2.9.14

ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΔΥΝΕΣ ΤΗΣ ΟΜΟΓΟΝΕΪΚΟΤΗΤΑΣ

Μπορούν οι γονείς να ανήκουν στο ίδιο φύλο;
Η αλήθεια για τις χαρές και τις οδύνες της ομογονεϊκότητας

Ο μπαμπάς και ο μπαμπάς - Ο Ρόμπερτ (αριστερά) και ο Μάικλ είναι αχώριστοι την τελευταία 16ετία. Πριν από μερικά χρόνια ένιωσαν την ανάγκη να αποκτήσουν παιδιά με παρένθετη μητέρα – πρώτα ήρθε στον κόσμο η Εϊβερι και ακολούθησαν τα δίδυμα Στούαρτ και Ρόις. Οπως αφηγείται το ζευγάρι στο «Le Figaro Magazine», «δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα ήμασταν σε θέση να αποκτήσουμε παιδιά».

Φεβρουάριος 2014
Το γαλλικό «Le Figaro Magazine» δημοσιεύει άρθρο-ρεπορτάζ με τίτλο «Τα μωρά των 150.000 δολαρίων», στο οποίο παρουσιάζεται, μεταξύ άλλων, η ιστορία ενός ζευγαριού από τη Νότια Καλιφόρνια, του 44χρονου Ρόμπερτ και του 38χρονου Μάικλ, οι οποίοι μεγαλώνουν μαζί τα τρία παιδιά που απέκτησαν με τη συνδρομή παρένθετης μητέρας. Αναζητώντας μια αντίστοιχη «ελληνική» περίπτωση, οδηγηθήκαμε συμπτωματικά στην ίδια Πολιτεία, μέσω Αθήνας.

Ιούλιος 2014
Ο τρίχρονος Λίο και ο εξάχρονος αδελφός του Ανρί κάνουν τραμπάλα στην πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι. Με κάποια διαλείμματα, βέβαια, για να ακούσουν ξανά και ξανά το «Frozen» στο iPad του daddy ή για να παίξουν με το iPhone του papa. Daddy είναι ο 51χρονος Γιάννης (γιος ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ) και papa είναι ο 46χρονος γαλλοαμερικανός σύντροφός του, Φρεντ. Μια πλήρης ομογονεϊκή οικογένεια, «γαλουχημένη» στην προοδευτική Καλιφόρνια, παραθερίζει για λίγες εβδομάδες στην Ελλάδα της κρίσης, όπου τα κοινωνικά μοντέλα ανατρέπονται με μια πρωτόγνωρη βιαιότητα. «Εδώ, όμως, κανείς ακόμη δεν διανοείται ότι είμαστε οι δύο μπαμπάδες των αγοριών» γελάει ο Γιάννης που θέλησε να μιλήσει στο BHmagazino, σε μια εθελοντική προσπάθεια «αποδραματοποίησης» των διαφορετικών μορφών οικογένειας (σήμερα στις ΗΠΑ 3 εκατομμύρια LGBT Αμερικανοί - Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφισεξουαλικοί και Τρανσέξουαλ - έχουν αποκτήσει παιδί, ενώ συνολικά 6 εκατομμύρια παιδιά και ενήλικοι έχουν έναν LGBT γονιό.
 «Οταν μας βλέπουν στην παιδική χαρά, θεωρούν ότι είμαστε φίλοι ή αδέλφια. Γι' αυτό δεν δεχόμαστε περίεργες ερωτήσεις ή λοξά βλέμματα, δεν πάει καν το μυαλό τους!». «Οχι τα βρώμικα χέρια στο στόμα!» φωνάζει ο εμφανώς πιο προστατευτικός Φρεντ στα αγόρια. «Ασ' τους, δεν κάνουν τίποτα» του λέει καθησυχαστικά ο σύντροφός του. Γελάς, ανακλαστικά σχεδόν, με τους (συχνούς) γονεϊκούς διαπληκτισμούς τους: η τόσο οικεία κατανομή ρόλων χωρίς τα στεγανά του φύλου. Αμφότεροι σχολιάζουν πόσο ελάχιστα kid-friendly είναι η Αθήνα: «Ούτε παιδικά μενού ούτε παιδικά καρεκλάκια στα εστιατόρια...». 

Η ανάγκη να είσαι γονιός
«Ημασταν μαζί δύο χρόνια όταν πρότεινα στον Φρεντ να αποκτήσουμε δικά μας παιδιά. Για μένα ήταν μια έντονη βιολογική ανάγκη, πάντα ήθελα να γίνω πατέρας» εξηγεί ο Γιάννης την επιλογή του να αποκτήσει οικογένεια με τον νόμιμο σύζυγό του (παντρεύτηκαν πριν από δέκα χρόνια με σύμφωνο συμβίωσης). «Στα ομόφυλα ζευγάρια είναι μια απόλυτα συνειδητή απόφαση, δεν προκύπτει από κάποιο λάθος στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου. Δεν είναι κάτι που κάνεις με ευκολία. Είναι τόσο πολλά τα εμπόδια που καλείσαι να υπερκεράσεις, βιολογικά, νομικά, κοινωνικά, που δεν μπορεί παρά να θέλεις αυτό το παιδί όσο τίποτε άλλο. Διαβάσαμε πολύ, μιλήσαμε με πολύ κόσμο (κυρίως ζευγάρια γκέι ανδρών και γυναικών που το είχαν ήδη αποτολμήσει), συμβουλευτήκαμε ειδικούς. Χρειάστηκε βεβαίως και γνωμάτευση από ψυχίατρο για την καταλληλότητά μας να γίνουμε γονείς. Πιστέψτε με, δεν θα αποφασίζαμε να αποκτήσουμε παιδιά αν δεν ήμασταν απολύτως βέβαιοι ότι θα είχαν μαζί μας μια απολύτως φυσιολογική ζωή».
 Ο Γιάννης και ο Φρεντ μιλούν για το δαιδαλώδες ταξίδι τους προς την ομογονεϊκότητα. Ξεκίνησε με την πρόσληψη του εξειδικευμένου, συστημένου από φίλους, δικηγόρου που θα αναλάμβανε τον εντοπισμό της παρένθετης μητέρας. 
Ακολούθησε η εξέταση των προφίλ και η τετ α τετ συνάντηση (υπό μορφήν ενός casual, διερευνητικού δείπνου) με καθεμία από τις υποψήφιες. «Ο δικηγόρος μας είπε ότι το μόνο που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι η ικανότητά της να αποκτήσει υγιή παιδιά, όχι η εμφάνισή της ή ο δείκτης νοημοσύνης της. Γι' αυτό ήταν απαραίτητη η προϋπόθεση να έχει ήδη τουλάχιστον άλλο ένα παιδί» εξηγεί ο Φρεντ. «Εχεις, βέβαια, στη διάθεσή σου και κάποιες βασικές πληροφορίες για αυτή τη γυναίκα, για παράδειγμα το ιατρικό ιστορικό της. Αν θέλεις, μπορείς να το διερευνήσεις περισσότερο, εμείς επιλέξαμε να μην το κάνουμε. Κάτι που επίσης χρειάζεται να λάβεις υπ' όψιν είναι το κίνητρο της συμμετοχής της σε όλη αυτή τη διαδικασία. Πρέπει να είναι διττό: και αλτρουιστικό (η επιθυμία να βοηθήσει ένα γκέι ζευγάρι να αποκτήσει παιδί) αλλά και οικονομικό (να έχει ανάγκη τα χρήματα), έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να μη δυσκολευτεί να παραδώσει το παιδί». Αυτός ήταν άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο οι ίδιοι απέρριψαν τη λύση της υιοθεσίας. «Είχαμε ακούσει τόσες ιστορίες φρίκης. Ενα ζευγάρι φίλων, έπειτα από δύο ολόκληρα χρόνια αναμονής, είδε τη βιολογική μητέρα να αλλάζει γνώμη την τελευταία στιγμή». 

