ΣΤΟΥΣ ΤΡΟΠΙΚΟΥΣ ΒΡΑΔΥΑΖΕΙ ΝΩΡΙΣ...

Nuno Baptista (Βραζιλία)

ΦΑΚΕΛΟΣ "ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ"

Οι Ελληνες στα άκρα

Δεν είναι το κρύο που κάνει τη χώρα μας να θυμίζει Σκανδιναβία. Είναι ο ολοένα αυξανόμενος αριθμός των αυτοχείρων

Αστερόπη Λαζαρίδου (tovima.gr, 31-1-2012)

[...]Σύμφωνα με τα στοιχεία που διαβίβασε την περασμένη εβδομάδα στη Βουλή το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, οι αυτοκτονίες και οι απόπειρες αυτοκτονίας ανέρχονται σε 1.727 από το 2009 ως τις 10 Δεκεμβρίου του 2011. Το 2009 ήταν 507, το 2010 622 και το 2011 έφτασαν τις 598, με βάση τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από την ΕΛ.ΑΣ. Αύξηση των αυτοκτονιών στη χώρα μας επισημαίνει και η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ) με στοιχεία που παραθέτει από το 2007 ως το 2009: το 2007 πραγματοποιήθηκαν 328 αυτοκτονίες (268 άνδρες, 60 γυναίκες), 373 το 2008 (308 άνδρες, 65 γυναίκες) και 391 το 2009 (333 άνδρες, 58 γυναίκες). Οι περισσότερες αυτοκτονίες πραγματοποιήθηκαν από άνδρες 50-59 ετών (67 θάνατοι) και γυναίκες 30-39 και 40-49 ετών (11 θάνατοι). Η πλειονότητα των αυτοχείρων το 2009 ήταν άγαμοι, διαζευγμένοι ή χήροι (το 50% των ανδρών και το 66% των γυναικών). Οι περισσότεροι που έδωσαν τέλος στη ζωή τους ήταν οικονομικά ανενεργοί (άνεργοι, άεργοι, συνταξιούχοι, μαθητές, σπουδαστές, οικιακά) και συγκεκριμένα το 26% των ανδρών και το 50% των γυναικών.

Αν και τα συγκεκριμένα στοιχεία για τις αυτοκτονίες στη χώρα μας είναι ανησυχητικά από μόνα τους, στην πραγματικότητα είναι αρκετά υψηλότερα. Ο κοινωνικός στιγματισμός που καταδιώκει την οικογένεια ενός αυτόχειρα την οδηγεί στο να πει ότι κάποιος «γλίστρησε και έπεσε» στον γκρεμό, «πνίγηκε στη θάλασσα» και όχι ότι έπεσε στη θάλασσα ακριβώς επειδή ήθελε να πνιγεί, «έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου και έπεσε πάνω σε κολόνα», ενώ το έκανε επί τούτου, ή ότι «έπαθε τροφική δηλητηρίαση και του κάναμε πλύση στομάχου» όταν η αυτοκτονία σταματά στην απόπειρα και δεν αποβαίνει μοιραία. «Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι η Εκκλησία αρνείται να κηδεύσει τους αυτόχειρες. Τώρα τελευταία αρχίζει να υποχωρεί και να ευαισθητοποιείται, αλλά και πάλι όχι 100%» τονίζει ο ψυχίατρος Κυριάκος Κατσαδώρος και πρόεδρος του μη κυβερνητικού οργανισμού «Κλίμακα». Η γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία (1018) τα τελευταία χρόνια χτυπά ασταμάτητα και ο ίδιος παρατηρεί σαφέστατη άνοδο των αυτοκτονιών εξαιτίας της απόγνωσης που γεννά η κρίση. Συναντήσαμε τον ίδιο και τον συνάδελφό του και πρόεδρο της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Σχημάτων, Ιωάννη Μαλογιάννη, ένα βράδυ στα γραφεία της «Κλίμακας» στο Γκάζι, όταν και το τελευταίο έκτακτο περιστατικό της ημέρας είχε αντιμετωπιστεί με την απαραίτητη προσοχή.

«Η προσέγγισή μας στην αυτοκτονία άρχισε το 2007, σκεπτόμενοι ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν αντιμετωπιζόταν με τη δέουσα προσοχή μέσα στον ελλαδικό χώρο. Δεν υπήρχε εθνική στρατηγική. Ο κόσμος δεν ήταν σωστά ενημερωμένος ούτε για την αυτοκτονία ούτε για το στίγμα που την ακολουθεί. Και κάπως έτσι ανοίξαμε την πρώτη γραμμή παρέμβασης για την αυτοκτονία στην Ελλάδα» εξηγεί ο πρόεδρος της 13χρονης πλέον «Κλίμακας». Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και στο τηλέφωνο απαντούν εξειδικευμένοι επαγγελματίες, που είναι σε θέση να χειριστούν κάποιον που στην καλύτερη περίπτωση θα τους πει «όλα μοιάζουν μάταια, σκέφτομαι να βάλω τέλος στη ζωή μου» και στη χειρότερη «κρατάω μαχαίρι και θα κόψω τις φλέβες μου».

Η έλλειψη εθνικής στρατηγικής πάνω στο ζήτημα της αυτοκτονίας αποβαίνει πολλές φορές μοιραία σύμφωνα με τον πρόεδρο της «Κλίμακας»: «Το 70% όσων έχουν αυτοκτονήσει είχαν επισκεφθεί νωρίτερα υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγείας. Εχεις αυτοκτονικές τάσεις, πας σε ένα νοσοκομείο, αυτός που θα σε εξετάσει δεν έχει εκπαιδευτεί σωστά και δεν καταλαβαίνει τον κίνδυνο. Η απόπειρα, όμως, μπορεί κάλλιστα να γίνει αυτοκτονία. Για κάποιον που έχει κάνει απόπειρα η πιθανότητα να το ξαναπροσπαθήσει είναι πάνω από 55%. Και το 95% όσων έχουν αυτοκτονήσει θα μπορούσαν να είχαν σωθεί αν η οικογένεια, η κοινωνία, η πρωτοβάθμια υγεία ή όλα αυτά μαζί είχαν μεριμνήσει».

