2=1+1. ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Ομαδική έκθεση στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου

Μ' έναν αριθμητικό, τη φορά αυτή ,τίτλο εγκαινιάζει το έτος 2019 το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου , το Σάββατο  12 Ιανουαρίου στις 18.30 το απόγευμα.

Πρόκειται για μια έκθεση όπου οι καλλιτέχνες εκλήθησαν να υποβάλλουν συνθέσεις ζευγαριών άρρηκτα συνδεδεμένων μεταξύ τους τόσο κατά προσωπική όσο και κατά αφηρημένη  έννοια  ή και συγκεκριμένη ακόμα που παραπέμπει σε υπερβατικές συναναστροφές  και προτάσεις.

Έτσι,  έχουν δημιουργηθεί έργα που  απεικονίζουν διαχρονικούς  εραστές   και συντρόφους όπως π.χ ο Καίσαρ και η Κλεοπάτρα, ο  Δάφνης και η Χλόη, αλλά και ο ουρανός με το φεγγάρι η το αμφίβιο πουλί  με την  λιμνοθάλασσα, το παιδί και το δελφίνι η ακόμα δίδυμες  έννοιες, όπως ο αγνός κι ο βέβηλος έρως, ο ήλιος και το φεγγάρι  καθώς και τόσα άλλα πολλά παραδείγματα. Είναι περίεργο όμως  ότι  σ' όλα  αυτά τα θέματα εμπεριέχεται όχι μόνο το πνεύμα των καλλιτεχνών που επέλεξαν τη σύνθεσή τους ελεύθερα κι όπως ταίριαζε στην ψυχοσύνθεση του καθ ενός, αλλά και η εις βάθος ανάλυση  του πειραματισμού  της δουλειάς στο προτεινόμενο  εικαστικό αποτέλεσμα.

Με άλλοτε σκερτσόζικο ύφος  κι άλλοτε κάτω από αυστηρά μελετημένη γραφή  οι καλλιτέχνες προσφέρουν άφθονο υλικό , πηγαίο,  για να σχολιάσει ο κάθε θεατής με τον δικό του τρόπο το προσφερθέν αποτέλεσμα.  Μερικά παραδείγματα ακόμα, Ο Πέτρος κι ο Παύλος, η Ψυχή και ο Έρως,  ο Αδάμ και η Εύα... Και ως προς τούτο η παρούσα έκθεση πρωτοτυπεί κι επιθυμεί να διοχετεύσει εκ νέου τη χαρά τόσο στο κοινό που παρακολουθεί τις δράσεις του Μουσείου όσο και στους καθ αυτούς  καλλιτέχνες που μετέχουν και βρίσκονται κοντά μας. Η είσοδος εξακολουθεί και είναι δωρεάν όπως  και οι συμμετοχές των καλλιτεχνών. Το ωράριο παραμένει το ίδιο κάθε βράδυ 18.00 έως 20.00 εκτός Σαββάτου και Κυριακής αλλά και που ανοίγει πάντα κατόπιν προφορικής συνεννοήσεως η με ενημέρωση στο μέιλ  met.heraklion@gmail.com.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες :
Τάσος Δήμος - Γιάννης Δημητράκης - Μαρία Μαραγκουδάκη- Κώστας Ντιός - Μηνάς Καμπιτάκης - Αννα Αργυροπούλου - Ευα Διβαρη  - Άννα Πανταζή - Εφη  Μάνου - Σέντη Χανιαδάκη - Ελίζαμπεθ Διονυσοπούλου - Θανάσης Μπερούτσος - Πέπη Χατζηδάκη - Κώστας Παγωμένος  -Ζωή Σειτάνη - Ευγενία Πανουτσοπούλου - Παναγιώτης Μαυρόπουλος - Κέλλυ Κομπίτσα - Λυδία Μαργαρώνη - Νίκος Σαλιακάς - Αννα Κατιμερλή- Μιράντα Σκυλουράκη - Καλλιόπη Κωνιού - Στέλα Κουκουλάκη - Μαρία Γρηγοριάδη-Νεκτάριος Παχιαδάκης-Λαμπρινή Μποβιάτσου-Θωμάς Τουρναβίτης

(cretalive.gr)

Ο ΠΑΡΑΤΖΑΝΩΦ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Parajanov
with Sarkis

13 December 2018 - 17 March 2019

Pera Museum presents for the first time in Turkey a selection that brings together all periods of the versatile, multicultural visual world of renowned director Sergey Parajanov, master of poetic cinema. Featuring many works across a wide spectrum ranging in style from the traditional to pop-art, from strikingly unique collages to storyboard drafts, from film costumes to drawings, paintings, mosaics, objects and photographs, the exhibition sheds light on the brilliant and fertile world of the artist.