Το κόστος της οικογένειας
Η γυναίκα που τελικώς επέλεξαν (μια τυπική, μεσοαστή Αμερικανίδα, νοσοκόμα στο επάγγελμα) υποβλήθηκε σε τεχνητή γονιμοποίηση σε μια κλινική, κάμποσες ώρες πτήση από την Καλιφόρνια, στο Μέριλαντ (διότι εκεί έτυχε να έχει την έδρα του ο δικηγόρος). Με δικά της ωάρια, τη μία φορά με σπέρμα του Γιάννη, την άλλη με σπέρμα του Φρεντ: «Αυτό σημαίνει ότι ο ένας γιος μας είναι βιολογικά "δικός μου" και ο άλλος γιος μας είναι βιολογικό παιδί του Γιάννη. Αλλά και ότι μεταξύ τους τα δύο παιδιά είναι ετεροθαλή αδέλφια. Επομένως, όλη η οικογένειά μας είναι βιολογικά συνδεδεμένη». Διατηρούν καλές σχέσεις με την παρένθετη μητέρα («Τη θαυμάζουμε για αυτό που έκανε»), αν και παραδέχονται ότι είναι μάλλον ψυχολογικά "βολικό" το ότι τυχαίνει να ζει στο άλλο άκρο της χώρας. Κάθε δύο, τρεις μήνες τής στέλνουν κάποιο μήνυμα και φωτογραφίες του Λίο και του Ανρί, εκείνη πάλι στέλνει κάρτες στα γενέθλια των παιδιών. Αμφότεροι υπογραμμίζουν το πολυδάπανο της διαδικασίας: «Δεν είναι τυχαίο ότι το αποτολμούν μόνο λίαν ευκατάστατα ζευγάρια ομοφυλοφίλων».
Το αναλυτικό κοστολόγιο είχε ως εξής: παρένθετη μητέρα 25.000 δολάρια (σε περίπτωση που κυοφορούσε δίδυμα, η αμοιβή της θα ανέβαινε κατά 30%), έξοδα δικηγόρων 40.000 δολάρια, λοιπά έξοδα (αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχεία, ιατρικές εξετάσεις, ιατρική παρακολούθηση της κυήσεως κ.τ.λ.) 25.000 δολάρια. Η διαδικασία για την απόκτηση του πρώτου παιδιού κόστισε δηλαδή συνολικά 90.000 δολάρια (για το δεύτερο, μόλις 75.000 δολάρια καθότι, με ήδη έτοιμο το ογκωδέστατο συμβόλαιο, η αμοιβή του δικηγόρου συρρικνώθηκε). Σύμφωνα, πάντως, με το προαναφερθέν άρθρο του «Le Figaro Magazine», για τις κατά παραγγελίαν κυήσεις στην Καλιφόρνια, δεν είναι λίγες οι φορές που το συνολικό κόστος μπορεί να αγγίξει τις 150.000 δολάρια (110.000 ευρώ). 

Καλιφόρνια, η γη της ομογονεϊκότητας
Οι «νεοφώτιστοι» papa και daddy βίωσαν πρωτόγνωρες στιγμές στην αίθουσα τοκετών (ο Φρέντι ήταν μάλιστα εκείνος που έκοψε τον ομφάλιο λώρο). Θυμούνται, όμως, πάντα και την πρώτη νύχτα με τον πρωτότοκο, τον Ανρί, στο σπίτι: «Κάθε δέκα λεπτά κοιτάζαμε αν αναπνέει! Κάποια στιγμή που φτερνίστηκε, ήμασταν πεπεισμένοι ότι το μωρό ήταν σοβαρά άρρωστο». Στο πιστοποιητικό γεννήσεως θα αναγραφούν τα ονόματα και των δύο μπαμπάδων (ως «γονιός 1» και «γονιός 2», σε αντικατάσταση των «παρωχημένων» πλέον «πατέρας» και «μητέρα»). Είναι, ως εκ τούτου, και οι δύο νομικά κατοχυρωμένοι, ισότιμοι γονείς των παιδιών τους (αφού προηγουμένως ο καθένας υιοθέτησε τον βιολογικό γιο του άλλου), «καθότι στην Καλιφόρνια ο νόμος είναι πάνω από τους δεσμούς αίματος». Οι ίδιοι παραδέχονται ότι όλο αυτό δεν θα μπορούσε να είχε λάβει χώρα σε μια λιγότερο προοδευτική Πολιτεία (δεν πας, για παράδειγμα, στο Τέξας ή στη Βόρεια Καρολίνα να κηρύξεις  τις εναλλακτικές μορφές οικογένειας).
Σήμερα στην Καλιφόρνια ζουν 28.000 παντρεμένα ομόφυλα ζευγάρια (ήταν από τις πρώτες Πολιτείες που νομιμοποίησαν τον Ιούνιο του 2008 τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φίλου, παρά τις πλείστες νομικές επιπλοκές που ακολούθησαν), ενώ περισσότερα από 70.000 παιδιά ανατρέφονται από γκέι γονείς. «Η Καλιφόρνια έχει μακρά ιστορία στην προστασία των δικαιωμάτων των γκέι πολιτών της» τονίζει ο Ελληνοαμερικανός Γιάννης. «Είμαστε, βέβαια, αναγκαστικά εγκλωβισμένοι στις μεγαλουπόλεις, λίγο πιο έξω ή σε μια μικρή κωμόπολη είναι ακόμη αρκετά συντηρητικά τα πράγματα. Στο Λος Αντζελες και στο Σαν Φρανσίσκο, όμως, δεν υπάρχουν διακρίσεις, αντιθέτως η κοινωνία είναι απόλυτα δεκτική πλέον στη διαφορετικότητα. Βλέπουν δύο άνδρες στο πάρκο με ένα παιδί και ξέρουν ότι είναι μια οικογένεια. Οι δε στρέιτ οικογένειες είναι ιδιαίτερα υποστηρικτικές απέναντί μας. Μας έκανε εντύπωση πρόσφατα που πήγαμε να γράψουμε τα παιδιά σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Σχεδόν μας παρακαλούσαν! Μας έλεγαν: "Επιζητούμε το διαφορετικό. Θέλουμε παιδιά μαύρων, παιδιά γκέι, παιδιά λεσβιών, θέλουμε μονογονεϊκές οικογένειες..."».
Αυτό, βέβαια, ακόμη και στην Καλιφόρνια, δεν σημαίνει ότι έχει εξαλειφθεί κάθε στερεότυπο σχετικά με την καταλληλότητα ενός ζευγαριού ομοφυλοφίλων να μεγαλώσει τα δικά του παιδιά. «Ακόμη και στον δικό μας εργασιακό χώρο, που τυγχάνει ιδιαίτερα προοδευτικός», λένε ο Γιάννης και ο Φρεντ (αμφότεροι μηχανικοί/ερευνητές σε αμερικανικό πανεπιστήμιο), «έχουν υπάρξει κατά καιρούς διάφορα απρόοπτα. Αιφνιδιάζεσαι πραγματικά όταν καθηγητής με διδακτορικό από το Στάνφορντ γυρίζει και σε ρωτάει: "Δεν σας απασχολεί μήπως τα παιδιά σας γίνουν ομοφυλόφιλοι;". Ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι κατέκρινε όχι μόνο εμάς, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Η απάντηση που του δώσαμε ήταν στο ίδιο ύφος: "Ξέρουμε πολλούς γκέι και όλοι τους είχαν στρέιτ γονείς"».
   
