2(x)ist Essential Underwearφωτογραφίες: Felix da Silva
Ταπεινό αντίο...
Πριν από 2 μήνες
18.3.12
ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 11
2(x)ist Essential Underwearφωτογραφίες: Felix da Silva
ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ Ή ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ 2
«Για τη ρωμαϊκή περίοδο έχουμε άλλα δύο ντοκουμέντα», είπε καθώς καθόταν σε μία πολυθρόνα. «Το 1762 ο Βίνκελμαν γνώρισε στενότερα έναν νεαρό θαυμαστή του από τη Ρίγα, τον βαρόνο Φρήντριχ Ράιχολντ φον Μπεργκ, έναν πλούσιο γαιοκτήμονα, για χάρη του οποίου έγραψε ένα εκτενές δοκίμιο με τον τίτλο Πραγματεία για την ικανότητα της αίσθησης του Ωραίου στην τέχνη, και του το αφιέρωσε. “Το περιεχόμενο της μελέτης μου το πήρα από σας”, του έγραψε αργότερα.
“Μόλις σας αντίκρισα για πρώτη φορά, ένιωσα πόσο συμφωνούσαν τα πνεύματά μας. Η μορφή σας με έκανε να συμπεράνω αυτό που επιθυμούσα, και βρήκα σ’ ένα ωραίο κορμί μια ψυχή καμωμένη για την αρετή, προικισμένη με την αίσθηση του Ωραίου”. Το ειδύλλιο διήρκεσε μόνο μερικές εβδομάδες, αλλά ο Βίνκελμαν τον ερωτεύτηκε παράφορα. Σε επιστολές του ομολογεί πως είναι ερωτευμένος με έναν Λεττονό! Όσο ήταν μαζί τον παρότρυνε να διαβάσει όμηρο, Πλούταρχο, τον Φαίδρο του Πλάτωνα, αλλά και τον αναγεννησιακό Μονταίνιο, του Αλεξάντερ Πόουπ και, κυρίως, τον Κάουλυ»
Αλέξανδρος Ίσαρης: Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο (Κίχλη, 2010)
Το πρώτο σκέλος του τίτλου, δηλαδή το όνομα Βίνκελμαν, είναι μόλις η δεύτερη φορά που εμφανίζεται στην ελληνική πεζογραφία, παρότι ο γερμανός ιστορικός της τέχνης και αρχαιολόγος Ιωάννης-Ιωακείμ Βίνκελμαν υπήρξε πολύ σημαντικός γι' αυτόν τον τόπο. Η πρώτη ήταν προ τριετίας, στο μυθιστόρημα του Τάκη Θεοδωρόπουλου, «Το αριστερό χέρι της Αφροδίτης». Εκεί, ο αφηγητής αναφέρει τους πιστούς της «Λευκής Ελλάδας» του Βίνκελμαν και την άποψή του ότι «το κλασικό κάλλος είναι συνώνυμο του φυσικού κάλλους». Στην ιστορία του Ισαρη παρατίθενται πλείστα όσα γύρω από την αισθητική του «πατέρα της Αρχαιολογίας», όπως τον αποκάλεσαν. Από την πίστη του ότι η ελληνική τέχνη ενσαρκώνει το ιδανικό κάλλος και ότι ο μόνος τρόπος για να γίνουν μεγάλα έργα, που θα φέρουν μια δεύτερη Αναγέννηση, είναι μιμούμενοι τους Ελληνες, μέχρι την επίδραση που είχε στους μεταγενέστερούς του. Ομως, όλα αυτά αποτελούν μάλλον το διάνθισμα παρά το κυρίως θέμα.
Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ένας σκηνοθέτης, που έχει αρχίσει να γράφει το σενάριο της καινούριας ταινίας του με θέμα τον Βίνκελμαν. Τον κεντρίζει η υπόθεση της δολοφονίας του από έναν λαϊκό τύπο, με κίνητρο την κλοπή. Μια υπόθεση, που μένει σκοτεινή, όπως εκείνη του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Σύμφωνα με την αφήγηση, στην επιλογή του θέματος φτάνει τυχαία. Εκ των υστέρων, ωστόσο, όλα δείχνουν σαν προδιαγεγραμμένα. Ο ξαφνικός θάνατος της ιταλίδας συζύγου ενός φίλου του είναι αυτό που τον φέρνει από την οδό Βίνκελμαν του Μετς στη Βία Βίνκελμαν της Τεργέστης. Εκεί ρωτάει για την ονοματοθεσία του δρόμου τον συνοδό του, που συμπτωματικά ονομάζεται Πιερ Πάολο, όπως παιδί είχε ρωτήσει τον πατέρα του. Εχει ήδη μισοτελειωμένο ένα άλλο σενάριο. Σε εκείνο, η πρώτη ιδέα ήταν ο έρωτας δύο αδελφών. Αρχισε, όμως, να παγιώνεται μόνον όταν διάβασε την ιδεατή μορφή που δίνει ο Μούζιλ στον έρωτα αδελφού και αδελφής. Γι' αυτόν, όπως αφήνεται να διαφανεί, το ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι η αιμομιξία, αλλά η σύζευξη απαγορευμένου και ιδεατού. Σύζευξη που βρίσκει και στην περίπτωση του Βίνκελμαν. Αφ' ενός μεν, στην εποχή του Βίνκελμαν, δηλαδή στα μέσα του 18ου αιώνα, ο ομοφυλόφιλος έρωτας ήταν απαγορευμένος και όσοι ενέδιδαν καταδικάζονταν, ακόμη τότε, στον διά πυράς θάνατο, αφ' ετέρου, για εκείνον, ο έρωτας ήταν ταυτόσημος με τον έρωτα για το Ωραίο.
Αρχάγγελος ήταν το επίθετο του δολοφόνου τού Βίνκελμαν. Και ο ήρωας είχε γυρίσει μια ταινία μικρού μήκους, με θέμα έναν άνθρωπο, που καλεί σπίτι του για συντροφιά έναν άγνωστο, όπως ο Βίνκελμαν, ο Παζολίνι και μια σειρά άλλων επιφανών. Ο άγνωστος της ταινίας τού αποκαλύπτεται ότι ήταν ο ψυχοπομπός άγγελος, με άλλα λόγια ο ίδιος ο θάνατος. Ο ήρωας εξομολογείται στη γυναίκα του ότι η ιστορία του Βίνκελμαν «τον αφορά προσωπικά». Προσπαθεί να εκλογικεύσει τους φόβους του, αραδιάζοντας αριθμητικές και άλλες συμπτώσεις. Τελικά, τα δυσοίωνα προαισθήματά του επαληθεύονται μ' ένα παράδοξο ατύχημα που έρχεται ως κατάληξη, δίνοντας έτσι μεταφυσική διάσταση στην ιστορία. Ταυτόχρονα, η αφήγηση υποβάλλει και τις διεργασίες του ασυνείδητου. Ο σκηνοθέτης δεν πληροφορήθηκε για την ομοφυλοφιλία του Βίνκελμαν από το λήμμα νεότερης εγκυκλοπαίδειας, το οποίο αναπαράγει με αποκομμένη την επίμαχη πρόταση. Τη διαισθάνθηκε, γιατί ανήκει κι αυτός «στον κόσμο του Βίνκελμαν». Από τον ίδιο κόσμο προέρχονται και οι δύο τεργεστίνοι μελετητές του, που συμβιώνουν αρμονικά μία δεκαετία και οι οποίοι του αποκαλύπτουν, όχι μόνον άγνωστες πτυχές του βίου του, αλλά και όσα λεπτομερώς διαδραματίστηκαν κατά τη δολοφονία του στην Τεργέστη. Σήμερα που η ομοφυλοφιλία είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής, οι ήρωες των ιστοριών αφήνουν λανθάνουσες τις ομοφυλοφιλικές παρορμήσεις τους στα ενύπνια και στις καλλιτεχνικές τους επιλογές.
Μ. Θεοδοσοπούλου (Ελευθεροτυπία, 7/2010)
“Μόλις σας αντίκρισα για πρώτη φορά, ένιωσα πόσο συμφωνούσαν τα πνεύματά μας. Η μορφή σας με έκανε να συμπεράνω αυτό που επιθυμούσα, και βρήκα σ’ ένα ωραίο κορμί μια ψυχή καμωμένη για την αρετή, προικισμένη με την αίσθηση του Ωραίου”. Το ειδύλλιο διήρκεσε μόνο μερικές εβδομάδες, αλλά ο Βίνκελμαν τον ερωτεύτηκε παράφορα. Σε επιστολές του ομολογεί πως είναι ερωτευμένος με έναν Λεττονό! Όσο ήταν μαζί τον παρότρυνε να διαβάσει όμηρο, Πλούταρχο, τον Φαίδρο του Πλάτωνα, αλλά και τον αναγεννησιακό Μονταίνιο, του Αλεξάντερ Πόουπ και, κυρίως, τον Κάουλυ»
Αλέξανδρος Ίσαρης: Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο (Κίχλη, 2010)
Το πρώτο σκέλος του τίτλου, δηλαδή το όνομα Βίνκελμαν, είναι μόλις η δεύτερη φορά που εμφανίζεται στην ελληνική πεζογραφία, παρότι ο γερμανός ιστορικός της τέχνης και αρχαιολόγος Ιωάννης-Ιωακείμ Βίνκελμαν υπήρξε πολύ σημαντικός γι' αυτόν τον τόπο. Η πρώτη ήταν προ τριετίας, στο μυθιστόρημα του Τάκη Θεοδωρόπουλου, «Το αριστερό χέρι της Αφροδίτης». Εκεί, ο αφηγητής αναφέρει τους πιστούς της «Λευκής Ελλάδας» του Βίνκελμαν και την άποψή του ότι «το κλασικό κάλλος είναι συνώνυμο του φυσικού κάλλους». Στην ιστορία του Ισαρη παρατίθενται πλείστα όσα γύρω από την αισθητική του «πατέρα της Αρχαιολογίας», όπως τον αποκάλεσαν. Από την πίστη του ότι η ελληνική τέχνη ενσαρκώνει το ιδανικό κάλλος και ότι ο μόνος τρόπος για να γίνουν μεγάλα έργα, που θα φέρουν μια δεύτερη Αναγέννηση, είναι μιμούμενοι τους Ελληνες, μέχρι την επίδραση που είχε στους μεταγενέστερούς του. Ομως, όλα αυτά αποτελούν μάλλον το διάνθισμα παρά το κυρίως θέμα.Κεντρικός ήρωας της ιστορίας είναι ένας σκηνοθέτης, που έχει αρχίσει να γράφει το σενάριο της καινούριας ταινίας του με θέμα τον Βίνκελμαν. Τον κεντρίζει η υπόθεση της δολοφονίας του από έναν λαϊκό τύπο, με κίνητρο την κλοπή. Μια υπόθεση, που μένει σκοτεινή, όπως εκείνη του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Σύμφωνα με την αφήγηση, στην επιλογή του θέματος φτάνει τυχαία. Εκ των υστέρων, ωστόσο, όλα δείχνουν σαν προδιαγεγραμμένα. Ο ξαφνικός θάνατος της ιταλίδας συζύγου ενός φίλου του είναι αυτό που τον φέρνει από την οδό Βίνκελμαν του Μετς στη Βία Βίνκελμαν της Τεργέστης. Εκεί ρωτάει για την ονοματοθεσία του δρόμου τον συνοδό του, που συμπτωματικά ονομάζεται Πιερ Πάολο, όπως παιδί είχε ρωτήσει τον πατέρα του. Εχει ήδη μισοτελειωμένο ένα άλλο σενάριο. Σε εκείνο, η πρώτη ιδέα ήταν ο έρωτας δύο αδελφών. Αρχισε, όμως, να παγιώνεται μόνον όταν διάβασε την ιδεατή μορφή που δίνει ο Μούζιλ στον έρωτα αδελφού και αδελφής. Γι' αυτόν, όπως αφήνεται να διαφανεί, το ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι η αιμομιξία, αλλά η σύζευξη απαγορευμένου και ιδεατού. Σύζευξη που βρίσκει και στην περίπτωση του Βίνκελμαν. Αφ' ενός μεν, στην εποχή του Βίνκελμαν, δηλαδή στα μέσα του 18ου αιώνα, ο ομοφυλόφιλος έρωτας ήταν απαγορευμένος και όσοι ενέδιδαν καταδικάζονταν, ακόμη τότε, στον διά πυράς θάνατο, αφ' ετέρου, για εκείνον, ο έρωτας ήταν ταυτόσημος με τον έρωτα για το Ωραίο.
