17.9.19

ΜΑΣΚΕΣ



Λεονάρδο Παδούρα: Μάσκες (Καστανιώτης)

Το πτώμα ενός δολοφονημένου τραβεστί στην Αβάνα δεν είναι συνηθισμένο εύρημα. Τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα για τον υπολοχαγό του Τμήματος Ανθρωποκτονιών Μάριο Κόντε, που έχει αναλάβει την υπόθεση, όταν διαπιστώνει ότι ο νεκρός είναι γιος ενός ευυπόληπτου διπλωμάτη και βετεράνου της Επανάστασης. Η διακριτικότητα που απαιτείται δυσχεραίνει τις κινήσεις του Κόντε, ενώ ταυτόχρονα όλη η αστυνομική υπηρεσία -και ο ίδιος- βρίσκεται στο στόχαστρο του Τμήματος Εσωτερικών Υποθέσεων, γεγονός που κάνει ακόμα πιο δύσκολο κάθε βήμα του Κόντε στην αγαπημένη του πόλη, την Αβάνα, η οποία αλλάζει με ραγδαίο ρυθμό εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 1989, λίγο πριν η Κούβα βυθιστεί στην κρίση της Ειδικής Περιόδου. Ο Κόντε αρχίζει μια περιπλάνηση που τον οδηγεί στους δαιδάλους ενός κόσμου -του κόσμου της ομοφυλόφιλης κοινότητας της Κούβας- ο οποίος, έχοντας υποστεί στιγματισμό και διώξεις, έχει μάθει να κρύβει ό,τι μπορεί να τον θέσει σε κίνδυνο. Όσο ψάχνει, ο Κόντε αντιλαμβάνεται όλο και περισσότερο ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα παιχνίδι προσωπείων. Όλοι έχουν κάτι να κρύψουν, ωστόσο λίγο λίγο οι μάσκες αρχίζουν να πέφτουν και η έκπληξη που καραδοκεί στο τέλος θα ανατρέψει τα πάντα. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

16.9.19

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ - 16



"υπάρχουν άντρες και γυναίκες που γεννιούνται 
με τα γενετικά χαρακτηριστικά ενός φύλου και 
τα σεξουαλικά όργανα ενός άλλου"

13.9.19

ΠΛΗΝ


Άντριου Σων Γκρίερ: Πλην (Δώμα, 2018)
Ο Άρθουρ Πλην είναι ένας αποτυχημένος, άσημος συγγραφέας. Λίγο πριν κλείσει τα πενήντα, φτάνει με το ταχυδρομείο μια πρόσκληση σε γάμο: ο πρώην του παντρεύεται, μόνο που παντρεύεται κάποιον άλλον! Ο Πλην δεν μπορεί να πάει στο γάμο - θα παρά είναι άβολο. Δεν μπορεί όμως ούτε και να αρνηθεί την πρόσκληση ανοιχτά - θα τον κουτσομπολεύουν όλοι. Πρέπει να βρει ένα πρόσχημα... και το βρίσκει! Αποφασίζει να αποδεχτεί κάθε λογής πρόσκληση, απ' αυτές που λαμβάνουν συνήθως οι συγγραφείς, για δευτεροκλασάτα συνέδρια και αδιάφορες εκδηλώσεις ανά τον κόσμο. Απ' τη Γαλλία στην Ινδία, απ' τη Γερμανία στο Μαρόκο, απ' το Μεξικό στην Ιαπωνία, ο Πλην θα κάνει το γύρο του κόσμου για να ξεφύγει απ' την ντροπή. Μόνο που σε κάθε γωνιά τον περιμένουν μικροεξευτελισμοί και ταπεινώσεις - γεννήματα, όχι σπάνια, της φαντασίας του και μόνο. Αυτό είναι το τίμημα που καλείται να πληρώσει προκειμένου να μπορέσει να κρυφτεί και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του. Μια πνευματώδης κωμωδία γεμάτη παρεξηγήσεις, σπαρταριστές εκπλήξεις και απρόσμενους στοχασμούς για την κοινή ανθρώπινη μοίρα μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) 

 "Εντυπωσιακό, μαγευτικό, υπέροχο" (New York Times) 
"Ιδιοφυώς αστείο" (Washington Post) 
"Ένα γενναιόδωρο βιβλίο, μουσικό στη γραφή του, μεγαλόπρεπο στη διάρθρωση και το εύρος του" (Κριτική Επιτροπή Πούλιτζερ Λογοτεχνίας 2018)

10.9.19

BONDAGE - 1


Ο Ερμής του Πραξιτέλη, λίγο μετά την εύρεσή του (1877) 
από Γερμανούς αρχαιολόγους στην Ολυμπία.


7.9.19

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ - 15 (γ)


