23.7.16

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - 3


φωτογραφία: Di Martini


22.7.16

ΚΡΙΣ ΚΕΦΑΛΑΣ. ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ, ΡΕΠΟΥΜΠΛΙΚΑΝΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ

Ο Κρις Κεφαλάς είναι ίσως ένας από τους πιο πολυσυζητημένους Ελληνοαμερικανούς της χρονιάς, καθώς έθεσε υποψηφιότητα για να εκπροσωπήσει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις εκλογές της Γερουσίας του Μέριλαντ φέτος τον Νοέμβριο. Μπορεί να βγήκε τρίτος στις προκριματικές της 26ης Απριλίου και ο αγώνας του εκεί να ολοκληρώθηκε, όμως ξεχώρισε για τα αυθεντικά και σύνθετα στοιχεία της προσωπικότητάς του: Ρεπουμπλικανός, ανοιχτά ομοφυλόφιλος και Ελληνορθόδοξος.
Η Huffpost Greece συζήτησε μαζί του για την υποψηφιότητά του, τις αμερικανικές εκλογές και το «φαινόμενο Τραμπ», την απουσία μιας ισχυρής ελληνικής παρουσίας στην αμερικανική πολιτική σκηνή και τις θέσεις του για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και άλλα ζητήματα.
Εγγονός Ελλήνων μεταναστών, μεγάλωσε στην Πολιτεία του Μέριλαντ σερβίροντας καβουρομεζέδες στους πελάτες του εστιατορίου-ορόσημο «Costas Inn» που ανήκει στην οικογένειά του. Σήμερα, υπόσχεται να αναβιώσει, όπως είπε, το αμερικάνικο όνειρο που έφερε τους παππούδες του στις Ηνωμένες Πολιτείες και να προστατέψει τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες της Πολιτείας του. Ακόμα, αν και ανήκει στο στρατόπεδο των συντηρητικών και είναι ενεργό μέλος της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας, δεν έχει αποκρύψει το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλος και τάσσεται υπέρ των δικαιωμάτων της LGBT κοινότητας. Κατά τον ίδιο, η νομιμοποίηση επί παραδείγματι των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων δεν αποτελεί «ειδικό δικαίωμα», αλλά παράδειγμα ισότητας.

Ποια θέση, όμως, έχει ο κ. Κεφαλάς για τον μοναδικό πλέον υποψήφιο για το χρίσμα του κόμματός του στις προεδρικές εκλογές του φθινοπώρου; Ο ίδιος δηλώνει ότι διαφωνεί με τον μεγιστάνα στα περισσότερα ζητήματα, αν και εξέφρασε την κατανόησή του σε πολλές από τις θέσεις που έχει εκφράσει. Πάνω από όλα όμως, κατανοεί την έλξη που δημιουργεί σε μια Αμερική που έχει βαρεθεί το πολιτικό κατεστημένο.
«Παρ' ότι δεν κρύβω ότι διαφωνώ με τον κ. Τραμπ, καταλαβαίνω την έλξη βαρύτητας που δημιουργεί η υποψηφιότητά του. Τον περασμένο χρόνο, ως υποψήφιος για την Αμερικανική Γερουσία, είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω στην Πολιτεία Μέριλαντ και να ακούσω τις ανησυχίες πολλών συμπολιτών μου. Το μήνυμά τους σχετιζόταν με το γεγονός ότι δεν μπορούμε να αντέξουμε πάλι "μία από τα ίδια" στην Ουάσινγκτον. Το κατεστημένο έχει ένα απαράδεκτο ιστορικό: στασιμότητα στους μισθούς, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, κρίση στα φοιτητικά δάνεια, γείτονες και φίλοι νιώθουν ότι δεν έχουν κάτι στο οποίο να ελπίζουν, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς μέλλον. Δεν προκαλεί εντύπωση ότι οι Ρεπουμπλικανοί -και οι Ανεξάρτητοι και οι Δημοκρατικοί- ψηφοφόροι αναζητούν κάποιον που θα ανατρέψει τα συνηθισμένα».
Όπως προαναφέραμε, ο κ. Κεφαλάς είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και είναι υπέρ της ισότητας των ομοφυλοφίλων απέναντι στον νόμο. Παρόλα αυτά ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ταχθεί κατά της νομιμοποίησης των γκέι γάμων.
«Kατ' αρχάς δεν πιστεύω στα "ειδικά" δικαιώματα. Η προστασία και η παροχή ευκαιριών όταν αναφερόμαστε στην κοινότητα LGBT αφορά τα ίσα δικαιώματα για όλους», εξηγεί ο κ. Κεφαλάς.
«Ο κ. Τραμπ κινείται έχοντας θέσει ως προτεραιότητα, κατά κύριο λόγο, τα ζητήματα της οικονομικής και εθνικής ασφάλειας, μένοντας μακριά κυρίως από θέσεις που έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, τα θεμέλια της ισότητας κάτω από τον κόσμο και τις ελευθερίες του ατόμου και την επικρατούσα άποψη για την αξία και την αξιοπρέπεια της κάθε ζωής». […] (Μαριαλένα Περπιράκη, neoskosmos.com, 29/6/2016)

21.7.16

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ. ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ 8 ΤΟΥΡΚΩΝ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΤΡΑΝΣΕΞΟΥΑΛ ΟΠΑΔΟ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Λίγο μετά τις 12.00 έφτασαν στο δικαστικό μέγαρο της Αλεξανδρούπολης όπου τα μέτρα ασφαλείας ήταν αυξημένα. οι 8 Τούρκους αξιωματικούς που βαρύνονται με τις κατηγορίες της παράνομης εισόδου στη χώρα, της ηθικής αυτουργίας σε παράνομη πτήση και της εκτέλεσης παράνομης πτήσης στον ελληνικό χώρο, υποστηρίζουν ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία και ζητούν πολιτικό άσυλο για να μην επιστρέψουν στην πατρίδα τους.
Τούρκοι δημοσιογράφοι κάλυπταν τις εξελίξεις, ενώ τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας προχώρησαν σε ζωντανές συνδέσεις, με τους αξιωματικούς να μπαίνουν αμίλητοι, την ώρα που μια Τουρκάλα τρανσέξουαλ έδινε το δικό της σόου...
Στη θέα των 8 αξιωματικών, η Τουρκάλα τρανσέξουαλ άρχισε να φωνάζει συνθήματα εναντίον τους και να κουνάει την τουρκική σημαία που κρατούσε. ''Έχουμε εμπιστοσύνη στον Ερντογάν και στον Τσίπρα. Πρέπει και οι 8 να εκδοθούν στην Τουρκία'' φώναζε μεταξύ άλλων, με αστυνομικούς να τη συγκρατούν και τους 8 κατηγορούμενους να προχωρούν στα ενδότερα.  (newsit.gr)