Παραδοσιακά, οι άνδρες αυτοκτονούν και οι γυναίκες κάνουν απόπειρες. Πάντα οι άνδρες είχαν τα πρωτεία στις αυτοκτονίες και τώρα με την κρίση ακόμη περισσότερο. «Οταν στη σύγχρονη κοινωνία η προσωπικότητα του ανθρώπου και ειδικά του άνδρα συνδέεται άμεσα με την εργασία και την επαγγελματική καταξίωση, η απώλεια της δουλειάς οδηγεί σε αίσθηση ανεπάρκειας» υπογραμμίζει ο Ι. Μαλογιάννης. Οι άνδρες, επίσης, χρησιμοποιούν συνήθως πιο βίαια μέσα, όπως τον απαγχονισμό. Γενικότερα, ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι επιλέγουν να τερματίσουν τη ζωή τους λέει πολλά και για την προσωπικότητά τους, αλλά και για τα ιδιαίτερα πολιτισμικά στοιχεία της χώρας στην οποία γεννήθηκαν. Στην Ελλάδα, πριν από κάποιες δεκαετίες, για παράδειγμα, έκανε θραύση το φυτοφάρμακο, αλλά το συναντούμε ακόμη και σήμερα σε αυτοκτονίες που πραγματοποιούνται σε αγροτικές περιοχές. Οι Ελληνες επιλέγουν το όπλο σε ποσοστό 35%-40%, οι Ελβετοί πολύ περισσότερο, μια και ο ελβετικός νόμος δεν απαγορεύει στους πολίτες να έχουν περίστροφο στην κατοχή τους. Στην Ελλάδα αυτοκτονούν με καραμπίνες, ένα φρικτό αποτέλεσμα της άδειας κυνηγού. Αν και η άδεια δίνεται αφού οι επίδοξοι κυνηγοί υποβληθούν σε ψυχολογικές εξετάσεις, «οι εξετάσεις αυτές θα έπρεπε ίσως να ανανεώνονται. Και πάλι ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Εδώ βλέπουμε στρατιωτικούς και αστυνομικούς να αυτοκτονούν με το όπλο τους» επισημαίνει ο Κυριάκος Κατσαδώρος.

Οι ψυχίατροι τονίζουν ότι μία αυτοκτονία αντιστοιχεί σε 20 με 25 απόπειρες. Τονίζουν, επίσης, ότι δεν πρέπει να φοβηθείς να ρωτήσεις ευθέως τον αυτοκτονικό: «Θέλεις να αυτοκτονήσεις; Βαρέθηκες να ζεις;». «Στην Ελλάδα, όμως, θεωρείται τόσο ταμπού, που δεν σε ρωτούν ούτε στο νοσοκομείο, ακόμη και όταν τα σημάδια από τις χαρακιές στα χέρια σου είναι εμφανή» παρατηρεί ο κοινωνιολόγος Ανδρέας Ψωμόπουλος. Η αύξηση των αυτοκτονιών στην Ελλάδα παρατηρείται στις ηλικίες μεταξύ 45-65 ετών, αλλά και σε νέους που μόλις έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους και βρίσκονται μπροστά στο αδιέξοδο «τι θα γίνω τώρα που μεγάλωσα;». Στη χώρα μας, επίσης, η ομοφυλοφιλία εξακολουθεί να οδηγεί αρκετούς ανθρώπους στην αυτοκτονία: ένα ομοφυλόφιλο παιδί ταλαιπωρείται μέσα στην οικογένεια, περιθωριοποιείται στο σχολείο και αν είναι υπερευαίσθητο μπορεί να μην αντέξει. Για τα μάτια του κόσμου, όμως, θα καταχωριστεί ως θάνατος ενός στρεσαρισμένου και ουχί ομοφυλόφιλου μαθητή.

Το Διαδίκτυο πονοκεφαλιάζει πολύ την «Κλίμακα», καθώς τα τελευταία χρόνια πολλαπλασιάζονται οι εξαγγελίες αυτοκτονιών στο Facebook και σε προσωπικά μπλογκ. Σε καθημερινή βάση υπάρχουν 15 με 20 τέτοια κρούσματα, τα περισσότερα εκ των οποίων αποδεικνύονται κακόγουστες φάρσες, που, όμως, για παν ενδεχόμενο, δεν μπορείς να αγνοήσεις. Σε συνεργασία με τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και την Εισαγγελία, ο φερόμενος ως αυτόχειρας πρέπει να εντοπιστεί και να μεταπειστεί. Ενα μεγάλο ποσοστό, πάντως, όσων δηλώνουν ιντερνετικά ότι θέλουν να αυτοκτονήσουν, στην πραγματικότητα το βλέπουν σαν έναν μοχλό πίεσης για να κερδίσουν πίσω τον σύντροφό τους.

Όσο για τον χάρτη των αυτοκτονιών, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ. από τις χρονιές 2009, 2010 και 2011, πρώτη στις αυτοκτονίες έρχεται η Αθήνα, με καλπάζουσα αύξηση: 158, 178, 198. Ακολουθεί η Θεσσαλονίκη με 55, 98 και 97, η Θεσσαλία (32, 56, 46), η Δυτική Ελλάδα (32, 41, 41) και η Κρήτη (37, 30, 39). «Δεν είναι μόνο τα αδιέξοδα των μεγαλουπόλεων. Επαρχιακές περιοχές που γνώρισαν ίσως μία περίοδο οικονομικής άνεσης αντιμετωπίζουν τώρα την κρίση και εκεί οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες γίνονται ακόμη σκληρότερες» λέει ο ψυχίατρος Ι. Μαλογιάννης, ο οποίος, όμως, παραμένει αισιόδοξος σε πείσμα των καιρών και όλων όσα έχει δει και ακούσει. [...]

FEMALE TO MALE: ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ

Female to Male: μικρές ιστορίες κινηματογραφικής αλλαγής φύλου!

Μανώλης Κρανάκης, flix.gr

Μια μικρή ματιά στις γυναίκες που υποδύθηκαν άντρες στο σινεμά καταφέρνοντας κάτι περισσότερο από μια απλή μεταμόρφωση είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς πως στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έμοιαζαν στον «Αλμπερτ Νομπς» της Γκλεν Κλόουζ.Ρόλος ζωής για την Γκλεν Κλόουζ, η μεταμόρφωση της σε άντρα στο «Albert Nobbs» του Ροντρίγκο Γκαρσία δίνει την τέλεια αφορμή για μια αναδρομή στις γυναίκες που έγραψαν κινηματογραφική ιστορία ως άντρες.

Αναγκασμένες να γίνουν άντρες για να επιβιώσουν, να κυνηγήσουν το όνειρο ή τελικά να ζήσουν, υπήρξαν δείγματα μιας κινηματογραφικής τάσης που δεν έγινε ποτέ μόδα (όπως για παράδειγμα το αντίθετο: άντρες που ντύθηκαν γυναίκες) και πολύ σπάνια σχετίστηκε με τη σεξουαλική ταυτότητα. Ο,τι ακολουθεί είναι μια αναδρομή στους κανόνες, τις εξαιρέσεις, τις πετυχημένες και τις αποτυχημένες μεταμορφώσεις που απέδειξαν πως ο καλός ηθοποιός δεν έχει φύλο!

