ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ - ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

5/6/1898 - 19/8/1936

Μετάφραση: Νίκος Γκάτσος

Μελοποίηση: Μάνος Χατζιδάκις

ΤΖΟΡΤΖ ΓΟΥΑΪΝΜΠΕΡΓΚ

Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφυλοφοβίας και εμείς ανατρέχουμε στον άνθρωπο που την περιέγραψε πρώτος

Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ ήταν αμερικανός ψυχολόγος, που στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 επινόησε τον όρο «homophobia» («ομοφοβία» ή «ομοφυλοφοβία») για να περιγράψει τη φοβία πολλών ανθρώπων απέναντι στους ομοφυλόφιλους.

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1929 στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης, από πατέρα δικηγόρο και μητέρα γραμματέα. Αρχικά σπούδασε αγγλική φιλολογία κι έμεινε για πάντα «εραστής» των έργων του Σέξπιρ, χρησιμοποιώντας τα για τις ενοράσεις του στην ψυχολογία. Στη συνέχεια σπούδασε μαθηματικά και στατιστική στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, αλλά τελικά έκανε νέα στροφή και πήρε το διδακτορικό του στην κλινική ψυχολογία από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Άσκησε για χρόνια το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή κι έγραψε πολλά βιβλία ψυχολογίας για το ευρύ κοινό, μόνος του ή με τη σύζυγό του, ενώ υπήρξε σταθερά ένθερμος υποστηρικτής των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων.

Ο Γουάινμπεργκ είχε προσέξει ότι αρκετοί συνάδελφοί του δεν ένιωθαν καθόλου άνετα με ομοφυλόφιλους άνδρες και γυναίκες και αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο για έναν ειδικό τύπο φόβου, που είχε τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας φοβίας. «Επινόησα τη λέξη ομοφυλοφοβία, εννοώντας ότι αφορούσε μία φοβία για τους ομοφυλόφιλους. Ένα φόβο που φαινόταν να σχετίζεται με το φόβο της μόλυνσης, ένα φόβο για την υποτίμηση της οικογένειας. Ήταν ένας θρησκευτικός φόβος και είχε οδηγήσει σε μεγάλη βαρβαρότητα, όπως πάντα ο φόβος οδηγεί», είχε κάποτε πει στους «New Tork Times».

Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ είχε συζητήσει τις ιδέες του αυτές με τους υπέρμαχους για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων Τζακ Νίκολς και Λιζ Κλαρκ, που χρησιμοποίησαν το νέο όρο «ομοφυλοφοβία» σ’ ένα άρθρο που έγραψαν στο περιοδικό «Screw» το Μάιο του 1969. Ήταν η πρώτη φορά που ο όρος αυτός εμφανίστηκε σε γραπτή μορφή. Λίγους μήνες μετά, το περιοδικό ευρείας κυκλοφορίας «Time» χρησιμοποίησε τον όρο στο κύριο άρθρο του εξωφύλλου του με τίτλο «Ο ομοφυλόφιλος στην Αμερική». Ο ίδιος ο Γουάινμπεργκ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δικό του κείμενο τον όρο «ομοφυλοφοβία» αργότερα, το 1971, ενώ περιέγραψε εκτενώς το φαινόμενο της ομοφυλοφοβίας στο βιβλίο του «Κοινωνία και Υγιής Ομοφυλόφιλος» (1972).

Στην πορεία, πάντως, ο όρος «ομοφυλοφοβία» υπέστη κριτικές από ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους, επιστήμονες και μη, με το σκεπτικό ότι ναι μεν είναι ένας χρήσιμος όρος ως εργαλείο πολιτικού ακτιβισμού και συνειδητοποίησης της κοινής γνώμης, αλλά δεν στέκει επιστημονικά, καθώς δεν μπορεί να συγκριθεί με τις παράλογες φοβίες των ανθρώπων π.χ. απέναντι στα φίδια ή στα ύψη. Βασικά, είπαν ορισμένοι, τα αισθήματα που μπορεί να γεννάει η ομοφυλοφιλία είναι κυρίως η αηδία και ο θυμός, παρά ο φόβος. Όμως, ο Γουάινμπεργκ ποτέ δεν πείσθηκε από αυτά τα αντεπιχειρήματα και πάντα υποστήριξε ότι η ομοφυλοφοβία είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: μια παράλογη φοβία. Επέμεινε μάλιστα ότι πρέπει ως όρος να συμπεριληφθεί στον επίσημο κατάλογο με τις ψυχικές διαταραχές - κάτι που δεν έχει συμβεί.