20.7.16

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΚΡΩΝΥΜΙΟΥ - 2

LGBT: a Disection
By David Thorstad   (counterpunch.org, 15/7/2016)
Community or Fantasy?
The LGBTQ etc. acronym purports to reflect an actually existing community—as was explicitly stated, for example, in the 2008 Duluth–Superior GLBTAQI Pride Guide: “We must always remember the struggle the GLBTAQI community has faced and the hard work that has already been done.” But no such community exists. I would argue that just as there is no such thing as an “LGBT person,” there is no shared community among the hodgepodge identities lumped together in the acronym. That is all the more obvious in view of the absurd lengths to which the acronym has expanded, such as LGBTQQIAA2S (lesbian, gay, bisexual, transgender, queer, questioning, intersex, allied, asexual, two-spirit). Queers for Economic Justice came up with its own version: LGBTGNC (lesbian, gay, bisexual, transgender, and gender nonconforming). A leaflet from a caucus of New York’s Occupy Wall Street took this to a bizarre extreme—“Queer/LGBTIQA2Z”—by tacking on “2Z.” The Z presumably stands for any identity not already included, and the “2Z” apparently echoes the phrase “A to Z.” This unpronounceable mouthful is a reductio ad absurdum.
Here’s another, from an interview with Dan Savage, the founder of “It Gets Better”:
Suzanne Stroh: I saw one abbreviation that contained something like twelve letters. I think it was LGBTQQIP2SAA. Some letters I can’t even guess.
Dan Savage: Lesbian, gay, bi, trans, queer, questioning, intersex, pansexual, two-spirit, asexual—and I don’t know what the other A is. What you left out was LF, which I’ve seen, which stands for Leather Fetish, and on and on and on. I think we should sing the alphabet song twice to get those Qs in there twice, and be done with it.
The ever-expanding acronym—a kind of perverse inversion of “e pluribus unum”—is apparently intended to convey the notion of diversity and inclusivity. The implied conceit is that it encompasses all sexual and gender identities. In that it fails, despite its unwieldiness. Two of the most obvious behaviors excluded inhabit the margins of the former gay movement: pederasty and sadomasochism. Their omission is intentional: including them would signal acceptance of behaviors that lie outside the acceptability parameters of a movement that seeks acceptance and assimilation into the dominant society rather than challenging its prejudices. Both SMers and pederasts played significant roles in gay liberation from the start. Pederast anarchists in Germany, for example, launched the world’s first gay periodical in 1896, Der Eigene, a year before Magnus Hirschfeld launched his Scientific-Humanitarian Committee. Pederasty has been a feature of male homosexuality throughout most of Western (and not only Western) history and represents its high points in art during ancient Greece and the Renaissance. But that hasn’t stopped the pc LGBT “movement” from anathematizing it.
Another group left out is heterosexuals. Yet post-Stonewall gay activists took as their goal the liberation of sexuality, including heterosexuality, which, despite the privileges it enjoys in heterodominant society, could benefit from liberation from its patriarchal and reproductive strictures.
The notion that the multiple identities included in the acronym represent a community is absurd. Even gay men and lesbians—whether taken separately or together—do not constitute a community. The only thing they share is their attraction to people of the same sex. In one sense, gay men have more in common with straight women—both are attracted to the male of the species. The priority for most lesbians is their femaleness, whereas for most gay men it’s their attraction to other males. The terms “gay community” and “lesbian community” are fictional constructs. Each consists of many different, sometimes conflicting, subsets rather than a supposed supra-class unity.
The disconnect is even more striking when it comes to the T. The trans phenomenon is antithetical to the outlook of gay liberation and feminism (aside from a shared opposition to discrimination). Rather than challenging sex-role stereotyping and struggling to liberate repressed sexuality, trans accentuates hetero stereotyping by imitating episodic features of the opposite sex, using hormones to develop physical features of the desired gender or resorting to surgery to remove breasts or penises. Such drastic measures are horrifying to most same-sexers and echo nineteenth-century views that homosexuals were a third sex trapped inside the wrong body. An extreme example of a transperson’s substitution of idealism for material reality is that of Stefonknee Wolschtt, a man who “transitioned” to a female gender after twenty-three years of marriage and fatherhood and who does not “want to be an adult right now”: “I can’t deny I was married. I can’t deny I have children. But I’ve moved forward now and I’ve gone back to being a child.” Wolschtt now claims to be a six-year-old girl. It seems far-fetched to see any connection between this and gay liberation.
“LGBT” rejects fluidity and ambiguity in favor of fixed and frozen identities. This flies in the face of everything known about human (and primate) sexual behavior, as well as the lived experience of most gay men and lesbians. Cross-cultural studies show that same-sex behavior exists in all societies studied, and can range from occasional to exclusive—as Alfred Kinsey’s studies also showed—and becomes more prevalent the higher up the phylogentic scale one goes.
The addition of “queer” to the list is apparently meant to get around that obstacle. But the word itself is problematic and carries unpleasant baggage. It allegedly describes anyone who falls outside the boundaries of heteronormativity. Just about anyone can call himself or herself queer. But “queer” has historically applied mostly to gay males, and has long been considered a deadly insult, one bearing a threat of violent assault. The Village Voice once noted that it was the only word that U.S. commanders during the Vietnam War could rely on to prod reluctant GIs to fight. “Queer” struck terror in any guy who was called one. That’s why it was long anathema to gay liberationists. Its negative power was similar to that of the N-word. Teenage (male) gay-bashers who call their victims “queer” are lashing out against their own repressed sexual desires. For gay liberation, same-sex love is as natural as other-sex love; its goal is to liberate the repressed homoerotic potential of everyone, including so-called straights.
Those homosexuals who embrace the epithet argue that they are “reclaiming” it and thereby stripping it of its terrorist power. That argument is unconvincing. It implies that “queer” was once embraced by the oppressed but that it was hijacked by hostile others. That’s illogical and contrary to historical fact. In February 2016, Huffington Post’s Gay Voices changed its name to Queer Voices. Its editor, Noah Michelson explained the decision as follows:
We, like many others before us, have chosen to reclaim “queer” and to rename the section HuffPost Queer Voices because we believe that word is the most inclusive and empowering one available to us to speak to and about the community — and because we are inspired by all of the profound possibilities it holds for self-discovery, self-realization and self-affirmation. We also revere its emphasis on intersectionality, which aids in creating, building and sustaining community while striving to bring about the liberation of all marginalized people, queer or not.
“Queer” functions as an umbrella term that includes not only the lesbians, gays, bisexuals and transgender people of “LGBT,” but also those whose identities fall in between, outside of or stretch beyond those categories, including genderqueer people, intersex people, asexual people, pansexual people, polyamorous people and those questioning their sexuality or gender, to name just a few. These groups have been and will continue to be featured on The Huffington Post, however now the section dedicated to these identities will be inclusive not only in scope but also in name.
The first gay group to emblazon “queer” on its banner was Queer Nation in 1990. At New York’s gay pride rally in Union Square on June 23, 1990, it distributed a large brochure titled “Queers Read This!” (“published anonymously by queers”) in which it asked, “Why Queer?”:
Well, yes, “gay” is great. It has its place. But when a lot of lesbians and gay men wake up in the morning we feel angry and disgusted, not gay. So we’ve chosen to call ourselves queer. Using “queer” is a way of reminding us how we are perceived by the rest of the world. It’s a way of telling ourselves we don’t have to be witty and charming people who keep our lives discreet and marginalized in the straight world. We use queer as gay men loving lesbians and lesbians loving being queer. Queer, unlike GAY, doesn’t mean MALE . . . Yeah, QUEER can be a rough word but it is also a sly and ironic weapon we can steal from the homophobe’s hands and use against him
This strikes me as delusional and little more than wishful thinking. The group was famous for its slogan “We’re here, we’re queer; get used to it!” But the word seems to have had its broadest currency among academics, including New York University’s kultkrit queen Eve Kosofsky Sedgwick, whose Epistemology of the Closet, which also appeared in 1990, helped spawn “queer studies” and “queer theory.” Queer Nation proposed the existence of a “queer nationality”—a bizarre notion, to say the least, since same-sex behavior has nothing to do with nationhood or nationality. Within five years, the group had virtually disappeared. But “queer” persisted.
As historian and lexicographer Wayne Dynes aptly observes,
The gay and lesbian embrace of the Q word is striking in view of the earlier history of aversion, at least in the United States. In fact the claim that the word has been “detoxified” is contested, especially by older people. They remember a time when its utterance all too often served as a token of hatred, the opening gambit in an ugly game that, played out to its end, meant fag bashing. . . . In any event, to many veterans it seems ageist for the young to set aside the feelings of older gay men and lesbians as of no account. Ageism is a cardinal sin among the politically correct, though one that is scarcely combatted with the same zeal as racism, sexism, and looksism.
Writer John Rechy pointedly dismisses “queer”:
Now comes the odious word “queer”, eagerly seized by dippy academics and converted into yet another undecipherable “theory”. The rationale? Defuse the word “queer” of its ugly meaning, arrogate it and convert it. Oh? How about proposing “dyke theory”, “kike theory”, “nigger theory”, “spik theory”, “dago theory”, “fag theory”, “cunt theory”? Would that defuse those hateful names, strip them of their dangerous power? How, then does “queer”, the language of gay-bashers, purge the devastating meaning?
One can imagine why ivory-tower academics might cling to “queer,” because conceivably it’s a tool for maintaining their particular fief in academia or for getting grants and book contracts. It’s harder to understand the lemming-like embrace of “queer” by any self-respecting gay man, or by people who identify as “LGBT.”
If the disparate groups and identities in the alphabet soup constitute a fictional “LGBTQ community,” is it a useful fiction? And if so, for whom?

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 19/7/2016

Εννέα προτάσεις για τα εγκαταλελειμμένα παιδιά, την αναδοχή και την υιοθεσία παρουσίασαν χθες σε συνέντευξη Τύπου ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. Κωστής Χατζηδάκης και η κοινοβουλευτική εκπρόσωπος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκη Κεραμέως, εκφράζοντας παράλληλα την αντίθεση της Ν.Δ. στις υιοθεσίες παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. «Τα τελευταία χρόνια έχουμε μείωση των υιοθεσιών στη χώρα μας κατά 50%, ενώ υπάρχει μακροχρόνια αναμονή για τα ζευγάρια που θέλουν να υιοθετήσουν, που φθάνει ακόμα και τα επτά χρόνια. Εχουμε τέσσερις φορές μικρότερο ποσοστό υιοθεσιών σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη και 10 φορές μικρότερο από τις ΗΠΑ» είπε ο κ. Χατζηδάκης.
Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ν.Δ., το 2012 έγιναν στη χώρα μας 543 υιοθεσίες, ενώ το 2015 ο αριθμός μειώθηκε σε 271. «Υπάρχει μια δαιδαλώδης και χρονοβόρα διαδικασία, που πολλές φορές οδηγεί τους υποψήφιους γονείς και αναδόχους σε παραίτηση» ανέφερε η κυρία Κεραμέως, που εστίασε, επίσης, στον κατακερματισμό αρμοδιοτήτων σε δομές και φορείς καθώς και στην έλλειψη συντονισμού μεταξύ τους.
Η δέσμη προτάσεων της Ν.Δ. περιλαμβάνει τη σύσταση πανελλαδικού συντονιστικού οργάνου και τη λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής για την έγκαιρη δήλωση εγκατάλειψης ανηλίκων, τη λειτουργία εθνικών μητρώων ανηλίκων προς αναδοχή και υιοθεσία, εγκεκριμένων υποψήφιων αναδόχων και θετών γονέων, την παρακολούθηση και τον συντονισμό των ιδιωτικών υιοθεσιών και την αύξηση του αριθμού εισαγγελέων Ανηλίκων. Επιπλέον, προτείνεται η ενίσχυση υπαρχουσών δομών φιλοξενίας παιδιών (σε συνεργασία και με ιδιωτικούς φορείς), η ανάπτυξη συνεργασιών με φορείς ιδιωτικού τομέα για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ενίσχυση και υποστήριξη των υπαρχουσών δομών, η επιτάχυνση των διαδικασιών υιοθεσίας, η υιοθέτηση αυστηρότερων ρυθμίσεων για τις ιδιωτικές υιοθεσίες και η διοργάνωση εκστρατειών ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για τον θεσμό της αναδοχής.


19.7.16

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΚΡΩΝΥΜΙΟΥ - 1


LGBT: a Disection
By David Thorstad   (counterpunch.org, 15/7/2016)
“LGBT” is everywhere these days. But is it here to stay, or is it a passing fad? Where did it come from? Why was it promoted? By whom? And to what end? How did it acquire its seemingly endless variants?
The acronym, in its many permutations, designates a movement very different from the gay liberation movement it evolved from. Some might see it as progress, expansion, and greater inclusivity, others as a tombstone for what was once a radical sexual liberation movement.
It did not result from any democratic discussion or consensus among gay and lesbian activists. Not since the early 1980s has the gay movement held national conferences open to all groups and factions where issues could be debated and decided democratically. The acronym appeared as if out of the ether without input from the very people it is supposed to represent. One can only speculate as to the reasons for this. This article will attempt to do that.