Στρέιτ αλήθειες για τους γκέι γονείς
Η έρευνα γύρω από την ομογονεϊκότητα (gay parenting) μετρά αισίως τέσσερις δεκαετίες και έχει καταρρίψει πολλές από τις προκαταλήψεις και τις αγκυλώσεις, κυρίως όσον αφορά την ανατροφή και την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών που μεγαλώνουν σε αυτές τις οικογένειες (ειδικότερα σε ό,τι αφορά θέματα σεξουαλικής ταυτότητας και κοινωνικών σχέσεων με τους συνομηλίκους τους). Σε πρόσφατο άρθρο του στους «Los Angeles Times», o Μπραντ Σίαρς, επικεφαλής του Williams Project on Sexual Orientation Law and Public Policy της Νομικής Σχολής του UCLA, υπογραμμίζει εκ νέου ότι από τις πλέον πρόσφατες έρευνες δεν έχει προκύψει κανένα ουσιαστικό στοιχείο που να υποδηλώνει διαφορές ανάμεσα στα παιδιά που ανατρέφονται από ομοφυλόφιλους γονείς και στα παιδιά των ετεροφυλόφιλων. Σύμφωνα με την πλέον έγκυρη μελέτη που εξέδωσε το 2002 η Επιτροπή της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής για τις Ψυχολογικές Διαστάσεις της Υγείας του Παιδιού και της Οικογένειας: «Συγκριτικά με τους ετεροφυλόφιλους, οι ομοφυλόφιλοι μπαμπάδες φέρονται να είναι πιο αυστηροί σε θέματα πειθαρχίας, να δίνουν προτεραιότητα στην καθοδήγησή τους και στην ανάπτυξη των γνωστικών τους ικανοτήτων και να εμπλέκονται περισσότερο στις καθημερινές δραστηριότητες των παιδιών τους».
«Η αντίληψη ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν από γκέι γονείς... υποφέρουν είναι παντελώς αβάσιμη» γράφει ο  Σίαρς. «Στην πραγματικότητα, αυτό που προκύπτει από τα νεότερα δεδομένα είναι ότι η μόνη ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στα παιδιά των ομόφυλων και ετερόφυλων ζευγαριών είναι ότι τα πρώτα αισθάνονται πιο ελεύθερα να πειραματιστούν με ασχολίες και συμπεριφορές, χωρίς να παρεμποδίζονται από τους παραδοσιακούς ρόλους του φύλου, κάτι μάλλον εξαιρετικά θετικό». Ο Σίαρς παραδέχεται την ανάγκη περαιτέρω χαρτογράφησης της ομογονεϊκότητας (οι σχετικές έρευνες εξακολουθούν να βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο, αρκετές μάλιστα εξ αυτών είναι σκόπιμα μεροληπτικές, είτε υπέρ είτε κατά) αλλά καταλήγει ότι «ένα είναι σαφές: οι περισσότεροι αντικειμενικοί παρατηρητές δεν βρίσκουν κανέναν απολύτως λόγο να αποδεχτούν την αντίληψη ότι τα παιδιά χρήζουν προστασίας από τους γκέι γονείς. Αυτό σημαίνει ότι είναι πλέον καιρός να σταματήσει το όργιο θεωριών ότι τα ζευγάρια ομοφύλων δεν μπορούν να μεγαλώσουν παιδιά ή ότι δεν τα μεγαλώνουν σωστά».

Οι ρόλοι των γονιών
Εσχάτως, το ενδιαφέρον των ερευνητών μετατοπίζεται σταδιακά σε άλλα θέματα, π.χ. στο πώς γίνεται ο καταμερισμός των ρόλων και των εργασιών σε αυτές τις οικογένειες. Ο Φρέντι αντλεί από την εμπειρία του δικού του «ανορθόδοξου» σπιτιού: «Δεν έχουμε τους διακριτούς, παραδοσιακούς ρόλους, τον "μητρικό" και τον "πατρικό", αντιθέτως, τους εναλλάσσουμε διαρκώς, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον. Ο καθένας από τους δυο μας αναλαμβάνει ρόλους στα πεδία όπου είναι πιο δυνατός, για παράδειγμα ο Γιάννης έχει αναλάβει τον τομέα της πειθαρχίας. Οσο για την αναπόφευκτη "στρέιτ" ερώτηση που μας κάνουν επανειλημμένως, "Τι γίνεται με την απουσία του θηλυκού προτύπου στη ζωή των παιδιών σας;", απαντάμε ότι εκτός από την νταντά, που έχει αναλάβει τη φροντίδα του σπιτιού και των αγοριών, υπάρχουν πλείστες ακόμη γυναίκες στην καθημερινότητά μας: δασκάλες, φίλες, θείες, γιαγιάδες κ.ο.κ. Αυτό που γενικά προσπαθούμε είναι να κρατάμε τα πράγματα σε μια ισορροπία. Γι' αυτό φροντίζουμε να "εκθέτουμε" τα παιδιά μας σε διαφορετικά μοντέλα οικογένειας, με γονείς στρέιτ, γκέι, σινγκλ κ.ο.κ.».
Σημειωτέον ότι μελέτη που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Μάιο στην αμερικανική επιθεώρηση «Proceedings of the National Academy of Sciences» κατέδειξε ότι άνδρες και γυναίκες (ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού) που γίνονται για πρώτη φορά γονείς εμφανίζουν αξιοσημείωτες εγκεφαλικές μεταβολές που σχετίζονται με τη νέα τους ιδιότητα. Διεθνής ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τη Ρουθ Φέλντμαν, καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του ισραηλινού Πανεπιστημίου Μπαρ - Ιλάν και του Τμήματος Μελέτης του Παιδιού του αμερικανού Γέιλ, μελέτησαν την εγκεφαλική λειτουργία 89 γονιών - ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων - το πρώτο διάστημα του νέου τους ρόλου. Οι γυναίκες που γίνονταν για πρώτη φορά μητέρες εμφάνισαν πολύ πιο έντονη δραστηριότητα (σχεδόν πενταπλάσια) από ό,τι οι πατέρες στην περιοχή της αμυγδαλής του εγκεφάλου τους, εκεί δηλαδή όπου γίνεται η επεξεργασία των συναισθημάτων και του φόβου (εξ ου και η διαρκής εγρήγορσή τους για το παραμικρό σήμα κινδύνου από μέρους του παιδιού). Οι μπαμπάδες, από την άλλη, εμφάνιζαν μεγαλύτερη δραστηριότητα σε μια άλλη πλευρά του εγκεφάλου (στην άνω κροταφική αύλακα), η οποία ως επί το πλείστον εμπλέκεται σε λογικές δραστηριότητες σχετικές με την κοινωνική αλληλεπίδραση (π.χ. το «διάβασμα» των διαφορετικών εκφράσεων στο πρόσωπο του μωρού).
Η έρευνα, όμως, κατέδειξε πως όταν οι άνδρες αναλαμβάνουν τον βασικό ρόλο της ανατροφής των παιδιών, αρχίζουν να ενεργοποιούνται ταυτόχρονα και οι δύο περιοχές του (λίαν εύπλαστου) εγκεφάλου τους, δηλαδή και η «πατρική» και η «μητρική». Αυτή ακριβώς η ενεργοποίηση λαμβάνει χώρα στον εγκέφαλο και των ομοφυλόφιλων ανδρών που γίνονται για πρώτη φορά γονείς (έτσι, και ο γκέι μπαμπάς λαγοκοιμάται και θα ακούσει αμέσως αν το μωρό παραπονεθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας).   