Αρχάγγελος ήταν το επίθετο του δολοφόνου τού Βίνκελμαν. Και ο ήρωας είχε γυρίσει μια ταινία μικρού μήκους, με θέμα έναν άνθρωπο, που καλεί σπίτι του για συντροφιά έναν άγνωστο, όπως ο Βίνκελμαν, ο Παζολίνι και μια σειρά άλλων επιφανών. Ο άγνωστος της ταινίας τού αποκαλύπτεται ότι ήταν ο ψυχοπομπός άγγελος, με άλλα λόγια ο ίδιος ο θάνατος. Ο ήρωας εξομολογείται στη γυναίκα του ότι η ιστορία του Βίνκελμαν «τον αφορά προσωπικά». Προσπαθεί να εκλογικεύσει τους φόβους του, αραδιάζοντας αριθμητικές και άλλες συμπτώσεις. Τελικά, τα δυσοίωνα προαισθήματά του επαληθεύονται μ' ένα παράδοξο ατύχημα που έρχεται ως κατάληξη, δίνοντας έτσι μεταφυσική διάσταση στην ιστορία. Ταυτόχρονα, η αφήγηση υποβάλλει και τις διεργασίες του ασυνείδητου. Ο σκηνοθέτης δεν πληροφορήθηκε για την ομοφυλοφιλία του Βίνκελμαν από το λήμμα νεότερης εγκυκλοπαίδειας, το οποίο αναπαράγει με αποκομμένη την επίμαχη πρόταση. Τη διαισθάνθηκε, γιατί ανήκει κι αυτός «στον κόσμο του Βίνκελμαν». Από τον ίδιο κόσμο προέρχονται και οι δύο τεργεστίνοι μελετητές του, που συμβιώνουν αρμονικά μία δεκαετία και οι οποίοι του αποκαλύπτουν, όχι μόνον άγνωστες πτυχές του βίου του, αλλά και όσα λεπτομερώς διαδραματίστηκαν κατά τη δολοφονία του στην Τεργέστη. Σήμερα που η ομοφυλοφιλία είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής, οι ήρωες των ιστοριών αφήνουν λανθάνουσες τις ομοφυλοφιλικές παρορμήσεις τους στα ενύπνια και στις καλλιτεχνικές τους επιλογές.
Μ. Θεοδοσοπούλου (Ελευθεροτυπία, 7/2010)
17.3.12
ΒΙΝΚΕΛΜΑΝ Ή ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ 1
«Υπάρχουν άλλα ντοκουμέντα για την ερωτική ζωή του Βίνκελμαν;»«Ναι», είπε με ζήλο ο Αντόνιο, «από τη γερμανική του περίοδο. Το 1742, όταν ήταν είκοσι πέντε χρονών, έγινε παιδαγωγός του συνομηλίκου του Φρήντριχ Βίλχελμ Λάμπρεχτ, τον οποίο ερωτεύτηκε από την πρώτη στιγμή και με τον οποίο έφυγαν αργότερα στο Ζέεχαουζεν, όπου συγκατοίκησαν ως το 1746. όποτε ερωτευόταν ο Βίνκελμαν, ανακαλούσε όσα είχε διαβάσει για τις μεγάλες ανδρικές φιλίες της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας. Τα πρότυπά του ήταν ο Πάτροκλος και ο Αχιλλέας, ο Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων, ο Ηρακλής και ο Ύλας. Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Ο Μπεργκ τον εγκατέλειψε για πάντα, χωρίς να τον ευχαριστήσει ποτέ για την αφιέρωση του βιβλίου του, και αργότερα παντρεύτηκε, ενώ ο Λάμπρεχτ έφυγε για να γίνει κρατικός υπάλληλος, χωρίς να επιστρέψει ένα μεγάλο ποσό που του είχε δανείσει ο Βίνκελμαν. Την ίδια περίπου εποχή εμφανίστηκε στη ζωή του ένας άλλος νεαρός, ο Φρήντριχ φον Μπύλοβ, γιός ενός πρώην πρέσβη στη Στοκχόλμη. Όταν χώρισαν, ο Βίνκελμαν έγραψε: “Για μένα έχουν χαθεί τα πάντα: η τιμή, η χαρά, η ησυχία, η ευχαρίστηση’ και όλ’ αυτά επειδή δεν μπορώ να σε βλέπω και να απολαμβάνω (…) Τα μάτια μου δακρύζουν μόνο για σένα (….) Θα σ’ αγαπώ όσο ζω (….)”»
Αλέξανδρος Ίσαρης: Βίνκελμαν ή το Πεπρωμένο (Κίχλη, 2010)
Ένας σκηνοθέτης βρίσκεται για λίγο στην Τεργέστη και ανακαλύπτει πως, κατά έναν ανεξήγητο τρόπο, η ζωή του συνδέεται με το πεπρωμένο του διάσημου Γερμανού αρχαιολόγου Βίνκελμαν, που δολοφονήθηκε στην ίδια πόλη το 1768 δύο διανοούμενοι αναζητούν ερωτική διέξοδο σε ένα μπαρ που προμηθεύει αλλοδαπές, αλλά η πολλά υποσχόμενη βραδιά τους τελειώνει άδοξα' μια τρυφερή ελεγεία για την πεθαμένη μητέρα του συγγραφέα και τον χαμένο παράδεισο της παιδικής ηλικίας' ένας ''ευτυχής'' οικογενειάρχης έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον πόνο μέσα από τη γνωριμία του με έναν απελπισμένο από τις ερωτικές του σχέσεις νεαρό' μια τυπική αθηναϊκή συντροφιά καλλιτεχνών και διανοουμένων επιδεικνύει όλη την κενοδοξία της κατά τη διάρκεια μιας συνάθροισης με εντελώς απρόσμενη κατάληξη.16.3.12
Η ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΑΘΛΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
Διατροφή των αθλητών στην αρχαιότητα
Αν θεωρήσουμε τον Aιλϊανό αξιόπιστη πηγή, ο πρώτος αθλητής που ακολούθησε ποτέ ειδική διατροφή ήταν ο Ίκκος από τον Τάραντα, που έζησε κατά τον 5ο αιώνα π.Χ. Ο Πλάτων επιβεβαιώνει πως ακολουθούσε πολύ πειθαρχημένο πρόγραμμα, με την έκφραση «γεύμα του Ίκκου» να γίνεται παροιμιώδης. Ωστόσο, ο Μίλων από τον Κρότωνα, ολυμπιονίκης πάλης, κατείχε τη φήμη πως κατανάλωνε 7,5 λίτρα κρασιού και 9 κιλά ψωμί και κάμποσο κρέας καθημερινά. Πριν από αυτόν, οι αθλητές της κλασικής εποχής ακολουθούσαν δίαιτα στηριγμένη στις ξηρές τροφές (ξηροφαγία), όπως για παράδειγμα στα ξηρά σύκα, το τυρί και το ψωμί. Ο Πυθαγόρας ενδέχεται να είναι ο πρώτος που συμβουλεύει τους αθλητές να καταναλώνουν κρέας.
Ακολούθως, οι προπονητές συνιστούν μια προκαθορισμένη διατροφή : για να κατακτήσει κάποιος έναν ολυμπιακό τίτλο «πρέπει να ακολουθεί ιδιαίτερη διατροφή, να μην τρώει επιδόρπια, να μην πίνει παγωμένο νερό και να μην καταναλώνει ποτήρια κρασιού όποτε του κάνει κέφι». Η διατροφή αυτή πρέπει να είχε ως βάση το κρέας, πληροφορία που επιβεβαιώνει ο Παυσανίας.
Ο ιατρός Γαληνός αποδοκιμάζει τους συγχρόνους του αθλητές επειδή καταναλώνουν ωμό κρέας που ακόμη στάζει αίμα. Θεωρεί πως η συνήθεια αυτή προκαλεί πύκνωση της σαρκικής μάζας εξαφανίζοντας την εσωτερική θερμότητα του σώματος, οδηγώντας σταδιακά τον αθλητή στο θάνατο. Αντίθετα, υποστηρίζει πως η διατροφή πρέπει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε αθλητή και να βασίζεται στις συμβουλές εξειδικευμένου ιατρού.
«Θέλω να νικήσω στους Ολυμπιακούς αγώνες [...]
Πρέπει να αποδεχθείς μια πειθαρχία, να υποβληθείς σε δίαιτα, να απέχεις από τις λιχουδιές, να ασκείσαι αναγκαστικά σε ορισμένη ώρα, και με την ζέστη και με το κρύο, να μην πίνεις παγωμένα ποτά, ούτε κρασί όταν έχεις την ευκαιρία. Με λίγα λόγια πρέπει να παραδοθείς στον προπονητή σου σαν σε γιατρό» (Επίκτητος)
Όπως βλέπουμε η επιτυχία δεν είναι μικρή δουλειά και όλα είναι μελετημένα για να ευνοήσουν την νίκη. Από πολύ νωρίς ο γυμναστής επιβλέπει ακόμα και την διατροφή των αθλητών του. Για πολύ καιρό συνιστούν στους αθλητές τους να τρέφονται με γαλακτοκομικά ή με ξηρά σύκα κι έπειτα κάθε άθλημα θα αναπτύξει τα δικά του ''κόλπα''. Ο Ίκκος ο Ταραντίνος (πενταθλητής νικητής το 476 π.Χ) υπερασπίζεται την σεξουαλική αποχή πριν τους αγώνες. Ο Άσυλος ο Κροτωνιάτης (δρομέας) ευνοεί την ελαφριά διατροφή, ενώ οι αθλητές της πάλης καταναλώνουν εντυπωσιακές ποσότητες κρέατος, έπειτα από την ανακάλυψη των ενεργειακών του αρετών από τον Πυθαγόρα. Αργότερα ο Ιπποκράτης, ο Γαληνός ή ακόμη και ο Φιλόστρατος, θα γράψουν με την σειρά τους τις δικές τους συμβουλές. "Η πραγματεία περί γυμναστικής" του Φιλόστρατου θα είναι ένα μεγάλο συμπίλημα από δεδομένα και κριτικές ενάντια σε κάποιες μεθόδους και στις παρεκτροπές τους.
