5.9.09

JOSEPH C. LEYENDECKER

Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Joseph C. Leyendecker (1874-1951)
.
During the decades between the two World Wars, the "Arrow Man," the advertising figure of the Arrow Collars and Shirts company, became the icon of urbane American masculinity. The unnamed artist-rendered figure, created by J. C. Leyendecker, received more fan mail from adoring women and girls than most leading men of the stage and screen and inspired numerous songs.
Unknown to the public, this epitome of male beauty and heterosexual female admiration was, ironically, the product of a homosexual collaboration that lasted half a century between the artist and his model, Charles Beach. Although Norman Rockwell is today the best remembered illustrator of early twentieth-century Americana, Leyendecker's ubiquitous images helped to define mainstream American standards of beauty and sophistication from the 1890s to the 1940s.
Joseph Christian Leyendecker was born in Montabaur, Germany, to a family of Netherlandic extraction, on March 23, 1874. The family immigrated to the United States in 1882, and settled in Chicago. From early childhood, Leyendecker drew images on any available surface, a tendency that his parents encouraged. As they were unable to afford private art lessons for their son, he was apprenticed at fifteen to a Chicago engraver, with whom he began his career by designing advertisements and book illustrations.
During these years, Leyendecker also took night classes at the Art Institute of Chicago. By the time he was nineteen, he showed a mature technical mastery of the illustrator's art and, with his younger brother Francis X. Leyendecker (1877-1924), he traveled to Paris to study at the Académie Julien.
The brothers returned to Chicago in 1898 and established a studio there. Both soon gained numerous commissions for magazine and advertisement illustrations, and in 1899, J. C. Leyendecker produced his first cover for the Saturday Evening Post, one of the leading mainstream American publications.
Leyendecker's association with the magazine continued for the next four decades. With his holiday covers for the magazine, he virtually created the popular image of Santa Claus and the New Year's baby that Americans know today.
Suddenly in great demand, the Leyendecker brothers moved to New York in 1900. Their work, characterized by what might best be called a discreet male homoeroticism, typically portrayed handsome young men, particularly athletes, soldiers, sailors, and muscular working men, as heroic figures, recalling the classical ideals of the French Academy and the sinuous lines of Art Nouveau.
By 1914, J. C. Leyendecker had accrued enough wealth to build an estate in New Rochelle, New York, where he lived with his brother, his sister Augusta, and his lover Charles Beach (1886-1952).
Leyendecker met Beach in 1903, when the young model from Cleveland first posed for him. The artist was impressed not only with Beach's handsome face and physique, but also with his ability to hold poses for extended lengths of time.
Their relationship lasted until Leyendecker's death. Over the next thirty years, Beach's image as the "Arrow Man," as well as Leyendecker's other representations of him, became one of the most widely circulated visual icons in mainstream American culture. In this capacity, Beach became the symbol of American prosperity, sophistication, manliness, and style.
For forty-nine years, Beach functioned as Leyendecker's model, lover, cook, and business manager. The household was extremely careful in maintaining a strict, even secretive, privacy.
Although Beach's features were much in the public's gaze, few actual photographs of him or the Leyendeckers are to be found. Beach, presumably at Leyendecker's instruction, burned virtually all correspondence and many art works after the artist's death.
Accordingly, few facts are known about their relationship and the couple's interactions with Leyendecker's siblings.
Frank Leyendecker was, however, also known to be gay, and a rift between the brothers apparently occurred months before the younger man's death, reportedly from a drug overdose, in 1924.
The last years of J. C. Leyendecker's life were overshadowed by financial concerns, as he had spent as lavishly as he earned at the height of his career. By the 1940s, the major magazines increasingly supplanted artist's cover illustrations with photographs. As a result, Beach and Augusta sold many of Leyendecker's art works, which now bring hundreds of thousands of dollars at auction, for a pittance.
Leyendecker died at his home in New Rochelle on July 25, 1951. Beach followed him in death within months.
Patricia Juliana Smith (glbtq.com)

4.9.09

12000 ΠΑΙΔΙΑ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕ ΟΜΟΦΥΛΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Image Hosted by ImageShack.us
.
12.000 παιδιά ζουν στη Γερμανία με «ομοφυλόφιλους γονείς»
Sabine Ripperger / Βιβή Παπαναγιώτου (dw-world.de, 30/7/2009)
«Τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών είναι το ίδιο ευτυχισμένα και πετυχημένα με τα άλλα παιδιά», διαπιστώνει πρόσφατη επιστημονική έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Βαμβέργης.
Η έρευνα διεξήχθη κατ' εντολήν της υπουργού Δικαιοσύνης Μπριγκίτε Τσίπρις, η οποία τώρα απαιτεί εναρμόνιση του γερμανικού δικαίου με τη ευρωπαϊκή νομοθεσία. Δηλαδή ζητά να επεκταθεί το δικαίωμα της υιοθεσίας και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που είναι παντρεμένα.
Το βασικό πόρισμα του Ερευνητικού Ινστιτούτου Μελέτης της Οικογένειας είναι ότι «τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους και βιώνουν την σχολική και επαγγελματική τους εκπαίδευση χωρίς ελλείμματα και κοινωνικό στιγματισμό».
Η Γερμανίδα υπουργός Μπριγκίτε Τσίπρις, παρουσιάζοντας την έρευνα, δήλωσε ότι αποδεικνύεται ότι «τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι το ίδιοι καλοί και στοργικοί γονείς, όσο και τα ετερόφυλα. Και επιπλέον η έρευνα διαπιστώνει ότι οι ενήλικες αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά θετικά και χωρίς προκαταλήψεις. Έστω και αν τα παιδιά αυτά δέχονται μερικές φορές βρισιές και αστεϊσμούς από συνομήλικούς τους για τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονιών τους, εάν το θέμα συζητιέται στο σπίτι ανοιχτά, δεν δημιουργεί στα παιδιά οποιαδήποτε ελλείμματα στην ψυχοσωματική τους ανάπτυξη.»
Το 95% των παιδιών αυτών ζουν με δύο «μητέρες»
Πόσο σημαντική είναι αυτή η έρευνα φαίνεται από το γεγονός ότι το Ινστιτούτο Μελέτης της Οικογένειας μίλησε με 6.600 ομοφυλόφιλα ζευγάρια που έχουν παιδιά, εκ των οποίων τα 2.200 είναι παντρεμένα.
Το 95% των παιδιών ζουν με δύο μητέρες και μόνον το 5% με δύο πατέρες.
Να σημειώσουμε εδώ ότι το γερμανικό δίκαιο υιοθεσίας επιτρέπει την υιοθεσία παιδιού από ομοφυλόφιλο σύζυγο, μόνον εάν πρόκειται για παιδί τού ή τής συντρόφου του από προηγούμενο ετεροφυλικό γάμο, σχέση ή από τεχνητή γονιμοποίηση.
Στην έρευνα συμπεριελήφθησαν όχι μόνον ζευγάρια αλλά και 100 από τα παιδιά τους. Επίσης συμπεριελήφθησαν και άλλα 15.000 ζευγάρια ομοφυλόφιλων, τα οποία εξέφρασαν την άποψή τους για την επέκταση του δικαιώματος της υιοθεσίας και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Το Ινστιτούτο υπολογίζει ότι τα παιδιά που ζουν με ομοφυλόφιλους γονείς πρέπει να φθάνουν τα 12.000.
Υψηλό το μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών
Υπάρχει τελικά κάποια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην ετερόφυλη οικογένεια και την ομοφυλόφιλη;
Η επικεφαλής του ερευνητικού Ινστιτούτου Μαρίνα Ρουπ απάντησε καταφατικά όσον αφορά τη Γερμανία και συγκεκριμένα: «Οι λεγόμενες ‘οικογένειες του ουράνιου τόξου’ έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο: 58% των ομοφυλόφιλων συζύγων έχει τελειώσει τουλάχιστον το λύκειο και έχει υψηλή ειδίκευση και επομένως και ανάλογο επάγγελμα. Τα παιδιά ακολουθούν πολύ συχνά τα χνάρια των γονιών τους και έτσι φοιτούν σε καλά σχολεία και σπουδάζουν, πιο συχνά από ό,τι τα παιδιά στις άλλες μορφές οικογένειας.»

ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ "ΕΞΠΡΕΣ", ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Υιοθεσίες με διαδικασίες «εξπρές»
Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ (Ελευθεροτυπία, 27/7/2009)
Ανοίγει ο δρόμος για υιοθεσίες «εξπρές». Με κοινή απόφαση των υπουργείων Υγείας και Δικαιοσύνης, και μετά την εξέταση του ζητήματος στην Ειδική Επιτροπή Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Βουλής (Μάιος 2009), τερματίζεται το δαιδαλώδες, χρονοβόρο, γραφειοκρατικό, ψυχοφθόρο και οικονομικής εκμετάλευσης σύστημα υιοθεσιών αλλά και η ασύδοτη δράση των κυκλωμάτων εμπορίας βρεφών και παιδιών στη χώρα μας.
Προηγήθηκε έκκληση που δίνει το στίγμα του προβλήματος. Απευθύνθηκε στους υπουργούς Ν. Δένδια, Μ. Σαλμά και στους 50 βουλευτές των κομμάτων που μετέχουν στην ειδική επιτροπή της Βουλής.
«Σώστε τα παιδιά από τον εγκλεισμό των ιδρυμάτων και τα άτεκνα ζευγάρια, που οδηγούνται σε παράνομες ιδιωτικές υιοθεσίες. Η υιοθεσία είναι απόφαση ζωής και τα υιοθετημένα είναι παιδιά της καρδιάς. Για κάθε παιδί -ακόμη και γι' αυτά, με πρόβλημα υγείας- υπάρχει ένας γονιός. Δώστε τέλος στην εγκατάλειψη των βρεφών στα δημόσια μαιευτήρια και στα ιδρύματα». Την προσυπέγραφαν οι εκπρόσωποι των «Κέντρου Βρεφών Μητέρα», ο Συνήγορος του Παιδιού Γ. Μόσχος και η πρόεδρος του ΜΚΟ «Οι Ρίζες», Μ. Θεοδωροπούλου, η οποία μετέφερε στην «Ε» το κλίμα κατά την ακρόαση στη Βουλή, τονίζοντας την απουσία εκπροσώπου της Κοινωνικής Υπηρεσίας της Νομαρχίας Αθηνών (υπεύθυνης για την εδώ έρευνα, που διεξάγεται στο πλαίσιο της συνεργασίας σε θέματα διακρατικών υιοθεσιών).
Η πρώτη κίνηση ήταν να κυρωθεί επιτέλους (16/6/09), 16 χρόνια αφότου ψηφίστηκε (1993) από τη χώρα μας, η Σύμβαση της Χάγης, που αφορά και την «Προστασία των Παιδιών, τη συνεργασία σε ζητήματα Διακρατικής Υιοθεσίας». Για την εφαρμογή της απαιτείται χρόνος πιστοποίησης τριών μηνών, ώστε να διευκολυνθούν οι διαδικασίες υιοθεσιών παιδιών από το εξωτερικό (κυρίως ορφανών από Ρουμανία και Μολδαβία).
Η δεύτερη κίνηση αφορά το νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί από το υπουργείο Υγείας τον Οκτώβριο στη Βουλή, με ρυθμίσεις συντόμευσης των διαδικασιών, ώστε κανένα παιδί να μην παραμένει σε ίδρυμα περισσότερο από ένα χρόνο και οι υιοθεσίες να γίνονται εντός 8 μηνών και όχι σε 5-6 χρόνια όπως μέχρι σήμερα.
Για τον λόγο αυτό συγκροτήθηκε πενταμελής «Ειδική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή από στελέχη του υπουργείου Υγείας, ανώτατους δικαστικούς, πανεπιστημιακούς, με αντικείμενο την τροποποίηση των ισχυουσών διατάξεων «περί υιοθεσιών».
Το περίγραμμα των υιοθεσιών στην Ελλάδα
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (φορείς - υπηρεσίες), κάθε χρόνο στη χώρα μας υιοθετούνται 500-600 παιδιά.
Το 95% των υιοθεσιών αυτών είναι «ιδιωτικές», με κόστος πολλών χιλιάδων ευρώ και 9 στους 10 γονείς να πληρώνουν στα κυκλώματα από 30-60.000 ευρώ για να σφίξουν ένα παιδί στην αγκαλιά τους.
Αυτές που γίνονται μέσω μαιευτηρίων και ιδρυμάτων δεν υπερβαίνουν τις 50-60 ετησίως, γιατί παρ' ότι πολλά παιδιά φιλοξενούνται σε μαιευτήρια και ιδρύματα, τα τελευταία δεν έχουν ούτε την επιμέλεια ούτε τα νομοθετικά εργαλεία για να προχωρήσουν σε πράξεις υιοθεσίας.
Ενδεικτικά, μόνο στο «Μητέρα» γίνονται κάθε χρόνο 150-200 νέες αιτήσεις υιοθεσίας και σημέρα έχουν φτάσει τις 1.οοο, για 150 παιδιά, ενώ προς υιοθεσία είναι μόνο 30.
Εξουθενωμένα, ψυχικά και οικονομικά, άτεκνα ζευγάρια, τα οποία ύστερα από πολλές αποτυχημένες εξωσωματικές έχουν υπερβεί τα επιβαλλόμενα όρια στη διαφορά ηλικίας μεταξύ θετών γονέων και παιδιού (μεγαλύτερη των 18 και μικρότερη των 45 ετών, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης), προσφεύγουν για υιοθεσία είτε στο φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον (σ.σ. είναι πολύ περιορισμένες) είτε στα κυκλώματα εμπορίας βρεφών, σε τσιγγάνους και αλλοδαπούς.
Εκπρόσωπος ΜΚΟ, εξηγεί πώς λειτουργεί το κύκλωμα: Ο ενδιαφερόμενος, μόλις εντοπιστεί βρέφος «διαθέσιμο» για υιοθεσία, συνήθως γεννημένο από οικονομική μετανάστρια, σπεύδει να το αναγνωρίσει ως δικό του εξώγαμο. Τα αναγνωρισμένα με αυτόν τον τρόπο βρέφη ή ανήλικα παιδιά, αναγνωρίζονται ταυτόχρονα και από τις Ελληνίδες συζύγους ως τέκνα των ανδρών τους και έτσι η πράξη υιοθεσίας νομιμοποιείται...
.
Τι πρέπει να προβλέπει το νομοσχέδιο
Σύμφωνα με τους στόχους των δύο υπουργείων και των εμπλεκόμενων φορέων, το νέο νομοσχέδιο πρέπει να προβλέπει:
* Τη διευκόλυνση της διαδικασίας υιοθεσίας σε περίπτωση που οι φυσικοί γονείς του παιδιού είναι αγνώστου διαμονής, αλλά και όταν το παιδί είναι ορφανό, αφού στο εξής δεν θα απαιτείται η συγκατάθεση των φυσικών συγγενών, αλλά θα αποφασίζει το δικαστήριο.
* Την πάταξη των κυκλωμάτων υιοθεσίας βρεφών.
* Τη συγκατάθεση της φυσικής μητέρας ύστερα από διεξοδική κοινωνική έρευνα, για να διαπιστωθεί αν το προς υιοθεσία παιδί είναι αγνώστου πατρός.
* Τη μη ανάκληση της υιοθεσίας, όταν οι φυσικοί γονείς έχουν συγκατατεθεί αλλά μετανόησαν. Με τη δικαστική πράξη υιοθεσίας θα αλλάζει αυτόματα το επώνυμο του παιδιού και δεν θα καταγράφεται πλέον στον φάκελό του αν οι φυσικοί γονείς έχουν κριθεί ακατάλληλοι λόγω τοξικομανίας ή ποινικής καταδίκης.
* Την απαραίτητη έγκριση των συζύγων -που πιθανόν ζουν στο εξωτερικό- για την απόδοση σε υιοθεσία, παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα από αλλοδαπές.
Από τον ισχύοντα νόμο 2447/96 περί υιοθεσιών, θα διατηρηθούν οι διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες:
* Γυναίκα χωρίς σύζυγο έχει το δικαίωμα της υιοθεσίας, όπως και άνδρας που δεν είναι απαραίτητα έγγαμος.
* Απαιτείται η συμφωνία και των δύο συζύγων, αλλά και συναίνεση του παιδιού αν έχει συμπληρώσει τα 12 χρόνια του.
Οι φορείς ζητούν επίσης με το νομοσχέδιο:
* Να θεσπιστούν λίστες διαθέσιμων για υιοθεσία γονέων και παιδιών.
* Να καθιερωθεί κοινωνική και βιολογική (ιατρικό ιστορικό, ηλικία κ.λπ.) έρευνα από ΜΚΟ και τις κοινωνικές υπηρεσίες των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων.
* Να δημιουργηθεί βάση δεδομένων (data).
.
Και, ναι, όπως μπορείτε να δείτε, ουδεμία σκασίλα είχαν οι "εμπλεκόμενοι φορείς" για τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από τη δυνατότητα υιοθεσίας.
Επίσης, παρ' όλο που η διάταξη για το δικαίωμα των μη έγγαμων ανδρών να υιοθετούν διατηρείται, ουδέποτε δίνεται στη δημοσιότητα το ποσοστό τους επί του συνόλου, έστω κι αν πρόκειται τελικά για ετεροφυλόφιλους άνδρες (η "κοινωνική έρευνα" που ζητούν οι φορείς και που έτσι κι αλλιώς κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, ξέρετε εσείς τώρα...).
Όσο για την Ελευθεροτυπία, προφανώς θεωρεί άνευ σημασίας να προσδιορίσει ότι τα "εξουθενωμένα άτεκνα ζευγάρια" είναι υποχρεωτικά ετερόφυλα. Αυτονόητο, θα μου πείτε.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Καθε φορα που τυχαινει να περάσω εξω απο κτιριο της πυροσβεστικης και βλεπω αυτη την πινακιδα, ειναι σαν καποιος να μου ριχνει μπουνιά στο στομαχι.
Η πινακιδα δηλωνει οτι το κτιριο της πυροσβεστικης ειναι Safe Surrender Site.
Αυτο σημαινει οτι... αν πατερες - μητερες αποφασισουν οτι δεν θελουν το παιδι τους, εχουν το δικαιωμα μεσα σε 72 ωρες απο την γεννηση του, να πανε και να το αφησουν στο κτιριο της πυροσβεστικης.
Συμφωνα με το νομο στις Ηνωμενες Πολιτειες, οι αρχες δεν εχουν το δικαιωμα να κανουν ερωτησεις στους γονεις που θελουν να αφησουν το παιδι, οπως επισης δεν εχουν το δικαιωμα να ζητησουν το ονομα των γονιων.
Με λιγα λογια...
Οι straight εχουν, το δικαιωμα να παντρευονται, το δικαιωμα να εχουν παιδια, ακομα και το δικαιωμα να εγκαταλειπουν τα παιδια χωρις νομικες συνεπειες.
Οι gay δεν εχουν το δικαιωμα να παντρευονται, δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν παιδια, δεν εχουν τιποτα.
Καθε φορα που βλεπω αυτη την πινακιδα, και σκεφτομαι οτι τα ατομα που πανε και αφηνουν τα παιδια τους στο κτιριο της πυροσβεστικης, ειναι τα ιδια ατομα που ειναι εναντιον της υιοθεσιας παιδιων απο gay γονεις, αισθανομαι σαν καποιος να μου ριχνει μπουνια στο στομαχι...