Γκέι μπαμπάδες, μόνοι, ψάχνουν
«Papaaa!», διακόπτει ο τρίχρονος Λίο, με τα γαλάζια μάτια και την απρόσμενα ενήλικη φωνή. «Ο Ανρί δεν μου δίνει κι εμένα το iPad...». Ο Φρεντ κοιτάζει στοργικά τον γιο του, αφήνοντας την αδελφική διαφορά να λυθεί από μόνη της. Κάποιες άλλες διαφορές, πάλι, όπως το χάσμα στο νομοθετικό πλαίσιο για τους γονείς του ιδίου φύλου στην Ελλάδα (ο μη βιολογικός γονιός παραμένει νομικά παντελώς ανοχύρωτος) θα χρειαστούν ακόμη πολύ χρόνο για να πάρουν τον δρόμο τους. Ο Γιάννης θυμάται γελώντας τις αντιδράσεις των ελλήνων γονιών του στην ανακοίνωση ότι θα αποκτήσει με τον σύντροφό του παιδί: «Η μητέρα μου ήταν σε κατάσταση σοκ, έψαχνε απελπισμένα να σκαρφιστεί μια πειστική ιστορία να πει στους γείτονες. Ο πατέρας, πάλι, μου δήλωσε: "Αν το κάνετε αυτό, να μην πατήσετε ξανά το πόδι σας στην Ελλάδα!". Ολα αυτά, βέβαια, έληξαν όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το παιδί. Δύο χρόνια αργότερα μου έλεγε: "Μπράβο, έκανες πολύ καλή δουλειά"». Και σε αυτήν, όμως, την επίσκεψή του στην Ελλάδα ο Γιάννης πήρε μια γεύση της εγχώριας, λίαν ομοφοβικής γραφειοκρατίας, θύματα της οποίας, υπογραμμίζει, έχουν πέσει πολλά φιλικά του γκέι ζευγάρια Ελληνοαμερικανών: «Πήγα σε μια συμβολαιογράφο προκειμένου να μεταβιβάσω στα παιδιά την εδώ ακίνητη περιουσία μου και με πληροφόρησε ότι είναι απαραίτητο να υπογράψει και η μητέρα των παιδιών. Οταν της εξήγησα ότι μητέρα δεν υφίσταται και ότι στο πιστοποιητικό γεννήσεως των παιδιών υπάρχουν τα ονόματα δύο μπαμπάδων, δεν ήξερε τι να μου πει».
Ο Γιάννης και ο Φρέντι δεν κρύβουν τους φόβους τους για το μέλλον («Στα παιδιά έχουμε βέβαια εξηγήσει τα πράγματα, δεν ξέρουμε όμως πώς θα αντιδράσουν όταν μεγαλώσουν και συνειδητοποιήσουν τη δομή της οικογένειάς μας» ή «Πώς τα θωρακίζεις απέναντι στον αρνητισμό εκείνων που επιμένουν στην άρνησή τους να καταλάβουν;» κ.ο.κ.). Για την ώρα όμως είναι πολύ απασχολημένοι με το να μεγαλώνουν δύο αεικίνητα αγόρια. Με τις τόσο οικείες γονεϊκές ενοχές, με τη γνωστή γονεϊκή γκρίνια («Είναι πάντα τόσο δύσκολο να βρεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου»), με ξενύχτια, παιδικά πάρτι, πρώτα δόντια, πρώτες μέρες στο σχολείο, πρώτες ματαιώσεις, αγωνίες, σφιχτές αγκαλιές, με έναν βιολογικό και ψυχικό δεσμό τόσο συνταρακτικό, που ποδοπατά κάθε δική σου αίσθηση εαυτού. «Το μόνο που με έχει κουράσει πια είναι ότι κάθε φορά πρέπει να εξηγώ» λέει ο Φρέντι. «Ενώ κανείς δεν ρωτάει όταν βλέπει έναν άνδρα και μια γυναίκα με ένα παιδί». Ισως τελικά η διεκδίκηση από τους ομοφυλόφιλους του δικαιώματος σε μια ολοκληρωμένη οικογένεια να είναι πάνω από όλα μια αφορμή η γονεϊκότητα να ανιχνεύσει κι άλλο τους ορίζοντές της, απελευθερωμένη από τον (κατά πολλούς υπερτιμημένο) ρόλο του φύλου.

Αντριου Σόλομον: «H αγάπη συγκροτεί την οικογένεια»
O γνωστός δημοσιογράφος, συγγραφέας (το τελευταίο του αιρετικό βιβλίο «Far From the Tree» για τους γονείς με διαφορετικά παιδιά κέρδισε πληθώρα βραβείων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού) και gay activist Αντριου Σόλομον, πατέρας ο ίδιος τεσσάρων παιδιών, μίλησε αποκλειστικά στο ΒHmagazino για το δικό του τρικυμιώδες ταξίδι στην ομογονεϊκότητα.

Ποιος ήταν ο μεγαλύτερος φόβος όταν γίνατε γονιός; Υπήρξαν στιγμές που αμφιβάλατε για την απόφασή σας; «Για πολλά χρόνια ο μεγάλος φόβος μου ήταν ότι τα παιδιά που θα προέκυπταν από μια ομοφυλόφιλη σχέση θα πέρναγαν δύσκολα. Τι θα έλεγαν όταν θα τους ρωτούσαν οι φίλοι τους στο σχολείο; Θα γίνονταν αντικείμενα χλευασμού; Οταν όμως πέρασε ο καιρός, συνειδητοποίησα ότι αυτό που χρειάζονται τα παιδιά είναι η αγάπη, ότι όλα τα παιδιά νιώθουν για τον έναν ή τον άλλο λόγο άβολα για τους γονείς τους και ότι η αύξηση των ομογονεϊκών οικογενειών είναι σαφής ένδειξη της σταδιακής απομάκρυνσης του κοινωνικού στίγματος που περιέβαλλε τις οικογένειες αυτές στο παρελθόν. Υποθέτω ότι ο δικός μου φόβος συνίστατο πρωτίστως στο ότι δεν θα τα αγαπούσα αρκετά, ότι θα έβρισκα εξαιρετικά βαρετό τον ρόλο του γονιού. Σημειωτέον ότι μέχρι που απέκτησα τα παιδιά μου δεν είχα ιδέα τι σημαίνει γονεϊκή αγάπη. Αυτό που νιώθω σήμερα είναι ότι αξίζει να κάνεις τα πάντα για αυτά, αξίζει να κονταροχτυπηθείς με οποιαδήποτε προκατάληψη, αξίζει να πάρεις τις πιο ανατρεπτικές αποφάσεις. H σχέση μου μαζί τους είναι στην πραγματικότητα η χαρά της ζωής μου».

Εδώ και τέσσερις δεκαετίες οι γκέι οικογένειες βρίσκονται κάτω από τον μεγεθυντικό φακό κοινωνιολόγων, αναπτυξιολόγων, ψυχολόγων. Εσείς που βρίσκεστε στην εμπροσθοφυλακή του gay activism, ποια εποχή πιστεύετε ότι διανύει σήμερα η ομογονεϊκότητα; «Ενώ μεγάλωνα ένιωθα ότι αργά ή γρήγορα θα βρισκόμουν ενώπιον ενός αβάσταχτου διλήμματος. Είτε να είμαι αληθινός με τον εαυτό μου και να ζήσω ανοιχτά ως γκέι είτε να αποκτήσω οικογένεια. Η προοπτική μιας ψεύτικης ζωής με εμένα να παριστάνω τον στρέιτ μού φαινόταν βέβαια αδιανόητη, η προοπτική όμως του να μην αποκτήσω ποτέ παιδιά ήταν τραγική. Σήμερα πλέον έχω την τύχη να ζω σε έναν κόσμο όπου η ομογονεϊκότητα δεν αποτελεί περίεργο είδος. Οταν ο γιος μας ο Τζορτζ (σ.σ.: ο βιολογικός γιος του με τον σύντροφό του Τζον Χάμπικ – παρένθετη μητέρα ήταν μια λεσβία φίλη του ζεύγους) πήγε στο προνήπιο, είχε δύο ακόμη συμμαθητές με γκέι γονείς. Εχω, παρ’ όλα αυτά, επίγνωση ότι ζω σε έναν ιδιαίτερο κόσμο, ότι αυτές οι ελευθερίες που εγώ απολαμβάνω είναι πολυτέλεια για πολλούς ομοφυλόφιλους και αυτό είναι κάτι που με θλίβει βαθύτατα. Σήμερα, πράγματι, πολλές έρευνες επιβεβαιώνουν ότι τα παιδιά των γκέι γονέων δεν έχουν περισσότερα (ούτε λιγότερα) προβλήματα από τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών. Ευελπιστώ ότι οδεύουμε προς μια εποχή όπου η επιλογή δύο ομοφυλόφιλων να αποκτήσουν παιδιά δεν θα νοείται ως κάτι “εξωτικό”, προς μια εποχή όπου κανείς δεν θα αναγκαστεί να τεθεί ενώπιον ενός τόσο αβάσταχτου διλήμματος».