Κάθριν Χεπμπορν στο «Sylvia Scarlett» του Τζορτζ Κιούκορ (1935)

Αρχετυπική είτε ως γυναίκα είτε ως άντρας, η Κάθριν Χέπμπορν διασκέδασε δεόντως με τη μεταμόρφωση της σε αγόρι στο «Sylvia Scarlett» φτιάχνοντας την ιδανική περσόνα ενός dandy street kid με δολοφονική γοητεία και ερωτικό αντικείμενο του πόθου τον...Κάρι Γκραντ. Το ανδρόγυνο ως κλασική πράξη γοητείας!

Μπάρμπρα Στρέιζαντ στο «Yentl» της Μπαρμπρα Στρέιζαντ (1983)

Αποφασισμένη να κερδίσει με κάθε τρόπο όσα η κοινωνία της αναγνωρίζει ως προνόμια μόνο στους άντρες, η Γιεντλ θα ντυθεί αγόρι θα κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο. Περισσότερο ερωτευμένη με τον πατέρα της («Papa Can You Hear Me?») παρά με τον σέξι Αβιγκντορ, η Μπάρμπρα Στρέιζαντ μεταμορφώνεται σε άντρα κόβωντας απλά το μαλλί και με ελαφρύ μείκ-απ γράφει, σκηνοθετεί, πρωταγωνιστεί και κάνει την παραγωγή σε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές αποτυχίες της, ένα μείγμα επικού εβραϊκού μελοδράματος και camp μετα-φεμινιστικής κωμωδίας. Μεταξύ μας, πιο παρεξηγημένου απ’ όσο κατάφερε να το διασώσει ο μύθος του και τα αριστουργηματικά τραγούδια του Μισέλ Λεγκράν!

Κέιτ Μπλάνσετ στο «I’m Not There» του Τοντ Χέινς (2007)

Και μόνο η ιδέα του Τοντ Χέινς να είναι και μια γυναίκα ανάμεσα σε όσους υποδύονται τον Μπομπ Ντίλαν στην αιρετική βιογραφία «I’m Not There» θα άξιζε συγχαρητηρίων. Οταν αυτή η γυναίκα τυχαίνει να είναι η Κέιτ Μπλάνσετ, πιο κοντά στο ρόλο από οποιονδήποτε άλλο άντρα συμπρωταγωνιστή της, το αποτέλεσμα είναι απλά κλασικό. Οσο για τη μεταμφίεση της, χρειάστηκε μόνο το ταλέντο της!

Σούζι Εϊμις στο «Τhe Ballad of Little Jo» της Μάγκι Γκρίνγουολντ (1993)

Γυναίκα του Τζέιμς Κάμερον για ένα φεγγάρι, η Σούζι Εϊμις μπορεί να νιώθει περήφανη για αυτόν τον ρόλο μιας γυναίκας στην Αγρια Δύση που θα μεταμορωθεί σε άντρα προκειμένου να επιβιώσει σε έναν «man's world», φέροντας το στίγμα της ανύπαντρης μητέρας. Ανάμεσα σε σπηρούνια, σκόνη και αντροκρατούμενα σαλούν είναι στιγμές που ξεχνάς πως ο κεντρικός πρωταγωνιστής του γουέστερν της Μάγκι Γκρίνγουολντ είναι μια ... γυναίκα.

Μαρλένε Ντίτριχ στο «Morocco» του Γιόσεφ φον Στέρνμπεργκ (1930)

Yποδύεται τον άντρα μόνο στο διάσημο νούμερο που θα την κάνει ανάρπαστη στους νυχτερινούς κύκλους του κρουαζιερόπλοιου που ταξιδεύει για το Μαρόκο. Και είναι αρκετό για να αφήσει πίσω της Ιστορία, γραμμένη με το πρώτο εμβληματικό ανδρόγυνο στιλ του σινεμά του '30, ένα φιλί κομμένο και ραμμένο για λογοκρισία και την απόφαση πως «άνδρας» είναι αυτός που μπορεί να σαγηνεύσει όσο μια γυναίκα. To 1972 η Λάιζα Μινέλι θα της αποτίσει φόρο τιμής φορώντας ημίψηλο καπέλο και παπιγιόν , αλλά χωρίς ανδρικό παντελόνι στο «Καμπαρέ»!

Τίλντα Σουίντον στο «Οrlando» της Σάλι Πότερ (1992)

Γεννημένη για παίξει τον ρόλο του Ορλάντο, η Τίλντα Σουίντον χτίζει πάνω στη λευκότητα του δέρματος της το απόλυτο ανδρόγυνο, παίζοντας πρώτα το ρόλο του άντρα και στη συνέχεια της γυναίκας. Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση ισορροπεί τόσο επιδέξια πάνω στο σημείο που τα δύο φύλα συναντιούνται, παραδίδοντας ένα πλάσμα τόσο απόκοσμο όσο το φαντάστηκε η Βιρτζίνια Γουλφ όταν αποφάσισε να του δώσει σάρκα και οστά.

Λίντα Χαντ στα «Επικίνδυνα Χρόνια» του Πίτερ Γουίαρ (1982)

Σε έναν υποκριτικό άθλο, η Λίντα Χαντ έγινε η πρώτη γυναίκα στην ιστορία των Οσκαρ που κέρδισε το βραβείο Β' Γυναικείου ρόλου υποδυόμενη έναν άντρα. Η ερμηνεία της στα «Επικίνδυνα Χρόνια» του Πίτερ Γουίαρ ως ένας νάνος φωτογράφος κινεζικής καταγωγής δεν ήταν μόνο μια τολμηρή απόφαση εκ μέρους του ίδιου του σκηνοθέτη και της ίδιας, αλλά και ο μοναδικός τρόπος για να επιβεβαιωθεί πως τα ράσα δεν κάνουν το παπά!

Χίλαρι Σουόνκ στο «Boys Don't Cry» της Κίμπερλι Πιρς (1999)

Ολοι θα θυμούνται για πάντα την Χίλαρι Σουόνκ ως Μπράντον Τίνα, σε μια ερμηνεία από αυτές που δεν μπορείς να τις πιστέψεις ακόμη κι όταν τις έχεις δει μπροστά στα μάτια σου να ακυρώνουν όχι μόνο φύλα, αλλά και την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στο ρεαλισμό και την ψευδαίσθηση του σινεμά. Δικαιωματικό Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου και μια τεράστια καλλιτεχνική επιτυχία που στάθηκε στις επάλξεις για τα δικαιώματα των τρανς (female to male) και την καταδίκη της βίας απέναντι στη διαφορετικότητα.