Born in Tbilisi, Parajanov received singing and violin lessons as a child, displayed an interest in ballet and painting, worked with a theatre troupe, wrote scripts and embraced all branches of the fine arts. He settled in Moscow and studied at VGIK, the State Institute of Cinematography. His unique, breathtaking and spectacular cinematic language places him among the most important directors in film history.

Childhood, family, religion, captivity, freedom, multiculturality and traditional themes are at the forefront of his works, yet Parajanov engages with everything about life. Although he approaches many different genres, his work does not fit into any single category, it remains original throughout. Because of his dissident stance, he suffered under the Soviet regime, and was imprisoned for long periods. Even when free, he was deprived from the means to make films –this was how he begun to make his collages, discovering potential in any kind of material he came across. The boundless world of fantasy and symbolism in his collages reveals him as a master of the art of objects. His collages also brought him freedom, and the means to transcend borders and as in his films, his powerful creative energy found further expression in this medium.

The exhibition also features works exclusively created in homage to Parajanov by Sarkis, another master artist who passionately followed him.

This exhibition has been prepared in collaboration with the Sergey Parajanov Museum, and a selection of Parajanov’s films will also be screened in a parallel program.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Γιάννης Τσαρούχης

Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ

Ο ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ «ΚΑΤΑΛΑΜΒΑΝΕΙ» ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΑΜΑΞΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥ ΟΣΥ ΣΤΟ ΓΚΑΖΙ

Τρεις μεγάλες εκθέσεις για τη ζωή και το έργο του Nτα Βίντσι ενώνονται στην Αθήνα για πρώτη φορά - Ξεκίνησε η προπώληση εισιτήριων

30 Νοεμβρίου 2018 - 30 Μαρτίου 2019

H εταιρεία παραγωγής Λάβρυς, μετά την διαδραστική έκθεση Van Gogh Alive – The Experience που θαύμασαν περισσότεροι από 200.000 επισκέπτες στην Αθήνα, επανέρχεται και παρουσιάζει, σε συνεργασία με τη Grande Exhibitions,το Leonardo Da Vinci – 500 Years of Genius.

Ένα εμβληματικό κτίριο του κέντρου της Αθήνας, το Παλιό Αμαξοστάσιο του ΟΣΥ στο Γκάζι, μεταμορφώνεται για να φιλοξενήσει αυτή τη μοναδική εμπειρία. Με τη συνδρομή του Μουσείου Leonardo da Vinci στη Ρώμη, του Ινστιτούτου Lumiere Technology στο Παρίσι, αλλά και ειδικών από Ιταλία και Γαλλία, το Leonardo Da Vinci – 500 Years of Genius επιδεικνύει το πλήρες φάσμα των επιτευγμάτων του Λεονάρντο, τιμώντας έτσι τη μεγαλύτερη διάνοια όλων των εποχών, 500 χρόνια μετά το θάνατό του.

Τρείς εκθέσεις ενώνονται στην πιο ολοκληρωμένη έκθεση για τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι που έγινε ποτέ στον κόσμο, δίνοντας στους επισκέπτες την ευκαιρία να θαυμάσουν:

Τις μηχανικές εφευρέσεις του Λεονάρντο 
75 μοντέλα των εφευρέσεών του, αναπαραγωγές σε φυσικό μέγεθος, διαδραστικές μηχανές, αντίγραφα των περίφημων κωδίκων του και συνολικά πάνω από 200 εκθέματα σχεδιασμένα σε συνεργασία με το Μουσείο Leonardo da Vinci της Ρώμης.