The survey also revealed how inaction, ignorance, and fear on the part of other people in chemsex settings may be contributing to the death rate. More than a quarter said they wouldn’t intervene if someone was unconscious or having a seizure (28% and 29%, respectively). Only 18% of those who had passed out on G went to hospital. And more than a fifth (21%) said they wouldn’t intervene if someone was snoring heavily, which can indicate the respiratory system is failing.
At parties, when someone “goes under” — also called “G-ing out” — people are afraid of phoning the ambulance. “I have witnessed arguments [about] whether or not to call an ambulance [for] a poor guy who accidentally took an overdose, because the assumption was that everyone present would be arrested,” said Moses.
People also shared their own near-death experiences.
“I almost died a few times myself, once on a train in Slough [in England],” said John. “My mum received a call to say the paramedics were unable to resuscitate me and I was pretty much dead. But thankfully they kept working on me and I managed to regain consciousness. Mentally, I have never been the same since.”
Aiden was admitted to hospital with a G overdose “despite having written down the amount of each dose and the time it was taken” — his attempts, common among users, to avoid taking too much. “When I eventually woke up in A&E I could at first remember nothing about the night before. My memory started coming back slowly, bit by bit. I was expecting my long-term partner to arrive at the hospital. A little later I was shocked to the core when I suddenly realised that that was not going to happen.”
The G overdose had wiped from Aiden’s memory the fact that his partner had died a year earlier.
Fear of the effect that details of a G death could have on family members inhibits discussion about what is happening.
“Friends and lovers [have] died from it,” said Clint. “I know truths about deaths that immediate families don’t know and I am riddled with guilt about this. But I fear that letting them know the truth will taint their views about the deceased.”
Silence pervades while isolation keeps fuelling the habit, a theme running through many of the accounts. Not only current loneliness — a factor in urban life generally — but also as a response to past disconnection: gay men shut out at an early age, bullied or sidelined at school or by their family, unable to express who they were. The closet’s long shadow.
“It was a guy I used to date called Victor,” said Bob. “He had recently lost his job in a new city he’d moved to, and started another, but was struggling to find friends. I saw him posting pictures on Facebook and I was concerned as he was with people I knew were heavy drug users on the scene.”
Victor died from his first time on G, said Bob. “He went for a lie-down because he was feeling unwell and other partiers found him blue a few hours later. I think that loneliness drove Victor to that place and was a huge factor in his death. He was only 21 and I miss him so much.”
Many spoke of how entering the gay scene, and in particular the chemsex scene, they found there was a drug that dispensed with barriers between people, discarding awkwardness or shyness or low self-esteem.
“I hid in the closet until I was 38,” said Anthony. “G provided the feeling of being able to be myself, without any concern about what others thought. It makes you feel attractive, confident, uninhibited, and enhances sex beyond what any human should experience. Thus, it is extremely active, tragic, and deadly in the gay community. I lost everything.”
Many spoke of the benefits of G, in particular compared to alcohol: how cheap it is, how easily available it is (“can be delivered across London faster than pizza”); the fact it is calorie free; the lack of hangover; the ability it grants users to shake off inhibitions, approach men they would otherwise be too shy to, and enjoy sex. The sheer bacchanalia of it.
But G is also described again and again by the survey respondents in haunting, dreamlike terms. “Nightmare.” “Ghoul.” “Ghost.” Men like “zombies”. Walking dead. Seizures. Vomiting. Fitting. Sleeping. Dying. Memories vanishing into blurred darkness. Details atomising. How someone died. Whether they died from G or something else. Who was responsible. All become cloud, a will-o’-the-wisp from a best-forgotten weekend that still taunts them.
Even murder becomes blurred. Did the man who gave their friend too much do it to kill them? Does their intention matter when the fact is they are dead? Are those who did not intervene also culpable?
“A previous Grindr hookup of mine ... was involved in the death of another guy and G was at the centre of it all,” said Gary. It is not clear whether “involved” means murder, manslaughter, or accident. Either way, “the whole mind-fuck of me knowing both the drug and this guy really shook me and since then I haven’t touched anything other than poppers.”
Others lost loved ones to suicide.
“My friend, a gay man, took an intentional overdose of G in 2011,” said Derek. “He was found unconscious in the street, admitted to ICU, but was brain dead. He was kept on life support for a while as he donated his organs. He was 25 years old.”
The stories of other fatalities are too numerous to include: a man who had to tell the parents of one of his friends that their son had died of a G overdose. A man in Bangkok who knew of six deaths during one gay circuit party, none of whom received medical help “because the doctor will inform police after testing your blood”. Another who lost eight friends across London, Cape Town, and Johannesburg.
The details overlap, time and again. The regular postings on Facebook — friends of friends, RIP messages for men in their twenties, thirties, and forties. Everyone knowing but not saying what killed them. They detailed various associated crimes too — being robbed while unconscious (“I was spiked; I have some recollection of being taken to a cash machine”), being attacked by boyfriends who have never before been violent — and they describe the depths to which G addiction has plunged them.
Robert is recovering from G addiction. He described why its grip is so tight on the user. “Because the effects wear off so rapidly, the anxiety produced by a dopamine rebound encourages one to take another dose in order to suppress that anxiety,” he said. “People end up adopting a 24/7 dosing scheme.”
Now clean, he added, “I’m so glad I no longer have to find an excuse to have a drink every hour on the hour so that the G withdrawal doesn’t start kicking in.”
Terrence, meanwhile, helped his partner detox from G. “For the first week he couldn’t sleep, would shake, sweat, awful anxiety and depression which lasted at least eight weeks. He had trouble controlling his bowel movements and on a few occasions soiled himself.”
Terrence said he left Brighton to escape the drug scene poisoning gay life there. “G in particular is at epidemic levels,” he said. And it isn’t just in major cities. “It has started to surface in rural areas too. I know three people that have lost their lives to this drug; two from overdoses, one from suicide as a result of an uncontrollable addiction. There was one point last year when every day I was logging into Facebook and friends of friends were sharing pictures and condolences of young victims of this drug.”
The tornado effect of G addiction, flattening everything in the user’s life, was captured by multiple respondents. Craig, 23, charted how it brought him into sex work. “I started really doing GHB at 21, and from then it went on to ruin a lot for me, it makes you lose all inhibitions and changes your personality to an ‘I don’t give a fuck’ attitude. It ruined my relationship of four years as well as escalated to me losing my job from going out on benders 3–4 days long. I got myself into a lot of debt through loan sites.”
Broke, single, and unemployed, Craig became an escort. “I then used GHB in order to escort.” He’s now finally two months clean. “GHB,” he said, “is a very underestimated drug.”
What Mike went on to describe was the “normalisation of G with gay men”, which proves devastating when combined with “no information on how to use G safely”. He called for more research into the drug to ascertain what harm-reduction methods might be possible.
But multiple respondents to the survey described the many ways that users and addicts are aware of risks and trying to mediate them. Mostly by measuring the dose and timing further doses, at one- or two-hour intervals, often using their phone’s alarm clock. One man said he used a system of colour-coded balloons to track what he taken, others talked about using Alexa, Amazon’s voice service: “Alexa, remind me in one hour that it’s G o’clock.”
This does not always work, said respondents: Someone forgets they have taken a dose or accidentally puts two doses in someone’s drink or picks up the wrong drink. “I’ve witnessed entire sex parties go under almost simultaneously,” said Javier, adding, “[the] central London gay chemsex scene is an epidemic and it’s destroying a generation of gay men’s lives.”
Three groups of respondents emerged in the survey: first, those who had delved into the chemsex scene and taken G and those who had not. The former often described the G problem like an apocalypse or nuclear fallout: danger everywhere, acid rain pouring over the LGBT community. The latter had not encountered G or its problems and rejected this depiction. Then there was the third camp: those who had dipped their toes into the G world, had a good time and great sex. Some of these users reacted angrily to questions about its harm, accusing the survey, or the media, of stigmatising or overhyping the problems.
These three perspectives reflect what is the likely reality: Most gay men do not take G. Some take it occasionally and manage it. Others are drowning in G with others drowning too. Such groups do not always overlap much, heavy users mixing only with other heavy users.
But the answers to the survey were not only revealing in their substance but in their numbers. When BuzzFeed News and Dispatches released the survey with one question enabling people to say whatever they liked about G, the expectation was that hardly anyone would bother filling it in.
The replies, some comprising hundreds of words, were enough to fill a book. The outpouring included many desperate to speak out, wanting something to be done, wanting to warn others, terrified about what had happened to them, their loved ones, and what could happen to many more people if this drug is not contained.
One respondent we’ll call Wesley summarised the situation, warning: “GHB has become more than escapism. It’s a ticking time bomb that’s started to blow.” (buzzfeed.com, 5/9/2019)

6.9.19

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ - 15 (β)