Τζούλι Αντριους στο «Βικτορ/Βικτόρια» του Μπλέικ Εντουαρντς (1982)

To απόλυτο gender-bender φιλμ που χάρισε την Τζούλι Αντριους έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της και στον Μπλέικ Εντουαρντς ακόμη ένα εξαίρετο δείγμα της σκηνοθετικής του ελευθεριότητας. Ακριβώς στο σημείο που το να είσαι άντρας, γυναίκα, γκέι ή στρέιτ, το «Victor/Victoria» γίνεται ο ύμνος της διαφορετικότητας στη συσκευασία μιας απολαυστικής κωμωδίας - μιούζικαλ ανεξαρτήτως εποχής. Και σε κάθε περίπτωση: «Ξέρεις, το να υποκρίνεσαι πως είσαι άντρας έχει και τα μειονεκτήματα του!».

Μαρίνα Γκολμπαχάρι στο «Osama» του Σιντίκ Μπαρμπακ (2003)

Ενα κορίτσι μεταμφιέζεται σε αγόρι για να συντηρήσει την οικογένεια του σε μια συγκινητική ιστορία για το σημερινό Αφγανιστάν και το καθεστώς των Ταλιμπάν. Η ερμηνεία της Μαρίνα Γκολμπαχάρι θα ήταν έτσι κι αλλιώς σπουδαία, παίζοντας απλά το κορίτσι. Μέσα στη μεταμφίεση της όμως κρύβεται κάτι από την χαμένη αθωότητα και τον κομμένο ομφάλιο λώρο από ένα φύλο που θα παραμένει για πάντα «πολίτης δεύτερης κατηγορίας» στις περισσότερες χώρες της Ανατολής.

Αντζελίνα Τζολί στο «Salt» του Φίλιπ Νόις (2010)

Το ότι δεν μπορείς να την αναγνωρίσεις, δεν σημαίνει απαραίτητα πως η μεταμόρφωση της σε άντρα είναι πετυχημένη. Τόσο θηλυκή που οποιαδήποτε προσθετική βρίσκει βασικά εμπόδια μεταμόρφωσης, η Αντζελίνα Τζολί μπορεί να ξεγέλασε τους μυστικούς πράκτορες στο «Salt» και την οικογένεια της που όταν την επισκέφθηκε στα γυρίσματα, αλλά όπως και να το κάνεις μια τόσο όμορφη γυναίκα δεν επιτρέπεται να είναι τελικά ένας τόσο χλιαρός άντρας... Τα χείλια ξεφούσκωσαν με CGI φανταζόμαστε!

Γκουίνεθ Πάλτροου στο «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» του Τζον Μάντεν (1998)

Αρκούντως χαριτωμένη, αν και έκδηλα κοριτσίστικη η μεταμόρφωση της Γκουίνεθ Πάλτροου σε αγόρι στον «Ερωτευμένο Σαίξπηρ» απέδειξε πως το Χόλιγουντ λατρεύει να βλέπει τα όμορφα κορίτσια του σε ανδρικά ρούχα (ένα από τα πλέον «what the fuck?» Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου) αλλά και πως θα μπορούσε να είναι η χολιγουντιανή εκδοχή του «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης» πράγμα που μας φέρνει νομοτελειακά στον...Πίπη.

Αλίκη Βουγιουκλάκη στο «Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης» του Ντίνου Δημόπουλου (1968)

Το Αλικάκι στην πιο camp εκδοχή του αφήνει τον Πίπη στην αιωνιότητα, χωρίς να ενδιαφέρεται αν το στήθος της και τα χείλη πετροκάρασα της δεν πείθουν κανέναν πως είναι αγόρι. Αλλά ποιος νοιάζεται όταν το νάζι και το σκέρτσο κάνει τον Πίπη τον ίσως πιο αυθεντικά queer χαρακτήρα του ελληνικού σινεμά;

Ειδικές Μνείες: στη Μουλάν, στις Ντρου Μπάριμορ και Κάμερον Ντιάζ στους «Αγγελους του Τσάρλι», στη Τζούλια Ρόμπερτς στο «Νύχτες με τον Εχθρό Μου», στην Αμάντα Μπάινς στο «She's the Man», στην Κίρα Νάιτλι στους «Πειρατές της Καραϊβικής: Το σεντούκι του Νεκρού».

Το «Albert Nobbs», υποψήφιο για τρία Οσκαρ (Α' Γυναικείου Ρόλου για την Γκλεν Κλόουζ, Β' Γυναικείου Ρόλου για την Τζάνετ ΜακΤιρ και Οσκαρ Μακιγιάζ) παίζεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου

ΓΟΝΟΡΡΟΙΑ, ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝΙΑΤΗ

Γονόρροια, ακόμα μια ασθένεια που απειλεί να ξαναγίνει ανίατη

tanea.gr, 9-2-2012

«Είναι καιρός να σημάνουμε συναγερμό» γράφουν ερευνητές για τα αυξανόμενα περιστατικά γονόρροιας που δεν αντιμετωπίζονται με κανένα αντιβιοτικό.

«Τα τελευταία τρία χρόνια, ο πανούργος γονόκοκκος έχει γίνει λιγότερο ευάλωτος στην τελευταία γραμμή αντιμικροβιακής άμυνας, απειλώντας την ικανότητά μας να θεραπεύουμε τη γονόρροια και να προλαμβάνουμε τις σοβαρές συνέπειες» προειδοποιούν οι γιατροί στο New England Journal of Medicine.

H γονόρροια, δηλαδή η λοίμωξη του ουρογεννητικού συστήματος από το βακτήριο Neisseria gonorrhoeae, είναι ένα από τα συχνότερα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα, με περίπου 600.000 νέα κρούσματα το χρόνο μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πριν από μερικά χρόνια, οι αφροδισιολόγοι άρχισαν να καταγράφουν κρούσματα που δεν ανταποκρίνονται ακόμα και στις κεφαλοσπορίνες, μια κατηγορία αντιβιοτικών που παραμένουν σήμερα το ύστατο όπλο εναντίον της συγκεκριμένης ασθένειας.

Είναι ακόμα ένα παράδειγμα του προβλήματος της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά, που παίρνει όλο και πιο ανησυχητικές διαστάσεις.

Τον περασμένο μήνα, ερευνητές ανέφεραν ότι εντόπισαν για πρώτη φορά ανθεκτικά στελέχη του κολοβακτηριδίου Escherichia coli στα νερά της Ανταρκτικής, χιλιάδες χιλιόμετρα από τις πλησιέστερες ανθρώπινες κοινότητες.

Λίγους μήνες νωρίτερα είχαν αναφερθεί στην Ινδία κρούσματα φυματίωσης που δεν θεραπεύονται με κανένα γνωστό αντιβιοτικό.

Σε ένα άλλο παράδειγμα, το περιοδικό Scientific American αναφέρει ότι νοσοκομεία της Νέας Υόρκης πασχίζουν να αντιμετωπίσουν μια μορφή πνευμονίας με ανθεκτικότητα ακόμα και στις καρβαπενέμες, μια κατηγορία ισχυρών αντιβιοτικών τελευταίας γραμμής.