Da Vinci Alive – The Experience
Μία καθηλωτική οπτικοακουστική, βιωματική εμπειρία που παρουσιάζει τη ζωή και το έργο αυτού του μεγάλου καλλιτέχνη και εφευρέτη.

Τα Μυστικά της Μόνα Λίζα
Τα μυστικά του πιο διάσημου έργου τέχνης στον κόσμο, αποκαλύπτονται για πρώτη φορά από τον Pascal Cotte και το Lumiere Technology Institute. Μία λεπτομερής επιστημονική ανάλυση και παρουσίαση του αινιγματικού αυτού πίνακα.

Η έκθεση με μια ματιά:

Πάνω από 200 μοναδικά εκθέματα του Μουσείου Leonardo da Vinci της Ρώμης

75 αντίγραφα των μηχανικών εφευρέσεων του Ντα Βίντσι

17 θεματικές ενότητες όπου αναδεικνύεται το πλήρες φάσμα του έργου του Λεονάρντο

Διαδραστικές εμπειρίες που ενθαρρύνουν τη γνώση διά της αφής

Κατανοητές επεξηγήσεις των θεωριών και των έργων του Ντα Βίντσι

Ανάλυση και ιστορικό περιεχόμενο των βασικών έργων του Ντα Βίντσι με τη χρήση διαδραστικών και διασκεδαστικών τεχνολογιών

Αντιπαραβολή ανάμεσα στο έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι και στις σύγχρονες τεχνολογίες και μηχανικές εφαρμογές.

Χρήση της διαδραστικής και βιωματικής τεχνολογίας SENSORY4™  (elculture.gr)

Εισιτήρια - Προπώληση

Προπώληση: www.viva.gr | 11876 ¦ Από 8€ έως 15€

Κανονικές Τιμές:
Ενήλικες: 15€
Παιδιά / Φοιτητές / Άνεργοι / 65+: 12€
Η είσοδος στην έκθεση επιτρέπεται σε παιδιά άνω των τεσσάρων ετών. Για ομαδικές κρατήσεις καλέστε στο 210 7258510.

CHRIS LOPEZ (ΚΑΙ ΠΑΛΙ)

Chris Lopez (Ισπανία)

TANER CEYLAN

Taner Ceylan (Τουρκία): Hypnos

Taner Ceylan (Τουρκία): Satyr

ΤΑ ΜΟΝΤΕΛΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ

Γιάννης Τσαρούχης: Τα μοντέλα του ζωγράφου του Αμαρουσίου

Το Μουσείο Τσαρούχη ανοίγει με μια έκθεση που αναβιώνει την ατμόσφαιρα του εργαστηρίου του ζωγράφου, φέρνοντας στο προσκήνιο και τους ανθρώπους που πόζαραν ως μοντέλα για τους πίνακές του

Μαριλένα Αστραπέλλου (tovima.gr, 1/4/2018) 

Ο Αντώνης που δούλευε στην οικοδομή του σπιτιού στο Μαρούσι. Ενας άνδρας χωρίς όνομα και ιδιότητες. Η Ασπασία, αγνώστων λοιπών στοιχείων. Ο Διονύσης Φωτόπουλος που δεν χρειάζεται συστάσεις. Η Δέσποινα Πολίτη, μακρινή ανιψιά του ζωγράφου. Ο Λεωνίδας Εμπειρίκος, μικρό αγοράκι όρθιο δίπλα σε καρέκλα. Ο Γιάννης Τσαρούχης αναζητούσε τα πρόσωπα που θα έδιναν μορφή στους πίνακές του χωρίς να κάνει κοινωνικές διακρίσεις. Τους σκηνοθετούσε στον χώρο, τους φωτογράφιζε και μετά συνήθως τους ζωγράφιζε, τους εξιδανίκευε, τους εξύψωνε. Tους χάριζε την αθανασία.
Ο Αντώνης, ο οποίος αποφεύγει να κοιτάξει κατάματα την κάμερα, έγινε μεταξύ άλλων ο «Στεφανωμένος αθλητής» (1967) όπως βλέπει κανείς από το τυπωμένο έργο που