Looking Back
I joined New York’s iconic Gay Activists Alliance in 1974. GAA was formed as a single-issue alternative to the Gay Liberation Front a year after the 1969 Stonewall Riots. GLF soon left the stage, but GAA went on to incubate a number of other gay and lesbian groups, among them Lesbian Feminist Liberation, Gay Teachers Association, an SM group, gay academics, and gay religious groups. At its height it included most gay subcategories, including transvestites, drag, leftists, Democrats, academics. It followed Roberts Rules of Order, so meetings were long and cantankerous. Over time, groupings split away to form their own groups. In the mid-1970s, GAA sponsored monthly forums for a year on numerous topics, some of them pathbreaking, such as “Bisexuality and Gay Liberation: How Are They Related?,” “Religion and Gay Liberation: Are They Compatible?,” and, in 1976, the first-ever forum by any gay group anywhere on man/boy love (“Of Men and Boys: Pederasty and the Age of Consent”).
I helped organize the bisexuality forum, whose panelists included Kate Millett. I went to a meeting of National Bisexual Liberation on Manhattan’s Upper West Side to invite them to send a spokesperson to the forum. They did. But the vibes I got from some men at their meeting bordered on hostile. They appeared to resent my blatant homosexual presence and to be calling themselves bisexual as a way of avoiding being branded with the “H” word. That was common in the 1970s. Almost every gay man I knew, and most of the lesbians, were technically bisexual because we had experienced sex with the opposite sex and some of us continued to do so—even occasionally with each other. But most of us identified as gay or lesbian. Saying you were bisexual looked like you were trying to give the impression that you weren’t “really homosexual.” Unlike gay-identifieds, you were not a pervert. Nevertheless, GAA embraced bisexuality by holding the first-ever forum by a gay group on the topic. It was part of our experience as human beings. The title of the forum didn’t ask if homosexuality and bisexuality were related, but how they were related. We saw ourselves as falling somewhere on the Kinsey scale of 1–6, but it didn’t matter precisely where.
We wore “Gay Is Good” and “Better Blatant Than Latent” buttons. But some activists resisted labels. A photo in the early newspaper Come Out!, for example, shows GLF activist Jim Fouratt holding a sign that said “I Am a Humansexual.”
In the immediate post-Stonewall period, the movement for homosexual rights was called gay liberation. No acronym. Four years after Stonewall, in 1973, that was still the case when the National Gay Task Force was formed by some former leaders of GAA who wanted an elitist group not hindered by democratic decision making. (It subsequently changed its acronym from NGTF to NGLTF and now calls itself the National LGBTQ Task Force.)
By the mid-1970s, as the women’s liberation movement grew, with lesbians playing a key role in it, lesbians were chafing at their alleged “invisibility” in organizations run mostly by men. Their assertiveness led to gay liberation becoming gay and lesbian liberation, or lesbian and gay liberation. In those days, feminists and lesbian feminists argued that some oppressions were more oppressive than others, and the longer the list of oppressions was, the greater the badge of distinction. Thus, an example of “the most oppressed” might be a black lesbian single mother on welfare. This kind of mechanical weighting of oppression was simplistic and ahistorical.
Feminism in the 1970s saw a strange phenomenon called “political lesbianism”—women who identified as lesbian even though they had never had sex with another woman. Men were the enemy, and sleeping with them was retro, oppressive, something to escape. Identifying as a lesbian was more radical, even though the “political lesbian” might never have actually engaged in lesbian sex. This outlook was inspired by Ti-Grace Atkinson’s phrase “Feminism is the theory; lesbianism is the practice.” Some who espoused this view apparently considered sex dirty, but saw cachet in identifying with lesbians as supposedly more radical, even chic, sisters. I have never encountered anything similar among males. Most straight men would have considered being labeled a “homo” as a fate worse than death. But this marriage between identity and antisexuality lives on in “LGBT,” where sex and sexual liberation are replaced by a focus on anodyne, de-sexed identity and gender.
As late as the late 1980s, “lesbian” and “gay” were used interchangeably. The 1987 New York Pride Guide, for example, used “gay and lesbian,” not “lesbian and gay.” But over time, “lesbian” came to occupy first place. By the late 1970s, lesbians had conquered the first place in New York’s pride march—a tip of the hat to the belief that lesbian oppression is more harsh and more worthy of acknowledgment than that of gay men, even though that is not borne out by the history of acute gay male oppression in the West by the Judeo-Christian tradition and Anglo-Saxon legal codes. It would be more equitable to alternate between lesbians leading the march one year, gay men the next.
Sometime in the 1980s, the B was added, and by the 1990s, LGBT had become the generally used label.
This evolution was highlighted in the booklet published in 2006 by the Duluth–Superior Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender, Allied, Queer, and Intersex pride committee relating how its name grew over the years. In 1991, the committee became the Twin Ports Gay and Lesbian Pride Committee. In 1992, it added “Bisexual” to its name. In 1995, “Transgender” was added. The next year, it changed its name to Duluth–Superior GLBT Pride. In 2001, “Allied” was added, followed by “Queer” in 2002. Finally, the addition of “Intersex” produced the unwieldy GLBTAQI.


18.7.16

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - 2




ΤΟ... "ΛΟΜΠΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ" ΣΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ (ΞΑΝΑ-ΜΑΝΑ)

Λόμπι ομοφυλοφίλων ελέγχει το Βατικανόν;
orthodoxostypos.gr, 15/7/2015
Συγκλονιστικαί είναι αι αποκαλύψεις του παραιτηθέντος Πάπα κ. Βενεδίκτου περί των εσωτερικών σχηματισμών δυνάμεως εις το Βατικανόν. Ο πρώην Γερμανός Πάπας παρεχώρησε συνέντευξιν εις ομοεθνή του δημοσιογράφον, ο οποίος θα εκδώση ένα ακόμη βιβλίον αποκαλύπτων το σκοτεινόν περιβάλλον του Βατικανού. Ο κ. Ράτσιγκερ παρεδέχθη ότι, όταν ανηγορεύθη Πάπας επληροφορήθη δια την παρουσίαν και δράσιν ενός λόμπι ομοφυλοφίλων εντός του κράτους που ελέγχει όλον τον Παπισμόν, το οποίον ήτο εις θέσιν να υποσκελίση τους έχοντας εξουσίαν και να κινή εκείνο τα νήματα. Φαίνεται πως δεν προσεπάθησεν ιδιαιτέρως να καθαρίση την κόπρον του Αυγεία, αφού και ο ίδιος κατηγορήθη δια συγκάλυψιν σκανδάλων παιδεραστίας όσον ήτο Πάπας, γεγονός που τον ωδήγησε κατά την επικρατούσαν άποψιν εις παραίτησιν. Αλλά ακόμη και αν προσεπάθησε φαίνεται πως δεν εστάθη ικανός να φέρη αποτέλεσμα. Ο ίδιος δηλώνει έκπληκτος δια την ανάρρησιν του διαδόχου του. Υποκρύπτει αυτό μομφήν; Άγνωστον! Πάντως ο νέος εξ Αμερικής Πάπας κ. Φραγκίσκος επεχείρησε να υποβαθμίση το γεγονός στρέφων την συζήτησιν εις την ύπαρξιν πολλών λόμπι! Μεταξύ αυτών ανέφερε και το λόμπι των Μασόνων. Θα συγκαλύψη ο νέος Πάπας τα σκάνδαλα και πάλιν; Είναι τυχαίον ότι έκανε τον γύρον του κόσμου η δήλωσίς του ότι «Πιστεύω πως η Εκκλησία πρέπει να ζητήσει συγχώρεση όχι μόνο από τους γκέϊ, αλλά επίσης από τους φτωχούς, τις γυναίκες που τις έχουν εκμεταλλευτεί, τα παιδιά που εργάζονται. Πρέπει να ζητήσει συγνώμη για τα όπλα που έχει ευλογήσει». Εις προηγούμενα δημοσιεύματα του Ο.Τ. είχαν παρουσιασθή πληροφορίαι εκ των μέσων ενημερώσεως της Ιταλίας περί καταγγελιών δια ομοφυλοφιλίαν εις το Βατικανόν, δια τας οποίας δεν υπήρξε καμμία αντίδρασις εκ μέρους του Πάπα, αλλά και ότι εφημερίδες και ιστολόγια ομιλούν δια μεθόδευσιν εις την διαλεύκανσιν των οικονομικών του Βατικανού από τον ίδιο τον Ποντίφηκα καθώς μέχρι και εις οπλοβιομηχανίας εφέρετο να δίδωνται χρήματα. Παραθέτομεν το άρθρον του δημοσιογράφου της Vatican Insider κ. Andrea Tornielli της 1ης Ιουλίου 2016:
«Το βιβλίο έχει ακόμα για να εκδοθεί, αλλά ήδη συζητείται. Με τίτλο “Πρόσφατες συνομιλίες», πρόκειται για μία συνέντευξη που διευθύνει ο γερμανός δημοσιογράφος Peter Seewald, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του ήδη τρία βιβλία που εκδόθηκαν από τις συν­ομιλίες με τον Joseph Ratzinger, δύο καρδινάλιους και ένα Πάπα. Θα δημοσιευθεί τον Σεπτέμβριο του 2016 στην Ιταλία από τον εκδότη Garzanti…».
Το ομοφυλοφιλικόν λόμπι
«Ανάμεσα στα πολλά περιεχόμενα του νέου βιβλίου υπάρχει ένα χωρίο όπου ο Βενέδικτος XVI «παραδέχεται ότι έμαθε για την παρουσία ενός» γκέϊ λόμπι «στο Βατικανό, που αποτελείται από τέσσερα/ πέντε άτομα, και ισχυρίζεται ότι είναι ικανό να διαλύσει την κυρίαρχη ομάδα. Η πληροφορία αυτή – σχολιάζει ο  δημοσιογράφος Accattoli – ήταν άγνωστη.
Στο βιβλίο ο Ομότιμος Πάπας απορρίπτει την κριτική εκείνων που τον θεωρούσαν υπερβολικά «ακαδημαϊκό» και συγκεντρωμένο στις σπουδές και στη συγγραφή και αρνείται να θεωρηθεί ως “συντηρητής» στη Θεία Λειτουργία. Μιλάει για τις προσπάθειές του για τη μεταρρύθμιση της IOR και τη μάστιγα της παιδεραστίας, τονίζοντας τις δυσκολίες που συναντά ένας Πάπας, όταν προσπαθεί να παρέμβει στην “βρωμιά της Εκκλησίας.» Ο ίδιος λέει πως προετοίμασε την παραίτησή του και παραδέχεται ότι έμαθε “με έκπληξη» το όνομα του διαδόχου του μυστικά:  σκέφτηκε τα ονόματα αλλά όχι αυτόν. Μιλάει για τη “χαρά» να βλέπει πως ο νέος Πάπας προσευχήθηκε και κοινώνησε με το πλήθος και περιγράφει την ανθρώπινη φιγούρα και την παπική του Φραγκίσκου, δείχνοντας τι κοινά στοιχεία έχει με τον ίδιο και τι είναι αυτό που τον ξεχωρίζει.
Για την ύπαρξη ενός γκέϊ δικτύου στο Βατικανό έγινε λόγος κατά τη στιγμή των πρώτων Vatileaks (διαρροών περί του Βατικανού): σύμφωνα με φήμες ένα ολόκληρο κεφάλαιό του αναφέρεται στα συμπεράσματα της εσωτερικής έρευνας που έχουν ανατεθεί στον Καρδινάλιο μέλος της Κουρίας Ιουλιανό Herranz, τον Jozef Tomko και τον Salvatore De Giorgi . Εκείνος έχει αφιερωθεί σε αυτή την υποτιθέμενη ομάδα εξουσίας».
Αι υπεκφυγαί του κ. Φραγκίσκου
«Τον Ιούνιο του 2013 ο Πάπας Φραγκίσκος είχε υπαινιχθεί αυτό σε συζήτηση με τους ηγέτες της Λατινικής Αμερικανικής Ιερατικής Συνομοσπονδίας (Clar). Η συνέντευξη είχε πραγματοποιηθεί κεκλεισμένων των θυρών και δεν δημοσιεύθηκε, παρά μόνο μία περίληψη αποκαλύφθηκε από τη χιλιανή ιστοσελίδα “Reflexion y Liberacion».
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στην πτήση από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Ρώμη, τον Ιούλιο του 2013, στην πρώτη συνέντευξη Τύπου στο αεροπλάνο ο Φραγκίσκος απάντησε σε ερώτηση για το θέμα αυτό: «Γράφει πολλά για το γκέϊ λόμπι. Ακόμα δεν έχω βρει κάποιον να μου δώσει μία ταυτότητα στο Βατικανό να λέει “γκέϊ». Λένε ότι δεν υπάρχει κανείς. Πιστεύω ότι όταν κάποιος συνευρίσκεται με ένα άτομο, πρέπει να διακρίνεται από το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλος και από το γεγονός υπάρξεως ενός λόμπι. Όλα είναι κακά. Αν ένα άτομο είναι γκέϊ και αναζητά τον Κύριο και έχει καλή θέληση, ποιός είμαι εγώ για να κρίνω; Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας λέει τόσο όμορφα αυτό: «δεν πρέπει να περιθωριοποιήσεις αυτούς τους ανθρώπους γι’ αυτό το λόγο, αλλά πρέπει να ενσωματωθούν στην κοινωνία». Το πρόβλημα είναι να δημιουργείς λόμπι γι’ αυτό: πχ. το άπληστο λόμπι, το λόμπι των πολιτικών, λόμπι των Μασόνων, πολλά λόμπι. Αυτό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα για μένα».

