Calendario de los bomberos de la Generalitat 2011
Ταπεινό αντίο...
Πριν από 2 μήνες
12.1.11
"ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ" ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΩΝΙΑΣ 2
Calendario de los bomberos de la Generalitat 2011ΤΟ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΟ ΜΗ ΑΣΦΑΛΕΣ ΣΕΞ, Ο ΑΠΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΧΟΡΗΓΙΕΣ ΤΟΥ ΚΕΕΛΠΝΟ
H Proud Promotions σε συνεργασία με την Nima Productions σας φέρνουν για άλλη μια χρονιά το απόλυτο μεταπορνό*** φεστιβάλ της Ευρώπης στην Αθήνα στο Gagarin205 στις 7 & 8 Ιανουαρίου.
Τι είναι το μετά στο πορνό; Γιατί να βλέπουμε πορνογραφία και γιατί να παράγουμε μετα-πορνογραφία; Γιατί η δύναμη θεωρείται καβλωτική; Πως γίνεται να απολαύσουμε την πορνογραφία χωρίς ντροπή και λογοκρισία;
Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα έρχεται να απαντήσει το 5ο Μεταπορνό Φεστιβάλ στην Αθήνα που είναι ένα συμπόσιο πάνω στις βιοπολιτικές της πορνογραφίας.
Ακραία, πολιτικοποιημένα, φεμινιστικά, kinky, φετιχιστικά, gender queer performances από τους καλύτερους post porn performers της Ευρώπης που επιστρέφουν στην Αθήνα με καινούριες ιδέες και performances και να καταρρίψουν την νοοτροπία ότι η πορνογραφία θα πρέπει να είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε.
Όσοι ήσασταν σε προηγούμενα φεστιβάλ θα χαρείτε ιδιαιτέρως που θα επιστρέψει η Mouse (την θυμάστε με τα χρυσόψαρα;;) και φέρνει μαζί της και παρέα να μας παρουσιάσει μια performance έκπληξη. Δεν θέλουμε να σας αποκαλύψουμε πολλά, είναι σίγουρο πάντως ότι δεν θα πιστεύετε αυτό που βλέπετε!
Το Queer X Show επιστρέφει! Η Wendy Delorme, Louise DeVille και η Judy Minx (την οποία πέρα από το live θα την απολαύσουμε και σε ταινία) ετοιμάζουν τα μοναδικά τους cabaret, burlesque, gender bending, queer, feminist post porn performances τους που άφησαν σε παλιότερα φεστιβάλ τις καλύτερες εντυπώσεις.
Επίσης ετοιμάζουμε το πρώτο εν κοινή συναινέσει bareback gay sex performance on stage με πρωταγωνιστές από UkNakedMen, κ.ά. από Αγγλία, Γερμανία, Ισπανία.
Ένα πλούσιο πρόγραμμα ταινιών, ντοκιμαντέρ και ταινιών μικρού μήκους, πλαισιώνουν το φεστιβάλ. «Μετα-πορνογραφικά» διαμαντάκια που θα μας κάνουν να γελάσουμε, να καβλώσουμε και γιατί όχι και τα δύο μαζί; Ταινίες λεσβιακές, στρέιτ, γκέι, τρανς, queer, ταινίες που πειραματίζονται με τα σώματα και τα φύλα. Μαζί θα εξερευνήσουμε την BDSM κουλτούρα με το απίστευτο ντοκιμαντέρ “Graphic Sexual Horror”, μια απίστευτη μελέτη για την κυριαρχία, την υποταγή, το ταμπού και την λογοκρισία.
Η πρωτοποριακή σκηνοθέτης Courtney Trouble μας παρουσιάζει την τρίτη ταινία της σειράς της Roulette μαζί με την εταιρεία Reel Queer Productions, την καλύτερη εταιρεία παραγωγής queer ταινιών αυτή τη περίοδο. Αυτή τη φορά ταξιδεύει στο Βερολίνο για το Roulette Berlin και όπως σας υποσχεθήκαμε παραπάνω θα δείτε την Judy Minx στην οθόνη πριν την δείτε ζωντανά υπό την σκηνοθεσία της Courtney Trouble και είναι σίγουρα μια ταινία που θα προσέξετε γιατί όπως λέει και η Courtney: “Το queer sex είναι τόσο δύσκολο να το καθορίσεις όσο είναι και να το αγνοήσεις.”
Και ετοιμαστείτε για την επιστροφή του Bruce LaBruce. Αυτή τη φορά καταπιάνεται πάλι με zombie στο Λος Άντζελες και κάνει μια ισχυρή δήλωση για την φτώχεια με αυτή την ιστορία ενός εξωγήινου ζόμπι που ανασταίνει τους ανθρώπους με το σεξ. Πρωταγωνιστεί ο θεός της γκέι πορνογραφίας Francois Sagat.
Αλλά η πραγματική αποκάλυψη του φεστιβάλ είναι η πρώτη ελληνική γκέι πορνογραφική ταινία σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Ευαγγελίδη (τον σεναριογράφο της ταινίας Στρέλλα). Αυτή είναι η ταινία με την οποία επιτέλους θα ξεκινήσει η απενεχοποίηση της πορνογραφίας στην χώρα μας. Ο τίτλος της ταινίας είναι «Καλοκαιρινό Ρομάντζο» και όπως την περιγράφει ο σκηνοθέτης είναι: «Ένα ανάλαφρο και χιουμοριστικό βήμα προς την αποσύνδεση της απεικόνισης της σεξουαλικής πράξης από την φόρμα και την ρουτίνα αυτού που έχουμε μάθει να ονομάζουμε πορνογραφία, και μαζί ένα σχόλιο για την κοινωνία των ορισμών, των κατατάξεων, των απορρίψεων και των αποκρύψεων. Ένας μικρός καλοκαιρινός απογευματινός έρωτας.»
Μπορείτε να παραμένετε ενημερωμένοι από το επίσημο site του ΦεστιβάλΤιμή εισιτηρίου: 15 Ευρώ
***O όρος "post-porn" ή “μετά-πορνό” εφευρέθηκε από τον φωτογράφο Wink van Kempen κι έγινε ευρέα γνωστός χάρη στην δουλειά της ακτιβίστριας, καλλιτέχνιδας, performer, sex worker και πανεπιστημιακού Annie M. Sprinkle. Αποτελεί μια νέα κατάσταση σεξουαλικής απελευθέρωσης
Πριν από ένα χρόνο έγραφα εδώ “Ας ελπίσουμε ότι το bareback είναι μόδα της περασμένης δεκαετίας και θα περάσει – όσο γρηγορότερα, τόσο το καλύτερο….” Και πριν από ένα μήνα ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται πλέον και επίσημα στις δέκα χώρες της Ευρώπης με τα περισσότερα κρούσματα HIV στον γκέι πληθυσμό. Από ό,τι φαίνεται όμως, η δεκαετία μπορεί να έχει αλλάξει αλλά κάποιοι αρνούνται πεισματικά να βάλουν μυαλό.
Ο λόγος για το φεστιβάλ πορνό που διοργανώθηκε το περασμένο σαββατοκύριακο στην Αθήνα και παρουσίασε ανάμεσα σε άλλα την πρώτη γκέι πορνοταινία ελληνικής παραγωγής – μια ταινία όπου όλες οι σκηνές ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές είχαν γυριστεί χωρίς προφυλακτικό. Σαν να μην έφτανε αυτό, την ταινία ακολούθησε μια ζωντανή παράσταση όπου πορνοστάρ από το εξωτερικό επιδόθηκαν “συναινετικά” –όπως αναφέρει το πρόγραμμα του φεστιβάλ- σε ζωντανό σεξ πάνω στη σκηνή, και πάλι χωρίς καμία προφύλαξη. Λες και “συναινετικά” κολλάς λιγότερο…
Στη συζήτηση που ακολούθησε, ο σκηνοθέτης υπερασπίστηκε την ταινία λέγοντας ότι ήθελε να δείξει κάτι “κοντά στην πραγματικότητα” και ότι ο καθένας “είναι ελεύθερος να κάνει τις προσωπικές του επιλογές”. Άσχετα αν πριν λίγες μέρες ο ίδιος χαρακτήριζε το γύρισμα μιας ελληνικής γκέι πορνοταινίας ως “πολιτική πράξη” – που σημαίνει ότι πέρα από τις “προσωπικές επιλογές” πρέπει να υπήρχε στο μυαλό του και κάποιο κοινωνικό “μήνυμα”. Το ακόμα πιο τραγελαφικό είναι ότι η δήλωση προέρχεται από συνέντευξη σε ιστοσελίδα οργάνωσης οροθετικών (!) η οποία (άγνωστο για ποιο λόγο) αποφάσισε να προβάλει τόσο τον ίδιο όσο και την ταινία του….
Κάπου αλλού προσθέτει ότι αυτό που κάνει είναι “μεταπορνό: μια απελευθέρωση από τα δεσμά και τους κανόνες που έχει επιβάλει η πορνό εμπορική βιομηχανία” – αγνοώντας προφανώς ότι οι bareback ταινίες όχι μόνο “απελευθέρωση” δεν προσφέρουν, αλλά αντίθετα γυρίζονται σε όλο τον κόσμο με το τσουβάλι ακριβώς επειδή πουλάνε. Μήπως πριν από οποιαδήποτε “απελευθέρωση” και “διαφήμιση” της ανεύθυνης σεξουαλικής συμπεριφοράς αυτό που προέχει είναι να αποκτήσουμε σοβαρότητα και υπευθυνότητα σε αυτά που προβάλουμε δημόσια;
Όλα αυτά την ίδια στιγμή που στη Γαλλία “τρέχει” μια μεγάλη κινητοποίηση με σκοπό να σταματήσουν να γυρίζονται ταινίες χωρίς προφυλακτικά. Σε μια εποχή που οι αμερικανικές αρχές επιβάλλουν τσουχτερά πρόστιμα σε εταιρείες πορνό μετά τα αλλεπάλληλα κρούσματα οροθετικών πορνοστάρ στην Καλιφόρνια. Και που διάσημοι πρωταγωνιστές ταινιών πορνό όπως ο François Sagat ενώνουν τις φωνές τους δηλώνοντας ότι αρνούνται να γυρίσουν σκηνές χωρίς προφυλακτικό – όπως στο βίντεο που μπορείτε να δείτε παρακάτω. Μας αφορούν τελικά όλα αυτά; ‘Η μήπως όχι;
http://gayrightsgreece.blogspot.com/2011/01/bareback.html
http://gayrightsgreece.blogspot.com/2011/01/bareback.html
************
ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ 2.0 (ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ Ι)
Ο Brad και ο James είναι ζευγάρι. Και οι δυο τους είναι πορνοστάρ. O Brad είναι οροαρνητικός. Ο James είναι οροθετικός. Ο Brad και ο James γαμιούνται χωρίς καπότα. Ο Brad και ο James γαμιούνται χωρίς καπότα στη δουλειά και το αφεντικό τους βγάζει λεφτά από αυτό.
Το αφεντικό τους κεφαλαιοποιεί την δημοσίευση μιας ιδιωτικής επιλογής, ανάγοντάς την σε ‘καινοτομία της ελεύθερης αγοράς’, η οποία όπως και οι υπόλοιπες ‘καινοτομίες του ύστερου καπιταλισμού’ δεν είναι καθόλου καινοτομία παρά μόνο θεαματικοποίηση του ατομικού και τετριμμένου. Το σκάνδαλο και ο κίνδυνος είναι οι δύο πιο προσοδοφόρες πηγές για τους ‘φίλους της ελευθερίας’ στην ελεύθερη αγορά. Το σκάνδαλο και ο κίνδυνος υπάρχουν ως τέτοια, αποκλειστικά μέσα από την τόνωση του συντηρητισμού και της ανελευθερίας. Έτσι η βέβαιη διακινδύνευση γίνεται ‘informed decision’ και το role model είναι απλά κάτι που δεν υπάρχει για τους ‘φίλους της ελευθερίας’, ακριβώς όπως διακήρυτταν και για την κοινωνία. Φυσικά αυτό που αποσιωπούν είναι πως η θεωρία τους είναι ένας αποφατικός οργανισμός τύπου ρετροϊού που ζει και ορίζεται αποκλειστικά μέσα σε αυτό που αντιπαλεύει. Η θεωρία των ‘φίλων της ελευθερίας’ είναι τόσο ‘society defined’ που θα κατέρρεε ελλείψει του ξενιστή της. Είναι μια θεωρία που πλάθει υποδείγματα και μοντέλα παράταιρα που τα φτύνει και τα ξεβράζει η κοινωνία, αλλά ελπίζει ότι θα βει κάποιο κενό ασφαλείας ή θα το δημιουργήσει μέσω μιας θεραπείας σοκ.
http://raresteak.wordpress.com/2011/01/06/yetep1/
Το αφεντικό τους κεφαλαιοποιεί την δημοσίευση μιας ιδιωτικής επιλογής, ανάγοντάς την σε ‘καινοτομία της ελεύθερης αγοράς’, η οποία όπως και οι υπόλοιπες ‘καινοτομίες του ύστερου καπιταλισμού’ δεν είναι καθόλου καινοτομία παρά μόνο θεαματικοποίηση του ατομικού και τετριμμένου. Το σκάνδαλο και ο κίνδυνος είναι οι δύο πιο προσοδοφόρες πηγές για τους ‘φίλους της ελευθερίας’ στην ελεύθερη αγορά. Το σκάνδαλο και ο κίνδυνος υπάρχουν ως τέτοια, αποκλειστικά μέσα από την τόνωση του συντηρητισμού και της ανελευθερίας. Έτσι η βέβαιη διακινδύνευση γίνεται ‘informed decision’ και το role model είναι απλά κάτι που δεν υπάρχει για τους ‘φίλους της ελευθερίας’, ακριβώς όπως διακήρυτταν και για την κοινωνία. Φυσικά αυτό που αποσιωπούν είναι πως η θεωρία τους είναι ένας αποφατικός οργανισμός τύπου ρετροϊού που ζει και ορίζεται αποκλειστικά μέσα σε αυτό που αντιπαλεύει. Η θεωρία των ‘φίλων της ελευθερίας’ είναι τόσο ‘society defined’ που θα κατέρρεε ελλείψει του ξενιστή της. Είναι μια θεωρία που πλάθει υποδείγματα και μοντέλα παράταιρα που τα φτύνει και τα ξεβράζει η κοινωνία, αλλά ελπίζει ότι θα βει κάποιο κενό ασφαλείας ή θα το δημιουργήσει μέσω μιας θεραπείας σοκ.
http://raresteak.wordpress.com/2011/01/06/yetep1/
Πέντε (5) ημέρες μετά την προβολή της ταινίας και το live sex show οι διοργανωτές του φεστιβάλ, το ΚΕΕΛΠΝΟ, ο λαλίστατος κατά τα άλλα Συντονιστής Επιτροπής Κοινωνικού Διαλόγου ΚΕΕΛΠΝΟ και οι επιχορηγούμενοι χορηγοί επικοινωνίας (!!!) συνεχίζουν να σωπαίνουν εκκωφαντικά.
Λένε πως "η σιωπή είναι χρυσός". Να είναι αλήθεια;
11.1.11
TOM FORD & RICHARD BUCKLEY
Tom Ford and Richard Buckley ForeverTom Ford was a shy 25-year-old when he met magazine editor Richard Buckley. It took him the length of an elevator ride to decide he wanted to marry him.
.