Science illustrated, 8/2008
ΣΤΑ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ
Το σχολείο των καλλιτεχνών ήταν τα γυμναστήρια, όπου οι νέοι άνθρωποι, προστατευόμενοι από τη δημόσια αιδημοσύνη, ασκούνταν ολόγυμνοι. Ο σοφός και ο καλλιτέχνης πήγαιναν εκεί: ο Σωκράτης για να διδάξει τον Χαρμίδη, τον Αυτόλυκο, τον Λύση’ ένα Φειδίας για να πλουτίσει την τέχνη του αντλώντας από αυτά τα όμορφα πλάσματα. Μάθαιναν εκεί τις κινήσεις των μυών, τις στάσεις του σώματος’ σπούδαζαν τις σιλουέτες και τα περιγράμματά τους με βάση το αποτύπωμα που άφηναν οι παλαιστές στην άμμο.
Η πανέμορφη γυμνότητα των σωμάτων φανερωνόταν εδώ σε τόσο ποικιλόσχημες, τόσο φυσικές, τόσο ευγενικές στάσεις και θέσεις, που ένα κατ’ επάγγελμα μοντέλο, όπως αυτά τα οποία χρησιμοποιούνται για τα σχέδια των σπουδαστών της Ακαδημίας μας δεν μπορεί να τις λάβει. […]
Η εισαγωγική σκηνή πολλών διαλόγων του Πλάτωνα, που η αφετηρία τους τοποθετείται στα γυμναστήρια της Αθήνας, μας δίνει μιάν εικόνα για τις ευγενικές ψυχές των νέων και μας επιτρέπει να συμπεράνουμε –και από αυτό- ανάλογης μορφής πράξεις και στάσεις τους σ’ αυτούς τους χώρους κατά τη διάρκεια των σωματικών ασκήσεών τους.
Ι.Ι. Βίνκελμαν: Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική (Ίνδικτος, 2001)
Μετάφραση: Ν.Μ Σκουτερόπουλος
Η πανέμορφη γυμνότητα των σωμάτων φανερωνόταν εδώ σε τόσο ποικιλόσχημες, τόσο φυσικές, τόσο ευγενικές στάσεις και θέσεις, που ένα κατ’ επάγγελμα μοντέλο, όπως αυτά τα οποία χρησιμοποιούνται για τα σχέδια των σπουδαστών της Ακαδημίας μας δεν μπορεί να τις λάβει. […]
Η εισαγωγική σκηνή πολλών διαλόγων του Πλάτωνα, που η αφετηρία τους τοποθετείται στα γυμναστήρια της Αθήνας, μας δίνει μιάν εικόνα για τις ευγενικές ψυχές των νέων και μας επιτρέπει να συμπεράνουμε –και από αυτό- ανάλογης μορφής πράξεις και στάσεις τους σ’ αυτούς τους χώρους κατά τη διάρκεια των σωματικών ασκήσεών τους.
Ι.Ι. Βίνκελμαν: Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική (Ίνδικτος, 2001)
Μετάφραση: Ν.Μ Σκουτερόπουλος
15.3.12
Η ΥΨΗΛΟΚΟΡΜΗ, ΑΡΡΕΝΩΠΗ ΚΟΨΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Ισχυρό κέντρισμα για την άσκηση του σώματος αποτελούσαν για όλους τους Έλληνες νέους οι μεγάλοι αγώνες, και οι νόμοι όριζαν προετοιμασία δέκα μηνών για τους Ολυμπιακούς αγώνες, και μάλιστα στην Ηλίδα, τον τόπο διεξαγωγής των αγώνων. Τα πιο μεγάλα βραβεία δεν τα έπαιρναν πάντοτε αθλητές στην ανδρική ηλικία αλλά συχνά νέοι άνθρωποι, καθώς δείχνουν οι ωδές του Πινδάρου. Να εξομοιωθούν με τον θεϊκό Διαγόρα ήταν οι βαθύτερη επιθυμία των νέων. […]
Με αυτές τις ασκήσεις τα σώματα έπαιρναν την υψηλόκορμη, αρρενωπή κοψιά που οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν δώσει στα αγάλματα τους χωρίς απατηλά και περιττά προσθέματα. Οι νεαροί Σπαρτιάτες υποχρεώνονταν να εμφανίζονται κάθε δέκα μέρες γυμνοί μπροστά στους εφόρους, οι οποίοι όριζαν αυστηρότερη δίαιτα σε όσους άρχιζαν να παχαίνουν. Υπήρχε μάλιστα ανάμεσα στους νόμους του Πυθαγόρα ένας ο οποίος επέβαλλε την αποφυγή του περιττού σωματικού πάχους. Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κατά τους αρχαϊκούς χρόνους επιτρεπόταν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας στους έλληνες νέους που δήλωναν συμμετοχή σε αγώνα πάλης μόνο η γαλακτοφαγία.
Ι.Ι. Βίνκελμαν: Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική (Ίνδικτος, 2001)
Μετάφραση: Ν.Μ Σκουτερόπουλος
Με αυτές τις ασκήσεις τα σώματα έπαιρναν την υψηλόκορμη, αρρενωπή κοψιά που οι Έλληνες καλλιτέχνες έχουν δώσει στα αγάλματα τους χωρίς απατηλά και περιττά προσθέματα. Οι νεαροί Σπαρτιάτες υποχρεώνονταν να εμφανίζονται κάθε δέκα μέρες γυμνοί μπροστά στους εφόρους, οι οποίοι όριζαν αυστηρότερη δίαιτα σε όσους άρχιζαν να παχαίνουν. Υπήρχε μάλιστα ανάμεσα στους νόμους του Πυθαγόρα ένας ο οποίος επέβαλλε την αποφυγή του περιττού σωματικού πάχους. Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κατά τους αρχαϊκούς χρόνους επιτρεπόταν κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας στους έλληνες νέους που δήλωναν συμμετοχή σε αγώνα πάλης μόνο η γαλακτοφαγία.
Ι.Ι. Βίνκελμαν: Σκέψεις για τη μίμηση των ελληνικών έργων στη ζωγραφική και τη γλυπτική (Ίνδικτος, 2001)
Μετάφραση: Ν.Μ Σκουτερόπουλος
14.3.12
ΔΙΧΑΖΕΙ Η ΝΕΑ "ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΗ" ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ
Διχάζει η νέα «ομοφοβική» νομοθεσία της Αγίας ΠετρούποληςΟ κυβερνήτης απαγόρευσε την «προπαγάνδα υπέρ των ομοφυλοφίλων»
tovima.gr, 13-3-2012
Είκοσι χρόνια μετά την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας στη Ρωσία, η νομοθεσία κατά των γκέϊ επανέρχεται δριμύτερη. Η Αγία Πετρούπολη έγινε η τέταρτη πόλη που απαγόρευσε διά νόμου την «προπαγάνδα υπέρ των ομοφυλοφίλων».
Ο νόμος, τον οποίον υπέγραψε ο κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης την περασμένη εβδομάδα, συνοδεύτηκε από ηχηρές εκκλήσεις από γνωστούς ρώσους πολιτικούς και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας να ισχύσει σε ομοσπονδιακό επίπεδο.
Ο Ντμίτρι Περσίν, επικεφαλής του συμβουλίου νεολαίας της Εκκλησίας, επανέλαβε την έκκληση την Δευτέρα, αφού επαίνεσε τον νόμο της Αγίας Πετρούπολης επειδή «ενισχύει την προστασία των παιδιών από την χειραγώγηση των πληροφοριών από μειονότητες, οι οποίες προωθούν την σοδομία».
Οι διατάξεις του νόμου είναι ασαφείς - ποινικοποιούν «δημόσιες ενέργειες με στόχο την προπαγάνδα υπέρ της σοδομίας, του λεσβιασμού, της αμφιφυλοφιλίας, και της αλλαγής φύλου στους ανηλίκους». Οσοι συλληφθούν για παράβαση του νόμου θα αντιμετωπίζουν πρόστιμο από 5.000 ρούβλια (128 ευρώ) έως 500.000 ρούβλια.
Ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων λένε ότι ο νόμος είναι μέρος μιας ευρύτερης κυβερνητικής πρωτοβουλίας, την οποία υποστηρίζει η συντηρητική Ορθόδοξη Εκκλησία της χώρας, για την καταστολή της λαϊκής διαμαρτυρίας, της δράσης της κοινωνίας των πολιτών και της απελευθέρωσης της κοινωνίας.
«Η τάση στη Ρωσία κινείται προς τον περιορισμό της ελευθερίας του λόγου, στοχοποιώντας κάθε ομάδα που διεκδικεί με κάποιο τρόπο τα δικαιώματά της», είπε ο Γιούρι Γκαβρίκοφ, επικεφαλής της «Ισότητας», μίας από τις αρκετές οργανώσεις για τα δικαιώματα των γκέϊ στην Αγία Πετρούπολη.
«Κανένας δεν γνωρίζει πώς θα εφαρμοστεί ο νόμος. Ο κύριος στόχος φαίνεται ότι είναι ο περιορισμός των δικαιωμάτων όσων έχουν κοινωνική δραστηριότητα. Αλλά με την ευρύτερη έννοιά του, μπορεί να σημαίνει τον περιορισμό εκθέσεων, θεατρικών έργων, προβολών ταινιών - των πολιτισμικών δραστηριοτήτων», πρόσθεσε ο Γκαβρίκοφ.
ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
Από τη Δευτέρα 12 Μαρτίου στην Ακτή Δυμαίων στην Πάτρα θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων το έργο «ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ», σε κείμενο και σκηνοθεσία Βάνας Πεφάνη.
Το έργο αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή του Ζαν Ζενέ, σε συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και με την υποστήριξη της κοινωφελούς επιχείρησης Δήμου Πατρέων Καρναβάλι Πάτρας. Ένα σκληρό, σύγχρονο μιούζικαλ με σαφείς επιρροές απ' την κινηματογραφική ταινία ΑLL THAT JAZZ.
Η επιλογή να γίνει το πρώτο ανέβασμα του έργου «ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ» στην Πάτρα δεν έγινε τυχαία. Η παράστασή μας βρήκε στην ΑΚΤΗ ΔΥΜΑΙΩΝ τον ιδανικό χώρο για την πραγματοποίηση της. Το έργο μας εκτυλίσσεται σ ένα λιμάνι, όπου υπάρχει ένα διάσημο σ' όλο τον κόσμο μαγαζί - καμπαρέ που το λένε ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ιδιοκτήτρια αυτού του μαγαζιού είναι η μαντάμ Λυζιέν και ζει εκεί μαζί με τον άντρα της και τον εραστή της, τον Ρομπέρ. Σ αυτό το λιμάνι φτάνει ένα πλοίο και φέρνει τον Τζο (αδελφό του Ρομπέρ) και τον υποπλοίαρχο Σεμπλόν. Αυτοί οι ξένοι θα ταράξουν την ηρεμία και όταν φύγουν τίποτα δεν θα' ναι ίδιο για τους κατοίκους του λιμανιού.