Εχετε δηλώσει ότι η ομοφυλοφιλία ήταν η δική σας μύηση στη διαφορετικότητα και την περιθωριοποίηση. Εσείς πώς εφοδιάζετε τα παιδιά σας ώστε να αντεπεξέλθουν στις προκαταλήψεις αλλά και στην ομοφοβική γραφειοκρατία που είναι πολύ πιθανό να συναντήσουν ως «διαφορετικά» παιδιά δύο γκέι μπαμπάδων; «Σαφώς αντιλαμβάνομαι ότι θα έρθουν αργά ή γρήγορα αντιμέτωπα με τη σκληρότητα του κόσμου αλλά και επιπλέον, ως τέκνα γκέι γονέων, με την αποτρόπαιη ομοφοβία που υπάρχει εκεί έξω. Βέβαια, θύματα διακρίσεων πέφτουν και πολλά άλλα παιδιά, π.χ. παιδιά με γονείς μαύρους, φτωχούς ή ανάπηρους. Εμείς έχουμε το πλεονέκτημα να γνωρίζουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, και έτσι εγώ νιώθω απόλυτα προετοιμασμένος να τους προσφέρω τη δύναμη που θα χρειαστούν. Ευελπιστώ ότι και η δουλειά μου συμβάλλει στο να κτιστεί ένας πιο δίκαιος κόσμος, όπου κανένα παιδί δεν θα βασανίζεται εξαιτίας αυτής της “διαφορετικότητας”. Προς το παρόν, αυτό που έχω πει στα παιδιά μου είναι ότι το σχήμα της δικής μας οικογένειας διαφέρει από το σχήμα των άλλων οικογενειών, αλλά ότι ξεπεράσαμε πολλά εμπόδια για να μπορέσουμε να τα αποκτήσουμε. Τα καταφέραμε χάρη σε μια βαθιά και ακλόνητη πίστη στην αγάπη που μπορούσαμε να δώσουμε ο ένας στον άλλο. Τους λέω ξανά και ξανά πόσο πολύ τα αγαπάμε, καθώς και ότι η αγάπη συγκροτεί την οικογένεια».

*
Λένα Παπαδημητρίου
Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 31 Αυγούστου 2014


1.9.14

6 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο.Κ. ΝΑ ΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΚΕΪ

Κλίκ εδώ

5 ) Γιατί και οι ακτιβιστές δίνουν το κακό παράδειγμα
Είναι δύσκολο να διαμαρτυρηθείς, πόσο μάλλον να προσφύγεις δικαστικά, επειδή ο τάδε βουλευτής χρησιμοποίησε τη λέξη «π**σταριά» για να προσβάλλει έναν ομοφυλόφιλο όταν υπάρχουν γκέι ομάδες που χρησιμοποιούν την ίδια ακριβώς λέξη στην επωνυμία τους, ακτιβιστές που τη μοστράρουν ως τίτλο σε άρθρα τους κτλ. Περιττό βέβαια να παρατηρήσουμε ότι οι ίδιοι άνθρωποι ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσαν μια αντίστοιχη έκφραση για να αναφερθούν στις γυναίκες, τους μαύρους κτλ. Προφανώς κάποιοι θεωρούν ότι είμαστε ακόμα στη δεκαετία του '70 και ότι έχει κάποιο νόημα να χρησιμοποιούν κακές λέξεις για να «τη σπάσουν στους μικροαστούς». Όλο αυτό πασπαλισμένο με δήθεν γλωσσικές θεωρίες περί «εξουδετέρωσης της αρνητικής σημασίας» που έχει η λέξη, οι οποίες τελικά το μόνο που κάνουν είναι να ανάβουν το πράσινο φως σε οποιονδήποτε θέλει να τη χρησιμοποιήσει με την κυριολεκτική, προσβλητική σημασία της ή όπως αλλιώς γουστάρει...

ΣΙΩΠΕΣ ΚΑΙ ΦΛΥΑΡΙΕΣ


Ο κ. Άνθιμος αναφέρθηκε στο ζήτημα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και υπεραμύνθηκε της στάσης της Εκκλησίας, τονίζοντας:
"Βάσει του κειμένου του νομοσχεδίου που πήραμε στα χέρια μας, κάναμε μια μελέτη και εξεδώσαμε μία απόφαση. Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις Μητροπολιτών πολύ οξείς. Το κείμενο που είχαμε εμείς στα χέρια μας και το επεξεργαστήκαμε δεν παρείχε αφορμές για να θέσουμε προβλήματα όπως είναι το θέμα του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων."
"Εάν κατά τη διαδικασία της συζήτησης στη Βουλή προκύψουν τροπολογίες που εμείς δεν μπορούμε να τις προβλέψουμε, θα υπάρξουν ανάλογες ανακοινώσεις. Αν υπάρξει όμως τροπολογία για τη συμβίωση ομοφυλοφίλων, όλοι οι Ιεράρχες θα αντιδράσουν γιατί αυτά είναι έξω από τη φύση. Είναι αλλόκοτα πράγματα. Δεν είναι δυνατόν τα παρα φύση προβλήματα που πάνε να νομιμοποιηθούν να πάρουν την ανοχή της Εκκλησίας", συμπλήροσε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. (citylocalnews.gr
, 29/8/2014)

Κατά τα άλλα, διάφορες "οργανώσεις" έχουν αναλάβει να διαχειρισθούν επικοινωνιακά πραγματικά ή φανταστικά περιστατικά ομοφυλοφοβικής βίας προκειμένου να περάσει ένας νόμος που ελάχιστα ή καθόλου συνεισφέρει στα λοαδ δικαιώματα, ενώ οι πραγματικά υπόχρεοι για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και την εξασφάλιση της ισονομίας των ελλήνων πολιτών βολικά σωπαίνουν.

31.8.14

Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΪ

Θεια Λουκια ο αδερφος μου (17 χρονων) μου αποκαλυψε πριν λιγο καιρο οτι ειναι γκέι. Στην αρχη το πηρα χαλαρα και δεν του ειπα κατι γιατι δεν ηθελα να χαλασω την σχεση μας και ηθελα να με βλεπει σαν καποιον που μπορει να εμπιστευτει. Σιγουρα ειχε συνεβρεθει με καποια αγορια στο παρελθον αλλα δεν γνωριζω αν εχει ολοκληρωσει με καποιο απο αυτα. Το θεμα ειναι οτι με τον καιρο παρατηρω οτι βρισκεται με διαφορα αγορια και πολλα. Εγω φοβαμαι για την υγεια του, την εικονα του αλλα και την ψυχολογια του. Σε παρακαλω πες μου γιατι συμβαινει αυτο και τι μπορω να κανω για να τον βοηθησω.

Αγαπητέ μου, μου γράφεις λες κι ο αδελφός σου έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Όμως ο αδελφός σου δεν έχει κανένα σοβαρό πρόβλημα, εκτός του ότι υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εσένα που θεωρούν ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί του.
Αν θέλεις λοιπόν να τον "βοηθήσεις", καλύτερα να μην ανακατεύεσαι στην προσωπική του ζωή, όπως δεν θα ανακατευόσουν αν είχε προτίμηση στις κοπέλες αντί για τα αγόρια. Να είσαι σίγουρος ότι ο ίδιος μπορεί να προφυλάξει τον εαυτό του εξίσου καλά και ίσως καλύτερα και δεν χρειάζεται ν' ανησυχείς.
Τώρα το γιατί συμβαίνει αυτό, δεν είμαι σίγουρη τι εννοείς. Αν εννοείς το γιατί ανησυχείς τόσο πολύ, προφανώς κατά βάθος ανησυχείς για το πώς θα επηρεάσει τη δική σου εικόνα ο σεξουαλικός του προσανατολισμός, ίσως και τη τη δική σου ανδρική ταυτότητα.
Όμως, το τι κάνει εκείνος είναι ένας λογαριασμός και το τι κάνεις εσύ ένας άλλος, αφού κανείς από τους δυο σας δεν απειλεί κανέναν. Άσε τον στην ησυχία του λοιπόν και σταμάτα να βασανίζεσαι με αναπάντητα ερωτήματα: αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος απλά έτσι είναι κι οφείλεις να το σεβαστείς, όπως θα σεβόσουν αν του άρεσαν τα κορίτσια και είχε προτίμηση στις μελαχρινές αντί για τις ξανθές, ή στις μικροκαμωμένες αντί για τις δίμετρες. Γούστα είναι αυτά και ως γνωστόν, "για γούστα και για χρώματα δεν υπάρχει συζήτηση".
Πέρα απ' αυτά, αν σε ανακουφίζει, να θυμάσαι ότι στην ηλικία του μπορεί απλά να πειραματίζεται κι αργότερα να αλλάξει γνώμη. Αλλά και πάλι αδελφός του θα είσαι και οφείλεις να του σταθείς και να τον στηρίξεις, όπως κι αν αποφασίσει να ζήσει, αφού δεν βλάπτει κάποιον.