The survey also included an open question for respondents to describe freely their experiences with G.
More than 800 gay and bisexual men told their story, many from the UK but also from across the globe, with clusters in metropolitan centres: New York City to LA, Berlin to Sydney, Rome to Bangkok. Of those who indicated, their ages ranged from teenagers to sixty-somethings.
Although anonymous, each respondent will be called a different name to differentiate between them and to document what many have never told anyone, in the hope that they may at last be heard.
The most common reason respondents stated for taking G was to have better sex. Roughly two-thirds cited this motivation. Yet over a quarter (28%) had been sexually assaulted — touched without their consent, awoken with someone inside them, or raped while still conscious. And 82% said they knew someone else who had been the victim of sexual violence while on G.
A third of those who had been assaulted were under 25, and, perhaps surprisingly, the most common setting was not in private homes (just 23%) but in saunas — 37% of which were in such places where other people were wandering around.
Dovetailing this was G overdose, either accidentally or because they had been spiked. Almost half — 47% — knew or suspected they had been given G without their knowledge, let alone consent. And almost a fifth — 18% — reported being given a deliberate overdose. In real numbers, this meant 491 men said they had been maliciously put unconscious. A further 21% said they knew or suspected that they had witnessed someone else being deliberately overdosed.
Given these proportions, the following accounts only begin to unmask the overall picture of sexual violence surrounding this drug. Some accounts are straightforward — they remember, roughly, what happened. Others may never know.
“When I was 21,” said Joe, “myself and a friend had met two guys on a night out who invited us back to their place. We were asked to try G, which we did. I remember saying I felt sick and then when I tried to stand, I just fell to the floor. I was vomiting and trying to get to the door to get some air when I felt myself get picked up and taken upstairs. I woke up completely naked on the floor in the small bedroom and I could tell that I had been abused while I had been passed out. I never reported it as I felt shame for how stupid I had been to let myself get in that situation.”
Self-blame permeates many of the experiences revealed in the survey. They took the drug, or put themselves in a situation where drugs and sex were involved, and so point the finger inwards.
Many described too what happened without using the words “rape” or “sexual assault”, an indication of the extent to which men — and perhaps gay men in particular — do not attach such crimes to their experiences. “I took G voluntarily once at a chemsex party and went under,” wrote James. “I woke to find I was being anally penetrated.”Many were very young when it happened.
“I was given G by my dealer when I was 18,” said Andrew. “It was my first time trying it and I was totally out of it. I met up with a much older man on the tube and I was clearly under the influence … Last thing I remember is the man I met taking me to his house and I collapsed in his living room unconscious. I woke up the next morning completely naked and with bruises all over my legs and buttocks. He said I wanted rough sex and that’s what happened.”
Several men reported contracting STIs during these attacks. “I was raped on G and deliberately infected with HIV,” said Owain. This was how another man, Dylan, became HIV-positive. But there was one other detail he mentioned. “Not only was I raped, I was also — I gather — fisted.”
To witness sexual violence was also traumatising for several who responded to the survey. “The flashbacks I have of being on G is horrifying,” said Matt. “The things I’ve seen people do to fresh university students is deplorable. I’ve seen rape.”
In part, the traumatising effect of this was to see the reactions of bystanders, who either did not help, or worse, colluded.
William described a man unconscious on G at a chemsex party. “He was completely still apart from his feet moving around quite fast, it made me think of when someone is hanged,” he said. “I arrived in the room just as this was happening.”
By “this”, he was referring not only to the overdose but that another man was still inside the unconscious guy. “From what I was told the top had coerced the bottom guy into taking an extremely high dose of G because he wanted him to be totally out of it.” Another partygoer’s idea of helping him, said William, was to give him “mouth to mouth” — that is “blowing T smoke [crystal meth] into his lungs.”
Adam said his drink was spiked in a heterosexual bar and revealed his fear for G more widely among the straight population.
“I suddenly felt incredibly drunk; couldn’t stand up straight, was slurring my words, felt dizzy and nauseous. I then wandered off to the bathroom to try to splash water on my face,” he said. By chance, he stumbled into the women’s bathroom and collapsed in a cubicle. “Had my presence as a man in the women’s room not raised the appropriate concerns, I wouldn’t have been noticed by security. As I was forced to learn, this affects both men and women, at straight and gay bars alike.”
Although not sexually assaulted on that occasion, the risk, wherever G is present, is stark, according to the respondents.
“It’s such a dangerous thing in the hands of people who wish to do harm,” said Simon, who described being deliberately overdosed and raped, as well as accidentally overdosing on other occasions until he suffered convulsions and lost control of his bladder. “It is so hard to take the correct dosage, and the small amount that will take you from feeling good to ‘G-ing out’ [losing consciousness] is too difficult to measure.”
Given this, it is no surprise how many never wake up.
More than a quarter of the G users who took the survey knew someone who had died from the drug. Many had lost several loved ones to G, so the overall number of deaths reported in the survey was 1,910.
But because there could be overlaps, with respondents knowing the same deceased people, there is no way of knowing what the total number of deaths is among those the survey participants knew. And there are many barriers to discovering the number of G fatalities overall, BuzzFeed News and Dispatches discovered.
Because most hospitals don’t test specifically for G and the majority of people overdose without seeking medical help, doctors can’t estimate what proportion of overdoses become fatal. After a death, G is not routinely included in toxicology screens in Britain. Even Inner South London, which covers Vauxhall, one of the epicentres of the chemsex scene, doesn’t include it. Instead, pathologists will decide on a case-by-case basis whether to test for it, but this relies on them making assumptions about the deceased when they may not know much about chemsex or those who partake in it.
Once a coroner has found a single cause of death, there is no legal requirement to look any further. But one study found that 90% of G deaths involved other drugs — chemsex usually involves combining G with other substances — so if another drug shows up in the toxicology screen, G will not be recorded.Share On Copy
Finally, because the official statistics on G deaths are incomplete, the existing data suggest the problem is less significant, providing little incentive for policymakers to make the test routine.
But while the true death toll remains unknown, the devastation caused by G reverberated through the responses to the survey.
“I used G for about a year when partying at the weekends, and of the contacts I made during that year alone, eight have died from overdoses,” said Miles.
“I know of somebody who was dead on the sofa at a sex party,” said Huw. “The party went on for more than a day and nobody bothered to check on him. He’d been dead for two days after a G overdose ... People say it’s like being drunk. It’s not. It’s like being dead, but still walking.”
Bruce said he used to work on the club scene. “Personally, I know at least 10 people that have died from it and add another 10–15 suspected to have died from it,” he said.
“It’s like a roulette wheel of death,” said Francis. “We need to get the message out how dangerous this stuff is.”
Others lost their partners. Dan said friends of his former partner took him back to his hotel room, but they didn’t know what he had taken. “As he slept, he aspirated and went into cardiac arrest,” Dan said. (buzzfeed.com, 5/9/2019)

5.9.19

ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ - 15 (α)