Tom Ford, Designer:
You can look at someone and feel like you’ve known him forever. The first night I ever had drinks with Richard I felt I knew everything about him. He has the wildest eyes -- like an Alaskan husky. They’re not blue, they’re not gray, they’re a color you’ve never seen before -- they approach silver. They give away absolutely nothing, yet they are completely mesmerizing. We first encountered each other at a fashion show in New York in 1986. He was 38 at the time and the fashion editor of Women’s Wear Daily. He was confident and handsome in a way that made him almost unapproachable. His stare was so intense that it completely unnerved me, and when the show was over I literally bolted out the door and down the street to avoid him. Ten days later, my employer, Cathy Hardwick, sent me to the office of Women’s Wear Daily to retrieve some clothes. I was directed to the roof where they were being photographed, and as the elevator opened, there was the man with the eyes the color of water. He rushed over and introduced himself as Richard Buckley and told me that the clothes were actually downstairs and offered to take me down to what was then called “the fashion closet.” He was adorable, and he was a complete fool. He was sort of dancing around, flashing his eyes at me, and trying so hard to be charming. I decided in that elevator ride that I was going to marry him. I’m very pragmatic, and I was, like, OK, there’s some kind of connection here. He ticked every box, and -- boom -- by the time we got to the floor, I was like, OK, sold. He seemed so together. He was so handsome, he was so connected, he was so grown-up, so he was very intimidating. And he really chased me -- not that he had to chase that hard. It excited me but it also scared me, because I knew he was different and that whatever it was I felt with him was very different from what I’d felt before.
We did our Christmas shopping together one Saturday, and we spent almost every night together after our first few dates. It was probably a few days before we were saying things like, “I think I’m in love with you.” Now, we say it to each other every night before we go to sleep, and we say it at the end of every telephone conversation, and we write it at the end of every e-mail. Every time you think, I love you, I really believe you have to say it. If you think about holding their hand or kissing them, you do it. I do it all the time.
We both went home for Christmas, and when we came back, he gave me the key to his apartment and asked if I’d move in, and I did. We’d known each other barely a month. He’d lived with someone for three or four years, but it wasn’t really a serious relationship, and he was very consciously looking for that. He had come to that stage of his life at age 38, and I was at that stage at age 25, but we were both ready to settle down and fall in love and have a life with someone. I had slept with a lot of people and done my fair share of drinking and dancing and drugs. I’d had sex for the first time when I was 14. I had a girlfriend in high school who was pregnant twice while we were together. In those days, in the ’70s, abortion was considered a form of birth control, and I think in most high schools at the time, it was quite casual. I certainly wouldn’t do that if I were with someone today, even as a teenager, so I think it was a part of that era, and the casualness with which sex was treated on television. When you watch an old ’70s television show, everyone is just hopping into bed with everyone in a completely casual way. I think AIDS definitely changed it.
One of the very first people to be diagnosed with what was then called gay cancer, in 1981, was a friend of mine. It completely flipped me out, and from then on, I was extremely safe. It probably saved my life, but it damaged the way I think about sex forever. You just associated sex with death—or at least I did. Richard and I had three dates before we had sex, because my best friend was in the hospital, dying from AIDS, and Richard’s best friend was in the hospital, dying of AIDS. So we would have a date, and then he would go to the hospital, and I would go to the hospital; consequently, that was very much on our minds. There was still enormous fear, and that affected our early sexual relationship tremendously, as well as just watching very close friends die at the same time we were falling in love. If we made a list, I would say that half of our friends from the early ’80s are no longer with us. It continued into the early ’90s -- it just didn’t stop.
Three years after we started living together, Richard was diagnosed with cancer and at the time was told that it was most likely going to be fatal. We’ve had a fair amount of personal family tragedy, and things happen that do, ultimately, bring you closer, because they’re things you go through together and they make your history richer.
Getting older together has been interesting because we’ve both changed. I was very quiet at the beginning of our relationship -- I’m actually a very, extremely, almost pathologically shy person, which no one believes today, because I have also mastered a work/public facade that takes an enormous amount of energy to project. And Richard, when we first got together, was very, very social and very talkative. Richard is an extrovert, and I’m an introvert, but meeting us today you would think the opposite. Richard, now, often, can be quite quiet, especially if he knows you well. But if you get Richard at a party, he’s extremely animated. I actually hate parties, and I try not to go. I prefer dinner one-on-one or with four or six people.
One of the things that always amuses me -- amuses isn’t even the right word, because it doesn’t amuse me -- but often, I’m at dinner parties with very close friends, straight, and they realize that Richard and I have been together 24 years, and the response is often, “Wow, you guys have been together 24 years! That’s so amazing. I don’t think of gay men being together that long.” And I’m, like, “Why? What are you talking about?” Some of the longest relationships I know of are same-sex couples. A lot of my straight friends have married and divorced and married and divorced in the time Richard and I have been together. I think that preconception, from even very educated liberal friends, that being gay is possibly more sex-based than emotionally based, is surprising and shocking in today’s world. I’m someone who likes being part of a couple and always wanted that and always sought that, and it would probably be true for me whether I was gay or straight. Richard and I are bound together, and I think that’s what that recognition is when you look someone in the eyes and you feel like you’ve known them forever. It is a kind of coming home.
Tom Ford, Designer:
You can look at someone and feel like you’ve known him forever. The first night I ever had drinks with Richard I felt I knew everything about him. He has the wildest eyes -- like an Alaskan husky. They’re not blue, they’re not gray, they’re a color you’ve never seen before -- they approach silver. They give away absolutely nothing, yet they are completely mesmerizing. We first encountered each other at a fashion show in New York in 1986. He was 38 at the time and the fashion editor of Women’s Wear Daily. He was confident and handsome in a way that made him almost unapproachable. His stare was so intense that it completely unnerved me, and when the show was over I literally bolted out the door and down the street to avoid him. Ten days later, my employer, Cathy Hardwick, sent me to the office of Women’s Wear Daily to retrieve some clothes. I was directed to the roof where they were being photographed, and as the elevator opened, there was the man with the eyes the color of water. He rushed over and introduced himself as Richard Buckley and told me that the clothes were actually downstairs and offered to take me down to what was then called “the fashion closet.” He was adorable, and he was a complete fool. He was sort of dancing around, flashing his eyes at me, and trying so hard to be charming. I decided in that elevator ride that I was going to marry him. I’m very pragmatic, and I was, like, OK, there’s some kind of connection here. He ticked every box, and -- boom -- by the time we got to the floor, I was like, OK, sold. He seemed so together. He was so handsome, he was so connected, he was so grown-up, so he was very intimidating. And he really chased me -- not that he had to chase that hard. It excited me but it also scared me, because I knew he was different and that whatever it was I felt with him was very different from what I’d felt before.
We did our Christmas shopping together one Saturday, and we spent almost every night together after our first few dates. It was probably a few days before we were saying things like, “I think I’m in love with you.” Now, we say it to each other every night before we go to sleep, and we say it at the end of every telephone conversation, and we write it at the end of every e-mail. Every time you think, I love you, I really believe you have to say it. If you think about holding their hand or kissing them, you do it. I do it all the time.
We both went home for Christmas, and when we came back, he gave me the key to his apartment and asked if I’d move in, and I did. We’d known each other barely a month. He’d lived with someone for three or four years, but it wasn’t really a serious relationship, and he was very consciously looking for that. He had come to that stage of his life at age 38, and I was at that stage at age 25, but we were both ready to settle down and fall in love and have a life with someone. I had slept with a lot of people and done my fair share of drinking and dancing and drugs. I’d had sex for the first time when I was 14. I had a girlfriend in high school who was pregnant twice while we were together. In those days, in the ’70s, abortion was considered a form of birth control, and I think in most high schools at the time, it was quite casual. I certainly wouldn’t do that if I were with someone today, even as a teenager, so I think it was a part of that era, and the casualness with which sex was treated on television. When you watch an old ’70s television show, everyone is just hopping into bed with everyone in a completely casual way. I think AIDS definitely changed it.
One of the very first people to be diagnosed with what was then called gay cancer, in 1981, was a friend of mine. It completely flipped me out, and from then on, I was extremely safe. It probably saved my life, but it damaged the way I think about sex forever. You just associated sex with death—or at least I did. Richard and I had three dates before we had sex, because my best friend was in the hospital, dying from AIDS, and Richard’s best friend was in the hospital, dying of AIDS. So we would have a date, and then he would go to the hospital, and I would go to the hospital; consequently, that was very much on our minds. There was still enormous fear, and that affected our early sexual relationship tremendously, as well as just watching very close friends die at the same time we were falling in love. If we made a list, I would say that half of our friends from the early ’80s are no longer with us. It continued into the early ’90s -- it just didn’t stop.
Three years after we started living together, Richard was diagnosed with cancer and at the time was told that it was most likely going to be fatal. We’ve had a fair amount of personal family tragedy, and things happen that do, ultimately, bring you closer, because they’re things you go through together and they make your history richer.
Getting older together has been interesting because we’ve both changed. I was very quiet at the beginning of our relationship -- I’m actually a very, extremely, almost pathologically shy person, which no one believes today, because I have also mastered a work/public facade that takes an enormous amount of energy to project. And Richard, when we first got together, was very, very social and very talkative. Richard is an extrovert, and I’m an introvert, but meeting us today you would think the opposite. Richard, now, often, can be quite quiet, especially if he knows you well. But if you get Richard at a party, he’s extremely animated. I actually hate parties, and I try not to go. I prefer dinner one-on-one or with four or six people.
One of the things that always amuses me -- amuses isn’t even the right word, because it doesn’t amuse me -- but often, I’m at dinner parties with very close friends, straight, and they realize that Richard and I have been together 24 years, and the response is often, “Wow, you guys have been together 24 years! That’s so amazing. I don’t think of gay men being together that long.” And I’m, like, “Why? What are you talking about?” Some of the longest relationships I know of are same-sex couples. A lot of my straight friends have married and divorced and married and divorced in the time Richard and I have been together. I think that preconception, from even very educated liberal friends, that being gay is possibly more sex-based than emotionally based, is surprising and shocking in today’s world. I’m someone who likes being part of a couple and always wanted that and always sought that, and it would probably be true for me whether I was gay or straight. Richard and I are bound together, and I think that’s what that recognition is when you look someone in the eyes and you feel like you’ve known them forever. It is a kind of coming home.
ΠΙΤΕΡ ΧΟΛ: ΜΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΝΤΥΠΩΣΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΦΛΕΒΑ ΣΤΗ "ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΝΥΧΤΑ"
Πίτερ Χολ. Ο άνθρωπος που διαμόρφωσε το σύγχρονο αγγλικό θέατρο
Ο διάσημος σκηνοθέτης Πίτερ Χολ, φθάνοντας ακμαίος στα 80 του χρόνια, αναπολεί την περιπέτεια του θεάτρου όπως την έζησε
The Guardian (kathimerini.gr, 9-1-2011)
Είναι μια παράξενη δουλειά», λέει ο Σερ Πίτερ Χολ για τη σκηνοθεσία. «Δεν θα την άλλαζα όμως για τίποτα στον κόσμο». Και σαν να ήθελε να το αποδείξει, γιόρτασε τα 80ά του γενέθλια, στις 22 Νοεμβρίου, αρχίζοντας τις πρόβες για τη νέα παραγωγή του της «Δωδεκάτης νύχτας», στο Εθνικό Θέατρο, όπου η κόρη του, η Ρεβέκκα, ερμηνεύει τη Βιόλα (οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στις 11 Ιανουαρίου).[...]
«Μου έκανε εντύπωση», λέει, «η ομοφυλοφιλική φλέβα στο έργο, γιατί είναι τόσο προφανής. Ο Αντόνιο καταρρέει συναισθηματικά λόγω του πάθους του για τον Σεμπάστιαν, και η εμμονή του Ορσίνο με την μεταμφιεσμένη σε αγόρι Βιόλα δείχνει ότι παλεύει με τη σεξουαλικότητά του. Αν δεν τα τόνισα όλα αυτά το 1958, ήταν γιατί οι καιροί ήταν διαφορετικοί: μόλις είχα σκηνοθετήσει τη «Λυσσασμένη γάτα» η οποία είχε επισήμως απαγορευθεί από τον Λόρδο Τσάμπερλεν ακριβώς εξαιτίας των ομοφυλοφιλικών υπονοουμένων της. Κρατάω όμως και κάποια πράγματα από το παρελθόν. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να μην κάνω το έργο με κοστούμια εποχής – θα ήταν σαν να έκανα τον Γκοντό χωρίς το δέντρο. Υπάρχει ένας υπέροχος ερωτισμός και κομψότητα στην εποχή του Καρόλου του Α΄ που ταιριάζει πολύ στο έργο».
Ο διάσημος σκηνοθέτης Πίτερ Χολ, φθάνοντας ακμαίος στα 80 του χρόνια, αναπολεί την περιπέτεια του θεάτρου όπως την έζησεThe Guardian (kathimerini.gr, 9-1-2011)
Είναι μια παράξενη δουλειά», λέει ο Σερ Πίτερ Χολ για τη σκηνοθεσία. «Δεν θα την άλλαζα όμως για τίποτα στον κόσμο». Και σαν να ήθελε να το αποδείξει, γιόρτασε τα 80ά του γενέθλια, στις 22 Νοεμβρίου, αρχίζοντας τις πρόβες για τη νέα παραγωγή του της «Δωδεκάτης νύχτας», στο Εθνικό Θέατρο, όπου η κόρη του, η Ρεβέκκα, ερμηνεύει τη Βιόλα (οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν στις 11 Ιανουαρίου).[...]
«Μου έκανε εντύπωση», λέει, «η ομοφυλοφιλική φλέβα στο έργο, γιατί είναι τόσο προφανής. Ο Αντόνιο καταρρέει συναισθηματικά λόγω του πάθους του για τον Σεμπάστιαν, και η εμμονή του Ορσίνο με την μεταμφιεσμένη σε αγόρι Βιόλα δείχνει ότι παλεύει με τη σεξουαλικότητά του. Αν δεν τα τόνισα όλα αυτά το 1958, ήταν γιατί οι καιροί ήταν διαφορετικοί: μόλις είχα σκηνοθετήσει τη «Λυσσασμένη γάτα» η οποία είχε επισήμως απαγορευθεί από τον Λόρδο Τσάμπερλεν ακριβώς εξαιτίας των ομοφυλοφιλικών υπονοουμένων της. Κρατάω όμως και κάποια πράγματα από το παρελθόν. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να μην κάνω το έργο με κοστούμια εποχής – θα ήταν σαν να έκανα τον Γκοντό χωρίς το δέντρο. Υπάρχει ένας υπέροχος ερωτισμός και κομψότητα στην εποχή του Καρόλου του Α΄ που ταιριάζει πολύ στο έργο».
10.1.11
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΡΟΣ: ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΩ Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ...
«Φωτογραφίζω ό,τι δεν ζωγραφίζω...»
Ο γνωστός ζωγράφος και εικαστικός Δημήτρης Γέρος μιλάει για την τελευταία του δουλειά πάνω σε ποιήματα του Καβάφη
Του Σπυρου Γιανναρα (kathimerini.gr, 10-1-2011)
«Επέλεξα να εικονογραφήσω εκείνα τα ποιήματα που μου έδιναν το θέμα για να δημιουργήσω μια αυτόνομη εικόνα, χωρίς να χρειάζονται ερμηνεία ή υπότιτλο. Δεν αυθαιρέτησα πουθενά, νομίζω δε, πως παρουσιάζω τον Καβάφη απαραμόρφωτο. Εκανα με τις εικόνες ό, τι ακριβώς λένε τα ποιήματα. Μερικές φορές μάλιστα το έκανα με λιγότερο προκλητικό τρόπο απ’ ό, τι τα ίδια τα ποιήματα», αναφέρει με χαμόγελο ο γνωστός ζωγράφος και εικαστικός, Δημήτρης Γέρος μιλώντας για την τελευταία του φωτογραφική δουλειά «Shades of Love» πάνω σε ποιήματα του Καβάφη, η οποία εκτέθηκε μέχρι τις 7 Ιανουαρίου στο Ιδρυμα Κακογιάννη. Οι φωτογραφίες τυπώθηκαν σε ένα λεύκωμα που κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τις εκδόσεις Insight του Σαν Φρανσίσκο με πρόλογο του θεατρικού συγγραφέα Εντουαρντ Αλμπι. Ο Γέρος δεν μπορεί να κρύψει την υπερηφάνεια του για την κυκλοφορία αυτού του πολυτελούς τόμου, όπου πλάι στα γυμνά αρρενωπά μοντέλα που μοιάζουν να βγήκαν από τις σελίδες διάσημου περιοδικού μόδας, συναντάει κανείς εικόνες διάσημων συγγραφέων, όπως ο Μαρκές ή ο Φουέντες και καλλιτέχνες όπως ο Τζεφ Κουνς, που συνδέθηκαν με το έργο του Αλεξανδρινού ποιητή.