MRS BROWN'S BOYS

«Φτηνή» TV, δίχως φτήνια

Κοσμάς Βίδος (tovima.gr, 29/1/2012)

Η κυρία Μπράουν έχει τέσσερις γιους και μία κόρη: o ένας είναι ιεραπόστολος στην Αφρική, ο άλλος βιοπαλαιστής, ο τρίτος μικροαπατεώνας που κερδίζει τα προς το ζην κάνοντας (εξωφρενικές) δουλειές του ποδαριού και ο τέταρτος, ο μη μου άπτου Ρόρι, είναι ένας καλοκάγαθος ομοφυλόφιλος που προσπαθεί, μάταια, να αποκαλυφθεί στη μητέρα του, η οποία αρνείται να καταλάβει... Οσο για την κόρη, εκτός από χαριτωμένη μεγαλοκοπέλα, είναι η (μοναδική) φωνή της λογικής μέσα στη θεότρελη οικογένεια. Αυτοί, μαζί με τον ανήμπορο πεθερό της χήρας Μπράουν και τη γειτόνισσα και κολλητή φίλη της, Γουίνι, είναι οι κεντρικοί ήρωες της κωμικής σειράς του BBC «Mrs Brown's boys», η οποία σημειώνει μεγάλη επιτυχία στη Βρετανία.

Πρόκειται για το ξεκαρδιστικό χρονικό μιας φτωχής ιρλανδικής οικογένειας που λειτουργεί υπό τον απόλυτο (δικτατορικό, θα λέγαμε) έλεγχο μιας μαμάς έτοιμης για όλα. Δηλαδή έτοιμης να κάνει κόλαση τη ζωή των παιδιών της, διεκδικώντας μαχητικά τη θέση της ισόβιας αρχηγού στον στερημένο (αλλά και γεμάτο αγάπη) μικρόκοσμό της. Την οποία μητέρα ερμηνεύει ένας άντρας, ο κωμικός, συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης Μπρένταν Ο' Κάρολ. Ο άνθρωπος που υπογράφει τα βιβλία στα οποία βασίζεται το σενάριο, καθώς και το ίδιο το σενάριο. Και που έχει επιλέξει για τους περισσότερους ρόλους μέλη της οικογένειάς του: την κόρη του ερμηνεύει η σύζυγός του Τζένιφερ Γκίμπνι, τη γειτόνισσα Γουίνι Μακ Κούγκαν η αδελφή του Αϊλις Ο' Κάρολ, τη νύφη του Μαρία η κόρη του Φιόνα Ο' Κάρολ, τον φίλο ενός από τους γιους του ο γιος του Ντάνι Ο' Κάρολ. Η οικογενειακή αυτή υπόθεση κινηματογραφείται στη Σκωτία, για την ακρίβεια στη Γλασκώβη, μπροστά σε κοινό: κάθε ημίωρο επεισόδιο είναι ένα θεατρικό μονόπρακτο που γυρίζεται σχεδόν χωρίς καμία διακοπή - ή μάλλον διακόπτεται μόνο από τα γέλια και τα χειροκροτήματα των θεατών.

Γιατί όμως επέλεξα να ασχοληθώ με μια σειρά που δεν βλέπουμε στην Ελλάδα; Επειδή τη στιγμή που γίνεται λόγος για την παρακμή της ελληνικής τηλεόρασης λόγω οικονομικής στενότητας, παρακολουθώντας το «Mrs Brown's boys» συνειδητοποίησα ότι καλή τηλεόραση μπορείς να κάνεις και με λίγα χρήματα. Εν προκειμένω, εκείνα που χρειάζονται είναι ένα γερό σενάριο, μερικοί ταλαντούχοι ηθοποιοί, δύο-τρεις κάμερες και δύο λιτά σκηνικά - η υπόθεση εξελίσσεται στο σαλόνι και στην κουζίνα της κυρίας Μπράουν. Με αυτά τα υλικά μια θεατρική παράσταση μετατρέπεται σε σίριαλ που καθηλώνει κάθε εβδομάδα εκατομμύρια τηλεθεατές: το πρώτο επεισόδιο του πρώτου κύκλου (22 Φεβρουαρίου 2011) το παρακολούθησαν 2.640.000 τηλεθεατές, ενώ το πρώτο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου (26 Δεκεμβρίου 2011) 6.610.000 άτομα! Ναι, είναι τελικά πολύ πιο εύκολη απ' ό,τι νομίζουμε η συνταγή της επιτυχίας. Η κυρία Μπράουν την κατέχει. Μήπως να την αντιγράφαμε;

PAUSE DÉJEUNER

Anthony Gayton

ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ-ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟ ΚΡΥΟ

Τα τρόφιμα-αντίδοτο στο κρύο

Ρεπορτάζ: Ρούλα Τσουλέα (ygeia.tanea.gr)

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί η κουζίνα στις θερμότερες περιοχές του κόσμου χαρακτηρίζεται συχνά από την πικάντικη γεύση της; Η απάντηση κρύβεται στην προκαλούμενη από την τροφή θερμογένεση – με άλλα λόγια, την παραγωγή θερμότητας από την πέψη των τροφίμων που καταναλώνουμε.

Τα πράγματα είναι απλά. Όταν τρώμε, ο οργανισμός ενεργοποιεί τη διαδικασία της πέψηςγια να διασπάσει την τροφή και να μεταβολίσει και να απορροφήσει τα θρεπτικά συστατικά της. Η πέψη διαρκεί αρκετές ώρες και στη διάρκειά της παράγεται θερμότητα, με την ποσότητα της παραγόμενης θερμότητας να εξαρτάται αποκλειστικά από το είδος της τροφής και τις θερμίδες που περιέχει.

Η όλη διαδικασία σημαίνει ότι αυξάνεται η εσωτερική θερμοκρασία του οργανισμού. Όταν κάνει ζέστη, η αύξηση αυτή σημαίνει πως αφενός αυξάνεται η διαφορά θερμοκρασίας οργανισμού-περιβάλλοντος και έτσι νιώθουμε πιο δροσεροί, αφετέρου ιδρώνουμε και συνεπώς δροσιζόμαστε. Αντιθέτως, όταν κάνει κρύο σημαίνει πως νιώθουμε πιο ζεστοί.

«Ο μηχανισμός αυτός είναι ζωτικός για την επιβίωσή μας», λέει η διαιτολόγος-διατροφολόγος Αστερία Σταματάκη, επιστημονική συνεργάτις στην Γαστρεντερολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Νικαίας. «Τα ανθρώπινα πλάσματα είναι θερμόαιμοι οργανισμοί και έτσιο οργανισμός πρέπει να δουλεύει ασταμάτητα για να διατηρεί μια ιδανική, εσωτερική θερμοκρασία που εξασφαλίζει την σωστή λειτουργία των οργάνων του».