Slipped into a drink with a distinctive flavour — Coca-Cola, perhaps, or Lucozade — and the taste vanishes. Just the right amount could flood you with euphoria and disinhibition, heightening sexual arousal, like alcohol drowned in ecstasy. But half a millilitre too much and you can be unconscious within minutes.
If you are lucky, you will keep breathing.
This is the drug known as G, the street name for two almost identical illegal substances: GHB and GBL (which becomes GHB in the body). G is most often used in so-called chemsex situations, where two or more men use it alongside crystal meth and other drugs to enhance sex. It has been taken recreationally since the 1990s, but its routine use as a weapon by murderers and rapists has, like a spiked drink, gone largely unchecked — and its damage overall has been largely undocumented.
Now, for the first time, the scale of G’s harm can be revealed.
An eight-month investigation by BuzzFeed News and Channel 4 Dispatches — for a new documentary called Dispatches: Sex, Drugs and Murder— exposes such widespread levels of G abuse among gay men that many users are calling it an “epidemic” with an array of harmful consequences: addiction, violence, sexual violence, overdose, death, and suicide.
All of this is being facilitated by a loophole in the law through which dealers, organised criminals, and those who wish to rape, kill, and in some cases, profit from sexual violence are able to obtain industrial quantities of the substances from abroad.
The investigation includes the largest-ever survey into G use among gay and bisexual men, forming a study to be published by the University of Cambridge. More than 5,000 people responded, of whom over 2,700 were gay and bisexual men who have taken G. Nearly two-thirds (62.5%) said they had suffered serious problems from the drug, including loss of consciousness, addiction, hospitalisation, and sexual assault.
From the survey and investigation, which includes 133 Freedom of Information requests, BuzzFeed News and Dispatches can reveal:
Sexual violence facilitated by G is so widespread that almost everyone who had taken it said they knew someone who had been raped or sexually assaulted while on it.
Over a quarter had been assaulted themselves.
Young men are being drugged with G and raped, with the abuse filmed and livestreamed over the dark web.
Overdose is so common as to be normalised, or even seen as a “rite of passage”.
One London hospital saw G overdoses almost every day — over 300 in one year.
Deaths from G are being missed because it is not routinely tested for after a sudden death.
To back up the data from the anonymous online survey, BuzzFeed News and Dispatches also conducted more than 140 face-to-face interviews with gay and bisexual men who take G. The interviewees conveyed similar stories, to similar degrees, at similar rates.
The picture that emerged was almost unfathomable in its darkness. The volume of those being victimised is beyond what police and the medical profession could contain.
This is helped by the chemical nature of the drug itself, what doctors and toxicologists describe as the unusually steep “dose response curve” — the minuscule difference between a dose that delivers a desired high and one that kills.
A more lethal phenomenon, evident throughout the investigation, also stops help from arriving: silence. Stigma surrounding sex, sexual violence, drug use, and homosexuality — all exacerbated by the drugs’ illegality — means users and bereaved loved ones often keep quiet. Information that might be shared is being muzzled. Life-saving harm reduction is being thwarted.
In one key area, experts warned, this relates to addiction. Users can quickly fall into physical dependence, but many are unaware that withdrawal itself can kill. Heroin withdrawal, by contrast, is not lethal.
But just one NHS clinic for the whole of the UK is trying to cope with those needing medically supervised G detox: a distinct protocol using a combination of medication developed over the last decade to prevent the seizures that can kill people weaning off it.
Dr Owen Bowden-Jones, the psychiatrist who set up the clinic and who was interviewed for the documentary, revealed that a significant number of the G addicts they treat have been subjected to trauma, usually violent or sexual, with many also experiencing a lifetime of homophobia that undermines the most fundamental of instincts: self-preservation. “GHB is a very effective way of taking away feelings,” he said.
Users frequently overdose. Although the 133 Freedom of Information requests submitted by BuzzFeed News and Dispatches to NHS trusts across England and Wales found that most hospitals do not test specifically for G in overdose patients, four do.
In the year to November 2018, those four hospitals (Blackpool, Portsmouth, King's College Hospital and Guy's and St. Thomas') saw 700 admissions from G. If those figures were representative across the country, this could mean 17,000 G admissions nationwide annually. London’s St Thomas’ Hospital alone treated over 300 people for G in one year. Sarah Finlay, an accident and emergency doctor at St Mary’s, another London hospital (which does not test for the drug), revealed that her department alone saw “two or three” G overdose victims every week.
But many users do not even make it to hospital, and the BuzzFeed News–Dispatches investigation uncovered the reasons why. Those who overdose often start snoring, a sign frequently misinterpreted by those around them that they are “sleeping it off,” when in fact it can be a sign of the respiratory system shutting down.
There has never been a mass public health campaign about this drug.
G is also not part of the routine toxicology testing used after a sudden death to ascertain which drug was responsible. The result, we discovered, is that no one — pathologists, coroners, the NHS, the Department of Health, drugs charities, or LGBT organisations — knows the total, or even a near-approximate number, of overdoses and deaths.
Over a quarter (27%) of gay or bisexual male G users who took the survey said they know someone who has died from the drug. Yet official records show as few as 20 G deaths per year — a figure Dr Bowden-Jones described as a “very large underestimate”.
One final warning sounds: G users, addicts, and the professionals who help them revealed that G is proliferating far beyond gay men at chemsex parties. Heterosexuals, in particular young women, students, and people at music festivals, are buying it too. Such burgeoning popularity among the young heterosexual population is believed to be in part because of its cost — as little as £2.50 for a night out.
“I’ve seen it in a multitude of settings, people from a multitude of careers,” said Sophie, a young female user featured in the documentary who asked to be anonymised. “It’s a social problem.” (buzzfeed.com, 5/9/2019)

2.9.19

... ΜΕ 20.000 ΑΝΔΡΕΣ


Director Joel Schumacher wasn’t just busy making movies. The man behind such films as “Batman Forever” and “St. Elmo’s Fire” told Vulture he’s had sex with up to 20,000 partners.
The article’s author, Andrew Goldman, remarked that the figure ― which Schumacher eventually put between 10,000 and 20,000 ― is “really amazing.” To which Schumacher responded, “It’s not for a gay male, because it’s available.”
“I’ve had sex with famous people, and I’ve had sex with married people, and they go to the grave,” he said in the interview, posted Wednesday. “I’ve never kissed and told about anybody who gives me the favor of sharing a bed with me.”
“The Phantom of the Opera” filmmaker said when the AIDS epidemic broke out in the 1980s, he was surprised to test negative and took measures to protect himself. But there were risks.
“I used condoms,” said Schumacher, who turned 80 on Thursday. “But condoms broke. And there was a lot of drug taking, a lot going on then. It was a way to deal with the loss, I think, of so many people I loved, or liked, or had affection for, or admired.”
Schumacher’s claim puts him in the company of the late basketball star Wilt Chamberlain, who boasted in a 1991 memoir that he slept with 20.000 differnt women.
Troubled former NBA star Lamar Odom recently said he had sex with 2000 women ― but appeared to use the number as more of a cautionary tale to discuss his downward spiral of drug abuse and infidelity. (huffpost.com, 29/8/2019)

31.8.19

ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΓΗΠΕΔΑ




Το παιχνίδι της Νις του Πατρίκ Βιεϊρά με τη Μαρσέιγ του Βίλας-Μπόας, την Τετάρτη το βράδυ στο 'Allianz Riviera', ήταν το πρώτο στην ιστορία της  Ligue 1 που διακόπηκε εξαιτίας δύο πανό με ομοφοβικό περιεχόμενο και συνθημάτων από συγκεκριμένο κομμάτι της κερκίδας που τα συνόδευσαν. Στο 25ο λεπτό ο διαιτητής Κλεμάν Τιρπέν, εφαρμόζοντας την οδηγία του Υπουργείου Αθλητισμού, έδωσε εντολή να σταματήσει ο αγώνας και οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων να κατευθυνθούν στ' αποδυτήρια έως ότου αποκατασταθεί η ομαλότητα. Είχε διαπιστώσει πως στην κερκίδα είχαν αναρτηθεί δύο πανό με άκρως προσβλητικό για την LGΒΤ κοινότητα μήνυμα και απαίτησε να κατέβουν προκειμένου να συνεχιστεί ο αγώνας. Το ένα, με τη φράση 'έξτρα χώρος για γκέι γήπεδα', αναφερόταν στην απόφαση για περισσότερους περιορισμούς στην κερκίδα και το δεύτερο, με τη φράση 'στη Νις αρέσει το πετάλι', στην αγοραπωλησία του κλαμπ από Βρετανούς.
Οι δύο ομάδες επανήλθαν στον αγωνιστικό χώρο μετά από 10 λεπτά. Με την απόφαση του Τιρπέν υπήρξαν ποδοσφαιριστές που αντέδρασαν. Ο Πιέρ Λέες-Μελού της Νις ισχυρίστηκε πως "δεν θ' αλλάξουμε τα πάντα σε μια νύχτα. Έχω ακούσει τέτοια τραγούδια στα γήπεδα. Αν πρέπει ν' αστυνομεύσεις κάθε παιχνίδι, θα είναι περίπλοκο", ενώ ο συμπαίκτης του Βιλάν Σιπριέν συμπλήρωσε πως "δεν θα σταματάμε κάθε αγώνα όποτε υπάρχουν κάποιοι ηλίθιοι που ξεσπούν. Δεν θα παίζουμε ποτέ".
Ο Στεβ Μανταντά, το Νο1 της Μαρσέιγ, αντέκρουσε αμφότερους. "Τους καταλαβαίνω τους διαιτητές. Πρέπει να σταματήσει, γιατί το γήπεδο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος διασκέδασης", ανέφερε καταλαβαίνοντας ότι από κάπου θα πρέπει να γίνει η αρχή. Είχε πρωτουσυντελεστεί πριν από 10 ημέρες. Στο Νανσί-Λε Μαν της Ligue 2 ήταν ο Μεντί Μοκταρί που παύσει τη δράση στο γήπεδο, διότι από μερίδα οπαδών ακούγονταν ομοφοβικά συνθήματα. Είχαν προηγηθεί συστάσεις από τα μεγάφωνα που δεν είχαν εισακουστεί, με συνέπεια ο ρέφερι ν' απειλεί με οριστεί διακοπή εφόσον συνεχιστούν. Ήταν συνθήματα κατά της γειτόνισσας Μετς και της Λίγκας.
Ο Μοκταρί έλαβε συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία του, καθώς ήταν πρωτοπόρος, δείχνοντας το δρόμο. Για τη συμπεριφορά των οπαδών της η ομάδα από τη Λοραίνη τιμωρήθηκε μ' έναν αγώνα κεκλεισμένων των θυρών. Από την πειθαρχική επιτροπή της LFP εξετάζονται συνολικά 18 αντίστοιχες υποθέσεις, καθώς Μπρεστ-Ρεμς και Μονακό-Νιμ του προηγούμενου Σαββατοκύριακου απαντήθηκαν παραβατικές συμπεριφορές.
Γιάννης Ζωϊτος (contra.gr, 29/8/2019)