(womenonly.gr, 9.2014)

30.8.14

ΑΠΟΨΕΙΣ

Φαρισαίος γίνεσαι, δεν γεννιέσαι...
Κωνσταντίνος Ζούλιας (kathimerini.gr, 30-8-2014)
Θ​​α είχε μεγάλο ενδιαφέρον να γίνει μια έρευνα η οποία να βολιδοσκοπήσει τις απόψεις των Ελλήνων για την ομοφυλοφιλία. Διότι εκτιμώ ότι αυτές έχουν διαφοροποιηθεί παρασάγγας τα τελευταία χρόνια. Δεν εννοώ μόνο εν συγκρίσει με τα χρόνια του ’60 όπου οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζονταν στις ελληνικές ταινίες ως γραφικοί τζιτζιφιόγκοι. Αλλά ακόμη και σε σχέση με τη δεκαετία του ’90 ή και τις αρχές του 2000 που ήταν σαφώς πιο δύσκολο σε έναν ομοφυλόφιλο να το δηλώσει στον περίγυρό του και να πάψει να κρύβεται.
Η αλλαγή αυτή προφανώς οφείλεται και στον τρόπο που αντιμετωπίζεται πλέον η ομοφυλοφιλία από την πλειονότητα των ετεροφυλόφιλων. Οσοι έχουμε σώας τα φρένας έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι ομοφυλόφιλοι όχι μόνον δεν πάσχουν από κάποια ασθένεια (όπως πίστευαν ή ήθελαν να πιστεύουν οι παλαιότεροι), αλλά απολαμβάνουμε την παρέα μαζί τους. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που αποφασίσουν να μας εκμυστηρευτούν το «μυστικό» τους (που τις περισσότερες φορές ήταν ούτως ή άλλως κοινό «μυστικό») και δεν αισθάνονται πια καμία ενοχή για την «ιδιαιτερότητά» τους.
Θα έχετε καταλάβει την αφορμή του σημερινού σημειώματος. Θεωρώ όχι απλώς αναχρονιστικό, αλλά δηλωτικό της γενικότερης αδυναμίας της κυβέρνησης να αντιληφθεί τη νέα εποχή, την άρνησή της να θεσμοθετήσει το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων. Του αυτονόητου, δηλαδή, δικαιώματος δύο ανθρώπων –των όποιων δύο ανθρώπων– να νομιμοποιήσουν τη σχέση τους και να έχουν, π.χ., τη δυνατότητα να κληρονομήσει ο ένας τον άλλον.
Και πραγματικά απορώ με δηλώσεις όπως αυτές του –κατά τεκμήριο εκσυγχρονιστή– Αδ. Γεωργιάδη (είπε έμπλεος υπερηφάνειας ότι «δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπει το σύμφωνο στον αντιρατσιστικό νόμο»). Δεν αντιλαμβάνεται ο κ. Γεωργιάδης ότι με δηλώσεις όπως αυτές δεν διαφέρει σε τίποτα από τον ανεκδιήγητο Νίκο Νικολόπουλο που χαρακτήρισε που...ριά τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου και τον σύντροφό του; Αλλα και γενικότερα δεν συνειδητοποιεί η κυβέρνηση ότι με την άρνησή της να νομοθετήσει κάτι που αποτελεί πλέον ρητή υποχρέωσή της από την Ε.Ε. ταυτίζεται με τους 4-5 αχαρακτήριστους μητροπολιτάδες, οι οποίοι, ξεχνώντας το «αγαπάτε αλλήλους», θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι και στους κόλπους της Εκκλησίας; Εδώ πραγματικά ταιριάζει ένα τραγούδι που έλεγε «Shame to you, γραμματείς και φαρισαίοι, you are hypocrites».
Είναι σαν να ακούω ήδη την κεντρική μομφή στις σκέψεις μου με τη μορφή ερωτήματος: Δηλαδή τάσσεσαι και υπέρ της δυνατότητας υιοθεσίας ενός παιδιού από δύο ομοφυλόφιλους; Θα είμαι απολύτως ειλικρινής. Προσωπικά δεν έχω καταλήξει αν είναι ορθό να μεγαλώνει ένα παιδί από δύο ανθρώπους που η ίδια η φύση δεν θα τους επέτρεπε να το δημιουργήσουν. Η αυθόρμητη απάντησή μου θα ήταν «όχι». Αλλά ακούω με μεγάλο ενδιαφέρον και σεβασμό τον αντίλογο. Αν δηλαδή η σύγχρονη κοινωνία υποκρίνεται τελικά προτιμώντας να μεγαλώνουν κάποια παιδιά σε ορφανοτροφεία ή και σε χώρες που δεν μπορούν να τους προσφέρουν τα στοιχειώδη αντί να υιοθετούνται ακόμη και από δύο ομοφυλόφιλους. Ή και το πόσο υποκριτικό είναι να θεωρούμε ότι ακόμη και τα παιδιά ενός διαλυμένου γάμου ετεροφυλόφιλων μεγαλώνουν καλύτερα από το λάθος «υπόδειγμα» που θα είχαν στην αντίθετη περίπτωση.
Για την «τρέχουσα ηθική» είχε γράψει κάποτε ο Καβάφης υπαινισσόμενος τη μη αποδοχή του «κουσουριού» του από την κοινωνία και ευχόμενος τούτο να αλλάξει στο μέλλον. Αν δεν απατώμαι, η τελευταία έρευνα στην Ελλάδα για την ομοφυλοφιλία έγινε το 2005 από τη VPRC (δημοσιεύθηκε στην «Κ»). Τότε, το 63% των Ελλήνων διαφωνούσε με τον «γάμο των ομοφυλοφίλων» (δεν υπήρχε η έννοια του συμφώνου συμβίωσης), ενώ στην υιοθεσία έλεγε όχι το 75%. Σημειώνω, δε, ότι «όχι» στην υιοθεσία έλεγε τότε και το 56% όσων αυτοπροσδιορίζονταν «αριστεροί».
Νομίζω ότι οι περισσότεροι θα συμφωνείτε ότι τα ποσοστά αυτά έχουν μεταβληθεί άρδην την τελευταία δεκαετία, κυρίως ως προς το πρώτο ερώτημα που αφορά το σύμφωνο συμβίωσης. Γι’ αυτό και προλογικά υποστήριξα πόσο ενδιαφέρον θα ήταν να επαναληφθεί μια τέτοια έρευνα για να τεθούν και οι εκπρόσωποί μας (κόμματα και Εκκλησία) προ των ευθυνών τους. Γιατί όχι να γινόταν και ένα δημοψήφισμα για το ίδιο θέμα. Οταν στο σύνολο του πληθυσμού οι περισσότερες διεθνείς έρευνες συμφωνούν πλέον ότι το ποσοστό των ομοφυλόφιλων είναι άνω του 10% (κάποιες το εκτιμούν έως 20%), θεωρώ ότι είναι ένα από
τα σημαντικότερα θέματα που θα οφείλαμε να καταλήξουμε (μέσα μας, αλλά και ως κοινωνία).