Ephemeron
.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
.
Και τελικά άθελα του ο Ricky Martin έγινε το κεντρικό πρόσωπο για την διαφημιστική καμπάνια του Proudparenting.com. O τραγουδιστής δεν έχει αναφερθεί ευθέως στις ερωτικές του προτιμήσεις, ωστόσο σε πρόσφατη συνέντευξη δήλωσε ότι η καρδιά του θα μπορούσε να ανήκει σε μια γυναίκα ή έναν άντρα. Η ιστοσελίδα, που παρέχει υπηρεσίες υποστήριξης σε gay & lesbian ζευγάρια που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν, κατά πάσα πιθανότητα χρησιμοποίησε τις επίμαχες φωτογραφίες χωρίς άδεια

Ethan and the city

3.9.09

ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ

Image Hosted by ImageShack.us
Ο μικρός Λουκάς
.
«Πες μου…», μου λέει…
Χαμογελώ… Δανείζομαι από τη χροιά της φωνής του την βραχνάδα και τον ερωτισμό που τόσο μ’ αρέσει…
«Τι να σου πω;… Δεν έχω να πω τίποτα…», του λέω…
«Τι θα αλλάξει στη σχέση μας;», με ρωτάει…
Λέξεις… Είναι φίλοι μου όταν γράφω, αλλά γίνονται ο όλεθρος της ύπαρξής μου όταν θέλω να μιλήσω…
«Όταν θα με φιλάς, για παράδειγμα… δεν πρέπει να ακούγεται θόρυβος γιατί θα ξυπνήσει ο Λουκάς…», του απαντώ χαϊδεύοντάς του τις μπούκλες…
Γελάει, αλλά γρήγορα πνίγει το γέλιο του σ’ ένα χαμόγελο…
«Δεν γίνεται αυτό που λες…», μου λέει…
«Αυτό θα μου το πεις σε έξι μέρες από τώρα…», του λέω…
«Ξέρεις;», με ρωτάει…
«Όχι… πες μου…», του απαντώ…
«Πρέπει να βάλουμε ωτοασπίδες στον μικρό για να μην μας ακούει…», μου λέει…
(…)
Και, αν και ο Λουκάς δεν έχει γεννηθεί ακόμα, οι συζητήσεις για το πόσο θα μας αλλάξει την καθημερινότητά μας η παρουσία του, είναι αρκετά συχνές κυρίως το τελευταίο δεκαήμερο… αλλά πιστεύω ότι δεν έχουμε πει ακόμα αρκετά…
«Άλεξ;», μου λέει…
«Ναι;», τον ρωτώ…
«Θα τα καταφέρουμε;», με ρωτάει…
(24/8/2008)
.
Αγαπημένε Λουκά,
Είσαι μόνο δώδεκα ωρών βρέφος και δεν μπορείς να διαβάσεις, είμαι όμως σίγουρος πως μπορείς ν’ ακούσεις αυτά που θα σου γράψω και να καταλάβεις όλα αυτά που πρέπει να ξέρεις, τώρα, που έχει ξεκινήσει η πορεία σου στη ζωή… Επειδή είμαι πολύ μεγαλύτερος από εσένα, κι έχω δοκιμάσει τη ζωή με το κουτάλι, πρέπει να δώσεις σημασία σ’ αυτά που θα σου πω… Κι αν πω και καμία βλακεία, σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις… Είναι η πρώτη φορά που παίρνω τον ρόλο του πατέρα, δεν έχω κάνει ούτε ένα δοκιμαστικό και στο κάτω-κάτω πρέπει να εκτιμήσεις τουλάχιστον την προσπάθειά μου γιατί θέλεις δεν θέλεις εμένα θα έχεις στο πλευρό σου… μ’ εμένα θα έρχεσαι αντιμέτωπος τα επόμενα χρόνια…
Εντάξει… δεν θέλω να γίνω απαιτητικός… Καταλαβαίνω πως δεν είσαι σε θέση να με παρακολουθήσεις και να με καταλάβεις, αλλά κάποια ημέρα, όταν θα είσαι έτοιμος, ελπίζω να σε βοηθήσουν τα λόγια μου και να βρεις έστω και την ελάχιστη αξία σ’ αυτά που σου γράφω…
Είσαι πολύ μικρός, η ζωή σε βλέπει με χαμόγελο… ούτε καν που θα τολμήσει να σου ζητήσει φόρο παρουσίας… ούτε που θα σκεφτεί να σε ρίξει στις απογοητεύσεις, στα καρδιοχτύπια και στη μοναξιά… στο πόνο… Κι αυτό γιατί σε σύγκριση με τα υπόλοιπα παιδιά έχεις τη τύχη να είσαι παιδί δυο μπαμπάδων που σε λατρεύουν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο… Έχεις δυο μπαμπάδες που σαν ασπίδες θα αποκρούσουν τα βέλη και τις σφεντόνες της καθημερινής ζωής… Δεν πρέπει να αισθάνεσαι μειονεκτικά, αλλά να είσαι ευγνώμων… Είσαι ακόμα παιδί, βρίσκεσαι στο πρώτο στάδιο της ζωής σου και έχεις να περάσεις από πολλά ακόμα… Ελπίζω να σε βοηθήσω, να σε στηρίξω όσα περισσότερα χρόνια γίνεται στη πορεία σου και να κρατήσεις από εμένα τα καλύτερα και όσα εσύ θεωρείς σημαντικά… Δεν θέλω να γίνω ένας κουραστικός συμβουλάτορας… δεν μου ταιριάζει αυτός ο ρόλος…
Η ζωή είναι πολύ σκληρή…
Θα υπάρξουν άνθρωποι στη ζωή σου που δεν θα σε συμπαθήσουν και ίσως να σε δείχνουν με το δάχτυλο… Αγνόησέ τους… Θα τους πειράζει το γεγονός ότι είσαι ξεχωριστός και όχι διαφορετικός και για κανένα άλλο λόγο… Η δύναμή τους θα πηγάζει από τη προσπάθειά τους να σε φοβερίσουν ή να σε βλάψουν… Μην επιτρέψεις να συμβεί αυτό… Μπορείς να κάνεις πάρα πολλά για να τους αποφύγεις… Πρέπει να μάθεις να τους κοιτάζεις στα μάτια και να καταλαβαίνεις ποιοι είναι φίλοι σου και ποιοι εχθροί σου… ποιοι είναι εκείνοι που θα σε φροντίσουν… ποιοι θα σου προσφέρουν βοήθεια… Όταν βρεις φίλους, να τους κρατήσεις για πάντα… Οι φίλοι είναι θησαυρός και στηρίζουν το κάθε σου βήμα ανεξάρτητα αν είσαι σωστό ή λάθος… Μάθε να ξοδεύεις όσο τον δυνατό περισσότερο χρόνο μαζί τους και το κυριότερο… μάθε να τους αγαπάς και να είσαι καλός μαζί τους…
Θα υπάρξουν στιγμές που θα συναντήσεις την απογοήτευση αντί της ευτυχίας… Η ζωή όμως θα σε βοηθήσει να διαλέξεις τον κατάλληλο δρόμο κάθε φορά για να πορευτείς… Σε κάθε σου βήμα πρέπει να σκέφτεσαι… Η ζωή είναι σαν την τραμπάλα… τη μια στιγμή θα βρίσκεσαι χαμηλά, την αμέσως επόμενη όμως θα βρίσκεσαι ψηλά… Δέξου την απογοήτευση και τη στενοχώρια σαν μάθημα για να μπορέσεις να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και όχι να παγιδευτείς στη παγίδα της ευκολίας… Μάθε να μετατρέπεις τα αρνητικά σε θετικά και θα δεις πόσο καλύτερη θα είναι η ζωή σου…Κάποτε, ίσως νωρίς… ίσως αργότερα θα έρθεις αντιμέτωπος με τον χωρισμό ή με την εγκατάλειψη… Εύχομαι να μη σου συμβεί ποτέ, αλλά είσαι άνθρωπος και συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους… Όσο θα βρίσκομαι εγώ δίπλα σου να ξέρεις πως θα θεραπεύσω κάθε πληγή στη ψυχούλα σου… θα σηκώσω κάθε πέτρα, εμπόδιο στο δρόμο σου, αλλά θα σε αφήσω να αισθανθείς το άσχημο για να μάθεις να το ξεπερνάς και να γίνεσαι δυνατότερος και καλύτερος άνθρωπος…
Στο ταξίδι σου στη ζωή θα βρεις πολλά βάσανα και θα συναντήσεις την σκληρότητα… Μην υποχωρήσεις ούτε βήμα, μη κρυφτείς, μη τρέξεις μακριά… Να είσαι ανοικτός σε νέα πράγματα, σε νέες εμπειρίες, σε νέες ιδέες, σε νέους ανθρώπους… Είναι πολύ σημαντικό… Πρέπει να μάθεις να συγκρίνεις και να επιλέγεις… Δύναμη θα παίρνεις μόνο από εμάς, τους γονείς σου, και από την καρδιά σου… μέχρι να βρεις την αγάπη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που εσύ θα επιλέξεις για να περάσεις τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής σου… Μη φοβάσαι τις επιλογές σου και μη σε φοβίζουν οι άλλοι… άκου μόνο την καρδιά σου…
Θα αποτύχεις πολλές φορές, γιατί η αποτυχία είναι το εμπόδιο μιας προσπάθειας… Μην εγκαταλείψεις τίποτα για κανένα λόγο… Μετά από μια αποτυχία ακολουθεί μια επιτυχία… Αφήνοντας μια προσπάθειά σου στη μέση δεν θα νοιώσεις ποτέ αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα της επιτυχίας που είναι σαν να ανεβαίνεις στη κορυφή ενός βουνού… Η αποτυχία θα σου δείξει το δρόμο… τα βήματα προς την επιτυχία…
Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους που θα θελήσουν να δοκιμάσουν τις αντοχές σου στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά… Θα προσπαθήσουν να συγκριθούν μαζί σου προτάσσοντας καλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα σπίτια, ομορφότερα ρούχα… Μη τους δώσεις σημασία… Η ζωή τους είναι κενή και είναι ανταγωνιστικοί μόνο και μόνο για να παριστάνουν τους λόρδους και να ζουν μέσα στη ψεύτικη ευτυχία τους… Εδώ είναι το μυστικό… Η ζωή δεν είναι ένας ανταγωνισμός… είναι μια κοινή πορεία… Μια σχολική εκδρομή με τραγούδια και χαμόγελα… Αν κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού αναλωθείς προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις τον άλλο, δεν θα χαρείς ούτε μια στιγμή… δεν θα μάθεις να απολαμβάνεις… Η ζωή είναι ένα ταξίδι στην ευτυχία, στη συνεχόμενη μάθηση, στη βελτίωση… στην αγάπη…
Μη σε πειράξει αν έχεις το μικρότερο αυτοκίνητο, αν ζεις σε ένα μικρό σπίτι, αν δεν πληρώνεσαι καλά στη πρώτη σου δουλειά… Τίποτα δεν μας ανήκει από την αρχή και πρέπει να μάθουμε να κερδίζουμε σκληρά οτιδήποτε θα καταλήξει στη κατοχή μας… Κανένα υλικό αγαθό δεν θα σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο… Πρέπει να αποκτήσεις πρώτα κάποια πράγματα για να καταλάβεις πως δεν πρέπει να θελήσεις περισσότερα… Μείνε ικανοποιημένος με τα λίγα και μη σπαταλάς χρόνο για να κερδίσεις χρήματα… έχω φροντίσει εγώ γι’ αυτό… Τα χρήματα δεν θα σε βοηθήσουν να αγοράσεις τίποτα σημαντικό… μόνο ο χρόνος θα σου προσφέρει τα πράγματα που θα αγαπήσεις και θα εκτιμήσεις…
Βρες το πάθος σου και δάγκωσε το σκληρά… όπως ο σκύλος δαγκώνει το κόκαλο και δεν αφήνει να του το πάρει κανείς από το στόμα… Βρες μια δουλειά που να σου αρέσει… Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη για να τη σπαταλήσεις σε μια εργασία την οποία και θα μισείς…
Η αγάπη πρέπει να γίνει ο κανόνας σου…
Αν υπάρχει μια λέξη που πρέπει να τη ζήσεις, να τη δεις από κοντά… αυτή είναι η λέξη: Αγάπη… Θα σου ακουστεί τετριμμένο, το ξέρω… Το ίδιο θα υποστήριζε και ο άλλος σου μπαμπάς… Δείξε μου εμπιστοσύνη… Αν δεν υπήρχε αγάπη, δεν θα υπήρχες κι εσύ… Σου αρκεί αυτό για να καταλάβεις τη σημαντικότητά της… Μερικοί πιστεύουν ότι η πιο σημαντική λέξη είναι η λέξη: Επιτυχία… Η ζωή τους είναι αγχωτική, ρηχή και οι ίδιοι απίστευτα δυστυχισμένοι… Άλλοι σκίσουν τα ρούχα τους για τη λέξη: Εγωισμός… Βάζουν τις δικές τους ανάγκες πάνω από τις ανάγκες των άλλων και είναι επίσης δυστυχισμένοι γιατί δεν έχουν ζωή… Κάνε σημαία της ζωής σου την αγάπη… Μάθε να αγαπάς τον σύντροφό σου, τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου… Άνοιξε την καρδιά σου και μοίρασέ την μόνο σ’ αυτούς και σε κανένα άλλο… Δώσε τους να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι, πόσο την χρειάζονται… Στήσε την σαν ασπίδα και απομάκρυνε τη σκληρότητα, την αποδοκιμασία, τη ψυχρότητα, την απογοήτευση… Μάθε να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους αγαπημένους σου, στους γείτονές σου… ένα χαμόγελο, μια καλή λέξη, μια ευγενική χειρονομία, ένα χέρι βοήθειας… Ο καθένας χρειάζεται αγάπη, ακόμα και ο εχθρός σου… Θυμίσου ότι πρόκειται για μια βασανισμένη ψυχή που έχει ανάγκη από αγάπη για να θεραπευτεί… Αν οι άλλοι σε επικρίνουν, μη γίνεσαι σκληρός μαζί τους… σκέψου πόσο άσχημα θα νιώσουν όταν δουν ότι είσαι ανώτερος από αυτούς, ένας θαυμάσιος άνθρωπος… Μάθε να αγαπιέσαι…
Τέλος, θέλω να ξέρεις ότι θα σ’ αγαπώ πάντα… Σου ζητώ συγγνώμη αν σε αποθάρρυνα, σου έγραψα και σου είπα όμως όλα αυτά που ήθελα ν’ ακούσω κι εγώ από τον πατέρα μου… Και αν ξεχάσεις κάτι απ’ όλα αυτά στο απίστευτα θαυμάσιο ταξίδι σου στη ζωή, να ξέρεις ότι θα είμαι εκεί… δίπλα σου, όταν μπορώ και όταν δεν μπορώ…
Φιλιά…
Ο μπαμπάς σου…
(27/8/2008)
.

ΤΡΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΔΡΕΣ 2

Image Hosted by ImageShack.us
.
Αγαπημένε μου Λουκά

Σήμερα γιορτάζουμε τα πρώτα γενέθλιά σου!
Θυμάμαι τόσο έντονα εκείνη τη μέρα ένα χρόνο πριν… Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που γεννήθηκες στο μέσο της νύχτας… πολύ νωρίτερα από την ώρα που μας είχε πει ο γιατρός ότι θα έρθεις… Θυμάμαι, αν και βρισκόμουν σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, τη στιγμή που σου έβγαλαν το ένα πόδι έξω και πως μου φάνηκε ότι αυτό ήταν το πρώτο βήμα σου στον κόσμο… Και τι κραυγές ήταν αυτές που έβγαλες; Πιστεύω ότι είχες περισσότερη δύναμη από εμένα εκείνη την ημέρα…. τόση δύναμη που δεν σου κρύβω ότι με αιφνιδίασες…
Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που ανακάλυψα ένα άλλο είδος αγάπης… διαφορετική από την αγάπη που έχω για τον άλλο σου μπαμπά, διαφορετική από την αγάπη που είχαν οι γονείς μου για μένα, διαφορετική από την αγάπη που έχω για τα αδέρφια μου… διαφορετική από την αγάπη για τη ζωή… Είναι η αγάπη μου για σένα… για σένα που αγαπώ περισσότερο και από τη ζωή μου… Και δεν ξέρεις πόσο την αξίζεις αυτή την αγάπη…
Μήνες προτού γεννηθείς είχα δοκιμαστεί με συναισθήματα ανικανότητας… κυρίως τις πρώτες εβδομάδες… συναισθήματα αβεβαιότητας για τις νέες πτυχές της ζωής που φέρνει η ύπαρξη ενός παιδιού… Ποτέ στο παρελθόν δεν έκρινα τόσο αυστηρά τον εαυτό μου… Αναρωτιόμουν αν μπορούσα να σε βοηθήσω να ανακαλύψεις τον κόσμο… να αναπτύξεις τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την πορεία σου στη ζωή…
Σήμερα, κι εγώ ο ίδιος μένω κατάπληκτος με όσα έχω καταφέρει μαζί σου… Έχεις ξυπνήσει ένα άλλο επίπεδο της ύπαρξης του εγώ μου… Με κάνεις να σκέφτομαι το υπόλοιπο της ζωής μου με μια διαφορετική ματιά… σκέφτομαι πλέον τις συνέπειες της κάθε πράξης μου, πράγμα που δεν το έκανα ποτέ… Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η γέννησή σου έχει εμβαθύνει την αγάπη μου για τον άλλο σου μπαμπά. Βλέπω την αγάπη και την αφοσίωσή του για σένα και ζηλεύω… Ζηλεύω γιατί κάποιες στιγμές μου φαίνεται ότι είναι πολύ καλύτερος μπαμπάς από μένα… Γρήγορα όμως η ζήλεια περνάει… Περνάει όταν σας βλέπω να παίζετε μαζί… να μοιράζεστε πράγματα… να διασκεδάζετε… Περνάει γιατί ξέρω πως ό, τι κι αν συμβεί, θα έχεις τουλάχιστον έναν από τους δυο μας να σε φροντίζει στην πορεία σου στη ζωή… Είναι πολύ σημαντικό να έχεις κάποιον που να μπορείς να βασιστείς πάνω του… ένα χέρι να σε βοηθήσει όταν θα προσπαθείς να προχωρήσεις μπροστά, όσο τολμηρή κι αν είναι αυτή η προσπάθεια…
Σ’ ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις στη ζωή μου, όμορφε… εσύ…
Χρόνια Πολλά. Σ’ αγαπώ…
Ο μπαμπάς σου
.
Image Hosted by ImageShack.us
.
Αγαπημένε γιέ μου
Μου φαίνεται σαν να ήταν χθες η μέρα που σε φέραμε για πρώτη φορά στο σπίτι από το μαιευτήριο… Σαν να ήταν χθες… Κι όμως έχει περάσει ένας χρόνος. Ήσουν ένα μικρό-μικρό βρέφος και τώρα έχεις γίνει ένα πλασματάκι που προσπαθεί και κάνει τα πρώτα του βήματα. Όταν θα μεγαλώσεις αρκετά και θα μάθεις να μετράς, θα σου πω μια μεγάλη αλήθεια… θα σου αποκαλύψω πόσα τσιγάρα κάπνισε ο μπαμπάς Αλέξανδρος από την αγωνία του μέχρι ν’ ακούσει το πρώτο κλάμα σου… Θα σου πω κι άλλη μια αλήθεια για να έχεις να γελάς… Ο μπαμπάς Αλέξανδρος ήταν τόσο νευρικός επειδή γεννιόταν νωρίτερα από εσένα τα άλλα παιδάκια που έφτασε μέχρι το σημείο ν’ απειλήσει να χτυπήσει μια νοσοκόμα… Τόσο πολύ βιαζόταν να γίνει μπαμπάς… Που να ‘ξερε ότι θα γινόταν έτσι κι αλλιώς μπαμπάς για όλη τη ζωή του! Αλλά κι εγώ ήμουν κάπως υπερβολικός στις αντιδράσεις μου. Όταν σε είδα για πρώτη φορά είπα από μέσα μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως μπορούσες εσύ… αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι… να είσαι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μου… Δεν σου κρύβω ότι μια από τις πρώτες σκέψεις μου ήταν αν ήμουν έτοιμος… αν μπορούσα να τα καταφέρω… Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ακόμα αναρωτιέμαι… Κι εσύ δεν μπορείς να με βοηθήσεις, να μου απαντήσεις… γιατί το μόνο που κάνεις είναι να χαμογελάς… και δεν ξέρω… Χαμογελάς γιατί σου αρέσουμε; Χαμογελάς γιατί μας κοροϊδεύεις; Αν και δεν είμαι ακόμα σίγουρος εάν είμαι καλός πατέρας, πιστεύω ότι έχω κάνει κάποια βήματα. Η γέννησή σου ήταν και είναι μια προσωπική νίκη για μένα… Είσαι ένα μικρό θαύμα…
Έχει περάσει ένας χρόνος Λουκά μου… ένας χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου έχω καταγράψει τα πάντα που έχουν σχέση μ’ εσένα… Το πρώτο χαμόγελό σου… Την πρώτη λέξη σου… Το πρώτο βήμα σου… Το πρώτο ξέσπασμά σου… Τις πρώτες αταξίες σου… Αχ! Αυτές οι αταξίες! Ποιος από τους δυο μας θα βρει το κουράγιο να σε κάνουμε να πειθαρχήσεις; Μάλλον θα προσπαθήσουμε ομαδικά… και οι δυο!
Τι άλλο μας περιμένει μαζί σου; Διαβάζω τον τελευταίο καιρό για την επιδημία της γρίπης και οι νύχτες μου γίνονται άυπνες νύχτες με εφιάλτες για επισκέψεις σε γιατρούς… εμβόλια… αντιβιοτικά… Ξέρεις πόση προσπάθεια κάνω να κρύβω τους φόβους μου για να μπορώ να σε κοιτάζω με ήρεμο βλέμμα; Ευτυχώς που μου χαμογελάς και τα ξεχνώ όλα… Τι αξία έχει η ζωή, αν δεν υπάρχουν και εμπόδια που πρέπει να τα ξεπεράσεις; Να… Σύντομα, θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να σε πάμε στον παιδικό σταθμό… Εσύ θα φωνάζεις γιατί δεν θα θέλεις να φύγεις από κοντά μας, αλλά θα αναγκαστείς να καθίσεις… μετά την πρώτη εβδομάδα θα έχεις συνηθίσει και δεν θα θέλεις να έρχεσαι σπίτι… Έτσι έκανα κι εγώ… Ζούμε την ζωή σε φάσεις Λουκά… Κάτι τελειώνει… κάτι άλλο αρχίζει… Οι αλλαγές είναι τόσο γρήγορες για μια ζωή που δεν διαρκεί αιώνια…
Ένα χρόνο τώρα έχω μάθει τόσα πολλά μαζί σου και θα συνεχίσω να μαθαίνω… Έχω μάθει να αγαπώ άνευ όρων και χωρίς ανταλλάγματα… ένα μάθει πώς να συγχωρώ… έχω μάθει να απολαμβάνω τα μικρά πράγματα στη ζωή… Έχω μάθει πώς να είμαι ξένοιαστος… Ο κατάλογος είναι ατελείωτος…
Σ’ ευχαριστώ μικρέ μου
Χρόνια σου πολλά και ευτυχισμένα
Θα σ’ αγαπώ για πάντα
Ο μπαμπάς Μιχάλης