Έτσι η ΑΚΤΗ ΔΥΜΑΙΩΝ μετονομάζεται για την παράσταση μας ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και περιμένει το κοινό να το φιλοξενήσει για μιάμιση ώρα. Οι θεατές είναι οι πελάτες του μαγαζιού και ζουν μαζί με τους ιδιοκτήτες του αυτά που συμβαίνουν με τον ερχομό των ξένων.
Θα διασκεδάσουν με το μουσικό πρόγραμμα και τα σώου των κοριτσιών, θα συγκινηθούν με χαμένες αγάπες, θα γίνουν συνένοχοι μιας προδοσίας, θα ζήσουν από κοντά την περίεργη ομορφιά του υποκόσμου και θα προβληματιστούν για το πόσο κοντά βρίσκεται στον δικό μας κόσμο.
Εξ άλλου το καλό από το κακό απέχει μόνο ένα γράμμα.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ:
Υπάρχει δικαιοσύνη σ' αυτό τον κόσμο; Υπάρχει τιμωρία; Οι “κακοί” βρίσκονται στη φυλακή και οι καλοί δικαιώνονται;
Ο Ζενέ μας ξεναγεί στον κόσμο των ηρώων των έργων του και ταυτόχρονα γίνεται μέρος της ζωής τους. Το περιθώριο, η εγκληματικότητα, η πορνεία και η ομοφυλοφιλία είναι οι πρωταγωνιστές του. Η πραγματικότητα και η φαντασία του συγγραφέα μπλέκονται τόσο, που αδυνατείς να καταλάβεις ποια είναι ποια. Ο κόσμος του Ζενέ – πιο επίκαιρος από ποτέ σήμερα - γίνεται ο καθρέφτης του κόσμου μας. Μας πληγώνει, μας τρομάζει, μας έλκει και μας απωθεί ταυτόχρονα. Μας αφήνει μετέωρους, με μόνο καταφύγιο τον εαυτό μας.
Info:
«ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»
Ένα κείμενο της Βάνας Πεφάνη για τον Ζαν Ζενέ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ. ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
ΚΕΙΜΕΝΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βανα Πεφανη
ΣΚΗΝΙΚΑ: Γιώργος Λυντζέρης
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ιωάννα Ζαφειροπούλου
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΩΝ: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
ΒΙΝΤΕΟ: Νίκος Γιαβρόπουλος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Άρης Δαβαράκης
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΧΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: DNA LAB. Αλέξανδρος Χρηστάρας -Μιχάλης Νιβολιανίτης
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ: Σοφία Μιχαήλ
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ: Μαρία Αλανιάδη
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Βασταρδής - Νίκος Σταυρόπουλος
Κατασκευή κοστουμιών: Τζούλια Κριθαριώτη
Πιανίστας: Τζοννυ Ανδριόπουλος
Περούκες: Άδωνις
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Λούκια Σιμονοβίκη
ΑΦΙΣΑ - Μπάνερ: Κώστας Καραγιάννης
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Παναγιώτης Πετράκης, Κυριάκος Κοσμίδης, Νίκος Νίκας, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Βάνα Πεφάνη, Άντρια Ράπτη, Νικολίνα Μουαΐμη, Δημήτρης Κατσής, Σταυρούλα Οικονόμου και ο Γιώργος Στριφτάρης (βίντεο)
Ακατάλληλη για ανήλικους κάτω των 18 ετών (ethnos.gr)
Το έργο αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή του Ζαν Ζενέ, σε συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και με την υποστήριξη της κοινωφελούς επιχείρησης Δήμου Πατρέων Καρναβάλι Πάτρας. Ένα σκληρό, σύγχρονο μιούζικαλ με σαφείς επιρροές απ' την κινηματογραφική ταινία ΑLL THAT JAZZ.
Η επιλογή να γίνει το πρώτο ανέβασμα του έργου «ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ» στην Πάτρα δεν έγινε τυχαία. Η παράστασή μας βρήκε στην ΑΚΤΗ ΔΥΜΑΙΩΝ τον ιδανικό χώρο για την πραγματοποίηση της. Το έργο μας εκτυλίσσεται σ ένα λιμάνι, όπου υπάρχει ένα διάσημο σ' όλο τον κόσμο μαγαζί - καμπαρέ που το λένε ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. Ιδιοκτήτρια αυτού του μαγαζιού είναι η μαντάμ Λυζιέν και ζει εκεί μαζί με τον άντρα της και τον εραστή της, τον Ρομπέρ. Σ αυτό το λιμάνι φτάνει ένα πλοίο και φέρνει τον Τζο (αδελφό του Ρομπέρ) και τον υποπλοίαρχο Σεμπλόν. Αυτοί οι ξένοι θα ταράξουν την ηρεμία και όταν φύγουν τίποτα δεν θα' ναι ίδιο για τους κατοίκους του λιμανιού.
Έτσι η ΑΚΤΗ ΔΥΜΑΙΩΝ μετονομάζεται για την παράσταση μας ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και περιμένει το κοινό να το φιλοξενήσει για μιάμιση ώρα. Οι θεατές είναι οι πελάτες του μαγαζιού και ζουν μαζί με τους ιδιοκτήτες του αυτά που συμβαίνουν με τον ερχομό των ξένων.
Θα διασκεδάσουν με το μουσικό πρόγραμμα και τα σώου των κοριτσιών, θα συγκινηθούν με χαμένες αγάπες, θα γίνουν συνένοχοι μιας προδοσίας, θα ζήσουν από κοντά την περίεργη ομορφιά του υποκόσμου και θα προβληματιστούν για το πόσο κοντά βρίσκεται στον δικό μας κόσμο.
Εξ άλλου το καλό από το κακό απέχει μόνο ένα γράμμα.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ:
Υπάρχει δικαιοσύνη σ' αυτό τον κόσμο; Υπάρχει τιμωρία; Οι “κακοί” βρίσκονται στη φυλακή και οι καλοί δικαιώνονται;
Ο Ζενέ μας ξεναγεί στον κόσμο των ηρώων των έργων του και ταυτόχρονα γίνεται μέρος της ζωής τους. Το περιθώριο, η εγκληματικότητα, η πορνεία και η ομοφυλοφιλία είναι οι πρωταγωνιστές του. Η πραγματικότητα και η φαντασία του συγγραφέα μπλέκονται τόσο, που αδυνατείς να καταλάβεις ποια είναι ποια. Ο κόσμος του Ζενέ – πιο επίκαιρος από ποτέ σήμερα - γίνεται ο καθρέφτης του κόσμου μας. Μας πληγώνει, μας τρομάζει, μας έλκει και μας απωθεί ταυτόχρονα. Μας αφήνει μετέωρους, με μόνο καταφύγιο τον εαυτό μας.
Info:
«ΕΝΑΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»
Ένα κείμενο της Βάνας Πεφάνη για τον Ζαν Ζενέ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 12 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ. ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
ΚΕΙΜΕΝΟ - ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βανα Πεφανη
ΣΚΗΝΙΚΑ: Γιώργος Λυντζέρης
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Ιωάννα Ζαφειροπούλου
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΦΩΤΩΝ: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
ΒΙΝΤΕΟ: Νίκος Γιαβρόπουλος
ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
ΣΤΙΧΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ: Άρης Δαβαράκης
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΗΧΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: DNA LAB. Αλέξανδρος Χρηστάρας -Μιχάλης Νιβολιανίτης
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΚΙΝΗΣΗΣ: Σοφία Μιχαήλ
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΥ: Μαρία Αλανιάδη
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Γιάννης Βασταρδής - Νίκος Σταυρόπουλος
Κατασκευή κοστουμιών: Τζούλια Κριθαριώτη
Πιανίστας: Τζοννυ Ανδριόπουλος
Περούκες: Άδωνις
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ: Λούκια Σιμονοβίκη
ΑΦΙΣΑ - Μπάνερ: Κώστας Καραγιάννης
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Παναγιώτης Πετράκης, Κυριάκος Κοσμίδης, Νίκος Νίκας, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Βάνα Πεφάνη, Άντρια Ράπτη, Νικολίνα Μουαΐμη, Δημήτρης Κατσής, Σταυρούλα Οικονόμου και ο Γιώργος Στριφτάρης (βίντεο)
Ακατάλληλη για ανήλικους κάτω των 18 ετών (ethnos.gr)
13.3.12
I AM MY OWN WIFE
Ο υποκριτικός άθλος του Χάρη Αττώνη
Του Παναγιώτη Σιάνη (topontiki.gr, 8-3-2012)
Ένα πολύ ιδιαίτερο και πολυβραβευμένο έργο, που θέλει τον μοναδικό επί σκηνής ηθοποιό να ενσαρκώνει και τους 40 ρόλους που εμφανίζονται, παίζεται από τα τέλη Ιανουαρίου στην υπόγεια σκηνή του Bios. Το κείμενο περιστρέφεται γύρω από τη συναρπαστική, μυστηριακή και αντιφατική ζωή της Charlotte Von Mahlsdorf, ενός νέου που στην εφηβεία του αποφάσισε να πετάξει τα ανδρικά παντελόνια και το όνομά του Lothar Berfelde και να ζήσει σαν γυναίκα, χωρίς να κάνει όμως καμία προσπάθεια να αποκτήσει «θηλυκά χαρακτηριστικά». Κι όταν κοντά στα 40 του η μητέρα του θα τον ρωτήσει πότε θα αφήσει τα αστεία για να παντρευτεί, η Σαρλότ θα απαντήσει δίνοντας και τον τίτλο του έργου: «I Am My Own Wife» («Εγώ είμαι η σύζυγός μου»).
Το θεατρικό κείμενο που παρακολουθεί με γοργό ρυθμό τη διαδρομή της Charlotte από την «αμαρτωλή» Γερμανία του μεσοπολέμου στη φρίκη του Γ’ Ράιχ, στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία και στη συνέχεια στην επανένωση των δύο Γερμανιών, προέκυψε από τις απομαγνητοφωνήσεις των συζητήσεων της Charlotte με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Doug Wright στη δεκαετία του ’90. Ένα αγόρι που έζησε σαν γυναίκα, μέλος του φασιστικού κόμματος, που δηλώνει ότι στα 15 του σκότωσε μ’ ένα τσεκούρι τον πατέρα του και με την πτώση του Γ’ Ράιχ το σκάει από το αναμορφωτήριο ξεμένοντας στο κομμουνιστικό Ανατολικό Βερολίνο. Εκεί βρίσκεται να μαζεύει αντίκες και οικιακά αντικείμενα όσων έφυγαν στη Δύση, μετατρέποντας την εγκαταλελειμμένη έπαυλη των Mahlsdorf σε μουσείο. Από το ’70 και μετά άρχισε να μαζεύει στα υπόγεια της έπαυλης όλους τους γκέι της πόλης. Όταν η επανενωμένη Γερμανία τη βραβεύσει, θα αρχίσουν οι καταγγελίες ότι ήταν πράκτορας της Στάζι και ότι «εξαγόραζε» την ανοχή των αρχών με αντάλλαγμα πληροφορίες για τους θαμώνες του άτυπου gay bar της.