– Η εικονογράφηση ενός ποιήματος δεν δεσμεύει τη φαντασία του αναγνώστη περιορίζοντας το εύρος της ποίησης;
Δεν νομίζω ότι μπορεί κανένα εύρος, όπως το λέτε, της ποίησης να περιοριστεί από κανέναν και τίποτα. Εγώ προσπάθησα να εικονογραφήσω την κυριότερη, την πιο έντονη στιγμή του ποιήματος, την «πιο λαμπερή», όπως λέει ο τεχνοκριτικός Τζον Γουντ στην εισαγωγή του βιβλίου μου.
– Θα μπορούσατε να προσεγγίσετε εικαστικά και άλλους ποιητές με λιγότερα έντονα εκπεφρασμένο ερωτισμό;
Γιατί να μην μπορώ; Το έχω κάνει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν εικονογραφώντας συλλογές μερικών από τους σημαντικότερους ποιητές μας, όπως του Γιάννη Βαρβέρη, του Γιάννη Κοντού, του Γιώργου Μακρόπουλου, του Γιάννη Πατίλη, του Τάκη Παυλοστάθη, του Λευτέρη Πούλιου κ. ά., των οποίων τα ποιήματα δεν είχαν καμία σχέση με τον ερωτισμό του Καβάφη.
– Γιατί επιλέξατε τη φωτογραφία και τη ζωγραφική, για την οποία είσαστε γνωστός στην Ελλάδα για να προσεγγίσετε τον Καβάφη;
Γιατί δεν ξέρω να ζωγραφίζω ανθρώπους τόσο καλά, όσο ξέρω να τους φωτογραφίζω. Εξάλλου, όπως λέει ο Μαν Ρέι, φωτογραφίζω ό, τι δεν ζωγραφίζω. Αρκετά ποιήματα, είναι αλήθεια, δεν μπορούσα να τα εικονογραφήσω καθόλου γιατί δεν είχαν εικόνες, αλλά νοήματα. Αλλά πάλι δεν τα έκανα, γιατί δεν είχα τα κατάλληλα μοντέλα, τα οποία έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δουλειά. Για τους διάσημους φρόντισα να έχουν άμεση σχέση με το ποίημα και τον ποιητή. Ο γλύπτης Αρμάν, για παράδειγμα ήταν υπερήφανος για τον «Ερμή» που είχε φτιάξει, όπως και ο γλύπτης Τυανέας του Καβάφη. Ο Ρίτσαρντ Χάουαρντ είναι γηραιός ποιητής, γκέι όπως ο Καβάφης, τον οποίο επισκέπτονται οι «Φωνές» πολλών νεκρών φίλων του που πέθαναν από έιτζ. Αλλά για την πόλη ποιος θα ήταν το κατάλληλο μοντέλο; Ο Μπους ή ο Μπιν Λάντεν;
– Η γοητεία που ασκεί το ανθρώπινο κορμί είναι για όλους και σε κάθε εποχή η ίδια; Πώς είμαστε σίγουροι ότι ο Καβάφης γοητευόταν, όπως εμείς σήμερα, από τα γυμνασμένα κορμιά του γυμναστηρίου;
Τα παιδιά αυτού του τύπου δεν φαίνεται να του ήταν καθόλου αδιάφορα. Γιατί εκτός από τους νεαρούς με το δέρμα σαν από «ιασεμί» περιέγραφε και κάποιους με ηλιοκαμένα μέλη, περιθωριακούς αλητάκους και μικροεγκληματίες! Αυτοί μπορεί να την ήταν του γυμναστηρίου, αλλά ήταν σίγουρα ωραία παιδιά της αγοράς και της οικοδομής. Μην ξεχνάτε τον «πιο περικαλλή, πιο τέλειο, τον σιδερά από τις “Μέρες του 1909”, 10 και 11 που λέει ο Καβάφης ότι του άξιζε άγαλμα. Αυτοί του αρέσουν και αυτούς περιγράφει στα ποιήματά του. Αλλά δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να είναι κανείς ανώμαλος για να επιθυμεί να συνευρεθεί και να γράφει ερωτικά ποιήματα για ασθενικούς και αγύμναστους;
– Η αντιπαράθεση φωτογραφιών διάσημων συγγραφέων όπως ο Γκορ Βιντάλ ή ο Μισέλ Τουρνιέ με εκείνες των γυμνών ανδρικών μοντέλων που εικονογραφούν τα καβαφικά ποιήματα δεν δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές εικαστικές δουλειές;
Τα όμορφα αγόρια από τη μια και οι γέροι με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους από την άλλη, είναι όπως στα ποιήματα του Καβάφη και σε εμένα, δύο διαφορετικές περιπτώσεις που η αντίθεσή τους δεν νομίζω να ενοχλεί κανέναν. Κάποιοι, ελάχιστοι, βρήκαν το βιβλίο μου δήθεν τολμηρό! Και να σκεφθείτε ότι μερικές από τις φωτογραφίες αυτές τις εξέθεσα το 2000 στο Μουσείο Κέλσι του Μίτσιγκαν χωρίς κανένα παρατράγουδο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα ο μεγάλος μπελάς, γιατί έχουν σοβαρό πρόβλημα με τον ανδρισμό τους και αντιδρούν απρόβλεπτα και κομπλεξικά.
– Είστε ζωγράφος ή φωτογράφος;
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είμαι και τα δύο. Οι φωτογραφίες μου είναι ένα διαφορετικό εικαστικό έργο. Πολλές από αυτές που δεν τις ξέρουν στην Ελλάδα γιατί δεν τις έχω εκθέσει ποτέ, είναι προέκταση της ζωγραφικής μου.
– Γιατί εκδώσατε το λεύκωμά σας στην Αμερική κι όχι στην Ελλάδα;
Ποτέ δεν σκέφθηκα να το βγάλω εδώ. Το έβγαλα στην Αμερική γιατί εκεί γνωρίζουν καλύτερα τη δουλειά μου, συνεργάζομαι με πολύ καλές γκαλερί, το αναγνωστικό κοινό είναι μεγαλύτερο, πιο ενημερωμένο, γνωρίζει τους ανθρώπους των φωτογραφιών μου και δεν ενοχλείται από κανενός είδους γυμνό.
Ο γνωστός ζωγράφος και εικαστικός Δημήτρης Γέρος μιλάει για την τελευταία του δουλειά πάνω σε ποιήματα του Καβάφη
Του Σπυρου Γιανναρα (kathimerini.gr, 10-1-2011)
«Επέλεξα να εικονογραφήσω εκείνα τα ποιήματα που μου έδιναν το θέμα για να δημιουργήσω μια αυτόνομη εικόνα, χωρίς να χρειάζονται ερμηνεία ή υπότιτλο. Δεν αυθαιρέτησα πουθενά, νομίζω δε, πως παρουσιάζω τον Καβάφη απαραμόρφωτο. Εκανα με τις εικόνες ό, τι ακριβώς λένε τα ποιήματα. Μερικές φορές μάλιστα το έκανα με λιγότερο προκλητικό τρόπο απ’ ό, τι τα ίδια τα ποιήματα», αναφέρει με χαμόγελο ο γνωστός ζωγράφος και εικαστικός, Δημήτρης Γέρος μιλώντας για την τελευταία του φωτογραφική δουλειά «Shades of Love» πάνω σε ποιήματα του Καβάφη, η οποία εκτέθηκε μέχρι τις 7 Ιανουαρίου στο Ιδρυμα Κακογιάννη. Οι φωτογραφίες τυπώθηκαν σε ένα λεύκωμα που κυκλοφόρησε στα αγγλικά από τις εκδόσεις Insight του Σαν Φρανσίσκο με πρόλογο του θεατρικού συγγραφέα Εντουαρντ Αλμπι. Ο Γέρος δεν μπορεί να κρύψει την υπερηφάνεια του για την κυκλοφορία αυτού του πολυτελούς τόμου, όπου πλάι στα γυμνά αρρενωπά μοντέλα που μοιάζουν να βγήκαν από τις σελίδες διάσημου περιοδικού μόδας, συναντάει κανείς εικόνες διάσημων συγγραφέων, όπως ο Μαρκές ή ο Φουέντες και καλλιτέχνες όπως ο Τζεφ Κουνς, που συνδέθηκαν με το έργο του Αλεξανδρινού ποιητή.
– Η εικονογράφηση ενός ποιήματος δεν δεσμεύει τη φαντασία του αναγνώστη περιορίζοντας το εύρος της ποίησης;
Δεν νομίζω ότι μπορεί κανένα εύρος, όπως το λέτε, της ποίησης να περιοριστεί από κανέναν και τίποτα. Εγώ προσπάθησα να εικονογραφήσω την κυριότερη, την πιο έντονη στιγμή του ποιήματος, την «πιο λαμπερή», όπως λέει ο τεχνοκριτικός Τζον Γουντ στην εισαγωγή του βιβλίου μου.
– Θα μπορούσατε να προσεγγίσετε εικαστικά και άλλους ποιητές με λιγότερα έντονα εκπεφρασμένο ερωτισμό;
Γιατί να μην μπορώ; Το έχω κάνει κατ’ επανάληψη στο παρελθόν εικονογραφώντας συλλογές μερικών από τους σημαντικότερους ποιητές μας, όπως του Γιάννη Βαρβέρη, του Γιάννη Κοντού, του Γιώργου Μακρόπουλου, του Γιάννη Πατίλη, του Τάκη Παυλοστάθη, του Λευτέρη Πούλιου κ. ά., των οποίων τα ποιήματα δεν είχαν καμία σχέση με τον ερωτισμό του Καβάφη.
– Γιατί επιλέξατε τη φωτογραφία και τη ζωγραφική, για την οποία είσαστε γνωστός στην Ελλάδα για να προσεγγίσετε τον Καβάφη;
Γιατί δεν ξέρω να ζωγραφίζω ανθρώπους τόσο καλά, όσο ξέρω να τους φωτογραφίζω. Εξάλλου, όπως λέει ο Μαν Ρέι, φωτογραφίζω ό, τι δεν ζωγραφίζω. Αρκετά ποιήματα, είναι αλήθεια, δεν μπορούσα να τα εικονογραφήσω καθόλου γιατί δεν είχαν εικόνες, αλλά νοήματα. Αλλά πάλι δεν τα έκανα, γιατί δεν είχα τα κατάλληλα μοντέλα, τα οποία έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δουλειά. Για τους διάσημους φρόντισα να έχουν άμεση σχέση με το ποίημα και τον ποιητή. Ο γλύπτης Αρμάν, για παράδειγμα ήταν υπερήφανος για τον «Ερμή» που είχε φτιάξει, όπως και ο γλύπτης Τυανέας του Καβάφη. Ο Ρίτσαρντ Χάουαρντ είναι γηραιός ποιητής, γκέι όπως ο Καβάφης, τον οποίο επισκέπτονται οι «Φωνές» πολλών νεκρών φίλων του που πέθαναν από έιτζ. Αλλά για την πόλη ποιος θα ήταν το κατάλληλο μοντέλο; Ο Μπους ή ο Μπιν Λάντεν;
– Η γοητεία που ασκεί το ανθρώπινο κορμί είναι για όλους και σε κάθε εποχή η ίδια; Πώς είμαστε σίγουροι ότι ο Καβάφης γοητευόταν, όπως εμείς σήμερα, από τα γυμνασμένα κορμιά του γυμναστηρίου;
Τα παιδιά αυτού του τύπου δεν φαίνεται να του ήταν καθόλου αδιάφορα. Γιατί εκτός από τους νεαρούς με το δέρμα σαν από «ιασεμί» περιέγραφε και κάποιους με ηλιοκαμένα μέλη, περιθωριακούς αλητάκους και μικροεγκληματίες! Αυτοί μπορεί να την ήταν του γυμναστηρίου, αλλά ήταν σίγουρα ωραία παιδιά της αγοράς και της οικοδομής. Μην ξεχνάτε τον «πιο περικαλλή, πιο τέλειο, τον σιδερά από τις “Μέρες του 1909”, 10 και 11 που λέει ο Καβάφης ότι του άξιζε άγαλμα. Αυτοί του αρέσουν και αυτούς περιγράφει στα ποιήματά του. Αλλά δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να είναι κανείς ανώμαλος για να επιθυμεί να συνευρεθεί και να γράφει ερωτικά ποιήματα για ασθενικούς και αγύμναστους;
– Η αντιπαράθεση φωτογραφιών διάσημων συγγραφέων όπως ο Γκορ Βιντάλ ή ο Μισέλ Τουρνιέ με εκείνες των γυμνών ανδρικών μοντέλων που εικονογραφούν τα καβαφικά ποιήματα δεν δημιουργεί την αίσθηση ότι πρόκειται για δύο διαφορετικές εικαστικές δουλειές;
Τα όμορφα αγόρια από τη μια και οι γέροι με τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους από την άλλη, είναι όπως στα ποιήματα του Καβάφη και σε εμένα, δύο διαφορετικές περιπτώσεις που η αντίθεσή τους δεν νομίζω να ενοχλεί κανέναν. Κάποιοι, ελάχιστοι, βρήκαν το βιβλίο μου δήθεν τολμηρό! Και να σκεφθείτε ότι μερικές από τις φωτογραφίες αυτές τις εξέθεσα το 2000 στο Μουσείο Κέλσι του Μίτσιγκαν χωρίς κανένα παρατράγουδο. Αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα ο μεγάλος μπελάς, γιατί έχουν σοβαρό πρόβλημα με τον ανδρισμό τους και αντιδρούν απρόβλεπτα και κομπλεξικά.
– Είστε ζωγράφος ή φωτογράφος;
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια είμαι και τα δύο. Οι φωτογραφίες μου είναι ένα διαφορετικό εικαστικό έργο. Πολλές από αυτές που δεν τις ξέρουν στην Ελλάδα γιατί δεν τις έχω εκθέσει ποτέ, είναι προέκταση της ζωγραφικής μου.
– Γιατί εκδώσατε το λεύκωμά σας στην Αμερική κι όχι στην Ελλάδα;
Ποτέ δεν σκέφθηκα να το βγάλω εδώ. Το έβγαλα στην Αμερική γιατί εκεί γνωρίζουν καλύτερα τη δουλειά μου, συνεργάζομαι με πολύ καλές γκαλερί, το αναγνωστικό κοινό είναι μεγαλύτερο, πιο ενημερωμένο, γνωρίζει τους ανθρώπους των φωτογραφιών μου και δεν ενοχλείται από κανενός είδους γυμνό.
ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΦΑΛΑΚΡΑΣ
Scott Goodwillie .
Βρέθηκε η αιτία της φαλάκρας
Επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής Ελληνα, ανακάλυψε ότι οφείλεται σε δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων- Ελπίδες για θεραπεία
(tovima.gr, 6/1/2011)
Μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας στους απανταχού φαλακρούς στέλνουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας στις ΗΠΑ, επικεφαλής των οποίων ήταν μάλιστα ένας έλληνας επιστήμονας, ο δρ Γ. Κωτσαρέλης, καθώς ανακάλυψαν την αιτία πίσω από την αραίωση του τριχωτού της κεφαλής.
Οπως αναφέρουν οι ερευνητές στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Clinical Ιnvestigation», η εμφάνιση φαλάκρας οφείλεται σε μια δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων που οδηγεί σε «γέννηση» νέων τριχών. Αυτό το «κατασκευαστικό ελάττωμα» προκαλεί τη δημιουργία νέων τριχών οι οποίες είναι τόσο μικρές ώστε να είναι αόρατες με γυμνό μάτι. Ετσι το τελικό οπτικό αποτέλεσμα είναι εκείνο του... άδειου κεφαλιού ή ενός τριχωτού που εμφανίζει σημαντική αραίωση.