ΓΑΜΟΙ ΑΝΔΡΩΝ. ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ



Τζων Μπόσγουελ: ΓΑΜΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΑΝΔΡΩΝ. ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ (Ζαχαρόπουλος, 2004)
Με την αναγνώρισή του ως "μείζονος ιστορικού" από το New York Times Book Review, ο Τζων Μπόσγουελ εδραίωσε τη φήμη του ως ένας από τους διαπρεπείς ειδικούς σε θέματα που αφορούν το Μεσαίωνα. Το τελευταίο του βιβλίο "Γάμοι μεταξύ ανδρών: Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα, Ρώμη και μεσαιωνική Ευρώπη", αποτέλεσμα δώδεκα ετών σχολαστικής έρευνας, επικεντρώνεται στην ανακάλυψη από το συγγραφέα λειτουργιών της Καθολικής και της Ορθόδοξης εκκλησίας για τις ενώσεις ομοφυλόφιλων. Αυτές οι τελετές, οι οποίες πραγματοποιούνταν σε όλο το χριστιανικό κόσμο μέχρι τη σύγχρονη εποχή, φαίνεται να μοιάζουν εκπληκτικά με τις γαμήλιες τελετές ετεροφυλόφιλων. Με τη χαρακτηριστική του ακρίβεια και ευρυμάθεια, ο Μπόσγουελ ακολουθεί τα ίχνη της τελετής γάμου μεταξύ ανδρών στην Ελλάδα του Πλάτωνα, όπου η ένωση μεταξύ αδελφικά ίσων ήταν η πιο ευγενική μορφή ανθρώπινης επαφής, στη Ρώμη με το πολύπλοκο σύστημά της για τη νόμιμη "υιοθεσία" και στη χριστιανική Ευρώπη στη συνέχεια, όπου τα συγκρουόμενα συναισθήματα για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα οποιασδήποτε μορφής μετατράπηκαν σταδιακά σε μισαλλοδοξία. Ωστόσο, η εκκλησία είχε ήδη δημιουργήσει λειτουργίες για την ευλογία των γάμων από αγάπη, είτε ετεροφυλόφιλων είτε ομοφυλόφιλων. Η ανάλυση που απαιτήθηκε, ώστε να τοποθετηθούν οι συγκεκριμένες τελετές στο αντίστοιχο περιβάλλον, καθιστά το βιβλίο αυτό ουσιαστική ιστορική πηγή για τις ρίζες όλων των σύγχρονων γάμων. [...]

Πότε γεννιέται η προκατάληψη και η απαγόρευση της ομοφυλοφιλίας; Για τον βραβευμένο ιστορικό, Τζων Μπόσγουελ, πρόκειται για μια ιστορία που ξεκινά τον 14ο αιώνα στη δυτική Ευρώπη, όπως εξηγεί στο έργο του «Γάμοι μεταξύ ανδρών, ομοφυλοφιλικές σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα, Ρώμη και μεσαιωνική Ευρώπη», όπου μελετά τις ενώσεις ομοφύλων από την αρχαιότητα.
Ο Τζων Μπόσγουελ (1947 - 1994) αποσαφηνίζει πως στη Δύση μετά τον 14ο αιώνα η ομοφυλοφιλία αρχίζει να προκαλεί μια εντυπωσιακή φρίκη.
«Παρόλο που όλες οι κοινωνίες έχουν σεξουαλικά ταμπού, πολλά από τα οποία αφορούν ορισμένους τύπους ομοφυλοφιλικής συμπεριφοράς, λίγοι, αν όχι κανένας, πολιτισμοί ανήγαγαν την ομοφυλοφιλία σε πρωταρχικό και κυρίαρχο ηθικό ταμπού, κάτι που έκανε η δυτική κοινωνία».
Πρόκειται γι’ αυτό που μετουσιώθηκε σε «ακατονόμαστη αμαρτία, ανομολόγητη διαστροφή, έρωτας που δεν τολμά να προφέρει το όνομά του».
Όμως, προειδοποιούσε εξαρχής ο ιστορικός: «Όσοι δεν αναρωτήθηκαν ποτέ γι’ αυτή την παράδοξη προκατάληψη, ειδικά αν και οι ίδιοι είναι επιφυλακτικοί απέναντι στην ομοφυλοφιλία, δύσκολα θα μπορούν να καταλάβουν πόσο αξιοπερίεργη είναι αυτή η μεταστροφή. Πόσο μάλλον σε κοινωνίες όπως της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ή μερικών σλαβικών χωρών όπου οι ομοφυλοφιλικές πράξεις τιμωρούνταν με φυλάκιση από το 1960 έως το 1993».
Στο Μεσαίωνα, αλλά και σε προηγούμενες του ιστορικές περιόδους, η ομοφυλοφιλία, ακόμα και όταν γινόταν αντιληπτή και σχολιαζόταν, αυτό είχε πολύ μικρότερη σημασία, όταν συγκρινόταν με άλλες ηθικές και πρακτικές διακρίσεις που αφορούσαν στο ζευγάρωμα. Οι περισσότεροι Χριστιανοί στο Μεσαίωνα και ειδικά στη λεκάνη της Μεσογείου θεωρούσαν σημαντικότερο θέμα τη μοιχεία και όχι το φύλο αυτού με τον οποίο τη διέπραξε κάποιος, συμπεραίνει ο Μπόσγουελ.
Οι λόγοι για τους οποίος από το 14ο αιώνα κι έπειτα στη δυτική Ευρώπη κυριάρχησε μια λυσσαλέα και επίμονα αρνητική αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας, η οποία θεωρήθηκε ως το χειρότερο αμάρτημα, δεν έχουν ποτέ πλήρως αναλυθεί, λέει ο Μπόσγουελ.
Η αλλαγή, ωστόσο, είναι προφανής από το γεγονός ότι ο Δάντης, στην πιο εμπεριστατωμένη χαρτογράφηση των εσχατολογικών ποινών της εποχής του, τοποθέτησε τους σοδομιστές στην υψηλότερη βαθμίδα του καθαρτηρίου, έξω ακριβώς από τις πύλες του παραδείσου, μαζί με τα άτομα που είναι ένοχα για υπερβολικό ετεροφυλοφιλικό πάθος.
Η βαθιά προκατάληψη ενάντια στο ομοφυλοφιλικό ερωτικό ενδιαφέρον μέσα από τα γραπτά του Θωμά του Ακινάτη, εμφανίζεται τόσο έντονη, που ενώ παραδεχόταν ότι η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά δεν ήταν πιο απεχθής από άλλα αμαρτήματα, παρόλα’ αυτά ένιωθε υποχρεωμένος να αναγνωρίσει το λαϊκό συναίσθημα ενάντια σε αυτό το φαινόμενο που ήταν τόσο διαδεδομένο.
Πάντως, στις περιοχές που εκδηλώθηκε αυτή η εκ βαθέων αποστροφή στην ομοφυλοφιλία, οι ενώσεις ομοφύλων θα θεωρηθούν ύποπτες νομιμοποίησης του ακατανόμαστου αμαρτήματος.