συνοδεύει τη φωτογραφία του. Ο άγνωστος άνδρας έγινε ο «Ανθρωπος με φτερά πεταλούδας» (1965) αφότου στάθηκε όρθιος και κορδωμένος με τα χέρια σταυρωμένα πίσω από την πλάτη ή ανακαθιστός, σε δύο από τις αγαπημένες πόζες του Τσαρούχη, τις οποίες προτιμούσαν για τις αναμνηστικές φωτογραφίες οι ποδοσφαιριστές της εποχής. Η Ασπασία, ρασοφορούσα και πανέμορφη σε μια φροντισμένη στάση για να αναπαραστήσει μια σκηνή από τον βίο της Αγίας Παρασκευής, μια σειρά έργων (1966-67) για το ομώνυμο εκκλησάκι στη Μυτιλήνη, το οποίο βρισκόταν ανάμεσα στο Μουσείο Θεόφιλου και στο σπίτι του Τεριάντ. Ηταν μια ανάθεση του τελευταίου περίπου σαν τάμα στην Αγία προστάτιδα των ματιών. Το έργο δεν υλοποιήθηκε τελικά, αλλά μπορεί κανείς να δει δυο προσχέδια της «Αγίας» και την υπέροχη φωτογραφία της Ασπασίας που είναι από μόνη της ένα έργο τέχνης. Είναι αναρτημένη στο δώμα, στο σημείο όπου έγινε η φωτογράφηση πριν από πέντε δεκαετίες ακριβώς, όπως συμβαίνει και με τους υπόλοιπους αφανείς πρωταγωνιστές στο έργο του Τσαρούχη.

Μπορεί να διακρίνει κανείς τις λιτές γραμμές του χώρου και το ασπρόμαυρο πάτωμα του μικρού δώματος αναλλοίωτο - όπως και οι δυο στρατηγικά τοποθετημένοι φεγγίτες που λούζουν στο φως όποιον στέκεται στο εσωτερικό του δωματίου.

Το Μουσείο Αμαρουσίου
Ολα συνέβαιναν στο Μουσείο Αμαρουσίου, όπως ονόμαζε ο ίδιος ο Τσαρούχης το σπίτι, το εργαστήριο και τον εκθεσιακό χώρο (από το 1981 και μετά) της οδού Πλουτάρχου στο Μαρούσι. Το κτίριο που μέχρι πρότινος παρήκμαζε και έμπαζε νερά, μέχρις ότου ήρθε ο Ανταμ Σίμτσικ με την «documenta 14» και συγκέντρωσε τους απαραίτητους πόρους προκειμένου να γίνει και πάλι ο χώρος επισκέψιμος.
Εχθές, 31 Μαρτίου, άνοιξε ξανά τις πόρτες του, μετά την έλευση της διεθνούς εικαστικής διοργάνωσης, προκειμένου να δηλώσει παρόν και μάχιμο. Καθώς λοιπόν υπόσχεται να αναθερμάνει τη σχέση του με το κοινό, δίχως να σταματήσει να αναζητεί πόρους για τη μετατροπή του σε ένα σύγχρονο μουσείο με όλα τα κομφόρ που θα επιτρέψουν και την έκθεση των αυθεντικών έργων, που τώρα φυλάσσονται στο Μουσείο Μπενάκη, ξεκινάει τη νέα πορεία του με μια έκθεση που συστήνει στο κοινό το ατελιέ του δημιουργού.
Με ένα μικρό δείγμα από το πλούσιο φωτογραφικό αρχείο που άφησε πίσω του ο Γιάννης Τσαρούχης, απότοκο του επιδέξιου χειρισμού μιας Rolleiflex και μιας Yashica, και με τα σύνεργα της δουλειάς σε πρώτο πλάνο, η Νίκη Γρυπάρη και οι συνεργάτριές της Βάσω Τζούτη και Βιολέτα Κορωναίου αναβιώνουν την ατμόσφαιρα και την αχλύ του εργαστηρίου του.
Βρισκόταν στον πρώτο όροφο της νεοκλασικής κατοικίας, με τους τοίχους που είναι επενδυμένοι με ύφασμα για να καρφιτσώνει τα έργα του και με τις βαριές κουρτίνες για να κρύβουν το φως, καθώς ο Τσαρούχης «είχε μεγάλη μανία με τον φωτισμό». Σε ένα μεγάλο καβαλέτο είναι τοποθετημένο ένα ημιτελές «Καφενείον ΝΕΟΝ (βράδυ)», ενώ στους τοίχους κρέμονται τυπώματα έργων του από την περίοδο 1965-67, όταν και πηγαινοερχόταν στη Μυτιλήνη γιατί ήταν υπεύθυνος για το Μουσείο Θεόφιλου, και 1977-79, όταν είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από το Παρίσι και πλέον χαιρόταν το σπίτι του στο Μαρούσι.