Μπορεί η Αριστερά να εκφράζει ομοφοβικές αντιλήψεις;
γράφει ο Ειρηναίος Μαράκης  (aristeros-sxoliasmos.blogspot.gr, 29/8/2014)

"Πάντως, να σου πω κάτι, και μη σε παραξενέψει. Πολλές φορές, περισσότερο λεβέντες και παλικάρια θεωρώ τους ομοφυλόφιλους, τους πούστηδες, μωρέ, που έχουν την παλικαριά να λένε στα ίσα στην κωλοκοινωνία, στην κωλοοικογένεια και στην κωλοεργοδοσία, ναι, ρε μαλάκες, είμαστε διαφορετικοί από σας, δε μας αρέσει να γαμούμε, μας αρέσει να γαμιόμαστε, διότι εκεί τη βρίσκουμε... Τους φαντάζεσαι μόνους, ενάντια σ' ολόκληρο το κωλοσύστημα, χωρίς καμιά επαγγελία πανανθρώπινων σκοπών και στόχων, χωρίς τη δικαιολογία του καλού Σαμαρείτη, να διαφοροποιούνται απλά και σκέτα, χωρίς φιοριτούρες, από την ανάγκη να χαρούν στη σύντομη ζωή τους αυτό που λέγεται έρωτας, δηλαδή την ανάγκη να ζήσουν."
(Χρόνης Μίσσιος, "...καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς")

   Μπορεί η Αριστερά να εκφράζει ομοφοβικές αντιλήψεις; ιδέες; Ναι, όταν αυτή είναι η Αριστερά που στο όνομα των ταξικών αγώνων αντιμετωπίζει ως αντεπαναστατική δύναμη τους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι δεν υπηρετούν το πρότυπο Άνδρας και Γυναίκα ίσον Οικογένεια. Ναι, τέτοιες αντιλήψεις μπορούν να εκφραστούν όταν η συγκεκριμένη Αριστερά δεν βλέπει ότι οι διαχωρισμοί του τύπου Έλληνες-μετανάστες, στρέιτ-ομοφυλόφιλοι κτλ είναι όργανο στα χέρια των αστών για την διάσπαση της ενότητας της τάξης μας ή αναγνωρίζει αυτό τον διαχωρισμό και τον χρησιμοποιεί επιλεκτικά και εργαλειακά - ακόμα και αντιδιαλεκτικά,  ανάλογα με την περίπτωση. Όμως ο αγώνας για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων δεν είναι ασύνδετος από την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό, τον φασισμό, τον ρατσισμό και τον σεξισμό!  Πώς όμως οι εκφραστές των ριζοσπαστικών ιδεών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού που απαιτούν να ανατραπεί το καπιταλιστικό σύστημα και η εκμετάλλευση άνθρωπο σε άνθρωπο, η καταπίεση μιας μειοψηφικής τάξης απέναντι στο σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού, χρησιμοποιούν εκείνα ακριβώς τα επιχειρήματα που έχουν αξιοποιήσει οι εκμεταλλευτές μας για να μας διαχωρίσουν; Πως μπορείς να είσαι ανατρεπτικός, όταν με τη πολιτική σου δίνεις επιχειρήματα σε αυτούς που, υποτίθεται διεκδικείς να ανατρέψεις; Αλλά με μια τέτοια βαθύτατα συντηρητική Αριστερά, πως να πάμε μπροστά;
   Ναι, καλά καταλάβατε, αναφέρομαι στο ΚΚΕ και στις πρόσφατες δηλώσεις του Γενικού Γραμματέα του κ. Δημήτρη Κουτσούμπα, για τα ομόφυλα ζευγάρια και το σύμφωνο συμβίωσης και με αφορμή την ψήφιση του Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου. Για το Σύμφωνο Συμβίωσης δήλωσε ότι: "εμείς συμφωνούμε στο να μην υπάρχει ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σ'αυτούς τους ανθρώπους, τους ενήλικες που έχουν επιλέξει να ζήσουν μαζί είτε να έχουν ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό... αυτό είναι δική τους, προσωπική υπόθεση, θεωρούμε. Δεν είναι δημόσια, κοινωνική υπόθεση, ούτε πρέπει να γίνει και με τέτοια νομοθετική ρύθμιση, όπως είναι το σύμφωνο συμβίωσης. Είναι άλλο ζήτημα, η οικογένεια, τα ετερόφυλα ζευγάρια που μπορούν να κάνουν την οικογένεια, γιατί μετά ανοίγει ένας δρόμος... αφορά το παιδί, αφορά την οικογένεια, το πως μεγαλώνει, τα πρότυπα που δημιουργεί κλπ. Αυτό είναι διαφορετικό πράγμα." ενώ για την υιοθεσία παιδιών πέταξε ένα απλό δε συμφωνούμε. Δηλαδή, ο Δημήτρης Κουτσούμπας παραχωρεί, αναγνωρίζει έστω, τη δυνατότητα στους ομοφυλόφιλους να συνάπτουν σχέσεις αλλά αρνείται να αναγνωρίσει και να παλέψει για τα αιτήματά τους, που εκφράζουν τις ανάγκες τους και τα οποία αν δεν ικανοποιηθούν, θα εμποδίζουν τα ζευγάρια να ζήσουν ελέυθερα και χωρίς κοινωνικά εμπόδια. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα. Αναγνωρίζοντας στους ομοφυλόφιλους να ζούνε μαζί αλλά εμποδίζοντάς τους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, αυτομάτα τους βάζεις απέναντι από την εργατική τάξη που κάνει παιδιά και έχει εξασφαλισμένα δικαιώματα, αυτόματα στηρίζεις την ρατσιστική κυβέρνηση Σαμαροβενιζέλου που προωθεί ακριβώς αυτές τις αντιλήψεις! Οι ομοφυλόφιλοι είναι πρόβλημα για την κοινωνία, δεν κάνουν παιδιά, δεν αναπαράγουν την εργατική τάξη, είναι άχρηστοι, ας τους κυνηγήσουμε λοιπόν, μήπως να τους στείλουμε και στην Αμυγδαλέζα; Ναι, δίνεις ευκαιρία και υποστήριξη στην κυβέρνηση να συνεχίσει την ρατσιστική πολιτική της. Άρα τα σχόλια σου "εμείς συμφωνούμε στο να μην υπάρχει ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σ'αυτούς τους ανθρώπους, τους ενήλικες που έχουν επιλέξει να ζήσουν μαζί είτε να έχουν ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό...", είναι υποκριτικά και αποσκοπούν, γιατί όχι, στο να θολώσουν τα νερά. σεξισμός και η ομοφοβία αποτελούν μορφές κοινωνικού ρατσισμού.
    Μην ξεχνάμε ότι μερικές ημέρες πριν είχαμε ένα μπαράζ ομοφοβικών επιθέσεων με αποκορύφωμα την ρατσιστική επίθεση ζευγάρι ομοφυλόφιλων στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, την ώρα που κάθονταν σε ένα παγκάκι. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ "στην αρχή από ένα μηχανάκι που περνούσε, τους πέταξαν νερά μπουγάδας, ενώ στη συνέχεια εμφανίστηκε μια ομάδα δέκα- δεκαπέντε ατόμων, μαυροντυμένοι με ξυρισμένα κεφάλια που τους επιτέθηκε με βρισιές, ξυλοκοπώντας τους. Το αποτέλεσμα ήταν ο ένας από τους δύο να νοσηλεύεται με σπασμένο τον αστράγαλό του σε τρία σημεία και να χρειάζεται χειρουργική επέμβαση." Οι φασιστικές προκλήσεις και επιθέσεις που αφορούν στις σεξουαλικές προτιμήσεις έρχονται να προστεθούν στο πλάι των ρατσιστικών επιθέσεων σε μετανάστες, αλλά και τη στοχοποίηση κοινωνικών χώρων και στεκιών της αριστεράς και της αυτονομίας. Λίγες μέρες πριν είχε προηγηθεί η επίθεση στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών Πειραιά. Δεν είναι κάτι το διαφορετικό, κάτι το ξεχωριστό. H στοχοποίηση των ομοφυλόφιλων από ακροδεξιούς και φασιστοειδή, ειδικά αυτή την περίοδο όπου με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και τη συζήτηση για το δικαίωμα των ομοφυλόφιλων στο σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης έχει ανοίξει μια ολόκληρη επίθεση από υπουργούς και παπάδες στα σεξουαλικά δικαιώματα. Αυτά τα θέματα ανοίγουν από παντού, ακόμα κι αν εμείς δεν το θέλουμε. Τρανταχτό παράδειγμα οι ομοφοβικές δηλώσεις του Ν. Νικολόπουλου, στελέχους των ΑΝΕΛ, στο twitter του οποίου την παραίτηση ζητούν ακόμα και τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΛ! Όχι, βέβαια γιατί οι ΑΝΕΛ, είναι ένα απόλυτα δημοκρατικό και αντισεξιστικό κόμμα, αντίθετα είναι κομμάτι από τα ακροδεξιά πλευρά της ΕΡΕ, συγγνώμη της Νέας Δημοκρατίας, όμως η κοινωνική πίεση βοήθησε ακόμα και αυτοί να πιεστούν και βγάλουν αυτή την ανακοίνωση. Η Αριστερά, λοιπόν, δεν μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτές τις εξελίξεις!
   