Ο Τζων Μπόσγουελ (1947-1994) γεννήθηκε στη Βοστώνη των Η.Π.Α. Κατείχε στο πανεπιστήμιο του Γέιλ την έδρα ιστορίας Α. Γουίτνι Γκρίσγουολντ. Γνώρισε πολλές διακρίσεις και βραβεύτηκε για την εξαιρετική διδασκαλία του. Το 1981 το έργο του «Χριστιανισμός, κοινωνική ανοχή και ομοφυλοφιλία» τιμήθηκε με το Βραβείο Αμερικανικού Βιβλίου για την Ιστορία. (tvxs.gr)


30.8.19

ΚΑΥΤΟ ΜΕΛΙ


Δεν γουστάρω τα μακριά μαλλιά και τα πολλά μπουκλάκια,
πράγματα τεχνητά κι όχι της φύσης,
μα λιγδωμένη σκόνη στο κορμί παλληκαριού μες στην παλαίστρα,
δέρμα στη σάρκα των μελών μούσκεμα στον ίδρωτα.
Ο πόθος μου γλυκαίνεται με αστόλιστα παιδιά 
οι γόησσες μορφές είναι για πράξεις μιας Αφροδίτης θηλυκιάς. (Στράτων)

Σπυρος Γ Καρυδακης: ΚΑΥΤΟ ΜΕΛΙ
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΝΤΡΕΣ ΓΙΑ ΑΝΤΡΕΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥΣ (2013)
Μια συλλογή από 419 ποιήματα 95 αρχαίων Ελλήνων ποιητών, τα οποία αναφέρονται στον έρωτα μεταξύ ανδρών, με υψηλό ύφος ή απλότητα, με χιούμορ ή ερωτισμό, με τρυφερότητα ή σαρκική λαχτάρα που συγκλονίζει. Μεγάλοι δημιουργοί όπως ο Πίνδαρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Θεόκριτος, μα και ανώνυμοι κι ελάσσονες. Από τον Όμηρο και την αρχαϊκή εποχή, τον Σόλωνα, τον Αλκαίο, τον Ίβυκο, τον Θέογνι, τον Μίμνερμο, μέχρι τον 4ο αιώνα μ.Χ.
Το δεύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει σχόλια, βασισμένα αποκλειστικά σε αρχαίους Έλληνες και Βυζαντινούς συγγραφείς, καθώς και σε συλλογές επιγραφών. Οι ίδιοι οι αρχαίοι Έλληνες απαντούν σε βασικά ερωτήματα σχετικά με τη θεσμική θέση των ανδρικών ερώτων στις αρχαιοελληνικές κοινωνίες: μυητικοί, θεσμικά καθιερωμένοι έρωτες μεταξύ ανδρών, σεξουαλικότητα σε σχέση με το "γυμνάσιον", τις παλαίστρες και τα σχολεία, νομικό πλαίσιο για τους αρσενικούς έρωτες, σεξουαλικές πρακτικές, έρωτες με δούλους και ευνούχους, ανδρική πορνεία, "θηλυστολία" δηλαδή τραβεστισμός, αρρενωπότητα και εκθήλυνση, αρχαιοελληνική αρρενοερωτική αργκό, θεσμισμένη στρατιωτική ομοφυλοφιλία σχετιζόμενη με την "πόλιν", την ελευθερία και τη δημοκρατία, ανδρικοί έρωτες στον Όμηρο και άλλα.
Ένα βιβλίο για τον αρσενικό έρωτα που, κατά τον Αριστοτέλη, "ποιεί κοινωνίαν", δηλαδή "δημιουργεί επικοινωνία και κοινωνικότητα". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)



Ο τρόπος που οι αρχαίοι Ελληνες αντιμετώπιζαν τον έρωτα μεταξύ ανδρών είναι κάτι που εμείς σήμερα πολύ δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε. Σίγουρα ο «πλατωνικός έρως» δεν ήταν αυτό που κατέληξε να σημαίνει. Αλλά είναι εξίσου χονδροειδές λάθος να λέμε ότι οι αρχαίοι Ελληνες ήταν ομοφυλόφιλοι όσο και το να λέμε ότι δεν ήταν. Ουσιαστικά, ο όρος «ομοφυλοφιλία», ως περιγραφή ενός φαινομένου των δικών μας κοινωνιών, δεν είναι κατάλληλος για τα πολιτισμικά και παιδαγωγικά συμφραζόμενα που είχε στην αρχαία Ελλάδα η ερωτική έλξη μεταξύ ανδρών. Αυτό το επισημαίνει ο Σπύρος Καρυδάκης στην εξαιρετική εισαγωγή του στο «Καυτό μέλι», παρουσίαση, μετάφραση και εκτενή σχολιασμό αρχαίων ελληνικών ερωτικών ποιημάτων με θέμα τον ανδρικό ομοερωτισμό.
Ο 52χρονος Καρυδάκης αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση συγγραφέα, και όχι μόνον ούτε κυρίως επειδή είναι ομολογημένα γκέι. Τα μυθιστορήματά του απηχούν ένα σπαρακτικό, απελπισμένο, μεταφυσικών αποχρώσεων πάθος για πλήρωση της ύπαρξης (το οποίο μου θυμίζει κάπως την ποίηση του Καρούζου), καθώς και μια μοναδική στην πεζογραφία μας αίσθηση για τις σκοτεινές έως καταστροφικές όψεις της ερωτικής επιθυμίας, ομοφυλοφιλικής ή ετεροφυλοφιλικής.
Ο Καρυδάκης δεν επιδίδεται ποτέ στην ωραιοπαθή παρουσίαση του ομοφυλοφιλικού έρωτα ούτε, από την άλλη, στην ομοφυλοφιλική αυτολύπηση, στοιχεία και τα δύο που ενδημούν στην γκέι λογοτεχνία και την κάνουν πολλές φορές απωθητική για τους μη ομοφυλόφιλους αναγνώστες, άλλο αν η πολιτική ορθοπρέπεια δεν τους επιτρέπει να το ομολογήσουν. Εχει όμως το θάρρος και την ειλικρίνεια να μιλήσει για τον ανδρικό ομοερωτικό πόθο χωρίς περιστροφές ή εκλογικεύσεις. Οπως έκαναν και οι αρχαίοι ποιητές που ανθολογεί.
Το αν θα απολαύσει κανείς τα ποιήματα της ανθολογίας του είναι ζήτημα γούστου, και δεν εννοώ μόνο το φιλολογικό γούστο. Αλλά τα σχόλιά του γι' αυτές τις ποιητικές δημιουργίες, τα οποία καταλαμβάνουν όχι λιγότερο από τα τρία πέμπτα του πολυσέλιδου τόμου, είναι, μαζί με την εισαγωγή, ό,τι πιο λεπτομερειακό, λεπτολόγο, οξυδερκές και με μια λέξη ενδιαφέρον έχει γράψει έλληνας συγγραφέας γι' αυτό το θέμα. Αξίζει να τοποθετηθούν πλάι στο κλασικό πλέον βιβλίο του Ντόβερ «Η ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα», από το 1978. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς ομοφυλόφιλος για να νιώσει πως κέρδισε πολλά διαβάζοντάς τα. (Δημοσθένης Κούρτοβικ, tanea,gr, 2013)



