20.1.17

ΒΡΑΖΙΛΙΑ. ΜΑΧΑΙΡΩΣΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΗΣ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΗΤΑΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ

Έγκλημα ΣΟΚ: 32χρονη μαχαίρωσε μέχρι θανάτου τον γιο της επειδή ήταν ομοφυλόφιλος!
star.gr
Φρίκη και αποτροπιασμό προκαλεί η δολοφονία ενός 17χρονου από την ίδια του την μητέρα!
Όπως μετέδωσε το Fox News, η 32χρονη Tatiana Lozano Pereiraδεν μπορούσε με τίποτα να «χωνέψει» πως ο έφηβος γιος της ήταν ομοφυλόφιλος
Γι΄αυτό και αποφάσισε να… του δώσει ένα μάθημα, καλώντας τον να επιστρέψει στο σπίτι μετά τον καυγά που είχαν την παραμονή των Χριστουγέννων.
Ο Itaberli Lozano, ανίδεος για το τραγικό τέλος που του επεφύλασσε η μοίρα, πήγε να δει την μητέρα του,αλλά αντί για εκείνη του την είχαν στημένη δυο κακοποιοί που η 32χρονη είχε προσλάβει προκειμένου να τον χτυπήσουν για τιμωρία.
Στην πορεία, και ενώ ο 17χρονος γιος ήταν χτυπημένος στο πάτωμα, η 32χρονη  άλλαξε γνώμη και τους διέταξε να τον σκοτώσουν.
Όταν εκείνοι αρνήθηκαν και έφυγαν, πήρε ένα μαχαίρι κουζίνας και τον μαχαίρωσε, ανακοίνωσαν οι αρχές.
Η 32χρονη που ομολόγησε στην αστυνομία το στυγερό έγκλημα κατά τη διάρκεια της πρώτης ανάκρισης, είπε πως απομάκρυνε το πτώμα του παιδιού της με την βοήθεια του συζύγου της, που ήταν πατριός του παιδιού και πως τελικά έκαψαν το πτώμα σε μια φυτεία ζαχαροκάλαμου προκειμένου να χαθούν τα ίχνη της δολοφονίας. Δύο μέρες αργότερα δήλωσε την εξαφάνισή του.
Το απανθρακωμένο σώμα του Lozano βρέθηκε στις 7 Ιανουαρίου, ενώ σύμφωνα με τον θείο του 17χρονου Dario Rosa, αλλά και άλλους συγγενείς, η μητέρα του τον είχε απορρίψει από καιρό και είχε οργιστεί όταν έμαθε για την ομοφυλοφιλία του. Πληροφορίες αναφέρουν πως προσπαθώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό της,η μητέρα είπε πως ο Itaberli έκανε χρήση ναρκωτικών, ήταν επιθετικός και έφερνε άντρες στο σπίτι. Ωστόσο ο θείος του παιδιού είπε πως οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ψέματα και πως αιτία για το έγκλημα ήταν η ομοφυλοφιλία του 17χρονου.

19.1.17

ΓΙΑΤΡΟΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΤΥΧΕΙ...


Μετά το με το «σάλιο κολλάει το AIDS» του πρώην βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Μιχελογιαννάκη και τον ιό ΧΙΒ του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Παύλου Πολάκη, ένας ακόμη ιατρός της πολιτικής αναλύει και αποδεικνύει ιατρικά πως δεν είναι ομοφοβικός, αλλά η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια και μάλιστα κολλητική! (athensvoice.gr)

Την σαφή ενόχληση του Κ. Μητσοτάκη προκάλεσε η δήλωση του βουλευτή κ. Γιακουμάτου περί ομοφυλοφιλίας. Συγκεκριμένα ο βουλευτής της ΝΔ μιλώντας στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» ανέφερε:
«Δεν είμαι ομοφοβικός. Απλώς πρέπει να έχουνε όλοι παραδείγματα. Άμα δεις στην τηλεόραση όλα τα παραδείγματα είναι το 90%, τα πετυχημένα, ομοφυλοφιλικά. Όταν το παιδί βλέπει ότι ανεβαίνει, ανεβαίνει, ε… κολλάει. Είναι κολλητική αρρώστια».
Η τοποθέτηση προκάλεσε σωρεία αντιδράσεων με τον ίδιο τον πρόεδρο της ΝΔ K. Mητσοτάκη να κάνει σχετικό tweet: «Η δήλωση του κ. Γιακουμάτου ήταν ατυχής. Του ζήτησα να ανακαλέσει & να ζητήσει συγγνώμη απ' όσους έθιξε. Η Ν.Δ. δεν ανέχεται καμία διάκριση».
Ο ίδιος ο βουλευτής εξέδωσε ανακοίνωσε που μεταξύ άλλων αναφέρει: «Δεν υπήρξα και δεν είμαι ομοφοβικός το οποίο δηλώνω ξεκάθαρα. Και όπως δηλώνω ρητά σέβομαι απόλυτα τον σεξουαλικό προσανατολισμό κάθε ανθρώπου. Το επίμαχο σημείο αναφέρεται  σε μια συζήτηση για τα πρότυπα. Είμαι 40 χρόνια ειδικός παθολόγος και δεν θα μπορούσα να πω ποτέ ότι η ομοφυλοφιλία είναι ασθένεια.Έχω ψηφίσει και το σύμφωνο συμβίωσης και το νομοσχέδιο για την άρση οποιασδήποτε διάκρισης .Για όλους όσους εξαιτίας της παραπληροφόρησης όχι αθώων δημοσιογραφικών οργάνων εθίγησαν ζητώ συγγνώμη» (kathimerini.gr)