Πίσω από το «κατασκευαστικό λάθος» κρύβονται τα βλαστικά κύτταρα τα οποία είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη νέων τριχών, σημειώνουν οι ερευνητές και προσθέτουν ότι εκτιμούν πως η αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας αυτών των κυττάρων θα οδηγήσει σε οριστική θεραπεία της φαλάκρας. Απώτερος στόχος των ειδικών είναι η ανάπτυξη μιας αλοιφής η οποία θα εφαρμόζεται στο κρανίο και θα βοηθά τα βλαστικά κύτταρα να δίνουν γέννηση σε τρίχες με φυσιολογικό μήκος.
Οι ερευνητές κατέληξαν στα συμπεράσματά τους μελετώντας άνδρες που υποβάλλονταν σε μεταμόσχευση μαλλιών. Συγκεκριμένα οι επιστήμονες συνέκριναν τους θύλακες των τριχών σε δείγματα δέρματος του τριχωτού που ήταν «φαλακρά» και σε δείγματα που προέρχονταν από περιοχές του κρανίου που είχαν τρίχες.
Παρατήρησαν ότι αν και οι «φαλακρές» περιοχές εμφάνιζαν τον ίδιο αριθμό βλαστικών κυττάρων που «γεννούν» τρίχες με τις υπόλοιπες περιοχές του τριχωτού είχαν μικρότερο αριθμό πιο ώριμων κυττάρων (ονομάζονται προγονικά κύτταρα). Αυτό σημαίνει ότι οι θύλακοι των τριχών στις... φαλακρές περιοχές δεν εξαφανίζονται αλλά συρρικνώνονται με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται μικροσκοπικές τρίχες σε σύγκριση με τις φυσιολογικές.
Οπως ανέφερε ο έλληνας επικεφαλής της μελέτης δρ Γ. Κωτσαρέλης σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνας της ομάδας του «τα ευρήματά μας μαρτυρούν ότι στα φαλακρά άτομα υπάρχει πρόβλημα στην ενεργοποίηση των βλαστικών κυττάρων τα οποία πρέπει να μετατραπούν σε προγονικά κύτταρα και να δώσουν γέννηση σε φυσιολογικές τρίχες. Ωστόσο το γεγονός ότι υπάρχει φυσιολογικός αριθμός βλαστικών κυττάρων σε όσους έχουν φαλάκρα μας δίνει ελπίδα για επανενεργοποίηση αυτών των βλαστικών κυττάρων και τελικώς για τη θεραπεία της φαλάκρας».
Επιστημονική ομάδα, με επικεφαλής Ελληνα, ανακάλυψε ότι οφείλεται σε δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων- Ελπίδες για θεραπεία
(tovima.gr, 6/1/2011)
Μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας στους απανταχού φαλακρούς στέλνουν ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας στις ΗΠΑ, επικεφαλής των οποίων ήταν μάλιστα ένας έλληνας επιστήμονας, ο δρ Γ. Κωτσαρέλης, καθώς ανακάλυψαν την αιτία πίσω από την αραίωση του τριχωτού της κεφαλής.
Οπως αναφέρουν οι ερευνητές στο επιστημονικό περιοδικό «Journal of Clinical Ιnvestigation», η εμφάνιση φαλάκρας οφείλεται σε μια δυσλειτουργία των βλαστικών κυττάρων που οδηγεί σε «γέννηση» νέων τριχών. Αυτό το «κατασκευαστικό ελάττωμα» προκαλεί τη δημιουργία νέων τριχών οι οποίες είναι τόσο μικρές ώστε να είναι αόρατες με γυμνό μάτι. Ετσι το τελικό οπτικό αποτέλεσμα είναι εκείνο του... άδειου κεφαλιού ή ενός τριχωτού που εμφανίζει σημαντική αραίωση.
Πίσω από το «κατασκευαστικό λάθος» κρύβονται τα βλαστικά κύτταρα τα οποία είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη νέων τριχών, σημειώνουν οι ερευνητές και προσθέτουν ότι εκτιμούν πως η αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας αυτών των κυττάρων θα οδηγήσει σε οριστική θεραπεία της φαλάκρας. Απώτερος στόχος των ειδικών είναι η ανάπτυξη μιας αλοιφής η οποία θα εφαρμόζεται στο κρανίο και θα βοηθά τα βλαστικά κύτταρα να δίνουν γέννηση σε τρίχες με φυσιολογικό μήκος.
Οι ερευνητές κατέληξαν στα συμπεράσματά τους μελετώντας άνδρες που υποβάλλονταν σε μεταμόσχευση μαλλιών. Συγκεκριμένα οι επιστήμονες συνέκριναν τους θύλακες των τριχών σε δείγματα δέρματος του τριχωτού που ήταν «φαλακρά» και σε δείγματα που προέρχονταν από περιοχές του κρανίου που είχαν τρίχες.
Παρατήρησαν ότι αν και οι «φαλακρές» περιοχές εμφάνιζαν τον ίδιο αριθμό βλαστικών κυττάρων που «γεννούν» τρίχες με τις υπόλοιπες περιοχές του τριχωτού είχαν μικρότερο αριθμό πιο ώριμων κυττάρων (ονομάζονται προγονικά κύτταρα). Αυτό σημαίνει ότι οι θύλακοι των τριχών στις... φαλακρές περιοχές δεν εξαφανίζονται αλλά συρρικνώνονται με αποτέλεσμα να αναπτύσσονται μικροσκοπικές τρίχες σε σύγκριση με τις φυσιολογικές.
Οπως ανέφερε ο έλληνας επικεφαλής της μελέτης δρ Γ. Κωτσαρέλης σχετικά με τα αποτελέσματα της έρευνας της ομάδας του «τα ευρήματά μας μαρτυρούν ότι στα φαλακρά άτομα υπάρχει πρόβλημα στην ενεργοποίηση των βλαστικών κυττάρων τα οποία πρέπει να μετατραπούν σε προγονικά κύτταρα και να δώσουν γέννηση σε φυσιολογικές τρίχες. Ωστόσο το γεγονός ότι υπάρχει φυσιολογικός αριθμός βλαστικών κυττάρων σε όσους έχουν φαλάκρα μας δίνει ελπίδα για επανενεργοποίηση αυτών των βλαστικών κυττάρων και τελικώς για τη θεραπεία της φαλάκρας».
Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ. Η ΜΟΥΣΙΚΗ, Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ, Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Λ. ΜΠΕΡΝΣΤΑΪΝ, Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ Μία συμφωνική, ένα αφεντικό και δύο μνηστήρες
Για πρώτη φορά στο φως η αλληλογραφία του μαέστρου και συνθέτη από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Η σχέση του με τον Λέοναρντ Μπερνστάιν. Η μουσική, η ομοφυλοφιλία, ο ανταγωνισμός.
ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ (tovima.gr, 9/1/2011)
Τα πενηντάχρονα από τον θάνατο του Δημήτρη Μητρόπουλου (1896- 1960) δίνουν την αφορμή για εκδηλώσεις αλλά και για έρευνα. Μια σειρά ανέκδοτες επιστολές του έλληνα διευθυντή ορχήστρας και συνθέτη στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου μάς παρέχουν πληροφορίες για τις ιδιαίτερες σχέσεις του, οι οποίες επηρέασαν και τη μουσική πορεία του. Το υλικό προέρχεται από τα αρχεία του Σεργκέι Κουσεβίτσκι και του Λέοναρντ Μπερνστάιν, τα οποία φυλάσσονται στο Μουσικό Τμήμα της βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, ενώ πιθανολογείται ότι υπάρχουν και άλλα γραπτά του στο ανεπεξέργαστο ακόμη αρχείο του συνθέτη Ντέιβιντ Ντάιαμοντ (1915- 2005), φίλου και προστατευόμενου του Μητρόπουλου.
Ο Σεργκέι Κουσεβίτσκι (1874- 1951) ήταν το θρυλικό «αφεντικό» (ή μάλλον φεουδάρχης) της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης (ΣΟΒ) από το 1924 ως το 1949. Πάμπτωχος ρωσοεβραίος μουσικός και βιρτουόζος του κοντραμπάσου, κατόρθωσε χάρη στην τεράστια περιουσία της συζύγου του και στο επιχειρηματικό του δαιμόνιο να αναδειχθεί ως σημαίνουσα καλλιτεχνική μορφή του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το αντίγραφο της πρόσκλησης στον έλληνα μαέστρο για να διευθύνει τη ΣΟΒ το 1936 είναι χρονολογικά το πρώτο έγγραφο στον φάκελο «Μitropoulos» του αρχείου Κουσεβίτσκι (6 Ιουνίου 1935).
Η παρθενική εμφάνιση του Μητρόπουλου στην Αμερική με τη ΣΟΒ υπήρξε θρίαμβος. Η ευγνωμοσύνη του προς τον διάσημο συνάδελφό του είναι έκδηλη στους χαιρετισμούς των μετέπειτα επιστολών του: «Cher Μaitre», «Μy dear Μaster», «Μon cher grand maitre et ami». Ο δε θαυμασμός του για την καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Κουσεβίτσκι αποτυπώνεται σε χειρόγραφη επιστολή στα γαλλικά με ημερομηνία 10 Ιανουαρίου 1941, την επομένη συναυλίας της ΣΟΒ: «Πιστέψτε με,είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έλαβα τόσο ολοκληρωτική καλλιτεχνική ικανοποίηση.Προσεύχομαι στον Θεό να σας δίνει για πολλά ακόμη χρόνια τη δυνατότητα να δημιουργείτε τόσο τέλειες εκτελέσεις [και] να συνεισφέρετε στη μουσική τέχνη όπως μόνον εσείς μπορείτε!».
Ο ίδιος θρίαμβος του 1936 όμως έσπειρε και τα ζιζάνια που τελικά θα στερούσαν από τον Μητρόπουλο τη διαδοχή στη ΣΟΒ. Η δημοφιλία του, οι κολακευτικές συγκρίσεις με συναδέλφους του από τον αμερικανικό Τύπο και τα κακεντρεχή σχόλια στον περίγυρο του Κουσεβίτσκι θορύβησαν τον γηραιό και αυταρχικό μαέστρο. Με εξαίρεση τον Δεκέμβριο του 1944 ο Μητρόπουλος δεν θα διηύθυνε ξανά τη Συμφωνική της Βοστώνης. Το ποτήρι ξεχείλισε το 1946 με το αμφιλεγόμενο αφιέρωμα του περιοδικού «Life» στον Μητρόπουλο.
Γνωρίζοντας πλέον τον αποκλεισμό του από τη ΣΟΒ, ο Μητρόπουλος γράφει μια συναισθηματικά φορτισμένη επιστολή τον Μάιο του 1946, όπου σχεδόν αυτομαστιγώνεται μπροστά στον πρώην ευεργέτη του: «Αγαπητέ δρα Κουσεβίτσκι,πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι πολύ βαθιά στενοχωρημένος μαθαίνοντας ότι σε έχω προσβάλει ξανά... από την άτυχη εκείνη χρονιά που είχες την καλοσύνη να με φέρεις στη χώρα αυτή,φοβάμαι ότι σου έχω προσφέρει μόνο προβλήματα και απογοητεύσεις.Αισθάνομαι ότι έχω τιμωρηθεί αρκετά.Σχεδόν τρεις φορές τώρα η διοίκηση της Συμφωνικής της Βοστώνης με έχει προσκαλέσει και [στη συνέχεια] ακυρώσει την πρόσκληση, σχεδόν εξευτελίζοντάς με.Δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχος ώσπου να σε πείσω ότι ποτέ δεν θέλησα ούτε να σε προσβάλω ούτε να σφετεριστώ τη θέση σου.Γνωρίζω τώρα αρκετά καλά ότι το ενδιαφέρον και η εκτίμησή σου για μένα έχουν παρέλθει και είμαι ευτυχής που το άτομο που έχεις διαλέξει είναι κάποιο για το μέλλον του οποίου τρέφω τις μεγαλύτερες ελπίδες.Είμαι ευτυχής που και εσύ ενδιαφέρεσαι γι΄ αυτόν και επιθυμώ από τα βάθη της καρδιάς μου να πετύχει το σχέδιό σου. Οσο για μένα,από τότε που είχα την τύχη να με προσκαλέσεις εδώ, έχω φτάσει σε μια θέση στον μουσικό κόσμο που,μια φορά στις τόσες,μου δίνει αρκετή ικανοποίηση για να συνεχίσω να κάνω το καλύτερο υπηρετώντας τη θεά της Μουσικής».
Ο χρισμένος διάδοχος του Κουσεβίτσκι δεν ήταν άλλος από τον Λέοναρντ Μπερνστάιν (1918- 1990), ο οποί ος, αν και νεότατος, είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια του δύστροπου μουσηγέτη της Βοστώνης. Οχι όμως προτού αποσπάσει ό,τι μπορούσε από τον Μητρόπουλο. Το αρχείο του στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ρίχνουν φως στην αλλαγή δυναμικής στη σχέση τους.
Ο Μπερνστάιν ήταν δευτεροετής στο Μουσικό Τμήμα του Χάρβαρντ όταν πρωτοείδε τον Μητρόπουλο να διευθύνει τη ΣΟΒ στις αρχές του 1937. Πολυτάλαντος, αυτάρεσκος αλλά και ανασφαλής για το επαγγελματικό μέλλον του, αναζητούσε στόχευση για μια μουσική σταδιοδρομία αλλά και έναν μέντορα για να του ανοίξει πόρτες. Εισέβαλε στην ιδιωτική δεξίωση της ελληνικής κοινότητας του Χάρβαρντ προς τιμήν του Μητρόπουλου και ως το τέλος της βραδιάς είχε καταφέρει να διεγείρει το ενδιαφέρον τού κατά 20 χρόνια μεγαλύτερού του άνδρα. «Διεγείρει» είναι η κατάλληλη λέξη, αφού η ύπαρξη ερωτικής έλξης ήταν δεδομένη για τον Μπερνστάιν. Με τον χρόνια καταπιεσμένο ομοερωτισμό του, ο Μητρόπουλος πρέπει επίσης να ένιωσε κολακευμένος από τον θαυμασμό και τη ζέση του φιλόδοξου και ταλαντούχου φοιτητή.
Η σχέση τους αναπτύχθηκε με την εγκατάσταση του Μητρόπουλου στη Μινεάπολη, το 1938.
Οι συχνές επιστολές που ο Ελληνας λάμβανε από το Χάρβαρντ και η ανάγκη του για έναν βοηθό ορχήστρας καθιστούσαν τον Μπερνστάιν μια ελκυστική επιλογή. Δύο κάρτες από τον Οκτώβριο του 1939 αποδεικνύουν ότι ο Μητρόπουλος τον συντηρούσε τουλάχιστον για τα δύο πρώτα τρίμηνα του ακαδημαϊκού έτους 1939- 1940.
Η μεγάλη στιγμή έφθασε στις 9 Ιανουαρίου 1940. Σε επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη ο Μητρόπουλος στέλνει στις 1.34 το μεσημέρι τηλεγράφημα με παραλήπτη «Leonard Βernstein/ 408 South 22 St[reet]»: «Ρlease kindly call me this evening at 1 a.m. Βiltmore hotel and/ please don΄t tell anybody that Ι am here/ Dimitri». Για την αποφυγή παρεξήγησης, η ακριβής ώρα επανατυπώνεται στο κάτω μέρος του τηλεγραφήματος «1 a.m.». Παράξενη επιλογή, αν σκεφτούμε ότι το πολυτελές ξενοδοχείο της 43ης οδού, πάνω ακριβώς από τον τερματικό του Central Station, απείχε μόλις 20 τετράγωνα από τη διεύθυνση του παραλήπτη.