17.7.16

ΤΟ ΚΟΜΜΕΝΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΤΑΡΖΑΝ

Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ, ίσως ο καλύτερος «Ταρζάν» της οθόνης, δεν έκρυβε ότι ήταν γκέι. Τώρα ίσως ήρθε η σειρά του «βασιλιά της ζούγκλας» να αποκαλύψει πως του αρέσουν οι γυναίκες -η Τζέιν εν προκειμένω-, αλλά όχι μόνον αυτές.
Μήπως ο Ταρζάν είναι bisexual; Στη νέα ταινία του, με τίτλο «The Legend of Tarzan», που μόλις βγήκε στις αίθουσες, προκαλούνται ερωτήματα για τον σεξουαλικό προσανατολισμό του καλογυμνασμένου ήρωα, και μάλιστα παρότι ένα παθιασμένο γκέι φιλί έχει κοπεί στο τελικό μοντάζ του φιλμ. Πέτρα του σκανδάλου στη νέα ταινία είναι ο καπετάνιος Λίον Ρομ, που είναι και στρατιώτης, ο οποίος προκαλεί το ερωτικό ενδιαφέρον του Ταρζάν.
Ο σκηνοθέτης της ταινίας Ντέιβιντ Γέιτς παραδέχτηκε πως ο Αλεξάντερ Σκάρζγκαρντ, που υποδύεται τον Ταρζάν, και ο Κριστόφ Βαλτζ, που ερμηνεύει τον ρόλο του καπετάνιου Ρομ, αποπνέουν έναν γκέι ερωτισμό σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. «Προχωρήσαμε σε περιστολή όλου αυτού επειδή ήταν too much» δήλωσε στους «Times» ο σκηνοθέτης, σπεύδοντας να παραδεχτεί πως η στιγμή του φιλιού ανάμεσα στον Ταρζάν και τον καπετάνιο ήταν αρκετά περίεργη. «Σε εκείνη τη φάση τη λατρέψαμε, ωστόσο από τις αντιδράσεις του κοινού στις δοκιμαστικές προβολές διαπιστώσαμε πως προκάλεσε μπέρδεμα, οπότε στο τέλος έμοιαζε πολύ τραβηγμένο» σημείωσε.
Στην επίμαχη σκηνή ο καπετάνιος Ρομ, που είναι απεσταλμένος του βασιλιά Λεοπόλδου του Βελγίου προκειμένου να κατακτήσει την περιοχή της ζούγκλας, φιλά με πάθος τον Ταρζάν, ο οποίος είναι αναίσθητος. Λίγο αργότερα ο καπετάνιος λέει στην Τζέιν: «Η αγριάδα (άγρια ομορφιά) του άντρα σου με αναστατώνει περισσότερο απ' ό,τι μπορώ να περιγράψω».
Πάντως στα γυρίσματα υπερτονίστηκε επίσης η straight πλευρά του Ταρζάν, καθώς υπήρχαν πολλές ερωτικές σκηνές με την Τζέιν. Αποτέλεσμα ήταν να κοπούν επίσης στο μοντάζ αρκετές από αυτές, παρότι ο σκηνοθέτης ομολόγησε αργότερα πως ήθελε το ζευγάρι να κάνει παθιασμένο πρωτόγονο σεξ όσο περισσότερο γινόταν. (espressonews.gr)

14.7.16

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΟΔΑΣ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"

Μόδα: Ρούχα για το "ρευστό φύλο"
Aρχές Μαρτίου η αλυσίδα Ζara του ομίλου Inditex, από τους μεγαλύτερους ομίλους ένδυσης παγκοσμίως, λάνσαρε τη σειρά "Ungendered" (σ.σ.: gender -φύλο / στερητικό un- "χωρίς φύλο"), η σειρά είναι διαθέσιμη διαδικτυακά και πρόκειται για περίπου 20 κομμάτια ουδέτερων ρούχων...
Της Αναστασίας Γιάμαλη (avgi.gr, 5-2016)
Aρχές Μαρτίου η αλυσίδα Ζara του ομίλου Inditex, από τους μεγαλύτερους ομίλους ένδυσης παγκοσμίως, λάνσαρε τη σειρά «Ungendered» (σ.σ.: gender -φύλο / στερητικό un- «χωρίς φύλο»), η σειρά είναι διαθέσιμη διαδικτυακά και πρόκειται για περίπου 20 κομμάτια ουδέτερων ρούχων, φούτερ, τζιν, βερμούδων και t-shirts σε γκρι, μαύρο, άσπρο και μπλε, που όλα κοστίζουν κάτω από 50 ευρώ. Η σειρά απευθύνεται σε άνδρες και σε γυναίκες, είναι αυτό που θα λέγαμε παλιά unisex, αλλά πάει ένα βήμα παραπέρα, σε μια περίοδο όπου η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε ανδρική και γυναικεία μόδα γίνεται ολοένα και πιο θολή.
Μπορεί ο Γάλλος σχεδιαστής Jean Paul Gaultier προ τριακονταετίας να πρότεινε φούστες για άνδρες, αλλά ποτέ άλλοτε στη βιομηχανία της μόδας οι γραμμές δεν ήταν περισσότερο θολές απ' όσο είναι σήμερα. Νωρίτερα φέτος το teen είδωλο -όπως τον αποκαλούν- Τζέιντεν Σμιθ, γιος του χολιγουντιανού σταρ Γουίλ Σμιθ και διάσημος για το genderless (άνευ φύλου) στυλ του, έγινε το κεντρικό πρόσωπο της γυναικείας καμπάνιας της Louis Vuitton.
Πέρυσι ο οίκος Saint Laurent έβγαλε στην πασαρέλα μοντέλα και των δύο φύλων με δωδεκάποντα. Και τα Selfridges, το ιστορικό πολυκατάστημα στην καρδιά της λονδρέζικης Όξφορντ Στριτ, μεταμόρφωσε έναν χώρο σε «agender space» (άφυλο χώρο) που προσέγγισε τη μόδα από άλλη σκοπιά χωρίς κατηγοριοποίηση. Τότε οι άνθρωποι πίσω από την ιδέα μιλούσαν για στάση ζωής που απαντά σε ένα πολιτισμικό άλμα, για ένα «πρακτικό πείραμα» που θα κρίνει την προοπτική για ένα νέο εμπορικό περιβάλλον.
Πολλοί -περισσότεροι απ' ό,τι παλαιότερα σίγουρα- υποστηρίζουν πως η «ανάμειξη των φύλων» (gender blending) δεν είναι απλώς μια τάση στη μόδα, αλλά ένα ευρύτερο κίνημα. Δεν είναι κάτι νέο στα σίγουρα, αν σκεφτεί κανείς τη Μάρλεν Ντίτριχ, τον Μπόι Τζορτζ, τον Ντέιβιντ Μπάουι, την Τίλντα Σουίντον και το πόσο απείχαν από τη δεσμευτικότητα του φύλου τους στο τρόπο που ντύνονταν.

