότος της κατά τα ανωτέρω απαλλαγής του προσφεύγοντος από τη στράτευση, δεν προκύπτει ούτε συγκεκριμένη υπαρκτή βλάβη της υγείας του ούτε, έστω, προσδιορισμένος, σαφής και αναλόγου σοβαρότητας κίνδυνος για την υγεία του, που να μπορούσαν ενδεχομένως να δικαιολογήσουν την απόρριψη, για λόγους υγείας, της πρότασής του για σύναψη σύμβασης ασφάλειας ζωής.Όπως αναφέρεται στην απόφαση της Αρχής, στα προαναφερόμενα έγγραφα, που η Ασφαλιστική υπέβαλε στην Αρχή, επανειλημμένως η εν λόγω εταιρεία ισχυρίζεται ότι η απόφασή της για την απόρριψη της πρότασης του προσφεύγοντος για σύναψη σύμβασης ασφάλειας ζωής βασίστηκε "σε ιατρικά και στατιστικά δεδομένα καθώς και στην πάγια τακτική που ακολουθεί η εν λόγω εταιρεία σε ανάλογες περιπτώσεις".
Από την αντιπαραβολή των παραπάνω εγγράφων προκύπτει, κατέληξε στην απόφαση της η Αρχή, ότι καμία από τις περιπτώσεις, που υποβλήθηκαν δειγματοληπτικά στην Αρχή, δεν παρουσιάζει πραγματικά αναλογία με την περίπτωση του προσφεύγοντος. Και τούτο, για τους εξής λόγους: α) κανενός άλλου υποκειμένου δεν απορρίφθηκε η πρόταση σύναψης σύμβασης ασφάλειας ζωής εξαιτίας του (δηλωμένου ή εικαζόμενου) σεξουαλικού προσανατολισμού του, β) ο προσφεύγων δεν κλήθηκε να υποβληθεί σε ιατρικές εξετάσεις, προκειμένου να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας του, ως πρόκριμα για τη σύναψη σύμβασης ασφάλειας ζωής, και γ) κανενός άλλου υποκειμένου δεν απορρίφθηκε η πρόταση σύναψης σύμβασης ασφάλειας ζωής εξαιτίας του απολυτηρίου στρατού του. Επομένως, ενώ η Ασφαλιστική επικαλείται ιατρικά και στατιστικά δεδομένα, στα οποία βασίστηκε η απόφασή της για την απόρριψη της πρότασης του προσφεύγοντος για σύναψη σύμβασης ασφάλειας ζωής, δεν προσκόμισε κανένα στοιχείο, που να δικαιολογεί τον ισχυρισμό της αυτό.
Όπως απεφάνθη η Αρχή, η εν λόγω εταιρεία δεν δικαιούταν να επεξεργαστεί αυτά τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα του προσφεύγοντος, τα οποία αφορούσαν αποκλειστικά το σκοπό της αξιολόγησης της ικανότητάς του για στράτευση, για το σκοπό της σύναψης σύμβασης ασφάλειας ζωής. Και τούτο, διότι τα δεδομένα αυτά δεν είναι ούτε αναγκαία ούτε πρόσφορα για το σκοπό της σύναψης σύμβασης ασφάλειας ζωής, καθόσον ασφαλή συμπεράσματα - λαμβάνοντας υπόψη και ενδεχόμενα ιατρικά και στατιστικά δεδομένα - για την κατάσταση της υγείας του προσφεύγοντος μπορούσαν να εξαχθούν μόνο από τα πορίσματα κατάλληλων ιατρικών εξετάσεων, στις οποίες, όμως, ο προσφεύγων δεν υπεβλήθη. Συνεπώς, υπέδειξε η Αρχή, η επεξεργασία των ως άνω ευαίσθητων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα του προσφεύγοντος, που αφορούν αποκλειστικά το σεξουαλικό του προσανατολισμό (δηλαδή, την ερωτική του ζωή), δεν είναι πρόσφορη και αναγκαία για την επίτευξη της αξιολόγησης της πρότασής του για το σκοπό της σύναψης σύμβασης ασφάλειας ζωής και είναι, συνεπώς, παράνομη. Εξάλλου, το γεγονός ότι ο προσφεύγων προσκόμισε ο ίδιος, όπως του ζητήθηκε, στην Ασφαλιστική το απολυτήριο του στρατού δεν είναι ικανό να άρει τον παράνομο χαρακτήρα της κρινόμενης επεξεργασίας από την εν λόγω εταιρεία. Ως εκ τούτου επεβλήθη στην Εταιρεία πρόστιμο ύψους € 60.000. Απόφαση 3/2008

ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ. ΣΕΞ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

.
Στο Άμστερνταμ από το Σεπτέμβρη
Σεξ σε δημόσιους χώρους
ΠΟΛΙΤΗΣ - 14/03/2008
Ελεύθερα θα μπορούν να απολαμβάνουν τις χαρές του έρωτα από το επόμενο φθινόπωρο όσοι βρίσκονται στο Άμστερνταμ, στο πάρκο Βόντελ. Τη σχετική απόφαση πήρε ο δήμος της ολλανδικής πρωτεύουσας, με την υποχρέωση, βέβαια, για τους εραστές να τηρούν κάποιους κανόνες. Τα ζευγάρια θα πρέπει, κατ΄ αρχάς, να κάνουν υπομονή και να περιμένουν τη δύση του ηλίου. Έπειτα, θα πρέπει να αποφεύγουν τις ερωτικές περιπτύξεις κοντά στις παιδικές χαρές. Και, τέλος, είναι υποχρεωμένοι να μαζεύουν τα προφυλακτικά τους μετά την ολοκλήρωση της ερωτικής πράξης. Τηρώντας αυτούς τους κανόνες, ετεροφυλόφιλα και ομοφυλόφιλα ζευγάρια που επισκέπτονται το πιο γνωστό πάρκο της Ολλανδίας, θα μπορούν να απολαμβάνουν τις χαρές του έρωτα από τον προσεχή Σεπτέμβριο, όπως προβλέπει το σχετικό σχέδιο των δημοτικών αρχών, χωρίς να κινδυνεύουν να καταλήξουν στο αστυνομικό τμήμα για προσβολή της δημοσίας αιδούς.Οι συστάσεις Η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από την αστυνομία, η οποία, σύμφωνα με την ολλανδική εφημερίδα "De Τelegraaf", συνέστησε στους δήμους του Ρότερνταμ, της Χάγης και της Ουτρέχτης να ακολουθήσουν το παράδειγμα της πρωτεύουσας. Στη σχετική επιστολή η αστυνομία αναφέρει ότι η αποποινικοποίηση του σεξ στους δημόσιους χώρους μπορεί να εγγυηθεί καλύτερα την ασφάλεια των εραστών και ιδιαίτερα των ομοφυλόφιλων, οι οποίοι πέφτουν και πιο συχνά θύματα σεξουαλικών πειραγμάτων. Το πάρκο του Βόντελ συγκεντρώνει 10 εκατομμύρια Ολλανδούς και ξένους επισκέπτες κάθε χρόνο και θεωρείτο πάντοτε ένας ελεύθερος χώρος ανεκτικότητας. Τη δεκαετία του 1960 κάποιοι επισκέπτες του συνήθιζαν να γιορτάζουν την εποχή του Υδροχόου καπνίζοντας μαριχουάνα και κολυμπώντας γυμνοί στη λίμνη του. Ο δήμος του Άμστερνταμ συνεχίζει, με την απόφασή του για την αποποινικοποίηση του σεξ, αυτήν την παράδοση της ανεκτικότητας

.
Με μια ματιά
Οι Βρετανοί δηλώνουν σε διπλάσιο ποσοστό από τους Αμερικανούς ότι έχουν κάνει σεξ σε δημόσιο χώρο
Για σεξ στους δημόσιους χώρους οι Έλληνες προτιμούν τις παραλίες
Στην Κίνα η πρόταση για σεξ σε δημόσιο χώρο γίνεται συνήθως μέσω της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας.
Το 75% των Αυστραλών δηλώνει ότι έχει κάνει σεξ σε αυτοκίνητο

COMING OUT. ΜΙΑ ΝΟΤΙΟΚΟΡΕΑΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ

.

Actor Hong Suk-Chun to Host 'Coming Out'
topix, 13-4-2008

Hong Suk-chun, the first Korean actor to publicly "come out of the closet,'' is hosting his own television talk show, "Coming Out'', a program that features the lives of homosexuals.

Hong will be hosting the program with actress Jung Kyung-soon on cable channel tvN. He stirred the nation when he came out in 2000 and suddenly stopped appearing on television for a while. "Five percent of Korea's population is considered homosexual, but who knows if the number is higher? These are people who are living with us right now and the suffering they go through is unimaginable,'' Choi said.

"I don't advise people to come out because I know it is a hard decision. But as for myself, I have never been happier. I don't have to lie to myself any more,'' Hong said.