Αν ως σήμερα υπήρχαν μόνο εικασίες για ερωτική επαφή των δύο ανδρών (για παράδειγμα, στη διάρκεια της επίσκεψης του Μπερνστάιν στη Μινεάπολη), το τηλεγράφημα αποδεικνύει ότι τουλάχιστον μία φορά ο Μητρόπουλος επιζήτησε μεταμεσονύκτια συνάντηση με τον προστατευόμενό του. Πώς ξέρουμε ότι συναντήθηκαν; Την επόμενη ημέρα ο 22χρονος έγραφε κατενθουσιασμένος στους γονείς του: «Μόλις πέρασα το πιο υπέροχο βράδυ- με τον μαέστρο,φυσικά». Ο Μητρόπουλος σχεδίαζε να τον προσλάβει στη Μινεάπολη αρχικώς ως πια νίστα της ορχήστρας, με την προοπτική να τον διορίσει βοηθό του την επόμενη σεζόν. Ενοχη λεπτομέρεια: η επιστολή γράφτηκε σε χαρτική ύλη του ξενοδοχείου Βiltmore.
Κάτι στράβωσε όμως. Με τηλεγράφημα της 17ης Απριλίου 1940, ο Μητρόπουλος έκοψε τα φτερά του Μπερνστάιν προτρέποντάς τον να συνεχίσει τα μαθήματά του στο Curtis για την επόμενη χρονιά επικαλούμενος συνδικαλιστικούς λόγους: «Σε αυτή τη χώρα δεν μπορείς να κουνηθείς χωρίς την άδεια των συνδικάτων». Το ειδύλλιο έφθανε στο τέλος του.
Ο Μπερνστάιν κατάλαβε ότι η Μινεάπολη ήταν πλέον κλειστή και έστρεψε την προσοχή του αλλού: προς τον Κουσεβίτσκι. Στα επόμενα έτη η χαμαιλεόντεια προσωπικότητά του υποτάχθηκε πλήρως στις προσδοκίες του μουσικού ηγέτη της Βοστώνης. Χάρη σε αυτόν θα γλίτωνε από τη στρατιωτική θητεία εν μέσω πολέμου, θα έβρισκε την πρώτη του μόνιμη θέση στη Νέα Υόρκη, αλλά και θα επέσπευδε τη σύζευξή του με μια χιλιανή ηθοποιό για να αντικρούσει τις φήμες περί της ομοφυλοφιλίας του. Η ανέλπιδη παρθενική του εμφάνιση με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης το 1943, σε ηλικία μόλις 25 ετών, και οι συνθετικές επιτυχίες του τόσο στο συμφωνικό όσο και στο θεατρικό ρεπερτόριο τον εκτόξευσαν στην κορυφή της νέας γενιάς μουσικών. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που το 1949 ο Κουσεβίτσκι απαίτησε τη διαδοχή του στη Συμφωνική της Βοστώνης από τον Μπερνστάιν.
Η απόρριψη του... κουσεβίτσκειου τελεσιγράφου από τη διοίκηση της ΣΟΒ σήμανε το τέλος της απόλυτης κυριαρχίας του στην ορχήστρα. Ταυτόχρονα ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στη συκοφαντική εκστρατεία για τον αποκλεισμό του Μητρόπουλου. Οπως ήδη αναφέρθηκε, ο τελευταίος είχε πολεμηθεί από τον ζηλόφθονο Κουσεβίτσκι για σχεδόν μία δεκαετία. Γνωρίζοντας την αναπτυσσόμενη σχέση του Μπερνστάιν με τον νέο του προστάτη, ο Μητρόπουλος είχε «εξομολογηθεί» στις 8 Μαΐου 1941 ότι ανανέωσε το συμβόλαιό του με τη Συμφωνική της Μινεάπολης, «περιμένοντας αν θα μου δοθεί κάποια μέρα [η ευκαιρία] να πάω στην πόλη [Βοστώνη] όπου νομίζω θα είμαι ευτυχισμένος, ειδάλλως θα παραμείνω εδώ ώσπου να με πετάξουν έξω».
Μερικούς μήνες αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 1941, είχε παραπονεθεί για τη στάση του Κουσεβίτσκι: «Δεν είναι κρίμα αυτός ο άνθρωπος να μην μπορεί να είναι λίγο πιο γενναιόδωρος και όχι τόσο συγκεντρωτικός;Τον αγαπώ τόσο πολύ,του χρωστάω τόσο πολλά και τον θαυμάζω τόσο πολύ, και με ενοχλεί να βλέπω αυτή την παιδαριώδη αδυναμία του». Η εμμονή του Κουσεβίτσκι να κρατήσει τον Μητρόπουλο μακριά από τη Βοστώνη τον οδήγησε να εκμεταλλευθεί τη φιλοδοξία του Μπερνστάιν. Μάρτυρες της εποχής βεβαιώνουν ότι ζήτησε από τον τελευταίο να επιβεβαιώσει στη διοίκηση της ορχήστρας τη σκανδαλώδη για την υπερσυντηρητική Βοστώνη ομοφυλοφιλία του Μητρόπουλου.
Ραντεβού στη Νέα Υόρκη
Αν και η Βοστώνη χάθηκε για τον έλληνα μαέστρο, η μετακίνησή του στην Ανατολική Ακτή έγινε πραγματικότητα με τον διορισμό του στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Η αλληλογραφία του με τον Μπερνστάιν αραιώνει μετά το 1947. Οι τρεις τελευταίες επιστολές του Μητρόπουλου είναι σύντομες και δίχως διάθεση προσωπικής εξομολόγησης, όπως στο παρελθόν. Στις 3 Μαρτίου 1951, τρεις μήνες πριν από τον θάνατο του Κουσεβίτσκι, καθησυχάζει τους φόβους του «Λένι» ότι τον αποφεύγει, εξηγώντας: «Δεν νομίζω ότι με χρειάζεσαι πλέον ή ότι με χρειάστηκες ποτέ.Αντιθέτως,εγώ ήμουν αυτός που κάποτε,πολύ παλιά,σε χρειαζόμουν για να εναποθέσω την υπερβολική μου στοργή».
Το άνοιγμα της μεταπολεμικής Ευρώπης σε αμερικανούς μουσικούς και ορχηστρικά συγκροτήματα φόρτωσε το πρόγραμμα και των δύο με πλήθος εμφανίσεων σε αμφότερες τις ηπείρους. Το επαγγελματικό τους σμίξιμο, 20 χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, έγινε στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, με τον Μπερνστάιν να μοιράζεται καθήκοντα με τον πρώην μέντορά του για έναν χρόνο προτού τον διαδεχθεί. Η τελευταία γραπτή επικοινωνία του με τον Μπερνστάιν χρονολογείται από τις 12 Ιουλίου 1960, λίγους μήνες πριν από τη μοιραία καρδιακή προσβολή στο Μιλάνο. Ευχαριστεί τον «Λένι» για την επίσκεψή του στο νοσοκομείο και το καλοδεχούμενο δώρο των τσιγάρων Gauloises, «τα οποία,δεν γίνεται λόγος, απόλαυσα ως και το τελευταίο».
Αν μη τι άλλο, η ταυτόχρονη παρουσίατου Μητρόπουλου στα αρχεία των δύο κορυφαίων αρχιμουσικών μαρτυρεί την πίεση υπό την οποία ο έλληνας καλλιτέχνης εργάστηκε στην αρχή της αμερικανικής σταδιοδρομίας του. Για μία δεκαετία η σχέση του με τη Βοστώνη ισορροπούσε ανάμεσα στον ζηλόφθονο ευπατρίδη Κουσεβίτσκι και στον αμετροεπή και φιλόδοξο Μπερνστάιν. Ευεργετούμενος του πρώτου και ευεργέτης του δεύτερου, ο Μητρόπουλος θα έπεφτε τελικά θύμα της συντονισμένης τους «επίθεσης».
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
Η περίφημη ημίγυμνη φωτογραφία του Δημήτρη Μητρόπουλου εν ώρα μελέτης,που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Life» (τεύχος 18 Φεβρουαρίου 1946) και εξόργισε τον Σεργκέι Κουσεβίτσκι,το αφεντικό της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης,αλλά και τη συντηρητική κοινωνία της Βοστώνης.
Αυτή η ημίγυμνη φωτογραφία μαζί με τη δήλωση ότι «η δουλειά του καλλιτέχνη είναι σαν αυτή της πόρνης· συνίσταται στο να κάνει άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους αδιαφορώντας για το πώς αισθάνεται ο ίδιος» εξόργισαν τον υπερσυντηρητικό Κουσεβίτσκι,ο οποίος απέρριψε οριστικά τον έλληνα αρχιμουσικό ως πιθανό διάδοχό του.
***Ο δρ Ιlias Chrissochoidis είναι εταίρος ερευνητής στο John W. Κluge Center στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και ερευνητής του Αmerican Council of Learned Societies.
Για πρώτη φορά στο φως η αλληλογραφία του μαέστρου και συνθέτη από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου. Η σχέση του με τον Λέοναρντ Μπερνστάιν. Η μουσική, η ομοφυλοφιλία, ο ανταγωνισμός.
ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ (tovima.gr, 9/1/2011)
Τα πενηντάχρονα από τον θάνατο του Δημήτρη Μητρόπουλου (1896- 1960) δίνουν την αφορμή για εκδηλώσεις αλλά και για έρευνα. Μια σειρά ανέκδοτες επιστολές του έλληνα διευθυντή ορχήστρας και συνθέτη στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου μάς παρέχουν πληροφορίες για τις ιδιαίτερες σχέσεις του, οι οποίες επηρέασαν και τη μουσική πορεία του. Το υλικό προέρχεται από τα αρχεία του Σεργκέι Κουσεβίτσκι και του Λέοναρντ Μπερνστάιν, τα οποία φυλάσσονται στο Μουσικό Τμήμα της βιβλιοθήκης του Κογκρέσου, ενώ πιθανολογείται ότι υπάρχουν και άλλα γραπτά του στο ανεπεξέργαστο ακόμη αρχείο του συνθέτη Ντέιβιντ Ντάιαμοντ (1915- 2005), φίλου και προστατευόμενου του Μητρόπουλου.Ο Σεργκέι Κουσεβίτσκι (1874- 1951) ήταν το θρυλικό «αφεντικό» (ή μάλλον φεουδάρχης) της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης (ΣΟΒ) από το 1924 ως το 1949. Πάμπτωχος ρωσοεβραίος μουσικός και βιρτουόζος του κοντραμπάσου, κατόρθωσε χάρη στην τεράστια περιουσία της συζύγου του και στο επιχειρηματικό του δαιμόνιο να αναδειχθεί ως σημαίνουσα καλλιτεχνική μορφή του πρώτου μισού του 20ού αιώνα. Το αντίγραφο της πρόσκλησης στον έλληνα μαέστρο για να διευθύνει τη ΣΟΒ το 1936 είναι χρονολογικά το πρώτο έγγραφο στον φάκελο «Μitropoulos» του αρχείου Κουσεβίτσκι (6 Ιουνίου 1935).
Η παρθενική εμφάνιση του Μητρόπουλου στην Αμερική με τη ΣΟΒ υπήρξε θρίαμβος. Η ευγνωμοσύνη του προς τον διάσημο συνάδελφό του είναι έκδηλη στους χαιρετισμούς των μετέπειτα επιστολών του: «Cher Μaitre», «Μy dear Μaster», «Μon cher grand maitre et ami». Ο δε θαυμασμός του για την καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Κουσεβίτσκι αποτυπώνεται σε χειρόγραφη επιστολή στα γαλλικά με ημερομηνία 10 Ιανουαρίου 1941, την επομένη συναυλίας της ΣΟΒ: «Πιστέψτε με,είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που έλαβα τόσο ολοκληρωτική καλλιτεχνική ικανοποίηση.Προσεύχομαι στον Θεό να σας δίνει για πολλά ακόμη χρόνια τη δυνατότητα να δημιουργείτε τόσο τέλειες εκτελέσεις [και] να συνεισφέρετε στη μουσική τέχνη όπως μόνον εσείς μπορείτε!».
Ο ίδιος θρίαμβος του 1936 όμως έσπειρε και τα ζιζάνια που τελικά θα στερούσαν από τον Μητρόπουλο τη διαδοχή στη ΣΟΒ. Η δημοφιλία του, οι κολακευτικές συγκρίσεις με συναδέλφους του από τον αμερικανικό Τύπο και τα κακεντρεχή σχόλια στον περίγυρο του Κουσεβίτσκι θορύβησαν τον γηραιό και αυταρχικό μαέστρο. Με εξαίρεση τον Δεκέμβριο του 1944 ο Μητρόπουλος δεν θα διηύθυνε ξανά τη Συμφωνική της Βοστώνης. Το ποτήρι ξεχείλισε το 1946 με το αμφιλεγόμενο αφιέρωμα του περιοδικού «Life» στον Μητρόπουλο.
Γνωρίζοντας πλέον τον αποκλεισμό του από τη ΣΟΒ, ο Μητρόπουλος γράφει μια συναισθηματικά φορτισμένη επιστολή τον Μάιο του 1946, όπου σχεδόν αυτομαστιγώνεται μπροστά στον πρώην ευεργέτη του: «Αγαπητέ δρα Κουσεβίτσκι,πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι πολύ βαθιά στενοχωρημένος μαθαίνοντας ότι σε έχω προσβάλει ξανά... από την άτυχη εκείνη χρονιά που είχες την καλοσύνη να με φέρεις στη χώρα αυτή,φοβάμαι ότι σου έχω προσφέρει μόνο προβλήματα και απογοητεύσεις.Αισθάνομαι ότι έχω τιμωρηθεί αρκετά.Σχεδόν τρεις φορές τώρα η διοίκηση της Συμφωνικής της Βοστώνης με έχει προσκαλέσει και [στη συνέχεια] ακυρώσει την πρόσκληση, σχεδόν εξευτελίζοντάς με.Δεν θα μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχος ώσπου να σε πείσω ότι ποτέ δεν θέλησα ούτε να σε προσβάλω ούτε να σφετεριστώ τη θέση σου.Γνωρίζω τώρα αρκετά καλά ότι το ενδιαφέρον και η εκτίμησή σου για μένα έχουν παρέλθει και είμαι ευτυχής που το άτομο που έχεις διαλέξει είναι κάποιο για το μέλλον του οποίου τρέφω τις μεγαλύτερες ελπίδες.Είμαι ευτυχής που και εσύ ενδιαφέρεσαι γι΄ αυτόν και επιθυμώ από τα βάθη της καρδιάς μου να πετύχει το σχέδιό σου. Οσο για μένα,από τότε που είχα την τύχη να με προσκαλέσεις εδώ, έχω φτάσει σε μια θέση στον μουσικό κόσμο που,μια φορά στις τόσες,μου δίνει αρκετή ικανοποίηση για να συνεχίσω να κάνω το καλύτερο υπηρετώντας τη θεά της Μουσικής».
Ο χρισμένος διάδοχος του Κουσεβίτσκι δεν ήταν άλλος από τον Λέοναρντ Μπερνστάιν (1918- 1990), ο οποί ος, αν και νεότατος, είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια του δύστροπου μουσηγέτη της Βοστώνης. Οχι όμως προτού αποσπάσει ό,τι μπορούσε από τον Μητρόπουλο. Το αρχείο του στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ρίχνουν φως στην αλλαγή δυναμικής στη σχέση τους.
Ο Μπερνστάιν ήταν δευτεροετής στο Μουσικό Τμήμα του Χάρβαρντ όταν πρωτοείδε τον Μητρόπουλο να διευθύνει τη ΣΟΒ στις αρχές του 1937. Πολυτάλαντος, αυτάρεσκος αλλά και ανασφαλής για το επαγγελματικό μέλλον του, αναζητούσε στόχευση για μια μουσική σταδιοδρομία αλλά και έναν μέντορα για να του ανοίξει πόρτες. Εισέβαλε στην ιδιωτική δεξίωση της ελληνικής κοινότητας του Χάρβαρντ προς τιμήν του Μητρόπουλου και ως το τέλος της βραδιάς είχε καταφέρει να διεγείρει το ενδιαφέρον τού κατά 20 χρόνια μεγαλύτερού του άνδρα. «Διεγείρει» είναι η κατάλληλη λέξη, αφού η ύπαρξη ερωτικής έλξης ήταν δεδομένη για τον Μπερνστάιν. Με τον χρόνια καταπιεσμένο ομοερωτισμό του, ο Μητρόπουλος πρέπει επίσης να ένιωσε κολακευμένος από τον θαυμασμό και τη ζέση του φιλόδοξου και ταλαντούχου φοιτητή.