41 SEKUNDEN

What do you do when your girlfriend tells you, your best friend kisses better than you?
A young man decides to settle the matter once and for all.

2.9.09

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ

Image Hosted by ImageShack.us

Ένας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ

Image Hosted by ImageShack.us
Cornelius McCarthy (Ηνωμένο Βασίλειο)

ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ

Τα γερατειά δεν φτάνουν σιγά-σιγά
αλλά απρόσμενα, στο κεφάλι. Το σώμα γερνάει
με το πάσο του, αλλά το μυαλό, στη νιότη προσκολημμένο
βγάνει ξάφνου αναλαμπές – κάνει σα να μην έτρεχε
τίποτα! – ακτινοβολεί πάνω στο συρρικνωμένο δέρμα,
πάνω στα μαλλιά που έχασαν το χρώμα τους.
Κι αν είσαι γυναίκα, πιθανόν να κλάψεις.
το πρόσωπό σου πλαισιώνεται με στυφές ρυτίδες
γύρω απ’ τις γωνιές του στόματος
κι ένας πόνος σε σκοτώνει.
Ο πόνος είναι ο Χρόνος.
Αν είσαι άντρας, καλαμπουρίζεις πως πια δεν σου σηκώνεται
τόσο συχνά, αλλά το κάνεις αργά
και με την ησυχία σου και αρέσει έτσι στις γυναίκες
καλλίτερα έτσι χα χα και μιλάς για τον παλιό καλό καιρό
του ποδοσφαίρου και του πολέμου.
Μα αν είσαι ομοφυλόφιλος, αυτό είναι και το τέλος σου.
κανένας δεν σε θέλει, οι φίλοι σου οι παλιοί σε βρίσκουν πληκτικό
και σ’ αφήνουν ύστερα από μια σύντομη επίσκεψη.
Ρίχνεις τη ματιά σου στους παίδαρους σαν κάποιος
λησμονημένος δεινόσαυρος
που πλανιέται μέσα στη σιωπή, τρομαγμένος
από τους ίδιους άντρακλες που πλάγιαζες παλιά μαζί τους.
Γιατί αν τώρα παν μαζί σου,
αυτή ίσως είναι κι η κηδεία σου.

Harold Norse / ΗΠΑ
Αμερικάνικη ομοφυλόφιλη ποίηση (Οδυσσέας, 1982)
Επιμέλεια – μετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης

1.9.09

ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Δευτέρα οχτώ η ώρα, αρχή του μήνα. Έξω από την Εθνική τράπεζα μια τεράστια ουρά συνταξιούχων περιμένουν καρτερικά να ανοίξει η τράπεζα για να μπουν μέσα, προκειμένου να πάρουν το πολυπόθητο χαρτάκι για τα ταμεία. Έχουν έρθει από τις έξι το πρωί για να “πιάσουν” σειρά, μη και στερέψουν τα χρήματα της τράπεζας, σα συσσίτιο και δεν προλάβουν να πάρουν το δικό τους μερτικό που αποτελεί, το ίσως μοναδικό τους εισόδημα, τη σύνταξη του μήνα. Άλλοι τσακώνονται γιατί κάποιος τόλμησε να τους πάρει τη σειρά, άλλοι λένε τα βάσανα τους, άλλοι λένε για την ακρίβεια που δεν τους φτάνει η σύνταξη για τα αναγκαία και άλλοι σκέφτονται τι να πρωτοπάρουν με αυτά που θα λάβουν.
Ήμουν κολλημένος στο μποτιλιάρισμα, μισή ώρα καθηλωμένος στο ίδιο σημείο, ακριβώς απέναντι από την τράπεζα και σκεφτόμουν βλέποντας αυτή την εικόνα: Αυτό είναι και το δικό μου μέλλον; Θα γεράσω και θα περιμένω κι εγώ με τη σειρά μου έξω από μια τράπεζα για να λάβω τη δική μου σύνταξη; Μόνος, γέρος, να αγωνίζομαι ακόμα και σε κείνη τη φάση της ζωής μου για επιβίωση;
Θυμάμαι τον παππού και τη γιαγιά μου. Παντρεμένοι πενήντα χρόνια άσχετα αν έγινε λόγω προξενιού, όπως είθισται για την εποχή. Όταν εκείνος πέθανε όλα όσα δημιούργησαν από κοινού περιήλθαν στη γιαγιά μου επιτρέποντας της να έχει μια σχετικά άνετη ζωή. Έπειτα εκείνη είχε δυο παιδιά που στην ύστατη στιγμή φρόντισαν για τα αναγκαία και προβλεπόμενα όταν πια εκείνη δεν ήταν σε θέση λόγω γήρατος να τακτοποιήσει. Τι γίνεται όμως με εκείνους, τους γέρους που είναι μόνοι; Τι γίνεται με εκείνους που a priori είναι προορισμένοι να μείνουν μόνοι στο έλεος ενός κοινωνικού συστήματος που εθελοτυφλεί λόγω παγιωμένης προκατάληψης;
Ζω μόνος πλέον δεκατρία χρόνια, από τότε που οι γονείς μου με πέταξαν από το σπίτι επειδή είμαι gay. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω το σφριγηλό μου πρόσωπο γεμάτο νιάτα και υγεία που μου επιτρέπουν να αγωνίζομαι για μια σχετικά καλή ζωή. Όμως η εικόνα από το απέναντι πεζοδρόμιο με προσγειώνει ανώμαλα στην πραγματικότητα η οποία αμείλικτα μου βροντοφωνάζει πως δεν θα είμαι για πάντα έτσι. Πως θα έρθει η στιγμή που οι δυνάμεις μου θα μειωθούν στο ελάχιστο και το πρόσωπο μου θα γεμίσει ρυτίδες. Και τότε; Είμαι συνειδητοποιημένος gay, που σημαίνει πως δεν θα μπω στη λογική του στρουθοκαμηλισμού, κάνοντας έναν ψεύτικο γάμο και αποκτώντας παιδιά με το σκεπτικό, πρώτον να εκπληρώσω το κοινωνικό status και δεύτερον να “εξασφαλίσω” το κοινωνικό μου μέλλον. Εκ των προτέρων λοιπόν έχω διαγράψει τη δική μου πορεία, θέτοντας με σε ένα κοινωνικό υποσύνολο, λόγω διαφορετικής, από την καθιερωμένη, κοινωνικής επιλογής. Συνακόλουθο αυτού είναι ότι δεν θα μπορέσω να εξασφαλίσω κοινωνικά και οικονομικά τον εαυτό μου ή τον σύντροφο μου, αν είμαι τόσο τυχερός, σε μια περίοδο όπου δεν θα μπορώ να είμαι “ενεργό” μέλος της οικονομικής κοινωνίας, αλλά και με τα θάνατον. Επίσης δεν θα μπορέσω να έχω τη χαρά να μεγαλώσω ένα παιδί και να αγωνιστώ για κάποιον άλλον, που θα αποτελέσει το μέλλον, πέραν από τον εαυτό μου. Κι όλα αυτά επειδή είμαι ομοφυλόφιλος. Επειδή η προτίμηση μου να έχω ως ερωτικό σύντροφο ένα άτομο του ίδιου φύλου, μετουσιώνεται στον αφορισμό μου από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, που αποτελείται από τους ίδιους τους συνανθρώπους μου.
Πριν κάποιες μέρες ένα άτομο του “συναφιού”, ο οποίος καμουφλάρει τη φύση του, τηρώντας ευλαβικά όλα τα κοινωνικά προσχήματα, μου είπε πως δεν πρόκειται να αλλάξω τον κόσμο. Προσωπικά δεν είχα ποτέ τέτοιες δον κιχωτικές οφθαλμαπάτες. Θέλω όμως να αλλάξω τον μικρόκοσμό μου και το επιτυγχάνω, όταν καταφέρνω τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι, να με αντιμετωπίζουν ως ισότιμο, παραμερίζοντας την σεξουαλική μου ταυτότητα και ομολογώ πως δεν είναι κάτι εύκολο.
Κάνοντας όμως μια αναδρομή στην ανθρώπινη ιστορία, βλέπω πως το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ή η ισοτιμία των μαύρων, που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, δεν επήλθαν εν μια νυκτί και αυτό μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω να αγωνίζομαι, για το δικό μου μερίδιο ευτυχίας σε αυτόν τον κόσμο. Άλλωστε το δικό σου παιδί, αγαπητέ μου αναγνώστη, μπορεί να είναι αυτό που θα αλλάξει τον κόσμο κι αυτό μου δίνει τη χαρά να υπάρχω.