"I told the crew that the program must be based on humanity. So many minorities (including the gay community) are being discriminated against. Korean society needs more programs like this,'' he said.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

Ελληνοαμερικανικό blog-ο στην ατζέντα των ΗΠΑ
ΝΙΚΟΣ Β. ΤΣΙΤΣΑΣ, Έθνος, 22/3/2008
Τρεις ομογενείς μπλόγκερ φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας με τα πιο δημοφιλή πολιτικά ιστολόγια, επηρεάζοντας σημαντικά τους Αμερικανούς
Στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης των πολιτικών μπλογκ (πηγή: wikio.com) φιγουράρουν τα ιστολόγια τριών Ελληνοαμερικανών: Στην 7η θέση βρίσκεται το HuffingtonPost της Αριάννας Στασινοπούλου-Χάφινγκτον.
Η 58χρονη «μπλόγκερ» ξεκίνησε από την Ελλάδα για να κατακτήσει την πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Ο ακτιβισμός της κατά της χρήσης του πετρελαίου την οδήγησε στη διοίκηση του Detroit Project, που στοχεύει στο τέλος της αμερικανικής εξάρτησης από την ενέργεια της Μέσης Ανατολής, δημιουργώντας για παράδειγμα αυτοκίνητα που καταναλώνουν το λιγότερο δυνατό ορυκτό καύσιμο. Εξάλλου, η ίδια οδηγεί ένα υβριδικό αυτοκίνητο που κινείται με βενζίνη και ηλεκτρισμό.
Το 2003 διεκδίκησε τη θέση του κυβερνήτη της Καλιφόρνια όπου έχασε από τον Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Δύο χρόνια αργότερα δημιούργησε το φημισμένο ιστολόγιο για να παρουσιάζει τα μπλογκ των αστεριών του Χόλιγουντ.
Η ηλεκτρονική της εφημερίδα έχει περισσότερους από 3 εκατ. επισκέπτες την ημέρα. Στην 9η θέση βρίσκεται το μπλογκ του 37χρονου δικηγόρου Μάρκου Μουλίτσα, DailyKos, με 3,7 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε εβδομάδα. Ο Ελληνοαμερικανός μπλόγκερ έχει ανακηρυχθεί από το περιοδικό «Forbes» ως ο 16ος ισχυρότερος άνθρωπος του κόσμου στο Διαδίκτυο, είναι πρώην πεζοναύτης και γνωστός για τη σκληρή γλώσσα που χρησιμοποιεί στα κείμενά του, για τον πόλεμο του Ιράκ.
Στη 17η θέση των πολιτικών μπλογκ βρίσκεται το AMERICAblog του δικηγόρου και ακτιβιστή Τζον Αραβώση. Η ιστοθέση έχει καταγράψει 562.397 επισκέψεις μόνο την τελευταία εβδομάδα. Τα κοινά σημεία των τριών Ελλήνων μπλόγκερ δεν αφορούν μόνο την καταγωγή αλλά και τις πολιτικές τους πεποιθήσεις: είναι και οι τρεις πρώην ρεπουμπλικάνοι και νυν υποστηρικτές του Δημοκρατικού Κόμματος.
Το DailyKos έχει συγκεντρώσει 1,5 εκατ. δολάρια για τους Δημοκρατικούς, ενώ ο Τζον Αραβώσης περίπου 100.000 δολάρια. Ο μέσος αναγνώστης τους είναι 44 ετών και το 70% των επισκεπτών έχουν ανώτερη μόρφωση. Οι τρεις μπλόγκερ, οι οποίοι γνωρίζονται μεταξύ τους, ασκούν μεγάλη επιρροή στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ αναδεικνύοντας τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει το Διαδίκτυο στις αναπτυγμένες κοινωνίες.
Από το μπλογκ στο CNN και στο Κογκρέσο με νόμο
Η δύναμη του Διαδικτύου είναι πολύ μεγάλη. Ο ακτιβιστής μπλόγκερ Τζον Αραβώσης είναι αποκαλυπτικός στο παράδειγμα που μας δίνει:
«Πριν από δύο χρόνια σε εφημερίδα του Σικάγου καταγράφηκε η υπόθεση μιας ιστοσελίδας στην οποία εάν πλήρωνε κάποιος ένα ποσό και έδινε έναν οποιοδήποτε αριθμό κινητού τηλεφώνου, σε δυο μέρες είχε σπίτι του τις καταστάσεις με τις κλήσεις του συγκεκριμένου κινητού τον τελευταίο μήνα.
Σκεφτείτε ότι από το κινητό καλεί κάποιος την ερωμένη του, οι αστυνομικοί καλούν τους πληροφοριοδότες τους ή ένας πολιτικός μπορεί να μιλάει με το FBI.
Κινητοποίηση των ΜΜΕΕγραψα την ιστορία στο μπλογκ μου και είδα να το κάνει θέμα το CNN.
Η υπόθεση ήταν τρία χρόνια στη δημοσιότητα και δεν είχε σταματήσει να λειτουργεί η συγκεκριμένη ιστοσελίδα.
Πήρα τα κινητά γνωστών πολιτικών όπως του Τζορτζ Στεφανόπουλου και προσπάθησα να βρω τις κλήσεις τους.
Για τον συγκεκριμένο πολιτικό δεν πέτυχα να βρω κάτι, αλλά τα κατάφερα για τον στρατηγό Ουέσλι Κλαρκ του Δημοκρατικού Κόμματος. Τον πήρα τηλέφωνο και του εξήγησα ότι θα δημοσιεύσω τις κλήσεις του για να κινητοποιηθούν τα ΜΜΕ. Δυσαρεστήθηκε αλλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.
Κάλυψα τα νούμερα των κλήσεων και δημοσίευσα την ιστορία στο μπλογκ μου. Από τότε ακόμα και σε περιφερειακά Μέσα έκαναν ακριβώς το ίδιο, δηλαδή αποκάλυπταν τους καταλόγους των κλήσεων γνωστών προσώπων.
Υστερα από τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα από το ABC, αναγκάστηκε το Κογκρέσο, τρεις μήνες αργότερα, να ψηφίσει νόμο που απαγόρευε την παροχή αντίστοιχων υπηρεσιών».
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΑΡΑΒΩΣΗ«Είμαι απεξαρτημένος Ρεπουμπλικάνος»
«Σ' ένα μεγάλο έθνος αξίζει η αλήθεια». Αυτή η έκφραση συνοδεύει το ίχνος του δημοφιλούς AMERICAblog στις διεθνείς μηχανές αναζήτησης. Στο τέλος της αρχικής σελίδας του ιστολογίου καταγράφεται ο αριθμός 81.594.729, ο οποίος αντιστοιχεί στους επισκέπτες του μπλογκ από το 2004 μέχρι σήμερα.
Ο δημιουργός του, Τζον Αραβώσης, είναι γνωστός μπλόγκερ και ακτιβιστής υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Γεννήθηκε το 1963 στις ΗΠΑ από Ελληνες γονείς. Η μητέρα του κατάγεται από το Ανω Δώριο Μεσσηνίας και ο πατέρας του από το χωριό Διαβολίτσι του ίδιου νομού. Χρειάστηκε να ταξιδέψουν αρκετά χιλιόμετρα μακριά για να γνωριστούν και να παντρευτούν στο Σικάγο.
Ο Τζον είναι ανιψιός του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου -υπουργού των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80-, ο οποίος είναι πρώτος ξάδερφος της μητέρας του. Εχει σπουδάσει Νομικά στην Ουάσιγκτον και έχει εργαστεί ως σύμβουλος για θέματα εξωτερικής πολιτικής στο γραφείο του ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή Τεντ Στίβενς, στα τέλη της δεκαετίας του 80, πριν αρχίσει να υποστηρίζει το κόμμα των Δημοκρατικών.
«Είμαι ένας «απεξαρτημένος» ρεπουμπλικάνος, όπως λέμε «απεξαρτημένος αλκοολικός»», λέει χαριτολογώντας.
Το 2000, πέτυχε το πρώτο μποϊκοτάζ σε τηλεοπτική εκπομπή, αφού κατάφερε από την ιστοσελίδα StopDrLaura.com, έπειτα από έναν χρόνο επίμονων αγώνων και διαδικτυακής δράσης, να πείσει 170 εταιρείες να αποσύρουν τις διαφημίσεις τους από την εκπομπή παναμερικανικής εμβέλειας, «Dr Laura».
Ο λόγος ήταν ότι η παρουσιάστρια της εκπομπής είχε χαρακτηρίσει τους ομοφυλόφιλους «βιολογικά λάθη της φύσης». Σήμερα ο Αραβώσης εργάζεται ως σύμβουλος σε θέματα πολιτικής μέσω του Διαδικτύου και διατηρεί το AMERICAblog, το οποίο υποστηρίζει το Δημοκρατικό Κόμμα.
Υπόθεση ΜακβέιΟ Τζον Αραβώσης έκανε μια στάση στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ πριν ταξιδέψει στη Γαλλία και κατόπιν στην Ιταλία για να μιλήσει σε φοιτητική ημερίδα σχετικά με τις δυνατότητες που προσφέρει το Διαδίκτυο. Το «Εθνος της Κυριακής» τον συνάντησε σ' ένα μικρό διάλειμμα από το «βαρύ» πρόγραμμά του.
Γίνατε γνωστός κυρίως από την υπόθεση ΜακΒέι. Ποιος ήταν ο λόγος που ασχοληθήκατε με ένα τέτοιο ζήτημα;
Πριν από δέκα χρόνια διάβασα σε μια ηλεκτρονική εφημερίδα της Χονολουλού ότι έδιωξαν από το ναυτικό τον Τίμοθι ΜακΒέι γιατί ήταν ομοφυλόφιλος. Τον πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα να αναλάβω δωρεάν την υπόθεσή του ως δικηγόρος. Δέχτηκε και ξεκίνησα την έρευνα. Ανακάλυψα ότι ο Τίμοθι, που υπηρετούσε σε υποβρύχιο, έκανε μια προσπάθεια να μαζευτούν δώρα για φτωχά παιδιά. Στα ηλεκτρονικά μηνύματα που έστειλε, κάποιο είχε ως παραλήπτη τη γυναίκα ενός αξιωματικού του στρατού.
Αυτή παραξενεύτηκε με το κωδικό όνομα του αποστολέα το οποίο την παρέπεμπε σε αργκό ομοφυλόφιλου και το έδωσε στον άντρα της να το ερευνήσει. Απίθανη ιστορία πραγματικά! Ο άντρας της το έδωσε στη Ναυτονομία, η οποία απευθύνθηκε στην America On Line (AOL), τον μεγαλύτερο πάροχο Ιντερνετ των ΗΠΑ.
Οταν ρώτησαν σε ποιον ανήκει το συγκεκριμένο κωδικό όνομα -ο χρήστης του διατηρούσε προφίλ στο Ιντερνετ όπου αναφέρονταν οι σεξουαλικές του προτιμήσεις- η εταιρεία αποκάλυψε την ταυτότητα του Τίμοθι ΜακΒέι. Ετσι απλά! Επειτα από αυτό αποπέμφθηκε από το στράτευμα. Δεν είναι μια ιστορία για τα δικαιώματα των γκέι. Είναι μια υπόθεση για την παραβίαση της ιδιωτικότητας των προσωπικών δεδομένων. Ξεκίνησα να μιλώ με δημοσιογράφους. Εγραψα για την ιστορία η ηλεκτρονική έκδοση των «Νew York Τimes».
Οταν έγινε γνωστό, άρχισε ο κόσμος να παίρνει τηλέφωνα στην AOL και να διαμαρτύρεται. Επαιρνα τις απαντήσεις της εταιρείας και τις αποδομούσα στο Ιντερνετ. Τα τηλεοπτικά δίκτυα CBS και ABC έδειξαν ενδιαφέρον και το θέμα πήρε διαστάσεις. Επειτα από μεγάλη πίεση ο ΜακΒέι δικαιώθηκε και αποζημιώθηκε από την AOL μ ένα υπέρογκο ποσό. Εγώ δεν πήρα τίποτε...
Τι πιστεύετε για την ανωνυμία στο Ιντερνετ; Πρέπει να έχουν τη δυνατότητα οι πολίτες να γράφουν ανώνυμα;
Με ρωτάτε μάλλον με αφορμή αυτήν τη χαζή υπόθεση του press.gr που αντιμετωπίσατε στην Ελλάδα. Το Ιντερνετ είναι κομμάτι της ζωής μας. Τα προβλήματα που απασχολούν το Διαδίκτυο στην Ελλάδα είναι ίδια με αυτά που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο. Στην Αμερική οι δικαστές έμαθαν για το Διαδίκτυο για να μπορούν να το κρίνουν καλύτερα. Αφού κατάλαβαν ύστερα από την εκπαίδευσή τους περί τίνος πρόκειται, αποφάσισαν να το προστατεύσουν. Ετσι σε ένα μπλογκ είσαι υπεύθυνος γι αυτά που γράφεις, όχι για τα σχόλια που σου κάνουν. Η ανωνυμία δεν πρόκειται να σταματήσει στο Διαδίκτυο και δεν χρειάζεται άλλωστε.
Γνωρίσατε μπλόγκερ στην Ελλάδα και αν ναι, τι γνώμη σχηματίσατε;
Εχουν απίστευτη τεχνογνωσία. Είναι σε πολύ καλό επίπεδο αν και η αγορά σας είναι μικρή. Πάντως μπορούμε να συνεργαστούμε γιατί τα παιδιά έχουν κέφι και γνώσεις.
Από τη Χίλαρι στον Εντουαρντς και τώρα στον Ομπάμα
Μέσα στη δίνη της μονομαχίας Μπάρακ Ομπάμα και Χίλαρι Κλίντον, εύλογο το επίκαιρο ερώτημα στον Τζον Αραβώση: Με ποιον από τους δύο; Ολοι εμείς οι φιλελεύθεροι μπλόγκερ έχουμε αποφασίσει να στηρίξουμε το Δημοκρατικό Κόμμα και όχι κάποιον υποψήφιο. Επίσημα λοιπόν δεν υποστηρίζω κανέναν. Το AMERICAblog δεν είναι των Δημοκρατικών, απλά υποστηρίζει το κόμμα. Τα περισσότερα φιλελεύθερα μπλογκ θέλουν να εκλεγεί ο Ομπάμα, αντίθετα, δεν θέλουν με τίποτε τη Χίλαρι.
Πριν από έναν χρόνο υποστήριζα τη Χίλαρι, πριν από τέσσερις μήνες τον Εντουαρντς και τώρα τον Ομπάμα. Δεν θέλω να ταυτιστώ με κάποιον. Ωστόσο, δεν αντέχουμε με τίποτα την κ. Κλίντον γιατί τους δύο τελευταίους μήνες κάνει ύπουλες επιθέσεις στον Ομπάμα. Μοιάζει να αντιλαμβάνεται ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσει είναι να καταστρέψει την εικόνα του αντιπάλου της. Εχασε αρκετό έδαφος πριν από περίπου ένα μήνα, όταν επιτέθηκε απροκάλυπτα στον Ομπάμα και τότε όλα τα μπλογκ είπαμε: «Φτάνει πια!». Τα πράγματα όμως αλλάζουν πολύ γρήγορα στις ΗΠΑ. Ακόμα και ο Δουκάκης που ήταν 16 μονάδες μπροστά από τον Μπους το 1998, έχασε.
Διαβάστε περισσότερα στα μπλογκ:
www.huffingtonpost.com