Ο Τζορτζ Γουάινμπεργκ πέθανε στις 20 Μαρτίου 2017, σε ηλικία 87 ετών, καταβεβλημένος από τον καρκίνο.

Πηγή: sansimera.gr

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΣΕΡΓΚΕΪ ΝΤΙΑΓΚΙΛΕΦ

Ο Ρώσος κριτικός Τέχνης Sergei Diaghilev έχει σήμερα την τιμητική του, αφού η Google του αφιερώνει το σημερινό της doodle, με αφορμή τα 145 χρόνια από τη γέννησή του.

Sergei Diaghilev was a gay impresario. First aspiring to be a composer (it seems that he was terrible) and then a painter (he had neither vision nor aptitude), he finally found his true calling and became an impresario in 1895. In 1909, despite a complete lack of dance training, he created the Ballets Russes, which took Europe by storm in the 1910s. Gay French poet and playwright Jean Cocteau had his first theatrical employment with the Ballets Russes, working with gay French composer Erik Satie on the 1917 ballet Parade.

In Russia he is also known as the mastermind behind the World of Art - a group of artists, a series of regular exhibits, and a journal. Diaghilev organized and promoted the World of Art group during his liaison with his cousin, the painter Dmitry (Dima) Filosofov, who was his first lover. Their relation lasted from 1890 to 1905.

Filosofov eventually left Diaghilev, and the latter's meeting with the dancer Vaslav Nijinsky then 19 years old, sealed both men's fates. In their five year love relation, Diaghilev placed Nijinsky at the center of such masterpieces as Stravinsky's Petrushka and Rite of Spring, Debussy's Afternoon of a Faun, and Ravel's Daphnis and Cloe. Their relationship lasted to 1912.

Diaghilev's third lover - as well as choreographer and principal dancer - was Leonide Massine. Their relation lasted from 1914 to1921. Although Diaghilev lost all three of these lovers to women, he kept on trying. In his 50s, he had relationships with several young men - all dancers or in the arts; among them were gay British dancer Anton Dolin and gay Russian dancer Sergei Lifar (1905-?). A biography of Diaghilev by Douglas Turnbaugh is forthcoming.

Sergei Diaghilev was a crucial figure in the istory of the arts i the 20th century, a dinamic and dominant personality. Appointed assistant to the princely director of the Imperial Theatre, he was opposed in his aims for it by the conservative old guard. Czar Nicholas II was rather sympathetic, but he was a weak man; support failed and Diaghilev went abroad.

It is hardly impossible to do justice to all that he accomplished, and difficult to define in essence, for it touched the arts at so many points, while his genius was very individual. In one vay a great improvvisatore, in another he was a masterful entrepreneur; he was a marvellous talent-spotter, who gave himself to the task of educatingwhat he had discovered.

Even here what he did was more subtle; ordinary people thought that he was imposing himself on his creations - Nijinsky, Massine, Lifar - but not so: he imposed upon them the task of realizing themselves, of fulfilling their own gifts.

Even in his love-life there was this paradox, He was in love successfully with each of these creations of his; but he was in love with them for the purpose of their art. He was both ruthless and tender-hearted, but the ruthlessness was that of the artist: when each had achieved his fulfillment in art, and had nothing to offer, Diaghilev passed on to the next who had. This led to some heartaches and- in the case of Nijinsky - tragedy.