Για παράδειγμα, μια «Λεπτομέρεια από το λιμάνι της Χίου» (1965) ή μια «Ανοιξη», ένα «Φθινόπωρο» και ένας «Χειμώνας» (όλα του 1979) τα οποία δεν παραδόθηκαν ποτέ στον συλλέκτη γιατί ο ζωγράφος δεν τα τελείωσε.

Το ατελιέ του
Μαζί με τα έργα τα οποία είναι καρφιτσωμένα με την τσαρούχεια μέθοδο ή τοποθετημένα στο πάτωμα, μπορεί κανείς να δει τα ξεραμένα πλέον χρώματα που χρησιμοποιούσε και συχνά έφτιαχνε και παρασκεύαζε ο ίδιος, τα πινέλα του, τα γυαλιά του, μπλοκ και ζωγραφικές σκόνες, προετοιμασίες σε χαρτί ή σε τελάρο, το ψάθινο καπέλο που αγαπούσε να φοράει, ένα λευκό τελάρο που γράφει «Νίκη, Ντομινίκ» αλλά δεν φιλοξένησε τελικά «Το γράμμα», δείγματα χρωμάτων σε δοκιμαστικά σχέδια. «Θέλει λίγη ακαταστασία ακόμα για να μοιάζει με το ατελιέ του» λέει η Νίκη Γρυπάρη, πρόεδρος του Ιδρύματος Τσαρούχη και ανιψιά του ζωγράφου.
Σε μια γωνιά του εργαστηρίου είναι αναρτημένες έξι φωτογραφίες του ίδιου με τον Διονύση Φωτόπουλο, ενώ δίπλα βρίσκεται το τύπωμα του πορτρέτου του σκηνογράφου από τον δάσκαλό του. Ορισμένες είναι κουνημένες γιατί είναι τραβηγμένες με αυτόματη λήψη και δείχνουν τον Τσαρούχη να «καθοδηγεί» τον Φωτόπουλο που κάθεται χαλαρά σε μια καρέκλα.
«Είχε μανία με τη φωτογραφία. Ηταν μια ολόκληρη σκηνοθεσία η φωτογράφηση και το ξέρω γιατί έχω ποζάρει και εγώ» λέει η Νίκη Γρυπάρη, η οποία πρωταγωνίστησε στο «Γράμμα» (1974) μαζί με το αγαπημένο μοντέλο του Τσαρούχη, τον Ντομινίκ. Παρεμπιπτόντως, τη φωτογραφία τη χρησιμοποιούσε για να μελετήσει τη σύνθεση και όχι για να ζωγραφίζει από αυτήν. Η δημιουργία του πίνακα γινόταν παρουσία του μοντέλου, αν και για να φτάσει σε αυτή τη φάση περνούσε χρόνος, καθώς έδινε πολύ μεγάλη προσοχή στην προετοιμασία των έργων του.
«Πάντως ήταν πολύ διασκεδαστικό να του ποζάρεις» λέει η Νίκη Γρυπάρη. «Σου μίλαγε, διηγιόταν ιστορίες. Υστερα, όταν έφτανε στο κεφάλι, έλεγε "και τώρα μην κουνιέσαι!". Επίσης είχε μεγάλη ευκολία να πείθει τον κόσμο να το κάνει. Εχω δει ανθρώπους για τους οποίους δεν θα το περίμενα ποτέ να δέχονται να ποζάρουν για τον Τσαρούχη. Oπως ο άνδρας μιας φίλης της μητέρας μου. Είχε χιούμορ αλλά ήταν πολύ σοβαρός και εκείνος κατάφερε να τον πείσει να ποζάρει γυμνός».