Όλα αυτά τα καταιγιστικά στοιχεία μιας απίστευτης ζωής δημιουργούν το γοητευτικό υλικό μιας παράστασης που στήθηκε πάνω στον μοναδικό ερμηνευτή Χάρη Αττώνη. Ο σκηνοθέτης Σήφης Βαρδάκης δούλεψε με τον Αττώνη πάνω στις λεπτομέρειες του κειμένου, χωρίς περιττές σκηνοθετικές δεξιοτεχνίες, με στόχο να αναδειχθεί η ουσία και η περσόνα της Charlotte.
Ο Χάρης Αττώνης πραγματοποιεί έναν υποκριτικό άθλο σφραγίζοντας με την «ύποπτη» γλυκύτητα - θηλυκότητα τη Charlotte του. Χωρίς επιτήδευση, χωρίς μανιέρες, χωρίς να κραυγάζει τον τραβεστισμό της, την υποδύεται λιτά, περιεκτικά, φωτίζοντας όλες τις αντιφάσεις, τα κενά, τα ρήγματα της αλλοπρόσαλλης ζωής της. Ο Χάρης Αττώνης κατορθώνει να περνάει μέσα σε δευτερόλεπτα σ’ όλους τους υπόλοιπους ρόλους, κάνοντας εντελώς διακριτές τις προσωπικότητές τους, χωρίς να μπερδεύει τον θεατή, ακόμα και όταν εξελίσσεται στη σκηνή ένας γρήγορος και κοφτός «διάλογος». Το κείμενο έτσι κι αλλιώς είναι μια άσκηση δεξιοτεχνίας για ηθοποιό - ρολίστα σε μια παράσταση που δεν σε αφήνει δευτερόλεπτο να «φύγεις» από εκεί. Στα συν της παράστασης τα σκηνικά της νέας και πολλά υποσχόμενης εικαστικού Ρεβέκκας Μουστάκη - Ζέη, που εκπλήσσουν με τη λεπτομερή αποτύπωσή τους.
Info: Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη έως 3 Απριλίου. Bios, Πειραιώς 85, τηλ.: 210 3425335.
Του Παναγιώτη Σιάνη (topontiki.gr, 8-3-2012)
Ένα πολύ ιδιαίτερο και πολυβραβευμένο έργο, που θέλει τον μοναδικό επί σκηνής ηθοποιό να ενσαρκώνει και τους 40 ρόλους που εμφανίζονται, παίζεται από τα τέλη Ιανουαρίου στην υπόγεια σκηνή του Bios. Το κείμενο περιστρέφεται γύρω από τη συναρπαστική, μυστηριακή και αντιφατική ζωή της Charlotte Von Mahlsdorf, ενός νέου που στην εφηβεία του αποφάσισε να πετάξει τα ανδρικά παντελόνια και το όνομά του Lothar Berfelde και να ζήσει σαν γυναίκα, χωρίς να κάνει όμως καμία προσπάθεια να αποκτήσει «θηλυκά χαρακτηριστικά». Κι όταν κοντά στα 40 του η μητέρα του θα τον ρωτήσει πότε θα αφήσει τα αστεία για να παντρευτεί, η Σαρλότ θα απαντήσει δίνοντας και τον τίτλο του έργου: «I Am My Own Wife» («Εγώ είμαι η σύζυγός μου»).
Το θεατρικό κείμενο που παρακολουθεί με γοργό ρυθμό τη διαδρομή της Charlotte από την «αμαρτωλή» Γερμανία του μεσοπολέμου στη φρίκη του Γ’ Ράιχ, στην κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία και στη συνέχεια στην επανένωση των δύο Γερμανιών, προέκυψε από τις απομαγνητοφωνήσεις των συζητήσεων της Charlotte με τον Αμερικανό δημοσιογράφο Doug Wright στη δεκαετία του ’90. Ένα αγόρι που έζησε σαν γυναίκα, μέλος του φασιστικού κόμματος, που δηλώνει ότι στα 15 του σκότωσε μ’ ένα τσεκούρι τον πατέρα του και με την πτώση του Γ’ Ράιχ το σκάει από το αναμορφωτήριο ξεμένοντας στο κομμουνιστικό Ανατολικό Βερολίνο. Εκεί βρίσκεται να μαζεύει αντίκες και οικιακά αντικείμενα όσων έφυγαν στη Δύση, μετατρέποντας την εγκαταλελειμμένη έπαυλη των Mahlsdorf σε μουσείο. Από το ’70 και μετά άρχισε να μαζεύει στα υπόγεια της έπαυλης όλους τους γκέι της πόλης. Όταν η επανενωμένη Γερμανία τη βραβεύσει, θα αρχίσουν οι καταγγελίες ότι ήταν πράκτορας της Στάζι και ότι «εξαγόραζε» την ανοχή των αρχών με αντάλλαγμα πληροφορίες για τους θαμώνες του άτυπου gay bar της.
Όλα αυτά τα καταιγιστικά στοιχεία μιας απίστευτης ζωής δημιουργούν το γοητευτικό υλικό μιας παράστασης που στήθηκε πάνω στον μοναδικό ερμηνευτή Χάρη Αττώνη. Ο σκηνοθέτης Σήφης Βαρδάκης δούλεψε με τον Αττώνη πάνω στις λεπτομέρειες του κειμένου, χωρίς περιττές σκηνοθετικές δεξιοτεχνίες, με στόχο να αναδειχθεί η ουσία και η περσόνα της Charlotte.
Ο Χάρης Αττώνης πραγματοποιεί έναν υποκριτικό άθλο σφραγίζοντας με την «ύποπτη» γλυκύτητα - θηλυκότητα τη Charlotte του. Χωρίς επιτήδευση, χωρίς μανιέρες, χωρίς να κραυγάζει τον τραβεστισμό της, την υποδύεται λιτά, περιεκτικά, φωτίζοντας όλες τις αντιφάσεις, τα κενά, τα ρήγματα της αλλοπρόσαλλης ζωής της. Ο Χάρης Αττώνης κατορθώνει να περνάει μέσα σε δευτερόλεπτα σ’ όλους τους υπόλοιπους ρόλους, κάνοντας εντελώς διακριτές τις προσωπικότητές τους, χωρίς να μπερδεύει τον θεατή, ακόμα και όταν εξελίσσεται στη σκηνή ένας γρήγορος και κοφτός «διάλογος». Το κείμενο έτσι κι αλλιώς είναι μια άσκηση δεξιοτεχνίας για ηθοποιό - ρολίστα σε μια παράσταση που δεν σε αφήνει δευτερόλεπτο να «φύγεις» από εκεί. Στα συν της παράστασης τα σκηνικά της νέας και πολλά υποσχόμενης εικαστικού Ρεβέκκας Μουστάκη - Ζέη, που εκπλήσσουν με τη λεπτομερή αποτύπωσή τους.
Info: Παραστάσεις κάθε Δευτέρα και Τρίτη έως 3 Απριλίου. Bios, Πειραιώς 85, τηλ.: 210 3425335.
"ΘΕΡΙΖΟΥΝ" ΤΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΞ ΜΕΤΑ ΤΑ 45
«Θερίζουν» τα νοσήματα του σεξ μετά τα 45
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (tanea.gr)
«Μην ξεχνάτε το προφυλακτικό»: αυτό συνιστούν βρετανοί ειδικοί σε άντρες και γυναίκες ηλικίας άνω των 45 ετών, καθώς διαπίστωσαν πως αυξάνονται ραγδαία τα κρούσματα σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων ανάμεσά τους.
Όπως γράφουν στο περιοδικό «Student BMJ», την τελευταία δεκαετία υπερδιπλασιάστηκαν τα κρούσματα χλαμυδίων και έρπη στις ηλικίες άνω των 45 ετών, ενώ τετραπλασιάστηκαν αυτά της σύφιλης η οποία σχεδόν είχε εκριζωθεί πριν από 10 χρόνια.
Επιπλέον, τουλάχιστον ένας στους πέντε ενήλικες που υποβάλλονται σε θεραπεία για AIDS έχει ηλικία 50 ετών και άνω – αριθμός διπλάσιος απ’ ό,τι πριν από μία δεκαετία. Μάλιστα, η μεγαλύτερη αύξηση της HIV λοίμωξης παρατηρείται στους συνταξιούχους.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ιδιαιτέρως ευάλωτοι είναι οι άνδρες που παίρνουν φάρμακα για την στυτική δυσλειτουργία, οι οποίοι επιδεικνύουν ριψοκίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά ιδίως κατά τον πρώτο χρόνο από την έναρξη της λήψης αυτών των φαρμάκων.
Τα συμπεράσματά τους προέρχονται από την ανάλυση στοιχείων σε Βρετανία, ΗΠΑ και Καναδά για την πορεία των σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων στις ηλικίας 45-64 ετών.
Σύμφωνα με γενικές πληροφορίες που συμπεριλαμβάνουν στο άρθρο τους, στις ηλικίες 50 έως 90 ετών, οι τέσσερις στους πέντε άντρες είναι σεξουαλικώς ενεργοί.
Στις ηλικίες αυτές η εξεύρεση νέου ερωτικού συντρόφου συχνά γίνεται μέσω sites γνωριμιών, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις μεσήλικες και ηλικιωμένοι δεν ασχολούνται με το θέμα της προφυλάξεως στο σεξ, διότι πιστεύουν ότι αφορά μόνο τους νέους.
«Βλέπουμε συνεχή αύξηση στα κρούσματα HIV λοίμωξης και άλλων σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων στους μεσήλικες και ηλικιωμένους, ίσως επειδή πολλοί βγαίνουν από μακροχρόνιες σχέσεις και αναζητούν νέους συντρόφους», δήλωσε η δρ Βάλερι Ντέλπετς, επικεφαλής του Τμήματος HIV Λοίμωξης στην κρατική Υπηρεσία Προστασίας της Υγείας (HPA) της Βρετανίας.
«Η περίπτωσή τους αποτελεί υπενθύμιση ότι όλοι κινδυνεύουμε από τα νοσήματα αυτά και, συνεπώς, ανεξαρτήτως ηλικίας όποιος θέλει να κάνει σεξ με νέο σύντροφο, πρέπει να χρησιμοποιεί προφυλακτικό».
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (tanea.gr)
«Μην ξεχνάτε το προφυλακτικό»: αυτό συνιστούν βρετανοί ειδικοί σε άντρες και γυναίκες ηλικίας άνω των 45 ετών, καθώς διαπίστωσαν πως αυξάνονται ραγδαία τα κρούσματα σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων ανάμεσά τους.