Η θερμοκρασία αυτή, σύμφωνα με επιστήμονες από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Τζώρτζια, κυμαίνεται από 36,6 έως 37,7 βαθμούς Κελσίου, αν και για τους περισσότερους ανθρώπους είναι κάτω από 37 βαθμούς.

Τώρα λοιπόν που κάνει κρύο, αν το σώμα μας είναι παγωμένο, η κατανάλωση ορισμένων τροφίμων μπορεί να μας βοηθήσει να αυξήσουμε την εσωτερική θερμοκρασία μας.

Φασολάδα και σούπες

«Μεγάλη αύξηση στην σιτιογενή θερμογένεση, όπως είναι ο επιστημονικός όρος, επιτυγχάνεται έπειτα από την κατανάλωση πρωτεϊνών και υδατανθράκων, δηλαδή κρέατος, ζυμαρικών κ.τ.λ.», εξηγεί η κυρία Σταματάκη. «Αντιθέτως, η σιτιογενής θερμογένεση είναι ελάχιστη όταν καταναλώνουμε λίπος».

Πρακτικά, αυτό σημαίνει πως φασολάδα και σούπες αποτελούν δύο από τις καλύτερες επιλογές μας για το κρύο. «Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλα τα ορεινά χωριά προτείνεται ως “θερμαντικό πιάτο” η φασολάδα, η οποία είναι πλούσια τόσο σε πρωτεΐνες όσο και σε υδατάνθρακες», λέει η κυρία Σταματάκη. «Μια άλλη καλή επιλογή θα μπορούσε να είναι η κοτόσουπα και γενικώς κάθε κρεατόσουπα με ρύζι, επειδή συνδυάζει τις πρωτεΐνες από το κοτόπουλο ή το κρέας με τους υδατάνθρακες από το ρύζι».

Οι σούπες δίχως πρωτεΐνες, όπως οι περισσότερες σούπες λαχανικών, επίσης μπορούν να μας ζεστάνουν, αν και η παρεχόμενη αύξηση της θερμοκρασίας είναι προσωρινή και δίχως μεγάλη διάρκεια. Το καλό, όμως, είναι πως μια ζεστή σούπα μπορεί να μας προσφέρει άμεση ζεστασιά.

Καυτερές πιπεριές και πιπέρια

Οι καυτερές πιπεριές δεν προσφέρουν μόνο γεύση και άρωμα στα πιάτα αλλά περιέχουν και κάποιες ουσίες που βοηθούν στην αύξηση της εσωτερικής θερμοκρασίας, επισημαίνει η κυρία Σταματάκη.

Η καψαικίνη, μια ουσία που βρίσκεται στις καυτερές πιπεριές, όπως οι τσίλι, διεγείρει το κυκλοφορικό σύστημα και αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος. Μεγάλη προσοχή στην κατανάλωσή τους, όμως, πρέπει να επιδεικνύουν άτομα με προβλήματα έλκους στον γαστρεντερικό σωλήνα, προειδοποιεί.

Καλή θερμογενετική δράση έχει και το μαύρο πιπέρι, εξαιτίας της πιπερίνης που περιέχει - μία ουσίας η οποία αυξάνει τη θερμογένεση μέσω της επίδρασης της στο νευρικό σύστημα.

Λαχανικά

Ορισμένα λαχανικά, ιδίως αυτά που αναπτύσσονται κάτω από την επιφάνεια της γης όπως οι πατάτες, οι γλυκοπατάτες, τα καρότα και τα παντζάρια, είναι πιο δύσπεπτα και συνεπώς απαιτούν περισσότερη ενέργεια για να αξιοποιηθούν από τον οργανισμό.

Όταν, λοιπόν, ενεργοποιείται ο οργανισμός για την πέψη τους, παράγεται ενέργεια η οποία αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος.

Άλλες τροφές που μπορεί να μας ζεσταίνουν είναι οι εξής:

* Τzίντζερ : Το τζίντζερ περιέχει δύο χημικές ουσίες, την gingerol(τζιντζερόλη) και την shogaol (σογκαόλη), οι οποίες είναι υπεύθυνες για την ιδιαίτερη γεύση του αλλά του προσδίδουν και θερμαντικές ιδιότητες.

* Μπαχαρικά και καρυκεύματα: Η κανέλα , ο κόλιανδρος καιτο σκόρδο φαίνεται να συμβάλλουν στην αύξηση της εσωτερικής θερμοκρασίας του οργανισμού.

* Πράσινο Τσάι : Το πράσινο τσάι περιέχει μια ομάδα ουσιών που λέγονται κατεχίνες και οι οποίες φαίνεται ότι αυξάνουν τη θερμογένεση.

Το αλκοόλ

Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση, το αλκοόλ όχι μόνον δεν θερμαίνει τον οργανισμό, αλλά προκαλεί διαστολή των αγγείων με συνέπεια λίγη ώρα έπειτα από την κατανάλωσή του να αρχίζει η αποβολή θερμότητας από τον οργανισμό και έτσι να κρυώνουμε περισσότερο.

ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ κε ΓΚΡΙΝ

“Κάθε Πέμπτη Κε Γκριν” του Jeff Baron

Ο κύριος Γκριν, ένας στρυφνός ηλικιωμένος Εβραίος, έχει χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του και ζει απομονωμένος στο παράξενο διαμέρισμά του.

Τίποτα δεν μπορεί να τον κάνει να απαρνηθεί τις μονήρεις συνήθειές του έως ότου ένα ασήμαντο αυτοκινητικό ατύχημα αλλάξει τα πάντα.

Ο νεαρός Εβραίος Ρος υποχρεώνεται από τον δικαστή να επισκέπτεται κάθε Πέμπτη το “θύμα” του.

Αυτή η υποχρέωση θα σταθεί η αφορμή για να αναπτύξουν οι δύο άνδρες μια ιδιαίτερη σχέση.

Ο ένας βρίσκεται στο τέλος της ζωής του, είναι κλεισμένος στο καβούκι του, τσακωμένος με τη μοναχοκόρη του, προσκολλημένος στις εβραϊκές παραδόσεις και προτάσσει την περιφρόνησή του για τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο άλλος είναι νέος, ομοφυλόφιλος, απομακρυσμένος από το οικογενειακό περιβάλλον και θύμα των προκαταλήψεων.

Και οι δύο όμως είναι τόσο φοβισμένοι όσο και εγωιστές και ζουν στο περιθώριο του κοινωνικού τους περίγυρου.

Ο κ. Γκριν και ο Ρος θα χτίσουν σιγά-σιγά και μέσα από πολλές συγκρούσεις μια σχέση που θα οδηγήσει τις ζωές τους στη λύτρωση.