Gay σημαίνει …χαρούμενος
.
Image Hosted by ImageShack.us

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Οι καλύτεροι προορισμοί για τους ομοφυλόφιλους
Express.gr, 28/08/09
Η πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο είναι μια από τις υποψήφιες για τον τίτλο του "καλύτερου προορισμού στον κόσμο για τους ομοφυλόφιλους".
Αλλες υποψήφιες πόλεις είναι η Βαρκελόνη, το Μπουένος Αϊρες, το Λονδίνο, το Μόντρεαλ και το Σίδνεϊ, σύμφωνα με τους εκπροσώπους της εταιρίας, "Rio Convention et Visitors Bureau" (RC&VB), που έχει αναλάβει την τουριστική προώθηση της πόλης.
Τον διαγωνισμό οργανώνει το τηλεοπτικό δίκτυο Logo που ανήκει στον όμιλο του MTV και το βραβείο θα δοθεί από τη ηλεκτρονική σελίδα Trip Out Gay Travel (http://www.tripoutgaytravel.com/), που ασχολείται αποκλειστικά με τους τουριστικούς προορισμούς των ομοφυλόφιλων.
Τις υποψήφιες πόλεις επέλεξε ομάδα δημοσιογράφων, εκδοτών και τουριστικών πρακτόρων.
Όσοι θέλουν μπορούν να ψηφίσουν ηλεκτρονικά την πόλη που προτιμούν και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 2 Νοεμβρίου με την ευκαιρία του 10ου Τουριστικού Συνεδρίου των Ομοφυλόφιλων στη Βοστώνη.

JAMES

.
James is the final short we will review, in this, Sundance’s unique 10/10 online series....
In what has been a very strong lineup over these 10 days, I do believe this film is my favorite. A heart-rendng gay/lesbian film of the classic “coming out” variety, James is the most emotionally powerful film of this year’s lineup, and through superior writing creates a worthy addition to this over-exposed genre. Focusing on a boy in Northern Ireland isolated by his sexuality, alienated from his family due to his parent’s marital troubles, the title character “James” reaches out in desperation to his teacher for support and guidance.
The director Connor Clements is a first-time writer/director. This film was his graduate project, and I almost feel bad for him because he hits a home-run right out of the chute. In documenting a universal experience among gays and lesbians, he discovers a new angle, crafting a story that is of course personal and local, but also challenges all viewers, not just those who are queer, with questions regarding teachers and students, that resonate in our culture.
As a student-production, there is nothing flashy about its execution. The direction isn’t unique or ostentatious, the filming is competent but not eye grabbing. It should provide heart to inexperienced filmmakers everywhere as an example that it is still true—a good script can lead to acclaim.
What I love, being again someone who likes to think about films, to chew on the topics and questions they present, is the ambiguity that is present in the film. In what is a SPOILER to those who haven’t watched yet, James comes out to his teacher, yet does not get the kind of warm response he desired. He is instead gently rebuffed from leaning upon the older man for support. Interestingly though, his teacher reveals that he was not surprised by James announcement. He also mentions somewhat forlornly about a boy a “few years back” who came out and had great difficulties, when he warns James to continue to keep his sexuality a secret. Is the teacher gay as well? That is the reading I got. And it lends an even greater sadness to the film, as it suggests that the nature of closeting oneself off continues through time. That even though the teacher understands James’ situation, he is psychologically unable to reveal himself in a true friendship. A second possibility is that the instructor feels empathy, but needs to push James away as a matter of perception. That, perhaps especially by being in a Catholic school setting, it would be too easily misunderstood by others for him to be engaging in such a personal relationship with a young student. If that is the case it is tragically ironic, that the the fear of, and potential for an inappropriate relationship, directly drives James into that exact situation.
It is these kind of deep readings which I find rare in the rather literal world of short film, and so i do appreciate it when I find them. With it also being a film that stuck with me for some time after watching it, I find it easy to heartily recommend James.

James on
‘Short Of The Week’ written by Jason Sondhi on 24/1/2009

31.8.09

Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ PAUL CADMUS

Image Hosted by ImageShack.us
.
Paul Cadmus (December 17, 1904 - December 12, 1999) was an American artist. He is best known for his paintings and drawings of nude male figures. His works combined elements of eroticism and social critique to produce a style often called magic realism. He painted with egg tempera, a medium which had been associated with Greek icons.
In 1934 he painted The Fleet's In! while working for the Public Works of Art Project of the WPA. This painting, featuring carousing sailors, women, and a homosexual couple, was the subject of a public outcry and was removed from exhibition at the Corcoran Gallery. The publicity helped to launch his career. He worked in commercial illustration as well, but Jared French, another tempera artist who befriended him and became his lover for a time, convinced him to devote himself completely to fine art.
Jon Anderson, who became Cadmus's longtime companion of 35 years, was a subject of many of his works.
In 1999 he died in his home in Weston, Connecticut due to advanced age, just five days short of his 95th birthday.
(en.wikipedia.org)
.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us

ΧΙΛΗ. ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΗΛΙΚΙΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Image Hosted by ImageShack.us
Las iniciativas fueron lanzadas con un apoyo parlamentario transversal junto al Grupo de
Madres y Padres y a la Brigada Escolar del Movilh. Con el respaldo de la Embajada del Reino
de los Países Bajos, el proyecto y la campaña buscan derogar el artículo que fija a los
homosexuales una edad de consentimiento sexual distinta a la de los heterosexuales.
El Movimientode Integración y Liberación Homosexual (Movilh) lanzó hoy un proyecto de ley
y una campaña nacional para derogar el artículo 365 del Código Penal, el cual fija la edad
de consentimiento sexual en 18 años para jóvenes homosexuales, en circunstancias
que para los heterosexuales está fijada en 14 años
.
Η λοαδ χιλιανή οργάνωση Movilh ξεκίνησε πρόσφατα μια μεγάλη δημόσια εκστρατεία για κοινή ηλικία σεξουαλικής συναίνεσης για όλους τους πολίτες, καθώς στη χώρα αυτή της Λατινικής Αμερικής, όπως και στις υπόλοιπες της περιοχής, οι σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ ετεροφύλων είναι νόμιμες από τα 14 έτη, ενώ μεταξύ ομοφύλων από τα 18, κάτι που προφανώς συνιστά μια κατάφωρη διάκριση σε βάρος των ομοφυλοφίλων.
Η καμπάνια έχει την υποστήριξη διαφόρων κοινωνικών φορέων, αλλά και της Πρεσβείας της Ολλανδίας στο Σαντιάγκο.

ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ, ΗΠΑ. ΟΙ ΑΝΕΡΩΤΙΚΟΙ "ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΙ" ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ

Image Hosted by ImageShack.us
David Jay, who founded the Asexual Visibility and Education Network (AVEN),
says asexuals are not "broken" and deserve respect in a sex-obsessed culture.
.
Asexuals leave the closet, find community
Demian Bulwa, (San Francisco Chronicle, 24/8/2009)
When she wasn't drawn to boys as a teenager, Cathy Roberts figured she was just shy. As she steered men away from her college bed, she convinced herself she wasn't ready. Later, when a therapist coaxed her along a path toward enjoying sex, she didn't even want to do the tamest of exercises.
It wasn't until Roberts was in her 40s, and in a relationship with a woman, that she concluded she was asexual - simply not interested in sex.
"She was not happy to hear that," Roberts, a 48-year-old Mountain View resident, said of her incredulous ex-girlfriend. "She equated sex with love. I think that was true for her, but not for me."
The relationship ended last year, but Roberts had emerged from years of confusion. And in June, while wearing an "Asexy Dyke" T-shirt, she marched with two dozen other self-described asexuals in San Francisco's Gay Pride Parade.
It was an unusual coming-out for people who consider themselves members of a fundamental sexual orientation. At an event that celebrated sex of every flavor, one group declared an intention to skip the buffet.
The movement is a testament to how vital sexual identity is to self-worth. But the public emergence of asexuals also raises questions for sexuality researchers - mysteries involving the fluidity of sexual identity and the link between romance, which many asexuals enjoy, and sexual attraction.
'We're not broken'
"It does raise questions about the nature of love," said Anthony Bogaert, a sexologist at Brock University in Ontario who estimated the prevalence of asexuality in 2004. He analyzed an earlier survey of Britons and found that 1 percent reported that they had never felt sexually attracted to anyone.
David Jay, a 27-year-old San Francisco resident, put the movement in more personal terms, saying, "We need to know we're not broken. I've been told my whole life that people need sex to be happy."
The Pride Parade was a milestone for Jay, who is studying for his graduate business degree at Presidio School of Management. Nine years ago, he essentially started the movement by founding the Asexual Visibility and Education Network, or AVEN, as a teenager who couldn't fathom why everyone but him was hell-bent on shedding their virginity.
Seeking respect
Jay and his online community, which he said has 30,000 registered worldwide members, aren't seeking to create new civil rights. What they want is respect in a sex-obsessed culture.
Asexuality has only occasionally been studied, but the few researchers who have given it a close look in recent years say it may be a sexual identity similar to being straight, gay or bisexual.
Dr. Lori Brotto, an expert on sexuality at the University of British Columbia in Vancouver, said she was once "extremely skeptical" that asexuality existed as an orientation. But in 2007, in surveys of AVEN members, she found not only low sexual desire but low distress about it.
"They're not bothered by the low levels of arousal," Brotto said. "That's what makes them different from someone with sexual dysfunction, who wants to seek treatment."
Recently, Brotto showed erotic films to seven asexuals along with 35 other women who identified themselves as straight, lesbian or bisexual, while measuring vaginal blood flow. She found no physiological differences in their responses.
"That's kind of what we predicted," she said. "This is not a sexual dysfunction. It's a sexual orientation issue."
Some asexuals are romantically straight, gay or bisexual, and some aren't romantic. They date each other, or they go out with "sexuals," attempting to compromise in bed.
Roberts, a software engineer, said she's worried she won't find somebody with whom to grow old. "For me, they have to be asexual and lesbian," she said, adding with a laugh, "Then there's that whole compatibility thing."
No common culture
The birth of the asexual movement has been as tricky as the personal stories, involving people whose sexuality is naturally passive. They lack the cultural markers claimed by the gay community - styles of dress, for instance, or bars in which to gather.
Into that breach came the great uniter of obscure groups - the Internet - and Jay, whom many asexuals consider to be an ideal spokesman. Young, charismatic and good-looking, here is a man, they say, who could have sex if he wanted to.
Speaking over burritos at a taqueria near his Mission District home, Jay said he was driven by memories of feeling alone. As a teenager in St. Louis, he searched the Web for "asexual" and found only research on amoebas.
He launched AVEN and recalled that when the first kindred soul got in touch, "we had this intense, two-hour discussion, going into all these things no one else could relate to."
Jay likes to say that nonsexual relationships are as rewarding - and challenging - as sexual ones. In defending asexuality, he is unflappable, even when being used for comic relief.
On MSNBC, host Tucker Carlson asked Jay if he was gay and repressed and wondered why, with all his free time, he hadn't cured cancer.
"If I'm able to define asexuality every time I do an appearance," Jay said, "we get 50 to 200 new people coming to us."
There are other signs of momentum. Bogaert is writing a book about asexuality, a New York film company has a documentary about the subject in the works, and in New Zealand, a soap opera features television's first identified asexual character.
AVEN members have one concrete goal: changing the authoritative Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders to make explicit that asexuality is not a "hypoactive sexual desire disorder." The next edition will be published by the American Psychiatric Association in 2012.
Trying out intimacy
The primary focus of the movement, though, remains reaching people like Bridget Rodman, a 19-year-old San Francisco State student.
Rodman said she gets crushes on women but is not driven to sleep with them, which for years made her feel useless, even suicidal. She recalled trying to "mimic the patterns" of a girlfriend during an intimate moment.
Then, in November, she found AVEN's Web site. It described her so accurately, she recalled, that she cried over her keyboard.
But with the discovery came revelations: that she could be honest with people, that she could experiment with intimacy as long as her partner was willing to stop, and that she no longer had to wait to live fully.
"It's indescribably amazing," Rodman said of the change. "I can build my own ideas of what I want to be instead of waiting for this biological lubricant, literal or figurative, to come along."


ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ. ΤΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΕΝΕΚΡΙΝΕ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ ΟΜΟΦΥΛΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us
"In adoption, what matters is love and the quality of the home so that the child can develop,
and not necessarily the sexual preference of their parents," Congressman Pablo Alvarez
of the Frente Amplio party told the Espectador newspaper following Thursday's vote. (cnn.com)
.
Εγκρίθηκε στην Ουρουγουάη νομοσχέδιο για υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια
express.gr, 28/08/09
Το κοινοβούλιο της Ουρουγουάης ενέκρινε απόψε το νομοσχέδιο για την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια ομοφυλοφίλων, απόφαση που εφαρμόζεται για πρώτη φορά από λατινο-αμερικανική χώρα.
Το πλήρες κείμενο του νομοσχεδίου θα αποσταλεί στη Γερουσία, όταν οι βουλευτές ολοκληρώσουν την επεξεργασία του και κάνουν τις οποίες μετατροπές θεωρηθούν αναγκαίες για να εγκριθεί οριστικά μέχρι τις 15 Σεπτεμβρίου.
Πρόκειται για πρωτοπόρα ενέργεια της μικρής αυτής χώρας στη Λατινική Αμερική, παρά τις αντιρρήσεις που έχουν εκφραστεί τόσο από την εκκλησία όσο και από δεξιά αντιπολίτευση.
Η Ουρουγουάη των 3,5 εκατομμυρίων κατοίκων που βρίσκεται σε μια περιοχή του πλανήτη αρκετά συντηρητική, είχε πρωτοτυπήσει και πέρυσι με την έγκριση της πολιτικής ένωσης ομοφυλόφιλων ζευγαριών, ενώ ο πρώτος αριστερός πρόεδρος της χώρας, Ταμπάρε Βάσκεζ κατήργησε το νόμο που απαγόρευε στους ομοφυλόφιλους τη φοίτηση σε στρατιωτικές σχολές.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΨΗΛΗ ΚΟΠΕΛΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Όταν ήμουν στην κοιλιά της μάνας μου, ο γιατρός τη διαβεβαίωνε πως θα ήμουν αγόρι, μιας και κλωτσούσα δυνατά όπως συνηθίζει ένα αγόρι (όταν γεννήθηκα δεν υπήρχαν τεστ ανίχνευσης του φύλου του εμβρύου). Η μητέρα μου λοιπόν ήταν πεπεισμένη πως θα γεννούσε ακόμα έναν γιο...
Μετά τη γέννα, ω, τι έκπληξη! Ήμουν κορίτσι! Ο γιατρός, βλέποντάς τη σαστισμένη, τη ρώτησε "Τι συμβαίνει; Δεν είσαι χαρούμενη;"
"Όχι, γιατρέ... Ίσα ίσα... Απλώς με είχατε τόσο πολύ πείσει πως θα γεννήσω αγόρι, που μου φαίνεται παράξενο που βλέπω τώρα ένα κορίτσι μπροστά μου..."
Ο γιατρός -μακαρίτης τώρα πια- ποτέ δεν έμαθε πως άθελά του είχε πει τη "μισή" αλήθεια.
Ήμουν από τα "τυχερά" διαφυλικά παιδιά... Φαινόμουν ακριβώς όπως ένα κορίτσι. Η σχισμή στο αιδοίο ήταν εκεί, η κλειτορίδα που αργότερα αποδείχθηκε υπερτροφική, στα πρώτα παιδικά χρόνια δεν έμοιαζε υπερβολική ούτε διαγνώσθηκε ποτέ ως υπερμεγέθης.
Και έτσι μεγάλωσα, και έτσι νιώθω μέχρι και σήμερα που κοντεύω τα τριάντα πια. Ποτέ μέσα μου δεν αμφισβήτησα τι "φύλο" είμαι. Για μένα, πάντα ήμουν είμαι και θα είμαι γυναίκα. Είσαι αυτό που νιώθεις, κι όχι αυτό που γράφει ένα ιατρικό πόρισμα ή το αποτέλεσμα ενός καρυότυπου.
Ήμουν λοιπόν κορίτσι και φαινόμουν! Όμως, εκεί γύρω στα 13, κάτι φαινόταν πως δεν πήγαινε καλά. Το στήθος δεν αναπτυσσόταν, η περίοδος (για τον ερχομό της οποίας με προετοίμαζε ψυχολογικά η μάνα μου, τρελλή ειρωνεία!) δεν ερχόταν, τα άλλα κορίτσια ήδη αναπτυσσόντουσαν, φορούσαν σουτιέν, είχαν τα πρώτα τους φλερτ, και με ρωτούσαν αν μου ήρθε η περίοδος.
Η μαμά μου έλεγε "υπομονή, καμιά φορά καθυστερεί"... Για να είμαι ειλικρινής - τι τραγική ειρωνεία!!!- ποτέ δεν ήθελα να έχω περίοδο. Προσευχόμουν στο Θεό που τότε πίστευα ότι υπήρχε, να μη μου έρθει η περίοδος. Πίστευα πως οι προσευχές μου θα έπιαναν τόπο, γιατί μια φορά, όταν ήμουν Α' Δημοτικού και η δασκάλα μου μου είχε δώσει ένα ποίημα να πω, από το άγχος και τη ντροπή μου παρακαλούσα το Θεό να αρρωστήσω, κάτι να γίνει τελοσπάντων και να μην πάω σε εκείνη τη γιορτή. Και, ω του θαύματος!, έπαθα ανεμοβλογιά! Οπότε πλέον πείστηκα προς στιγμήν για τα καλά ότι "κάποιος όντως υπάρχει εκεί πάνω και ακούει!" :)
Παρότι λοιπόν οι "προσευχές" μου έδειχναν να εισακούγονται και το "κακό αίμα" δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, ωστόσο η θέση μου ήταν πια πολύ άβολη. Ξεχώριζα σαν τη μύγα μες στο γάλα. Δεν είχα σχεδόν καθόλου στήθος, πάλι καλά που είχα μερικά παραπανίσια κιλά και δε φαινόμουν τελείως πλάκα. Όμως, η ντροπή κι η απομόνωση είχε ξεκινήσει για μένα. Τα κορίτσια με "κουτσομπόλευαν", τα αγόρια με κορόιδευαν που δεν είχα στήθος, ήμουν και λίγο σπασικλάκι, ε, δεν ήθελε και πολύ να μπω στο στόχαστρο των "πολλών".
Επισκεθήκαμε μια ενδοκρινολόγο που ευτυχώς δε μας ταλαιπώρησε πολύ, υπέδειξε κατευθείαν τις κατάλληλες εξετάσεις αίματος ("ορμονικές") που αμέσως έδειξαν ότι κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά. Μια δεύτερη εξέταση αίματος που επαλήθευσε τα αποτελέσματα της πρώτης, μας οδήγησε σε εξέταση καρυότυπου, που μετά από λίγο αποκάλυψε ότι γενετικά ήμουν... "αγόρι"! Ουάου, περίεργο, αφού δε νιώθω, δεν είμαι έτσι, δεν είμαι αγόρι εγώ. Η γιατρός με κοίταζε και με περιέγραφε σε μια συνάδελφό της: "όχι, όχι, δεν είναι κοντή, ίσα ίσα, μια χαρά ψηλή κοπέλα, με ανάστημα! ("φοβόντουσαν" για σύνδρομο Turner).
Έτσι, δόθηκαν σε πρώτη φάση κάποιες αρκετά ισχυρές και πειστικές απαντήσεις σχετικά με το γιατί δεν είχα στήθος και γιατί δεν μου είχε έρθει περίοδος. Αυτές όμως οι απαντήσεις οδηγούσαν από την άλλη σε άλλα τόσα πάμπολλα αγωνιώδη ερωτηματικά...