Οικοδομώντας... ταυτότητα
Σήμερα ολοένα και περισσότεροι νέοι πειραματίζονται και δεν δεσμεύονται από το βιολογικό τους φύλο και τη στερεοτυπική ανάγνωσή του. Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε πέρυσι στο Trendwatching.com, "άνθρωποι όλων των ηλικιών οικοδομούν τις ταυτότητές τους πιο ελεύθερα παρά ποτέ. Ως αποτέλεσμα οι καταναλωτικές πρακτικές δεν ορίζονται πλέον από παραδοσιακά δημογραφικά στοιχεία, όπως είναι η ηλικία, το φύλο, η περιοχή, το εισόδημα, η οικογενειακή κατάσταση".
Έγινε ξαφνικά η μόδα πιο queer; Για να απαντήσουμε, θα πρέπει πρώτα να δώσουμε ορισμό για το queer, κάτι πολύ δύσκολο για μια θεωρία που έχει τις ρίζες της στον μεταδομισμό του Φουκώ και στη γαλλική σχολή της ψυχανάλυσης. Όπως έχει άλλωστε πει η Tζούντιθ Μπάτλερ, η διασημότερη θεωρητικός επί του θέματος, η queer θεωρία δεν είναι αιώνια και αναλλοίωτη ούτε ουσιολογική κατηγορία, αλλά ένα εργαλείο πολιτικού λόγου και δράσης ενάντια στην κυριαρχία, «ένα σημείο εκκίνησης σε μια στρατηγική συγκυρία».
Αν δούμε λοιπόν το queer ως μια θέση διαφοροποίησης από το ιεραρχικό (πατριαρχικό σε μεγάλο βαθμό) πρίσμα της ετεροκανονικότητας, τότε ώς έναν βαθμό η «τάση» πάει ένα βήμα μπροστά, ανοίγει ορίζοντες πέρα και πάνω από τις ηγεμονικές ιδεολογίες του φύλου και της σεξουαλικότητας. Το queer δεν είναι μια ομπρέλα κάτω από την οποία μπαίνουν τα άτομα εκείνα που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως στρέιτ, γκέι, λεσβίες ή τρανς, αντίθετα θέλει να υπερβεί τις έμφυλες ταυτότητες.

Το φύλο ως οπτική
Η γενιά Ζ (6 έως 21 ετών) αντιλαμβάνεται το φύλο ως οπτική. Σύμφωνα με έρευνα της διαφημιστικήςJWT Worldwide, που διαθέτει 200 γραφεία σε πάνω από 90 χώρες, το 81% των εφήβων υποστηρίζουν πως, το "φύλο δεν καθορίζει ένα άτομο τόσο όσο στο παρελθόν" και το 60% των ατόμων ηλικίας 14 έως 34 συμφωνούν πως οι διαχωριστικές γραμμές των φύλων είναι θολές ή καλύτερα ρευστές.
Η ρευστότητα του φύλου γίνεται ολοένα και πιο αποδεκτή από τα ΜΜΕ και τα πιο προοδευτικά κομμάτια της κοινωνίας. Η μόδα λοιπόν δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακολουθήσει. Δεν είναι λίγα και τα μοντέλα που επιλέγουν να αυτοπροσδιοριστούν ως «ρευστού φύλου». Ενδεικτική είναι η περίπτωση του μοντέλου Ruby Rose ή στο παρελθόν του Αντρέι Πέτζιτς.
Άλλο η σεξουαλικότητα, άλλο η σεξουαλική ταυτότητα, άλλο η ταυτότητα και άλλο η έκφραση του φύλου, καθώς η σεξουαλική ταυτότητα αφορά το τι σε έλκει ερωτικά, ενώ η ταυτότητα και η έκφραση φύλου αφορά το πώς βιώνεις και εκφράζεις το φύλο σου. Το κατά πόσον μία σειρά ρούχων ή μία τάση της μόδας μπορεί να επηρεάσει τόσο σε βάθος σίγουρα αμφισβητείται γιατί κυρίαρχα ο στόχος δεν είναι ούτε να ριζοσπαστικοποιήσει ούτε απαραίτητα να απελευθερώσει, αλλά να πουλήσει ικανοποιώντας μία «ανάγκη».
Το γεγονός ότι η παγκόσμια βιομηχανία της μόδας μπήκε στη διαδικασία να λανσάρει προϊόντα που απευθύνονται είτε σε άτομα με ρευστό φύλο είτε σε όσους θέλουν να πειραματιστούν με την εικόνα τους σημαίνει ότι η κοινωνία -ή πιο σωστά μια πιο προοδευτική μερίδα αυτής- έχει κάνει σίγουρα ένα ποιοτικό άλμα. Και έτσι η βιομηχανία της μόδας εντοπίζει μία νέα αγοραστική δύναμη την οποία βάζει στο στόχαστρο.

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα, αν εξαιρεθεί μερίδα της νεολαίας και του κινήματος που είτε ασχολείται συστηματικά είτε γνωρίζει σε βάθος την πολυπλοκότητα των έμφυλων ζητημάτων πέρα και πάνω από το επίκαιρο και αισθητικοποιημένο του πράγματος όπως αυτό προωθείται από τη βιομηχανία της μόδας, η τηλεόραση και η σφαίρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ασχολείται με νεαρό ετεροφυλόφιλο κλαρινογαμπρό με επιτέλεση χιμπατζή που εμφανίστηκε σε εκπομπή τύπου «Ραντεβού στα τυφλά» και μετά ανέβηκε κατηγορία ως καλεσμένος συνεντευξιαζόμενος του Θέμου.

13.7.16

ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΗΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΚΡΟΥΣΜΑΤΩΝ AIDS ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Σήμα κινδύνου από τον ΟΗΕ για την αύξηση των κρουσμάτων AIDS στη Ρωσία
Η επιδημία του AIDS, η οποία εδώ και πολλά χρόνια βρισκόταν σε υποχώρηση διεθνώς, υπάρχει κίνδυνος να αναζωπυρωθεί λόγω της σημαντικής αύξησης των νέων κρουσμάτων στη Ρωσική Ομοσπονδία, προειδοποιεί σε έκθεσή του ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών.
Στην έκθεση έκτασης 286 σελίδων, το οποίο δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη από το Κοινό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για τον HIV και το AIDS (UNAIDS), ο αριθμός των ενηλίκων που έχουν προσβληθεί από τον ιό ανθρώπινης ανοσολογικής ανεπάρκειας από το 2010 ως το 2015 υπολογίζεται πως ανήλθε σε 1,9 εκατομμύριο.
Παρά τη σταθερή υποχώρηση της επιδημίας μετά την «κορύφωσή» της το 1997, υπάρχουν ακόμη 36,7 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο που ζουν με τον ιό, στην πλειονότητά τους στην υποσαχάρια Αφρική.
Θετικό στοιχείο χαρακτηρίζεται πάντως ότι η μόλυνση παιδιών μειώθηκε κατά 70% και πλέον από το 2001 και συνεχίζει να υποχωρεί.
Ο ΟΗΕ είχε θέσει στόχο να τερματιστεί η επιδημία το 2030. Όμως μετά το 2010, η πτωτική τάση επιβραδύνθηκε σημαντικά, ενώ σε ορισμένες περιοχές του κόσμου αντιστράφηκε.
«Αυτή η κατάσταση μου προκαλεί φόβο και πρέπει να δράσουμε γρήγορα» υπογράμμισε ο Μισέλ Σιντιμπέ, ο εκτελεστικός διευθυντής της UNAIDS, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε στη Γενεύη. Σε διαφορετική περίπτωση, «η επιδημία μπορεί για άλλη μια φορά να προκαλέσει τεράστιες ανθρώπινες και οικονομικές απώλειες» προσέθεσε ο ίδιος.
Στην Ανατολική Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία ο αριθμός των νέων κρουσμάτων καταγράφει εκρηκτική αύξηση (+57%) μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια: το 80% αναφέρθηκε στη Ρωσία, το 10% στην Ουκρανία.
Οι ρωσικές αρχές μοιάζουν στην πράξη να προτιμούν να επικεντρώνονται στη θεραπεία του AIDS, παρά στην πρόληψή του. Η Ρωσία έχει απαγορεύσει τη μεθαδόνη, υποκατάστατο της ηρωίνης, κάτι που σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς, μειώνει τον κίνδυνο μόλυνσης των τοξικομανών. Η Ρωσία εξάλλου πατάσσει την ομοφυλοφιλία.
Το 2015 ο αριθμός των οροθετικών στη Ρωσία ξεπέρασε το φράγμα του ενός εκατομμυρίου και πάνω από 200.000 από αυτούς είναι ήδη νεκροί, σύμφωνα με το ρωσικό Ομοσπονδιακό Κέντρο Καταπολέμησης του AIDS.
Στην έκθεση του UNAIDS υπενθυμίζεται ότι οι άνθρωποι που είναι οι πιο εκτεθειμένοι στον HIV είναι οι ομοφυλόφιλοι, οι ιερόδουλες και οι πελάτες τους, οι διεμφυλικοί, οι χρήστες ενέσιμων ναρκωτικών και οι φυλακισμένοι.
«Εάν δεν ελέγχετε την επιδημία σε αυτές τις ομάδες του πληθυσμού, διότι τις περιθωριοποιείτε, διότι τις αποκλείετε, διότι τις ποινικοποιείτε [...] η μόλυνση θα επεκταθεί στον γενικό πληθυσμό», προειδοποίησε ο Σιντιμπέ, απευθυνόμενος προφανώς στις ρωσικές αρχές.
Ο αριθμός των νέων κρουσμάτων του HIV αυξήθηκε επίσης στην Καραϊβική (+9%), στη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια Αφρική (+4% σε αμφότερες αυτές τις περιοχές) και στη Λατινική Αμερική (+2%) μεταξύ 2010 και 2015.
Αντιθέτως, μειώθηκε κατά 4% στην Ανατολική Αφρική και στη Νότια Αφρική και κατά 3% στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, ενώ η μείωση παρέμεινε οριακή στη δυτική και κεντρική Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική.
Αφότου ενέσκηψε η επιδημία πριν από 30 χρόνια και πλέον, 35 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από ασθένειες που συνδέονται με τον HIV.
Η πρόληψη συνεχίζει να είναι ο μόνος τρόπος περιορισμού της επιδημίας, εν αναμονή ενός εμβολίου ή μίας θεραπείας, σύμφωνα με την έκθεση του UNAIDS.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα, οι άνδρες που έχουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις και οι τοξικομανείς που κάνουν χρήση ενέσιμων ουσιών διατρέχουν 24 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να μολυνθούν από τον υπόλοιπο, γενικό πληθυσμό. Τα πρόσωπα που επιδίδονται σε πορνεία διατρέχουν εξάλλου δεκαπλάσιο κίνδυνο.
Στην έκθεση επισημαίνεται ότι τα τρία τέταρτα των νέων κρουσμάτων μεταξύ των νέων 15 ως 24 ετών στην υποσαχάρια Αφρική αφορούν έφηβες ή νέες γυναίκες, που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες πρόληψης του AIDS και στιγματίζονται.
«Έχουμε ένα παράθυρο ευκαιρίας διάρκειας πέντε ετών. Εάν το χάσουμε, θα δούμε την επιδημία να αναζωπυρώνεται και δεν θα είμαστε σε θέση να την τερματίσουμε ως το 2030», υπογράμμισε ο Σιντιμπέ. (in.gr, 13/7/2016)