Το έργο ανεβαίνει στη σκηνή του Μικρού Θεάτρου στη Λάρισα

ΑΒΕΛ ΚΑΙ ΚΑΪΝ

Cain & Abel

by Anthony Gayton

ΤΥΝΗΣΙΑ. "Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ"

Tunisia rights minister pledges to deny freedom to gays

Human rights minister Samir Dilou attacks Gayday magazine and agrees gays need ‘medical treatment’ in TV interview

Dan Littauer, gaystarnews.com, 6/2/2012

Tunisia’s human rights minister has attacked an online gay magazine while being interviewed by homophobic TV presenter Samir El-Wafi.

Minister Samir Dilou said ‘freedom of expression has its limits’ and agreed homosexuality was a ‘perversion’ which needed to be ‘treated medically’.

The attack on Gayday magazine, whose editor has faced religiously inspired hatred and death threats, comes after a month of scandals which has brought gay issues to the fore in Tunisia.

But there has been a long build-up to the current situation.

The post-revolutionary electoral campaigns used homosexuality as a political weapon between the various groups vying for power in the new Tunisia.

Supporters of the now ruling Ennahda party used ‘homosexual panic’ tactics to allege that liberal and secular parties would legalise gay rights and marriage if they were to win, they mockingly likened these other parties’ rallies to gay pride parades.

It put the spotlight on Tunisia’s lesbian, gay, bisexual and transgender community who were used to being overlooked rather than the focus of public debate.

Sex scandals and panic

Despite the uncertain atmosphere Gayday magazine, which claims to be the first online gay title in Tunisia, launched in March 2011 and initially received little attention other than from LGBT Tunisians.

But two scandals hit prominent members of the interim government lead by the Ennahda party three weeks ago. The first was the release of the brother of the Tunisian Minister of Justice, despite an allegation that he raped a young boy. The second, occurring just a few days later was a video posted on the internet by a left wing activist allegedly featuring the current Home Office minister, Ali Laarayedh in an erotic homosexual act with a fellow cellmate during the 1990s.

This gave the opposition more opportunity to use gay hatred to lambast and discredit the ruling Ennahda party. Online homophobic reactions rapidly spread over the Tunisian cyber-space.

Fadi, editor of Gayday magazine told Gay Star News: ‘It feels like suddenly, the subject of homosexuality is no longer a taboo, judging by the magnitude of homophobic posts across the Tunisian cyberspace. Of course there is some positive side just by raising the issue, but what concerned us was the excessive amount of homophobia as a political weapon.’

Liberty walk denies gays

A ‘Walk for liberties, all liberties’ attracted nearly 10,000 Tunisians on 28 January which came after a series of human rights violations mainly against freedom of expression. Participants chanted ‘we won’t sell our freedom!’ But most of the Tunisian gay, bi and trans people didn’t feel their presence or rights were welcome.

‘I didn’t go simply because I see freedom is portrayed by Islamists as a contradiction to their principles. They interpret it as a license for alcohol, nudity and sex which they oppose firmly,’ said Lilia, a lesbian activist.

And Marwan, a 24-year-old gay engineering student added: ‘There was no point for me to join the march. Gay rights don’t figure on their list, they don’t even consider us humans!’

Still some remained defiant, like Bilel, a 35-year-old gay teacher who told Gay Star News: ‘I went to the march because I think it's the right time to demand freedom for all.’

The few who made it were shocked to be greeted by homophobic signs and slogans used by their fellow left wing activists.

One read: ‘0.0% is better than a successful faggot’ [ie it is better to have no support than to be a ‘gay’ like the interior minister].

Διαβάστε ένα αφιέρωμα του γκέι τυνησιακού ηλεκτρονικού περιοδικού στην Αρχαία Ελλάδα εδώ:

http://gaydaymagazine.wordpress.com/2012/02/06/%D8%A7%D9%84%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%87%D8%A7%D8%AF-%D8%A3%D9%85%D8%A7%D9%85-%D8%A7%D9%84%D9%85%D8%AB%D9%84%D9%8A%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D8%AC%D9%86%D8%B3%D9%8A%D8%A9/

ΓΚΕΪ ΠΑΤΕΡΑΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΣΒΙΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΤΟΥ

Γκέι μπαμπάς διεκδικεί το παιδί του από τις λεσβίες μητέρες του

iefimerida.gr, 7/2/2012

Μια περίεργη υπόθεση κηδεμονίας ενός δίχρονου αγοριού απασχολεί τα βρετανικά δικαστήρια που θα κληθούν να πάρουν μια ομολογουμένως δύσκολη απόφαση.

Ο πατέρας του παιδιού που είναι ομοφυλόφιλος σύμφωνα με τα λεγόμενα της μητέρας που είναι επίσης ομοφυλόφιλη είχε κάνει μαζί της κοινή συμφωνία πως θα της έδινε το σπέρμα του προκειμένου να αποκτήσει ένα παιδί με την σύντροφό της. Η μητέρα ισχυρίζεται ότι η «συμφωνία» κλείστηκε σε ένα εστιατόριο και πως εξ' αρχής ο πατέρας δεν σκόπευε να έχει καμία περαιτέρω σχέση με το παιδί, ωστόσο ο πατέρας επιμένει ότι ποτέ δεν υπήρξε ένας «απλός δωρητής σπέρματος» και τώρα διεκδικεί να βλέπει το παιδί του.

Η υπόθεση περιπλέκεται ακόμα περισσότερο καθώς προκύπτει πως ο πατέρας και η μητέρα του παιδιού υπήρξαν στο παρελθόν παντρεμένοι, αλλά πήραν διαζύγιο και τελείωσαν έναν «γάμο κοινού συμφέροντος» όπως τον αποκάλεσαν και οι δυο.

Επίσης προκύπτει πως ο πατέρας ήταν παρών στην γέννηση του παιδιού του και διατηρούσε καλές σχέσεις με την μητέρα καθ' όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Ωστόσο η μητέρα και η φίλη της δηλώνουν «προδομένες» από τον πατέρα, που τον χαρακτηρίζουν έναν πρώην καλό φίλο, αλλά δεν καταλαβαίνουν γιατί επιμένει να διεκδικεί περισσότερο χρόνο με το παιδί του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι τρεις γονείς είναι ευκατάστατοι και ζουν στο κέντρο του Λονδίνου.

ΑΔΕΡΦΕΣ

Η ομάδα Θεατρικές Πartίδες παρουσιάζει την ξεκαρδιστική κωμωδία του Ίανου Σβάρνα, ΑΔΕΡΦΕΣ, σε σκηνοθεσία Πρόδρομου Τοσουνίδη.

Τί συμβαίνει όταν μια Γαλλίδα σχεδιάστρια μόδας, μια Αμερικάνα τραγουδίστρια, μια δυναμική Κρητικιά, μια αγρότισσα από την Καρδίτσα και μια καλόγρια έρχονται στην Αθήνα για να παντρέψουν τον αδελφό τους ώστε να μοιραστούν την κληρονομιά; Η κατάσταση περιπλέκεται όταν έρχονται να προστεθούν μια Ρωσίδα οικονόμος, μια πλασιέ βιβλίων, μια ιερόδουλη, ένας νταβατζής και ο gay σύντροφος του αδελφού!