Intersex Greece

30.8.09

I AM GAY. ΛΕΓΟΝΤΑΣ "ΤΟ" ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Εξομολόγηση ενός γκέι πάνω από χωριάτικη σαλάτα
Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ (Ελευθεροτυπία, 22/8/2009)
Πριν από δύο χρόνια ο σκηνοθέτης Νικόλας Κολοβός πήγε σ' ένα πάρτι όπου ο αδερφός του τον σύστησε ως «ο γκέι αδερφός μου».
Η πλάκα αυτή είχε δύο αποτελέσματα. Πρώτον: πάγωσε ο ίδιος, αλλά και η παρέα με την άνεση και το καμάρι του ενός για τον γκέι αδερφό του. Δεύτερον: την επόμενη κιόλας μέρα ο Κολοβός έγραψε το σενάριο για τη χιουμοριστική μικρού μήκους ταινία «Ι am gay», με θέμα έναν Ελληνα ομοφυλόφιλο, που μένει στη Σουηδία και παίρνει τη γενναία απόφαση να το ανακοινώσει στους γονείς του την ώρα του φαγητού.
Και ο Νικόλας Κολοβός στη Σουηδία μένει. Εκεί γεννήθηκε αφού οι γονείς του είχαν φύγει από τη Ελλάδα τη δεκαετία του '60 ως οικονομικοί μετανάστες. Την ταινία του την είδαμε πέρυσι στο Φεστιβάλ της Δράμας, απ' όπου έφυγε με το βραβείο καλύτερης ταινίας του τμήματος «Ελληνες του κόσμου». Από τότε έχει κάνει γερή καριέρα σε ξένα φεστιβάλ. Εχει ήδη ταξιδέψει σε 60 και έχει κάμποσα ακόμα μπροστά: Ιταλία, Πετρούπολη, Αμβούργο, Ισπανία, κ.τ.λ.
Αφορμή γι' αυτήν δεν στάθηκε μόνο η πλάκα του αδερφού του. Την επομένη του πάρτι διηγήθηκε στους γονείς του το καλαμπούρι και συζήτησε για πρώτη φορά μαζί τους το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Τις αντιδράσεις τους τις ενσωμάτωσε στην ταινία.
Το «Ι am gay» διαδραματίζεται σε χρόνο μίας ημέρας. Ο Αλεξ (Αντρέας Στρίντερ) επισκέπτεται τους γονείς του και από την πρώτη στιγμή που κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι, αφού κοπανάει και αρκετά ποτήρια κρασί, κάνει διάφορα σενάρια στο μυαλό του για το πώς θα αντιδράσουν οι γονείς του (Βάσια Φρίντμαν και Πάνος Ιωαννίδης) και ο αδερφός του (Οβ Βολφ), μόλις μάθουν ότι είναι γκέι.
Στην καλή εκδοχή τους, οι γονείς πετάνε από χαρά όταν ο χαϊδεμένος της οικογένειας αποκαλύπτει ότι έχει σχέση με άντρα. Στη χειρότερή τους, όμως, ο αδερφός του Αλεξ, ένας μάτσο και λαϊκός τύπος, κόβει με μαχαίρι τα γεννητικά όργανα του φίλου του. Υπάρχουν κι άλλες εκδοχές. Το κοινό τους στοιχείο είναι το χιούμορ. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, τα λαχταριστά φαγητά -από τζατζίκια και χωριάτικες σαλάτες μέχρι σουβλάκια και μπιφτέκια- περνάνε συνέχεια μπροστά από την κάμερα.
«Ηθελα να σηκώσω λίγο τη θερμοκρασία. Το φαγητό είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής κουλτούρας. Αυτό μου θυμίζει την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στη Σουηδία. Μπορεί να μη βλέπω ελληνικά αρχαία μνημεία, αλλά κάθε μέρα τρώω ελληνικό φαγητό. Εξω έχει χιόνια και παγωνιά και μέσα στο σπίτι μας υπάρχει η ελληνική ζεστασιά. Επίσης, οι Ελληνες έχουμε τη συνήθεια να πίνουμε με το φαγητό. Οπότε και ο πρωταγωνιστής μου, μόλις τα τσούζει, αρχίζει να ξεφεύγει το μυαλό του», εξηγεί ο 35χρονος σκηνοθέτης.
Τη φράση - ομολογία πάντως, «Ι am gay», που είναι και ο τίτλος της ταινίας, δεν την ακούμε ποτέ ξεκάθαρα. Το τέλος της ταινίας, βέβαια, είναι ένα κλείσιμο ματιού -ίσως ο Αλεξ να βρει το θάρρος να πει στους γονείς του ότι είναι ομοφυλόφιλος. Παρ' όλα αυτά, πολλοί θεωρούν ότι ο τίτλος της ταινίας είναι και μια προσωπική δήλωση του σκηνοθέτη. Καθόλου δεν τον πειράζει. «Εχει πλάκα. Αν όμως έκανα μια ταινία που λεγόταν "Είμαι φονιάς" κανένας δεν θα υπέθετε ότι είμαι όντως φονιάς. Οταν όμως τίθεται θέμα σεξουαλικής ταυτότητας τα πράγματα αλλάζουν», λέει.
Οταν έγραψε το σενάριο, το έδωσε σε φίλους του ομοφυλόφιλους για να το διαβάσουν. Μόλις του έδωσαν το ΟΚ. κατάλαβε ότι είναι σε σωστό δρόμο. «Μου επιβεβαίωσαν το πόσο δύσκολο είναι να ανακοινώσεις κάτι τέτοιο στους γονείς σου. Μην ξεχνάμε ότι οι γονείς συνήθως σκέφτονται εγωιστικά. Απαιτούν από τα παιδιά τους να κάνουν αυτά που οι ίδιοι θέλουν, π.χ. εγγόνια».
Επέλεξε η ιστορία του να αφορά μια ελληνική οικογένεια επειδή αυτό είναι και το δικό του περιβάλλον. Ως προς τα θέματα ομοφυλοφιλίας, όπως λέει, «οι Σουηδοί είναι πιο ανοιχτοί. Οχι ότι βλέπεις γκέι ζευγάρια να περπατάνε στον δρόμο χέρι χέρι, αλλά γενικά σέβονται τα γκέι δικαιώματα. Και στην Ελλάδα, βέβαια, σιγά σιγά αλλάζουν οι αντιλήψεις».
Ο Νικόλας Κολοβός σπούδασε κινηματογράφο στη Σουηδία, αφού προηγουμένως δούλεψε ως δημοσιογράφος. Οταν όμως πήγε για πρώτη φορά σε τηλεοπτικό γύρισμα, πήρε την απόφαση να γίνει σκηνοθέτης. Εχει κάνει αρκετές μικρού μήκου ταινίες. Ολες -με εξαίρεση μια πρόσφατη- είναι κωμωδίες. «Η κωμωδία σε φέρνει κοντά στον θεατή γιατί πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν χιούμορ», εξηγεί.
Το σινεμά πάντως που του αρέσει είναι άλλου είδους. Μίλος Φόρμαν, Μάρτιν Σκορσέζε, Πολ Τόμας Αντερσον, είναι μερικοί από τους αγαπημένους του σκηνοθέτες. Από ελληνικό σινεμά δεν ξέρει και πολλά. Μόνο τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου που έχουν ταξιδέψει στη Σουηδία.
Ενα από τα επόμενα βήματά του είναι μια μικρού μήκους ταινία στην Ελλάδα. Το σενάριο είναι έτοιμο. Λέγεται «Guided by voices» και πρωταγωνιστεί μια κοπέλα, η οποία χάνει τη φωνή της την ημέρα του γάμου της. Ετσι θα κλείσει γι' αυτόν ο κύκλος των μικρού μήκους ταινιών και θα ξεκινήσει την πρώτη του μεγάλη. Θα τη γυρίσει στην Ελλάδα;
«Δεν ξέρω, αλλά θα το ήθελα πολύ. Η Αθήνα είναι φτιαγμένη για να είναι κινηματογραφικό πλατό. Δεν χρειάζεσαι σκηνογράφο. Τα κτίρια είναι λίγο χαλασμένα, είναι... κάπως. Με λίγα λόγια, όλα είναι έτοιμα και περιμένουν την κάμερα».

ΡΩΜΗ. ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Italy: Rome council steps up surveillance after gay attacks
Rome, 26 August (AKI) - Rome's conservative mayor Gianni Alemanno has ordered more security cameras to be installed at city's main gay venues following several recent homophobic attacks in the city. On Tuesday, a gay disco in Rome's northeastern Tibertina district was set alight and last Saturday two young gay men were attacked at one of the city's main summer venues in the southern EUR district.
An extra security camera as already been installed at EUR's 'Gay Village' since Saturday's attack, in which one of the gay men was stabbed and the other struck with a glass bottle.
The new camera is connected around the clock to the local police station.
Following consultations with Rome's gay community, the city council has also agreed to create and fund an observatory on sexual intolerance, to be run jointly with the city's gay associations.
The city council has also agreed to sponsor a bill that would make sexual intolerance an 'aggravating factor' in crimes committed against individuals.
"Repecting the law and the individual must be a value for absolutely everyone," Alemanno said on Wednesday.
He denied that homophobic violence was growing in Rome.
"Rome is a tolerant city, but we need to go after and punish a small minority of dangerously intolerant individuals," he stressed.
One of Rome's main gay organisations, the Mario Mieli Circle disagreed with Alemanno's assessment, describing the recent attacks as "intimidating".
"We are certain they stem from blindly violent attitudes to the gay, lesbian and transexual community.
"But our community will not be cowed by the general climate of fanatical intolerance. We urge the government and security forces to bring to justice the perpetrators of these vandalous acts towards people and property," the association added.
It will on 12 September organise a special 'Killer Cow' disco called 'White Party - More Culture, Less Fear' in Rome's Marconi district. The event coincides with Rome's 'White Night' when many museums and monuments are open to the public all night.
Noone was injured in Tuesday's arson attempt against Tiburtina's Qube discoteque. It was closed for maintenance at the time of the attack and firemen managed to extinguish the blaze before it spread through the building.
Police on Tuesday arrested a 40-year-old former boxer in connection with Saturday's EUR attack. He is known locally as 'Swastika' for his predilection for carving the Nazi symbol on local park benches.