Όπως γράφουν στο περιοδικό «Student BMJ», την τελευταία δεκαετία υπερδιπλασιάστηκαν τα κρούσματα χλαμυδίων και έρπη στις ηλικίες άνω των 45 ετών, ενώ τετραπλασιάστηκαν αυτά της σύφιλης η οποία σχεδόν είχε εκριζωθεί πριν από 10 χρόνια.
Επιπλέον, τουλάχιστον ένας στους πέντε ενήλικες που υποβάλλονται σε θεραπεία για AIDS έχει ηλικία 50 ετών και άνω – αριθμός διπλάσιος απ’ ό,τι πριν από μία δεκαετία. Μάλιστα, η μεγαλύτερη αύξηση της HIV λοίμωξης παρατηρείται στους συνταξιούχους.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ιδιαιτέρως ευάλωτοι είναι οι άνδρες που παίρνουν φάρμακα για την στυτική δυσλειτουργία, οι οποίοι επιδεικνύουν ριψοκίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά ιδίως κατά τον πρώτο χρόνο από την έναρξη της λήψης αυτών των φαρμάκων.
Τα συμπεράσματά τους προέρχονται από την ανάλυση στοιχείων σε Βρετανία, ΗΠΑ και Καναδά για την πορεία των σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων στις ηλικίας 45-64 ετών.
Σύμφωνα με γενικές πληροφορίες που συμπεριλαμβάνουν στο άρθρο τους, στις ηλικίες 50 έως 90 ετών, οι τέσσερις στους πέντε άντρες είναι σεξουαλικώς ενεργοί.
Στις ηλικίες αυτές η εξεύρεση νέου ερωτικού συντρόφου συχνά γίνεται μέσω sites γνωριμιών, ενώ στις περισσότερες περιπτώσεις μεσήλικες και ηλικιωμένοι δεν ασχολούνται με το θέμα της προφυλάξεως στο σεξ, διότι πιστεύουν ότι αφορά μόνο τους νέους.
«Βλέπουμε συνεχή αύξηση στα κρούσματα HIV λοίμωξης και άλλων σεξουαλικώς μεταδιδομένων νοσημάτων στους μεσήλικες και ηλικιωμένους, ίσως επειδή πολλοί βγαίνουν από μακροχρόνιες σχέσεις και αναζητούν νέους συντρόφους», δήλωσε η δρ Βάλερι Ντέλπετς, επικεφαλής του Τμήματος HIV Λοίμωξης στην κρατική Υπηρεσία Προστασίας της Υγείας (HPA) της Βρετανίας.
«Η περίπτωσή τους αποτελεί υπενθύμιση ότι όλοι κινδυνεύουμε από τα νοσήματα αυτά και, συνεπώς, ανεξαρτήτως ηλικίας όποιος θέλει να κάνει σεξ με νέο σύντροφο, πρέπει να χρησιμοποιεί προφυλακτικό».
Η ΣΤΥΣΗ "ΔΕΙΧΝΕΙ" ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ
Η στύση «δείχνει» την υγεία της καρδιάς
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (tanea.gr)
Εάν είστε άντρας, ηλικίας άνω των 40 ετών και αντιμετωπίζετε πρόβλημα στυτικής δυσλειτουργίας, πείτε το στον γιατρό σας για να ελέγξει την… καρδιά σας.
Αυτό συνιστούν Αμερικανοί ειδικοί οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί μια πανίσχυρη ένδειξη πως ένας άντρας μπορεί να διατρέχει αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού και άλλων καρδιαγγειακών προβλημάτων.
«Διαπιστώσαμε ότι η ύπαρξη της στυτικής δυσλειτουργίας ισοδυναμεί με αύξηση κατά 40% του κινδύνου για καρδιαγγειακό πρόβλημα, ακόμα κι όταν λαμβάνονται υπ’ όψιν και οι άλλοι παράγοντες κινδύνου για την καρδιά, όπως η ηλικία, το κάπνισμα, η χοληστερόλη και πίεση», λέει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Αντρέ Αράουγιο, διευθυντής Επιδημιολογίας στα Ερευνητικά Ιδρύματα της Νέας Αγγλίας.
Όπως γράφουν οι ερευνητές στην «Επιθεώρηση του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας», στα συμπεράσματα αυτά κατέληξαν παρακολουθώντας επί 12 χρόνια την πορεία της υγείας 1.057 ανδρών, ηλικίας 40 έως 70 ετών.
Το 37% όσων είχαν στυτική δυσλειτουργία διέτρεχαν τον υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακό συμβάν, έναντι του 17% όσων δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα στύσης.
Αυτό είναι αναμενόμενο, κατά τον δρα Αραούγιο, διότι οι ίδιες συνθήκες που προκαλούν στένωση των αρτηριών και έτσι μειωμένη αιμάτωση της καρδιάς και του εγκεφάλου, ελαττώνουν την ροή αίματος και στο πέος – και δίχως επαρκή αιμάτωση, δεν επιτυγχάνεται καλή στύση.
«Εάν ένας άντρας παρουσιάσει στυτική δυσλειτουργία, θα πρέπει να τον πει στον γιατρό του – και εκείνος να τον υποβάλλει σε εξετάσεις για την καρδιαγγειακή υγεία του», τονίζει ο δρ Αραούγιο.
«Και το αντίστροφο: κάθε γιατρός θα πρέπει να ρωτά τους άντρες ασθενείς του, εάν αντιμετωπίζουν προβλήματα στύσης. Είναι ένας εύκολος και δωρεάν τρόπος για να παίρνει μια πρώτη ιδέα για την καρδιαγγειακή υγεία τους».
Μαζί του συμφωνεί απολύτως ο δρ Ρ. Πάρκερ Γουάρντ, καρδιολόγος και αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, ο οποίος έχει μελετήσει επισταμένα την σχέση στυτικής δυσλειτουργίας και καρδιαγγειακής υγείας.
«Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην γίνεται σε κάθε επίσκεψη μία απλή ερώτηση, η οποία μπορεί να δώσει με σαφήνεια μια πρώτη εικόνα της κατάστασης», λέει. «Είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο οικονομικό, από το να ζητάς από τον ασθενή σου να μετρήσει την πίεσή του ή να κάνει αιματολογικές εξετάσεις».
Και το σημαντικότερο όλων, σύμφωνα με τους δύο ειδικούς: η αναφορά της στυτικής δυσλειτουργίας στον οικογενειακό γιατρό, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.
«Πολλές φορές η πρώτη ένδειξη καρδιαγγειακού προβλήματος σε έναν άντρα είναι ο αιφνίδιος θάνατος – και αυτό συμβαίνει ανεξαρτήτως ηλικίας», λέει ο δρ Αραούγιο.
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (tanea.gr)
Εάν είστε άντρας, ηλικίας άνω των 40 ετών και αντιμετωπίζετε πρόβλημα στυτικής δυσλειτουργίας, πείτε το στον γιατρό σας για να ελέγξει την… καρδιά σας.
Αυτό συνιστούν Αμερικανοί ειδικοί οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η στυτική δυσλειτουργία αποτελεί μια πανίσχυρη ένδειξη πως ένας άντρας μπορεί να διατρέχει αυξημένο κίνδυνο εμφράγματος, εγκεφαλικού και άλλων καρδιαγγειακών προβλημάτων.
«Διαπιστώσαμε ότι η ύπαρξη της στυτικής δυσλειτουργίας ισοδυναμεί με αύξηση κατά 40% του κινδύνου για καρδιαγγειακό πρόβλημα, ακόμα κι όταν λαμβάνονται υπ’ όψιν και οι άλλοι παράγοντες κινδύνου για την καρδιά, όπως η ηλικία, το κάπνισμα, η χοληστερόλη και πίεση», λέει ο επικεφαλής ερευνητής δρ Αντρέ Αράουγιο, διευθυντής Επιδημιολογίας στα Ερευνητικά Ιδρύματα της Νέας Αγγλίας.
Όπως γράφουν οι ερευνητές στην «Επιθεώρηση του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας», στα συμπεράσματα αυτά κατέληξαν παρακολουθώντας επί 12 χρόνια την πορεία της υγείας 1.057 ανδρών, ηλικίας 40 έως 70 ετών.
Το 37% όσων είχαν στυτική δυσλειτουργία διέτρεχαν τον υψηλότερο κίνδυνο για καρδιαγγειακό συμβάν, έναντι του 17% όσων δεν αντιμετώπιζαν προβλήματα στύσης.
Αυτό είναι αναμενόμενο, κατά τον δρα Αραούγιο, διότι οι ίδιες συνθήκες που προκαλούν στένωση των αρτηριών και έτσι μειωμένη αιμάτωση της καρδιάς και του εγκεφάλου, ελαττώνουν την ροή αίματος και στο πέος – και δίχως επαρκή αιμάτωση, δεν επιτυγχάνεται καλή στύση.
«Εάν ένας άντρας παρουσιάσει στυτική δυσλειτουργία, θα πρέπει να τον πει στον γιατρό του – και εκείνος να τον υποβάλλει σε εξετάσεις για την καρδιαγγειακή υγεία του», τονίζει ο δρ Αραούγιο.
«Και το αντίστροφο: κάθε γιατρός θα πρέπει να ρωτά τους άντρες ασθενείς του, εάν αντιμετωπίζουν προβλήματα στύσης. Είναι ένας εύκολος και δωρεάν τρόπος για να παίρνει μια πρώτη ιδέα για την καρδιαγγειακή υγεία τους».
Μαζί του συμφωνεί απολύτως ο δρ Ρ. Πάρκερ Γουάρντ, καρδιολόγος και αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, ο οποίος έχει μελετήσει επισταμένα την σχέση στυτικής δυσλειτουργίας και καρδιαγγειακής υγείας.
«Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην γίνεται σε κάθε επίσκεψη μία απλή ερώτηση, η οποία μπορεί να δώσει με σαφήνεια μια πρώτη εικόνα της κατάστασης», λέει. «Είναι πολύ πιο εύκολο και πολύ πιο οικονομικό, από το να ζητάς από τον ασθενή σου να μετρήσει την πίεσή του ή να κάνει αιματολογικές εξετάσεις».
Και το σημαντικότερο όλων, σύμφωνα με τους δύο ειδικούς: η αναφορά της στυτικής δυσλειτουργίας στον οικογενειακό γιατρό, μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια.
«Πολλές φορές η πρώτη ένδειξη καρδιαγγειακού προβλήματος σε έναν άντρα είναι ο αιφνίδιος θάνατος – και αυτό συμβαίνει ανεξαρτήτως ηλικίας», λέει ο δρ Αραούγιο.
12.3.12
ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ EMO ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΤΟ ΙΡΑΚ
Στο στόχαστρο οι Emo και οι ομοφυλόφιλοι στο Ιράκ
protothema, 12-3-2012
Δεκάδες Ιρακινοί έφηβοι που ανήκουν στην ομάδα των Emo σκοτώθηκαν μέσα στους τελευταίους μήνες από στρατιωτικούς, οι οποίοι θεωρούν πώς είναι λάτρεις του διαβόλου, όπως καταγγέλλουν ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αναφορές, πάνω από 58 έφηβοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στο αντρικό φύλλο, βασανίστηκαν μέχρι θανάτου ή εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.