Love affairs between men were familiar enough in aristocratic circles in Russia, without the complexes aroused in Western society. At ninetten Diagilev began his long fifteen-year relationship vith Filosofov, both of them distinguished, tall, handsome.It was from him, the feminine partner, that Diaghilev gained his introduction to the arts. The partnership broke down over a student in whom both were interested.

Vaslav Nijinsky was aleady considered a phenomenon at the Imperial Ballet school before he was taken up by Diaghilev, who fell in love with the marvellous dancer, but this was a necessary condition of all the work he was prepared to put into him. Nijinsky was backward and ineducated; he was naturally responsive to music, but he knew nothing aboutpictures, visual art, scenic effects.

Diaghilev lived with him, took him everywhere, to picture galleries, museums, saw to his reading, his diet and well-being. In the course of it he possessed him, and walled him off the world; but Nijinsky needed to be possessed.

Of this relationship it has been said, "their union could produce no children, but it would give birth to marterpieces - and change the history of the dance, of music, and of painting throughout the world". After all, anyone can produce children - all too easily come by; animals have no difficulty in proliferating.

On a journey without Diaghilev to dance in South America, he was captured by a woman in love with him and who married him. Though he carried on for some years, he could not carry the burden of dancing and choreography without diaghilev. He never danced again after the age of twenty-nine; he lived to be older than Diaghilev, but spent the last thirty years of his life in an asylum.

Diaghilev was already in love with Massine before he lost Nijinsky - one thing does not exclude another - but his relationship with Massine was essentially with the choreographer. Massine had a mind of his own and new ideas to offer; this meant happier times for Diaghilev with him, but it also meant more active conflict. The relationship lasted for seven years. Then Massine married and was at once dismissed from the company. He too tried to come back, after failing on his own: he was not accepted.

Serge Lifar, in his reminiscences, tells what it was like to be loved by Diaghilev. Lifar had a fixation on Diaghilev and hoped to attract his attention. Lifar worked out of hours to improve his dancing, buth when Diaghilev spoke to him he was petrified. He was already in love with the master. Slim and beautiful, an easy temperament, Lifar was taken up and made the favourite he had always hoped to be.

A. L. Rowse: Homosexuals in history 

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ALL IN THE FAMILY

Σαν σήμερα: Ο πρώτος γκέι χαρακτήρας σε τηλεοπτική σειρά

e-radio.g

Στις 9 Φεβρουαρίου του 1971, προβάλλεται το 5ο επεισόδιο την σειράς «All in the family» και γράφει ιστορία. Είναι η πρώτη φορά που ένας gay χαρακτήρας συμμετέχει στο στόρι μιας κωμωδίας καταστάσεων, ευρύτερα γνωστών και ως sitcom.

Όταν ο Archie μαθαίνει πως ένας φίλος του Mike (του γαμπρού του), ο Roger, μόλις γύρισε από την Ευρώπη και θα έρθει στο δείπνο για να μοιραστεί τις ιστορίες από τα ταξίδια του, ενοχλείται πολύ, γιατί πιστεύει πως ο Roger είναι ομοφυλόφιλος. Η ατάκα του άλλωστε είναι εντελώς επιθετική: «Ο Ρότζερ η νεράιδα;»

Ο Mike επιμένει ότι ο φίλος του είναι ετεροφυλόφιλος και ασκεί κριτική στον Archie ότι δεν είναι καθόλου ανοιχτόμυαλος και κάνει αόριστες υποθέσεις στηριζόμενος μόνο στην επιφάνεια των πραγμάτων. Μετά από μια μεγάλη και ενοχλητική συζήτηση, ο Roger φτάνει φορώντας ένα γκρι σακάκι και ένα μωβ πουκάμισο από μέσα. Ο Archie τραβιέται όταν τον χαιρετά και καθ’όλη τη διάρκεια του δείπνου δεν του δίνει την ευκαιρία να τον πλησιάσει.