www.dailykos.com

www.americablog.com

ΒΡΑΒΕΙΟ PULCINELLA ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΙΚ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΗΒ

.
Η σειρά «Ρικ και Στηβ, το πιο ευτυχισμένο γκέι ζευγάρι του κόσμου» με την οποία έχουμε ασχοληθεί και παλαιότερα στο ΑΠ κέρδισε το πολύ σημαντικό βραβείο Pulcinella ως η καλύτερη τηλεοπτική σειρά κινουμένων σχεδίων της χρονιάς για «την ικανότητα να ασχολείται με επίμαχα κοινωνικά θέματα και να αμφισβητεί τα στερεότυπα με έναν έξυπνα ασεβή τρόπο».
Πρόκειται για μια παραγωγή του γκέι τηλεοπτικού καναλιού Logo κι αφηγείται τις περιπέτειες τριών γκέι ζευγαριών σε μια φανταστική γκέι συνοικία.
Άραγε να ελπίζουμε ότι θα τη δούμε, έστω και μεταμεσονύχτια, σε κάποιο ελληνικό κανάλι;

ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΑ

.
Opponents marched against gay marriage law
Aftenposten, 14/4/2008
Hundreds of demonstrators from all over Norway descended on downtown Oslo over the weekend to protest the government's proposed law allowing same-sex marriages.
The protesters included immigrants and native Norwegians, and they came from the villages and the cities. All were firmly against marriage rights for gay and lesbian couples.
Former Bishop Per Lønning was among those speaking in the public square called Youngstorget in downtown Oslo. Supporters have called the proposed "sex-neutral" marriage rights "a victory for romance and reason." Lønning equated that to nonsense "typical of our times."
A wide range of religious groups, from Muslims to Christians, took part in the demonstration, which began with a parade along Karl Johans Gate from the city's old university complex to the square. Muslims were called on to participate by the local islamic Council, which also has harshly criticized the gay marriage bill.
Demonstrators shouted "'Yes' to marriage between men and women" along the route, and were ultimately met by counter-demonstrators from gay-rights groups. They tried to drown out speakers as they held their appeals.

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΡΙΟ

.

Οι ομοφυλόφιλοι του Ρίο φωτογραφημένοι από τον Pedro Stephan στην έκθεση «Μεταξύ φίλων κι εραστών»

MARICONES. ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΟΥ

.
Maricones (Faggots)
Super8, 16mm and video on Beta SP - Documentary, 52 min, 2005
Set in the marginal neighbourhood of Corongo and the seigniorial cobblestone streets of Lima, Peru, MARICONES unveils the many contradictions and advances of a sexual revolution that is sweeping the world at the dawn of the XXI century.
The documentary MARICONES (Faggots) was inspired by the contradictions and preconceived assumptions of a machista society. Director/Producer Marcos Arriaga challenges local beliefs by asking whether another world is possible.
He introduces us to Eusebio, 58, a gay man from the popular neighbourhood of Corongo where Marcos grew up. A former male prostitute and cabaret dancer, Eusebio is a neighbourhood personality who supports his deceased brother’s two sons through catering gigs.
The second protagonist is Juan Carlos Ferrando, the son of one of Peru’s most famous television personalities. He studied film and television in Europe and at the BBC in London where he first discovered that it was OK to be gay. Currently a drag comic performer, he owns a successful theatre and is one of the organizers of Lima’s fledgling annual Pride Parade.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΤΕΛΕΤΗ ΚΑΝΤΟΜΠΛΕ

.
Ο δημοσιογράφος Felipeh Campos και ο σχεδιαστής μόδας Rafael Scapucim στο παραδοσιακό φιλί μετά τον γάμο τους με θρησκευτική τελετή καντομπλέ, την πρώτη του είδους στη Βραζιλία.