18.1.17

OUT OF IRAQ



Οι άνδρες που ερωτεύτηκαν στο εμπόλεμο Ιράκ και έφτασαν στην άλλη άκρη για να ζήσουν μαζί
Στρατιώτης και διερμηνέας ζουν, πλέον, ευτυχισμένοι στην Αμερική - Αυτή είναι η ιστορία τους που έγινε ντοκιμαντέρ
newsbeast.gr, 15/1/2017
Το 2003 ο Nayyef Hrebid βρέθηκε στη δίνη του πολέμου στο Ιράκ. Απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, αποφάσισε να δουλέψει ως μεταφραστής για τον Αμερικανικό Στρατό, αφού δεν μπορούσε να βρει δουλειά στο αντικείμενο των σπουδών του.
«Τοποθετήθηκα στο Ραμάντι, ήταν το χειρότερο μέρος για να βρίσκεται κανείς εκείνη την εποχή. Βγαίναμε για περιπολίες και ο κόσμος σκοτωνόταν από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς και πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Αναρωτιόμουν "γιατί είμαι εδώ; Γιατί το κάνω αυτό;"».
Υπήρξε όμως μια συνάντηση, με έναν στρατιώτη του ιρακινού στρατού, που τα άλλαξε όλα.
«Εκεί που καθόμουν εμφανίστηκε αυτός ο τύπος. Τα μαλλιά του ήταν μαύρα και έλαμπαν κι εκείνος χαμογελούσε. Είπα μέσα μου "θεέ μου, αυτός ο άνδρας είναι πολύ όμορφος". Ένιωσα σαν να είχε συμβεί κάτι πολύ όμορφο σε εκείνο το πολύ άσχημο μέρος».
Ο Nayyef Hrebid
Ο Hrebid έκρυβε τη σεξουαλική του ταυτότητα. Δεν είχε αποκαλύψει την ομοφυλοφιλία του καθώς οι σχέσεις μεταξύ ομοφύλων είναι ταμπού στο Ιράκ και οι ομοφυλόφιλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο βίαιων επιθέσεων, εξηγεί το BBC.
Παρότι η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη στη χώρα, ακτιβιστές καταγγέλλουν στοχευμένες θανάσιμες επιθέσεις σε πολλούς άνδρες ομοφυλόφιλους και μερικές γυναίκες. Τη διετία 2015-2016 το Ισλαμικό Κράτος εκτέλεσε πολλούς άνδρες κατηγορώντας τους για ομοφυλοφιλία - πετώντας κάποιους από τις οροφές κτιρίων.
«Στο Ιράκ, το να είσαι γκέι είναι πολύ λάθος και ντροπιάζει την οικογένειά σου. Μπορείς ακόμα και να σκοτωθείς, οπότε πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός» λέει.
Αυτό που ο Hrebid δεν είχε τότε συνειδητοποιήσει είναι πως και ο στρατιώτης που είχε δει, ο Btoo Allami, τον είχε προσέξει και είχε νιώσει έλξη για εκείνον.
Ο Btoo Allami
«Ένιωθα εκείνο το παράξενο συναίσθημα σαν να βρήκα κάποιον που έψαχνα. Τα συναισθήματά μου εντείνονταν με τον καιρό και ήξερα πως ήθελα να του μιλήσω» λέει από την πλευρά του ο Allami.
Η ευκαιρία να γνωριστούν ήρθε όταν συμμετείχαν σε κοινή αποστολή στο νοσοκομείο της πόλης.
«Επιστρέφαμε μετά τις περιπολίες και μια μέρα ο Btoo με προσκάλεσε να φάω μαζί του και με τους άλλους στρατιώτες και να συζητήσουμε» αφηγείται ο Hrebid. «Συζητούσαμε και τα επόμενα βράδια και τα αισθήματά μου για εκείνον δυνάμωναν».
Τρεις ημέρες αργότερα βρήκαν μια δικαιολογία και βγήκαν έξω για να μιλήσουν μόνοι τους. Κάθισαν στο χώρο που στάθμευαν τα οχήματα, που ήταν γεμάτος αμερικανικά Humvees. «Ένιωσα πολύ κοντά του, πως είχε έρθει η ώρα να πω κάτι» θυμάται ο Allami. «Έτσι, του μίλησα για τα αισθήματά μου, του είπα πως τον αγαπώ. Εκείνος με φίλησε κι έφυγε. Ήταν μια υπέροχη νύχτα. Τις επόμενες δύο ημέρες δεν μπόρεσα να φάω μπουκιά…».
Η σχέση τους προχώρησε κι έτσι περνούσαν ολοένα και περισσότερο χρόνο μαζί. Στις αποστολές ο Hrebid προσπαθούσε να είναι κοντά στον Allami παρότι θα έπρεπε να είναι με τους Αμερικανούς. Περπατούσαν μαζί και έβγαζαν μαζί φωτογραφίες.
Προφανώς σύντομα το πρόσεξαν οι Αμερικανοί και οι Ιρακινοί συνάδελφοί τους. «Είπα στον Αμερικανό προϊστάμενό μου για τον Btoo κι εκείνος με βοήθησε για να μπορέσει να μείνει μαζί μου στο αμερικανικό στρατόπεδο για μερικά βράδια» αφηγείται ο Hrebid.
«Αλλά κάποιοι άλλοι στρατιώτες σταμάτησαν να μου μιλούν όταν ανακάλυψαν πως είμαι γκέι. Ένας φίλος μου διερμηνέας, από την πόλη μου, έφτασε να με χτυπήσει με ένα ραβδί, μου έσπασε το χέρι» προσθέτει.
Το 2007 οι Hrebid και Allami μεταφέρθηκαν στην περιοχή Ντιγουανίγια στο νότιο Ιράκ. Ήταν τυχεροί γιατί ήταν στην ίδια πόλη αλλά και πάλι έπρεπε να κρατούν τη σχέση τους μυστική.
Το 2009 ο Hrebid υπέβαλε αίτηση για άσυλο στις ΗΠΑ καθώς η εμπλοκή του με τον αμερικανικό στρατό έκανε πολύ επικίνδυνη την παραμονή του. «Πίστευα πως θα πήγαινα πρώτα εγώ και μετά θα ήταν εύκολο να ακολουθήσει και ο Btoo. Ήξερα πως αν μέναμε στο Ιράκ δεν είχαμε μέλλον. Θα καταλήγαμε παντρεμένοι με γυναίκες και θα κρυβόμαστε όλη την υπόλοιπη ζωή μας» θυμάται.
Του χορηγήθηκε καθεστώς ασύλου κι εγκαταστάθηκε στο Σιάτλ. Ωστόσο οι προσπάθειές του να βρει βίζα για να μεταφερθεί εκεί και ο Allami απέτυχαν. Εντωμεταξύ η οικογένεια του Allami είχε ανακαλύψει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό και τον πίεζε να παντρευτεί γυναίκα. Με τη βοήθεια του Michael Failla, φίλου του Hrebid και ιερέα σε εκκλησία του Σιάτλ, κατάφερε να διαφύγει στη Βηρυτό.
«Δεν ήταν εύκολη απόφαση, είχα συμβόλαιο 25 ετών με τον στρατό» εξηγεί ο Allami «και ήμουν το μόνο στήριγμα της οικογένειάς μου. Αλλά ήξερα πως έπρεπε να είμαι με τον Nayyef».
Τότε έκανε αίτηση στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες προκειμένου να μετεγκατασταθεί αλλά η τουριστική βίζα του έληξε πριν λυθεί η υπόθεσή του. Έτσι, ως παράνομος μετανάστης έπρεπε να κρύβεται από στρατιώτες και σημεία ελέγχου για να μην τον πιάσουν και τον ξαναστείλουν στο Ιράκ.
«Η αναμονή ήταν δύσκολη, ένιωθα να έχω κολλήσει και να μην προχωρώ. Αλλά όποτε μιλούσα στον Nayyef με έκανε να νιώθω πιο δυνατός» αφηγείται.
Μιλούσαν μέσω Skype κάθε μέρα.
«Με παρακολουθούσε να φτιάχνω πρωινό κι εγώ τον έβλεπα να μαγειρεύει βραδινό και μιλούσαμε σαν να ζούσαμε μαζί» περιγράφει ο Hrebid.
Ο Allami πέρασε από συνέντευξη στην Ύπατη Αρμοστεία πολλές φορές αλλά η αίτησή του «κολλούσε» σε προβλήματα και καθυστερήσεις. Για ακόμα μια φορά παρενέβη με σωτήριο τρόπο ο Michael Failla, που ταξίδεψε δύο φορές μέχρι τη Βηρυτό για να μιλήσει υπέρ του.
Περιμένοντας την απόφαση της Ύπατης Αρμοστείας, ο Allami πέρασε από συνέντευξη και στην πρεσβεία του Καναδά στον Λίβανο και με τη βοήθεια του Failla κατάφερε να ταξιδέψει στο Βανκούβερ τον Σεπτέμβριο του 2013.
Έτσι ο ένας ήταν στο Βανκούβερ και ο άλλος στο Σιάτλ. Το ζευγάρι χώριζε πλέον απόσταση 225 χιλιομέτρων- και τα σύνορα. Ο Hrebid επισκεπτόταν τον Btoo κάθε Σαββατοκύριακο και κάθε μέρα που δεν είχε δουλειά.
Παντρεύτηκαν στον Καναδά τον Φεβρουάριο του 2014 και στη συνέχεια ο Hrebid ζήτησε αμερικανική βίζα για τον σύζυγό του πλέον Allami. Ένα χρόνο αργότερα τους κάλεσαν για συνέντευξη στην αμερικανική υπηρεσία μετανάστευσης στο Μόντρεαλ.
«Η πτήση ήταν μεγάλη, έξι ή επτά ώρες, και είχε παγωνιά, 27 βαθμούς κάτω από το μηδέν» θυμάται ο Hrebid. «Η υπάλληλος μας έκανε 3-4 ερωτήσεις και ύστερα από δέκα λεπτά είπε στον Btoo: μπορείτε να ζήσετε ως μετανάστης στις ΗΠΑ. Χρειάστηκε να της ζητήσω να επαναλάβει αυτό που είχε πει. Έκλεισα με το χέρι μου το στόμα μου για να μην ουρλιάξω. Βγήκαμε έξω, έκλαιγα κι έτρεμα. Δεν μπορούσα να το πιστέψω πως επιτέλους ήταν αλήθεια. Θα ζούσαμε μαζί στο μέρος όπου θέλαμε!»
Τον Μάρτιο του 2015 οι Hrebid και Allami ταξίδεψαν από το Βανκούβερ στο Σιάτλ και αποφάσισαν να ξαναπαντρευτούν στις ΗΠΑ.  «Δεν γιορτάσαμε στον πρώτο μας γάμο και θέλαμε να γίνουν όλα όπως τα ονειρευόμασταν. Ήταν η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου» εξομολογείται ο Hrebid.
Σήμερα, όπως γράφει το BBC, ζουν μαζί στο Σιάτλ. Ο Hrebid είναι πλέον διευθυντής τμήματος στον κλάδο της διακόσμησης σπιτιού- και Αμερικανός πολίτης. Ο Allami έχει πράσινη κάρτα και αναμένεται να πάρει την αμερικανική υπηκοότητα τον επόμενο χρόνο. Εργάζεται ως επόπτης κτιρίων.
Η ιστορία τους έγινε ντοκιμαντέρ με τίτλο «Out of Iraq», το οποίο έκανε πρεμιέρα πέρσι στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λος Άντζελες.
«Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε. Μπορώ να του κρατώ το χέρι όταν περπατάμε στο δρόμο» λέει ο Hrebid και ο Allami συμφωνεί: «Είναι τόσο διαφορετικά τώρα για μας. Πριν νιώθαμε σαν να μην είχαμε ελπίδα αλλά τώρα νιώθουμε οικογένεια. Είναι μια πόλη φιλική προς τους γκέι. Ζω το όνειρό μου. Είμαι ελεύθερος».



17.1.17

ΠΕΝΗΝΤΑ!

Πενήντα! Πενήντα;
Κοσμάς Βίδος (tovima.gr, 15/1/2017)
Σαν τον επισκέπτη, που εσύ τον καλοδέχεσαι αλλά αυτός εισβάλλει στο σπίτι σου με κακές διαθέσεις. Για να σε αναστατώσει, να επιβληθεί με ανάγωγο τρόπο. Κάπως έτσι κατέφθασε το 2017 στη δική μου ζωή. Καταφέρνοντάς μου χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Και εγώ που το περίμενα έμπλεος ελπίδας, ζαλισμένος ακόμη από τη διάψευση, παίρνω βαθιές ανάσες για να ανακτήσω την ηρεμία και την αισιοδοξία μου. Είναι εξάλλου νωρίς για να αρχίσω να μετρώ έως τον ερχομό του 2018, που ελπίζω πως θα είναι τουλάχιστον πιο ευγενικό από τον νέο χρόνο. Ο οποίος νέος χρόνος με περίμενε τις πρώτες ώρες της πρώτης πρώτου, στο τρένο, με τη μορφή ενός όμορφου και καλοντυμένου αγοριού. Τόσο όμορφου και καλοντυμένου (συνδυασμός κλασικού και σπορ, σαν φωτογραφία από περιοδικό μόδας) που δεν γινόταν να μην το προσέξεις. Ηταν καθισμένο δίπλα στην πόρτα, εκεί που στάθηκα κι εγώ όρθιος, κρατώντας τη χειρολαβή. Εριξα ένα βλέμμα γύρω, στους αγέλαστους συνταξιδιώτες, σκέφτηκα πόσο βρώμικα είναι τα βαγόνια των εν Ελλάδι τρένων, και στράφηκα προς το αγόρι που εκείνη την ώρα έστελνε μηνύματα στο κινητό του.
Παρατηρούσα από πάνω μέχρι κάτω το άψογο της εμφανίσεώς του, όταν εκείνο με κοίταξε, χαμογέλασε και σηκώθηκε λέγοντας: «Παρακαλώ, καθίστε». «Δεν μπορεί», σκέφτηκα, «είμαι πολύ νέος για να μου συμβαίνει κάτι τέτοιο». Και όμως! Μου είχαν, για πρώτη φορά στη ζωή μου, προσφέρει τη θέση τους. «Καθίστε, προηγείστε». Προηγούμαι γιατί; Είσαι το πολύ δεκαπέντε, είμαι πενήντα. Σιγά τη διαφορά, τριάντα πέντε μόλις χρόνια. Τριάντα πέντε; Θα μπορούσε να είναι γιος μου. Από την άλλη, τα πενήντα δεν είναι μια ηλικία που δικαιολογεί να σου προσφέρουν τη θέση τους. Τόσο χάλια δείχνω; Στράφηκα προς το καταμουντζουρωμένο τζάμι του παραθύρου ζητώντας στο καθρέφτισμα του ειδώλου μου την επιβεβαίωση της ακμαιότητάς μου. Είδα έναν κύριο με κάτασπρα γένια δίπλα στο σύνθημα «Φασίστες κουφάλες, έρχονται κρεμάλες». Αυτό φταίει! Τα γένια που άφησα τους τελευταίους μήνες. Να τα κόψω, να τα βάψω κομοδινί ή να συνεχίζω να γηράσκω αεί διδασκόμενος; Το κομοδινί απορρίπτεται, καθώς και κάθε άλλη απόχρωση βαφής: δεν ξεχνώ εκείνη τη σκηνή στον «Θάνατο στη Βενετία» του Τόμας Μαν (και στην κατά Λουκίνο Βισκόντι κινηματογραφική και στην κατά Μπέντζαμιν Μπρίτεν οπερατική εκδοχή) όπου η μπογιά των μαλλιών του μεσήλικου ήρωα λιώνει υπό το φως του μεσογειακού ήλιου και κυλάει στο μέτωπό του. Θα τα κρατήσω, λοιπόν, τα μούσια στο αρχοντικό λευκό τους. Ισως να πάρω και ένα πτυσσόμενο μπαστούνι, από εκείνα που τα έχεις στην τσάντα και όταν νιώθεις αστάθεια (καταστάσεις της ηλικίας) τα ξεδιπλώνεις με μια ταχυδακτυλουργική κίνηση και εντυπωσιάζεις.
«Ετσι, θα γεράσω με χάρη» ανακοίνωσα στην Ισμήνη περιγράφοντάς της το περιστατικό στο τρένο και ζητώντας την άποψή της για την εικόνα που παρουσιάζω αλλά και για τη νοητική κατάσταση του δεκαπεντάχρονου που είδε στο πρόσωπό μου τον παππού του. «Εγώ καταρρέω ή αυτό ήταν χαζό;». Με διαβεβαίωσε πως δεν μοιάζω πενηντάρης (γι' αυτό είναι οι φίλες) και μου αποκάλυψε πως και σε εκείνη που είναι σαράντα και που επίσης δεν της φαίνονται τα χρόνια της (όπως τη διαβεβαίωσα με τη σειρά μου - γι' αυτό είναι οι φίλοι) έχουν προσφέρει τη θέση τους περισσότερες από μία φορές. Αυτό με έκανε να νιώσω καλύτερα. Δεν είναι το πρόωρο γήρας, είναι που η νέα γενιά τα έχει κάνει σαλάτα με τις ηλικίες. Τότε θυμήθηκα πως πριν από περίπου τριάντα χρόνια, όταν πρωτοήρθα στον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη φιλόδοξος εικοσάρης, όλοι σχεδόν οι ήδη φτασμένοι συνάδελφοι που με υποδέχτηκαν ήταν πάνω κάτω σαραντάρηδες. Και όμως, στα μάτια μου είχαν φανεί τόσο μεγάλοι! Τώρα, νιώθω παράξενα όταν ένα νέο παιδί μού μιλάει στον πληθυντικό, τη στιγμή που αν δεν μου μιλήσει στον πληθυντικό σχολιάζω την κακή αγωγή που του έχουν δώσει οι γονείς του. Εντάξει, μεγαλώνω κι εγώ. Και σταματάω, για να μην εκτεθώ με σκέψεις που περισσότερο επιβεβαιώνουν τον φόβο και τη σύγχυση μπροστά στον χρόνο παρά τη συμφιλίωση με αυτόν. Εξάλλου, τι τριάντα, τι σαράντα, τι πενήντα... Πενήντα! Πενήντα; Δηλαδή μισός αιώνας. Πότε έφτασα εδώ και δεν το πήρα είδηση;


14.1.17

Ο ΦΙΛΑΘΗΝΑΙΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Αδριανός και Αντίνοος (Βρετανικό Μουσείο)

Μουσειακή παρουσίαση πορτραίτου του Αδριανού στο Μουσείο Ακρόπολης
Πορτραίτο του αυτοκράτορα Αδριανού. Βρέθηκε στη λεωφόρο Συγγρού. 
Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ΕΑΜ 3729
Το Μουσείο της Ακρόπολης τιμά την επέτειο των 1900 χρόνων από την άνοδο στο θρόνο του φιλαθήναιου αυτοκράτορα Αδριανού με τη μουσειακή παρουσίαση ενός έξοχου πορτραίτου του αυτοκράτορα που είχε βρεθεί στη λεωφόρο Συγγρού και με ένα ενδιαφέρον βίντεο, παραγωγής του Μουσείου, στο οποίο αναδεικνύεται το τεράστιο οικοδομικό πρόγραμμα του αυτοκράτορα για την Αθήνα του 2ου αιώνα μ.Χ.
Το έργο του Αδριανού σηματοδοτεί την αναγέννηση των ελληνικών Γραμμάτων και Επιστημών στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η λιτή αλλά εντυπωσιακή παρουσίαση θα διαρκέσει από 15.1.2017 έως 31.3.2017. Οι επισκέπτες μπορούν να την παρακολουθήσουν στο ισόγειο του Μουσείου, ελεύθερα, καθημερινά κατά τις ώρες λειτουργίας του.
Μουσειακή παρουσίαση του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα Αδριανού για την Αθήνα του 2ου αιώνα μ.Χ
1. Το 2017 συμπληρώνονται 1900 χρόνια από την άνοδο στο θρόνο του Αδριανού, του θαυμαστή και ευεργέτη της Αθήνας. Το Μουσείο της Ακρόπολης θυμίζει το τεράστιο πρόγραμμα του αυτοκράτορα που ανανέωσε τον αστικό ιστό της Αθήνας και σηματοδότησε την αναγέννηση των ελληνικών Γραμμάτων και Επιστημών στα χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
2. Πάνω στον αρχαίο δρόμο από την Ακρόπολη στο Ολυμπιείο υψώθηκε μια διώροφη πύλη που έδειχνε το όριο ανάμεσα στην παλιά Αθήνα (την πόλη του Θησέα) και στη νέα πόλη (την πόλη του Αδριανού). Η αθηναϊκή Νεάπολη απλώνεται κάτω από το Ζάππειο και τον Εθνικό Κήπο. Έως τώρα οι ανασκαφές έχουν εντοπίσει πολυτελείς επαύλεις, λουτρά και ένα γυμνάσιο.
3. Το 131/2 μ.Χ. σε μια λαμπρή τελετή ο Αδριανός εγκαινίασε στο πανάρχαιο τέμενος του Ολυμπίου Διός, το ναό του θεού που είχε αρχίσει να χτίζεται τον 6ο αι. π.Χ αλλά ολοκληρώθηκε μόνο με την παροχή τεραστίων πιστώσεων από τον αυτοκράτορα. Ο γιγαντιαίος κορινθιακός ναός απέναντι από την Ακρόπολη ήταν διπλάσιος σε μέγεθος από τον Παρθενώνα και στο εσωτερικό του στήθηκε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός.
4. Το κτήριο του ναού με εμβαδό 5.000τ.μ περίπου ήταν ενταγμένο συμμετρικά μέσα σ’ ένα ορθογώνιο περίβολο με περίμετρο 673 μέτρα. Κατά μήκος του περιβόλου ήταν στημένοι εκατοντάδες χάλκινοι αδριάντες του αυτοκράτορα αφιερωμένοι από τις ελληνικές πόλεις. Έξω από τη δυτική πλευρά του ναού δέσποζε ένα κολοσσικό άγαλμα του αυτοκράτορα αφιερωμένο από την Αθήνα που κοίταζε προς την Ακρόπολη και ήταν ορατό από μακριά .
5. Προγραμματισμένα κάλεσε το 131/2μ.Χ ο Αδριανός τις ελληνικές πόλεις να μετάσχουν σ’ ένα μόνιμο «Συνέδριον των Πανελλήνων» με έδρα την Αθήνα. Σκοπός αυτού του Πανελληνίου ήταν η αναβίωση της κλασσικής Ελλάδας και η ενίσχυση του γοήτρου των Ελευσινιακών Μυστηρίων. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας λατρεύτηκε ως Πανελλήνιος.
6. Ένα πολύ σημαντικό κτήριο του Αδριανού στην Αθήνα ήταν το Πάνθεον (θεοῖς τοῖς  πᾶσιν  ἱερόν κοινόν), όπου ήταν αναγεγραμμένες αναφορές για όλα τα ιερά κτήρια , τα αναθήματα και στις δωρεές του αυτοκράτορα προς τις πόλεις των Ελλήνων αλλά και των Βαρβάρων . Το Πάνθεον ταυτίστηκε με τα εντυπωσιακά ερείπια ενός τρίκλιτου ναού στην οδό Αδριανού στην Πλάκα.
7. Στην καρδιά της Αθήνας ανάμεσα στη Αγορά και την Ακρόπολη, έχτισε ο Αδριανός σε μια έκταση 10.000τ.μ το περίφημο συγκρότημα της Βιβλιοθήκης που διέθετε εκτός από το τριώροφο βιβλιοστάσιο, αναγνωστήρια, χώρους διδασκαλίας, στοές για φιλοσοφικούς περιπάτους, κήπους και τεχνητή λιμνούλα για αναψυχή. Στόχος του αυτοκράτορα ήταν να δημιουργήσει ένα χώρο πανεπιστημιακών σπουδών αντάξιο της φήμης της αρχαίας Αθήνας στα Γράμματα και τις Επιστήμες.
8. Ο Αδριανός αντιμετώπισε το θέμα της υδροδότησης της νέας Αθήνας κατασκευάζοντας ένα υδραγωγείο μήκους 18 χιλιομέτρων, που μετέφερε τα άφθονα νερά από τις πηγές της Πάρνηθας στο Λυκαβηττό. Εκεί χτίστηκε δεξαμενή 500 κυβικών μέτρων, η οποία επενδύθηκε με πρόσοψη από 4 ιωνικούς κίονες. Η αναμνηστική επιγραφή που χαράχτηκε στο επιστύλιο βρίσκεται σήμερα στον Εθνικό Κήπο.
9. Εντελώς ιδιαίτερη εκτίμηση είχε ο Αδριανός για τα Ελευσίνια Μυστήρια στα οποία μυήθηκε και ο ίδιος ήδη στην πρώτη επίσκεψή του το 124μ.Χ. Για να διευκολύνει την πορεία της Ιερής Πομπής προς το ιερό κατασκεύασε μνημειακή γέφυρα στον Ελευσινιακό Κηφισό, ο οποίος συχνά πλημμύριζε. Η γέφυρα είχε μήκος 50μ. , πλάτος 5,30μ και στηριζόταν σε 4 τόξα. Είναι μία από τις ελάχιστες γέφυρες που σώθηκαν από την αρχαιότητα.
10. Στον προαύλιο χώρο του Ιερού της Ελευσίνας στήθηκαν από τους Πανέλληνες δύο μνημειακές πύλες , η μία στο τέλος του δρόμου που ερχόταν από την Πελοπόννησο και η άλλη στο τέλος του δρόμου που ερχόταν από το λιμάνι της Ελευσίνας. Και οι δυο ήταν πιστά αντίγραφα της πύλης του Αδριανού στην Αθήνα. Οι επιγραφές με μεγάλα γράμματα στις δυο όψεις τους πληροφορούσαν τους επισκέπτες ότι είχαν στηθεί για τις δύο θεές της Ελευσίνας και για τον αυτοκράτορα, εννοώντας τον Ολύμπιο αυτοκράτορα Αδριανό.
11. Ο Αδριανός είναι ο πρώτος αυτοκράτορας που απεικονίζεται με γενειάδα φιλοσόφου, Το βλέμμα του αποστρέφεται τα επίγεια και ατενίζει προς τον ουρανό. Το στεφάνι από φύλλα βελανιδιάς φέρει έμβλημα τον αετό του Διός. Αυτός ο «πολιτικός στέφανος» χαρακτηρίζει τον αυτοκράτορα ως σωτήρα των πολιτών. Βρέθηκε στη λεωφόρο Συγγρού το 1933 και φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (130-140μ.Χ)

Παραγωγή: Μουσείο Ακρόπολης
Ιδέα και κείμενα: Δημήτρης Παντερμαλής
Εικόνα και επεξεργασία: Κώστας Αρβανιτάκης

13.1.17

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 4

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν έχει μελετήσει ιδιαίτερα τις μεγάλες αλλαγές που επιφέρει στις ανθρώπινες και τις κοινωνικές σχέσεις η μετάβαση από το «σταθερό» στο «ρευστό» στάδιο της νεωτερικότητας.
Ο ρευστός σύγχρονος κόσμος στον οποίο κατοικούμε είναι ένα σύμπαν απορρυθμισμένο, εξατομικευμένο, εκτεθειμένο στη διαρκή ανασφάλεια και αβεβαιότητα που συνοδεύει τις επιταχυνόμενες μεταβολές. Η ρευστή νεωτερικότητα απεχθάνεται οτιδήποτε στέρεο και ανθεκτικό. Στο βιβλίο του «Ρευστή αγάπη» (Εστία, 2006) ερευνά αυτή τη νέα ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών. Η ακόλουθη συνέντευξη του Μπάουμαν δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «La Repubblica».
• Τι είναι αυτό που μας ωθεί να αναζητάμε πάντα νέες σχέσεις;
Η ανάγκη να αγαπάμε και να μας αγαπούν, σε μια διαρκή αναζήτηση ικανοποίησης, χωρίς ποτέ να είμαστε σίγουροι ότι είμαστε αρκετά ικανοποιημένοι. Η ρευστή αγάπη είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη διαιρεμένη ανάμεσα στην επιθυμία για συγκινήσεις και στον φόβο του δεσμού.
• Επομένως είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σύντομες σχέσεις ή να ζούμε μέσα στην απιστία.
Κανείς δεν είναι «καταδικασμένος». Μπροστά σε διάφορες δυνατότητες εναπόκειται σε μας η ευθύνη να επιλέξουμε. Ορισμένες επιλογές είναι πιο εύκολες και άλλες είναι πιο ριψοκίνδυνες. Εκείνες που είναι φαινομενικά λιγότερο δεσμευτικές είναι πιο απλές σε σχέση με εκείνες που απαιτούν προσπάθεια και θυσίες.
• Σήμερα ζούμε περισσότερες σχέσεις στη διάρκεια μιας ζωής. Είμαστε πιο ελεύθεροι ή μόνο πιο φοβισμένοι;
Ασφάλεια και ελευθερία είναι και οι δυο τους αξίες αναγκαίες, αλλά βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε για μεγαλύτερη ασφάλεια είναι λιγότερη ελευθερία και το τίμημα μιας μεγαλύτερης ελευθερίας είναι λιγότερη ασφάλεια. Οι περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να βρουν μιαν ισορροπία, χωρίς ποτέ να το καταφέρνουν.
Το να γερνούν δυο άνθρωποι μαζί έχει γίνει παλιομοδίτικο;
Είναι η προοπτική των γηρατειών αυτή που θεωρείται ήδη παλιομοδίτικη, καθώς ταυτίζεται με τον περιορισμό των δυνατοτήτων επιλογής και την απουσία «νεωτερισμών». Εκείνων των «νεωτερισμών» που σε μια κοινωνία καταναλωτών έχουν εξυψωθεί στο υψηλότερο επίπεδο της ιεραρχίας των αξιών και θεωρούνται το κλειδί της ευτυχίας. Τείνουμε να μην ανεχόμαστε τη ρουτίνα, επειδή ήδη από την παιδική μας ηλικία έχουμε συνηθίσει να θέλουμε αντικείμενα «μιας χρήσης», για να τα αντικαθιστούμε γρήγορα. Δεν γνωρίζουμε πλέον τη χαρά των πραγμάτων που έχουν μεγάλη διάρκεια, που είναι καρποί της προσπάθειας και μιας επιμελούς εργασίας.η

• Καταλήξαμε να μετατρέψουμε τα συναισθήματα σε εμπορεύματα. Πώς μπορούμε να ξαναδώσουμε στον άλλον τη μοναδικότητά του;
Η αγορά διέβλεψε στην απελπισμένη ανάγκη μας για αγάπη την ευκαιρία πελώριων κερδών. Και μας δελεάζει με την υπόσχεση ότι θα μπορέσουμε να τα έχουμε όλα χωρίς κόπο: ικανοποίηση χωρίς εργασία, κέρδη χωρίς θυσίες, αποτελέσματα χωρίς προσπάθεια, γνώση χωρίς διαδικασία μαθητείας. Η αγάπη απαιτεί χρόνο και ενεργητικότητα. Σήμερα όμως το να ακούσουμε το πρόσωπο που αγαπάμε, το να αφιερώσουμε τον χρόνο μας για να βοηθήσουμε τον άλλον στις δύσκολες στιγμές, το να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του και στις επιθυμίες του περισσότερο απ’ όσο στις δικές μας, έχει γίνει περιττό. Το να αγοράζουμε δώρα σε ένα κατάστημα αρκεί για να αντισταθμίζει τη δική μας έλλειψη συμπόνιας, φιλίας και ενδιαφέροντος. Μπορούμε όμως να αγοράσουμε τα πάντα εκτός από την αγάπη. Δεν θα βρούμε την αγάπη σε ένα κατάστημα. Η αγάπη είναι ένα εργοστάσιο που εργάζεται αδιάκοπα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και εφτά μέρες τη βδομάδα.
• Ίσως συσσωρεύουμε σχέσεις για να αποφύγουμε τους κινδύνους της αγάπης, λες και η «ποσότητα» θα μας καθιστούσε απρόσβλητους από την οδυνηρή αποκλειστικότητα των σχέσεων.
Ετσι είναι. Οταν αυτό που μας περιβάλλει γίνεται αβέβαιο, η αυταπάτη ότι έχουμε τόσες «δεύτερες επιλογές», που μας αποζημιώνουν για το βάσανο της προσωρινότητας, είναι ελκυστική. Το να μετακινούμαστε από τον ένα τόπο στον άλλο (που είναι περισσότερο ελπιδοφόρος επειδή δεν τον έχουμε ακόμα δοκιμάσει) φαίνεται πιο εύκολο και δελεαστικό από το να δεσμευόμαστε σε μια μακρά προσπάθεια επιδιόρθωσης των ατελειών του σημερινού τόπου διαμονής μας, προκειμένου να τον μετασχηματίσουμε σε αληθινή κατοικία μας και όχι μόνο σε ένα μέρος στο οποίο ζούμε. Η «αποκλειστική αγάπη» σχεδόν ποτέ δεν είναι απαλλαγμένη από οδύνες και προβλήματα, αλλά η χαρά βρίσκεται στην κοινή προσπάθεια για το ξεπέρασμά τους.
• Σε έναν κόσμο γεμάτο πειρασμούς μπορούμε να αντισταθούμε; Και γιατί;
Χρειάζεται να έχουμε πολύ ισχυρή θέληση για να αντισταθούμε. Ο Λεβινάς είχε μιλήσει για τον «πειρασμό του πειρασμού». Αυτό που στην πραγματικότητα επιθυμούμε είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε όταν νιώθουμε τον πειρασμό και όχι αυτό που ο πειρασμός υπόσχεται να μας δώσει. Επιθυμούμε αυτήν την κατάσταση επειδή είναι μια ρωγμή στη ρουτίνα. Από τη στιγμή που νιώθουμε τον πειρασμό νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι: κοιτάζουμε ήδη πέρα από τη ρουτίνα, αλλά δεν έχουμε ακόμα ενδώσει στον πειρασμό, δεν έχουμε ακόμα φτάσει στο σημείο από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Μια στιγμή αργότερα, αν ενδώσουμε, η ελευθερία χάνεται και αντικαθίσταται από μια νέα ρουτίνα. Ο πειρασμός είναι μια παγίδα στην οποία τείνουμε να πέφτουμε χαρούμενα και με τη θέλησή μας.
• Εσείς όμως γράφετε: «Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει δυο φορές τον ίδιο έρωτα και τον ίδιο θάνατο». Ερωτευόμαστε μόνο μια φορά στη ζωή;
Δεν υπάρχει ένας κανόνας. Το ζήτημα είναι ότι κάθε έρωτας, όπως και κάθε θάνατος, είναι μοναδικός. Γι’ αυτόν τον λόγο κανείς δεν μπορεί να «μάθει να αγαπάει», όπως και κανείς δεν μπορεί να «μάθει να πεθαίνει».
• Το 1968 έλεγαν: «Τα θέλουμε όλα και αμέσως». Η επιθυμία μας για άμεση ικανοποίηση είναι και τέκνο εκείνης της περιόδου;
Το 1968 θα μπορούσε να είναι μια αφετηρία, αλλά η αφοσίωσή μας στην άμεση και χωρίς δεσμούς ικανοποίηση είναι το προϊόν της αγοράς, που κατόρθωσε να κεφαλαιοποιήσει την τάση μας να ζούμε το παρόν.
• Σε έναν κόσμο που καταναλώνει τα πάντα οι «ανθρώπινοι δεσμοί» είναι ένα εμπόδιο;
Οι ανθρώπινοι δεσμοί αντικαταστάθηκαν από τις «συνδέσεις». Ενώ οι δεσμοί απαιτούν δέσμευση και αφοσίωση, η «σύνδεση» και η «αποσύνδεση» είναι ένα παιχνίδι για παιδιά. Στο Facebook μπορούμε να έχουμε εκατοντάδες φίλους κινώντας ένα δάχτυλο. Το να αποκτά κανείς φίλους στη ζωή είναι πιο περίπλοκο. Αυτό που κερδίζουμε σε ποσότητα το χάνουμε σε ποιότητα. Αυτό που κερδίζουμε σε ευκολία (που νομίζουμε ότι είναι ελευθερία) το χάνουμε σε ασφάλεια.

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 13/1/2017





ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 3

[…] Ο έρωτας μοιάζει να απολαμβάνει μια διαφορετική καταστατική θέση σε σχέση με άλλα μοναδικά συμβάντα. Πράγματι μπορεί κανείς να ερωτευτεί περισσότερες από μία φορές και ορισμένοι άνθρωποι καμαρώνουν ή παραπονούνται επειδή ερωτεύονται και «ξε-ερωτεύονται» (τόσο οι ίδιοι όσο και κάποιοι άλλοι με τους οποίους γνωρίζονται στην πορεία) υπερβολικά εύκολα. Όλοι έχουμε ακούσει διάφορες ιστορίες σχετικά με τέτοια «ερωτομανή» ή «ευαίσθητα στα βέλη του έρωτα» άτομα.
Υπάρχουν καλοί λόγοι για να βλέπει κανείς τον έρωτα και ιδιαίτερα την κατάσταση του «ερωτευμένου» ως-σχεδόν εκ φύσεως-περιοδική κατάσταση, δεκτική επανάληψης και πρόσφορη ακόμα και σε επαναλαμβανόμενεες απόπειρες. Αν μας πίεζαν, οι περισσότεροι εξ ημών θα αναγνωρίζαμε ότι νιώθαμε και ήμαστε ερωτευμένοι σε κάμποσες διαφορετικές περιστάσεις. Μαντεύει κανείς (και όχι ακριβώς στα τυφλά) ότι σήμερα οι τάξεις των ανθρώπων που τείνουν να αποδώσουν το όνομα του έρωτα σε περισσότερες από μία εμπειρίες της ζωής τους, που δεν θα έπαιρναν όρκο ότι ο έρωτας που ζουν επί του παρόντος είναι ο τελευταίος, που προσδοκούν περισσότερες τέτοιες εμπειρίες στο μέλλον, πληθαίνουν με γοργό ρυθμό. Αν η εικασία αποδειχθεί σωστή, δεν πρέπει δα να εκπλαγούμε. Άλλωστε ο ρομαντικός ορισμός του έρωτα ως «αιώνιας αγάπης» είναι οριστικά ανεπίκαιρος-η ημερομηνία λήξης του έχει παρέλθει εξαιτίας της ριζικής αναδιάταξης των δομών συγγένειας που εξυπηρετούσε και από τις οποίες αντλούσε το κύρος και τη σοβαρότητά του. Όμως, ο εκφυλισμός αυτής της ιδέας σημαίνει, αναπόφευκτα, την απλοποίηση των ελέγχων που πρέπει να περάσει μια εμπειρία για να θεωρηθεί «έρωτας».
Αντί να ανέλθουν περισσότεροι άνθρωποι στα υψίπεδα του έρωτα σε περισσότερες περιπτώσεις, τα υψίπεδα αυτά κατρακύλησαν, ως αποτέλεσμα, το σύνολο των εμπειριών στις οποίες αναφερόμαστε με τη λέξη έρωτας διευρύνθηκε τρομακτικά. Μια βραδιά περιστασιακού σεξ περιγράφεται υπό την κωδική ονομασία «κάνω έρωτα».
Αυτή η ξαφνική αφθονία και η φαινομενική διαθεσιμότητα «ερωτικών εμπειριών» ενδέχεται να- και όντως-τρέφει την πεποίθηση ότι ο έρωτας (να ερωτεύεσαι, να επιδίδεσαι στο κυνήγι του έρωτα) είναι δεξιότητα που μαθαίνεται και ότι η αντίστοιχη επιδεξιότητα αναπτύσσεται ευθέως ανάλογα προς τον αριθμό των πειραμάτων και τη συχνότητα της άσκησης. Μέχρι που φθάνει κανείς να πιστεύει (όπως τόσο συχνά συμβαίνει) ότι οι δεξιότητες στον έρωτα αναπτύσσονται κατ’ ανάγκην με τη σώρευση εμπειριών, ότι ο επόμενος έρωτας θα είναι εμπειρία ακόμη πιο ευφρόσυνη από τον τρέχοντα ομόλογό του, μολονότι, βέβαια, όχι τόσο συναρπαστική ή διεγερτική όσο ο μεθεπόμενος.
Αλλά και αυτό δεν είναι παρά ακόμη μια ψευδαίσθηση.
Το είδος της γνώσης που αυξάνεται σε όγκο, καθώς η αλληλουχία των ερωτικών επεισοδίων επιμηκύνεται, αφορά τον «έρωτα» ως έντονα, βραχύβια και εκθαμβωτικά επεισόδια που προβάλλει η a priori επίγνωση της ευπάθειας και της συντομίας τους. Οι δεξιότητες που αποκτούνται τότε υπάγονται στον τύπο του «τελειώνω γρήγορα και ξαναρχίζω απ’ την αρχή»-μιας μορφής δραστηριότητας στην οποία σύμφωνα με τον Σαίρεν Κίρκεγκωρ (Soren Kierkegaard), ο Ντον Τζιοβάνι του Μότσαρτ υπήρξε ο αρχετυπικός δεξιοτέχνης. Καθώς, όμως, καθοδηγούνταν από την παρόρμηση να ξαναπροσπαθήσει και προσπαθούσε εμμονοληπτικά να αποτρέψει κάθε διαδοχική απόπειρα στο παρόν να σταθεί εμπόδιο σε μελλοντικές προσπάθειες, ο Ντον Τζιοβάνι, υπήρξε ένας αρχετυπικός «ανίκανος για αγάπη». Αν ο έρωτας ήταν ο σκοπός των ακούραστων αναζητήσεων και πειραματισμών του Ντον Τζιοβάνι, η παρόρμησή του να πειραματίζεται θ’ αψηφούσε τον ίδιο του τον σκοπό. Δελεάζεται κανείς να πει πως το αποτέλεσμα της υποτιθέμενης «απόκτησης δεξιοτήτων» είναι αναγκαστικά, όπως στην περίπτωση του Ντον Τζιοβάνι, η απεκμάθηση του έρωτα, μια «πεπαιδευμένη ανικανότητα» για αγάπη.
Η εκδίκηση του έρωτα
Μια τέτοια συνέπεια-η εκδίκηση του έρωτα, τρόπον τινά, ενάντια σε εκείνους που τολμούν να αμφισβητήσουν τη φύση του-θα μπορούσε να θεωρηθεί αναμενόμενη. Μπορεί κανείς να μάθει να εκτελεί μια δραστηριότητα καθόσον ένα σύνολο σταθερών και αμετάβλητων κανόνων ανταποκρίνεται σε σταθερές, μονότονα επαναληπτικές συνθήκες που ευνοούν την εκμάθηση, την απομνημόνευση και μια συνακόλουθη σειρά επιτελεστικών κινήσεων. Σ’ ένα ασταθές περιβάλλον, η απομνημόνευση και η απόκτηση έξεων-τα χαρακτηριστικά της επιτυχημένης εκμάθησης-δεν είναι μόνο αντιπαραγωγικές αλλά μπορεί να αποδειχθούν θανάσιμες στις συνέπειές τους. Αυτό που διαρκώς αποδεικνύεται θανατηφόρο για τους αρουραίους στους υπονόμους των πόλεων-αυτά τα εξαιρετικά ευφυή πλάσματα που είναι ικανά να μαθαίνουν γρήγορα πως να ξεδιαλέγουν τα θρεπτικά υλικά ανάμεσα στα θανατηφόρα δολώματα-είναι το στοιχείο της αστάθειας, της καταστρατήγησης των κανόνων, το οποίο εισάγεται στο δίκτυο των υπόγειων υδρορροών και δεξαμενών από την ακανόνιστη, μη επιδεικτική εκμάθησης, απρόβλεπτη και αληθινά αδιαπέρατη «ετερότητα» άλλων ευφυών πλασμάτων-των ανθρώπων: πλασμάτων ξακουστών για την τάση τους να παρεκκλίνουν από τη συνήθεια και να διασκεδάζουν παραβιάζοντας τη διάκριση κανονικού και τυχαίου. Αν δεν τηρείται τούτη η διάκριση, η εκμάθηση αποκλείεται. Όσοι επιμένουν να ρυθμίζουν τις πράξεις τους βάσει προηγούμενων, σαν τους στρατηγοιύς για τους οποίους θρυλείται ότι διεξάγουν τον τελευταίο νικηφόρο πολεμό τους ξανά και ξανά, διακινδυνεύουν μέχρι αυτοκτονίας, μπαίνουν μόνοι τους σε ατέλιωτους μπελάδες.
 Ανήκει στη φύση του έρωτα-όπως παρατήρησε ο Λουκανός (39-65 μ.Χ.) πριν από δύο χιλιετίες και επανέλαβε ο Φράνσις Μπαίηκον (Francis Bacon) πολλούς αιώνες αργότερα-ότι δεν μπορεί παρά να σημαίνει έκθεση σε μελλοντικούς κινδύνους.
Στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα, η Διοτίμα από τη Μαντινεία (δηλαδή σε ελεύθερη απόδοση, η προφήτις «Φοβού-τον-Θεό από την πόλη των προφητών») υποδεικνύει στον Σωκράτη, με την ολόψυχη συγκατάθεση του τελευταίου, ότι «δεν είναι η ομορφιά το αντικείμενο του έρωτα όπως εσύ νομίζεις», «είναι η γέννα και η γονιμοποίηση στην ομορφιά». Να αγαπά κανείς σημαίνει να «επιθυμεί να γονιμοποιήσει και να γεννήσει» κι έτσι ο εραστής «αναζητάει κι αυτός, γυρίζοντας εδώ κι εκεί, την ομορφιά όπου θα μπορέσει να γεννήσει».
Με άλλα λόγια, ο έρωτας δεν βρίσκει το νοημά του στη λαχτάρα για προκατασκευασμένα, έτοιμα και ολοκληρωμένα πράγματα-αλλά στην ανάγκη να συμμετάσχει στο γίγνεσθαι αυτών των πραγμάτων. Ο έρωτας συγγενεύει με το υπερβατικό. Δεν είναι παρά ένα άλλο όνομα της δημιουργικής ορμής και ως τέτοιος είναι κατάφορτος από κινδύνους: όπως κάθε δημιουργία, δεν είναι ποτέ σίγουρος που θα καταλήξει.
Σε κάθε έρωτα υπάρχουν τουλάχιστον δύο όντα, καθένα από τα οποία αποτελεί τον μεγάλο άγνωστο στις εξισώσεις του άλλου. Το γεγονός αυτό που κάνει τον έρωτα να μοιάζει με την ιδιοτροπία της μοίρας-με αυτό το αλλόκοτο και μυστηριώδες μέλλον που είναι αδύνατο να προβλεφθεί, να προληφθεί ή να αποκρουστεί, να επισπευσθεί ή να αναχαιτιστεί. Να αγαπάς θα πει να ανάγεσαι σε τούτη τη μοίρα, σε αυτή την εξοχότερη όλων των ανθρώπινων καταστάσεων, στην οποία ο φόβος και η χαρά ενώνονται σε ένα κράμα που δεν επιτρέπει πλέον το διαχωρισμό των συστατικών του. Η διάνοιξη σε αυτή τη μοίρα θα πει, σε τελευταία ανάλυση, εισδοχή της ελευθερίας που ενσαρκώνεται στον Άλλο, τον ερωτικό σύντροφο.
Όπως το έθετε ο Έριχ Φρομ (ErichFromm): «Η ικανοποίηση στην ατομική αγάπη δεν είναι  εφικτή δίχως γνήσια ταπεινοφροσύνη, θάρρος, πίστη και πειθαρχία»- μόνο και μόνο για να προσθέσει αμέσως, με θλίψη, ότι σε «έναν πολιτισμό στον οποίο αυτές οι ιδιότητες σπανίζουν, η επίτευξη της ικανότητας για αγάπη παραμένει κατ’ ανάγκην σπάνιο κατόρθωμα».
Κι έτσι είναι-σε έναν καταναλωτικό πολιτισμό όπως ο δικός μας, ο οποίος ευνοεί τα έτοιμα για άμεση χρήση προϊόντα, τις στιγμιαίες εκτονώσεις, τη στιγμιαία ικανοποίηση, τα αποτελέσματα που δεν απαιτούν παρατεταμένη προσπάθεια, τις σίγουρες συνταγές, την ασφάλιση κατά παντός κινδύνου και τις εγγυήσεις επιστροφής χρημάτων. Η υπόσχεση εκμάθησης της τέχνης της αγάπης είναι μια (ψευδής, παραπλανητική αλλά και τόσο ευσεβώς ποθητή!) υπόσχεση μετατροπής της «ερωτικής εμπειρίας» καθ’ ομοίωσιν άλλων εμπορευμάτων τα οποία σαγηνεύουν και αποπλανούν κραδαίνοντας όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά, υποσχόμενα να αφαιρέσουν την αναμονή από την επιθυμία, τον ιδρώτα από την προσπάθεια και την προσπάθεια από τα αποτελέσματα.
Δεν υπάρχει αγάπη χωρίς ταπεινοφροσύνη και θάρρος. Και τα δυο είναι απαραίτητα, σε τεράστιες και συνεχώς ανανεούμενες ποσότητες, όποτε εισχωρεί κανείς σε περιοχές ανεξερεύνητες και αχαρτογράφητες-και όποτε κάνει την εμφάνισή του ο έρωτας ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα ανθρώπινα όντα, τα οδηγεί σε τέτοιες ακριβώς περιοχές…
….Επιθυμία και έρωτας. Αδέλφια αμφιθαλή. Γεννιούνται κάποτε ως δίδυμα, ποτέ όμως ως δίδυμα ομοζυγωτικά.
Η επιθυμία είναι διάθεση να καταναλώσουμε: να απορροφήσουμε, να κατασπαράξουμε, να καταπιούμε και να χωνέψουμε-να εξολοθρεύσουμε… Τα αναλώσιμα έλκουν, τα απορρίματα απωθούν. Μετά την επιθυμία έρχεται η σειρά των απορριμάτων…
Ο έρωτας από την άλλη είναι η διάθεση να φροντίσουμε και να προστατεύσουμε το αντικείμενο της φροντίδας μας… Να βυθίσουμε, να απορροφήσουμε και να αφομοιώσουμε το υποκείμενο στο αντικείμενο, όχι αντιστρόφως, όπως στην περίπτωση της επιθυμίας. Έρωτας σημαίνει να προσθέτουμε στον κόσμο-όπου κάθε πρόσθεση είναι το ζωντανό ίχνος του ερώντος. Στον έρωτα ο εαυτός μετεμφυτεύεται λίγο λίγο στον κόσμο. Ο ερών επεκτείνεται με το να παραδίδεται στο αγαπημένο αντικείμενο.
Ο έρωτας αφορά την επιβίωση του εαυτού μέσω της ετερότητας του εαυτού-και έτσι, ο έρωτας σημαίνει μιαν ανάγκη να προστατεύσουμε, να θρέψουμε, να προφυλάξουμε. Επίσης, να χαϊδέψουμε, να κακομάθουμε και να κανακέψουμε ή να περιφρουρήσουμε ζηλόφθονα, να περιφράξουμε, να εγκλωβίσουμε. Έρωτας σημαίνει να είσαι στην υπηρεσία, να τελείς διαθέσιμος, να αναμένεις εντολές-μπορεί όμως και να σημαίνει απαλλοτρίωση και υπέρβαση ευθύνης: κατίσχυση μέσω παράδοσης, θυσία που ανακλάται ως αύξηση… Ο έρωτας και η επιθυμία δρουν αντίρροπα. Ο έρωτας είναι ένα δίχτυ που απλώνεται στην αιωνιότητα, η επιθυμία ένα στρατήγημα προς αποφυγή των αγγαρειών της ύφανσης…

Ζύγκμουντ Μπάουμαν: Ρευστή αγάπη. Για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών (Εστία, 2006)



12.1.17

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 2


Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν μίλησε για το βιβλίο του "Ρευστή αγάπη" σε μια συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό «Sciences Humaines» από την οποία παρουσιάζουμε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα.
- Γιατί θεωρείται τη «ρευστότητα» ως μια καλή μεταφορά για την ανάλυση της σύγχρονης κοινωνίας;
«Σε αντίθεση με τα στερεά σώματα, τα ρευστά δεν μπορούν να διατηρήσουν τη μορφή τους όταν πιέζονται ή σπρώχνονται από μιαν εξωτερική δύναμη, όσο μικρότερη και αν είναι αυτή. Οι δεσμοί που συνδέουν τα μόριά τους είναι πολύ αδύναμοι για να αντισταθούν. Αυτό ακριβώς είναι το πιο εντυπωσιακό γνώρισμα του τύπου ανθρώπινης συνύπαρξης που χαρακτηρίζει τη «ρευστή νεωτερικότητας». Από δω προκύπτει και η μεταφορά. Οι ανθρώπινοι δεσμοί είναι αληθινά εύθραυστοι και, σε μια κατάσταση διαρκούς αλλαγής, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι θα παραμείνουν άθικτοι. Ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός είναι μια δύσκολη άσκηση και επιπλέον μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνος, από τη στιγμή που φοβάται κανείς ότι οι μακροπρόθεσμες δεσμεύσεις θα περιορίσουν την μελλοντική ελευθερία επιλογής του. Από δω πηγάζει η τάση των ανθρώπων να διατηρούν ανοιχτές τις θύρες εξόδου, να επαγρυπνούν ώστε όλοι οι δεσμοί που συνάπτουν να μπορούν εύκολα να διαλυθούν, ώστε όλες οι δεσμεύσεις τους να είναι προσωρινές, να ισχύουν μόνον «μέχρι νεωτέρας διαταγής». Η τάση να αντικαθιστούν την έννοια της «δομής» με εκείνη του «δικτύου» στην περιγραφή των σύγχρονων ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων εκφράζει τέλεια αυτό το νέο πνεύμα των καιρών.
Σε αντίθεση προς τις αλλοτινές «δομές», των οποίων ο λόγος ύπαρξης ήταν να συνδέουν με ισχυρούς δεσμούς που ήταν δύσκολο να λυθούν, τα δίκτυα χρησιμεύουν τόσο για να συνδέουν όσο και για να αποσυνδέουν».
- Το βιβλίο σας «Ρευστή αγάπη» αναφέρεται στις ερωτικές σχέσεις. Είναι αυτές οι σχέσεις ένα προνομιακό πεδίο για την ανάλυση των σύγχρονων κοινωνιών;
«Οι ερωτικές σχέσεις είναι πράγματι ένα πεδίο της ανθρώπινης εμπειρίας όπου η «ρευστότητα» της ζωής εκφράζεται σε όλη τη δραματική της βαρύτητα και βιώνεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο. Είναι ο τόπος όπου οι πιο ισχυρές αμφισημίες, που εκφράζουν τα πιο μεγάλα διακυβεύματα της σύγχρονης ζωής, μπορούν να παρατηρηθούν από κοντά.
Από τη μια μεριά, σε έναν κόσμο ασταθή και γεμάτο δυσάρεστες εκπλήξεις, όλοι έχουν όλο και περισσότερο ανάγκη για έναν πιστό και αφοσιωμένο σύντροφο. Από την άλλη μεριά ωστόσο όλοι φοβούνται να δεσμευτούν με μια πίστη και μια αφοσίωση αυτού του τύπου. Και αν στο φως των νέων ευκαιριών ο τωρινός σύντροφος έπαψε να είναι ενεργητικό και έγινε παθητικό στοιχείο μιας σχέσης; Και αν ο σύντροφός μας είναι ο πρώτος που αποφασίσει ότι δεν πάει άλλο, με αποτέλεσμα η δική μας αφοσίωση να καταλήγει στα άχρηστα;
Όλα αυτά μας οδηγούν να προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε το αδύνατο: να έχουμε μια σταθερή σχέση παραμένοντας ταυτόχρονα ελεύθεροι να την διαλύσουμε όποτε θέλουμε. Ή, με άλλα λόγια, να θέλουμε να ζήσουμε έναν αληθινό, βαθύ και παντοτινό έρωτα, ο οποίος να μπορεί να διαλύεται με την πρώτη ευκαιρία. Νομίζω ότι πολλές προσωπικές τραγωδίες πηγάζουν από αυτή την άλυτη αντίφαση. Πριν από δέκα μόνον χρόνια η μέση διάρκεια ενός γάμου ήταν εφτά χρόνια. Εδώ και δύο χρόνια δεν είναι πλέον παρά δεκαοχτώ μήνες. Ο έρωτας εμφανίζεται στην πρώτη γραμμή των παράπλευρων απωλειών της ρευστής νεωτερικότητας. Και οι περισσότεροι από μας, που τον έχουμε ανάγκη και τρέχουμε από πίσω του, καταγραφόμαστε και εμείς στις απώλειες».
- Εσείς θεωρείτε την «ηθικότητα» ως μια απάντηση στον κατακερματισμό της κοινωνίας και στην προσωρινότητα των δεσμεύσεων. Γιατί;
«Όπως προσπάθησα να εξηγήσω, η αντίφαση με την οποία αναμετριόμαστε είναι πραγματική και καμιά πρόδηλη -για να μη μιλήσουμε για έτοιμη- λύση δεν είναι διαθέσιμη. Το να θέλουμε να σώσουμε τον έρωτα από τη δίνη της «ρευστής ζωής» έχει υποχρεωτικά ένα κόστος. Η ηθικότητα, όπως και ο έρωτας, έχει κόστος και δεν είναι συνταγή για μιαν εύκολη ζωή χωρίς υποχρεώσεις, όπως μπορούν να υπόσχονται οι διαφημίσεις καταναλωτικών αγαθών. Η ηθικότητα σημαίνει «να υπάρχεις για τον άλλον».
Δεν ανταμείβει την αγάπη για τον εαυτό μας. Η ικανοποίηση που προσφέρει η ηθικότητα σε αυτόν που αγαπάει πηγάζει από την ευτυχία της αγαπημένης ύπαρξης. Αντίθετα με όσα μπορούν να λένε οι διαφημίσεις, το να δωρίζεις τον εαυτό σου σε μιαν άλλη ανθρώπινη ύπαρξη προσφέρει μια πραγματική και σταθερή ευτυχία.
Δεν μπορούμε να απαρνούμαστε την αυτοθυσία και ταυτόχρονα να περιμένουμε να ζήσουμε την «αληθινή αγάπη» που ονειρευόμαστε». (Βιβλιοθηκη Ελευθεροτυπίας)

ΡΕΥΣΤΗ ΑΓΑΠΗ - 1


(…)Σε αντίθεση με τη «σχέση», τη «συγγένεια», τη «συντροφιά» και άλλες παρόμοιες έννοιες που εξαίρουν την αμοιβαία δέσμευση ενώ αποκλείουν ή αποσιωπούν το αντίθετο της, την αποδέσμευση, το «δίκτυο» αντιπροσωπεύει μια μήτρα ταυτόχρονων συνδέσεων και αποσυνδέσεων’ τα δίκτυα είναι αδιανόητα χωρίς την ταυτόχρονη παρουσία και των δυο αυτών ενεργειών. Σε ένα δίκτυο, η σύνδεση και η αποσύνδεση είναι επιλογές εξίσου νόμιμες, απολαμβάνουν το ίδιο κύρος και έχουν την ίδια σημασία. Δεν έχει νόημα να ρωτά κανείς ποια από τις δύο συμπληρωματικές ενέργειες συνιστά την «πεμπτουσία» του δικτύου! «Δίκτυο» σημαίνει στιγμές «επαφής» που εναλλάσσονται με περιόδους ελεύθερης περιπλάνησης. Σε ένα δίκτυο οι συνδέσεις πραγματοποιούνται όποτε το ζητήσει κανείς και μπορούν να διακοπούν κατά βούληση. Μια σχέση «ανεπιθύμητη πλην αναπόδραστη» είναι ακριβώς η πιθανότητα εκείνη που κάνει τη «σχέση» εν γένει τόσο δολερή όσο την αισθάνεται κανείς. Όμως μια «ανεπιθύμητη σύνδεση» αποτελεί οξύμωρο: οι συνδέσεις μπορούν να διακοπούν – και πράγματι διακόπτονται- πολύ πριν αρχίσουν να γίνονται ανυπόφορες.
Οι συνδέσεις είναι «εικονικές σχέσεις». Σε αντίθεση με τις πατροπαράδοτες σχέσεις (…) μοιάζουν κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των συνθηκών της ρευστής μοντέρνας ζωής, στην οποία οι «ειδυλλιακές προοπτικές» (και όχι μόνο) υποτίθεται ότι (επιθυμούμε να) έρχονται και να παρέρχονται όλο και πιο γρήγορα και με αμείωτη πυκνότητα, τρέποντας σε άτακτη φυγή και κατατροπώνοντας η μια την άλλη με υποσχέσεις «μεγαλύτερης ικανοποίησης της ολοκλήρωσης». Αντίθετα από τις «πραγματικές σχέσεις» στις «εικονικές» η είσοδος και η έξοδος είναι εύκολη υπόθεση. Τέτοιες «σχέσεις» μοιάζουν έξυπνες και καθαρές, εύκολες στη χρήση και φιλικές προς το χρήστη, όταν συγκρίνονται με τις βαριές, δυσκίνητες, αδρανείς και ακατάστατες «πραγματικές» ομολόγους τους. (…)

Ζύγκμουντ Μπάουμαν: Ρευστή αγάπη. Για την ευθραυστότητα των ανθρώπινων δεσμών (Εστία, 2006)

Ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, κοινωνιολόγος, συγγραφέας και σταχαστής, γεννήθηκε στο Πόζναν της Πολωνίας στις 19 Νοεμβρίου 1925. Σε ηλικία 18 ετών κατετάγη στον Ελεύθερο Πολωνικό Στρατό και πολέμησε ενάντια στη ναζιστική κατοχή. Παρέμεινε στο στρατό και μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου αλλά τελικά αποστρατεύτηκε εξαιτίας της αντισημιτικής εκκαθάρισης. Ο Μπάουμαν ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών στις κοινωνικές επιστήμες και το 1954 έγινε λέκτορας στη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας. Από το 1968 ζούσε στην Αγγλία. Από το 1972 μέχρι το 1990 διετέλεσε καθηγητής και πρόεδρος του τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Λιντς. Ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Βαρσοβίας. Η σκέψη του Μπάουμαν είχε δεχτεί επιρροές από σημαντικούς διανοούμενους του 19ου αιώνα, όπως τον Καρλ Μαρξ και τον Μαξ Βέμπερ, αλλά και του 20ού αιώνα, όπως τον Τεοντόρ Αντόρνο, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Εμανουέλ Λεβινάς. Ο Μπάουμαν πίστευε ότι η κοινωνιολογία είναι υπόθεση ηθική: "Το να σκεφτόμαστε κοινωνιολογικά σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε περισσότερο τους ανθρώπους γύρω μας, κατανοούμε τις ελπίδες τους και τις επιθυμίες τους, τις ανησυχίες και τα προβλήματά τους". Τιμήθηκε με τα βραβεία European Amalfi Prize for Sociology & Social Sciences (1990) και Adorno (1998).
Έφυγε από τη ζωή στις 9 Ιανουαρίου 2017.

11.1.17

ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΕΟΥΣ



PENIS, PENIS, PENIS...
This is a poetic film about The Penis becoming a diary with a unique story to tell
PENIS POETRY is made in collaboration with Andre Medeiros Martins 
who wrote on his lovers’ penises his personal thoughts.
Andre’s words reflect how much our modern society glorifies the exhibition of
The Penis, how much we worship it and how much social media and apps
 allowed us to share our most private parts with the world. The Penis is no longer
a taboo, it is art, it is a cult.
Big, small, thick or thin The Penis is controlled by the brain but many times it takes control of the brain.
The Penis displays an intelligence of it’s own and it writes its own story.
All penises have a story to tell.
If yours could speak what would it say?


10.1.17

ΑΜΑΡΑΝΤΑ


Αμάραντα: Μια κωμωδία ζωής και θανάτων από τη bijoux de kant. http://www.tff.gr/images/rating_star.png
«Αμάραντα», μια κωμωδία της bijoux de kant σε κείμενα Παύλου Μάτεσι και Γλυκερίας Μπασδέκη παρουσιάζεται στο θέατρο FAUST (Καλαμιώτου 11 & Αθηναϊδος 12) από τις 22 Δεκεμβρίου.

ΤΟ ΕΡΓΟ: Ο Μέμος (Αλέκος Συσσοβίτης) ένας περιφερόμενος μπουλουκτζής, έχει μόλις κηδέψει τον για χρόνια συνεργάτη και σύντροφό του Στάμο (Άγγελος Μαυραειδής). Μην έχοντας συνέλθει ακόμα από την πρόσφατη απώλεια, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του για να ανέβει στη σκηνή και να παίξει για πρωτή φορά μόνος. Μαζί του αυτή την παράξενη και ταραγμένη νύχτα, στο παρασκήνιο του τσίρκου, βρίσκεται και η Μερόπη (Μαρία Πανουργιά), πρώην σύζυγος του Στάμου και άσπονδη φίλη του Μέμου. Μια παράξενη βουή πλησιάζει, το κοινό είναι ταραγμένο και η νεκρή καλλιτέχνις Αντώνα (Μπέττυ Βακαλίδου) αφηγείται τους θανάτους της έναν προς ένα, λίγο προτού βγει ο Μέμος στη σκηνή. 


ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 10/1/2017


Η ανατρεπτική παράσταση «Θα πεθάνω αν πεθάνεις» με τις Μισιχρόνη, Ταβουλάρη έγινε αμέσως talk of the town «Κόλαση» στο σανίδι, με λεσβιακά φιλιά και kinky καταστάσεις! 
Μια παράσταση ακατάλληλη για ανηλίκους, με τίτλο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις», έκανε παγκόσμια πρώτη επί ελληνικού εδάφους στην εναλλακτική σκηνή Χώρος Θέατρο στον Κεραμεικό, προκαλώντας θόρυβο στα καλλιτεχνικά στέκια της πόλης. 
 Αιτία; Οι τολμηρές σκηνές που περιλαμβάνει, με πρώτη και πιο... πικάντικη ένα θερμό ερωτικό φιλί στα χείλη, που ανταλλάσσουν οι δυο πρωταγωνίστριες Κατερίνα Μισιχρόνη και Αλεξάνδρα Ταβουλάρη.
Το έργο «Θα πεθάνω αν πεθάνεις» φέρει την υπογραφή της Σουηδής συγγραφέως Anna Maria Nygren και παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο σανίδι, σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου και σκηνοθεσία της Ελενας Πέγκα.
 Σύμφωνα με την υπόθεση, δύο κορίτσια και δύο αγόρια καταφεύγουν πίσω από ένα δημόσιο κτίριο και πειραματίζονται με τα όρια, τον κίνδυνο, τον έρωτα, τη βία, την παραβατικότητα. Το έργο μιλά για το τι σημαίνει εγκατάλειψη, μη αποδοχή και άρνηση.

9.1.17

TO MOONLIGHT ΑΡΧΙΣΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΥΣΕΩΝ ΤΟΥ

Το δυνατό δράμα ενηλικίωσης «Moonlight» κυριάρχησε στα βραβεία των Online Κριτικών Κινηματογράφου κερδίζοντας συνολικά τέσσερα, σε ένα σύνολο επτά υποψηφιοτήτων:
Καλύτερη ταινία: Moonlight
Σκηνοθεσία: Μπαρι Τζένκινς - Moonlight
Β' Αντρικός: Μαχερσάλα Άλι - Moonlight
Β' Γυναικείος: Ναόμι Χάρις - Moonlight


Moonlight Named Best Picture by National Society of Film Critics
Moonlight is the year's best film, according to the National Society of Film Critics.
The film, which follows a black and gay boy's journey to adulthood in Miami, bested La La Landand Manchester By the Sea for the honor of Best Picture.
Moonlight received a slew of honores from the esteemed organization of film critics. Barry Jenkins won Best Director, and Mahershala Ali triumphed in the Supporting Actor category. In addition, James Laxton won for Best Cinematography.
Due to its significance, The Advocate named Moonlight as a finalist for its 2016 Person of the Year, a list of those "who were most influential on LGBT lives during the past year." It is the first time a film received this distinction.
"Black gay men rarely get this kind of screen portrayal — the kind that shows them with haunting and joyful complexity and receives glowing reviews from top critics. It may even find its way to the Academy Awards," the LGBT magazine wrote.
"In a time when so many of the topics addressed by the film — poverty, the school-to-prison pipeline, homophobia, and school bullying — remain real issues in vulnerable communities and in America, it is indeed a privilege to have a film like Moonlight. Perhaps its magic will inspire real-life change."
Moonlight is also up for Best Picture in the drama category at tonight's Golden Globe Awards. Its critical praise may also garner it an Academy Award nomination. (advocate.com, 8/1/2017)

6.1.17

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΦΑΝΑΡΙ


Θεοφάνεια στο Φανάρι


5.1.17

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 5/1/2017


32χρονος σκότωσε τον εραστή του!
Espressonews.gr, 5/1/2017
Οχι μόνο δολοφόνησε τον εραστή του, αλλά σχεδίαζε να τηγανίσει το πέος του και να το φάει!
Αυτή η απίστευτη ομολογία ανήκει στον 32χρονο Τζέρι Πάγκαν, άστεγο από το Μπρονξ, στον οποίο απαγγέλθηκαν κατηγορίες την Τρίτη για τη δολοφονία του 68χρονου Ρίτσαρντ Ριντ.
«Τον κάρφωσα μ' ένα μαχαίρι και τον χτύπησα στο κεφάλι μ' ένα σφυρί. Του έκοψα το πέος και το έβαλα στον νεροχύτη» εμφανίζεται να λέει ο Πάγκαν στους αστυνομικούς στη βιντεοσκοπημένη κατάθεσή του. Πρόσθεσε δε ότι θα τηγάνιζε το πέος του και θα το έτρωγε!
Δήλωσε αθώος
Ο Πάγκαν, με χειροπέδες στα χέρια και φορώντας πορτοκαλία στολή φυλακισμένου, εμφανίστηκε ήρεμος στο Ανώτατο Δικαστήριο του Μπρονξ, όπου όμως δήλωσε αθώος για τη δολοφονία! Ο δικηγόρος του αρνήθηκε να αποκαλύψει αν θα ζητηθεί ψυχιατρική εκτίμηση του πελάτη του.
Σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα, ο Πάγκαν έφτασε στο έγκλημα ύστερα από έντονο καβγά που είχε με τον Ριντ στο διαμέρισμα του τελευταίου, στη λεωφόρο Σέρινταν, κατά τον οποίο του ζητούσε εξηγήσεις επειδή είχαν κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη κάποιες ημέρες νωρίτερα.
Μετά τη σύλληψή του στις 3 Δεκεμβρίου, ο άστεγος είπε στους αστυνομικούς ότι έγινε έξαλλος επειδή ο Ριντ δεν του έδινε χρήματα για να πάει να εξεταστεί. Ηταν τέτοια η μανία του, που, αφού τον μαχαίρωσε, τον έσπρωξε μέσα σε μια μπανιέρα και προσπάθησε να τον πνίξει.
Και ενώ το θύμα του αιμορραγούσε μέχρι θανάτου, ο Πάγκαν έκανε ένα ντους και πέρασε όλη την υπόλοιπη ημέρα στο διαμέρισμα με το πτώμα, μέχρι που έφτασαν οι αστυνομικοί.
Ο Πάγκαν, αντί να αντισταθεί και να προσπαθήσει να διαφύγει, τους είπε από την πρώτη στιγμή ότι αυτός τον σκότωσε και ζήτησε μάλιστα να του περάσουν χειροπέδες. 


Τα gay τέρατα του Αργους «έφαγαν» από 20 χρόνια
Χωρίς κανένα ελαφρυντικό καταδικάστηκαν από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Σπάρτης ο 35χρονος gay πατέρας και ο 37χρονος σύντροφός του για τον βιασμό του 12χρονου παιδιού του πρώτου, το οποίο πάσχει από νοητική υστέρηση.
Το δικαστήριο (με ομόφωνη απόφασή του, σύμφωνα με τον «Λακωνικό Τύπο») επέβαλε σε καθέναν από τους δύο κατηγορουμένους, Θωμά Ι. και Πέτρο Π., ποινή κάθειρξης 20 ετών και στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων τους για πέντε χρόνια.
Με την καταδίκη του πατέρα-κτήνος και του συντρόφου του έπεσε η αυλαία στην τρομερή υπόθεση, η οποία συντάραξε το πανελλήνιο τον περασμένο Ιούλιο, όταν αποκαλύφθηκε η δράση τους. Το δράμα ξεκίνησε όταν το παιδί έφυγε από το σπίτι του στην Αθήνα, όπου ζει με τη μητέρα του, και πήγε για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές στο σπίτι του πατέρα του στο Αργος, όπου ο 35χρονος συγκατοικούσε με τον 37χρονο. Ωστόσο, ούτε η μητέρα ούτε το ίδιο το παιδί μπορούσαν να φανταστούν τι επρόκειτο να ακολουθήσει. Οπως προέκυψε από την προανάκριση που πραγματοποίησαν οι αστυνομικοί, το ανυπεράσπιστο αγοράκι, το οποίο πάσχει από νοητική υστέρηση, γινόταν αντικείμενο βιασμού από τον πατέρα του και τον σύντροφό του.
Η αποκάλυψη του δράματος έγινε όταν η μητέρα του 12χρονου τον πήρε τηλέφωνο για να δει τι κάνει και τον άκουσε να της λέει ότι θέλει να γυρίσει σπίτι. Η γυναίκα θορυβήθηκε και ξεκίνησε αμέσως για το Αργος για να παραλάβει το παιδί της. Ομως, δεν αντιλήφθηκε τι πραγματικά είχε συμβεί, παρά μόνο όταν επέστρεψαν στην Αθήνα και άκουσε το αγοράκι να της εξιστορεί τα μαρτύρια στα οποία το υπέβαλλαν οι δύo gay παιδεραστές! Αμέσως προχώρησε σε καταγγελία στην Αστυνομία, που τους συνέλαβε.
Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ο πατέρας του άτυχου αγοριού ήταν εκτός φυλακής με περιοριστικούς όρους, καθώς θεωρείται ανάπηρος (ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή με ψυχοφάρμακα) και συνεπώς δεν μπορούσε να προφυλακιστεί.