Αξίζει να σημειώσουμε, ότι το υπουργείο Εσωτερικών του Ιράκ χαρακτήρισε πρόσφατα τους Emo ως λάτρεις του διαβόλου και φαίνεται πως, σύμφωνα με τις καταγγελίες, πυροδότησε νέο κύμα βίας.
Στη χώρα, ακόμη, συνηθίζουν να θεωρούν τους Emo και ως ομοφυλόφιλους, που αν και νόμιμο, αποτελεί κοινωνικό και θρησκευτικό ταμπού.
Είναι αξιοσημείωτο, επίσης ότι οι πολιτοφύλακες στη συντηρητική γειτονιά Σιιτών της Βαγδάτης , τη Σαντρ Σίτι, έχουν διανείμει φυλλάδια με τα ονόματα των 20 νέων ανθρώπων που λένε πως θα πρέπει να τιμωρηθούν.
Σε δήλωσή του στην ιστοσελίδα του ο σιίτης κληρικός, Μοκτάντα αλ Σαντρ, περιγράφει τους νέους Emo ως "τρελούς και ανόητους", αλλά σημειώνει πως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν στα πλαίσια του νόμου.
"Είναι μια μάστιγα για τη μουσουλμανική κοινωνία, και οι υπεύθυνοι θα πρέπει να τους εξαλείψουν μέσω των νομικών μέσων", λέει χαρακτηριστικά.
Από την άλλη, ο Μουσταφά, νεαρός Ιρακινός, δήλωσε στο BBC ότι αισθάνεται "απειλούμενος" όταν φοράει μαύρα ρούχα.
"Ο ιρακινός λαός σε κοιτάζει με άσχημο τρόπο", είπε. "Και γίνεται ακόμη χειρότερο όταν η ιρακινή ασφάλεια, για παράδειγμα, συλλαμβάνει όσους φοράνε μαύρα ρούχα ή ανήκουν σε ομάδες Emo".
Το υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι δεν έχει καταγραφεί καμία αντι-γκέι ή αντι-emo δολοφονία, εντούτοις σημείωσε ότι οι πρόσφατες δολοφονίες στη Βαγδάτη θα μπορούσαν να αποδοθούν σε εγκλήματα εκδίκησης ή σε κοινωνικούς, ποινικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς.
Η διεθνής ομοφυλοφιλική και λεσβιακή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, πάραυτα, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι οι περίπου 40 άνθρωποι που απήχθησαν, βασανίστηκαν ή σκοτώθηκαν στο Ιράκ από τον Φεβρουάριο έως σήμερα είναι αποτέλεσμα ενός "νέου κύματος βίας ενάντια στους ομοφυλοφίλους".
protothema, 12-3-2012
Δεκάδες Ιρακινοί έφηβοι που ανήκουν στην ομάδα των Emo σκοτώθηκαν μέσα στους τελευταίους μήνες από στρατιωτικούς, οι οποίοι θεωρούν πώς είναι λάτρεις του διαβόλου, όπως καταγγέλλουν ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αναφορές, πάνω από 58 έφηβοι, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στο αντρικό φύλλο, βασανίστηκαν μέχρι θανάτου ή εκτελέστηκαν εν ψυχρώ.
Αξίζει να σημειώσουμε, ότι το υπουργείο Εσωτερικών του Ιράκ χαρακτήρισε πρόσφατα τους Emo ως λάτρεις του διαβόλου και φαίνεται πως, σύμφωνα με τις καταγγελίες, πυροδότησε νέο κύμα βίας.
Στη χώρα, ακόμη, συνηθίζουν να θεωρούν τους Emo και ως ομοφυλόφιλους, που αν και νόμιμο, αποτελεί κοινωνικό και θρησκευτικό ταμπού.
Είναι αξιοσημείωτο, επίσης ότι οι πολιτοφύλακες στη συντηρητική γειτονιά Σιιτών της Βαγδάτης , τη Σαντρ Σίτι, έχουν διανείμει φυλλάδια με τα ονόματα των 20 νέων ανθρώπων που λένε πως θα πρέπει να τιμωρηθούν.
Σε δήλωσή του στην ιστοσελίδα του ο σιίτης κληρικός, Μοκτάντα αλ Σαντρ, περιγράφει τους νέους Emo ως "τρελούς και ανόητους", αλλά σημειώνει πως θα πρέπει να αντιμετωπιστούν στα πλαίσια του νόμου.
"Είναι μια μάστιγα για τη μουσουλμανική κοινωνία, και οι υπεύθυνοι θα πρέπει να τους εξαλείψουν μέσω των νομικών μέσων", λέει χαρακτηριστικά.
Από την άλλη, ο Μουσταφά, νεαρός Ιρακινός, δήλωσε στο BBC ότι αισθάνεται "απειλούμενος" όταν φοράει μαύρα ρούχα.
"Ο ιρακινός λαός σε κοιτάζει με άσχημο τρόπο", είπε. "Και γίνεται ακόμη χειρότερο όταν η ιρακινή ασφάλεια, για παράδειγμα, συλλαμβάνει όσους φοράνε μαύρα ρούχα ή ανήκουν σε ομάδες Emo".
Το υπουργείο Εσωτερικών δήλωσε ότι δεν έχει καταγραφεί καμία αντι-γκέι ή αντι-emo δολοφονία, εντούτοις σημείωσε ότι οι πρόσφατες δολοφονίες στη Βαγδάτη θα μπορούσαν να αποδοθούν σε εγκλήματα εκδίκησης ή σε κοινωνικούς, ποινικούς, πολιτικούς και πολιτιστικούς σκοπούς.
Η διεθνής ομοφυλοφιλική και λεσβιακή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, πάραυτα, δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι οι περίπου 40 άνθρωποι που απήχθησαν, βασανίστηκαν ή σκοτώθηκαν στο Ιράκ από τον Φεβρουάριο έως σήμερα είναι αποτέλεσμα ενός "νέου κύματος βίας ενάντια στους ομοφυλοφίλους".
ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ: ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΟΙ ΓΚΕΪ, ΑΛΛΑ...
Καθημερινή (Γιώτα Συκκα): – Μιλήσατε κάποτε και για τους γκέι, παρότι κάνατε την πρώτη σας επιτυχία στην τηλεόραση με έναν τέτοιο ρόλο, στους «Απαράδεκτους».
Γιάννης Μπέζος: – Δεν με ενοχλούν οι γκέι, η σεξουαλική επιλογή είναι δικαίωμα του καθενός, αλλά αυτό το δικαίωμα δεν μπορεί να είναι προς κατανάλωση. Δημιουργεί πρότυπα με την έννοια «θα το πουλήσουμε». Πώς πουλάει ένας το αντριλίκι του ή μια γυναίκα που συμπεριφέρεται ως πόρνη· είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Με ενοχλεί όταν το εκμεταλλεύονται όπως και η αλλοίωση της γλώσσας. Αυτή η συντετμημένη γλώσσα με τις προσμείξεις, τις συγκοπτόμενες λέξεις και τα καλιαρντά.
(kathimerini.gr, 11/3/2012)
11.3.12
"ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ" ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
ΗΛΙΟΣ ΜΕ ΔΟΝΤΙΑ στην Αθήνα
To μυθιστόρημα «Ήλιος με δόντια» του Γιάννη Μακριδάκη (εκδ. Εστία) θα παρουσιαστεί επί σκηνής, πρώτη φορά στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, στις 10 Μαρτίου 2012, στο Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων* στις 10μμ.
"Ο ήλιος με δόντια είναι “Η ιστορία ενός νεαρού νησιώτη από τα χρόνια του Διχασμού μέχρι τη γερμανική Κατοχή, σ’ έναν κόσμο που εχθρεύεται τη διαφορετικότητα και τη μοναξιά. […]
Ο Μακριδάκης καταπιάνεται εκ νέου με το κενό και τη μοναξιά σε μια σύνθεση διπλής όψεως. Στη μια όψη της ιστορίας του «Ηλιου με δόντια» παρακολουθούμε τη δύσκολη, σχεδόν περιθωριακή ζωή ενός νεαρού νησιώτη από τα χρόνια του Διχασμού μέχρι τη γερμανική Κατοχή: ζωή ισχνή, ταπεινή και καταπιεσμένη αφού ο Κωνσταντής μεγαλώνει σε μια συνοικία με αμαρτωλά σπίτια, στερείται πρόωρα τους γονείς του, βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα άκληρο ζευγάρι, χωρίς να καταφέρει ποτέ να υιοθετηθεί, γίνεται διαρκώς περίγελως για τη θηλυκότητά του, που γνωρίζει έναν και μοναδικό έρωτα, γεμάτο σκληρότητα και αντιφάσεις, και καταλήγει ιερέας χάρη στην αγαθή παρέμβαση ενός ύστατου προστάτη. Στην άλλη όψη της ιστορίας συναντάμε και πάλι τον Κωνσταντή, αυτή τη φορά, όμως, ως ένα καθαρά διαταραγμένο πρόσωπο, που διάγει έναν παρατεταμένο έγκλειστο βίο, για τον οποίο ευθύνεται όχι μόνο η παράνοιά του, αλλά και η εγκατεστημένη εχθρότητα των άλλων απέναντί του… […]
Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει την κατασκοπική ίντριγκα με το ιστορικό αφήγημα και το ψυχιατρικό χρονικό: ο Κωνσταντής χάνει το μυαλό του όταν μπλέκεται σε μια περιπέτεια της αντιναζιστικής αντίστασης, νιώθει στο πετσί του τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής και πάσχει από αθεράπευτο ιδρυματισμό σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που καταδιώκει την οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφορά.
Ο συγγραφέας, ωστόσο, δεν θέλει να στείλει κάποιο ιδεολογικό μήνυμα: ο Κωνσταντής δεν αποσπά την προσοχή μας λόγω της ομοφυλοφιλίας του ή της δεινής ταξικής του θέσης, αλλά εξαιτίας του βαθύτερου υπαρξιακού κατατρεγμού του, που αναδεικνύει τον κόσμο του σαν κομματιασμένο καθρέφτη: έναν καθρέφτη, στο εσωτερικό του οποίου η πραγματικότητα μπορεί να πάρει τις πιο αντιθετικές μορφές (οι δύο αφηγήσεις του βιβλίου παρουσιάζονται ισόκυρες), προικίζοντας τον ήρωα με ένα γνήσιο, εξαιρετικά λεπτό ψυχικό ρίγος.”
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου
(Σπασμένος καθρέφτης, “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”/ Ένθετο “7: Τέχνες και Ζωή”, τχ. 440, 25.4.2010)
------------
Οι συντελεστές της παράστασης "Ήλιος με δόντια" (που έκανε πρεμιέρα στην Αίγινα) είναι οι εξής:
Διασκευή: Βασίλης Βασιλάκης και Πάρις Τακόπουλος
Σκηνοθεσία: Βασίλης Βασιλάκης
Κοστούμια: Γιάννακα Κατερίνα
Παίζουν: Βασίλης Βασιλάκης, Κορνέζος Ανέστης, Ειρήνη Κουνάδη.
Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων*
Από τις 10 Μαρτίου 2012 - μέχρι τέλος Μαρτίου
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στις 10μμ, Ασωμάτων 6 - Θησείο (κοντά στον Ηλεκτρικό Σταθμό) Τηλ. 210. 3243306
To μυθιστόρημα «Ήλιος με δόντια» του Γιάννη Μακριδάκη (εκδ. Εστία) θα παρουσιαστεί επί σκηνής, πρώτη φορά στην Αθήνα, σε σκηνοθεσία Βασίλη Βασιλάκη, στις 10 Μαρτίου 2012, στο Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων* στις 10μμ.
"Ο ήλιος με δόντια είναι “Η ιστορία ενός νεαρού νησιώτη από τα χρόνια του Διχασμού μέχρι τη γερμανική Κατοχή, σ’ έναν κόσμο που εχθρεύεται τη διαφορετικότητα και τη μοναξιά. […]
Ο Μακριδάκης καταπιάνεται εκ νέου με το κενό και τη μοναξιά σε μια σύνθεση διπλής όψεως. Στη μια όψη της ιστορίας του «Ηλιου με δόντια» παρακολουθούμε τη δύσκολη, σχεδόν περιθωριακή ζωή ενός νεαρού νησιώτη από τα χρόνια του Διχασμού μέχρι τη γερμανική Κατοχή: ζωή ισχνή, ταπεινή και καταπιεσμένη αφού ο Κωνσταντής μεγαλώνει σε μια συνοικία με αμαρτωλά σπίτια, στερείται πρόωρα τους γονείς του, βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα άκληρο ζευγάρι, χωρίς να καταφέρει ποτέ να υιοθετηθεί, γίνεται διαρκώς περίγελως για τη θηλυκότητά του, που γνωρίζει έναν και μοναδικό έρωτα, γεμάτο σκληρότητα και αντιφάσεις, και καταλήγει ιερέας χάρη στην αγαθή παρέμβαση ενός ύστατου προστάτη. Στην άλλη όψη της ιστορίας συναντάμε και πάλι τον Κωνσταντή, αυτή τη φορά, όμως, ως ένα καθαρά διαταραγμένο πρόσωπο, που διάγει έναν παρατεταμένο έγκλειστο βίο, για τον οποίο ευθύνεται όχι μόνο η παράνοιά του, αλλά και η εγκατεστημένη εχθρότητα των άλλων απέναντί του… […]
Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει την κατασκοπική ίντριγκα με το ιστορικό αφήγημα και το ψυχιατρικό χρονικό: ο Κωνσταντής χάνει το μυαλό του όταν μπλέκεται σε μια περιπέτεια της αντιναζιστικής αντίστασης, νιώθει στο πετσί του τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής και πάσχει από αθεράπευτο ιδρυματισμό σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που καταδιώκει την οποιαδήποτε απόκλιση ή διαφορά.
Ο συγγραφέας, ωστόσο, δεν θέλει να στείλει κάποιο ιδεολογικό μήνυμα: ο Κωνσταντής δεν αποσπά την προσοχή μας λόγω της ομοφυλοφιλίας του ή της δεινής ταξικής του θέσης, αλλά εξαιτίας του βαθύτερου υπαρξιακού κατατρεγμού του, που αναδεικνύει τον κόσμο του σαν κομματιασμένο καθρέφτη: έναν καθρέφτη, στο εσωτερικό του οποίου η πραγματικότητα μπορεί να πάρει τις πιο αντιθετικές μορφές (οι δύο αφηγήσεις του βιβλίου παρουσιάζονται ισόκυρες), προικίζοντας τον ήρωα με ένα γνήσιο, εξαιρετικά λεπτό ψυχικό ρίγος.”
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου
(Σπασμένος καθρέφτης, “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”/ Ένθετο “7: Τέχνες και Ζωή”, τχ. 440, 25.4.2010)
------------
Οι συντελεστές της παράστασης "Ήλιος με δόντια" (που έκανε πρεμιέρα στην Αίγινα) είναι οι εξής:
Διασκευή: Βασίλης Βασιλάκης και Πάρις Τακόπουλος
Σκηνοθεσία: Βασίλης Βασιλάκης
Κοστούμια: Γιάννακα Κατερίνα
Παίζουν: Βασίλης Βασιλάκης, Κορνέζος Ανέστης, Ειρήνη Κουνάδη.
Pocket Theatre @Χώρος Τέχνης Ασωμάτων*
Από τις 10 Μαρτίου 2012 - μέχρι τέλος Μαρτίου
Κάθε Παρασκευή και Σάββατο, στις 10μμ, Ασωμάτων 6 - Θησείο (κοντά στον Ηλεκτρικό Σταθμό) Τηλ. 210. 3243306
10.3.12
I DO
I DO
A film that takes a look at the human cost of DOMA (Defense Of Marriage Act),
the law that bars same sex couples full federal level rights in America.
ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ PARADA ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗΣ ΣΤΟΝ ΣΕΡΒΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
Μπορεί η σερβική ταινία Parada (www.http://gaynewsingreek.blogspot.com/2012/02/parada.html, www.http://gayrightsgreece.blogspot.com/2012/02/blog-post_26.html) να έκανε πάνω από 350.000 εισιτήρια στους κινηματογράφους της χώρας της, και περισσότερα από 200.000 στις υπόλοιπες χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αλλά φαίνεται ότι δεν κρίθηκε κατάλληλη να συμπεριληφθεί στο αφιέρωμα του σερβικού κινηματογράφου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (http://www.tainiothiki.gr/v2/tain_new/view/219 ).
Κρίμα!... (στο λαιμό τους)
In the mainstream Serbian print media, the film received generally positive reviews and notices.
In the mainstream Serbian print media, the film received generally positive reviews and notices.
Politika's Dubravka Lakić stated that, by "employing shallow, occasionally lowbrow humour delivered through effective jokes and quick yucks", Dragojević made a "thoroughly watchable, rythmically populist film that sends out a call to tolerance and a message that love always triumphs".
Blic's Milan Vlajčić classified the film as a "bitterly unbridled comedy that significantly departs from what usually constitutes a situation comedy in Serbia". He went on to compare Parada's "uncontrolled and slightly anarchic humour, filthy street lingo, and playing with stereoypes" with Mel Brooks' Producers and Ernst Lubitsch's Ninotchka, concluding that Dragojević "avoided banal moralizing while packing the film with funny stereotypes".
Danas' Pavle Simjanović compares aspects of Parada with Mike Nichols' The Birdcage and even Norman Jewison's The Russians Are Coming, the Russians Are Coming while expressing concern that Dragojević's film won't have the intended effect of "ridding the stubborn majority of its phobias towards this stigmatized minority" because the director at some point stopped making a comedy and instead turned to creating a political pamphlet.
The movie got its most glowing review from Miroljub Stojanović writing in NIN magazine who sees Parada as "an uncompromising, subtle, and primarily intelligent film, which examines today's Serbia with such minutia that it possess all the qualities of hyperrealism". He concludes by saying that "Parada is not only the Serbian society's ultrasound, it is its MRI".
The reviews in the Serbian online media are more mixed. Although he still gave Parada passing marks, Popboks' Đorđe Bajić has problems with the film's overall tone and its "lack of tact and subtlety", concluding that it "hits the target when it comes to delivering a loud and unconstrained pastime, but fails when it tries to be anything more than that". The review by KakavFilm.com is essentially more of the same while the review published by Filmovanje.com feels Parada could've been a great movie had Dragojević been more direct, brave, and worthwhile" concluding that "as it is, at times, you're not sure whether you're watching Tesna koža or Šišanje". Writing for far-left portal E-novine, Vladan Petković was extremely critical, seeing Parada as "nothing more than a marketing trick" while citing its main problem to be the fact that "protagonists are caricatures while antagonists are stereotypes". He continues: "Dragojević tried his hardest to pack the film with witty dialogues and thus provide new material for the Balkan movie audiences' favourite activity - citing movie one-liners. And I must say I laughed a few times at some original jokes, but for that to truly work well, the movie must be good as a whole unit (such as Maratonci..., Ko to tamo peva, Varljivo leto '68, Kako je propao rokenrol...), which Parada isn't. It stays in the realm of politically correct fuck-about that's camouflaged in political incorrectness". On the other hand, Marko Radojičić of medio.rs gave Parada a particularly favourable review, praising its casting, direction, attention to detail as well as its overall message, and City Magazine gave the film another glowing review, calling it Dragojević's best work. The film also received online notices from Slobodan Georgijev in BalkanInsight. (en.wikipedia.org)
Blic's Milan Vlajčić classified the film as a "bitterly unbridled comedy that significantly departs from what usually constitutes a situation comedy in Serbia". He went on to compare Parada's "uncontrolled and slightly anarchic humour, filthy street lingo, and playing with stereoypes" with Mel Brooks' Producers and Ernst Lubitsch's Ninotchka, concluding that Dragojević "avoided banal moralizing while packing the film with funny stereotypes".
Danas' Pavle Simjanović compares aspects of Parada with Mike Nichols' The Birdcage and even Norman Jewison's The Russians Are Coming, the Russians Are Coming while expressing concern that Dragojević's film won't have the intended effect of "ridding the stubborn majority of its phobias towards this stigmatized minority" because the director at some point stopped making a comedy and instead turned to creating a political pamphlet.
The movie got its most glowing review from Miroljub Stojanović writing in NIN magazine who sees Parada as "an uncompromising, subtle, and primarily intelligent film, which examines today's Serbia with such minutia that it possess all the qualities of hyperrealism". He concludes by saying that "Parada is not only the Serbian society's ultrasound, it is its MRI".
The reviews in the Serbian online media are more mixed. Although he still gave Parada passing marks, Popboks' Đorđe Bajić has problems with the film's overall tone and its "lack of tact and subtlety", concluding that it "hits the target when it comes to delivering a loud and unconstrained pastime, but fails when it tries to be anything more than that". The review by KakavFilm.com is essentially more of the same while the review published by Filmovanje.com feels Parada could've been a great movie had Dragojević been more direct, brave, and worthwhile" concluding that "as it is, at times, you're not sure whether you're watching Tesna koža or Šišanje". Writing for far-left portal E-novine, Vladan Petković was extremely critical, seeing Parada as "nothing more than a marketing trick" while citing its main problem to be the fact that "protagonists are caricatures while antagonists are stereotypes". He continues: "Dragojević tried his hardest to pack the film with witty dialogues and thus provide new material for the Balkan movie audiences' favourite activity - citing movie one-liners. And I must say I laughed a few times at some original jokes, but for that to truly work well, the movie must be good as a whole unit (such as Maratonci..., Ko to tamo peva, Varljivo leto '68, Kako je propao rokenrol...), which Parada isn't. It stays in the realm of politically correct fuck-about that's camouflaged in political incorrectness". On the other hand, Marko Radojičić of medio.rs gave Parada a particularly favourable review, praising its casting, direction, attention to detail as well as its overall message, and City Magazine gave the film another glowing review, calling it Dragojević's best work. The film also received online notices from Slobodan Georgijev in BalkanInsight. (en.wikipedia.org)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