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ. ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΕΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ GAY ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ 1964

.
SENTIDO G - Asfalto fue censurada en los sesenta y su autor, condenado a tres meses de prisión por tocar un tema tabú: la homosexualidad. Hoy es objeto de homenajes y ediciones aquí y en el extranjero. La historia de un auténtico artista.
“Yo ni sabía que se podía prohibir un libro”, dice Renato Pellegrini ahora, cuando ya todo pasó, pero eso no significa –ni mucho menos– que todo eso que pasó no importe. Importa y cómo. Renato Pellegrini fue una estrella de la literatura argentina aunque su luz, la del cometa, se apagó a finales de los 60 y es ahora, cuando el siglo XXI ya es costumbre, que vuelve a brillar como antes, más que antes.
La novela que escribió entre 1960 y 1963 y que publicó en 1964 tuvo un pedido de captura. Se llamó Asfalto y fue un best seller, el libro del que todo el mundo hablaba hasta que llegó el silencio.
Ya su amigo Manuel Mujica Láinez se lo había anticipado cuando en el bar La Fragata de Corrientes y San Martín, sin sentarse, escribió el prólogo del libro, guardó la lapicera y le dijo: “No te lo firmo porque con este libro te meterán preso y yo no quiero verme metido en ese lío”. “Pero yo lo tomé como una broma”, dice ahora Pellegrini y se ríe, como si hubiese comenzado una travesura hace 45 años y recién ahora lo descubrieran.
¿De qué trataba Asfalto para haber escandalizado tanto? Eduardo Ales, un joven pobre de 17 años llega a Buenos Aires desde Córdoba. No lo marean las luces de la gran ciudad sino todos esos hombres que en igual medida le ofrecen protección y sexo oscuro, clandestino, imágenes paternas e imágenes libidinosas. Un viaje existencialista que aún hoy suena moderno, profundo, irreverente. Mucho más de lo que se puede decir de la mayor parte de la literatura argentina contemporánea.
Nadie hasta ese momento había escrito en Argentina tan claramente sobre el tema tabú: la homosexualidad: “Yo vine a los 17 años a Buenos Aires, conocí a Abelardo Arias y otros escritores. Había toda una serie de muchachos gays pero nadie se animaba a escribir nada sobre el tema. Y yo les preguntaba por qué no lo hacían, si eran escritores y tenían material para hacerlo. Pero no. Incluso el mismo Abelardo había hecho Árboles talados, donde disimuló el tema. No faltaba nada. De Manucho no hablemos porque tenía otra vida, no se podía meter en esto”.
Fue tal el impacto que causó Asfalto que Carlos Fontanarrosa, director por ese entonces de la revista Gente mandó que le hicieran un reportaje que Renato contestó paseando por la ciudad. Sólo salió en el número 0, jamás fue publicado para el gran público. Los críticos de diarios y revistas no quisieron hablar del libro del que hablaba toda la ciudad. Ni Ernesto Schóo en Primera Plana ni Roberto Di Chiara en Clarín lo hicieron.
“Era muy amigo de Oscar Hermes Villordo. Cuando sale el libro me llama para que hablemos, quería hacer la crítica. Pasé por La Nación, donde él trabajaba. Charlamos tres horas. Todavía hoy estoy esperando que saque la crítica. Veinte años después, Villordo era el campeón de la homosexualidad. ¡Cómo las cosas cambian! En ese momento ni se animó a comentar la novela.”
Asfalto fue la segunda novela de Pellegrini, la primera Siranger, había sido un éxito. Sin embargo, nunca dejó de trabajar en Fabricaciones Militares, en donde nadie sabía que era escritor. “Todo era hipocresía, era todo tremendo, muy complicado. No había una cosa definitiva, no es que un muchacho era gay, era afeminado. Para encontrarte con alguien, bueno, había códigos de miradas, tenías que estar en el engranaje. Que la cosa fuera un poco tapada, lo hacía más interesante”, dice y ríe y no abre ninguna puerta a la intimidad.
El escándalo lo apartó de la escritura por un tiempo, se dedicó a otras aventuras de las que no larga prenda porque piensa contarlas en su próxima novela.
En 2004 y con mucho esfuerzo, se reeditó la novela y a partir de ahí, los estudios internacionales primero y las nuevas generaciones de lectores después lo están ubicando en el lugar que siempre mereció: un adelantado que no sólo habló de lo que nadie habló. También lo hizo como lo que es, un gran, gran artista.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ ΣΠΑΕΙ ΤΟ ΤΑΜΠΟΥ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ

.
Αυτοί που έσπασαν το ταμπού της ομοφοβίας
Ρόμπυ Εκσιέλ, Εθνος, 5/4
Πόσο έτοιμο είναι το Χόλιγουντ να δεχτεί τον «σκληρό» Σον Πεν σε ρόλο γκέι ακτιβιστή δημάρχου του Σαν Φρανσίσκο; Στα 100 και πλέον έτη της ιστορίας του αμερικανικού κινηματογράφου η ομοφυλοφιλία μονάχα τα τελευταία χρόνια άρχισε να «πρωταγωνιστεί»
Πριν από λίγες εβδομάδες, θέμα δημιουργήθηκε στον αμερικανικό Τύπο όταν ο Σον Πεν απαγόρευσε την επίσκεψη οποιουδήποτε δημοσιογράφου στα πλατό της ταινίας «Μilk» στο Σαν Φρανσίσκο.
Κρίνοντας από το περιεχόμενο του φιλμ, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν πρόκειται για βέτο αδικαιολόγητο, για απλό βίτσιο κακομαθημένου σταρ. Βλέπετε, το «Μilk», που σκηνοθετεί ο γνωστός ομοφυλόφιλος κινηματογραφιστής Γκας Βαν Σαντ, αφορά τα έργα και τις ημέρες του Χάρβεϊ Μιλκ, του πρώτου ανοιχτά ομοφυλόφιλου ακτιβιστή στην αμερικανική ιστορία που πολιτεύτηκε, κατάφερε να εκλεγεί στη δημαρχία του Σαν Φρανσίσκο και να κινητοποιήσει τα πλήθη για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για να βρεθεί 11 μήνες μετά την έναρξη της θητείας του άγρια δολοφονημένος.
Πόσο όμως, έτοιμο είναι το Χόλιγουντ να δεχθεί έναν από τους πιο έγκριτους ηθοποιούς του, γνωστό μάλιστα για τη μάτσο οθονική του φυσιογνωμία, στον ρόλο ενός γκέι ακτιβιστή;
Για να πάμε και σε ένα άλλο ζήτημα, γενικότερο. Θα μπορούσε ένας ηθοποιός της κλάσεως και της δημοτικότητας του Πεν να αναλάβει ελαφρά τη καρδία έναν τέτοιον πρωταγωνιστικό ρόλο πριν από 20 χρόνια; Την απάντηση στο πρώτο ερώτημα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε πιο κάτω, στις διαπιστώσεις. Στο δεύτερο, δεν θέλει και πολλή σκέψη. Απλούστατα, όχι.
Καθώς, στα 100 και πλέον έτη της ιστορίας του Χόλιγουντ, η ομοφυλοφιλία άρχισε να «μπαίνει» ουσιαστικά στις ταινίες του μονάχα τα τελευταία. Το χρονικό είναι μακρύ, γεμάτο εμπόδια, άρα και αναπόφευκτα κενά.
Ας μη γίνεται καλύτερα λόγος για τα προπολεμικά χρόνια, όταν ο λογοκριτικός πέλεκυς του κώδικα Χέιζ, έβαζε σκηνοθέτες και ηθοποιούς να λειτουργούν μονάχα με υπαινιγμούς - κι ο νοών νοείτω. Μονάχα ο πολύ προσεχτικός θεατής μπορούσε να διακρίνει τη σεξουαλική αμφισημία των ρόλων της Μάρλεν Ντίτριχ σε ταινία του Τζόζεφ Φον Στέρνμπεργκ («Μαρόκο», «Σανγκάι Εξπρές») ή της Κάθριν Χέπμπορν σε εκείνες του Τζορτζ Κιούκορ («Σίλβια Σκάρλετ»), μια και το υπονοούμενο ήταν γερά καμουφλαρισμένο από τα λαοφιλή μοτίβα του μελοδράματος ή της κωμωδίας. Αλλωστε, μιλάμε για εποχές όπου σκηνοθέτης απολυόταν χωρίς δεύτερη κουβέντα από ταινία απλώς και μόνο επειδή ήταν γκέι, όπως έγινε το 1938 με τον Κιούκορ και το «Οσα παίρνει ο άνεμος».
ΜεταπολεμικάΟμως ούτε και μεταπολεμικά δεν δείχνει το Χόλιγουντ πρόθυμο να χαλαρώσει τις ανοχές του. Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ υπονοεί σαφώς αν και αποφεύγει να δηλώσει έξω από τα δόντια την ομοφυλοφιλική σχέση που συνδέει το ανδρικό δίδυμο της «Θηλιάς» (1948, Φάρλεϊ Γκρέιντζερ και Τζον Νταλ) ή εκείνο του «Αγνώστου του εξπρές» (1951, Γκρέιντζερ , Ρόμπερτ Ονόκερ).
Το «Τσάι και συμπάθεια» (1956) του Βιντσέντε Μινέλι δεν διστάζει να υποδηλώσει την ομοφυλοφιλική φύση ενός νεαρού μαθητή, την κρίνει όμως «θεραπεύσιμη» σ' ένα μάλλον επιπόλαιο χάπι εντ.
Ο φόβος της λογοκρισίας εξυγιαίνει ακόμη και τα πυρετικά έργα του Τένεσι Γουίλιαμς: ο Πολ Νιούμαν δεν προδίδει ίχνος της ομοφυλοφιλίας του Μπρικ στη «Λυσσασμένη γάτα» (1958) του Ρίτσαρντ Μπρουκς, ενώ οι σεξουαλικές προτιμήσεις του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Μοντγκόμερι Κλιφτ στο «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» (1959) του Τζόζεφ Μάνκιεβιτς μονάχα λανθάνουν.

Τη δεκαετία του '60, με τη σταδιακή κατάρρευση του στουντιακού συστήματος αρχίζει να διαφαίνεται, πολύ διστακτικά πάντως, μια απελευθέρωση.
Ταινίες σαν το «Ψίθυροι» (1962) του Γουίλιαμ Γουάιλερ, γύρω από τη λεσβιακή σχέση δύο δασκάλων (Σίρλεϊ ΜακΛέιν, Οντρεϊ Χέπμπορν) ή το «Ανταύγειες σε χρυσά μάτια» (1987) του Τζον Χιούστον, με τον Μάρλον Μπράντο ως στρατιωτικό κρυφά ερωτευμένο μ' έναν φαντάρο, προχωράνε ένα βήμα παραπέρα την εικονοποίηση της ομοφυλοφιλίας στο σινεμά, αν και σταθερά μέσα από «αρνητικούς» δραματικά χαρακτήρες.
Πάντως το πρώτο φιλμ που είχε σαφή και απροκάλυπτη θεματική την ομοφυλοφιλία θα «σκάσει» το 1970. Είναι το «Βoys in the band», με φόντο τα νεοϋορκέζικα γκέι κλαμπ και ήρωες μια παρέα ομοφυλόφιλων ανδρών.
Σκηνοθέτης, ο Γουίλιαμ Φρίντκιν, που 10 χρόνια μετά θα δεχόταν τα πυρά της γκέι κοινότητας για τον τρόπο που απεικόνιζε τους ομοφυλόφιλους στο σκληρό αστυνομικό θρίλερ «Το ψωνιστήρι» με τον Αλ Πατσίνο, ο οποίος πάντως είχε ήδη προλάβει να υποδυθεί τον γκέι πρωταγωνιστή μιας σημαδιακής ταινίας του '70, του «Σκυλίσια μέρα» (1975) του Σίντνεϊ Λιούμετ, και να προταθεί μάλιστα για Οσκαρ για τον ρόλο απεγνωσμένου ληστή τραπέζης που προσπαθεί να βρει λεφτά για την εγχείρηση αλλαγής φύλου του εραστή του (Κρις Σαράντον)!
Το 1982, το Χόλιγουντ επιχειρεί να τακτικοποιήσει την γκέι θεματική στις παραγωγές του, με τρόπο παιχνιδιάρικο στις κωμωδίες υπόδυσης ταυτοτήτων «Τούτσι» και «Βίκτορ και Βικτόρια» και πιο σοβαρό και ώριμο στα δράματα «Μaking love» (Χάρι Χάμλιν, Μάικλ Οντκιν) και «Ρersonal best» (Μάριελ Χέμινγκουέι, Πατρίς Ντόνελι).
Τα δύο πρώτα θα σχίσουν, καθότι πολύ πιο ανώδυνα και με μεγάλους σταρ (Ντάστιν Χόφμαν και Τζούλι Αντριους, αντίστοιχα), τα άλλα δύο θα πατώσουν.
Το κοινό δεν είναι ακόμα έτοιμο για «βαριές» ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις επί της οθόνης (είναι άλλωστε, τα χρόνια του Ρίγκαν) και τη διαφορά δεν θα καταφέρει να κάνει ούτε το «Φιλί της γυναίκας αράχνης» (1985) του Εκτορ Μπαμπένκο, κι ας καταχωρείται ο Γουίλιαμ Χαρτ στην ιστορία ως ο πρώτος ηθοποιός που τιμάται με Οσκαρ υποδυόμενος έναν ομοφυλόφιλο.
Σ' αυτό το σημείο, το AIDS εμφανίζεται ως μάστιγα του αιώνα μεν, αλλά και κατά έναν τρόπο ως σωτήρας του ομοφυλοφιλικού σινεμά. Η αφύπνιση ενισχύει την ανεξάρτητη παραγωγή ενώ ταινίες όπως το εξαίρετο «Longtime companion» (1990), δίνουν το κοινωνικό στίγμα.
Το Χόλιγουντ αντιδρά αρχικά με τυποποίηση (η λεσβία δολοφόνος του «Βασικού ενστίκτου» ή ο γκέι διακοσμητής του «Μπαμπά της νύφης»), «ξυπνά» όμως ουσιαστικά το 1993 με το «Φιλαδέλφεια» του Τζόναθαν Ντέμι, με τον υπερδημοφιλή... κωμικό Τομ Χανκς να επιχειρεί μια θαρραλέα σύνθεση, ως ασθενή του AIDS και εραστή τον Αντόνιο Μπαντέρας και να κερδίζει το Οσκαρ.
Εκτοτε, και με λιγοστές «ελαφρές» εξαιρέσεις (βλέπε «Φτερά και πούπουλα» με Ρόμπιν Γουίλιαμς και Νέιθαν Λέιν, ριμέικ του γαλλικού «Το κλουβί με τις τρελές), το Χόλιγουντ θα λέγαμε πως κοιτά με πολύ μεγαλύτερη σοβαρότητα από ποτέ τον ομοφυλοφιλικού περιεχομένου κινηματογράφο.
Στα ΟσκαρΟι Οσκαρικές λίστες το δείχνουν ξεκάθαρα. Εξι υποψηφιότητες για το «Παιχνίδι των λυγμών» (1993) του Νιλ Τζόρνταν, τρεις για το «Θεοί και δαίμονες» (1998) με τον Ιαν ΜακΚέλεν στον ρόλο του γκέι σκηνοθέτη Τζέιμς Γουέιλ, μία για το «Ιn and out» (1997) με τον Κέβιν Κλάιν, πέντε για τον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλεϊ» (1999) του πρόσφατα χαμένου Αντονι Μινγκέλα.
Και, φυσικά, νίκες για τη Χίλαρι Σουόνκ με την ανδρόγυνη ερμηνεία της στο «Βoys dont cry» (1999), τη Νικόλ Κίντμαν ως Βιρτζίνια Γουλφ στις «Ωρες» (2002) και τη Σαρλίζ Θέρον στο «Μonster» (2003).
Το δε 2005 οι τιμές χτυπάνε κόκκινο: το πολυσυζητημένο «Το μυστικό του Brokeback Μountain» του Ανγκ Λι με τους Χιθ Λέτζερ και Τζέικ Τζίλενχαλ, προτείνοντα για οκτώ Οσκαρ και κερδίζουν τα τρία, ο Φίλιπ Σίμουρ Χόφμαν αποσπά το βραβείο Α' Ανδρικού ρόλου ως «Τρούμαν Καπότε», ενώ στις γυναίκες διαγωνίζεται η Φελίσιτι Χόφμαν ως η... τραβεστί που θέλει να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου στο «Τransamerica».
Λοιπόν, για να επιστρέψουμε στο αναπάντητο ερώτημα πόσο έτοιμο είναι το Χόλιγουντ να δεχθεί τον Σον Πεν ως γκέι ακτιβιστή; Παραδόξως λιγότερο έτοιμο από το ίδιο το κοινό. Η αλήθεια είναι ότι η «έκρηξη» του 2005 δεν είχε την αναμενόμενη συνέχεια. Στα τρία χρόνια που μεσολάβησαν ελάχιστες γκέι θεματικής ταινίες είδαν το πράσινο φως με πιο γνωστή το «Ημερολόγιο ενός σκανδάλου», ενώ η τυποποίηση επέστρεψε ξεδιάντροπα, με χαζοκωμωδίες έως και προσβλητικές τύπου «Ο κύριος του κυρίου».
Υπάρχουν αυτή τη στιγμή τουλάχιστον μισή ντουζίνα σενάρια με ομοφυλοφιλικό περιεχόμενο που δεν βρίσκουν παραγωγούς και χρηματοδότες ενώ αξίζει να σημειώσουμε πως το ίδιο το «Μilk» του Γκας Βαν Σαντ βασίζεται σε ένα παλιό ανυλοποίητο επί 16 χρόνια σχέδιο.
Το περίεργο είναι πως αυτό το «ξαναμάζεμα» στο σινεμά συντελείται την ίδια στιγμή που η τηλεόραση εμφανίζει πρωτόγνωρη στην ιστορία της ανοχή προς τους γκέι χαρακτήρες.
Μετά το «Sex and the city» και την κωμική σειρά «Will and Grace» η τρέχουσα τηλεοπτική παραγωγή δεν χρειάζεται καθόλου να απολογείται για απελευθερωμένα σόους όπως το «Νip/tuck» τις «Νοικοκυρές σε απόγνωση» ή το «Ualy Βetty», σειρές που φιλοξενούν τουλάχιστον έναν γκέι χαρακτήρα, ενώ ας μην ξεχνάμε πως δύο από τις διασημότερες παρουσιάστριες της αμερικανικής TV, η Ρόζι Ο Ντόνελ και η Ελεν Ντε Τζενέρις, είναι δηλωμένες ομοφυλόφιλες.
Τι φταίει; Σύμφωνα με ένα πρόσφατο εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο σε αμερικανικό έντυπο, απλώς η... ηλικία. Οι στατιστικές δείχνουν πως ο κινηματογραφικός χώρος διοικείται από ανθρώπους πολύ γηραιότερους σε ηλικία από ό,τι εκείνος της τηλεόρασης άρα εκ των πραγμάτων λιγότερο ελαστικούς και πολύ πιο επιφυλακτικούς στις επιλογές τους.
Μένει να δούμε αν το «Μilk» θα καταφέρει να ανατρέψει εκ νέου αυτόν τον συντηρητισμό δια του έγκριτου εκπροσώπου της ίδιας της βιομηχανίας του 47χρονου Σον Πεν. Σε αυτό άλλωστε, να αποσκοπεί ίσως η ημερομηνία πρεμιέρας της ταινίας στις αρχές Νοεμβρίου, στη μέση δηλαδή της ετήσιας Οσκαρικής φιλολογίας.
ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ... ΜΠΑΝΙΕΡΑ!

Στην ταινία «milk» του Γκας Βαν Σαντ, τον διαβόητο δήμαρχο του Σαν Φρανσίκσο Χάρβεϊ Μιλκ υποδύεται ο Σον Πεν, στο πλαίσιο ενός σεναρίου που, απ' ό,τι ακούγεται, πριμοδοτεί τον καίριο ρόλο του μακαρίτη πολιτικού στην Αμερική των μεταλλασσόμενων ηθών, όμως δεν αποφεύγει λεπτομέρειες από τον προσωπικό του βίο, και ιδίως τη σχέση του με τον νεότερο φίλο του (τον ενσαρκώνει ο Τζέιμς Φράνκο), η οποία μάλιστα εικονογραφείται μέσα από ερωτικές σκηνές, όπως εκείνη μέσα σε μια... μπανιέρα!
Δοθέντων αυτών, ήταν λογικό ο 47χρονος Πεν να θέλει να κρατήσει τα γυρίσματα σε μυστικότητα για να αποφύγει να δώσει λαβή στον όποιον επίδοξο σκανδαλολόγο να γράψει το δικό του... σενάριο στα ταμπλόιντ, εθνικά ή περιφερειακά.
Περιττό να πούμε πως τη λαβή θα την έδινε ο Πεν ούτως ή άλλως. Οι κουτσομπολίστες καριέρας θα βγάλουν «ζουμί» ακόμη κι απ' αυτή την άρνηση, για να γράψουν ό,τι τους κατέβει.

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

.
Μετά από ένα μήνα χωρίς καμία πληροφόρηση για το θέμα των πολιτικών γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, η οργάνωση ΟΛΚΕ εξέδωσε προχθές μία ανακοίνωση στην οποία κατηγορεί τον Συνασπισμό επειδή τελικά δεν βρέθηκαν δήμαρχοι πρόθυμοι να τελέσουν τους συγκεκριμένους γάμους.
(…) Κανένα πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να υποχρεώσει τους δημάρχους που έχει στηρίξει να κάνουν οτιδήποτε που ενδεχομένως θα βλάψει την επανεκλογή τους στις συντηρητικές μικρές κοινωνίες. Αλλά και σε περίπτωση που οι γάμοι είχαν γίνει και προσβληθεί νομικά, ποιες ήταν ρεαλιστικά οι πιθανότητες επιτυχίας; Πως μπορούμε να προεξοφλήσουμε ότι ο οποιοσδήποτε εγχώριος δικαστής θα ήθελε να παίξει το ρόλο του νομοθέτη, στηριζόμενος σε μία αμφιλεγόμενη διατύπωση του νόμου για τον πολιτικό γάμο και αγνοώντας το γεγονός ότι ολόκληρο το ελληνικό οικογενειακό δίκαιο στηρίζεται στην ετερότητα φύλου μεταξύ των συζύγων; Όσο για τα ευρωπαϊκά δικαστήρια είναι γνωστό ότι ουδέποτε έχουν υποχρεώσει κάποιο κράτος να κατοχυρώσει νομικά τα ζευγάρια του ίδιου φύλου -πόσο μάλλον τον πολιτικό γάμο-και ότι οι όποιες θετικές τους αποφάσεις (για την υιοθεσία, για τις συντάξεις κτλ) αναφέρονται σε χώρες όπου ήδη υπάρχει σύμφωνο συμβίωσης.
Ουσιαστικά δηλαδή θα ζητούσαμε από τα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια να εκδώσουν μία επαναστατική απόφαση χωρίς νομικό προηγούμενο με τον κίνδυνο τελικά να καταλήξουμε είτε σε μία αρνητική απόφαση που θα μας πάει πίσω δεκαετίες, είτε σε μία απόφαση που το ελληνικό κράτος ουδέποτε θα εφαρμόσει όπως έχει συμβεί με τόσες δικαστικές αποφάσεις στο παρελθόν (βλέπε εκτροπή του Αχελώου, παράνομες χωματερές κτλ). Ευτυχώς η επιπολαιότητα όσων αποφάσισαν να ανοίξουν το ζήτημα με αυτόν τον τρόπο ήταν τόσο μεγάλη που το θέμα έληξε πολύ πριν καταλήξει σε δικαστικό Βατερλώ.
Το καλό με τα λάθη είναι ότι μπορούμε να μαθαίνουμε από αυτά.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο πιέζοντας εδώ:
Gay Super Hero

Ας δούμε τα δικά μας. Οι bloggers στείλαμε ήδη ένα δυνατό μήνυμα με τον ενθουσιασμό μας, την ικανότητά μας να οργανωθούμε (κατά πολύ εξαιτίας της σημαντικής προσπάθεια ορισμένων από μας). (…)
Είμαι σίγουρος ότι ανάμεσά μας υπάρχουν πολλά άτομα που έχουν διάθεση να ενωθούν και την ικανότητα να προχωρήσουν στα επόμενα, απαραίτητα βήματα. Προσεκτικά, χωρίς παρόρμηση, με προγραμματισμό.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο πιέζοντας εδώ:
Thomas Xomeritis

ΕΝΑ ΣΥΜΦΩΝΟ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ;

.

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ
Ενα σύμφωνο διακρίσεων;

του Δημήτρη Αγγελίδη, ΕΨΙΛΟΝ, 13-4- 2008
Το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης που ετοιμαζεται να καταθέσει το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει την ευρωπαϊκή πρωτοτυπία να αποκλείει από τις ρυθμίσεις του τα ομόφυλα ζευγάρια. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα σκοπεύει να μην αφήσει να περάσει έτσι και αυτή η διάκριση.
Στα τέλη Φεβρουαρίου διαβάσαμε έκπληκτοι ότι το υπουργείο Δικαιοσύνης αποφάσισε να ανασύρει από τη σκονισμένη αρχειοθήκη του ένα νομοσχέδιο που ρυθμίζει τις εξώγαμες σχέσεις, εισάγοντας στην Ελλάδα αυτό που, σύμφωνα με προ τετραετίας δηλώσεις του τότε υπουργού Δικαιοσύνης Αναστάση Παπαληγούρα (και προ οκταετίας του Κώστα Σημίτη), η ελληνική κοινωνία δεν ήταν ώριμη να δεχτεί: ένα σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης. Διαβάσαμε ότι το Σύμφωνο θα περιλαμβάνει ετερόφυλα και ομόφυλα ζευγάρια, στα οποία θα αναγνωρίζει δικαιώματα και υποχρεώσεις παρόμοια με αυτά του γάμου, μεταξύ των οποίων τη δυνατότητα υιοθεσίας.

H ξαφνική ωρίμανση της ελληνικής κοινωνίας μπορεί και να οφείλεται στη συγκλονιστική εμπειρία μιας απροσδόκητης απώλειας, εν προκειμένω της απώλειας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Καθώς όμως, μετά τη διαρροή της είδησης, το φάντασμα του εκλιπόντος άρχισε να εμφανίζεται στις τηλεοπτικές οθόνες ζητώντας εκδίκηση, φαίνεται ότι η ελληνική κοινωνία επανήλθε στο προεφηβικό στάδιο. Γιατί, πριν κλείσει εβδομάδα, ο υπουργός Δικαιοσύνης Σωτήρης Χατζηγάκης έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι πρέπει να εναρμονιστεί η «σύγχρονη πραγματικότητα με τις παραδόσεις και τις ανάγκες της κοινωνίας μας» και συνεπώς το νομοσχέδιο δεν θα περιλαμβάνει τη δυνατότητα υιοθεσίας. Κυρίως, δεν θα περιλαμβάνει τα ομόφυλα ζευγάρια.

Τα διπλά μηνύματα του υπουργού, ο οποίος φαίνεται να παραπαίει ανάμεσα στο φόβο του για τα φαντάσματα και την έλλογη πεποίθηση ότι φαντάσματα δεν υπάρχουν, συνεχίστηκαν. Στα τέλη Μαρτίου, ενώ προηγήθηκαν μια συνάντηση του υπουργού με την Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) και μια επιστολή της Εθνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ), ο υπουργός ανακοίνωσε ότι κάποια στιγμή, αδιευκρίνιστο πότε, θα συστήσει ομάδα εργασίας για να μελετήσει ξεχωριστά το θέμα της συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών.

Διότι, κατά τον υπουργό, αυτό ειδικά το θέμα παρουσιάζει την εξής πρωτοτυπία: «είναι πολυδιάστατο και αφορά ένα πλήθος ζητημάτων (κληρονομικά, φορολογικά, ασφαλιστικά, υγειονομικά, συνταξιοδοτικά, προνοιακά, εργασιακά κ.λπ.), τα οποία χρειάζονται συνθετική μελέτη και είναι αρμοδιότητας πολλών άλλων υπουργείων». Καμία σχέση δηλαδή με κάθε άλλο νομοθέτημα, και ιδίως με αυτό που ρυθμίζει τη συμβίωση των ετερόφυλων ζευγαριών, τα οποία, όπως καταλαβαίνουμε, ακριβώς επειδή είναι ετερόφυλα, ούτε πολυδιάστατο θέμα δημιουργούν, ούτε συνθετική μελέτη χρειάζονται, ούτε απασχολούν αρμοδίως πολλά άλλα υπουργεία.

Δυστυχώς για τον υπουργό, το αδιάσειστο επιχείρημά του δεν έπεισε τους άμεσα ενδιαφερομένους. «Πρόκειται για βδέλυγμα», λέει ο Δημήτρης Τσαμπρούνης, εκπρόσωπος της επιτροπής διοργάνωσης του Athens Pride. «Δεν μπορείς να φτιάχνεις ένα νομοσχέδιο με το οποίο να φωτογραφίζεις μια συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία ανάγκη να τη διαχωρίσεις και από τη στιγμή που απαγορεύεται. Είναι καθαρά ρατσιστικό και άνευ προηγουμένου».
Η εκτίμηση που επικρατεί στις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις είναι ότι ο αποκλεισμός των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης και η υπαγωγή τους σε ξεχωριστή μελλοντική νομοθετική ρύθμιση δεν στηρίζεται σε κανένα νομικό επιχείρημα. Αντιθέτως, παραβιάζει την συνταγματική αρχή της ίσης μεταχείρισης και μια σειρά άλλων διατάξεων, και γίνεται μόνο και μόνο για λόγους που θα ονομάζαμε «πρακτικούς». Κι ίσως οφείλεται σ’αυτούς τους πρακτικούς λόγους το γεγονός ότι διαβάσαμε σε συνεντεύξεις τον υπουργό Δικαιοσύνης να δηλώνει καλός χριστιανός, να υπενθυμίζει με σεμνότητα ότι έχει βραβευτεί από την Ελληνική Εταιρεία Χριστιανικών Γραμμάτων για τη μελέτη του με τον εύγλωττο τίτλο «Η ελληνική ταυτότητα στη Νέα Τάξη» και να ξοδεύει την αναπνοή του για να υπογραμμίσει ότι «με ιδιαίτερη προσοχή» λαμβάνει υπόψη του τις θέσεις και αντιδράσεις της Εκκλησίας. Αν στον Επιτάφιο τον δούμε ντυμένο παπαδάκι να δίνει με υπερηφάνεια το θυμιατό στον ιερέα, δεν θα είναι έκπληξη.

Η αντίρρηση των ομοφυλόφιλων είναι ότι ο υπουργός δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη του με την ίδια ιδιαίτερη προσοχή τις θέσεις των ίδιων, που τυχαίνει να είναι αυτοί τους οποίους κατεξοχήν αφορά το νομοσχέδιο. «Ο υπουργός μέχρι σήμερα κώφευσε σε σχέση με τους ενδιαφερόμενους και απευθύνθηκε μόνο σε ανθρώπους τους οποίους εκ της θέσης τους δεν αφορά το θέμα», λέει ο Νίκος Χατζητρύφων, εκπρόσωπος της θεσσαλονικιώτικης οργάνωσης Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας. Πρόσφατα, η Σύμπραξη έστειλε επιστολή στον υπουργό, μαζί με το τεύχος των πρακτικών ενός συνεδρίου που είχε διοργανώσει για το θέμα το 2005 «για να μην έχει καμία έλλειψη πληροφόρησης, εφόσον βέβαια τον ενδιαφέρει να πληροφορηθεί», όπως λέει ο κ. Χατζητρύφων. Την απάντηση ακόμη την περιμένει, όπως περιμένει δεκαπέντε χρόνια το ελληνικό κράτος να σεβαστεί την τότε προτροπή του Ευρωκοινοβουλίου και να ρυθμίσει νομοθετικά τις ομόφυλες σχέσεις, συνεργαζόμενο με τους φορείς των ομοφυλόφιλων, προκειμένου να δοθεί λύση σε προβλήματά τους και να καταπολεμηθεί η ψυχική και σωματική βία που υφίστανται.

Το ερώτημα που απασχολεί τώρα τις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις είναι τι στάση θα κρατήσουν απέναντι στην ομάδα εργασίας, εφόσον βέβαια προσκληθούν να μετάσχουν σ’αυτή, μια πρόσκληση καθόλου σίγουρη. Θα συμμετέχουν στην ομάδα, με κίνδυνο να τη νομιμοποιήσουν; «Πιστεύω ότι πρέπει να πάμε και να υποστηρίξουμε ότι δεν θέλουμε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την πλήρη ισότητα στο νόμο, θεωρώντας ότι ένα ζευγάρι ομόφυλων και ένα ζευγάρι ετερόφυλων είναι απολύτως το ίδιο πράγμα. Και να πούμε, για να κάνουμε λίγο πλάκα, ότι δεν θα συναινέσουμε στη δημιουργία μιας ξεχωριστής προνοιακής ρύθμισης, ρατσιστικής σε βάρος των ετεροφυλόφιλων», λέει από την ΟΛΚΕ ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος. Συμμετοχή δηλώνει και η Σύμπραξη «για να μην έχει ο υπουργός κανένα πάτημα ότι δήθεν δεν γνωρίζει και για να πούμε ότι δεν επιτρέπεται να γίνονται διακρίσεις με οποιοδήποτε πρόσχημα». Μέχρι τότε, η οργάνωση πυκνώνει τις επαφές της με το ευρωπαϊκό τμήμα της Διεθνούς Λεσβιακής και Γκέι Ενωσης (ILGA) με σκοπό να ασκηθούν πιέσεις και από το εξωτερικό.
Εκτός των συνόρων κινείται κυρίως και μια ομάδα ιστολόγων που συνασπίστηκαν μόλις άκουσαν τα ευχάριστα. Με την υπογραφή Έλληνες Μπλόγκερ Εναντίον των Διακρίσεων ανέβασαν στα ιστολόγιά τους ένα μπάνερ σχεδιασμένο από τον Greek Gay Lolita κι ένα κείμενο γραμμένο από τον Gay Super Hero, μεταφρασμένο στ’αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά και τα γερμανικά: «Στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι διαφυλικοί γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο. Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι. … Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια». Το κείμενο φέρει τις υπογραφές περίπου 250 ιστολόγων στην Ελλάδα και το εξωτερικό κι έχει δημοσιευτεί σε μερικές από τις μεγαλύτερες ιστοσελίδες ομοφυλοφιλικής θεματολογίας του εξωτερικού.

«Αυτό που μας σκανδάλισε», λέει ο Gay Super Hero, «ήταν ότι επιχειρείται άλλος ένας αποκλεισμός σε βάρος μιας ομάδας ανθρώπων, και μάλιστα σ’ένα νόμο που στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης έχει θεσμοθετηθεί για να τους συμπεριλάβει. Δεν καταλαβαίνω, ως τι μας εξετάζει αυτή η ομάδα εργασίας; Δεν έχουμε ειδικές ανάγκες, έχουμε τις ανάγκες που έχουν όλοι. Αφήνουν το ζήτημα να πλανάται συγκεχυμένο γιατί θέλουν να μετρήσουν αντιδράσεις. Άρα οφείλουμε να τους παρέχουμε αντιδράσεις».

Αν τελικά, παρά τη διεθνή κινητοποίηση και τις πιέσεις στην Ελλάδα, το νομοσχέδιο κατατεθεί ως έχει, αποκλείοντας τα ομόφυλα ζευγάρια, οι οργανώσεις ήδη ετοιμάζονται για τις επόμενες κινήσεις: προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας και, αν δεν δικαιωθούν, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. «Αν έφτανε αυτό το σύμφωνο συμβίωσης στο Ευρωπαϊκό Δικαστηριο, η Ελλάδα θα καταδικαζόταν», λέει ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος, που διατηρεί το ιστολόγιο elawyer. «Εγώ έχω ήδη πελάτες που μου έδωσαν εντολή, αν περάσει το νομοσχέδιο όπως έχει, να φτάσουμε μέχρι το Στρασβούργο. Από κει και πέρα, αν η Ελλάδα δεν αλλάξει το νομοσχέδιο, όποιος θεωρεί ότι θίγεται, θα πηγαίνει στο Στρασβούργο και θα διεκδικεί αποζημιώσεις».
Ακόμα και αν από ένα θαύμα οι ομόφυλες σχέσεις υπάγονταν σήμερα κιόλας στο προς επεξεργασία νομοσχέδιο, οι ομοφυλόφιλοι θεωρούν ότι θα αναπαρήγαγε πολλές ανισότητες. Η ομοφυλοφιλική κοινότητα ζητά πρόσβαση στο δικαίωμα της υιοθεσίας, αντλώντας παράδειγμα από την εμπειρία χωρών που αναγνωρίζουν σε ομόφυλα ζευγάρια το δικαίωμα της υιοθεσίας, παρουσιάζοντας έρευνες που δείχνουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλα ζευγάρια δεν διαφέρουν από αυτά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλα, κι επικαλούμενη την ελληνική νομοθεσία, που αναγνωρίζει δικαίωμα υιοθεσίας σε ένα μεμονωμένο άτομο. «Άρα όλη η φιλολογική και μαλιαρή συζήτηση περί προτύπων είναι περιττή», λέει ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος. «Προφανώς ο νομοθέτης όταν δίνει τη δυνατότητα να υιοθετήσει ένας μόνο άνθρωπος, δεν εννοεί ότι αυτός ο ένας θα είναι και άνδρας και γυναίκα. Έχει πει δηλαδή ότι μια καλή γυναίκα ή ένας καλός άνδρας φτάνει».

Άλλο ζήτημα προς ρύθμιση είναι το θέμα της παροχής ιθαγένειας στους αλλοδαπούς υπηκόους που θα συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης με Έλληνες, καθώς δεν είναι λίγα τα ομόφυλα ζευγάρια Ελλήνων με πολίτες άλλων χωρών. Οι ομοφυλόφιλοι ζητούν να λαμβάνει αυτομάτως την ελληνική ιθαγένεια ο αλλοδαπός εταίρος της συμβίωσης, όπως συμβαίνει με το γάμο, έτσι ώστε να μην απειλούνται με διάλυση σχέσεις ζωής εξαιτίας του τυχαίου της γεωγραφίας.

Αυτά τα δύο ζητήματα, της υιοθεσίας και της ιθαγένειας, θα κληθούν να τα αντιμετωπίσουν και όσα ετερόφυλα ζευγάρια συνάψουν σύμφωνο συμβίωσης. Η διαφορά είναι ότι, μέχρι να θεσπιστεί και στην Ελλάδα το δικαίωμα πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, όπως αγωνίζεται τελευταία η ομοφυλοφιλική κοινότητα παράλληλα με τη μάχη για το σύμφωνο, τα ομόφυλα ζευγάρια στερούνται κάθε άλλη διέξοδο. «Ο στόχος είναι η ισότητα και η άρση των διακρίσεων παντού», λέει ο Δημήτρης Τσαμπρούνης από το Athens Pride. «Και στο θέμα του γάμου και στο θέμα της ελεύθερης συμβίωσης. Αν είναι να βγάζουμε χωριστά νομοσχέδια με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό του καθενός, προτείνω και γω να βγάλουμε ξεχωριστό νομοσχέδιο για λεσβιακά ζευγάρια, ξεχωριστό για γκέι, ξεχωριστό για αμφί, ξεχωριστό για τρανς. Ας βγάλουμε καμιά πενηνταριά νομοσχέδια γι’αυτό το θέμα».

.

(Αναδημοσίευση από το www.dimitrisangelidis.com)

10ο ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ. Η ΑΦΙΣΑ

KYRIL FADEEV

Kyril Fadeev (Ουκρανία)

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. RESPECT GAMES ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

.

Respect Gaymes is an annual sporting event held in Berlin, Germany, with its chief aim and vision being to unite heterosexuals, gays and lesbians, in order to tackle anti-homosexual discrimination and prejudice. The event is organised by the 'Lesben- und Schwulenverband LSVD' ('Germany’s Lesbian and Gay Association'), Berlin-Brandenburg. Under the slogan of 'Zeig Respekt für Schwule & Lesben' ('Show Respect for Gays and Lesbians'), teenagers from schools, youth centres, migrant communities and the LGBT community compete against each other in the disciplines of football, streetball and martial arts. The main focus of the Respekt Gaymes is to create an opportunity for personal encounters within the framework of respect and equality.

The Respekt Gaymes takes place during the second weekend of June, and marks the kick-off to Berlin's 'Pride Weeks', of which the Christopher Street Day celebration is the most publicised. Alongside the sporting tournaments is an entertainments programme involving theatre, graffiti, boxing, hip hop and street dance workshops. There is additionally a VIP football tournament, where notable individuals in politics, sport and culture participate to combat discrimination, and where numerous celebrities, such as the comedian Thomas Hermanns and entertainer Désirée Nick, offer their support to the project as 'Respect' ambassadors.

The patrons of the Respect Gaymes consist of the German women's national footballer Navina Omilade and the boxing champion Oktay Urkal. The Respect Campaign 2007 was publicly unveiled by the mayor of Berlin, Klaus Wowereit, in Friedrich-Ludwig-Jahn Sports Park.

(wikipedia.org)

ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ILGA-Europe ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΑΠΟ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΛΟΓΩ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ

.
Within the next couple of months, the fate of an EU directive protecting against discrimination on the grounds of age, disability, sexual orientation and religion/belief in all areas of life will be decided by the European Commission and the European Council. At the moment, there are signs that this directive will not include sexual orientation, age and religion/belief. ILGA-Europe is calling on everyone to join its campaign to ensure that a comprehensive new EU anti-discrimination directive which protects against discrimination on all grounds and in all areas of life is proposed and adopted.
For years ILGA-Europe and other European networks working against discrimination on the grounds of age, disability and religion/belief have been calling for a harmonised EU anti-discrimination legislation which would eliminate the hierarchy of rights and protections that currently exists in EU law:
· race and ethnicity: discrimination is banned in all areas of life
· sex: discrimination is banned in employment and in access to goods and services
· sexual orientation, age, disability, religion and belief: discrimination is banned only in employment.
In 2004, Mr Barroso, the President of the European Commission made a promise after the European Parliament dismissed the proposed Commission because of the questionable human rights records of Mr Buttiglione. He made a statement before the Parliament promising to personally ensure that the legal protections would be enlarged to all forms of discrimination. The European Parliament called for such a directive at least on seven occasions in the past 8 years.
Deborah Lambillotte, Co-Chair of ILGA-Europe Executive Board, said:
“We are concerned by indications that the project of one directive embracing all grounds of discrimination and applying to all areas of life might be abandoned by the Commission. We want to remind European decision-makers that the principles of human rights and equality are the basis upon which the current Commission was approved by the European Parliament four years ago. The Commission needs to live up to its promises, deliver such a directive and prove that the commitment made in 2004 were not just empty words.”
Martin K.I. Christensen, Co-Chair of ILGA-Europe Executive Board, continued:
“We encourage all our members in the European Union, all our allies and supporters to actively get involved in this campaign. Contact your Commissioner, talk to your government officials. Let them know that lesbian, gay and bisexual people in Europe still suffer from discrimination in education, healthcare, in accessing goods and services and that they need to be protected.
Discrimination is not just an abstract concept. Discrimination is an unfortunate lived reality for many people. Mobilise your members, colleagues, friends and relatives to send a clear demand to the Commission and to your government – the current EU hierarchy of protections against discrimination has to end now! Call on them to ensure that everyone in the EU is equally protected against discrimination.”
More information about the campaign for a new EU anti-discrimination legislation, including background documents, resources and information, advice, suggestion on what you can do to help this campaign and campaign promotion tools are available on our website:
www.ilga-europe.org/europe/campaigns_projects/campaign_for_a_new_european_anti_discrimination_legislation

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΡΟΦΥΛΑΞΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ HIV ΓΙΑ ΑΦΡΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ

.
New York, NY/March 19, 2008 — Gay Men's Health Crisis (GMHC) hosted a press conference this morning to launch two new public-service advertising campaigns to raise awareness about HIV for women of color and young men of color who have sex with men.
"These provocative new campaigns address rising HIV infection rates in two of the groups most directly impacted by focusing on the strength and resiliency of people of color within their communities," said Marjorie J. Hill, Ph.D., Chief Executive Officer of GMHC. "They speak to individuals and communities in a language of love, respect, acceptance and sexual health — highlighting what is possible in intimate relationships instead of focusing on problems with negotiating safer sex and getting tested for HIV.

.

TEAROOM

.
Tearoom consists of footage shot by the police in the course of a crackdown on public sex in the American Midwest. In the summer of 1962, the Mansfield, Ohio Police Department photographed men in a restroom under the main square of the city. The cameramen hid in a closet and watched the clandestine activities through a two-way mirror. The film they shot was used in court as evidence against the defendants, all of whom were found guilty of sodosmy, which at that time carried a mandatory minimum sentence of one year in the state penitentiary. The original surveillance footage shot by the police came into the possession of director William E. Jones while he was researching this case for a documentary project. The unedited scenes of ordinary men of various races and classes meeting to have sex were so powerful that the director decided to present the footage with a minimum of intervention. Tearoom is a radical example of film presented “as found” for the purpose of circulating historical images that have otherwise been suppressed.

TASCHEN. THE BIG PENIS BOOK

.
The fascinating phallus
Undressed to impress

After the bust out success of The Big Book of Breasts TASCHEN presents the perfect companion, The Big Penis Book.

When it comes to pleasure, size doesn’t matter; as we all know it’s quality, not quantity, that counts. But let’s admit it: a big penis is undeniably compelling. Big shoulders, big lapels, and big hair may come and go, but the big penis never goes out of fashion. With those possessing more than 8 inches (20 cm) making up less than 2% of the world’s population, this rare accessory will always fascinate.

In this companion volume to The Big Book of Breasts, we explore the centuries-old fascination with the large phallus, a fascination common to men and women alike. This hefty book is profusely illustrated with over 400 historic photos of spectacular male endowments, including rare photos of the legendary John Holmes. The majority of the photographs are from the 1970s, when the sexual revolution first freed photographers to depict the male entirely nude. Photographers include Bob Mizer of Athletic Model Guild, David Hurles of Old Reliable, Colt, Falcon, Sierra Domino, Third World, and Champion Studios, with each of these iconic photographers interviewed or profiled, along with information about each of their models. And if this isn’t enough, the book closes with a special surprise comparable to the Guinness Book of Records’ Norma Stitz featured in The Big Book of Breasts! Can you guess what body part Dian is dissecting next?

About the editor:

Dian Hanson is TASCHEN's sexy book editor. As a 25-year veteran of men’s magazine publishing, she edited titles including Puritan, Oui, Outlaw Biker, Juggs, and Leg Show. Her many books for TASCHEN include Vanessa del Rio: 50 Years of Slightly Slutty Behavior and R. Crumb’s Sex Obsessions.