Η σχέση τους αναπτύχθηκε με την εγκατάσταση του Μητρόπουλου στη Μινεάπολη, το 1938.
Οι συχνές επιστολές που ο Ελληνας λάμβανε από το Χάρβαρντ και η ανάγκη του για έναν βοηθό ορχήστρας καθιστούσαν τον Μπερνστάιν μια ελκυστική επιλογή. Δύο κάρτες από τον Οκτώβριο του 1939 αποδεικνύουν ότι ο Μητρόπουλος τον συντηρούσε τουλάχιστον για τα δύο πρώτα τρίμηνα του ακαδημαϊκού έτους 1939- 1940.Η μεγάλη στιγμή έφθασε στις 9 Ιανουαρίου 1940. Σε επίσκεψή του στη Νέα Υόρκη ο Μητρόπουλος στέλνει στις 1.34 το μεσημέρι τηλεγράφημα με παραλήπτη «Leonard Βernstein/ 408 South 22 St[reet]»: «Ρlease kindly call me this evening at 1 a.m. Βiltmore hotel and/ please don΄t tell anybody that Ι am here/ Dimitri». Για την αποφυγή παρεξήγησης, η ακριβής ώρα επανατυπώνεται στο κάτω μέρος του τηλεγραφήματος «1 a.m.». Παράξενη επιλογή, αν σκεφτούμε ότι το πολυτελές ξενοδοχείο της 43ης οδού, πάνω ακριβώς από τον τερματικό του Central Station, απείχε μόλις 20 τετράγωνα από τη διεύθυνση του παραλήπτη.
Αν ως σήμερα υπήρχαν μόνο εικασίες για ερωτική επαφή των δύο ανδρών (για παράδειγμα, στη διάρκεια της επίσκεψης του Μπερνστάιν στη Μινεάπολη), το τηλεγράφημα αποδεικνύει ότι τουλάχιστον μία φορά ο Μητρόπουλος επιζήτησε μεταμεσονύκτια συνάντηση με τον προστατευόμενό του. Πώς ξέρουμε ότι συναντήθηκαν; Την επόμενη ημέρα ο 22χρονος έγραφε κατενθουσιασμένος στους γονείς του: «Μόλις πέρασα το πιο υπέροχο βράδυ- με τον μαέστρο,φυσικά». Ο Μητρόπουλος σχεδίαζε να τον προσλάβει στη Μινεάπολη αρχικώς ως πια νίστα της ορχήστρας, με την προοπτική να τον διορίσει βοηθό του την επόμενη σεζόν. Ενοχη λεπτομέρεια: η επιστολή γράφτηκε σε χαρτική ύλη του ξενοδοχείου Βiltmore.
Κάτι στράβωσε όμως. Με τηλεγράφημα της 17ης Απριλίου 1940, ο Μητρόπουλος έκοψε τα φτερά του Μπερνστάιν προτρέποντάς τον να συνεχίσει τα μαθήματά του στο Curtis για την επόμενη χρονιά επικαλούμενος συνδικαλιστικούς λόγους: «Σε αυτή τη χώρα δεν μπορείς να κουνηθείς χωρίς την άδεια των συνδικάτων». Το ειδύλλιο έφθανε στο τέλος του.
Ο Μπερνστάιν κατάλαβε ότι η Μινεάπολη ήταν πλέον κλειστή και έστρεψε την προσοχή του αλλού: προς τον Κουσεβίτσκι. Στα επόμενα έτη η χαμαιλεόντεια προσωπικότητά του υποτάχθηκε πλήρως στις προσδοκίες του μουσικού ηγέτη της Βοστώνης. Χάρη σε αυτόν θα γλίτωνε από τη στρατιωτική θητεία εν μέσω πολέμου, θα έβρισκε την πρώτη του μόνιμη θέση στη Νέα Υόρκη, αλλά και θα επέσπευδε τη σύζευξή του με μια χιλιανή ηθοποιό για να αντικρούσει τις φήμες περί της ομοφυλοφιλίας του. Η ανέλπιδη παρθενική του εμφάνιση με τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης το 1943, σε ηλικία μόλις 25 ετών, και οι συνθετικές επιτυχίες του τόσο στο συμφωνικό όσο και στο θεατρικό ρεπερτόριο τον εκτόξευσαν στην κορυφή της νέας γενιάς μουσικών. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που το 1949 ο Κουσεβίτσκι απαίτησε τη διαδοχή του στη Συμφωνική της Βοστώνης από τον Μπερνστάιν.
Η απόρριψη του... κουσεβίτσκειου τελεσιγράφου από τη διοίκηση της ΣΟΒ σήμανε το τέλος της απόλυτης κυριαρχίας του στην ορχήστρα. Ταυτόχρονα ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στη συκοφαντική εκστρατεία για τον αποκλεισμό του Μητρόπουλου. Οπως ήδη αναφέρθηκε, ο τελευταίος είχε πολεμηθεί από τον ζηλόφθονο Κουσεβίτσκι για σχεδόν μία δεκαετία. Γνωρίζοντας την αναπτυσσόμενη σχέση του Μπερνστάιν με τον νέο του προστάτη, ο Μητρόπουλος είχε «εξομολογηθεί» στις 8 Μαΐου 1941 ότι ανανέωσε το συμβόλαιό του με τη Συμφωνική της Μινεάπολης, «περιμένοντας αν θα μου δοθεί κάποια μέρα [η ευκαιρία] να πάω στην πόλη [Βοστώνη] όπου νομίζω θα είμαι ευτυχισμένος, ειδάλλως θα παραμείνω εδώ ώσπου να με πετάξουν έξω».
Μερικούς μήνες αργότερα, στις 25 Νοεμβρίου 1941, είχε παραπονεθεί για τη στάση του Κουσεβίτσκι: «Δεν είναι κρίμα αυτός ο άνθρωπος να μην μπορεί να είναι λίγο πιο γενναιόδωρος και όχι τόσο συγκεντρωτικός;Τον αγαπώ τόσο πολύ,του χρωστάω τόσο πολλά και τον θαυμάζω τόσο πολύ, και με ενοχλεί να βλέπω αυτή την παιδαριώδη αδυναμία του». Η εμμονή του Κουσεβίτσκι να κρατήσει τον Μητρόπουλο μακριά από τη Βοστώνη τον οδήγησε να εκμεταλλευθεί τη φιλοδοξία του Μπερνστάιν. Μάρτυρες της εποχής βεβαιώνουν ότι ζήτησε από τον τελευταίο να επιβεβαιώσει στη διοίκηση της ορχήστρας τη σκανδαλώδη για την υπερσυντηρητική Βοστώνη ομοφυλοφιλία του Μητρόπουλου.
Ραντεβού στη Νέα Υόρκη
Αν και η Βοστώνη χάθηκε για τον έλληνα μαέστρο, η μετακίνησή του στην Ανατολική Ακτή έγινε πραγματικότητα με τον διορισμό του στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Η αλληλογραφία του με τον Μπερνστάιν αραιώνει μετά το 1947. Οι τρεις τελευταίες επιστολές του Μητρόπουλου είναι σύντομες και δίχως διάθεση προσωπικής εξομολόγησης, όπως στο παρελθόν. Στις 3 Μαρτίου 1951, τρεις μήνες πριν από τον θάνατο του Κουσεβίτσκι, καθησυχάζει τους φόβους του «Λένι» ότι τον αποφεύγει, εξηγώντας: «Δεν νομίζω ότι με χρειάζεσαι πλέον ή ότι με χρειάστηκες ποτέ.Αντιθέτως,εγώ ήμουν αυτός που κάποτε,πολύ παλιά,σε χρειαζόμουν για να εναποθέσω την υπερβολική μου στοργή».
Το άνοιγμα της μεταπολεμικής Ευρώπης σε αμερικανούς μουσικούς και ορχηστρικά συγκροτήματα φόρτωσε το πρόγραμμα και των δύο με πλήθος εμφανίσεων σε αμφότερες τις ηπείρους. Το επαγγελματικό τους σμίξιμο, 20 χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία, έγινε στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης, με τον Μπερνστάιν να μοιράζεται καθήκοντα με τον πρώην μέντορά του για έναν χρόνο προτού τον διαδεχθεί. Η τελευταία γραπτή επικοινωνία του με τον Μπερνστάιν χρονολογείται από τις 12 Ιουλίου 1960, λίγους μήνες πριν από τη μοιραία καρδιακή προσβολή στο Μιλάνο. Ευχαριστεί τον «Λένι» για την επίσκεψή του στο νοσοκομείο και το καλοδεχούμενο δώρο των τσιγάρων Gauloises, «τα οποία,δεν γίνεται λόγος, απόλαυσα ως και το τελευταίο».
Αν μη τι άλλο, η ταυτόχρονη παρουσίατου Μητρόπουλου στα αρχεία των δύο κορυφαίων αρχιμουσικών μαρτυρεί την πίεση υπό την οποία ο έλληνας καλλιτέχνης εργάστηκε στην αρχή της αμερικανικής σταδιοδρομίας του. Για μία δεκαετία η σχέση του με τη Βοστώνη ισορροπούσε ανάμεσα στον ζηλόφθονο ευπατρίδη Κουσεβίτσκι και στον αμετροεπή και φιλόδοξο Μπερνστάιν. Ευεργετούμενος του πρώτου και ευεργέτης του δεύτερου, ο Μητρόπουλος θα έπεφτε τελικά θύμα της συντονισμένης τους «επίθεσης».
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΥ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
Η περίφημη ημίγυμνη φωτογραφία του Δημήτρη Μητρόπουλου εν ώρα μελέτης,που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Life» (τεύχος 18 Φεβρουαρίου 1946) και εξόργισε τον Σεργκέι Κουσεβίτσκι,το αφεντικό της Συμφωνικής Ορχήστρας της Βοστώνης,αλλά και τη συντηρητική κοινωνία της Βοστώνης.Αυτή η ημίγυμνη φωτογραφία μαζί με τη δήλωση ότι «η δουλειά του καλλιτέχνη είναι σαν αυτή της πόρνης· συνίσταται στο να κάνει άλλους ανθρώπους ευτυχισμένους αδιαφορώντας για το πώς αισθάνεται ο ίδιος» εξόργισαν τον υπερσυντηρητικό Κουσεβίτσκι,ο οποίος απέρριψε οριστικά τον έλληνα αρχιμουσικό ως πιθανό διάδοχό του.
***Ο δρ Ιlias Chrissochoidis είναι εταίρος ερευνητής στο John W. Κluge Center στη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και ερευνητής του Αmerican Council of Learned Societies.
9.1.11
ΑΘΥΡΟΣΤΟΜΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΧΕΔΙΑ ΓΥΜΝΩΝ ΑΝΔΡΩΝ
Αθυρόστομα σχόλια, που αποδίδονται στον Στάλιν, γραμμένα πρόχειρα πάνω σε σχέδια γυμνών ανδρών...Πρόκειται για μια έκθεση με ανέκδοτα έργα που οργανώθηκε το 2009 για την επέτειο των 130 ετών από τη γέννηση του δικτάτορα και ήδη προσελκύει μεγάλα πλήθη στη Μόσχα.
Η έκθεση, που τιτλοφορείται "Μηνύματα του μεγάλου ηγέτη: τα αυτόγραφα του Στάλιν", περιλαμβάνει αντίγραφα έργων τέχνης του 19ου και του 20ού αιώνα πάνω στα οποία ο "πατερούλης" έχει γράψει διάφορα σχόλια με στυλό.
"Αυτό το κάθαρμα, ο κοκκινοτρίχης ο Ράντεκ, αν δεν είχε πάει κόντρα στον άνεμο, αν δεν είχε εξαγριωθεί, θα ήταν ζωντανός", γράφει στο πόδι ενός ανδρικού γυμνού. Το σχόλιο αναφέρεται στον Καρλ Ράντεκ, τον πρώην ηγέτη της Κομιντέρν (της Κομμουνιστικής Διεθνούς) ο οποίος φέρεται να δολοφονήθηκε από τη μυστική αστυνομία του Στάλιν το 1939...
Σε ένα άλλο σχόλιο, πάνω σε έναν άνδρα με αδαμιαία περιβολή, ο Στάλιν καταφέρεται εναντίον του θεωρητικού του μαρξισμού Γκεόργκι Πλεχάνοφ, τον οποίο αποκαλεί "πρόστυχο και εχθρό του λαού". Τα περισσότερα από τα 20 σχέδια φέρουν την υπογραφή "Ι. Σταλιν".
Οι οργανωτές της έκθεσης δεν αποκάλυψαν ποιος είναι ο σημερινός ιδιοκτήτης των σκίτσων. Η συλλογή συγκεντρώθηκε χάρη στις προσπάθειες "ανθρώπων που κάποτε εργάστηκαν με τον Στάλιν". Ο Βίκτορ Τουρτσάτοφ, ένας από τους οργανωτές, είπε ότι προέρχονται από τα προσωπικά αρχεία υπαλλήλων της KGB.
Η έκθεση οργανώνεται λίγες ημέρες πριν από την 130ή επέτειο από τη γέννηση του Στάλιν, ο οποίος παραμένει δημοφιλής στη Ρωσία, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το κέντρο VTsIOM.
Περισσότεροι από τους μισούς Ρώσους (54%) είπαν ότι έχουν θετική γνώμη για τις ηγετικές ικανότητές του ενώ μόνο το 8% εξέφρασε αρνητική άποψη.
(kappapress.blogspot.com, 12/2009)Η έκθεση, που τιτλοφορείται "Μηνύματα του μεγάλου ηγέτη: τα αυτόγραφα του Στάλιν", περιλαμβάνει αντίγραφα έργων τέχνης του 19ου και του 20ού αιώνα πάνω στα οποία ο "πατερούλης" έχει γράψει διάφορα σχόλια με στυλό.
"Αυτό το κάθαρμα, ο κοκκινοτρίχης ο Ράντεκ, αν δεν είχε πάει κόντρα στον άνεμο, αν δεν είχε εξαγριωθεί, θα ήταν ζωντανός", γράφει στο πόδι ενός ανδρικού γυμνού. Το σχόλιο αναφέρεται στον Καρλ Ράντεκ, τον πρώην ηγέτη της Κομιντέρν (της Κομμουνιστικής Διεθνούς) ο οποίος φέρεται να δολοφονήθηκε από τη μυστική αστυνομία του Στάλιν το 1939...
Σε ένα άλλο σχόλιο, πάνω σε έναν άνδρα με αδαμιαία περιβολή, ο Στάλιν καταφέρεται εναντίον του θεωρητικού του μαρξισμού Γκεόργκι Πλεχάνοφ, τον οποίο αποκαλεί "πρόστυχο και εχθρό του λαού". Τα περισσότερα από τα 20 σχέδια φέρουν την υπογραφή "Ι. Σταλιν".
Οι οργανωτές της έκθεσης δεν αποκάλυψαν ποιος είναι ο σημερινός ιδιοκτήτης των σκίτσων. Η συλλογή συγκεντρώθηκε χάρη στις προσπάθειες "ανθρώπων που κάποτε εργάστηκαν με τον Στάλιν". Ο Βίκτορ Τουρτσάτοφ, ένας από τους οργανωτές, είπε ότι προέρχονται από τα προσωπικά αρχεία υπαλλήλων της KGB.
Η έκθεση οργανώνεται λίγες ημέρες πριν από την 130ή επέτειο από τη γέννηση του Στάλιν, ο οποίος παραμένει δημοφιλής στη Ρωσία, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που δόθηκε στη δημοσιότητα από το κέντρο VTsIOM.