Σε κάποια στιγμή σηκώνεται να φύγει, για να πάει να βρει τον φίλο του τον Steve στο μπαρ, καθώς και τους υπολοίπους με τους οποίους κάθε βράδυ πίνουν μπύρες και συζητάνε για ποδόσφαιρο και πολιτική. O Steve είναι ψηλός, γεροδεμένος πρώην παίκτης του ποδοσφαίρου και εργένης. Ο Archie έχει μια θαυμάσια γνώμη γι’ αυτόν.

Όταν έρχονται στο μπάρ και ο Roger με τον Mike, ο Roger φαίνεται να γνωρίζει τον Steve και ξεκινούν να μιλάνε για τη φωτογραφία. Λίγο αργότερα, ο ιδιοκτήτης του μπαρ αποκαλύπτει στον Mike ότι ο Steve είναι μάλλον gay. Ο Mike το αποκαλύπτει αργότερα στον Archie πάνω σε μια ακόμη διαφωνία τους. Όταν ύστερα ο Archie, θα χάσει (δυο φορές) στο μπρα ντε φερ από τον Steve, τότε o εγωισμός του έχει καταβαραθρωθεί και αισθάνεται έναν συνδυασμό απογοήτευσης και ταραχής. Ο τίτλος του επεισοδίου παίρνει σάρκα και οστά: «Judging Books by Covers», δηλαδή κρίνοντας τα βιβλία από τα εξώφυλλα.

Το επεισόδιο προκάλεσε αίσθηση. Το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων μόλις είχε ξεκινήσει, με την αμερικάνικη κοινωνία να μην είναι έτοιμη να αφήσει «αυτούς τους ανθρώπους μέσα στα σπίτια της». Κι όμως η αρχή είχε γίνει. Και παρόλη την αρχική παγωμάρα (με τον πρόεδρο Νίξον να δηλώνει πως βρήκε το επεισόδιο ενοχλητικό), η σειρά κράτησε για εννέα χρόνια και είχε πολύ υψηλά ποσοστά τηλεθέασης, κερδίζοντας σταδιακά και οχτώ Χρυσές Σφαίρες.

Σε ολόκληρο το επεισόδιο δεν ακούγεται ούτε μία φορά η λέξη gay. Αυτό όμως το επεισόδιο του «All in the family», με αυτόν τον πανέξυπνο τίτλο, δεν έμεινε στην ιστορία μόνο γιατί πρόβαλλε τον πρώτο gay χαρακτήρα σε κωμική τηλεοπτική σειρά. Έμεινε και για άλλους λόγους. Πρώτον, η ιστορία του επεισοδίου καταμετρά όλους τους τρόπους που θα μπορούσε κάποιος να προσβάλλει ένα ομοφυλόφιλο, πράγμα που δείχνει το τεράστιο επίπεδο της εχθρότητας εναντίον τους. Και δεύτερον, αναλύει την ανθρώπινη τάση να κρίνει από την εμφάνιση, εντελώς επιφανειακά, χωρίς καμία επιείκεια στο διαφορετικό.

Αυτή λοιπόν η πολύπλευρη αναζήτηση του θέματος, αν και όχι πλήρης, είναι αυτό που έκανε αυτό το επεισόδιο ξεχωριστό. Φημολογείται, όταν την όγδοη σεζόν της σειράς προβλήθηκε ένας gay γάμος, το επεισόδιο «Cousin Liz» είχε τέτοια θεαματικότητα που άλλαξε το αποτέλεσμα των εκλογών. Η φήμη μιλάει μάλιστα για δυο εκλογές. Με ένα θετικό και ένα αρνητικό αποτέλεσμα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Την εκλογή του Harvey Milk στο San Francisco τον επόμενο μήνα και του Ronald Reagan στην θέση του προέδρου τον επόμενο χρόνο...

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ELISAR VON KUPFFER

Elisar von Kupffer (19-2-1872 in Tallinn, Estonia – 1942) was a Baltic German artist, anthologist, poet, historian, translator, and playwright. 