12.7.16

ΙΡΛΑΝΔΙΑ. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΑΝΔΡΙΚΑ

Lesbian couples are much more likely to dissolve their relationships than gay ones, new figures published by the Court Service indicate.
The statistics show that 6pc of the 2,071 civil partnerships – the precursor to same-sex marriage – entered into between 2011 and 2015 ended up being dissolved.
However, there was a huge disparity between the proportion of gay and lesbian couples formally calling it a day.
Around 12pc of lesbian partnerships had been dissolved by the end of last year, compared with just 2.4pc of gay partnerships.
The reason for the disparity is unclear, but the statistics are broadly in line with trends abroad.
Of 1,298 gay civil partnerships, 31 ended with applications for a dissolution.
In comparison, of the 733 lesbian partnerships registered in Ireland, applications had been made to dissolve 88 of these up to the end of last year.
Data contained in the Courts Service Annual Report for 2015, published today, also revealed how the heterosexual divorce rate in Ireland was the highest it has ever been last year.
(independent.ie, 12/7/2016)

8.7.16

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - 1

Marcos Miranda by Juventino Ponce

7.7.16

ΕΟΦ: ΠΡΟΣΟΣΧΗ ΣΕ ΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ ΕΝΙΣΧΥΣΗΣ ΤΗΣ ΣΤΥΤΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Φαρμακευτικές ουσίες, που δεν αναγράφονται επί της συσκευασίας περιέχουν προϊόντα που προωθούνται μέσω διαδικτύου για την απώλεια βάρους και την ενίσχυση της στυτικής λειτουργίας, με συνέπεια να τίθεται σε κίνδυνο η υγεία των χρηστών. Ο ΕΟΦ εφιστά την προσοχή των καταναλωτών, ενώ προχώρησε και σε ανάκληση συμπληρώματος διατροφής επίσης λόγω παρουσίας μη εγκεκριμένων ουσιών.
Αναλυτικά, ο ΕΟΦ διαπίστωσε ότι τα προϊόντα La Trim Plus, Oasis, Jenesis, New Lishou και Slimming Hi Herb, που προωθούνται για την απώλεια βάρους, περιέχουν τις φαρμακευτικές ουσίες σιβουτραμίνη και φαινολοφθαλεΐνη. Τα προϊόντα Maxtrazen, German Black Dog, Indian Blackgold, V8 Penis Increases, Tibetan Dragon, που προωθούνται για την ενίσχυση της στυτικής λειτουργίας, περιέχουν τη δραστική ουσία σιλδεναφίλη.
Η σιβουτραμίνη αποσύρθηκε τον Ιανουάριο του 2010 από τις ευρωπαϊκές χώρες, λόγω αρνητικού προφίλ ασφάλειας. Η φαινολοφθαλεΐνη έχει, ενδεχομένως, αλληλεπιδράσεις με άλλα φάρμακα και μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες εάν ληφθεί ανεξέλεγκτα, χωρίς να έχει συνταγογραφηθεί από γιατρό. 
Η σιλδεναφίλη και τα παράγωγά της περιέχονται σε συνταγογραφούμενα φάρμακα, που προορίζονται για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας και μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες εάν ληφθούν ανεξέλεγκτα, χωρίς να έχουν συνταγογραφηθεί από γιατρό. (tanea.gr, 7/7/2016)

6.7.16

ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΛΟΝΟΣΚΟΠΗΣΗ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΑΡΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑ

Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα περισσότεροι από 5.000 συμπολίτες μας νοσούν κάθε χρόνο από καρκίνο του παχέος εντέρου και πάνω από 2.500 χάνουν τη ζωή τους εξαιτίας της νόσου, τα επίπεδα συμμόρφωσης του γενικού πληθυσμού στις οδηγίες για προληπτικό έλεγχο είναι χαμηλά, σύμφωνα με την Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία. Αν και η κολονοσκόπηση έχει υψηλή διαγνωστική αξία, οι περισσότεροι Έλληνες αποφεύγουν να την κάνουν προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες.
Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, που παραχώρησε η Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία με αφορμή τη διοργάνωση του 3ου Διεθνούς Αθηναϊκού Συμποσίου με θέμα «Γαστρεντερικός καρκίνος: Πρόληψη, Αναγνώριση & Διαχείριση - Ένα αλφαβητάρι Για Ιατρούς (Παθολόγους, Γενικούς Ιατρούς)», ο Σωτήριος Γεωργόπουλος, πρόεδρος της επιστημονικής εταιρείας εξήγησε ότι, ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι ο δεύτερος συχνότερος καρκίνος, μετά απ' αυτόν του πνεύμονα, στον δυτικό κόσμο.
«Τόσο, παγκοσμίως, όσο και στην Ελλάδα, ο καρκίνος του παχέος εντέρου παρουσιάζει αυξητική τάση διαχρονικά. Στην Ελλάδα περισσότεροι από 5.000 συμπολίτες μας νοσούν κάθε χρόνο από καρκίνο παχέος εντέρου και πάνω από 2.500 χάνουν τη ζωή τους. Το κόστος αντιμετώπισης της νόσου ανά ασθενή είναι ιδιαίτερα υψηλό, ξεπερνώντας συνολικά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και τον ιδιωτικό τομέα τα 70.000.000 ευρώ κατ’ έτος. Η ανάγκη για πρόληψη της νόσου είναι όλο και πιο επιτακτική» υπογράμμισε ο κ. Γεωργόπουλος.
Παράγοντες κινδύνου για την εκδήλωση καρκίνου στο παχύ έντερο, θεωρείται η ηλικία άνω των 50 ετών, το ιστορικό πολυπόδων, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια εμφανίζουν αυξημένη συχνότητα, η ύπαρξη συγγενή α' βαθμού με τη νόσο, διάφορα κληρονομικά σύνδρομα, το ιστορικό χρόνιας ελκώδους κολίτιδας και μια διατροφή φτωχή σε φυτικές ίνες αλλά πλούσια σε κόκκινο κρέας και καρκινογόνες ουσίες.
Στο μικροσκόπιο των ερευνητών έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια και το στρες, καθώς πρόσφατη μελέτη που πραγματοποιήθηκε από το Αντικαρκινικό Ίδρυμα Formosa έδειξε ότι «θύματα» του καρκίνου του εντέρου κινδυνεύουν να πέσουν οι υπάλληλοι γραφείου εξαιτίας της κακής διατροφής στην οποία καταφεύγουν λόγω του στρες και της έλλειψης χρόνου για την υιοθέτηση υγιεινότερων διατροφικών συνηθειών.
Το στρες έχει ενοχοποιηθεί για πολλές μορφές καρκίνου, λόγω της ροπής που προκαλεί προς ορισμένες βλαβερές συνήθειες, όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ και η κακή διατροφή.
«Πρέπει, λοιπόν, να γίνει συνείδηση σε όλους τους Έλληνες ότι η συγκεκριμένη ασθένεια μπορεί να προληφθεί. Και η εξέταση που πραγματικά σώζει ζωές είναι η κολονοσκόπηση» επεσήμανε ο πρόεδρος της Ελληνικής Γαστρεντερολογικής Εταιρείας.
Όπως είπε, στα υγιή άτομα η πρώτη προληπτική κολονοσκόπηση πρέπει να γίνεται μετά την συμπλήρωση του 50ου έτους και στη συνέχεια ανά 10 χρόνια, μέχρι και την ηλικία των 75 ετών. Ωστόσο, στα άτομα με επιβαρυμένο κληρονομικό ιστορικό ή που έχουν άλλους παράγοντες κινδύνου ο έλεγχος πρέπει να ξεκινά πολύ νωρίτερα, ακόμα και από την ηλικία των 40 ετών.
Να σημειωθεί ότι, η αξία της κολονοσκόπησης είναι ανυπέρβλητη, καθώς μόνο μέσω αυτής μπορούν να ανιχνευθούν, οι πολύποδες και ταυτόχρονα να αφαιρεθούν προτού εξαλλαχθούν. Η αξιοπιστία της μεθόδου είναι πολύ υψηλή αρκεί να εκτελείται από έμπειρους και κατάλληλα εκπαιδευμένους γαστρεντερολόγους. Μεταξύ των πλεονεκτημάτων της περιλαμβάνεται η δυνατότητα εξέτασης όλου του παχέος εντέρου και λήψης δειγμάτων για βιοψία, καθώς και το μεγάλο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι την επανεξέταση. Μέσω της συγκεκριμένης εξέτασης είναι εφικτή η ταυτόχρονη διάγνωση και θεραπεία, η οποία την καθιστά εξέταση αιχμής στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου.
Σύμφωνα με τις τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες στον προληπτικό έλεγχο συμβάλλουν ουσιαστικά και η σιγμοειδοσκόπηση, σε συνδυασμό με την ετήσια ανοσοϊστοχημική δοκιμασία ανίχνευσης αίματος στα κόπρανα (FIT) ή έστω η υποβολή σε FIT κάθε χρόνο.
Η σιγμοειδοσκόπηση, που εκτελείται χωρίς αναισθησία σε ελάχιστο χρόνο, δίνει όμως τη δυνατότητα εξέτασης μόνο του κατώτερου τμήματος του παχέος εντέρου και στην περίπτωση ανίχνευση βλαβών συστήνεται ο πλήρης έλεγχος του παχέος εντέρου με κολονοσκόπηση. Σε συνδυασμό με την ανοσοϊστοχημική δοκιμασία ανίχνευσης αίματος στα κόπρανα (FIT) μπορούν να περιορίσουν τις πιθανότητες μη εντοπισμού προκαρκινικών αλλοιώσεων στο έντερο. Βέβαια επί θετικού αποτελέσματος σε οποιαδήποτε από τις δύο αυτές εξετάσεις ο ασθενής πρέπει να υποβληθεί σε κολονοσκόπηση.

