ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ 1

.

Το σαραβαλιασμένο γερόντιο που μου μιλούσε, σιάζοντας κάθε λίγο τη μασέλα του, δεν ήταν άλλος απ’ τον ερεθιστικό υπολοχαγό μου στην Κόρινθο, πριν μερικές δεκάδες χρόνια.
- Τι να σας πω, κύριε Δημητριάδη, είμαι πολύ περήφανος που είχα τέτοιους στρατιώτες σαν κι σας.
- Μα δεν υπήρξα ως στρατιώτης τίποτα σπουδαίο.
- Ελάτε τώρα, πάντα μετριόφρων. Σας είδα και στην τηλεόραση, και η σύζυγός μου έχει διαβάσει πολλά βιβλία σας. Εγώ σας είχα καταλάβει από τότε πως θα γινόσασταν μια μέρα μεγάλος…

Με είχε καταλάβει από τότε…
Ήμουνα νεοσύλλεκτος στο Κέντρο Εκπαιδεύσεως και είχα την ατυχία να πέσω στο λόχο του. Φημισμένο καψόμουτρο, μας τάραζε όλη μέρα στο καψόνι, κι έβλεπες την άγρια ικανοποίηση στα μάτια του όταν λυγίζαμε και δεν αντέχαμε άλλο. Ωραίος (σαν τον Παύλο Μελά) αλλά άγριος, με γοήτευε μυστικά κι ας τον μισούσα. Φαίνεται όμως πως κι αυτός με είχε προσέξει και με κοίταζε παράξενα, ίσως γιατί με υποπτευόταν για την ψιλή φωνή μου.
Μια μέρα – θα είχε περάσει μήνας – με έβαλε θαλαμοφύλακα. Παραξενεύτηκα, γιατί θαλαμοφύλακας κατά κανόνα έμπαιναν οι αδιάθετοι, ενώ εγώ πήγαινα πάντα ορεξάτος στις ασκήσεις. Πρόσεξα ότι ο άλλος θαλαμοφύλακας ήταν ένα ωραίο μαγκάκι απ’ τον Πειραιά, με κατάμαυρα μάτια, παχύ μουστάκι και ηλιοψημένα μπράτσα. Μαζεύτηκα σε μια γωνιά και ρίχτηκα στην αλληλογραφία για να τον αποφύγω. Εκείνος όμως με πλησίασε.
- Σειρά με συγχωρείς. Κάτι θέλω να σου πω, χωρίς παρεξήγηση, ε; Ξέρεις τι λέω; Τώρα που λείπει ο λόχος και είμαστε μόνοι, τι λες, κάνουμε τίποτα;
- Σαν τι;
- Έλα τώρα, δεν καταλαβαίνεις; Τέτοια ευκαιρία δε θα ξαναβρούμε ποτέ. Κι έχω κάτι σηκωμάρες!
Του το ‘κοψα αμέσως.
- Άκου, συνάδελφε, φαίνεται πως με παρεξήγησες. Εμένα δε μου αρέσουν αυτά.
Εκείνος επέμενε.
- Γιατί; Στο στρατό όλα πρέπει να τα δοκιμάσει κανείς.
- Έτσι, ε; εντάξει. Το μεσημέρι θα σε αναφέρω στο λοχαγό (έτσι λέγαμε τον υπολοχαγό) και θα του πω πως μου ρίχτηκες.
Σα να κάμφθηκε.
- Ώστε δε γουστάρεις δηλαδή. Παράξενο, πώς έπεσα έξω.
Πέρασα στην αντεπίθεση.
- Δε με ξέρεις καλά. Είμαι ικανός να φτάσω και μέχρι τον διοικητή. Τι νόμισες δηλαδή, ότι θα μας ξεβρακώσεις;
Τότε μόνο κατάλαβε πως δε χωράτευα κι ότι κινδύνευε.
- Ρε συνάδελφε, συμπάθα με. Μην πεις τίποτε στο λοχαγό γιατί…
- Γιατί;
- Γιατί αυτός μ’ έβαλε να σου ριχτώ. Με φώναξε προχτές και μου λέει: «Άκου, ρε μάγκα, μεθαύριο θα σε βάλω θαλαμοφύλακα μαζί με τον Δημητριάδη. Κοίτα, μου φαίνεται ντιγκιντάγκας και θέλω να τον δοκιμάσω. Να του ριχτείς λοιπόν κανονικά και άμα τα κατεβάσει, να τον γαμήσεις. Άκουσες; Θέλω να ξέρω πόσες γυναίκες έχει ο λόχος» Τώρα όμως που κατάλαβα πως είσαι εντάξει, σου ζητώ πραγματικά, συγνώμη, που δέχτηκα να μπω στο σχέδιο.

…Κι αυτό το καθήκι, ο ερεθιστικός υπολοχαγός, που ήθελε να με δοκιμάσει μ’ αυτό τον τρόπο, στεκόταν τώρα μπροστά μου μερικές δεκαετίες μετά, για να μου πει πως με είχε καταλάβει από τότε που θα γινόμουν κάποτε μεγάλος.
Τον είδα πάλι να σιάζει τη μασέλα του και βιάστηκα μα τον αφήσω, πριν με πλημμυρίσει η αηδία.

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Ο Υπολοχαγός (Παραφυάδα, τεύχος 6, 1990)

ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ 4- TATSUJI OKAWA

ΓΙΟΥΚΙΟ ΜΙΣΙΜΑ

ΓΙΟΥΚΙΟ ΜΙΣΙΜΑ: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΜΑΣΚΑΣ

.

Μια μέρα, επωφελούμενος από ένα ελαφρό κρυολόγημα που μου επέτρεψε να μην πάω στο σχολείο, ξετρύπωσα κάτι τόμους με καλλιτεχνικά αντίγραφα, που ο πατέρας μου είχε κουβαλήσει σαν ενθύμια των ταξιδιών του στο εξωτερικό, τους πήρα στο δωμάτιό μου και βάλθηκα να τους περιεργάζομαι προσεχτικά. Ιδιαίτερα με γοήτεψαν οι φωτογραφίες των ελληνικών αγαλμάτων, που ο οδηγός του βιλίου έλεγε ότι βρίσκονταν σε διάφορα ιταλικά μουσεία. Όταν έφθασα στις απεικονίσεις των γυμνών, ανάμεσα από το πλήθος των διαφόρων αριστουργημάτων, αυτό που ταίριαζε περισσότερο στη φαντασία μου ήταν εκείνα τα ασπρόμαυρα κλισέ. Αυτό οφειλόταν προφανώς στο γεγονός ότι, έστω και σαν αντίγραφο, η γλυπτική φαινόταν περισσότερο ζωντανή.
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα αυτά τα βιβλία. Ο δύστυχος πατέρας μου, καθώς φοβόταν μήπως του λεκιάσω τις εικόνες με τα λερωμένα παιδικά μου χέρια και ακόμη – πόσο λαθεμένα! - μήπως με σκανδαλίσουν οι γυμνές γυναίκες των γλυπτών εκείνων αριστουργημάτων, είχε κρύψει τα βιβλία στο βάθος του ντουλαπιού. Όσο για μένα, μέχρι τη μέρα εκείνη, ούτε που μου είχε περάσει καν από το μυαλό πως θα μπορούσαν να είναι περισσότερο ενδιαφέροντα από τις εικόνες των λαϊκών περιοδικών περιπέτειας.
Κόντευα να φθάσω στο τέλος ενός τόμου, όταν ξαφνικά, γυρίζοντας τη γωνιά μιας σελίδας, έπεσα πάνω σε μια εικόνα που μ’ έκανε να πιστέψω πως βρισκόταν εκεί μονάχα για μένα, πως ήταν καμωμένη για χάρη μου.
Επρόκειτο για ένα αντίγραφο του «Αγίου Σεβαστιανού» του Γκουίντο Ρένι, που ανήκει στη συλλογή του Παλάτσο Ρόσο της Γένοβας.
Ο μαύρος και ελαφρά γερτός κορμός του δέντρου της εκτέλεσης διαγραφόταν πάνω σ’ ένα τισιανικό φόντο ενός μελαγχολικού δάσους κι ενός βραδινού ουρανού, σοβαρού κι απόμακρου. Ένας πολύ ωραίος νέος ήταν δεμένος, γυμνός, πάνω στον κορμό του δέντρου. Τα χέρια του, σταυρωτά, ήταν υψωμένα πάνω από το κεφάλι του, και οι θηλές του σκοινιού, που σφίγγονταν γύρω από το τους καρπούς του, είχαν δεθεί ατο δέντρο. Άλλα σχοινιά δε φαίνονταν και το μόνο αντικείμενο που κάλυπτε τη γύμνια του νέου ήταν ένα αδρό, λευκό κομμάτι ύφασμα που έπεφτε χαλαρά πάνω στους μηρούς του.
Μάντεψα αμέσως πως έπρεπε να ήταν η εικόνα ενός χριστιανού μάρτυρα, αλλά καθώς ήταν ζωγραφισμένη από έναν εστέτ ζωγράφο της εκλεκτικής σχολής που ξεκινούσε από την Αναγέννηση, ακόμα και η απεικόνιση του θανάτου ενός χριστιανού άγιου διατηρούσε πάνω της μια έντονη χροιά παγανισμού. Το σώμα του νέου (θα μπορούσε να συγκριθεί μ’ εκείνο του Αντίνοου, πολυαγαπημένου του Ανδριανού, που η ομορφιά του έχει τόσο συχνά απαθανατισθεί στη γλυπτική) δεν έχει κανένα από τα σημάδια της ιεραποστολικής σκληρότητας ή της παρακμής που συναντάμε τόσο συχνά στις απεικονίσεις άλλων αγίων. Αντίθετα, είναι γεμάτο φως και ομορφιά και απόλαυση.
Η λευκή κι ασύγκριτη γύμνια του νέου αστράφτει πάνω στο σκοτεινό φόντο. Τα μυώδικα μπράτσα του ενός πραιτωριανού φρουρού, που είναι συνηθισμένος να κραδαίνει το τόξο και να χειρίζεται το ξίφος, υψώνονται σχηματίζοντας μια χαριτωμένη γωνία και οι δεμένοι καρποί του είναι σταυρωμένοι ακριβώς πάνω από το κεφάλι του. Το πρόσωπό του είναι γυρισμένο ελαφρά προς τα πάνω και τα μάτια του, ολάνοιχτα, κοιτάζουν με βαθύτατη ηρεμία τη δόξα των ουρανών. Δεν είναι πόνος αυτό που πλανιέται πάνω στο πιεσμένο του στήθος, στο τεντωμένο του υπογάστριο, στους ελαφρά λυγισμένους μηρούς του, αλλά κάποιο κυμάτισμα μιας μελαγχολικής ευχαρίστησης που μοιάζει με μουσική. Αν δεν υπήρχαν τα βέλη, με τις αιχμές τους βαθιά χωμένες στον αριστερό του βραχίονα και στο δεξί του πλευρό, θα ‘μοιαζε περισσότερο με Ρωμαίο αθλητή που γέρνει να ξεκουραστεί, μετά τον αγώνα, πάνω στο σκοτεινό δέντρο κάποιου κήπου.
Τα βέλη έχουν χωθεί μέσα στην τεζαρισμένη αρωματική νεανική σάρκα και είναι έτοιμα να καταβροχθίσουν το σώμα του, εκ των έσω, με φλόγες υπέρτατης αγωνίας και έκστασης. Κι όμως δεν υπάρχει αίμα που τρέχει, ούτε εκείνο το πλήθος από βέλη που βλέπουμε σε άλλες εικόνες με το μαρτύριο του Σεβαστιανού. Αντίθετα, μονάχα δυο βέλη ρίχνουν τις ήρεμες και κομψές σκιές τους πάνω στο λείο δέρμα, σαν τις σκιές ενός κλαριού που πέφτουν πάνω σε μια μαρμάρινη σκάλα.
Όλες όμως αυτές οι ερμηνείες και οι παρατηρήσεις ήρθαν αργότερα.
Εκείνη τη μέρα, εκείνη τη στιγμή που κοίταζα την εικόνα, ολόκληρο το είναι μου έτρεμε από κάποιο είδος ειδωλολατρικής χαράς. Το αίμα φούσκωνε, οι λαγόνες μου πρήστηκαν και σκλήρυναν σαν να ‘μουν οργισμένος. Το κτηνώδες σημείο του σώματός μου, που ήταν έτοιμο να εκραγεί από την ένταση, περίμενε να το χρησιμοποιήσω με μια λαχτάρα χωρίς προηγούμενο, επιτιμώντας με για την άγνοιά μου, πάλλοντας αγανακτισμένα. Εντελώς ασύνειδα, τα χέρια μου άρχισαν να κάνουν μια κίνηση που ποτέ κανένας δεν τα είχε διδάξει. Ένιωσα μια μυστική, ακτινοβόλα θερμότηα να ανδύεται σαν αστραπή από μέσα μου. Ξαφνικά τινάχτηκε προς τα έξω, βυθίζοντάς με σε μια εκτυφλωτική μέθη...