He used the pseudonym 'Elisarion' for much of his writing. He studied at St. Petersburg and then Berlin. After travels in Italy from 1902 to 1915, he established himself as a fine-art painter and muralist in Locarno, Switzerland, with his partner the historian and philosopher Eduard von Mayer (1873-1960). From 1925 to 1929 they transformed their Minusio villa (at the Lake Maggiore) into an opulent collection of art, the 'Sanctuarium Artis Elisarion'. 

From 1981 this has been a Museum dedicated to von Kupffer's work. The couple were at the heart of a religious movement called the Klarismus (in English: 'Clarity'). In 1899/1900 Adolf Brand published von Kupffer's influential anthology of homoerotic literature, Lieblingminne und Freundesliebe in der Weltliteratur in Berlin. The anthology was reprinted in 1995. The anthology was researched and created, in part, as a protest against the imprisonment of Oscar Wilde in England. 

Other publications include: the 1900 Irrlichter (the three stage plays Andrei, Erich and Narkissos); a 1908 book on Sodoma, the Renaissance artist; a 1912 stage play Aino und Tio; and the 1912 volume of poems Hymnen der Heiligen Burg. His work was also published and reviewed in the gay magazine Akademos published by Jacques d'Adelswärd-Fersen. 

He was also a photographer, making photographic studies of boys for use in the creation of his paintings, but more often his own rejuvenated form can be seen as a subject of his art works.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΣΕΡΓΚΕΪ ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ

 

¡Que viva México!

Ο Σεργκέι Μιχαήλοβιτς Αϊζενστάιν (ρώσ. Сергей Михайлович Эйзенштейн, 22 Ιανουαρίου 1898 - 11 Φεβρουαρίου 1948) ήταν Ρώσος σκηνοθέτης, θεωρητικός της τέχνης, της τεχνικής του κινηματογράφου και ένας από τους πρωτοπόρους του σοβιετικού αλλά και παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Αϊζενστάιν ήταν πρωτοπόρος στη χρήση του μοντάζ και το έργο του επηρέασε σημαντικά τους πρώτους σκηνοθέτες ταινιών.

- Το 1929ο Αϊζενστάϊν έχει φύγει απ’ τη Σοβ. Ένωση ξεκινώντας μια περιοδεία στην Ευρώπη για να καταλήξει στην Αμερική όπου είχε δεχτεί πρόταση συνεργασίας από την United Artists.

- Ο ίδιος ενδιαφερόταν επιπλέον να αποκτήσει γνώσεις πάνω στην καινούργια εφεύρεση του ομιλούντα κινηματογράφου.

- Η άφιξή του συνοδεύτηκε από αντικομμουνιστικές διαδηλώσεις. Έμεινε στις ΗΠΑ 6 μήνες και υπέβαλε διαδοχικά 5 σενάρια για χρηματοδότηση. Όλα απορρίφθηκαν και αντιπροτάθηκαν ανώδυνες και εύπεπτες ιστορίες.

- Λίγο πριν εγκαταλείψει τις ΗΠΑ δέχθηκε την πρόταση του συγγραφέα Upton Sinclair να γυρίσει ταινία στο Μεξικό με τη χρηματοδότηση της γυναίκας του.

- Υπέγραψε συμβόλαιο το 1930 και ζήτησε την παραχώρηση των δικαιωμάτων της ταινίας του στο Σοβιετικό κράτος.

- Στο Μεξικό έμεινε συνολικά 1 ½ χρόνο, παραβιάζοντας οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα και γυρίζοντας αμέτρητα χιλιόμετρα φιλμ. Το 1931 ο Σίνκλερ τηλεγραφεί στον Στάλιν. Λαμβάνει την λακωνική απάντηση ότι ”ο Αϊζενστάϊν έχει χάσει την εμπιστοσύνη της Σοβιετικής κυβέρνησης – τον θεωρούμε αποστάτη”.

- Εν τέλει διακόπτεται η χρηματοδότηση εφόσον ο προϋπολογισμός ξεπεράστηκε κατά πολύ και ο Αϊζενστάϊν αναγκάζεται να φύγει με τη συνεννόηση ότι οι κόπιες θα στέλνονταν στην Σοβ. Ένωση για να τις μοντάρει – δεν τις έλαβε ποτέ.