Πέραν των προληπτικών εξετάσεων, στην πρόληψη του καρκίνου του παχέος εντέρου βοηθούν και η τροποποίηση ορισμένων συνηθειών. Η υιοθέτηση μιας διατροφής πλούσιας σε φρούτα, λαχανικά, φυτικές ίνες και γιαούρτι, αλλά και η συστηματική άσκηση, είναι τακτικές που μειώνουν την ανάπτυξη καρκίνου του παχέος εντέρου. Η διατήρηση ενός φυσιολογικού βάρους και η διακοπή του καπνίσματος επίσης έχει αποδειχθεί ότι συμβάλλουν στην αποφυγή της νόσου.
Χαμηλά τα ποσοστά προληπτικού ελέγχου στην Ελλάδα
Παρά όμως την υψηλή διαγνωστική αξία της κολονοσκόπησης, τα ποσοστά των Ελλήνων που κάνουν προληπτική κολονοσκόπηση παραμένουν χαμηλά. Μελέτη που έγινε στον Δήμο Φαρσάλων έδειξε ότι, παρά το γεγονός ότι προηγήθηκε εκταταμμένη ενημέρωση του πληθυσμού, μόλις το 6,2% τελικά προγραμμάτισε κολονοσκόπηση. Εξίσου χαμηλά κυμαίνονται, όμως, και τα ποσοστά σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως για παράδειγμα στην Γερμανία, όπου δεν ξεπερνά το 17%. Αντιθέτως, στις ΗΠΑ το ποσοστό αγγίζει το 62%.
Σχολιάζοντας το ζήτημα ο Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου, αναπληρωτής καθηγητής Γαστρεντερολογίας, εξήγησε ότι η κολονοσκόπηση παραμένει για τους περισσότερους μια άβολη εξέταση, τόσο σε επίπεδο προετοιμασίας, όσο και κατά τη διενέργεια της, παρά το γεγονός ότι η χρήση μέθης την έχει καταστήσει πλέον ανώδυνη.
Ερωτώμενος ο κ. Τριανταφύλλου για την αξία άλλων εξετάσεων στην διάγνωση του καρκίνου του παχέος εντέρου εξήγησε ότι «κολονοσκόπηση, σιγμοειδοσκόπηση και εξέταση κοπράνων δίνουν ασφαλή συμπεράσματα και χωρίς να ξοδεύει κανείς πολλά χρήματα. Όμως, η εξέταση καρκινικών δεικτών είναι χάσιμο χρόνου και χρήματος. Διότι, υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών που ενώ είχαν φυσιολογικούς καρκινικούς δείκτες, εν τέλει είχαν καρκίνο. Η εξέταση καρκινικών δεικτών έχει νόημα όταν ο ασθενής έχει ολοκληρώσει την αντικαρκινική θεραπεία, και αποτελούν χρήσιμο εργαλείο παρακολούθησης της πορείας της υγείας του».
Επίσης, σε ότι αφορά την εικονική κολονοσκόπηση ο κ. Τριανταφύλλου είπε ότι έχει πενταπλάσιο σχεδόν κόστος από την κλασσική, της οποίας το κόστος βάσει ΕΟΠΥΥ ανέρχεται σε 95-97 ευρώ, ενώ ο ασθενής δεν αποφεύγει τελικά την κολονοσκόπηση, είτε γιατί πρέπει να επιβεβαιωθούν τα ευρήματα της εικονικής, είτε γιατί θα πρέπει να γίνει αφαίρεση πολυπόδων.
«Συνεπώς, γιατροί και πολίτες θα πρέπει να αντιληφθούν ότι η προληπτική κολονοσκόπηση είναι μονόδρομος, διότι σώζει ζωές και εξοικονομούνται χρήματα. Βέβαια, χρειάζεται και ένα οργανωμένο σχέδιο πρόληψης του καρκίνου του παχέος εντέρου» κατέληξε ο κ. Τριανταφύλλου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και από το 2014 έχει συαταθεί Εθνική Επιτροπή Πρόληψης του Καρκίνου του Παχέος Εντέρου, ουσιαστικά παραμένει στα χαρτιά λόγω έλλειψης κονδυλίων.
Η Ελληνική Γαστρεντερολογική Εταιρεία προτείνει το εθνικό πρόγραμμα πρόληψης της νόσου να υλοποιηθεί ανά νομό και ηλικιακή ομάδα, μέσω ειδικού ενημερωτικού υλικού που θα διανέμουν οι Περιφέρειες. Εκτιμά ότι, θα πρέπει να γίνονται ετησίως 25.000 κολονοσκοπήσεις, αν και τα δημόσια νοσοκομεία είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν μόνο 7.000 τον χρόνο. Οι υπόλοιπες θα πρέπει να καλυφθούν από ιδιωτικές μονάδες.
Όλα τα παραπάνω ζητήματα θα βρεθούν στο επίκεντρο του 3ου Διεθνούς Αθηναϊκού Συμποσίου με θέμα «Γαστρεντερικός καρκίνος: Πρόληψη, Αναγνώριση & Διαχείριση - Ένα αλφαβητάρι Για Ιατρούς (Παθολόγους, Γενικούς Ιατρούς)» που πραγματοποιείται στις 8 και 9 Ιουλίου 2016 στην Αθήνα. (health.in.gr)

4.7.16

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΕ ΤΙΣ ΗΠΑ

Memorial in honor of Von Steuben in Washington D.C.