29.8.19

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ. Ο ΥΠΟΚΟΣΜΟΣ



Ο Τίμαρχος, ένας πολιτικός που κατηγόρησε ο Αισχίνης το 346 π.Χ. σε ένα λόγο που έμεινε ονομαστός, μπαίνει το ίδιο πρόωρα με τον Αλκιβιάδη το νεότερο στη σκηνή. Περίεργη προσωπικότητα, που έγινε συνώνυμη του εκδιδόμενου της χειρότερης υποστάθμης, καλού τόσο όσο να περάσει τη ζωή του σε έναν οίκο ανοχής. Από αξιότιμη οικογένεια με σημαντική περιουσία, ο Τίμαρχος ζει στην κόψη του ξυραφιού, στη διαρκή αναζήτηση της ηδονής, μανιώδης παίχτης και κατά συνέπεια έτοιμος για κάθε συμβιβασμό προκειμένου να βρει τα απαραίτητα για τα καπρίτσια του χρήματα. Συχνάζει στους πιο ύποπτους κύκλους της Αθήνας και, σπρωγμένος ταυτόχρονα από τον πανηδονικό του αισθησιασμό και από τη δίψα για το παιχνίδι, αφήνεται από αδυναμία κι από λαγνεία σε ό,τι επιφυλάσσει η ελληνική κοινωνία για τους πιο καταφρονεμένους.
Οι περιπέτειες του Τίμαρχου μας επιτρέπουν να έχουμε μια εικόνα των πιο σκοτεινών αθηναϊκών κύκλων. Μαντεύουμε τις ύποπτες υποθέσεις που μπλέκονται στα καπηλειά, τις βρώμικες συναλλαγές που μπερδεύουν τους νεαρούς ευγενείς με ανυπόληπτα άτομα που εκμεταλλεύονται την επιρροή τους για να τους αποσπάσουν χρήματα. Περισσότερο κι απ' τον Αλκιβιάδη, που η σταδιοδρομία του περιλαμβάνει μια σειρά διαδοχικών σκανδάλων που διαπράττονται γενικά από μια αδικαιολόγητη τάση για πρόκληση, ο Τίμαρχος αντιπροσωπεύει τη διαφθορά μιας ολόκληρης νεολαίας.
Ο Τίμαρχος αρχίζει να συχνάζει στους ύποπτους αθηναϊκούς κύκλους στα δεκατρία ή στα δεκατέσσερά του, εκμεταλλευόμενος την ομορφιά του για να μπορεί να επιδίδεται, χωρίς να ξοδεύει δραχμή, σε όλες τις απολαύσεις που του είναι ακόμα απαγορευμένες. Όπως ο Αλκιβιάδης ο νεότερος, δεν έχει πατέρα, γεγονός που πιθανώς του αφήνει μεγαλύτερη αυτονομία απ' ό,τι σε ένα παιδί που εξαρτάται ακόμα από τους γονείς του: «Ο Τίμαρχος, παιδί ακόμα, εγκαταστάθηκε στον Πειραιά στο ιατρείο τον Ευθύδικου και παρίστανε το φοιτητή της Ιατρικής. Στην πραγματικότητα προτιμούσε να εκδίδεται, όπως θα δείξει η ιστορία. Πολλοί έμποροι, ξένοι ή Αθηναίοι, πλάγιασαν μαζί τον εκείνη την εποχή. Τι να πει κανείς για ένα νεαρό αγόρι πον εγκαταλείπει το σπίτι τον για να ξενυχτάει σε ξένα σπίτια, κυρίως τη στιγμή πον όλοι προσέχουν την εξαιρετική ομορφιά τον; Συμμετείχε σε πολυτελή γλέντια χωρίς να πληρώνει τίποτε- είχε στη διάθεσή τον αυλήτριες και πόρνες από τις πιο ακριβές- έπαιζε ζάρια, μα δεν πλήρωνε όταν έχανε κι έβαζε άλλους να πληρώνουν αντί γι' αυτόν».
Η σταδιοδρομία του Τίμαρχου ξεκινά στο σπίτι ενός γιατρού, μέρος που στην Ελλάδα ευνοεί την ανδρική πορνεία, όπως η παλαίστρα ή τα λουτρά. Τα ιατρεία έχουν, δίκαια ή άδικα, αποκτήσει για τα καλά τη φήμη της ακολασίας. Τα πήγαιν'-έλα με διάφορες προφάσεις, για παράδειγμα τις ιατρικές σπουδές, η παρουσία «ασθενών» λίγο πολύ ξεγυμνωμένων, τι πιο ευνοϊκό για συναντήσεις, «εμπορικές» συναλλαγές, διακανονισμούς συνευρέσεων ή πρελούδια σχέσεων μεγαλύτερης διάρκειας; Επιπλέον το σπίτι του Ευθύδικου που βρίσκεται στον Πειραιά αποτελεί ένα επιλεγμένο μέρος για να συναντήσει κανείς τους ξένους εμπόρους που αποβιβάζονται στο λιμάνι και αναζητούν περίεργες περιπέτειες. Ό,τι καταδικάζουν ο Αισχίνης και οι συμπατριώτες του στη συμπεριφορά του Τίμαρχου, Αθηναίου πολίτη, είναι ότι ανταλλάσσει με χρήμα την ομορφιά του όπως οι πόρνες που τριγυρνούν στους δρόμους του Κεραμεικού ή του Πειραιά, αντί να παραμένει στις σχέσεις ανάμεσα σε εραστές και ερωμένους που είναι πλήρως αποδεκτές απ' όλους. Όμως ο Τίμαρχος που έχει ήδη καταληφθεί απ' τη μανία των απολαύσεων θέλει να αποσπάσει από την ομορφιά του κάθε πιθανή ωφέλεια και μετά από κάποιες εφήμερες περιπέτειες αφήνεται στον πειρασμό μιας πιο στέρεης σχέσης με έναν Αθηναίο, το Μισγόλα, περίπου είκοσι χρονών: «Κάποιος Μισγόλας, γιος τον Ναύκρατη, άντρας με καλή καταγωγή στον οποίο σε πολλά σημεία δεν υπήρχε τίποτα να προσάψεις, είχε μια μεγάλη έλξη για ιδιαίτερες σχέσεις και ζούσε περιτριγυρισμένος από τραγουδιστές και μουσικούς, Κατάλαβε αμέσως γιατί ο Τίμαρχος περνούσε τον καιρό του στο σπίτι του γιατρού και του πρότεινε ένα χρηματικό ποσό για να του κάνει παρέα. Οδήγησε στο σπίτι του αυτό το πολύ νέο αγόρι, το αρκετά ευτραφές, το ήδη διεφθαρμένο, που του άρεσε να δέχεται ό,τι ήθελε ο Μισγόλας, Ο Τίμαρχος δε δίστασε να τον ακολουθήσει και να υποκύψει παρότι δεν του έλειπε τίποτε- πράγματι ο πατέρας του του είχε αφήσει μια γερή περιουσία που την κατασπάραξε στη συνέχεια. Αν φερόταν έτσι, είναι γιατί ήταν σκλάβος των πιο ευκαταφρόνητων παθών, της έλξης του για τις λεπτές γεύσεις, τα πολυτελή συμπόσια, τις αυλήτριες, τις πόρνες, το παιχνίδι, με δυο λόγια για όλα όσα δεν έπρεπε να γοητεύουν έναν ελεύθερο και ευγενή άντρα. Αυτό το απεχθές υποκείμενο δεν ντράπηκε να εγκαταλείψει το πατρικό του για να πάει να ζήσει στο σπίτι του Μισγόλα που ούτε οικογενειακός τους φίλος ήταν ούτε συμμαθητής του ούτε κηδεμόνας του, μα ένας ξένος, μεγαλύτερος απ' αυτόν και χωρίς καμιά συστολή μπροστά στην ομορφιά του αγοριού». Σ' αυτούς τους κύκλους, οι συκοφάντες ή επαγγελματίες καταδότες δρουν με ευχέρεια. Ξέρουμε κυρίως την ένοχη δράση τους στον πολιτικό κόσμο. Στόχος τους είναι και οι γιοι καλών οικογενειών, εκβιάζοντας τους με χρήματα, όταν τους πιάνουν σε καταστάσεις που τους εκθέτουν. Εκβιάζουν και τις οικογένειες των νεαρών, απειλώντας να φέρουν στο φως τα καμώματα των βλασταριών τους. Η Αθήνα είναι ένα χωριό και είναι πολύ δύσκολο να κρυφτούν ενασχολήσεις ασύμβατες με την αξιοπρέπεια του πολίτη!