- ΄Οταν ο Αϊζενστάϊν επέστρεψε στην Σοβ. Ένωση το 1932, διαπίστωσε ότι τα πράγματα είχαν αλλάξει δραματικά:

- Η καλλιτεχνική ελευθερία των πρώτων χρόνων της επανάστασης είχε αντικατασταθεί από το δόγμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού: Πρόκειται για παιδαριώδεις, προπαγανδιστικές δημιουργίες που εξυμνούσαν την φωτισμένη ηγεσία του Στάλιν και τους στόχους που αυτός κάθε φορά έθετε, είτε αυτά λέγονταν 5χρονα πλάνα, είτε επιμέρους ζητήματα. Η εφαρμογή του δόγματος του σοσιαλ. ρεαλισμού στην Αρχιτεκτονική σήμανε τη στροφή σε πομπώδη, κλασσικά οικοδομήματα ενώ στη Ζωγραφική την επιστροφή του γαλλικού ακαδημαϊσμού.

vakxikon.gr

Eisenstein in Guanajuato

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΛΟΡΔΟΣ ΒΥΡΩΝ

Joseph-Denis Odevaere: Ο Λόρδος Βύρων στο νεκροκρέββατό του

Η σημαντική Ιρλανδέζα συγγραφέας Εντνα Ο' Μπράιεν έγραψε μια βιογραφία του Λόρδου Βύρωνα [«Λόρδος Μπάιρον, οι έρωτές του» (εκδόσεις Μεταίχμιο)], εστιάζοντας στους έρωτές του με γυναίκες και άντρες. Μην ξεχνάμε ότι το τελευταίο μεγάλο πάθος της ζωής του ήταν ένα Ελληνόπουλο, ο Λουκάς.

- Ο Μπάιρον (22/1/1788-19/4/1824*) ερωτεύτηκε με πάθος άλλους άνδρες. Δεν τόλμησε, όμως, ποτέ, αν και ελεύθερο πνεύμα, να το παραδεχθεί δημόσια. Γιατί;

Έντνα Ο’ Μπράϊεν: «Η ομοφυλοφιλία του κράτησε όλη του τη ζωή, δεν ήταν δηλαδή ένα περαστικό επεισόδιο των σχολικών του χρόνων. Δεν ήταν δυνατόν, όμως, να αναφερθεί δημόσια, γιατί εθεωρείτο τότε έγκλημα, για το οποίο θα μπορούσε, όπως και οποιοσδήποτε άλλος, να τιμωρηθεί. Οπως ξέρετε -το γράφω στο βιβλίο μου- ένιωσε τον τελευταίο του μεγάλο έρωτα ενώ βρισκόταν στο Μεσολόγγι, για ένα νεαρό Ελληνόπουλο, τον Λουκά». (enet.gr, 2010)

Διαβάστε επίσης:

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 698

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 590

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 497

*7/4/1824 με το νέο ημερολόγιο

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. Ο ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΤΣΑΜΠΕΡΛΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ 80 ΧΡΟΝΩΝ

Τη δεκαετία του ΄80 ο “πάτερ Ραλφ” ήταν ο πρώτος καθολικός παπάς που έγινε πίτσαρντ Τσάμπερλεν έκανε εκατομμύρια γυναίκες να σκιρτούν με την αρρενωπή γοητεία του. Όλες έβλεπαν στα μάτια του τον ιδανικό άντρα και εμπνέονταν από τον μεγάλο τηλεοπτικό έρωτα του “Ραλφ” και της “Μέγκυ”. Μόνο που η ζωή ανέτρεψε πλήρως την τηλεοπτική ιστορία. Ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, είκοσι χρόνια μετά την προβολή της διάσημης σειράς, αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, προκαλώντας μια μεγάλη ανατροπή στην εικόνα του.