The Gay Man Who Saved the United States
by Mark Segal
After years of studying almost anything available on Baron Friedrich Wilhelm von Steuben, the material suggesting that von Steuben was gay is so overwhelming that the only thing that can be asked of anyone who doubts it is, "Prove to me he's not." There literally is not room in this article to list all the facts that point to a practice of homosexuality on the part of von Steuben.
On the other hand, there is only one thing historians can point to that suggests von Steuben was heterosexual, and it comes from the first biography on the baron in 1859, "The Life of Frederick William von Steuben" by Friedrich Kapp. At the end of the 700-plus-page bio, Kapp writes, "Steuben was never married. It seems, however, that he met with a disappointment in early life. While preparing to remove to his farm, the accidental fall of a portrait of a most beautiful young woman, from his cabinet, which was picked up by his companion and shown to him, with the request to be told from whom it was taken, produced a most obvious emotion of strong tenderness, and the pathetic exclamation, 'O, she was a matchless woman!' He never afterwards alluded to the subject." This flimsy story is one of the few items in the book with no attribution. It has since been attributed to a host of the baron's acquaintances. But most interesting of all is that each time von Steuben encountered the charge of being "homosexual," he never denied it or defended himself, he just moved on.
There are few historians today who would doubt that von Steuben was gay. I have argued for the past two years, and no accredited historian has refuted its main theme that, without von Steuben, there would be no United States and that, in today's terms, von Steuben would be considered a gay man. This update contains new historical material to add to the growing list of details about him. This new information might prove Baron von Steuben was the first case of "Don't Ask, Don't Tell."
To appreciate the contributions von Steuben (1730-94) made to the American Revolution, consider this: Before his arrival in Valley Forge in 1778, the colonies were on the path to defeat. Without his leadership, our modern America might still be the British Colonies.
The Sodomite Soldier
Before von Steuben arrived at Valley Forge, the Revolutionary Army was a loosely organized, rag-tag band of men with little military training or discipline. The military fumbled through the beginning of the war for independence lacking training and organization. Gen. George Washington and the Continental Congress knew that, without help from additional seasoned military experts, the colonies would clearly lose. Since Washington himself was the best the colonies had, they looked to Europe for someone who could train the troops. To that end, Washington wrote the colonies' representatives in Paris, among them Benjamin Franklin, to see what he could come up with. Franklin, a renowned inventor, was treated as a celebrity in the French court. This would be pivotal in achieving his two major objectives in France: winning financial support for the American Revolution and finding military leaders who could bring a semblance of order to the Revolutionary Army.
Franklin learned of a "brilliant Prussian" military genius, Lt. Gen. Baron Friedrich Wilhelm von Steuben, who had a string of successes across Germanic Europe. But there was one problem. He'd been asked to depart many of those states and countries because of his "affections for members of his own sex," according to biographer Paul Lockhart's The Drillmaster of Valley Forge.
This became urgent in 1777 when von Steuben literally escaped imprisonment in what is now Germany and traveled to Paris. There, Franklin was interviewing candidates to assist Washington back in the colonies when his fellow Colonial representative Silas Deane brought von Steuben to his residence for an interview in June.
During the process, Franklin discovered von Steuben's reputation for having "affections" with males and the issue became pressing, as members of the French clergy demanded the French court, as in other countries, take action against this sodomite, whom they considered a pedophile. They had decided to make their effort a crusade and run him out of France.
Lockhart's biography tells of von Steuben's being summoned from Paris for Karlsruhe, at the court of the Margrave of Baden, for a military vacancy. But, Lockhart notes, "what he found waiting for him at Karlsruhe was not an officer's commissioner but a rumor, a horrible, vicious rumor" that the Baron had "taken familiarities with young boys."
Those allegations were fueled by von Steuben's close ties to Prince Henry and Frederick the Great, also "widely rumored to be homosexual."
Benjamin Franklin: Smuggler & Scandal Fixer
Von Steuben returned to Paris, and Franklin had a choice here -- and he decided von Steuben's expertise was more important to the colonies than his sexuality. While it can be debated how much a part Franklin played in the recruitment of von Steuben, one cannot doubt that one of the most informed people at the French court would know of the allegations against the baron. With that knowledge, and with von Steuben about to be jailed, Franklin, along with Deane, wrote what must be the nation's first example of "Don't Ask, Don't Tell" as they mutually signed a recommendation letter to Gen. Washington that embellished von Steuben's military expertise and titles and suggested he had been recommended by various princes and "other great personages." Most surprisingly, it remarked that "his distinguished character and known abilities were attested to by two judges of military merit in this country."
The judges of character that Franklin referred to were two of the four involved in the plot to bring von Steuben to America, along with Franklin and Deane, and personal friends of the baron: Pierre Beaumarchais, author of the "Figaro" plays and an arms dealer who supplied arms for the ship von Steuben eventually sailed on, and Claude Louis, Comte de Saint-Germain, the minister of war under Louis XVI.
What the letter didn't mention was that he was about to be arrested and appear before judges in France.
Franklin, working with Deane, decided von Steuben's "affections" were less important than what he, Washington and the colonies needed to win the war with England. Deane learned of von Steuben's indiscretions -- and that the French clergy was investigating -- from a letter to the Prince of Hechingen, which read in part:
"It has come to me from different sources that M. de Steuben is accused of having taken familiarities with young boys, which the laws forbid and punish severely. I have even been informed that that is the reason why M. de Steuben was obliged to leave Hechingen and that the clergy of your country intend to prosecute him by law as soon as he may establish himself anywhere."
The proof of Franklin and Deane's knowledge lies in the letter to Washington recommending von Steuben and their quick action to secure the baron from France. So in September 1777, von Steuben boarded a 24-gun ship named Heureux -- but, for this voyage, the ship's name was changed to Le Flamand, and the baron's name was entered onto the captain's log as "Frank." And he was on his way to the colonies.
Baron von Steuben Whips the Men Into Shape
Washington and Franklin's trust in von Steuben was rewarded. He whipped the rag-tag army of the colonies into a professional fighting force, able to take on the most powerful superpower of the time, England. Some of his accomplishments include instituting a "model company" for training, establishing sanitary standards and organization for the camp and training soldiers in drills and tactics such as bayonet fighting and musket loading. According to the New York Public Library, ("The Papers of Von Steuben") these were his achievements:
February 1778: Arrives at Valley Forge to serve under Washington, having informed Congress of his desire for paid service after an initial volunteer trial period, with which request Washington concurs.
March 1778: Begins tenure as inspector general, drilling troops according to established European military precepts.
1778-79: Writes "Regulations for the Order and Discipline of the Troops of the United States," which becomes a fundamental guide for the Continental Army and remains in active use through the War of 1812, was published in over 70 editions.
1780-81: Senior military officer in charge of troop and supply mobilization in Virginia.
1781: Replaced by Marquis de Lafayette as commander in Virginia.
1781-83: Continues to serve as Washington's inspector general, and is active in improving discipline and streamlining administration in the Army.
Spring 1783: Assists in formulating plans for the post-war American military.
Washington rewarded von Steuben with a house at Valley Forge, which he shared with his aide-de-camps Capt. William North and Gen. Benjamin Walker. Walker lived with him through the remainder of his life, and von Steuben, who neither married nor denied any of the allegations of homosexuality, left his estate to North and Walker. There wasn't much else to claim, as the baron was in debt at the time of his death, according to both Kapp and Lockhart. His last will and testament has been described as a love letter to Walker and has been purported to describe their "extraordinarily intense emotional relationship," yet that line was not in the Kapp biography of 1859.
Both North and Walker are featured in the statue of von Steuben in Lafayette Park across from the White House.
John Adams' Son's 'Unsavory' Relationship with the Baron
Von Steuben and with whom he slept was long a matter of discussion -- from Prussia to France to the United States. Yet he never publicly denied it. The closest he came was to ask Washington to speak on behalf of his morals in a letter to Congress so he could get his pension. And why did he ask Washington?
Since his arrival in Philadelphia to assist the Revolution, von Steuben had financial issues caused by a Continental Congress that often didn't keep its funding promises, a challenge compounded by his own personality: Von Steuben at times could be cold and aloof, which was problematic when diplomacy was needed with an important member of Congress. He also had a tendency to live and spend extravagantly, especially on his uniforms, which were often emblazoned with epaulettes and medals of his own design.
Adding to that were the constant rumors about his sexuality, which by 1790, reached one of the revolution's first families, the Adamses of Massachusetts.
Charles, the son of John and Abigail Adams -- the second president and first lady of the new union -- was what today would be called the black sheep of the family. Early on, Abigail considered him "not at peace within himself." His biggest problem was alcoholism but, as revealed in letters among the various members of the family, the Adamses had other concerns.
As John Ferling wrote in the biography John Adams: A Life, "There are references to [Charles'] alleged proclivity for consorting with men whom his parents regarded as unsavory." One of these men was von Steuben, who, as Ferling writes, many at the time considered homosexual. Charles had become infatuated with and adored Von Steuben. It is clear from the family letters that the Adamses were concerned about a relationship between Charles and the baron. Von Steuben's sexuality was an open secret, one that he himself never challenged, other than to ask Washington to defend his moral character.
The Nation's First Underwear Party
The baron is a puzzle. At first, I really didn't like him: The man himself was pompous, cold and theatrical, and his uniforms and title were stage props for an officer who didn't even speak English when he got to Valley Forge. But I respected him for what he did to help Washington's rag-tag army to defeat the British, eventually leading to the creation of our country. His knowledge created the first sense of military discipline in the colonies. My appreciation for him came from his most recent biographer, Lockhart, whose book The Drillmaster of Valley Forge offers a complete look at von Steuben's work.
There is one story in the book that could be considered rather scandalous in today's terms: Von Steuben most likely threw the first underwear party in the United States military, at his house in Valley Forge.
As Lockhart writes, "The Baron hosted a party exclusively for their lower-ranking friends. He insisted, though, that 'none should be admitted that had on a whole pair of breeches,' making light of the shortages that affected the junior officers as they did the enlisted men."
Apart from this humorous anecdote, it's hard to question von Steuben's importance -- especially as Washington's last official act as commander-in-chief of the Continental Army was to write a letter to the baron.
George Washington Says Goodbye
Sent from Annapolis and dated Dec. 23, 1783, Washington wrote:
"My dear Baron: Altho' I have taken frequent opportunities, both in public and private, of acknowledging your great zeal, attention and abilities in performing the duties of your office; yet I wish to make use of this last moment of my public life, to signifie [sic] in the strongest terms my entire approbation of your conduct, and to express my sense of the obligations the public is under to you, for your faithful and meritorious services.
"I beg you will be convinced, my dear sir, that I should rejoice if it could ever be in my power to serve you more essentially than by expressions of regard and affection; but in the meantime, I am persuaded you will not be displeased with this farewell token of my sincere friendship and esteem for you.
"This is the last letter I shall ever write while I continue in the service of my country; the hour of my resignation is fixed at 12 this day, after which I shall become a private citizen on the banks of the Potomack, where I shall be glad to embrace you, and to testify the great esteem and consideration with which I am, etc."1
The nation that von Steuben helped found has memorialized him with numerous statues, including those at Lafayette Square near the White House and at Valley Forge and Utica, N.Y. (where he is buried) and German Americans celebrate his birthday each year on Sept. 17, hosting parades in New York City, Philadelphia and Chicago.
It was von Steuben, a gay man, who played a giant role in not only the creation of our military, but the idea of military academies, a standing Army and even veterans organizations.

If George Washington was the father of the nation, then von Steuben, a gay man, was the father of the United States military.