28.8.19

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΟΥ ΓΚΑΡΙ ΜΠΟΟΥΛΣ


Εκτελέστηκε τελικά, με τρεις ώρες καθυστέρηση, στη Φλόριντα ο 57χρονος Γκάρι Μπόουλς που είχε δολοφονήσει τρεις ομοφυλόφιλους σε οκτώ μήνες το 1994.
Ο 57χρονος εκτελέστηκε με θανατηφόρα ένεση στις 22:58 τοπική ώρα (05:58 ώρα Ελλάδας) στην πολιτειακή φυλακή Ρέιφορντ, διευκρίνισαν οι αρχές.
Ο Γκάρι Ρέι Μπόουλς είναι γνωστός με το προσωνύμιο «ο δολοφόνος του I-95», όπως ονομάζεται ο μεγάλος αυτοκινητόδρομος στις ανατολικές ΗΠΑ, κατά μήκος του οποίου εγκατέλειπε τα πτώματα των θυμάτων του.
Το 1994, ο Μπόουλς συνελήφθη στο Τζάκσονβιλ, στη βορειανατολική Φλόριντα, για τον φόνο του Γουόλτερ Τζαμέλ Χίντον.
Κατόπιν, ομολόγησε ότι σκότωσε άλλους 5 άνδρες σε διάφορες πολιτείες, ωστόσο καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών για την έκτη δολοφονία που είχε διαπράξει, εκείνη του Χίντον.
Ο Γκάρι Ρέι Μπόουλς στοχοθετούσε, σύμφωνα με τα αμερικανικά ΜΜΕ, ομοφυλόφιλους, που αφού τους σκότωνε, τους έκλεβε τα χρήματα.
Η εκτέλεση καθυστέρησε για ώρες, καθώς συνήγοροι υπεράσπισης του Μπόουλς προσπαθούσαν ως την τελευταία στιγμή να εξασφαλίσουν διαταγή να ανασταλεί από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα.
Ο Μπόουλς παραδέχθηκε την ενοχή του και σώμα ενόρκων τον καταδίκασε το 1996 σε θάνατο για την ανθρωποκτονία από πρόθεση και με επιβαρυντικές περιστάσεις του Ουόλτερ Χίντον, δύο χρόνια νωρίτερα. Η καταδίκη ανατράπηκε από το πολιτειακό Ανώτατο Δικαστήριο της Φλόριντας, όμως άλλο σώμα ενόρκων τον καταδίκασε ξανά σε θάνατο το 1999.
Ο δράστης των φόνων αποκάλυψε σε ανακριτές ότι πούλαγε το σώμα του αφότου ήταν έφηβος για να εξασφαλίζει τροφή, στέγη και χρήματα, ιδίως σε ομοφυλόφιλους, παρότι τους απεχθανόταν αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, επικαλούμενο το Reuters και το AFP.
Σύμφωνα με εισαγγελείς, ο Μπόουλς δολοφόνησε επίσης τους Τζον Ρόμπερτς και Άλμπερτ Μόρις, που είχαν δοσοληψίες μαζί του. Για τους φόνους είχε καταδικαστεί σε ισόβια. Ο ίδιος είχε ομολογήσει συνολικά 6 φόνους.
Ο Μπόουλς ήταν ο 13ος φυλακισμένος που εκτελέστηκε στις ΗΠΑ και ο δεύτερος στη Φλόριντα εντός 2019, κατά το Κέντρο Πληροφόρησης για τη Θανατική Ποινή. (newsbeast,gr, 23/8/2019)

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ



Η κοινωνία της Αρχαίας Ελλάδας αντιμετωπίζει το θέμα ομοφυλοφιλία / ετεροφυλοφιλία τελείως διαφορετικά απ' ότι το αντιμετωπίζει η Δυτική κοινωνία. Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα δεν είναι καταδικαστέα ούτε περιθωριοποιημένη. Αντιθέτως, απαντάται στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Οι λόγοι αυτής της αντιμετώπισης πρέπει ν' αναζητηθούν στο συμβολισμό της ελληνικής κοινωνίας και ειδικά στη μυθολογία της. Πολλοί ήταν οι μύθοι που αναφέρονταν στην παιδεραστία και ο αριθμός τους αυξανόταν καθώς η ομοφυλοφιλική πρακτική επεκτεινόταν και πέρα από τα αρχικά θεσμικά της πλαίσια. Η μελέτη των αρχαιότερων μύθων αυτής της κατηγορίας μας αποκαλύπτει το νόημα αυτού του αρχαϊκού θεσμού: ο εραστής, θεός ή ήρωας, είναι πάντα δάσκαλος και μύστης. Ο έφηβος ερωμένος, ο μυούμενος, διατηρεί την ιδιότητα του μαθητευόμενου μέχρις ότου η ενηλικίωση βάλει ένα τέλος στην ερωτική του υποταγή. Διαπιστώναμε συνεπώς ότι η ομοφυλοφιλία, όπως εμφανίζεται στην ελληνική κοινωνία, έχει μυητική καταγωγή και μπορούμε να ανιχνεύσουμε την προϊστορία της στα έθιμα και στις αντιλήψεις των πρωτόγονων ενδοευρωπαϊκών λαών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

27.8.19

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 27/8/2019


Tην Τετάρτη το βράδυ βρέθηκε βιασμένος και σε κατάσταση σοκ από άνδρες του Λιμεναρχείου Σπετσών, πασίγνωστος παρουσιαστής και δημοσιογράφος. (πιο γνωστός δεν γίνεται…)
Πιο συγκεκριμένα οι άντρες του λιμενικού τον εντόπισαν σε κακό χάλι και εμφανώς σοκαρισμένο στην παραλία της Αγίας Μαρίνας στις Σπέτσες όπου και έκανε τις διακοπές του.
Την συγκεκριμένη παραλία την αποκαλούν και Paradise Beach και είναι η πιο δημοφιλής και μια από τις πιο όμορφες στις Σπέτσες.
Σύμφωνα με ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΕΣ πληροφορίες του «Alerttv» o πασίγνωστος παρουσιαστής και δημοσιογράφος έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης – άγνωστο μέχρι στιγμής από πόσους άνδρες-  και μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Πολυδύναμο Ιατρείο Σπετσών. Εκεί οι γιατροί διαπίστωσαν τον βιασμό. Αξιζει να σημειωθεί ότι ο πασίγνωστος παρουσιαστής και δημοσιογράφος βρέθηκε και υπό την επήρρεια ναρκωτικών ουσιών. Δεν γνωρίζουμε αν τα πήρε με τη θέλησή του τα ναρκωτικά, ή αν του τα επέβαλαν με το ζόρι αυτοί που τον βίασαν.
Να σημειώσουμε επίσης ότι στην περιοχή δρουν σπείρες συμμοριών.
Έχει διαταχθεί έρευνα για το περιστατικό κάτω από άκρα μυστικότητα για να μην διαρρεύσει φυσικά το όνομα του πασίγνωστου παρουσιαστή και δημοσιογράφου.