Περισσότεροι από τους μισούς Ρώσους (54%) είπαν ότι έχουν θετική γνώμη για τις ηγετικές ικανότητές του ενώ μόνο το 8% εξέφρασε αρνητική άποψη.
Classical nude drawings with Josef Stalin's macabre messages ridiculing political opponents that he had executed.
8.1.11
ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ
Περιοχή του εγκεφάλου καθορίζει τον…αριθμό των φίλωνΤο μέγεθος του δικτύου κοινωνικών και φιλικών επαφών σας συνδέεται με μια συγκεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου, σύμφωνα με νέα έρευνα.
Πόσους φίλους έχετε; Η απάντηση σχετίζεται με την αμυγδαλή, μια περιοχή του εγκεφάλου σε σχήμα αμυγδάλου, η οποία είναι μεγαλύτερη στους ανθρώπους που έχουν πλούσια κοινωνική ζωή, σε σχέση με όσους είναι λιγότερο κοινωνικοί, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που για πρώτη φορά έρχεται να συνδέσει το μέγεθος των κοινωνικών-φιλικών δικτύων ανδρών και γυναικών κάθε ηλικίας, με ένα δίκτυο νευρώνων στη βάση του εγκεφάλου.
Η αμυγδαλή, που είναι μικρή σε σχέση με άλλες περιοχές του εγκεφάλου, θεωρείται ότι παίζει καθοριστικό ρόλο στη συναισθηματική έκφραση, τις φοβίες, την εμπιστοσύνη, την ικανότητα αναγνώρισης προσώπων και ανάμνησης ονομάτων, στον χειρισμό των κοινωνικών επαφών κ.α.
Οι ερευνητές του Γενικού Νοσοκομείου της Μασαχουσέτης στη Βοστώνη, με επικεφαλής την καθηγήτρια Λίζα Φέλντμαν Μπάρετ του πανεπιστημίου Northeastern και τον καθηγητή νευρολογίας Μπράντφορντ Ντίκερσον της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό νευροεπιστήμης «Nature Neuroscience», σύμφωνα με το «Nature» και τη βρετανική «Γκάρντιαν», χρησιμοποίησαν την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης του εγκεφάλου για να μετρήσουν το μέγεθος της αμυγδαλής σε 58 υγιείς ανθρώπους ηλικίας 19 έως 83 ετών. Διαπίστωσαν ότι ο όγκος της κυμαινόταν από περίπου δυόμισι κυβικά χιλιοστόμετρα μέχρι υπερδιπλάσιο όγκο.
Κάθε εθελοντής, απαντώντας σε σχετικό ερωτηματολόγιο, αποκάλυψε την έκταση και τη συχνότητα των κοινωνικών επαφών του (πόσους ανθρώπους συναντούσε και πόσο συχνά), καθώς επίσης την πολυπλοκότητά τους (π.χ. το αφεντικό του μπορεί να ήταν και φίλος του). Με τον τρόπο αυτό, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα άτομα με μεγαλύτερη αμυγδαλή έχουν γενικά ένα δίκτυο περισσότερων φίλων και γνωστών και, παράλληλα, διατηρούν πιο πολύπλοκες σχέσεις μαζί τους.
Εκείνοι που είχαν την μικρότερη αμυγδαλή, ανέφεραν ότι είχαν τακτικές επαφές με λιγότερους από 5 έως 15 ανθρώπους, ενώ όσοι είχαν την μεγαλύτερη αμυγδαλή, είχαν μέχρι 50 κοινωνικές επαφές στο κατά πολύ ευρύτερο κοινωνικό δίκτυό τους. Οι μεγαλύτερης ηλικίας εθελοντές τείνουν να έχουν μικρότερου μεγέθους αμυγδαλές και ταυτόχρονα λιγότερους φίλους και γνωστούς.
Οι ερευνητές πάντως επεσήμαναν ότι η μελέτη τους αποκαλύπτει μεν μια σχέση ανάμεσα στην αμυγδαλή και την κοινωνικότητα, όμως δεν αποδεικνύει ότι το ένα (το μέγεθος της αμυγδαλής) είναι οπωσδήποτε η αιτία για το άλλο (το μέγεθος του κοινωνικού δικτύου) ή αντιστρόφως. Προηγούμενες έρευνες σε πιθήκους είχαν δείξει ότι όσοι ζουν σε μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες, έχουν και μεγαλύτερες αμυγδαλές. Άλλες πάλι μελέτες έχουν συμπεράνει ότι διάφορες περιοχές του εγκεφάλου στους ανθρώπους μεγαλώνουν, όταν πρέπει να ανταποκριθούν σε πιο απαιτητικές καταστάσεις. Συνεπώς η σχέση αιτίου-αποτελέσματος μπορεί να είναι αμφίδρομη.
«Οι άνθρωποι που έχουν μεγαλύτερη αμυγδαλή, ίσως διαθέτουν την αναγκαία πρώτη ύλη για να διατηρούν μεγαλύτερα και πιο πολύπλοκα κοινωνικά δίκτυα. Από την άλλη όμως, ο εγκέφαλος είναι ένας όργανο που όταν δεν το χρησιμοποιείς, πέφτει σε αχρηστία. Ίσως όταν οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν με περισσότερους ανθρώπους, η αμυγδαλή τους να μεγαλώνει», δήλωσε η Μπάρετ. «Δεν σημαίνει ότι κάποιος με μεγαλύτερη αμυγδαλή, μπορεί να κάνει πράγματα που δεν μπορεί κάποιος με μικρότερη αμυγδαλή», πρόσθεσε.
Η νέα μελέτη δεν εντόπισε κάποια άλλη περιοχή του εγκεφάλου, πέρα από την αμυγδαλή, που να διαφέρει σε μέγεθος μεταξύ των ανθρώπων, ανάλογα με την έκταση και την πολυπλοκότητα της κοινωνικής ζωής τους. Επίσης, το μέγεθος της αμυγδαλής δεν βρέθηκε να σχετίζεται με τον βαθμό ικανοποίησης του ατόμου από την κοινωνική ζωή του. Παραμένει πάντως άγνωστο ακόμα με ποιο ακριβώς τρόπο η αμυγδαλή «συνεισφέρει» στην κοινωνική ζωή.
Ο ανθρωπολόγος Ρόμπιν Ντένμπαρ του πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ένα (θεωρητικό) όριο στον μέγιστο αριθμό των διαπροσωπικών κοινωνικών σχέσεων που μπορεί να διατηρεί ένας άνθρωπος και αυτό είναι περίπου 150 άτομα. Από εκεί και πέρα δεν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις, αλλά για δημόσιες σχέσεις!
(kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)
1955. ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ ΦΥΛΟ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ!
Εφημ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (της Αιγύπτου), 1/1955
.
7.1.11
ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΛΑΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΠΕΡΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ
Το ποδήλατο μπορεί να βλάψει την ποιότητα του σπέρματος των ανδρώνΗ σωματική άσκηση δεν έχει ιδιαίτερη επίπτωση στην ποσότητα ή την ποιότητα του σπέρματος ενός άνδρα, με μια βασική εξαίρεση από ό,τι φαίνεται: το ποδήλατο. Μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες που κάνουν ποδήλατο τουλάχιστον πέντε ώρες την εβδομάδα, έχουν λιγότερο σε ποσότητα και σε δραστικότητα σπέρμα σε σχέση με όσους δεν κάνουν καθόλου ποδήλατο.
Προηγούμενες έρευνες είχαν δείξει ότι οι αθλητές ποδηλάτες έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να εμφανίσουν προβλήματα στο ουροποιητικό και το αναπαραγωγικό σύστημά τους, μεταξύ άλλων παρουσιάζοντας χειρότερη ποιότητα σπέρματος.Τώρα, οι ερευνητές, υπό την Λορίν Γουάιζ του πανεπιστημίου της Βοστώνης, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό για θέματα γονιμότητας «Fertility and Sterility», σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ, επιβεβαίωσαν ότι φαίνεται να υπάρχει μια παρόμοια σχέση μεταξύ ποδηλάτου-σπέρματος όχι μόνο στους επαγγελματίες αθλητές, αλλά και σε όσους ασχολούνται ερασιτεχνικά με το ποδήλατο.
Οι Αμερικανοί ερευνητές μελέτησαν 2.200 «μέσους» άνδρες, που έδωσαν δείγματα σπέρματος και απάντησαν σε διάφορες ερωτήσεις για την υγεία τους και τις συνήθειες σωματικής άσκησης. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι όσοι άνδρες ασκούνταν τακτικά (με διάφορους τρόπους), δεν είχαν περισσότερα προβλήματα με το σπέρμα τους σε σχέση με όσους δεν ασκούνταν ποτέ.
Όμως όταν οι επιστήμονες ανέλυσαν τους επιμέρους τρόπους φυσικής άσκησης που έκανε ο καθένας εθελοντής, τότε προέκυψε ότι όσοι άνδρες έκαναν ποδήλατο πέντε ώρες την εβδομάδα και πάνω, είχαν διπλάσιες πιθανότητες να έχουν τόσο αραιότερο σπέρμα όσο και χειρότερης ποιότητας (δηλαδή λιγότερο κινητικό και δραστήριο).
Μεταξύ των ανδρών που δεν ασκούνταν τακτικά, το 23% είχε λιγοστό σπέρμα, έναντι 31% όσων έκαναν τακτικά ποδήλατο. Περίπου το 40% των τακτικών ποδηλατών είχαν αραιό σπέρμα αλλά με καλή κινητικότητα έναντι ανάλογου ποσοστού 27% μεταξύ αυτών που δεν ασκούνταν.
Οι τραυματισμοί ή η άνοδος της θερμοκρασίας στην περιοχή του όσχεου, που μπορεί να συμβούν στη διάρκεια του ποδηλάτου, πιθανώς εξηγήσουν τα προβλήματα με το σπέρμα, σύμφωνα με τους ερευνητές.
Πάντως η Γουάιζ επεσήμανε ότι είναι πολύ νωρίς ακόμα να υποστηριχθεί με κάθε βεβαιότητα ότι το ποδήλατο είναι η αιτία για τα προβλήματα στο σπέρμα. Όπως είπε, πρέπει να γίνουν κι άλλες έρευνες σχετικά με το ζήτημα.
(kathimerini.gr, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ )
1954. Η ΕΞΗΜΜΕΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΦΥΛΟΝ!...
Εφημ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (της Αιγύπτου), 3/1954
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ .
6.1.11
ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΗ ΓΑΤΑ
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ : Παντρευτήκαμε το καλοκαίρι που τελειώσαμε το σχολείο, κι ήμαστε ευτυχισμένοι – δεν ήμαστε Μπρικ; - ήμαστε τόσο ευτυχισμένοι κι αγγίζαμε τον ουρανό κάθε φορά που αγαπιόμαστε. Μα εκείνο το φθινόπωρο, εσύ κι ο Σκίππερ αρνηθήκατε ένα σωρό θαυμάσιες δουλειές που σας πρόσφεραν, μόνο και μόνο για να μείνετε πρωταθλητές του φούτμπωλ! Φτιάξατε την ομάδα των «Σταρ», για νάσαστε πάντα μαζί! Μα κάτι δεν πήγαινε καλά ανάμεσα σας – και κάτι απ' αυτό το κάτι ήμουνα εγώ!…Ο Σκίππερ άρχισε να πίνει…σύ πληγώθηκες στην πλάτη…δε μπόρεσες να παίξεις στο Σικάγο…κι έβλεπες το ματς απ' την τηλεόραση στο νοσοκομείο…Πήγα μαζί, με το Σκίππερ…Οι «Στάρ» χάσανε, επειδή ο κακομοίρης ο Σκίππερ ήταν μεθυσμένος…Κάτσαμε και πίναμε μαζί, εκείνη τη νύχτα. Όλη τη νύχτα, σ’ ένα μπαρ…Κι όταν έπιασε το πρωινό αγιάζι και βγήκαμε έξω μεθυσμένοι, του είπα… «Σκίππερ! Πάψε ν΄ αγαπάς τον άντρα μου ή πεσ' του πως πρέπει να σ' αφήσει να του τ' ομολογήσεις!» - κάπως έτσι!
ΜΠΡΙΚ (Χτυπάει με το δεκανίκι του απειλητικά το κρεβάτι)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ : Με χτύπησε μ' όλη του τη δύναμη στο στόμα! Έπειτα, γύρισε κι έφυγε τρέχοντας, χωρίς να σταματήσει, ως το δωμάτιο του…και του γρατζούνισα στην πόρτα του σα ντροπαλό ποντίκι…προσπάθησε του κάκου να μου αποδείξει πως αυτό που είπα δεν ήταν αλήθεια. Ο κακόμοιρος! Ήταν για λύπηση.
ΜΠΡΙΚ (Ορμά κατά πάνω της με το μυτερό μέρος του δεκανικιού προς αυτήν)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ (Ξεφωνίζει, αναπηδά και τρέχει στο βάθος δεξιά στη γαλαρία κι από 'κει μέσα στο δωμάτιο)
ΜΠΡΙΚ (Γυρίζει προς το μέρος της γαλαρίας, ακουμπώντας στο δεκανίκι και κοιτώντας την μεσ’ απ’ την μπροστινή πόρτα)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ: Μη! Μη ! Μη! (Γυρίζει και τον κοιτάει απ’ το κέντρο του δωματίου) Έτσι, τον αφάνισα, λέγοντας του την αλήθεια…που ο κόσμος τον είχε μάθει πως δεν πρέπει να λέγεται! Από κείνη τη μέρα, ο Σκίππερ δεν ήτανε πια παρά ένα σφουγγάρι, που ρουφούσε πιοτό και ναρκωτικά!
Τεννεσύ Ουίλλιαμς : Η λυσσασμένη γάτα (Γκόνης)
Μετάφραση : Μάριος Πλωρίτης.
ΜΠΡΙΚ (Χτυπάει με το δεκανίκι του απειλητικά το κρεβάτι)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ : Με χτύπησε μ' όλη του τη δύναμη στο στόμα! Έπειτα, γύρισε κι έφυγε τρέχοντας, χωρίς να σταματήσει, ως το δωμάτιο του…και του γρατζούνισα στην πόρτα του σα ντροπαλό ποντίκι…προσπάθησε του κάκου να μου αποδείξει πως αυτό που είπα δεν ήταν αλήθεια. Ο κακόμοιρος! Ήταν για λύπηση.
ΜΠΡΙΚ (Ορμά κατά πάνω της με το μυτερό μέρος του δεκανικιού προς αυτήν)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ (Ξεφωνίζει, αναπηδά και τρέχει στο βάθος δεξιά στη γαλαρία κι από 'κει μέσα στο δωμάτιο)
ΜΠΡΙΚ (Γυρίζει προς το μέρος της γαλαρίας, ακουμπώντας στο δεκανίκι και κοιτώντας την μεσ’ απ’ την μπροστινή πόρτα)
ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ: Μη! Μη ! Μη! (Γυρίζει και τον κοιτάει απ’ το κέντρο του δωματίου) Έτσι, τον αφάνισα, λέγοντας του την αλήθεια…που ο κόσμος τον είχε μάθει πως δεν πρέπει να λέγεται! Από κείνη τη μέρα, ο Σκίππερ δεν ήτανε πια παρά ένα σφουγγάρι, που ρουφούσε πιοτό και ναρκωτικά!
Τεννεσύ Ουίλλιαμς : Η λυσσασμένη γάτα (Γκόνης)
Μετάφραση : Μάριος Πλωρίτης.
Λυσσαμένη γάτα
Η ιστορία εκτυλίσσεται στην έπαυλη ενός μεγαλοκτηματία του Νότου, του Μπιγκ Ντάντι όπως τον αποκαλούν, την βραδιά των γενεθλίων του. Ο Μπιγκ Ντάντι επιστρέφει από ένα ιατρικό τσεκ απ, που επιβεβαίωσε τους φόβους του γιατρού του ότι είναι χτυπημένος από τον καρκίνο. Είναι χαρούμενος γιατί δεν ξέρει την αλήθεια. Είναι σαν να έχει ξαναγεννηθεί (σύμφωνα με μια διάσταση του διονυσιακού μύθου, πολυχρησιμοποιημένη από τον Ουίλιαμς) και είναι αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση με τους δυο γιους του.