Φωτογενή πρόσωπα
Ο Τσαρούχης έψαχνε να βρει τα φωτογενή πρόσωπα που ήταν ιδανικά για ζωγραφική αναπαράσταση. «Ελεγε: "Δεν θέλω να κάνω πορτρέτα κατά παραγγελία γιατί ποτέ δεν συμφωνεί το μοντέλο με αυτό το οποίο έχω κάνει. Αλλοτε δεν του αρέσει ο πίνακας, άλλοτε θέλει να βγαίνει πιο ωραίος ή πιο ωραία"». Τι καλύτερο από το να αφηνόταν κανείς στα χέρια του Τσαρούχη χωρίς να κάνει κόνξες; Οπως ο Ντομινίκ, ο μαραγκός από τη Σαρτρ που έγινε το πρόσωπο σε έργα όπως οι «Τέσσερις Εποχές». Ηταν κατά γενική ομολογία ευειδής, όμως ο Τσαρούχης τον ανήγαγε στη σφαίρα του θείου.
«Είχε έρθει και στην Ελλάδα όταν είχε γίνει έκθεση των σχεδίων του Τσαρούχη στην γκαλερί "Ζυγός" το 1978. Ολες οι κοπέλες έτρεχαν από πίσω του καταγοητευμένες έτσι όπως τον έβλεπαν μέσα από τη ζωγραφική του Τσαρούχη. Ο Ντομινίκ ήταν πανευτυχής». Ο Ντομινίκ ή ο Αλέν, που έγινε το όμορφο «Καλοκαίρι» (1976), δεν περιλαμβάνονται στην έκθεση μολονότι υπάρχουν πολλές φωτογραφίες τους στο αρχείο του Τσαρούχη. «Εστιάσαμε σε ανθρώπους που έχουν φωτογραφηθεί μέσα στο εργαστήριο και γι' αυτό δεν παρουσιάζουμε τα μοντέλα που ζωγράφισε στο Παρίσι».

Ωστόσο, η τύχη αμφότερων Ελλήνων και Γάλλων αγνοείται. «Τους περισσότερους δεν τους ξέρω πέρα από το μικρό τους όνομα που έγραφε συνήθως ο Τσαρούχης στα σχέδιά του. Δυστυχώς δεν έχουμε επαφή με εκείνους που γνώρισα. Κάποια στιγμή είχα βρει ένα τηλέφωνο του Ντομινίκ και τον είχα πάρει για να μιλήσει στον Τσαρούχη. Ηταν λίγο προτού πεθάνει. Τον καιρό εκείνο τηλεφωνούσα σε κοντινούς του ανθρώπους για να του πουν δυο κουβέντες. Ο Αλέν είχε έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα γιατί ο αδερφός του είχε παντρευτεί μια Ελληνίδα. Μετά χάθηκε κι αυτός… Οσο για το αγόρι που έγινε ο "Ναύτης στον ήλιο" (1968-70), δυστυχώς πνίγηκε σε νεαρή ηλικία. Η μητέρα του είχε επισκεφθεί τον Τσαρούχη όσο ζούσε για να του πει πόσο συγκινημένη ήταν που έβλεπε τον γιο της στον πίνακά του».

Πού και πότε
Iδρυμα Γιάννη Τσαρούχη, Πλουτάρχου 28, Μαρούσι. Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα ως Παρασκευή 9.00 – 14.00. Τιμή εισιτηρίου: 3 ευρώ. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα πραγματο-ποιηθούν εκπαιδευτικά προγράμματα, www.tsarouchis.gr

STILL LIFE WITH THREE SAILORS

John Craxton, Still Life with Three Sailors, 1980-85, (tempera on canvas)

JOÃO GABRIEL

João Gabriel (Πορτογαλία)

φωτογραφίες: ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

SALEM BEIRUTI

Salem Beiruti

FERNANDO CAPANEDA

Fernando Carpaneda (Βραζιλία)

ΜΑΡΤΥΡΙΑ - 1

Museu de Arte Antiga (Λισσαβώνα, Πορτογαλία)

(φωτογραφίες ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ)

***