Έρωτες, δολοπλοκίες και άφθονο γέλιο στο πρώτο έργo του Ίανου Σβάρνα, το οποίο αποδεικνύεται και το καλύτερο αντίδοτο στην οικονομική κρίση!

Πρωταγωνιστούν (με σειρά εμφάνισης):

Ίανος Σβάρνας, Γιώργος Κυριάκου, Λίλια Χουσαΐνοβα, Γεωργία Μπεκιάρη, Γεωργία Καραμέρου, Έλενα Κροτσιάνι, Κατερίνα Λιάτση, Βίκυ Τσώτα, Ίλντα Γκιώνη, Φανή Παλιούρα και ο Φίλιππος Κωνσταντίνος!

Σκηνοθεσία : Πρόδρομος Τοσουνίδης

Μουσική : Χρήστος Θεοδώρου

Χορογραφίες : Γεωργία Καραμέρου

Σκηνικά : DF Design

Η ΚΟΥΒΑ ΤΟΥ KEVIN SLACK 3

ΣΠΟΤ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ

Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΡΑΝΤΚΛΙΦ ΣΤΟ ATTITUDE

Daniel Radcliffe: "The ultimate reason gay marriage should be legalised everywhere is because, as a kid, you look to your mum and dad and they're married; then you look at the gay couple who've been together for the same amount of time, but because they can't get married their relationship doesn't seem the same.

"Yes, gay marriage is about symbolically blessing a relationship, but the larger issue is about transmitting a fundamental message about equality. Gay people should have equality in law everywhere.

"If you grow up as a young gay man knowing you don't have the same opportunities as everyone else you're going to feel victimised and massive prejudice towards you.

ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ. ΣΑΜΠΑ, ΙΔΡΩΤΑΣ ΚΑΙ...

Ronaldo Gutierrez

ΤΑ ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 2

Περιγράφονται πολλά φαγητά και ποτά στην αρχαία Ελλάδα που θεωρούνταν αφροδισιακά.

Για παράδειγμα μια από τις συνήθεις αφροδισιακές συνταγές των αρχαίων, ήταν η προσθήκη σκόρδου και τυριού στο κρασί που έπιναν.

Επίσης από τα λαχανικά, οι βολβοί γενικά (κρεμμύδι, σκόρδο, παντζάρι), ήσαν περιβόητοι για τις θετικές τους επιδράσεις στη σεξουαλική ορμή των ανθρώπων.

Ο Ιπποκράτης, ο πατέρας της Ιατρικής, συνιστούσε τις φακές για την αύξηση της σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών. Μάλιστα θεωρούσε ότι οι φακές προστάτευαν τη σεξουαλική δύναμη των ανδρών καθώς προχωρούσαν στα χρόνια και έφθαναν στα γεράματα.

Ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, υιοθέτησε τις θέσεις του Ιπποκράτη για τις φακές. Μάλιστα προχώρησε συστήνοντας το μαγείρεμα των φακών μαζί με σαφράνι (ή αλλιώς κρόκος, πρόκειται για ένα από τα πιο ακριβά μπαχαρικά που υπάρχουν στο κόσμο).

Ο Πλούταρχος σύστηνε τη φασολάδα για την ενδυνάμωση της σεξουαλικής διάθεσης και ορμής.

Ο Διοσκουρίδης και ο Πλούταρχος αναφέρονται σε ένα είδος άγριας ορχιδέας που θεωρούσαν ως εξαίρετο αφροδισιακό.

Επίσης συστηνόταν το φυτό σταφυλινός (σταφυλινός ο άγριος και ο σταφυλινός ο κηπευτός) για το οποίο πίστευαν ότι αύξανε τόσο πολύ τη σεξουαλική διάθεση που θεωρείτο ως φάρμακο για το σεξ.

Το σησάμι και το μέλι θεωρούνταν ως αφροδισιακά. Χρησιμοποιούνταν είτε από μόνα τους είτε προστίθεντο σε σαλάτες με βραστούς εδώδιμους βολβούς .

Το σκόρδο ήταν δημοφιλές από την εποχή του Ομήρου. Οι αφροδισιακές και θεραπευτικές του ιδιότητες είχαν γίνει αντιληπτές στον άνθρωπο από τότε. Έτρωγαν σκόρδο κάθε μέρα με ψωμί και επίσης το πρόσθεταν σε σαλάτες.

Με βάση το σκόρδο κατασκεύαζαν μια πάστα που περιείχε επιπρόσθετα από το σκόρδο, τυρί, αυγά, μέλι και λάδι. Πιθανόν η γνωστή μας σκορδαλιά να προέρχεται από εκεί.

Όπως το σκόρδο έτσι και το κρεμμύδι, ήταν μέρος της καθημερινής διατροφής των αρχαίων Ελλήνων και θεωρείτο ιδιαίτερα ισχυρό αφροδισιακό.

Τα μανιτάρια και ιδιαίτερα οι τρούφες, θεωρούνταν εξαιρετικής ποιότητας αφροδισιακά. Η σπανιότητα και το άρωμα της τρούφας, της προσδίδαν ιδιαίτερη αφροδισιακή αξία.

Τα σύκα είχαν ιδιαίτερη θέση στην εκτίμηση των αρχαίων Ελλήνων σχετικά με τη σεξουαλική τους ζωή και ως αφροδισιακό. Υπήρχε μάλιστα μια ξέφρενη τελετουργία συνουσίας στην οποία το σύκο είχε τιμητική θέση.

Το πράσο, πιθανόν λόγω του σχήματος του (φαλλικό), θεωρείτο αφροδισιακό.

Αναφορικά με το δυόσμο οι απόψεις ήταν διιστάμενες. Ο Ιπποκράτης θεωρούσε ότι η συχνή κατανάλωση δυόσμου μπορούσε να διαλύει το σπέρμα, να μειώνει τις στυτικές ικανότητες των ανδρών και να κουράζει το σώμα.

Αντίθετα ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι ο δυόσμος σε οποιαδήποτε μορφή και εάν καταναλωνόταν, είχε εξαιρετικές αφροδισιακές ιδιότητες. (cookmania.gr)

THESsaloniki PRIDE?

"ΣΤΗ ΜΠΟΓΚΟΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΪ". ΜΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗ ΤΩΝ ΛΟΑΔ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Να υποθέσουμε ότι ο δήμαρχος της Μπογκοτά και το κολομβιανό λοαδ κίνημα δεν ασχολούνται με σοβαρότερα ζητήματα όπως οι "αιγίδες" και οι "σκούφιες με μαργαριτάρι";