Ο πρωτότοκος μοιάζει σαν ευνουχισμένος στη σκιά του πανίσχυρου πατέρα του. Ειναι παντρεμμένος με μια ανόητη και υστερική, που γεννοβολάει διαρκώς παιδιά και καταστρώνει σχέδια για την κληρονομιά της πατρικής περιουσίας. (Ο σαρκασμός του Μπρουκς δεν έχει προηγούμενο.)
Ο δευτερότοκος, ο Μπρικ, είναι ο άσωτος της οικογένειας. Εχει παρατήσει τον αθλητισμό και δεν νοιάζεται για τίποτα μετά τον θάνατο ενός επιστήθιου φίλου του. Επιπλέει στο αλκοόλ και αποφεύγει κάθε επαφή με τη γυναίκα του, τη χυμώδη Μάγκι, που μόνον ο Μπιγκ Ντάνι συμπαθεί (και ορέγεται).
Η Μάγκι, που προέρχεται από την κατώτερη κοινωνική τάξη, κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό την απουσία κάθε ερωτικής επαφής με τον άντρα της. Πιστεύει πως μόνον έτσι θα παραμείνει στο παιχνίδι της διεκδίκησης της περιουσίας του Μπιγκ Ντάντι, που κορυφώνεται σαν τραγωδία, αλλά και σαν παρωδία.
Ενας βασικός άξονας στο έργο του Ουίλιαμς αφορά τα καταπιεσμένα συναισθήματα και τη σεξουαλικότητα που υπερβαίνει τους ανθρώπους. Οι σχέσεις εξουσίας είναι άμεσα συναρτημένες με τη σεξουαλικότητα και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή (ή σε ευνουχιστικό συμβιβασμό).
Ετσι εξηγείται η έντονη δυσφορία και η αντίδραση του Ουίλιαμς όταν είδε στην οθόνη τη «Λυσσασμένη γάτα». Η ομοφυλοφιλία του Μπρικ, που υπονοείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, στο τέλος «γιατρεύεται» στην αγκαλιά της «λυσσασμένης» Μάγκι. Το πρόβλημα μετατέθηκε, από τους φοβισμένους παραγωγούς, στη σχέση πατέρα - γιου. (kathimerini.gr)
Ο πρωτότοκος μοιάζει σαν ευνουχισμένος στη σκιά του πανίσχυρου πατέρα του. Ειναι παντρεμμένος με μια ανόητη και υστερική, που γεννοβολάει διαρκώς παιδιά και καταστρώνει σχέδια για την κληρονομιά της πατρικής περιουσίας. (Ο σαρκασμός του Μπρουκς δεν έχει προηγούμενο.)
Ο δευτερότοκος, ο Μπρικ, είναι ο άσωτος της οικογένειας. Εχει παρατήσει τον αθλητισμό και δεν νοιάζεται για τίποτα μετά τον θάνατο ενός επιστήθιου φίλου του. Επιπλέει στο αλκοόλ και αποφεύγει κάθε επαφή με τη γυναίκα του, τη χυμώδη Μάγκι, που μόνον ο Μπιγκ Ντάνι συμπαθεί (και ορέγεται).
Η Μάγκι, που προέρχεται από την κατώτερη κοινωνική τάξη, κρατάει ως επτασφράγιστο μυστικό την απουσία κάθε ερωτικής επαφής με τον άντρα της. Πιστεύει πως μόνον έτσι θα παραμείνει στο παιχνίδι της διεκδίκησης της περιουσίας του Μπιγκ Ντάντι, που κορυφώνεται σαν τραγωδία, αλλά και σαν παρωδία.
Ενας βασικός άξονας στο έργο του Ουίλιαμς αφορά τα καταπιεσμένα συναισθήματα και τη σεξουαλικότητα που υπερβαίνει τους ανθρώπους. Οι σχέσεις εξουσίας είναι άμεσα συναρτημένες με τη σεξουαλικότητα και οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή (ή σε ευνουχιστικό συμβιβασμό).
Ετσι εξηγείται η έντονη δυσφορία και η αντίδραση του Ουίλιαμς όταν είδε στην οθόνη τη «Λυσσασμένη γάτα». Η ομοφυλοφιλία του Μπρικ, που υπονοείται σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, στο τέλος «γιατρεύεται» στην αγκαλιά της «λυσσασμένης» Μάγκι. Το πρόβλημα μετατέθηκε, από τους φοβισμένους παραγωγούς, στη σχέση πατέρα - γιου. (kathimerini.gr)
5.1.11
ΤΟ ΓΑΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ
Το γατί μου
δε χορταίνει μόνο με χάδια
θέλει και φαΐ
το κορμί μου
δε χορταίνει μόνο με φαΐ
θέλει και χάδια
Ντίνος Χριστιανόπουλος
δε χορταίνει μόνο με χάδια
θέλει και φαΐ
το κορμί μου
δε χορταίνει μόνο με φαΐ
θέλει και χάδια
Ντίνος Χριστιανόπουλος
4.1.11
Ο ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ
- Το «σ' αγαπώ» το έχετε πει;
Το 'χω πει μια-δυο φορές. Και τι έγινε; Είναι βλακεία.
- Γιατί είναι βλακεία;
Καθετί που αισθανόμαστε και δεν λέμε, είναι απείρως πιο σοβαρό από αυτό που λέμε. Αν αισθάνεσαι για κάποιον αγάπη, δε χρειάζεται να σαλιαρίζεις και να του λες «Ξέρεις πόσο σ' αγαπώ; Λιώνω για σένα!».
- Ε τώρα πηγαίνετε στο άλλο άκρο!
Άντε καημένε! Να μάθετε να είστε συγκρατημένοι. Εγώ τέτοια πράγματα δεν τα καταδέχομαι γιατί αισθάνομαι τη γελοιότητα του θέματος. Με ανθρώπους που αγαπούσα λέγαμε τα πάντα εκτός απ' αυτό. Και έτσι υπήρχε ισορροπία. Αλλιώς ξέρεις τι γίνεται; Έχω πέντε γάτες -δεν τις είδατε, είναι μέσα στην κουζίνα.
Αυτά είναι χαριτωμένα γατάκια, μικρά, ωραία... μ' αγαπούν, τ' αγαπώ. Εάν τα χαϊδέψω, την επομένη γίνονται τέρατα. Έτσι κι ο άνθρωπος. Έχω γράψει ένα ποίημα που λέω: «Όσο σε λατρεύω, τόσο διαφθείρεσαι. Κάτι ξέραν οι αρχαίοι, που λάτρευαν αγάλματα». Διότι το άγαλμα, βέβαια, δεν μπορεί να έχει αντιδράσεις, ενώ ο ζωντανός έτσι και πέσεις στα γόνατά του, νομίζει πια ότι έγινε θεός. Γιατί λοιπόν να συμβάλεις στη διαφθορά του άλλου; Ποτέ, ποτέ!- Και πώς εκφράζατε την αγάπη σας σ' αυτούς που αγαπούσατε;
Τίποτα! Η χαρά μου ήταν να τους βλέπω. Έρχονταν εδώ, κάθονταν στη θέση σου, μιλούσαμε, πες εσύ, πες εγώ... κι εγώ πια ένιωθα ευτυχεσμένος. Δεν έλεγα «σε λατρεύω». Το βούλωνα και, δόξα τω Θεώ, δεν το μετάνιωσα ποτέ... Δεν σας το λέω σαν συμβουλή αυτό, σας το λέω σαν εξομολόγηση.
(Απόσπασμα από συνέντευξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου στους schooligans, 2007)
3.1.11
Ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ
Χ.Π.: Υπήρξε πελάτης σας και ο Κώστας Ταχτσής.
Π.Π.: Ο Ταχτσής ήταν ένας άνθρωπος πολύ σεμνός, ευγενής υπέρ το δέον, σχεδόν δειλός.
Χ.Π.: Παράξενο, γιατί είχε τη φήμη ενός δύσκολου και δύστροπου χαρακτήρα.
Π.Π.: Ισως σε άλλες φάσεις της ζωής του να έπρεπε να αντιδράσει διαφορετικά για να αντεπεξέλθει. Σε μένα ήταν πολύ χαμηλών τόνων.
Χ.Π.: Τι ζώο είχε ο Ταχτσής;
Π.Π.: Γάτες. Το ζώο των ανθρώπων με πάθη. Εμενε απέναντι από το ιατρείο η αδελφή του και μου τον έστειλε χωρίς να ξέρω ότι ήταν ο Ταχτσής. Οταν με ρώτησε πώς μου φαινόταν και της είπα ότι τον έβρισκα πολύ ήρεμο και σαν φοβισμένο, μου είπε «Ναι, έτσι είναι ο Κώστας, παρ' όλο που δεν θα 'πρεπε». Και γιατί δεν θα 'πρεπε, αναρωτήθηκα. Ετσι έμαθα ποιος ήταν ο Ταχτσής. Του ζήτησα συγγνώμη που ενώ είχα την τύχη να γνωρίσω τον συγγραφέα του «Τρίτου Στεφανιού», δεν τον είχα αναγνωρίσει. Μου είπε «Σε παρακαλώ, μη μου το ξαναναφέρεις, δεν είναι όλη μου η ζωή "Το Στεφάνι", έχω γράψει κι άλλα, είμαι ένας άνθρωπος που έχω τις κακίες μου, τις στενοχώριες μου, τις πίκρες μου, τις χαρές μου, δεν μπορώ άλλο να είμαι μόνο "Το Τρίτο Στεφάνι!"».
Χ.Π.: Ηθελε ως άνθρωπος να καταξιωθεί για το σύνολο της δουλειάς του, και όχι να θεωρείται ο συγγραφέας του ενός βιβλίου.
Π.Π.: Μα είχε φτάσει στο απόγειο της καταξίωσης! Τι πάει να πει «ένα βιβλίο» όταν αυτό το ένα βιβλίο είναι τόσο σημαντικό, τον έκανε διάσημο, μεταφράστηκε σε πάμπολλες γλώσσες, και με το οποίο έβγαλε και λεφτά. Ανασφάλεια; Αχαριστία να αξιοποιήσεις το χάρισμα που σου δόθηκε εκείνη τη στιγμή;
Π.Π.: Ο Ταχτσής ήταν ένας άνθρωπος πολύ σεμνός, ευγενής υπέρ το δέον, σχεδόν δειλός.
Χ.Π.: Παράξενο, γιατί είχε τη φήμη ενός δύσκολου και δύστροπου χαρακτήρα.
Π.Π.: Ισως σε άλλες φάσεις της ζωής του να έπρεπε να αντιδράσει διαφορετικά για να αντεπεξέλθει. Σε μένα ήταν πολύ χαμηλών τόνων.
Χ.Π.: Τι ζώο είχε ο Ταχτσής;
Π.Π.: Γάτες. Το ζώο των ανθρώπων με πάθη. Εμενε απέναντι από το ιατρείο η αδελφή του και μου τον έστειλε χωρίς να ξέρω ότι ήταν ο Ταχτσής. Οταν με ρώτησε πώς μου φαινόταν και της είπα ότι τον έβρισκα πολύ ήρεμο και σαν φοβισμένο, μου είπε «Ναι, έτσι είναι ο Κώστας, παρ' όλο που δεν θα 'πρεπε». Και γιατί δεν θα 'πρεπε, αναρωτήθηκα. Ετσι έμαθα ποιος ήταν ο Ταχτσής. Του ζήτησα συγγνώμη που ενώ είχα την τύχη να γνωρίσω τον συγγραφέα του «Τρίτου Στεφανιού», δεν τον είχα αναγνωρίσει. Μου είπε «Σε παρακαλώ, μη μου το ξαναναφέρεις, δεν είναι όλη μου η ζωή "Το Στεφάνι", έχω γράψει κι άλλα, είμαι ένας άνθρωπος που έχω τις κακίες μου, τις στενοχώριες μου, τις πίκρες μου, τις χαρές μου, δεν μπορώ άλλο να είμαι μόνο "Το Τρίτο Στεφάνι!"».
Χ.Π.: Ηθελε ως άνθρωπος να καταξιωθεί για το σύνολο της δουλειάς του, και όχι να θεωρείται ο συγγραφέας του ενός βιβλίου.
Π.Π.: Μα είχε φτάσει στο απόγειο της καταξίωσης! Τι πάει να πει «ένα βιβλίο» όταν αυτό το ένα βιβλίο είναι τόσο σημαντικό, τον έκανε διάσημο, μεταφράστηκε σε πάμπολλες γλώσσες, και με το οποίο έβγαλε και λεφτά. Ανασφάλεια; Αχαριστία να αξιοποιήσεις το χάρισμα που σου δόθηκε εκείνη τη στιγμή;
Χ.Π.: Ποια ήταν η σχέση του Ταχτσή με τα γατιά λοιπόν ;
Π.Π.: Ηταν εξαιρετικά γατόφιλος. Με το παραμικρό ερχόταν. Είχε πάντα μία και από δίπλα τάιζε και άλλες. Ετσι είναι με τους λάτρεις των γατών, έχουν τη δικιά τους και μερικές προστατευόμενες. Ηταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε. Αυτή την εντύπωση μου είχε αφήσει. Ενός πολύ τρυφερού και φοβισμένου ανθρώπου. Παρ' όλο που με τις επιλογές του είχε κάποιες εξάρσεις στη ζωή του, ίσως γιατί είχε τόσο εκτεθεί. Ηθελε να έχει την ελευθερία του, γι' αυτό αγαπούσε τις γάτες, που είναι από τη φύση τους πιο ελεύθερα όντα.
[Απόσπασμα από τη συνέντευξη του κτηνίατρου Παναγιώτη Παπαϊωάννου στον Χρήστο Παρίδη (Βιβλιοθήκη-Ελευθεροτυπία, 5/2010)]
Π.Π.: Ηταν εξαιρετικά γατόφιλος. Με το παραμικρό ερχόταν. Είχε πάντα μία και από δίπλα τάιζε και άλλες. Ετσι είναι με τους λάτρεις των γατών, έχουν τη δικιά τους και μερικές προστατευόμενες. Ηταν ένας άνθρωπος που αγαπούσε. Αυτή την εντύπωση μου είχε αφήσει. Ενός πολύ τρυφερού και φοβισμένου ανθρώπου. Παρ' όλο που με τις επιλογές του είχε κάποιες εξάρσεις στη ζωή του, ίσως γιατί είχε τόσο εκτεθεί. Ηθελε να έχει την ελευθερία του, γι' αυτό αγαπούσε τις γάτες, που είναι από τη φύση τους πιο ελεύθερα όντα.
[Απόσπασμα από τη συνέντευξη του κτηνίατρου Παναγιώτη Παπαϊωάννου στον Χρήστο Παρίδη (Βιβλιοθήκη-Ελευθεροτυπία, 5/2010)]
2.1.11
Ο Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ
Francis BaconΣπίτι με Kήπον
Ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. A να ’χω ζώα!
Τουλάχιστον επτά γάτες— οι δυο κατάμαυρες,
και δυο σαν χιόνι κάτασπρες, για την αντίθεσι.
Έναν σπουδαίο παπαγάλο, να τον αγρικώ
να λέγει πράγματα μ’ έμφασι και πεποίθησιν.
Aπό σκυλιά, πιστεύω τρία θα μ’ έφθαναν.
Θα ’θελα και δυο άλογα (καλά είναι τ’ αλογάκια).
Κι εξ άπαντος τρία, τέσσαρα απ’ τ’ αξιόλογα,
τα συμπαθητικά εκείνα ζώα, τα γαϊδούρια,
να κάθονται οκνά, να χαίροντ’ οι κεφάλες των.
Κ.Π. Καβάφης: Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923 (Ίκαρος 1993)
1.1.11
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