 Ας είμαστε ξεκάθαροι, τα ζητήματα του σεξισμού είναι πολύ κεντρικά, ιδιαίτερα όταν κυβέρνηση, φασίστες και ρατσιστές κάθε λογής στοχοποιούν τους ομοφυλόφιλους. Δεν επιτρέπεται να εθελοτυφλούμε ή ακόμα χειρότερα, με τις δηλώσεις μας να δίνουμε, έστω και ακούσια, νομιμοποίηση σε αυτές τις ιδέες και τακτικές. Γιατί οι ομοφυλόφιλοι, οι τρανς δεν είναι ανώμαλοι, δεν είναι όργανα των αστών και δεν αποσκοπούν στο να υποστηρίξουν τους αστούς στα αιμοβόρικα σχέδιά τους. Ανώμαλο είναι το σύστημα που υποτιμά τις αγαπητικές διαθέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, που δεν κοιτούν ούτε σύνορα, ούτε χρώμα, ούτε θρησκεία και βέβαια ούτε φύλλο και που διεκδικούν την συνολική απελευθέρωση του ανθρώπου. Και ας θυμηθούν αυτό στο ΚΚΕ: "ο παλιός ποινικός κώδικας - μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση -, οι αντι-ομοφυλοφιλικές διατάξεις έπαψαν να ισχύουν. Ο ρωσικοί ομοσπονδιακοί ποινικοί κώδικες του 1922 και του 1926 δεν ανέφεραν καν την ομοφυλοφυλία, αν και αντίστοιχοι νόμοι παρέμειναν σε ισχύ όπου η ομοφυλοφυλία ήταν πιό διαδεδομένη - στις ισλαμικές δημοκρατίες του Αζερμπαϊτζάν, του Τουρκμενιστάν, και του Ουζμπεκιστάν, καθώς επίσης και στη χριστιανική Γεωργία. Οι σοβιετικοί γιατροί και νομικοί ήταν πολύ υπερήφανοι για την προοδευτική φύση της νομοθεσίας τους. Λοιπόν, όχι η Αριστερά δεν μπορεί να εκφράζει ομοφοβικές απόψεις αλλιώς πάμε καλιά μας...

ΙΤΑΛΙΑ. Η ΠΡΩΤΗ ΝΟΜΙΜΗ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟ ΙΤΑΛΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΦΟΥ ΤΗΣ

Ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων γυναικών στην Ιταλία έγινε πριν λίγες μέρες το πρώτο gay ζευγάρι στη χώρα, που υιοθέτησε παιδί, μετά από απόφαση του Δικαστηρίου Ρώμης. Σύμφωνα με την εφημερίδα «La Repubblica» το πεντάχρονο κοριτσάκι είχε γεννηθεί από τη μία εκ των δύο γυναικών, όταν η μητέρα του παιδιού υποβλήθηκε σε θεραπεία τεχνητής γονιμοποίησης στο εξωτερικό. Το πεντάχρονο κοριτσάκι ζούσε ήδη με τις δύο γυναίκες στο σπίτι τους στη Ρώμη.
Να σημειωθεί ότι η Ιταλία (όπως και η Ελλάδα), υστερεί σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σε ό,τι αφορά τους νόμους για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών καθώς δεν έχουν καμία νομική αναγνώριση.
Τον επόμενο μήνα όμως, η κυβέρνηση Ρέντσι σχεδιάζει την προωθήση νομοσχεδίου, για την αναγνώριση των σχέσεων ομόφυλων ζευγαριών. Οταν εγκριθεί αυτή η πρόταση νόμου του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, τα gay ζευγάρια θα έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με τα ετερόφυλα που έχουν παντρευτεί. Η μόνη διαφορά, θα είναι το δικαίωμα στην υιοθεσία, το οποίο, σύμφωνα με την εφημερίδα «L’Unità», δεν πρόκειται να αναγνωρισθεί προς το παρόν. Ο ένας από τους δυο συντρόφους, όμως, θα μπορεί να υιοθετεί το παιδί που το άλλο μέλος του ζευγαριού έχει ενδεχομένως αποκτήσει από προηγούμενο γάμο ή δεσμό. (thetoc.gr, 29/8/2014)


Ν. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΑ ΤΟ ΚΛΑΜΠ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ


Ο  Νίκος Νικολόπουλος μιλώντας σε ραδιοφωνικό σταθμό έδωσε συνέχεια στη δήλωση του που προκάλεσε σάλο αναφορικά με τον  πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου.
Μιλώντας στον Max Fm ο κ. Νικολόπουλος  σημείωσε πως «Ότι κάνει στην κρεβατοκάμαρά του δεν μας ενδιαφέρει. Όταν όμως βγαίνει δημοσίως και λέει ότι εγώ παντρεύομαι με έναν άνδρα, πως να τον πω; Λέγεται ομοφυλόφιλος, λέγεται και κίναιδος, λέγεται και τοιούτος. Εγώ δεν είμαι υποκριτής. Εγώ το είπα, όπως το λέει όλος ο κόσμος. Πουσταριό. Ο κ. πρωθυπουργός επέλεξε να σπουδάσει εκκλησιαστικό δίκαιο στην Θεσσαλονίκη. Γιατί το επέλεξε; Δεν ξέρει ότι η θρησκεία μας απαγορεύει τους γάμους ομοφυλοφίλων».
Σε ότι αφορά στην ανάρτηση του στο Twitter παραδέχθηκε πως δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσει το χαρακτηρισμό «πουσταριό».
«Ωραία ας μην το έλεγα πουσταριό. θα έλεγα “η Ευρώπη των τοιούτων”. Εχει πολύ μεγάλη δύναμη αυτό το κλαμπ των ομοφυλοφίλων. Αυτό κυβερνά. Αυτό διοικεί. Εχει δεσποτάδες, έχει βουλευτές, έχει υπουργούς, έχει νταβταζήδες και έχει πολλούς χαζοχαρούμενους που χειροκροτάνε» ανέφερε χαρακτηριστικά.
Για τον υφυπουργό κ. Κούρκουλα είπε: «Ο κ.  Κούρκουλας ειναι ο γιος του Κωνσταντίνου Κούρκουλα, μαθητή του αειμνήστου π. Γερβασιου Παρασκευόπουλου. Ας ρωτούσε λοιπόν τον θεολόγο πατέρα του, αν επιτρέπει η ορθοδοξία μας γάμους ομοφυλοφίλων. Θα καλέσει στην Βουλή τον κ. Κούρκουλα να έρθει να μας πει “αν ειναι ψεκασμένοι οι Ελληνες που πιστεύουν πως ένας γάμος υπάρχει”. Να έρθει να μας πει ο κ. Κούρκουλας, σε ποιο Ζάππειο είπε ο κ. Σαμαράς ότι θα φέρει στη Βουλή να ψηφίσουμε γάμο ομοφυλοφίλων. Γιατί πάνε να μας περάσουν ως πρότυπα τους ομοφυλόφιλους, τους παιδεραστές και τους κτηνοβάτες. Που έχουν ανοίξει 2500 οίκοι ανοχής στην Γερμανία για κτηνοβάτες».

(paraskhnio.gr, 29-8-2014)