Μέσα από την αυτοβιογραφία του το 2003, ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν μίλησε για τον μεγάλο του έρωτα, τον ηθοποιό και μάνατζερ Martin Rabbett. Γνωρίστηκαν το 1975, όταν ο γνωστός καλλιτέχνης ήταν 41 και ο Ράμπετ μόλις 21 ετών. Σύντομα έγινε ο ατζέντης και εραστής του. Το 1980, αποφάσισαν να συγκατοικήσουν σε μια πολυτελή κατοικία στη Χαβάη. Εκεί που τρία χρόνια μετά θα γυριζόταν η πιο ερωτική σκηνή μεταξύ του παπά και της Μέγκυ, στα “Πουλιά πεθαίνουν τραγουδώντας”. Το ζευγάρι έζησε μαζί 33 ολόκληρα χρόνια. Μάλιστα πολύ συχνά επισκέπτονταν τη Μύκονο, όπου διέμεναν σε θαλαμηγό, για να αποφεύγουν τα αδιάκριτα βλέμματα. Πριν από τέσσερα χρόνια όμως, ο Τσάμπερλεν, στα 76 του χρόνια, εγκατέλειψε τον σύντροφο του. Αποφάσισε ότι ο εραστής του και μάνατζερ, τον κρατούσε πίσω στα επαγγελματικά του! Ετσι, όταν θέλησε να τον εκπροσωπήσει μια εταιρεία που θα του πρόσφερε περισσότερες προτάσεις για δουλειά, ήρθε και το τέλος στη σχέση τους. Σήμερα, βρίσκονται σε αντιδικία για τα λεφτά από την πώληση του σπιτού τους στη Χαβάη, το οποίο στέγασε για τόσα χρόνια τον έρωτα τους. Ο Τσάμπερλεν με τον επί 33 χρόνια εραστή του τώρα πια δεν μιλιούνται. Οι πρώτοι ψίθυροι για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του γοητευτικού “παπά” γράφτηκαν στον τύπο, το 1989. Στους καλλιτεχνικούς χώρους, γνώριζαν από το ΄70 για το δεσμό που είχε τότε με τον ηθοποιό Wesley Eure. Όμως εκείνος φρόντιζε να κρατά καλά κρυμμένο το μυστικό του. Σε πρόσφατη συνέντευξη, δήλωσε ότι αν το αποκάλυπτε νωρίτερα θα καταστρεφόταν η καριέρα του ή δεν θα είχε ξεκινήσει καν. Μάλιστα, συμβούλευσε τους νέους γκέι ηθοποιούς να μην αποκαλύπτουν την σεξουαλική τους ταυτότητα γιατί κινδυνεύει η καριέρα τους. 

Ο Ρίτσαρντ Τσάμπερλεν, σήμερα 31 Μαρτίου, γίνεται 80 ετών. Γεννήθηκε στο Μπέβερλυ Χιλς. Η μητέρα του ήταν νοικοκυρά και ο πατέρας του πωλητής. Μετά τις σπουδές του, ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο και στην τηλεόραση στις αρχές του ΄60.

Παράλληλα τραγουδούσε. Λίγο μετά μετακόμισε στην Αγγλία όπου πήρε μαθήματα υποκριτικής και συμμετείχε σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές. Το 1970, έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο και τη δεκαετία του 80, έγινε πρωταγωνιστής σε πάμπολλες τηλεοπτικές σειρές. Το παρατσούκλι του ήταν ο «βασιλιάς των σήριαλ». Τη δεκαετία του ΄90, παίζει στο Μπρόντγουαιη και τα τελευταία χρόνια, εμφανίζεται σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές.
(mixanitouxronou.gr)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΤΕΝΕΣΙ ΟΥΪΛΙΑΜΣ

 Tennessee Williams (photo French Jared)