Γιουκίο Μισίμα: Εξομολογήσεις μιας μάσκας (Οδυσσέας, 1979)
Μετάφραση: Λουκάς Θεοδωρακόπουλος

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΙΜΗ ΖΟΥΝ

.

Στο σκαμνί των αρμόδιων επιτροπών της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθίζουν οι Έλληνες ομοφυλόφιλοι τον υφυπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας κ Γεράσιμο Γιακουμάτο.
Η δήλωσή του στο «ΘΕΜΑ» της περασμένης Κυριακής, «μιλάω τόσο ωραία, ρομαντικά με μια γυναίκα, τι σχέση έχω να μιλάω εγώ με τον π…τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο», με αφορμή γκάλοπ της εφημερίδας σε βουλευτές όσον αφορά την νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων, προκάλεσε την άμεση αντίδραση της Ελληνικής Ομοφυλοφιλικής Κοινότητας (ΕΟΚ). Με Δελτίο Τύπου προς τον πρωθυπουργό κ Κώστα Καραμανλή χαρακτηρίζουν απαράδεκτη, ξεκάθαρα ρατσιστική και φασίζουσα την δήλωση του κ. Γιακουμάτου και καλούν τον πρωθυπουργό να αναλάβει τις ευθύνες του, είτε υποχρεώνοντας τον κ Γιακουμάτο να επανορθώσει δημοσίως είτε απομακρύνοντάς τον από το υπουργείο. Ενημερώνει δε ότι το Δελτίο Τύπου θα διαβιβαστεί σε όλες τις αρμόδιες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο υφυπουργός σχολιάζοντας το σχετικό Δελτίο Τύπου ανέφερε τα εξής: «Δεν αλλάζω τίποτα. Εμμένω στις απόψεις μου. Είμαι αντίθετος μέχρι θανάτου για τον γάμο των ομοφυλόφιλων και δεν έχω μαζί τους καμία έχθρα. Ο καθένας μπορεί να λέει για τον εαυτό του ότι θέλει, αλλά κι εγώ μπορώ να λέω ότι θέλω. Αυτή είναι η δημοκρατία μας».
Από την πλευρά του ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος σχολιάζοντας σχετικά στο «ΘΕΜΑ» έκανε λόγο για «υπουργική αλητεία»: «Η απάντηση του κ. Γιακουμάτου είναι ακόμη ένα παράδειγμα αυτού που έχω αποκαλέσει παλαιότερα υπουργική αλητεία. Αυτά σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μένουν ατιμώρητα. ΤΟ κακό είναι ότι για τα παραληρήματα ενός υπουργού εν ενεργεία πληρώνει η χώρα και όχι ο ίδιος, το υπουργείο ή το κόμμα του. Αυτό θα πρέπει να σκέφτονται πολύ σοβαρά οι επίδοξοι αλήτες, διότι ζουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου ο ρατσισμός και με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό δεν είναι κάτι το οποίο μπορεί να παραμένει αστείο.
Ταυτόχρονα, επιστολή έστειλε και Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας, στην οποία μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι «κατά την έκφραση του κ. Γιακουμάτου «ότι ο π... ο Μήτσος ο ηλεκτρολόγος», όπως κάθε λεσβία, γκέι, αμφισεξουαλική/ός, γυναίκα και άντρας τρανς μπορούν εξίσου να είναι είναι ρομαντικοί...».
Όπως επισήμανε το μέλος του Δ.Σ. της Κοινότητας, ο κ. Παναγιώτης Ευαγγελίδης, «οι επιστολές μας πάνε στον Διεθνή Οργανισμό Λεσβιών Γκέι (ILGA), όπου είναι στις αρμοδιότητές του η επαφή με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Ηνωμένα Έθνη.».
Την ίδια ώρα, οι Ενώσεις Ηλεκτρολόγων, δια στόματος των Προέδρων τους, δηλώνουν άντρες 100%. Όπως είπε μιλώντας στο «ΘΕΜΑ» ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ηλεκτρολόγων Εμπορικού Ναυτικού κ . Νικήτας Μούγιος: «Πιστεύω ο κ. Γιακουμάτος να ανέφερε τυχαία τη λέξη ηλεκτρολόγος. Έθιξε τον κλάδο και ελπίζω να μην το είπε επίτηδες για να το μάθω εγώ, γιατί πριν από πολλά χρόνια είχαμε άγρια κόντρα. Τον πληροφορώ ότι οι ηλεκτρολόγοι έχουν αποδείξει πάρα πολλές φορές ότι δεν σκέφτονται όπως εκείνος και πάνω απ΄ όλα είναι άντρες». Σε ανάλογο κλίμα ήταν και οι δηλώσεις του κ. Δημήτρη Ντίμερη, προέδρου του Συνδέσμου Εγκαταστατών Ηλεκτρολόγων Πειραιά: «Δεν ξέρω γιατί το είπε και τι εννοούσε. Πάντως δεν υπάρχουν ηλεκτρολόγοι γκέι. Εγώ προσωπικά δεν ξέρω κανέναν».

Της Ανθής Σταματοπούλου (Το Πρώτο Θέμα, 5-11-2006)

MONIQUE WITTIG: Η ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΗ ΣΚΕΨΗ (2)

Introduction par Monique Wittig en 2001
L’hétérosexualité est un régime d’esclavagisation des femmes. Pour elle, les femmes ont comme seules solutions d’être esclaves et de renégocier pied à pied l’hétérosexualité ou d’être des fugitives comme les lesbiennes. Elle compare ainsi les lesbiennes aux esclaves marrons aux USA. Il n’y a pas d’évasion possible puisque il n’existe pas de lieu où l’hétérocentrisme ne règne pas.
Wittig cite ensuite celles qui l’ont influence dans sa réflexion.
- Nicole-Claude Mathieu qui a été la première à considérer les femmes comme une entité anthropologique à part.- Christine Delphy qui a établi les termes de féminisme matérialisme et montré l’obsolescence du marxisme qui ne tenait pas compte du travail invisible effectué par les femmes.- Colette Guillaumin a défini les formes d’oppression des femmes ; l’appropriation privée par un individu (mari ou père) et l’appropriation collective de tout le groupe des femmes, par la classe hommes. On appelle ceci le "sexage", en référence au servage. Les femmes, même les célibataires, sont ainsi au service de la communauté des hommes, en soignant ainsi les plus malades ou les plus faibles.- Paola Tabet montre que certaines femmes se font l’objet d’une appropriation collective, comme les lesbiennes et les prostituées, mais pas d’un appropriation privée.- Sande Zeig souligne que les effets de l’oppression sur le corps sont nées des mots qui les formalisent.
La révolution d’un point de vue : Louise Turcotte
Turcotte souligne combien la pensée de Monique Wittig est transversale et s’occupe tant de littérature, que de politique et de théorie.
Elle rappelle combien, en 1978, la phrase de Monique Wittig "les lesbiennes ne sont pas des femmes" a scandalisé les féministes, même les plus radicales. Turcotte souligne en effet que toutes les luttes féministes s’étaient établies du "point de vue des femmes". Les féministes ont en effet lutté contre le patriarcat en tant que système fondé sur la domination des femmes par les hommes mais jamais elles n’avaient interrogé les classes "hommes" et "femmes". C’est ainsi que les lesbiennes prennent tout leur sens puisque si les catégories hommes et femmes ne peuvent exister l’une sans l’autre, les lesbiennes n’existent que par et pour les femmes. C’est ainsi que Wittig remet en cause l’hétérosexualité que n’avait jamais contesté les féministes.
Les lesbiennes séparatistes avaient déjà interrogé l’hétérosexualité en la critiquant en tant qu’institution politique. Mais elles s’étaient plutôt tournés vers une vision essentialiste en développant des valeurs spécifiquement lesbiennes. Pour Wittig et Turcotte, il ne s’agit pas de créer une classe "lesbiennes"» qui serait du repli sur soi. Il s’agit plus d’utiliser leur position stratégique pour détruire le système hétérosexuel.
Rappelons que la pensée majeure de Wittig est de situer les lesbiennes dans un continuum de résistance propre aux diverses formes d’oppression. Les lesbiennes ont en effet une place spécifique à l’intérieur de la classe "femmes" et sont donc une faille dans le régime politique qu’est l’hétérosexualité. Wittig vise l’abolition du genre, du sexe mais pas leur transgression.
Wittig La politique
Il s’agît d’un chapitre écrit par Marie–Hélène Bourcier qui a traduit nombre de chapitres du présent livre. Elle raconte sa rencontre avec un des personnages d’une pièce de Wittig. On peut supposer qu’elle interroge donc Wittig, elle même.
L’explication de "straight" est donnée ; on pourrait le traduire par hétéronormatif. Wittig souligne combien l’hétérocentrisme est présent dans tous les domaines de la société.
Une notre infrapaginale rappelle la rupture qu’il y a eu en 1980 dans Questions féministes. En 1981, l’association loi 1901 Questions féministes se dissoudra à cause des dissensions entre hétérosexualité, féminisme et lesbianisme. Nouvelles questions féministes sera créé en 1981 et les lesbiennes radicales publieront aux USA dans Feminist Issues.
Wittig montre que, comme le marxisme qui a montré ses limites en ne s’interrogeant que sur la lutte des classes, le féminisme ne peut pas s’interroger uniquement sur l’oppression de genre ou de sexe. Les lesbiennes noires des années 80 ou les féministes chicana actuelles ont ainsi lutté contre la sororité indifférenciée du féminisme.
Il est ainsi souligné que dans les années 70, on pouvait être lesbienne féministes - l’ordre des termes en montre l’importance -mais pas s’affirmer comme lesbienne politique.
La conversation se termine en signalant que Wittig a toujours pris comme un compliment le fait d’être traitée de "sale gouine" ou de n’être pas considéré comme une femme. Les lesbiennes ne sont pas des femmes et n’ont pas à le devenir.
Wittig cite ainsi Karl Marx et Friedrich Engels "Les pensées de la classe dominante sont aussi, à toutes les époques les pensées dominantes, autrement dit la classe qui est la puissance matérielle dominante de la société est aussi la puissance dominante spirituelle." (1) Elle veut ainsi montrer que la domination sur les femmes est constituée d'un réseau serré de faits, de pensées, de données qui affectent notre vie toute entière.
Cela nous apprend ainsi :- avant toute société, toute pensée, il y a deux "sexes" qui ne sont en faits que des catégories d'individus nés avec une différence constitutive, différence aux conséquences métaphysique.- avant toute société, tout ordre social, il y a des sexes qui sont "naturellement" ou biologiquement différents. Cette différence a des conséquences sociologiques.- avant toute pense et tout ordre social, il y a une division "naturelle du travail dans la famille", qui n'est rien d'autre que la division du travail dans l'acte sexuel (approche marxiste).
On voit ainsi qu'on se sert d'une différence physique naturelle pour fonder une domination qui ne peut être que sociale ; la domination ne pouvant être naturelle.
La catégorie de sexe est une catégorie politique et fonde la société hétérosexuelle. Wittig ne parle pas ainsi d'individus mais de "relations". Les catégories "hommes" et femmes" n'existent que parce qu'ils ont établi des relations entre eux. Cette catégorie de sexe établit comme naturelle l'hétérosexualité par laquelle les femmes sont soumises à une économie hétérosexuelle : elles doivent ainsi faire perdurer cette société par l'obligation absolue de reproduction et les travaux associé par "nature" à la reproduction : l'éducation des enfants et les travaux ménagers. Notons comme il est caractéristique qu'une femme qui élève ces enfants dit souvent qu'"elle ne travaille pas".
Cette appropriation du travail des femmes par les hommes procède du même mécanisme que l'appropriation du travail des ouvriers par la classe dominante. On ne peut faire croire que cette appropriation est naturelle puisque nous n'avons pas d'exemple de reproduction de la société en dehors de son contexte d'exploitation.
La catégorie de sexe permet donc aux hommes de s'approprier pour eux-mêmes la reproduction et la production des femmes mais aussi leur personne physique via le contrat de mariage. La femme a ainsi certaines obligations comme le travail non rémunéré, la cession de sa reproduction mise au nom du mari (les enfants qui portent le nom du père), le coït forcé, la cohabitation jour et nuit et l'assignation à résidence comme le suggère la notion juridique d'abandon du domicile conjugal. Dans la règle qu'observe souvent la police de ne pas intervenir quand une femme est battue par son, mari, cela montre combien la femme dépendant directement de son mari. s'il s'agissait d'un citoyen frappé par un autre, la police interviendrait pour "coups et blessures". La femme a donc cessé d'être une citoyenne ordinaire. On signale ainsi implicitement que l'État n'a pas à intervenir dans des affaires privées ou l'autorité du mari s'est substituée à celle de l'État.
Wittig souligne combien la catégorie de sexe colle aux femmes puisqu'elle ne peuvent être conçues hors de cette catégorie. Les personnes exceptionnelles dont on narre les exploits dans les journaux sont toujours rappelées comme "femmes" avant tout.
Wittig conclue que la catégorie de sexe est une catégorie totalitaire avec ses lois et formatrice de l'esprit. Elle considère donc qu'il faut la détruire et penser au delà d'elle pour penser vraiment. Cela régit l'esclavage des femmes par une opération prenant une partie (le sexe, la couleur) pour le tout (la personne entière) , comme avec les esclaves noirs.
On ne naît pas femme
Les femmes ne sont pas un groupe naturel c'est à dire "un groupe social d'un type spécial : un groupe perçu comme naturel, un groupe d'hommes considéré comme matériellement spécifique dans son corps". (2) L'existence des lesbiennes montrent que les femmes ont été catégorisées de façon politique par les hommes en un "groupe naturel". Wittig rejoint ainsi Simone de Beauvoir "On ne naît pas femme, one le devient. Aucun destin biologique, psychique, économique ne définit la figure que revêt au sein de la société la femelle humaine ; c'est l'ensemble de la civilisation qui élabore ce produit intermédiaire entre le male et le castrait qu'on qualifie de féminin".(3)
Wittig récuse l'idée que la base de l'oppression des femmes est biologique ou historique. Certaines féministes, en s'appuyant même sur Beauvoir, soulignent que la civilisation a d'abord été matriarcale ; les femmes fondaient la civilisation (par la procréation) pendant que les hommes frustres et brutaux allaient à la chasse. Cette vision déplait à Wittig car elle ne remet pas en cause l'hétérosexualité et remplace une oppression par une autre (le patriarcat par le matriarcat). Cette vision reste prise dans les catégories de sexe et dans l'idée que la femme est intimement liée à la procréation. Je suppose que cette critique peut s'appliquer à Françoise Héritier.
Le danger pour Wittig est de naturaliser l'histoire ce qui tendrait à faire croire que les catégories hommes et femmes ont toujours existé et existeront toujours. Certaines lesbiennes tendent d'ailleurs à adhérer à cette théorie comme Andrea Dworkin "Les femmes et les hommes appartiennent à des espèces ou des races (les deux mots sont utilisés de façon interchangeable) différentes ; que les hommes sont inférieurs aux femmes sur le plan biologique ; que la violence masculine est un phénomène biologique inévitable".(4)
En naturalisant l'histoire, on naturalise donc les faits sociaux marquant l'oppression des femmes ce qui les rend impossibles à changer. Wittig prend pour exemple la procréation qu'on considère comme naturelle sans penser qu'elle est forcée, organisée (démographie) et que c'est la seule activité sociale, hormis la guerre, qui présente un tel danger de mort.
Wittig montre que ce que nous prenons pour l'origine et la cause de l'oppression n'est en fait que la "marque" que l'oppresseur a apposée sur nous. Colette Guillaumin montre ainsi que le concept de race, dans son acception moderne, n'existait pas avant l'esclavage. C'est ainsi qu'aujourd'hui race et sexe nous apparaissent comme une donnée immédiate et appartenaient à un ordre naturel. Ce n'est pas une perception directe mais une construction directe alors que ces traits sont aussi indifférents que les autres pour désigner un individu. ex elle est vue comme femme donc elle est femme. Je dirais qu'on s'est un peu séparé des catégories de race mais pas du tout de celles de sexe. Wittig souligne ainsi que l'insulte courante envers les lesbiennes "tu n'es pas une vraie femme" montre bien qu'il faut se construire pour en être une "vraie". elle déplore aussi que tout un courant féministe et également lesbien tende à vouloir être de plus en plus féministes. Refuser d'être femme ne veut pas dire pour autant être un homme ! Elle souligne de toute façon qu'il est impossible pour une femme d'être un homme, du moins psychiquement, puisqu'elle ne saura pas d'emblée ce que c'est que d'avoir un droit sur les femmes. L'oppression vécue par les lesbiennes consiste donc à mettre hors de leur atteinte les femmes qui sont réservées aux hommes. Une lesbiennes est donc condamnée à être une non-homme, une non-femme.
Wittig souligne combien les féministes se sont réappropriées l'idée "c'est merveilleux d'être une femme" alors que dés 1949, Beauvoir avait souligné le danger a se réapproprier les mythes positifs entourant les femmes. Reprendre à son compte les meilleurs traits dont l'oppression nous a gratifié c'est ne rien remettre en cause et ne pas interroger les catégories de sexe. Cela nous fait lutter dans la classe femmes non pas pour la faire disparaître mais pour la renforcer. Wittig souligne l'ambiguïté du mot féministe qui montre qu'on lutte pour les femmes (et donc pour le renforcement du mythe entourant les femmes). Wittig souligne que ce mot a été choisi pour établir une continuité dans l'histoire avec les pionnières du mouvement.
Pour Wittig, il faut tendre à supprimer la classe homme, par une lutte de classe politique. Si celle ci disparaît, celle des femmes disparaître car il n'y a pas d'esclaves sans maître.
Wittig parle ensuite du marxisme et montre que les femmes ont été noyées dans les classes bourgeoises ou prolétaires sans pour voir constituer leur propre classe.
En s'appuyant sur Christine Delphy, elle montre qu'il faut d'abord se rendre compte que chaque problèmes individuel dépend des problèmes liés à la classe et non à l'individu. L'avènement des sujets individuels ne pourra être trouvé qu'après avoir détruit les catégories de classe. Elle montre que détruire LA femme n'est pas détruire le lesbianisme car c'est le seul concept qui soit au delà des catégories de sexe. La lesbienne n'est pas une femme, ni idéologiquement, ni politiquement, ni socialement puisque la femme n'existe que par ses relations à un homme. Les lesbiennes sont donc des transfuges à leur sexe.
La pensée straight
Wittig souligne l'importance qu'a pris l'étude du langage. Elle parle ensuite du langage symbolique qui fonctionne à partir de très peu d'éléments. Elle ironise sur le fait que l'inconscient est censé se structurer quasi automatiquement à partir des symboles du langage symbolique : castration, œdipe, mort du père, échange des femmes. Elle constate que seuls des spécialiste sont en droit de déchiffrer l'inconscient et que les langages interprétant ses symboles sont extrêmement riches. Pour Wittig Lacan a trouvé dans l'inconscient les structures qu'il dit avoir trouvées puisqu'il les a lui même mises. elle déplore qu'on entende que la parole des psychanalystes et pas des psychanalysés. Pour elle, le psychanalyste est un oppresseur face au psychanalysé qui est un oppressé. Wittig se demande alors si ce besoin des communiquer des psychanalysés ne peut se trouver que dans la psychanalyse. Elle constate aussi que les homosexuels, les lesbiennes et les femmes qui sont venues à la psychanalyse ont opéré une rupture du contrat psychanalytique dés qu'ils se sont aperçus que ce n'étaient pas eux qui étaient "malades" mais que leur état venait plus d'un état de choses général.
Wittig souligne la violence du discours hétérosexuel pour les lesbiennes et les hommes homosexuels. Elle explique ensuite ce qu'est la "pensée straight" en référence à la "pensée sauvage" de Levi-Strauss. Il s'agit des concepts de femme, d'homme, de différence qui marquent l'histoire, la culture. Elle souligne qu'il reste au sein de la culture un noyau soit disant naturel qu'on se refuse à examiner, c'est à dire la relation hétérosexuelle ou relation obligatoire entre l'"homme" et la "femme". la pensée straight va ainsi interpréter de façon totalisante l'histoire, le langage, la culture et les sociétés. Elle a une tendance universalisante dans sa production de concepts. On va ainsi former des lois générales valant pour toutes les époques, tous les individus, toutes les sociétés : l'échange des femmes, la différence des sexes, l'inconscient, le désir, la culture. Ces catégories n'ont de sens pour Wittig que dans l'hétérosexualité ou pensée de la différence des sexes en tant qu dogme philosophique et politique.
La société hétérosexuelle est fondée sur la nécessité de considérer certains autres comme différents : les hommes homosexuels, les lesbiennes, les femmes mais aussi de nombreuses catégories d'hommes. celui qu'on présente comme différent sera contrôlé et dominé.
Le concept de différence des sexes montrent les femmes en autres différents. Les hommes ne sont pas différents. Les noirs le sont en revanche.
Pour Wittig, il ne peut plus y avoir de femmes ou d'hommes en tant que classes et en tant que catégories de pensées et de langages. Les lesbiennes et les homosexuels ne doivent plus se percevoir en tant qu'hommes et femmes ce qui contribuent au renforcement de l'hétérosexualité.
Wittig s'intéresse à l'inconscient structural et montre qu'il fait appel à des nécessités échappant au contrôle de la conscience comme part exemple les processus exigeants ordonnant et exigeant l'échange des femmes comme condition nécessaire à toute société. Elle ne s'étonne donc pas qu'il y ait un inconscient et qu'il soit hétérosexuel, veillant aux intérêts des maîtres. Wittig pense qu'il vaut traquer le "cela-va-de-soi" hétérosexuel et montrer combien le structuralisme, la psychanalyse et plus particulièrement Lacan ont rigidifié les concepts pour mieux hétérosexualiser. Or que signifie l'échange des femmes sinon la domination ? Pour Wittig, l'inconscient est donc hétérosexuel et au service des dominants.
A propos du contrat social
Wittig rappelle que Marx et Engels se sont élevés contre le contrat social parce qu'il est en opposition avec la nécessité de la lutte des classes. Pour eux, le "contrat social" s'applique aux serfs dans la mesure où il implique une idée de choix individuel et d'association volontaire. Les serfs ont en effet fui un par un et se sont ensuite associés pour former des bourgs (et sont ainsi devenus les bourgeois). Pour Wittig les femmes sont semblables aux serfs : elles sont corvéables à merci, attachés à une terre (la famille) et ne peuvent s'arracher à l'ordre hétérosexuel qu'en le fuyant une par une. Pour elle la structure de notre société est en effet féodale.
Wittig réfléchit ensuite au contrat social. La promesse du contrat social de s'accomplir pour le bien de tous ne s'est pas accomplie historiquement et garde donc sa dimension d'utopie. De Rousseau : "Trouver une forme d'association qui défende et protège de toute la force commune la personne et les biens de chaque associé, et par laquelle chacun s'unissant à tous n'obéisse pourtant qu'à lui même et reste aussi libre qu'auparavant".
Pour Wittig, ce qui doit être rompu, c'est le contrat d'hétérosexualité en tant que tel qui faisait sans doute partie du contrat idéal de Rousseau.
Wittig revient sur la pensée aristotéliciene, de Hobbes et Locke pour souligner qu'ils pensaient que "le droit, c'est la force". Pour Aristote, en particulier, l'accord des membres n'était pas nécessaire. Elle signale que Rousseau est le premier à considérer qu'une société pour bien fonctionner, ne doit pas s'appuyer sur la raison du plus fort.
Wittig souligne qu'il y a une certains nombres de choses qu'on doit faire : être une femme, être un home, se marier, faire des enfants, les élever. Pour elle, les deux termes de contrat social et d'hétérosexualité sont superposables. Vivre en société c'est vivre en hétérosexualité.
Wittig souligne la difficulté à saisir l'hétérosexualité dans sa réalité, sinon dans ses effets et dont l'existence réside l'esprit des gens d'une façon qui affecte leur vie tout entière, la façon dont ils agissent, leur mode de pensée. En tant que mot, il n'a existé qu'au début du 20eme siècle quand on a parlé d'homosexualité et en Allemagne à la fin du 19eme siècle. Avant cette période, l'hétérosexualité allait tellement de soi qu'elle n'avait pas de nom. C'est le contrat social, un régime politique, une institution dont on ne parle pas. Pour Wittig il y a un présupposé du social avant le social : les hommes entrent dans l'ordre social comme des êtres déjà socialisés, les femmes restent des êtres naturels.
Lévi-Strauss raisonne ainsi sur des systèmes invariants comme sa théorie sur l'échange des femmes. La littérature anthropologique foisonne ainsi de mères, sœurs, pères etc. ce qui semble souligner qu'on n'est rien si on n'appartient pas à un de ces groupes. Wittig montre que le cynisme de Aristote est plus acceptable puisqu'il dit que les choses doivent être ainsi :"Le premier principe est que ceux qui sont inefficaces l'un sans l'autre doivent être réunies dans une paire. Par exemple, l'union mâle femelle." Elle souligne que cette paire a assis la relation gouvernant/gouverné.
Lévi-Strauss a dessiné l'idée d'un contrat social entre les hommes dont les femmes sont exclues. Chaque fois qu'il y a échange, il y a entre les hommes confirmation d'un contrat d'appropriation de toutes les femmes.
Wittig souligne enfin que Rousseau a montré que le contrat social est à réfléchir tant qu'il ne satisfait pas chacun. Il faut donc rompre le contrat social hétérosexuel si on n'y consent pas.
Homo sum

Historiquement et philosophiquement, "humain" a toujours désigné les hommes blancs propriétaires des moyens de productions. Pour Wittig, une lesbienne, qui se tient à l'avant pose de l'humain représente peut être paradoxalement le point de vue le lus humain. Cette idée (critiquer une société à partir d'un point de vue extrême) n'est pas nouvelle :Marx et Engels l'ont déjà évoquée.
Évocation de la lutte des classes : Marx et Engels ont réduit les conflits à deux termes : les capitalistes qui détiennent les moyens de productions et les prolétaires qui fournissent le travail, la forme de travail et qui sont les producteur de la plus-value. Antisémitisme, racisme et sexisme ne sont pour eux que des "anachronisme du capital" c'est à dire qu'ils se résoudraient après la prise du pouvoir par le patriarcat. Pour Wittig ces anachronismes peuvent être décrits comme un paradigme d'oppression transversal à toutes les "classes" marxistes. Le marxisme n'ayant pas montré son efficacité au niveau historique ; ces classes se sont figées et les anachronismes n'ont pas disparu.

ΑΝΕΠΙΔΟΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ 8

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΑΘΗΝΑ 2.11.2006
Στην εφημερίδα «Πρώτο θέμα» της 29.10.2006 διαβάσαμε το «πρωτότυπο γκάλοπ» με την ερώτηση προς διάφορουςπολιτικούς για τον πολιτικό γάμο μεταξύ ζευγαριών του ίδιου φύλου. Βλέπουμε θετικά το ότι η εφημερίδα δίνει συνέχεια σε προϋπάρχοντα ερωτήματα και ρεπορτάζ.

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας, ΟΛΚΕ χαίρεται για το γεγονός ότι η πλειονότητα των γυναικών και ανδρών πολιτικών στους οποίους τέθηκε το ερώτημα έβαλαν μεν τον εαυτό τους στην λίστα των «κατά» του πολιτικού γάμου, υποστήριξαν όμως το δικαίωμα των λεσβιών, γκέι και αμφισεξουαλικών να ρυθμίζουν και νομικά την κοινή ζωή τους με την ή τον σύντροφό τους.

Απαντάμε ενημερώνοντας τις γυναίκες και άνδρες πολιτικούς ότι:

a.. Ο πολιτικός γάμος είναι αστικό δικαίωμα κατοχυρωμένο και στην Ελλάδα από το 1983.
b.. Η Ελλάδα είναι από τις τελευταίες χώρες της ευρωπαϊκής ένωσης που δεν έχουν νομιμοποιήσει τον πολιτικό γάμο για ζευγάρια του ίδιου φύλου ενώ παράλληλα έχει υπογράψει: την ευρωπαϊκή συνθήκη η οποία ρητά αναφέρει πως απαγορεύεται οποιαδήποτε διάκριση η οποία βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό, την συνθήκη της Ολλανδίας που ζητά από τα κράτη μέλη να υποστηρίξουν τα δικαιώματα των λεσβιών, γκέι,
αμφισεξουαλικών και τρανς, καθώς και την χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο άρθρο της οποίας που αναφέρεταιστον γάμο δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους σύμφωνα με τον
σεξουαλικό τους προσανατολισμό.
c.. Στις 2.5.2006 η Ευρωπαϊκή Ένωση ψήφισε οδηγία, σύμφωνα με την οποία οι χώρες μέλη αποδέχονται και σέβονται τις σχέσεις ομόφυλων ζευγαριών.
Τα δικαιώματα ενός ζευγαριού που απορρέουν από τον πολιτικό του γάμο ακόμη και στις χώρες που δεν έχουν την ανάλογη νομοθεσία, πρέπει να γίνονταιαποδεκτά και σεβαστά. Μάλιστα ο υπεύθυνος για τη Δικαιοσύνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση Franco Frattini, προειδοποίησε αυστηρά όλες τις χώρες μέλη να σεβαστούν αυτή την οδηγία, επειδή είναι «υποχρεωτικά αυτόματα εφαρμοζόμενος νόμος».
d.. Το υπουργείο εσωτερικών θα βρεθεί υπόλογο όταν οποιαδήποτε αγγλίδα πολίτισσα ή οποιοσδήποτε άγγλος πολίτης θελήσει να τελέσει πολιτικό γάμο στην αγγλική πρεσβεία και το αίτημά του δεν θα γίνει δεκτό.
Η αγγλική πρεσβεία νοείται ως αγγλικό έδαφος σε όποια χώρα και αν βρίσκεται και διέπεται από τους νόμους του αγγλικού κράτους και μόνο.
e.. Ιστορικά ο γάμος δεν ήταν κάτι που συνέβαινε μόνο μεταξύ ζευγαριών άλλου φύλου.
f.. Η ελληνική κοινωνία είναι πολύ πιο έτοιμη από τις ελληνίδες και τους έλληνες πολιτικούς βάση των ρεπορτάζ στο δρόμο που έχουν κάνει τηλεοπτικά κανάλια τα 3 τελευταία σχεδόν χρόνια και ερευνών που η ΟΛΚΕ έχει πραγματοποιήσει στο αντίστοιχο διάστημα.
g.. Ο πολιτικός γάμος μεταξύ ζευγαριών του ίδιου φύλου δεν αμαυρώνει «το επιτυχημένο πρότυπο της ελληνικής οικογένειας» αλλά το διευρύνει, καθώς επιτρέπει σε
κάθε πολίτισσα και πολίτη ανεξάρτητα από το φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους να έχουν πρόσβαση στα ίδια δικαιώματα. Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα
Ελλάδας ενστερνίζεται την ήδη υπάρχουσα θέση ότι ο πολιτικός γάμος δεν «παρακάμπτει» την οικογένεια αλλά την εμπλουτίζει με βάση τον πολιτισμό και την κοινωνία του σήμερα, όπως επίσης κάνει και η μονογονεϊκή οικογένεια.
h.. Τις «αλλαγές τις φέρνει» το δικαίωμα στην ισοτιμία, ισονομία και ισοπολιτεία όλων των πολιτισσών και πολιτώνχωρίς διακρίσεις και δεν «τις επιβάλλει η σπουδή των προτύπων άλλων κοινωνιών».
i.. Kατά την έκφραση του κυρίου Γιακουμάτου, «ο πούστης ο Μήτσος ο ηλεκτρολόγος» όπως και κάθε λεσβία, γκέι, αμφισεξουαλική αμφισεξουαλικός, γυναίκα και άντρας τρανς μπορούν εξ' ίσου να είναι ρομαντικές κι ρομαντικοί και ως ισότιμες πολίτισσες και ισότιμοι πολίτες διεκδικούν το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο.
j.. «Ο γάμος ετυμολογικά θέλει ετερικότητα». Ο γάμος ετυμολογικά είναι ομόριζο του ρήματος γαμέω-ώ και αρχικά σήμαινε την ένωση δύο ανθρώπων.
Η ΟΛΚΕ έχει στην διάθεσή της κατάλογο ελληνίδων και ελλήνων πολιτικών, νομικών και προσωπικοτήτων που στηρίζουν τον πολιτικό γάμο. Έχει στείλει ήδη από το 2004 επιστολή στην Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με κύριο θέμα τον πολιτικό γάμο για ζευγάρια του ίδιου φύλου και έλαβε θετική απάντηση.
Με βάση όλα τα παραπάνω και πιστεύοντας πως η πολιτική θέληση είναι εκείνη που μπορεί να ρυθμίσει με αξιοπρέπεια αυτό το ανθρώπινο δικαίωμα, καλεί τις γυναίκες και τους άνδρες πολιτικούς να ανοίξουν δημόσιασυζήτηση με την ΟΛΚΕ και με όλους τους φορείς που έχουν άμεση σχέση με το θέμα, ώστε να υπάρξει ζύμωση για την νομική κατοχύρωση του πολιτικού γάμου μεταξύ ζευγαριών του ίδιου φύλου επιτέλους και στην Ελλάδα. Δεν ανεχόμαστε άλλο την χλεύη και την στέρηση των δικαιωμάτων μας.

Με τιμή το ΔΣ της ΟΛΚΕ

ΚΑΛΟΦΑΓΩΤΑ!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ SU FRIEDRICH

.

Su Friedrich - Αφιέρωμα στην αμερικανίδα κινηματογραφίστρια - 2-8/11/2006
BIOS & Urban Moccasins
Εβδομαδιαίο αφιέρωμα με 11 ταινίες της Su Friendrich – που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους εκπροσώπους του ανεξάρτητου avant-garde αμερικανικού κινηματογράφου των τελευταίων δεκαετιών – θα γίνει στη cinematheque του Bios.
Η Su Friedrich από το 1978 καθιερώθηκε στις Η.Π.Α, τον Καναδά και την Ευρώπη μέσα από περίπου 13 κινηματογραφικές δημιουργίες. Έχει κερδίσει αρκετά σημαντικά βραβεία και διδάσκει κινηματογράφο, μεταξύ άλλων, στο Princeton University.
Οι οργανώτριες του Αφιερώματος, Urban Moccasins, γράφουν: «Το πρώτο έργο της που είδαμε ήταν το Κρυφτό (Hide and Seek), ένα μικρό διαμάντι στο οποίο επεξεργάζεται μαρτυρίες/αφηγήσεις λεσβιών για την παιδική τους ηλικία ενώ συγχρόνως μας βάζει στον κόσμο της Λου, ενός αγοροκόριτσου λίγο πριν την εφηβεία – τότε που η σεξουαλική επιθυμία, τα σώματα και το φύλο τους μπορούν ακόμη να είναι μετέωρα και αδιαφοροποίητα – σαν παιχνίδι: “Γιατρός & ασθενής”. Την ταινία αυτή την έδειξε η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας στις προβολές της το 2005.
Ο τρόπος που η Friedrich παίρνοντας για υλικό την προσωπική της εμπειρία, την έβγαζε από τα όρια του ατομικού και τη μεταμόρφωνε σε εικόνα και φωνή μιας συλλογικής εμπειρίας, έκρυβε τέτοια τρυφερότητα και δύναμη που μας δημιούργησε έντονα την επιθυμία να μοιραστούμε αυτό που βλέπαμε με άλλους. Δεν είναι μόνο που η Friedrich μιλάει για τις γυναίκες, τη λεσβιακή επιθυμία, το σώμα, τις σχέσεις, την οικογένεια, τον πόλεμο, την εξουσία, την ευθύνη μας στον κόσμο, τα lgbt δικαιώματα. Δεν είναι μόνο που καταφέρνει, χωρίς μεγαλοστομίες, χωρίς μανιφέστα και χωρίς επίδειξη να κάνει επίκαιρο το παλιό φεμινιστικό μότο “το προσωπικό είναι πολιτικό”. Είναι κυρίως που μπορεί να εκτεθεί, να εξομολογηθεί και να παίξει “κάνοντας” τέχνη, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το πώς μπορούμε να διεκδικήσουμε τη φωνή και τη θέση μας στον κόσμο.
Μας ταρακούνησε το πως μπορεί με τόση οικονομία να κάνει μια ριζοσπαστική κριτική στη δυτική κουλτούρα χωρίς να καταγγέλλει, χωρίς να κάνει επίθεση, χωρίς να φλυαρεί. Κοιτάει γύρω της, τον εαυτό της και τον κόσμο και προσπαθεί να οικειοποιηθεί τα σύμβολα και τα νοήματα, να φτιάξει εργαλεία που θα οδηγούν έξω από την απομόνωση και τη μοναξιά. Εκεί που θα συναντήσουμε τους άλλους και τις άλλες, που θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το φόβο του να μην είσαι κάποιος “ξένος”, κάποιος αλλόκοτος, ένα πρόσωπο έξω από τις νόρμες. Η Φρίντριχ μας είπε απαλά και όμορφα πως η δική μας εμπειρία είναι σημαντική και έχει δύναμη. Μα ίσως το μεγαλύτερο μυστικό που μας αποκάλυψε είναι πως τη δύναμη της δικής μας εμπειρίας τη χρειάζονται και οι άλλοι.
Έτσι αποφασίσαμε να πάρουμε μια πρωτοβουλία χωρίς προηγούμενη εμπειρία για το πως στήνονται “αυτά τα πράγματα”. Η δουλειά της μετάφρασης, της επιμέλειας και του υποτιτλισμού έγινε εξ ολοκλήρου από εμάς, ερασιτέχνες αλλά με απαιτήσεις επαγγελματικές, όπως θα άξιζε σε φιλμ που έχουν παιχτεί σε τόσα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και έχουν πάρει πάμπολλα σημαντικά βραβεία και διακρίσεις. Η πρωτοβουλία αυτή δεν έχει ως στόχο το κέρδος και η ίδια μας εμπιστεύτηκε, από τόση απόσταση, τη δουλειά της – κάτι που για εμάς επιβεβαίωσε την εντιμότητα που διαβάζαμε στα έργα της. Και έτσι, με την πολύτιμη συνεισφορά της ομάδας του bios, φτάσαμε να έχουμε αυτή την εβδομάδα αφιερωμένη στη Su Friedrich, εδώ στην Αθήνα, ένα μήνα σχεδόν μετά το αφιέρωμα στο έργο της που είχε το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένες για αυτή την κατάληξη.
Οι ταινίες But No One και Gently Down the Stream παρουσιάζουν όνειρα της κινηματογραφίστριας. Η αφήγηση των ονείρων γίνεται με την τεχνική χάραξης λέξεων που τρεμοπαίζουν στην οθόνη, ενώ οι εικόνες που συνοδεύουν τις λέξεις ολοκληρώνουν την αισθητική του ονείρου, δημιουργώντας μια μουσική συμφωνία μέσα από την ακολουθία εικόνων και λέξεων, παύσεων και επαναλήψεων.
Το Rules of the Road είναι ένα ποιητικό φιλμ, στο οποίο η ειλικρίνεια και η ευθύτητα της αφήγησης συνδυάζονται με τη συνεχή παρακολούθηση στέισον βάγκον που κυκλοφορούν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, διασχίζουν τις γέφυρές και δραπετεύουν σε τοπία της επαρχίας, καταγράφοντας ταυτόχρονα την αμερικανική κοινωνία του 20ου αιώνα, όπου το αμάξι και η κατοχή του συμβολίζουν το όνειρο για ελευθερία, την απόλαυση, την ασφάλεια και την οικογένεια.
Στο Damned if You DonΆt η Friedrich προσπαθώντας να καταγράψει τη σχέση του καθολικισμού με τη γυναικεία σεξουαλικότητα και την καταπίεση, φτιάχνει ένα μωσαϊκό από εμπειρίες που συνδέονται μεταξύ τους με τέλεια αρμονία.
Αντιμέτωπη στην ταινία της The Odds of Recovery, με την έκτη εγχείρησή της και με μια συνεχή ορμονική διαταραχή, η Friedrich στρέφει την κάμερα πάνω σε έναν δύσκολο ασθενή – τον εαυτό της. Ξεκινώντας από την ταλαιπωρία και τους φόβους της καταλήγει να φτιάξει ένα στοχαστικό δοκίμιο πάνω στη θνητότητα και την ανάγκη για απόλυτο έλεγχο.
Πρόγραμμα προβολών:Πέμπτη 2/11, 21:30 Damned if you don't, Sink or swim
Παρασκευή 3/11, 21:30 The odds of recovery, Rules of the road, Gently down the stream, But no one
Σάββατο 4/11, 21:30Sink or swim, The ties that bind
Κυριακή 5/11, 21:30 First comes love, Cool hands, warm hart, Scar tissue, Hide and seek
Δευτέρα 6/11, 21:30 First comes love, Cool hands, warm hart, Scar tissue, The odds of recovery
Τρίτη 7/11, 21:30 The ties that bind, Damned if you don't
Τετάρτη 8/11, 21:30 Hide and seek, Gently down the stream, But no one, Rules of the road
Bios cinematheque: Πειραιώς 84 (210 3425335). Ώρα έναρξης προβολών: 21:30 καθημερινά. Είσοδος: 4 ευρώ ανά ημέρα προβολής
Διοργάνωση: urban moccasins & bios urban_moccasins@yahoo.gr www.sufriedrich.com

.

(Αναδημοσίευση από το site του 10%)

ΝΙΝΑ ΝΑΧΜΙΑ: ΤΙΠΟΤΑ ΠΡΙΝ ΤΙΠΟΤΑ ΜΕΤΑ

.

Σήκωσα το ακουστικό. Ήταν ο πατέρας μου. Μου είπε πως η μητέρα μου ήταν στο νοσοκομείο και καλά θα έκανα να πάω ως εκεί. Η ταραγμένη φωνή του έδειχνε πως η κατάστασή της έπρεπε να είναι αρκετά σοβαρή. Εξάλλου ποτέ δεν θα μου τηλεφωνούσε μια τόσο προχωρημένη ώρα, αν τα πράγματα δεν ήταν σοβαρά. Η Μαρούσα ήταν κιόλας στην κουζίνα και ετοίμαζε καφέ. Δεν ρώτησε είχε καταλάβει.
- Ντύσου καλά, είπε μόνο. Έχει χοντρό κρύο.
(…) Κάθισα δίπλα στο προσκέφαλο της άρρωστης που άλλοτε βυθιζόταν στον προθανάτιο ύπνο της και άλλοτε ξυπνούσε, σαν για να ξαναρχίσει την ζωή της απ’ την αρχή. (…) Της έσφιξα το μπράτσο.
- Μαμά, μαμά, είπα.
Άνοιξε τα μάτια της. Παρ’ όλο που γνώριζα τόσο καλά το βλέμμα τους, ψυχρότητά τους με τρόμαξε. Δεν διέκρινα μέσα τους ούτε μια μικρή επιείκεια, ούτε ένα ψήγμα αγάπης. Τίποτα! (…) Τράβηξα το χέρι απ’ το μπράτσο της άρρωστης, καθώς τα χείλη της προσπαθούσαν κάτι να ψιθυρίσουν. Έσκυψα πάνω της διατηρώντας ακόμα μια ελάχιστη ελπίδα πως ίσως δεν είχα καταλάβει σωστά. Τότε έσφιξε το χέρι μου με όση δύναμη της απέμενε και μου έσταξε το τελευταίο δηλητήριο, λες και αποζητούσε να το αδειάσει απ’ το πληθωρικό σώμα της μέχρι και την τελευταία του σταγόνα πριν φύγει:
- Μας ντρόπιασες! Μας ντρόπιασες! είπε. Καταραμένη να είσαι!…

Νίνα Ναχμία: Τίποτα πριν. Τίποτα μετά (Οδός Πανός, 2006)

.

*Περισσότερα αποσπάσματα από το βιβλίο, αλλα και σχόλια, μπορείτε να διαβάσετε στο blog Το μπρίκι (www.tobriki.blogspot.com)

4 ΜΕΓΑΛΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

.
LAS 4 DAMAS DE LA LITERATURA HOMOSEXUAL
Patricia Highsmith. La gran dama de la literatura de misterio, nacida en 1921 en Fort Worth, Texas, comenzó su carrera con el libro "Extraños en un tren" que fue escogido por Alfred Hitchcock para su película homónima de 1951 lo que elevó a la tejana al estrellato. Un atractivo tenista interpretado por Farley Granger se encuentra en un tren con un turbio personaje interpretado por Robert Walker que le propone que cada uno de ellos mate a la mujer del otro como partes de un crimen perfecto. Historia de una malsana seducción, como años más tarde sería la de Ripley que sirvió de base a "El amigo americano". Alfred Hitchcock ya tenía una película anterior donde trataba la homosexualidad, aunque como en esta sin "nombrarla" en ningún momento, "La soga" de 1948 donde una pareja de homosexuales (uno de ellos interpretado también por Farley Granger) mata por pura maldad de hacerlo a un compañero de estudios y lo ocultan en un arcón durante la fiesta que se va a celebrar y a la que asisten el padre y la novia del muerto. En ambas se encuentra el prototipo de homosexual joven, rico, inteligente, ocioso y asocial, fuertemente ligado a su madre en dedicación y odio, psicópata frio e implacable. Fuertemente homofóbicas entonces, el guionista de "La soga", Arthur Laurents era gay. En 1953 intenta publicar una novela de contenido lésbico llamada "el precio de la sal pero es rechazada por sus editores por lo que finalmente es publicada bajo el pseudónimo de Claire Morgan. La idea que estaba detrás del libro seguía la de Forster y su Maurice, hacer un libro que, por primera vez, tuviera como protagonistas una pareja de homosexuales que "acabara bien". El libro fue alabado por la crítica pero vendió poco y no se reeditó hasta 1991 ahora ya bajo el nombre de su escritora con el título de "Carol". Su última novela muestra también una serie de personajes de muy diferente identidad sexual que tienen en común lo desastroso de sus elecciones amorosas. Su personaje mαs conocido es Ripley, personaje de cuando menos dudosa sexualidad. Ya la primera novela conocida como "A pleno sol" por la versión cinematográfica protagonizada por Alain Delon y Marie Laforet, es la historia de un hombre que se pega a otro hombre y acaba matándolo cuando este comienza a aburrirse de él y suplantándolo. En 1999 Anthony Minghella realizó una versión con Matt Damon como Ripley bastante más desinhibida que la novela donde se nos dice cada pocas páginas de que a pesar de lo que pudiera parecer Ripley no es homosexual. Patricia Highsmith murió en Europa en 1995, autoexilada de America desde muchos años antes.
Ursula K. LeGuin. La gran dama de la ciencia ficción que nació en Berkeley, California en 1929 no dedicó muchas líneas a la homosexualidad si descontamos la mención que se hace en "Los desposeidos" y que comentaré mas tarde. A pesar de ello, sus novelas se encuentran en todas las librerías gay del mundo. Eso, sin lugar a dudas, se debe a "La mano izquierda de la oscuridad". Esta novela fue pionera en el estudio de los roles sociales que lleva consigo la identidad sexual. La acción sucede en un planeta donde no existen g neros en sí sino que los individuos solo se sexuan durante un breve espacio de tiempo de una manera similar al celo terrestre siendo casual el genero al que se llega de tal forma que se puede ser "padre" una vez y "madre" la siguiente. Durante un viaje a la desesperada un terrestre que es considerado un anormal porque está sexuado siempre se enamora de un individuo de la otra especie y va pasando gradualmente de verlo como "hombre" a verlo como "mujer". En "Los desposeidos", un planeta ha desterrado a todos sus anarquistas a una luna en la que estos han desarrollado una sociedad perfecta. Problemas harán que estas sociedades antagónicas tengan que tratarse otra vez. Las líneas a las que me refería son muy bellas. En la utópica sociedad anarquista se ha desterrado cualquier tipo de propiedad incluyendo la sexual juzgando que no puede haber nada peor que la tensión de la insatisfacción sexual. Estando a solas con una persona de marcada tendencia homosexual, el protagonista se siente obligado a ser el que inicie el acercamiento sexual ya que es la otra persona la que tiene más interés en ello y no quiere que se sienta culpable si fuera quien tiene que iniciar el contacto.
Marguerite Yourcenar. La gran dama de la literatura francesa nació por casualidad en Bruselas en 1903 de padre francιs y madre belga. Su madre murió a los pocos dνas de nacer ella y ella estuvo muy unida a su padre. Su primera novela "Alexis o el tratado del inútil combate" (1929) es una larga carta en la que un marido se despide de su mujer tras un año de matrimonio. Queda claro que la que va a abandonar por otro hombre aunque no se menciona en ningún momento la homosexualidad. Su libro más conocido es "El libro de Adriano" (1951) protagonizado por dicho emperador romano. También el protagonista de "Opus nigrum" (1968) es homosexual, en este caso un científico y alquimista del Renacimiento. Marguerite se autoexilió en los USA e incluso adoptó esa nacionalidad pero en 1980 volvió a nacionalizarse francesa para poder ingresar en la academia francesa de las letras, en la que fue la primera mujer. En 1981 publicó una semblanza de Yukio Mishima con el subtítulo de "La visión del vacio". Murió en 1987 en la isla de Mayne en la que había vivido casi 50 años. Recientemente se ha publicado una gran biografía de ella escrita por Michèle Goslar con el sugerente título de "Qué aburrido hubiera sido ser feliz" en la colección Paidos Testimonios.
Mary Renault. Pseudónimo de Mary Challans, nacida en Inglaterra en 1905, recibiσ una esmerada educación clásica en Oxford. Se autoexilió en Sudáfrica tras la segunda guerra mundial (donde se trasladó con su secretaria) y murió en 1983. Paradigma de la pulcritud y el rigor histórico británicos, la homosexualidad siempre masculina es central en prácticamente todas sus novelas y su obsesión es Alejandro Magno, al que dedicó una trilogía de novelas y una biografía. De las tres, la primera (Fuegos del paraíso) que comprende la infancia de Alejandro y sus estudios con Aristóteles hasta la muerte de su padre y su encumbramiento a la jefatura de los macedonios, es quizαs la menos interesante. El muchacho persa (la segunda) comprende desde la derrota del emperador babilonio (y la asunción de este título por Alejandro) hasta la muerte de mismo, contada a través de los ojos de Bagoas, el erómenos (esclavo sexual) de Alejandro. Es quizás la novela mαs tierna que haya leído nunca. La tercera, llamada "Juegos funerarios" se centra en los herederos de Alejandro que en un breve lapso de tiempo se asesinaron entre sν con la excepción de Ptolomeo que se retiró a Egipto y no tuvo nada que ver en las conjuras posteriores. Una aguda visión de las ambiciones humanas que es además absolutamente verídica. Otra novela suya es "Alexias de Atenas", vida de un ciudadano en la Atenas de Pericles. Pero Mary Renault no sólo escribió novelas históricas. "El Auriga" es una dura y realista novela que sucede durante la primera guerra mundial. Un oficial herido se enamora de uno de los objetores de conciencia que estα condenado por negarse a alistarse a limpiar el hospital. El oficial acabará emparejándose con un compañero de colegio.

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ

.
SEXUALIDADE E EROTISMO
por Adriana Sommer da Costa
É na sexualidade que reside o erotismo, mas é através da mente humana que nascem todos os contextos históricos, que através dos tempos nos ajudam a entender os conceitos sobre o erotismo.
O que nos traz a idéia de erotismo é toda uma historia de beleza sexual, de fantasias eróticas, uma essência vital que acompanha a arte do sexo e da sexualidade. O erotismo possui em seu conteúdo, a estética corporal que deve ser vista, admirada e contemplada.
Segundo o conceito encontrado no dicionário Houaiss da língua portuguesa, o erotismo pode ser definido como: 1) estado de excitação sexual; 2)tendência a experimentar a excitação sexual mais prontamente que a média das pessoas; 3) sexo em literatura, arte ou doutrina; 4) estado de paixão amorosa.
Por trás do erotismo, há toda uma história de culturas, crenças, religião, o corpo físico e muito mistério, que envolve e traz uma certa inquietude na relação do homem com a natureza humana.
A compreensão da palavra erotismo vem sofrendo grandes transformações ao longo do tempo, e estas vem das nossas próprias percepções de mundo, as sensações que experimentamos em nossa vida, nossos sonhos, desejos e idealizações com os sexos.
O fator pensante do homem, faculdade esplêndida que, nos diferencia dos animais, é a tônica do erotismo, pois tem seu ponto culminante no uso da criatividade. A exploração da arte, da beleza dos corpos, em união ou não, o valor simbólico de imagens, isso é realmente maravilhoso e inesgotável. A arte não se esgota e o erotismo esta intimamente ligado à arte.
Até aí tudo bem, nos referimos apenas a alguns breves comentários sobre o que é, no senso comum, o erotismo. Mas a palavra erotismo traz muito mais conteúdo do que possamos imaginar e, para entendermos melhor, nos reportaremos à história antiga ocidental e recordaremos o que nos diz o texto mais antigo que fala de erotismo.
Esse texto mostra a noção do impulso erótico que busca incessantemente a conexão, união, o mesclado, a multiplicidade e variação das espécies vivas e nós ainda vemos todo esse caráter, principalmente em obras de arte. Mas vejamos o que mais esse antigo texto nos traz.
“O banquete”, do filósofo grego Platão tem como um dos personagens, Arisófanes, que é um dos convidados do banquete, e este conta, que, bem antes do surgimento de Eros, a humanidade era composta de seres, que se compunham de três sexos: o masculino, o feminino e o andrógino. Os seres andróginos eram arredondados e possuíam quatro mãos, quatro pernas, duas faces, dois genitais, quatro orelhas e uma cabeça. Eram seres poderosos com todas essas características e que um belo dia resolveram desafiar os deuses, mas diante disso, foram castigados, com Zeus cortando-os em duas partes. Os andróginos ficaram fracos, porém úteis, pois se tornaram mais numerosos para servirem aos deuses.
Com a divisão de seus corpos, esses seres passaram a procurar suas metades correspondentes, e nos conta a historia, que quando se encontravam, abraçavam-se e se entrelaçavam num grande desejo de unirem-se novamente e assim permanecerem para sempre. Disso se originou Eros, o mito que une o universal e o singular, a energia pura que liga o cosmo a cada ser vivo. Não vamos aqui detalhar a história dos deuses, mas apenas citá-los com alguma reverencia, pois sem esses dados, fica difícil a compreensão do assunto em questão.
No discurso de Arisófanes, há dois aspectos importantes, que derivam dessa noção do erotismo como o impulso em direção à completude. São eles:
1) Referência ao poder de Eros, que é capaz de “restaurar a antiga perfeição” e de reproduzir os seres andróginos;
2) Idéia de “incompletude” e de debilidade dos seres bipartidos que, desprovidos da força de Eros, tornam-se fracos e úteis àqueles que detêm o poder.
Esses dois aspectos articulam os mecanismos de repressão sexual, que vêm sendo sofisticadamente manipulados pelos agentes protetores da ordem social.
Já a arte e toda sua extensão de expressão artística, se realiza em função de um mesmo impulso para a totalidade do ser, para sua permanência além de um instante fugaz e para sua união com o universo. A comunicação que se estabelece entre a obra de arte e o leitor/espectador é nitidamente erótica, pois o primeiro contato entre o espectador e o objeto artístico é sempre sensual: ou aquela obra nos agrada, ou nos desagrada, nos toca e nos conecta, ou nos é indiferente.
Não é uma tarefa simples compreender o erotismo e todas suas manifestações, pois vem durante os séculos, através da história, das sociedades, épocas, de seus personagens, dos mitos, enfim, mas tentei nesse artigo aguçar a curiosidade sobre esse assunto. Se for de maior interesse, voltarei a escrever sobre o erotismo.

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ 3

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΔΙΠΛΑΝΗΣ ΠΟΡΤΑΣ

.
I am 21, a malaysian chinese. I've always known deep inside me that I'm gay. Since school days, I've always been attracted to girls. But our relationships have always been platonic friendships, never more than that. I've had my fair shares of infatuations, but it always ends there, cos I've never been able to admit that I'm gay, I've always been in doubt, always had identity crisis. i'm a coward, yes, but in the society I live in, no one can accept gays or lesbians. I do not have any gay friends, do not know any1 who is gay. So I've always portrayed myself as straight, I've had relationships with guys. But they never work, cos the feeling is never mutual. They loved me, but I cannot return those feelings. I'm writing this cos I want out from this fake life that I'm living in. I want to come out gay. i'm currently on my uni semester break, and I'm working part time in a mall. I fell in love instantly with a colleague of mine, but she has a boyfriend. I couldn't do anything, but just hide my feelings for her. She treats me as a friend, nothing more. She, as with everyone else here, do not believe in gays or lesbians. I know that I'll never be able to have her, to be with her, to declare my love for her. Just like many other times when I fell in love. All I really want in life is to be with the one in love, to life in a society that accepts us. I dream about it every night. I can't wait to graduate, to start work, and to migrate to some other country, where I'll be able to start a new, and be true to myself, and find someone who will love me as much as I her, who I can declare my love for publicly. And I also dream of making the girl I love very happy, wrapping her in my arms, falling asleep with her, waking up with her... and maybe one day, one day, I'll be able to tell my parents, and they will be accept me, and be happy for me. Maybe one day...

I am a 64 year old lesbian. About a month ago I lost my mate of 26 years in an automobile accident. For all my life, my sexual orientation has been a non-issue. I'm neither out or in. I lived my life the way I wanted to, and let people think what they wanted. Until now.
When Marilyn died, I not only lost my world; but I found out what the quest for equality is all about. I ordered her cremation; I paid for it. But when it came time to pick up the remains, I couldn't do it because I "am not family." Furthermore, the funeral reimbursement that will be made by OUR auto insurance will go to her estate, not to me. Neither her pension nor a little life insurance policy she had at work will honor her selection of me as the beneficiary. It has to be either spouse or children. I am now considered a "renter" in the house we bought together because it was in her name; and so far we haven't found her will. Within the next two months, I will have to buy "renter's" insurance to protect "my valuables." How do you assign valuables when everything we have purchased and paid for in the past 26 years have been done jointly?
What is happening is that gay and lesbians are being punished for our lifestyle in the guise of "not singling us out for special treatment." We are not asking for special treatment; we just want equal treatment. From the outcome of the recent election, that goal is getting further away instead of closer.
I have had expressions of sympathy from politicians from the state capital to Washington because Marilyn was running for the state legislature. And maybe they are sincere. But are they doing anything to change the discrimination against a large minority in our country? Not nearly enough.

ΑΝΕΠΙΔΟΤΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ 7

Αθήνα, Δευτέρα 30 Οκτωβρίου 2006
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

.
ΠΡΟΣ: Αξιότιμο Πρωθυπουργό κύριο Κώστα Καραμανλή

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Υφυπουργό κ. Γεράσιμο Γιακουμάτο,
Ελληνικό Κοινοβούλιο, Κόμματα Ελληνικής Βουλής
Μ.Μ.Ε., Ελληνικές και Διεθνείς Όργανώσεις Ανθρωπίνων
Δικαιωμάτων, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.


Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Με το παρόν Δελτίο Τύπου, σας ενημερώνουμε για την δήλωση που έκανε στην εφημερίδα «Το Πρώτο Θέμα» (Σάββατο 28/10), σε ερώτημα δημοσιογράφου για τον γάμο ή την συμβίωση ομοφυλόφιλων ζευγαριών, ο Υφυπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας κ. Γεράσιμος Γιακουμάτος. Την αντιγράφουμε κατά λέξη:
«Διαφωνώ κάθετα. Δεν το διανοούμαι καν. Θα το πολεμήσω μέχρις εσχάτων. Μιλάμε τόσο ωραία οι δυο μας, ρομαντικά, τι σχέση έχει να μιλάω εγώ με τον π… τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο. Παναγία μου!» ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ Ν.Δ.
Κύριε Πρωθυπουργέ, θεωρούμε απαράδεκτη, ξεκάθαρα ρατσιστική και φασίζουσα την δήλωση του κυρίου Γιακουμάτου, ιδιαιτέρως δε, την φρασεολογία που χρησιμοποιεί. Πολύ δε περισσότερο όταν ασχολείται με θέματα Κοινωνικής Προστασίας ως Υφυπουργός.
Απευθυνόμαστε σε εσάς, γνωρίζοντας την κοινωνική ευαισθησία σας και την δεδηλωμένη σας αρχή ότι είστε Πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων.
Κύριε Πρωθυπουργέ, είμαστε σίγουροι ότι συμφωνείτε μαζί μας, ότι δεν δικαιούται ένας Υφυπουργός ενός μάλιστα πολύ ευαίσθητου Υπουργείου, να ομιλεί υβριστικά, προσβλητικά και απαξιωτικά για μια ομάδα ελλήνων πολιτών. Γνωρίζουμε τις δημοκρατικές αρχές και το πνεύμα αλληλεγγύης της κυβέρνησής σας.
Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο, κύριε Πρωθυπουργέ, σας καλούμε να αναλάβετε τις ευθύνες σας μπροστά στις απαράδεκτες δηλώσεις του κ. Γιακουμάτου, αξιώνοντας από αυτόν να επανορθώσει δημοσίως, ή αλλιώς σε κάθε άλλη περίπτωση, να τον απομακρύνετε από το Υπουργείο στο οποίο έχει την τιμή να είναι Υφυπουργός.
Σας ενημερώνουμε ότι το παρόν Δελτίου Τύπου θα μεταφραστεί και θα διαβιβαστεί σε όλες τις αρμόδιες επιτροπές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είμαστε στη διάθεσή σας.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

Με τιμή
Τα μέλη του Δ.Σ της Ε.Ο.Κ.
.
(Αναδημοσίευση επιστολής που λάβαμε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου)

ΜΑΥΡΟΑΣΠΡΑ ΦΙΛΙΑ 1

25 ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

25 ελληνίδες και έλληνες πολιτικοί εκφράζουν τις απόψεις τους για τον πολιτικό γάμο ή το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα»:
ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ Ν.Δ. Μια τέτοια συζήτηση πρέπει να έχει διευρυμένη βάση. Στη κοινωνία του σήμερα υπάρχουν μονογονεϊκές οικογένειες, ζευγάρια με παιδί εκτός γάμου, ομοφυλόφιλα ζευγάρια που συμβιώνουν. Πρέπει λοιπόν να δούμε τον γάμο με την ηθική του διάσταση (αποφασίζω να συνδέσω τη ζωή μου μ’ έναν άνθρωπο), την κοινωνική του διάσταση και βεβαίως τα αστικά δικαιώματα που συνεπάγονται. Και αν ο όρος «γάμος» δεν άπτεται κάποιων περιπτώσεων, μπορούν να βρεθούν ενδεχομένως και άλλοι όροι και άλλο πλαίσιο κοινώς αποδεκτά. Προσωπικά είμαι υπέρ της λογικής μιας «πολιτικής ένωσης» - όπως συμβαίνει στη Γαλλία – που δε θα αφορά μόνο τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Ύστερα από χρόνια συμβίωσης υπάρχει περιουσία που αποκτάται από κοινού και η οποία πρέπει να μοιραστεί σε περίπτωση χωρισμού ή να αποδοθεί μέρος της σε έναν από τους δύο σε περίπτωση θανάτου. Είναι και θέμα ουσίας για κάποιον να ξέρει ότι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα του στη ζωή μπορεί να έχει λόγο σε αυτά τα θέματα.

ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Ν.Δ. «Οφείλουμε ως πολίτες και ως πολιτικοί να βοηθήσουμε στη συρρίκνωση κάθε διάθεσης ρατσισμού από όποια πλευρά και αν προέρχεται. Συνεπώς μπορούν να αναγνωριστούν τα δικαιώματα που απορρέουν από τη συμβίωση ατόμων του ιδίου φύλου. Από εκεί και πέρα θεωρώ αδόκιμο να μιλάμε για γάμο καθώς δεν υπάρχει το επόμενο βήμα, που είναι η οικογένεια.»

ΕