Coined by combining “pink” and “whitewashing”, the term "Pinkwashing" is used to describe a variety of marketing and political strategies aimed to promote a product or an entity through an appeal to gay-friendliness. Since 2010, this term has been adopted by anti-occupation activists in the context of Israeli/Palestinian conflict, to describe Israel’s audience-focused marketing strategy where the image of gay-friendliness is utilized to improve Israel's image in the international arena and, its critics asserts, to divert the international attention from its human rights violations in Palestine. In November 2011, Sarah Schulman introduced this term to international audience by publishing an article in the New York Times, defining “Pinkwashing” as "the co-opting of white gay people by anti-immigrant and anti-Muslim political forces in Western Europe and Israel." Various scholars also criticize “Pinkwashing” as a "a deliberate strategy to conceal the continuing violations of Palestinians’ human rights behind an image of modernity signified by Israeli gay life.
Practices of "Brand Israel" and "Pinkwashing"
In her article “A documentary guide to ‘Brand Israel’ and the art of Pinkwashing”, Sarah Schuman indicates “Pinkwashing” is an indispensable part of “Brand Israel”. Aiming to erase the image of Israel as being “militaristic and religious”, “Brand Israel” is a state campaign to re-brand Israel in the minds of the world as a “modern democracy”, a “safe and secured place for investment” and a “tourist destination with the sun and the sand”. The “Brand Israel” campaign can be traced back as early as 2005.
Critique of “Pinkwashing” Practices
Scholars from various disciplines have criticized Israeli “Pinkwashing” propaganda and practices for its colonial nature. Jasbir Puar, an associate professor of Women's & Gender Studies at Rutgers University, pointed out, the nature of “Pinkwashing” is a process by which the Israeli state seeks to gloss over the ongoing settler colonialism of historic Palestine by redirecting international attention towards a comparison between the supposedly stellar record of gay rights in Israel and the supposedly dismal state of life for LGBTQ Palestinians in Occupied Palestine. Some specific practices of “Pinkwashing” are also considered the reproduction of classic Oriental trope, where Arab society, specifically Palestine, is portrayed as “backward and stagnant” due to its “barbaric, tribal, uncivilized and Islamic” nature. Joseph Massad, associate professor of modern Arab politics and intellectual history at Columbia University, contends the “Pinkwashing” practices are the continuation of colonial power in legitimatizing their occupation by blaming the natives for their moral lacking. And the reason for Israeli government and its propaganda organs to “insist on advertising and exaggerating its recent record on LGBT rights”, according to him, “is to fend off international condemnation of its violations of the rights of the Palestinian people.” In the meantime, some Israeli activists argue that the Israeli state is hypocritical in portraying itself as a gay-friendly society. In an interview with Haaretz, Palestinian Israeli activist Haneen Maikey indicated that the LGBT community does not have real rights behind the seemingly tolerant image portrayed upon international stage. Haaretz also published a poll backing up Maikey’s statement, showing that 46 percent of the surveyed population see homosexuality as a perversion. Sarah Schulman argued in her piece on New York Times that the dichotomy of homophobic and backward or gay-friendly and modern adopted by Israel throughout its “Pinkwashing” campaign overlooked two facts. First, there is a considerable number of people and movements in Arab/Muslim countries who are or sympathize with gays. Second, that such a dichotomy turns a blind eye on religious fundamentalists, especially those within the Catholic Church or in Orthodox Judaism, who show a considerable amount of intolerance against gay population.
Critique of the term “Pinkwashing”
Prof. Alan Dershowitz, a law professor in Harvard University and a frequent defender of Israel, has said that this term is used against Israel by "some radical gay activists" who are anti-semitic "bigots."As for the term, he commented, is “nothing more than anti-Semitism with a pink face.” In his opinion piece in the New York Post, he examined Israel’s record of recognizing and protecting the rights of its gay population in contrast with the treatment of LGBT community in West Bank and in Gaza, arguing that the state practice of promoting the gay-friendly image and social progressiveness is not “whitewashing.” In 2012, immediately after The Center for Lesbian and Gay Studies at City University of New York announced their plan on holding a conference on “Homonationalism and Pinkwashing”, Jeffrey Wiesenfeld, a trustee of Board of CUNY, called the event “disgusting”. He contended the anti-Israeli nature of the term and commented the act of adopting “Pinkwashing” to describe the state practices of Israel is “a continuation of idiocy by people, leftists, anti-Semites, and Islamists to demonize Israel.” Over in Israel, community leaders view the debate of “Pinkwashing” as a rhetoric war that would “ultimately serves homophobia far more than dialogue and peace.” (en.wikipedia.org)



Οι μύθοι της καλοκαιρινής διατροφής
Ρούλα Τσουλέα (ygeia.tanea.gr)
Τί πίνετε για να ξεδιψάσετε το καλοκαίρι; Νερό από τη βρύση ή από το ψυγείο; Πόσο και τι είδους αλάτι βάζετε στο φαγητό σας; Και πώς τρώτε τα λαδερά σας;
Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα κάνουν τη διαφορά ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια, καθώς πολλά απ’ όσα πιστεύουμε για την καλοκαιρινή μας διατροφή είναι εντελώς λανθασμένα.
Ο κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος Δημήτρης Μπερτζελέτο, αντιπρόεδρος της Ένωσης Διαιτολόγων-Διατροφολόγων Ελλάδας, παραθέτει τους ευρύτερα διαδεδομένους μύθους για την καλοκαιρινή διατροφή και την αλήθεια πίσω από αυτούς.
Μύθος 1: Τα παγωμένα ροφήματα μάς ξεδιψούν. Μπορεί να νιώθουμε ότι δροσιζόμαστε κάθε φορά που πίνουμε ένα παγωμένο ποτήρι νερό, αλλά για τον οργανισμό μας αυτό δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μία ψευδαίσθηση, διότι το πεπτικό σύστημα δεν μπορεί να απορροφήσει τα παγωμένα υγρά και έτσι το σώμα δεν προστατεύεται από την αφυδάτωση.
Αντί λοιπόν να πίνετε τα ροφήματα παγωμένα, φροντίστε να είναι δροσερά και μάλιστα να έχουν θερμοκρασία 10 έως 15 βαθμών Κελσίου, διότι με αυτή τη θερμοκρασία επιτυγχάνεται η μέγιστη απορρόφησή τους, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε προ ετών στην επιθεώρηση «Journal of Athletic Training».
Καλό είναι επίσης να μην αδειάζετε μονορούφι το ποτήρι σας, αλλά να πίνετε μεγάλες γουλιές σε τακτά χρονικά διαστήματα.
Μύθος 2: Το καλοκαίρι πρέπει να τρώμε περισσότερο αλάτι. Ο μύθος αυτός ξεκίνησε πριν από δεκαετίες, όταν η κατανάλωση άλατος ήταν περιορισμένη και έτσι συνιστούσαν οι γιατροί «λίγο περισσότερο αλάτι» για να γίνεται κατακράτηση υγρών και να αποφεύγεται η αφυδάτωση.
Στη σύγχρονη εποχή, όμως, το αλάτι που τρώμε είναι πολλαπλάσιο από αυτό που συνιστάται για καλή υγεία (μελέτες έχουν δείξει ότι τρώμε πάνω από 10 γραμμάρια την ημέρα, ενώ οι υγιείς δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 5 γρ. και οι υπερτασικοί τα 3 γρ. την ημέρα) και έτσι δεν συνιστάται ελαφρά αύξηση της κατανάλωσής του το καλοκαίρι.
Εξαίρεση σε αυτό είναι ορισμένα νοσήματα (π.χ. υπόταση) που μπορεί να χρειαστούν ελαφρά αυξημένη κατανάλωση άλατος το καλοκαίρι, αλλά μόνο αν το συστήσει ο θεράπων ιατρός.
 Ας σημειωθεί εδώ ότι δεν έχει καμία διαφορά αν το αλάτι είναι κοινό επιτραπέζιο ή θαλασσινό: η άποψη ότι το θαλασσινό αλάτι περιέχει λιγότερο νάτριο και συνεπώς μπορεί να χρησιμοποιείται άφοβα, αποτελεί επίσης μεγάλο μύθο. Αντί, λοιπόν, να βάζετε περισσότερο αλάτι στο φαγητό σας, δοκιμάστε αρωματικά, βότανα και μπαχαρικά.
Μύθος 3: Η ζέστη «κόβει» την όρεξη. Ούτε την όρεξη «κόβει», ούτε διευκολύνει το αδυνάτισμα, όπως επίσης πιστεύουν πολλοί. Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι το καλοκαίρι οι καύσεις μειώνονται, διότι η περιβαλλοντική θερμοκρασία βρίσκεται πιο κοντά στη θερμοκρασία του σώματος και έτσι ο οργανισμός δεν χρειάζεται πολλές καύσεις ώστε να διατηρεί σταθερή την εσωτερική θερμοκρασία του (έχει βρεθεί ότι οι καύσεις τον χειμώνα είναι έως και 10% υψηλότερες απ’ ό,τι το καλοκαίρι).
Γιατί τότε δεν τρώμε όταν κάνει ζέστη; Για να μην ζεσταθούμε περισσότερο από την θερμότητα που θα παραχθεί κατά την πέψη της τροφής, είναι η απάντηση. Με άλλα λόγια, η ζέστη δεν μειώνει την όρεξη, αλλά ο οργανισμός μας προσαρμόζεται αυτόματα στις κλιματικές συνθήκες της εποχής και αναχαιτίζει το αίσθημα της πείνας όταν κάνει πολλή ζέστη.
Όσον αφορά το αδυνάτισμα, μάλλον πιο δύσκολο είναι το καλοκαίρι παρά πιο εύκολο, καθώς αφθονούν οι ευκαιρίες για «μεζεδάκια», «ουζάκια», ποικιλίες, σαγανάκια, παγωτά και κάθε είδους πολυθερμιδικά, αλκοολούχα κοκτέιλ.
Μύθος 4: Τα λαδερά δεν μας παχαίνουν. Μια χαρά μας παχαίνουν εάν «κολυμπούν» στο λάδι και συνοδεύονται από μισό κιλό φέτα και μισή φρατζόλα ψωμί.
Ο γενικός κανόνας στη διατροφή είναι το μέτρο, ειδάλλως τα πάντα μπορούν να οδηγήσουν σε αύξηση του σωματικού βάρους - ακόμα κι αν είναι ολιγοθερμιδικά όπως τα λαδερά, τα οποία με 1 κουταλάκι του γλυκού ελαιόλαδο ανά μερίδα παρέχουν 100 θερμίδες ανά 100 γραμμάρια.
Φροντίστε να τρώτε λαδερά τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, μαζί με το πολύ 30 γρ. φέτα και μία κανονική φέτα ψωμί.
Μύθος 5: Το σκόρδο απωθεί τα κουνούπια. Τα κουνούπια δεν είναι... βρικόλακες για να φοβούνται το σκόρδο. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ πραγματοποίησαν μελέτη για να ελέγξουν τις αντικουνουπικές ιδιότητες του σκόρδου, αλλά απέτυχαν παταγωδώς.
Συνεπώς, πιθανότερο είναι να φύγουν τρέχοντας οι γύρω σας αν τρώτε ωμό σκόρδο μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Μύθος 6: Το καρπούζι είναι σκέτο νερό και παχαίνει. Ούτε το ένα ισχύει, ούτε το άλλο. Εκτός από άφθονο νερό, ανά φλιτζάνι του τσαγιού παρέχει το 20% της Ημερήσιας Συνιστώμενης Δόσης βιταμίνης C, καθώς και άφθονο λυκοπένιο - την κόκκινη χρωστική ουσία με τις ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες, που σχετίζεται με μείωση του κινδύνου εκδήλωσης ορισμένων μορφών καρκίνου.
Όσον αφορά τις θερμίδες του, αυτές είναι μόλις 46 ανά φλιτζάνι του τσαγιού.


Την αντίθεση του στον αποκλεισμό των ομοφυλόφιλων από την αιμοδοσία εξέφρασε ο γενικός εισαγγελέας του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πάολο Μενγκότζι, καταγγέλοντας την πρόσφατη απόφαση της Γαλλίας.
Σύμφωνα με τον Μενγκότζι: “Ένας τέτοιος αποκλεισμός θα μπορούσε να δικαιολογηθεί στο πλαίσιο του στόχου της προστασίας της δημόσιας υγείας υπό την προϋπόθεση ότι δε βαίνει πέραν αυτού που είναι αναγκαίο, στο παράδειγμα της Γαλλίας, δεν θα μπορούσε να είναι αυτή η υπόθεση”. Η απόφαση της Γαλλίας να προχωρήσει στον αποκλεισμό των gay από τη διαδικασία της αιμοδοσίας βασίζεται στην οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συνιστά “ότι τα πρόσωπα των οποίων η σεξουαλική συμπεριφορά τα εκθέτει στον κίνδυνο να προσβληθούν με σοβαρές μεταδιδόμενες μολυσματικές ασθένειες μέσω του αίματος αποκλείονται με τρόπο μόνιμο από την αιμοδοσία». Παρόλα αυτά, όπως επισημαίνει και ο γενικός εισαγγελέας «μόνο το γεγονός ότι ένας άνδρας διατηρεί ή διατηρούσε σεξουαλικές σχέσεις με ένα άλλο άνδρα δε συνιστά μια «σεξουαλική συμπεριφορά» που θα δικαιολογούσε το μόνιμο αποκλεισμό του ενός τέτοιου άνδρα από την αιμοδοσία. Η γαλλική νομοθεσία τείνει κυρίως να θεωρήσει αυτό το γεγονός ως ένα αμάχητο τεκμήριο της έκθεσης σε έναν υψηλό κίνδυνο ανεξαρτήτως των συνθηκών και της συχνότητας των σχέσεων ή των παρατηρούμενων πρακτικών». «Αποκλείοντας με οριστικό τρόπο την αιμοδοσία σε κάθε άνδρα που έχει ή είχε σεξουαλικές σχέσεις με έναν άλλο άνδρα, η γαλλική νομοθεσία εισάγει μια προφανή έμμεση διάκριση που βασίζεται, συνδυαστικά, στο φύλο (των ανδρών) και στο σεξουαλική προσανατολισμό (την ομοφυλοφιλία ή την αμφιφυλοφιλία)» (showtime-cy.blogspot.gr, 23/7/2014)




Mondial 2010 is a discussion of institutional borders in modern day Middle East. It uses video as an apparatus to transgress boundaries that are inflicted on people in spite of them. It is a travel film in a trajectory that doesn’t allow travel, starring two male lovers, in a setting where homosexuality is a punishable felony. Shot with a hand-held camcorder, Mondial 2010 borrows the aesthetics of a travel video log. It normalizes the abnormal, and by doing so creates its own universe of possibility. It is a shift from the mainstream passive view of the Palestinian/Israeli conflict that places the victim/oppressor in the forefront of the produced imagery. This video glides over this conflict with an upper hand.

Roy Dib, born in 1983, works and lives in Beirut, Lebanon. (http://www.roydib.com )
CAST: Abed Kobeissy, Ziad Chakaroun


ΗΠΑ: Η Αστυνομία συνέλαβε δολοφόνο ομοφυλοφίλων 
tribune.gr, 21/7/2014 
Οι Αρχές του Νιου Τζέρσεϊ έχουν συλλάβει και κρατούν έναν ύποπτο για τη δολοφονία δύο ομοφυλόφιλων ανδρών.
Η Αστυνομία προσήγαγε τον Αλί Μοχάμετ Μπράουν, 30 ετών, μετά την ταυτοποίησή του ως υπόπτου σε υπόθεση διπλής δολοφονίας.
Ο Μπράουν, που κρατείται, αντιμετωπίζει την ποινή του θανάτου για φόνο πρώτου βαθμού και επίσης κατηγορείται για ληστεία και κλοπή αυτοκινήτου στο Νιου Τζέρσεϊ.
Οι Αχμέντ Σεΐντ (27 ετών) και Ντόουν Άνντερσον Γιανγκ (23 ετών), βρέθηκαν νεκροί, είχαν πυροβοληθεί, την 1η Ιουνίου. Ο ανακριτής κατηγόρησε τον Μπράουν ότι είχε στοχοποιήσει τους δύο άνδρες σε μια εφαρμογή κινητού για γνωριμίες, πριν τους συναντήσει έξω από ένα gay club.
Σύμφωνα με τις αρχές, ο Μπράουν είχε σχεδιάσει τη διπλή δολοφονία και η Αστυνομία ερευνά την πιθανότητα να έχει να κάνει με έγκλημα μίσους κατά των ομοφυλοφίλων.
Όπως αναφέρεται στη δικογραφία, ο Σεΐντ είχε επικοινωνήσει με τον Μπράουν μέσω της εφαρμογής στο κινητό και είχε πει στους φίλους του στο gay club ότι θα συναντούσε κάποιον εκείνη τη νύχτα.
Όταν το μπαρ έκλεισε και τα δύο θύματα συνάντησαν τον Μπράουν και πήγαν όλοι μαζί, και οι τρεις, να συνεχίσουν στο σπίτι του Άντερσον Γιανγκ. Εκεί, σύμφωνα με την Αστυνομία, ο Μπράουν τους πυροβόλησε πολλές φορές εξ επαφής.



Δημήτρης Μαυρίκιος: Οι φόβοι μου είναι της πραγματικότητας
Με αφορμή την «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροΐδη που μεταφέρει στη σκηνή, ο σκηνοθέτης μιλάει για αλήθειες και ψέματα
tovima.gr, 20-7-2014
Ποιες είναι οι πάπισσες του 2014;
 Η σημερινή θρησκοληψία είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον  "θρησκευτικό καθωσπρεπισμό" της εποχής του Ροΐδη. Τότε απαγόρευαν να τρως κρέας την Παρασκευή. Τώρα δεν τους νοιάζει αν θα φας τον περίδρομο ακόμη και τη Μεγάλη Παρασκευή, γιατί έχουν στραφεί κατά της... πεολειχίας και κάθε είδους πρακτικής που δεν οδηγεί  απευθείας στην... εγκυμοσύνη! Βρισκόμαστε μπροστά σε μια ραγδαία επέλαση φαινομένων που μυρίζουν βαθύ Μεσαίωνα. Κάποιοι αναφέρονται μόνο στην αυξανόμενη δύναμη ακραίων στοιχείων στον ισλαμικό κόσμο. Ομως στην "πολιτισμένη" Δύση μόλις ανακηρύχθηκε άγιος ένας πάπας ο οποίος, αντιθέτως, θα έπρεπε να κριθεί αυστηρά από την Ιστορία για ηθική αυτουργία σε μιαν ατέλειωτη εκατόμβη αθώων. Μα δεν είναι Μεσαίωνας το ότι  λατρεύεται  πλέον ως άγιος της Καθολικής Εκκλησίας κάποιος που αντιτάχθηκε λυσσαλέα επί δυόμισι  ολόκληρες δεκαετίες στη χρήση του προφυλακτικού, όσο το AIDS θέριζε τα εκατομμύρια των πιστών του; Είδατε εσείς κάποια σοβαρή αντίδραση στις τυμπανοκρουσίες για την "αγιοποίησή"του; Ας μη μας ενοχλούν λοιπόν μόνον οι αγιατολάχ... Μέσω των θρησκειών παντού βουτάμε στον Μεσαίωνα και χρειαζόμαστε όσο ποτέ πνεύματα σαν του Ροΐδη, για να μας ξεκουνάνε από τη γενικότερη νάρκωσή μας απέναντι στον σκοταδισμό».
Ποιος είναι σήμερα ο ρόλος της Εκκλησίας; Ο φανατισμός, θρησκευτικός ή μη, δεν είναι κατακριτέος;
«Σπανίως υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, όπως ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος, που σε κάνει να σκεφθείς ότι η Εκκλησία θα μπορούσε να διαδραματίσει και ρόλο θετικό· με την προϋπόθεση του χωρισμού της από το κράτος. Αλλά, όπως υπαινίσσεσθε, ο φανατισμός δεν είναι μόνο θρησκευτικός».
Η πολιτική και οι πολιτικοί προκαλούν φανατισμούς;
 «Ο πολιτικοί είναι στην πλειονότητά τους τόσο διεφθαρμένοι που αδυνατούν πλέον να προκαλέσουν φανατισμό υπέρ τους σε οποιοδήποτε κόμμα και αν ανήκουν. Η διαφθορά και η ανηθικότητα των πολιτικών ήταν το μεγαλύτερο δώρο που προσέφεραν σε σκοτεινές δυνάμεις, όπως των ναζιστών ή του ασχολούμενου με την πεολειχία κλήρου».
Φοβάστε; Τι φοβάστε πιο πολύ;
 «Αν το δω εγωιστικά, δεν φοβάμαι, γιατί έζησα σε μια αισιόδοξη γενιά, που σχεδόν δεν ήξερε τι θα πει φόβος. Γεννημένοι μετά από σπαραγμούς, μεγαλώσαμε με πίστη στην ειρήνη, τον έρωτα, την ανεξιθρησκία. Τώρα που πρωτοαισθανόμαστε την απειλή του σκότους είμαστε πια μεσήλικοι... Οταν όμως σκέφτομαι τους μαθητές μου ή γενικότερα τους νεότερούς μου, όχι μόνο φοβάμαι... τρέμω. Νιώθω ότι η  κατρακύλα προς μια τιτανομαχία μεταξύ του πολιτισμού που γνωρίζουμε και ενός νέου Μεσαίωνα είναι υπόθεση το πολύ μερικών δεκαετιών...».