 Ο Τένεσι Ουίλιαμς (26 Μαρτίου 1911-25 Φεβρουαρίου 1983), φιλολογικό ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Νέα Ορλεάνη, όπου και άλλαξε το όνομά του από την πολιτεία καταγωγής του πατέρα του. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα και παιχνίδια, ιστορίες και μυθιστορήματα.
Αρχισε τη συγγραφική του καριέρα στα 28 του χρόνια, στα 34 βρήκε τον ατομικό του λόγο με τον «Γυάλινο κόσμο», στα 36 έγινε ο υπ' αριθμόν ένα δραματικός συγγραφέας της γενιάς του με το «Λεωφορείο ο πόθος», στα 44 έγραψε την τελευταία εμπορική του επιτυχία («Νύχτα της Ιγκουάνα»), στα 70 το τελευταίο του θεατρικό έργο («Now, the Cats With Jewelled Claws») και στα 72 πέθανε από ένα πώμα μπουκαλιού που σφηνώθηκε στον λαιμό του, ολομόναχος σ' ένα άξενο δωμάτιο ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης, της πόλης που τον ανέδειξε αλλά και τιμώρησε, καταβροχθισμένος από τα θραύσματα του ραγισμένου κόσμου του. (el.wikipedia.org, enet.gr)

10 ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ: 1. «Η ζωή είναι εν μέρει αυτό που εμείς την κάνουμε, κι εν μέρει αυτό που την κάνουν οι φίλοι που διαλέγουμε». 2. «Χρόνος είναι η μακρύτερη απόσταση μεταξύ δυο τόπων». 3. «Η κόλαση είναι ο ίδιος μας ο εαυτός• και η μόνη λύτρωση είναι να παραμερίσεις τον εαυτό σου και να αισθανθείς βαθιά για κάποιον άλλον». 4. «Όλοι οι σκληροί άνθρωποι περιγράφουν τους εαυτούς τους ως υπόδειγμα ειλικρίνειας». 5. «Η ζωή είναι κυρίως αναμνήσεις –εκτός από αυτήν εδώ την τωρινή στιγμή, που περνάει από δίπλα σου τόσο γρήγορα, ίσα που προλαβαίνεις να την παρατηρήσεις». 6. «Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε μοναχικό εγκλεισμό μέσα στο ίδιο μας το δέρμα –ισόβια». 7. «Υπάρχει η στιγμή της αποχώρησης, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει σίγουρο μέρος να πας». 8. «Πάντα βασιζόμουνα στην καλοσύνη των ξένων». 9. «Γιατί έγραφα; Επειδή δεν έβρισκα τη ζωή ικανοποιητική». 10. «Ο θάνατος είναι μια στιγμή. Και η ζωή τόσες πολλές...». (tospirto.net)

   

Το θέατρο της Δευτέρας, 1976

Ελληνικές μεταφράσεις θεατρικών του έργων:

• The Glass Menagerie (Το γυάλινο θηριοτροφείο, ελλην. τίτλος "Γυάλινος Κόσμος") : Ν.Σπάνιας ("Δωδώνη")
• A Streetcar named Desire (Λεωφορείον ο Πόθος) : Γερ.Σταύρου (Θέατρο 1965)
• Summer and Smoke (Καλοκαίρι και καταχνιά) : Μάριος Πλωρίτης ("Γκόνη")
• The Rose Tatoo (ελλην.τίτλος "Τριαντάφυλλο στο στήθος") : Μάριος Πλωρίτης ("Γκόνη")
• Camino Real (Καμίνο Ρεάλ) : Αλέξης Σολομός ("Δωδώνη")
• Cat on a Hot Tin Roof (ελλην.τίτλος "Λυσσασμένη Γάτα") : Μάριος Πλωρίτης ("Γκόνη")
• Suddenly Last Summer (Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι) : Μάριος Πλωρίτης (Θέατρο 1959)
• Sweet bird of youth (Γλυκό πουλί της νιότης) : Μάριος Πλωρίτης ("Δωδώνη")
• The Roman Spring of Mrs. Stone (Η ρωμαϊκή άνοιξη της Κας Στόουν, νουβέλλα) : Κοσμάς Πολίτης ("Σ.Ι.Ζαχαρόπουλος")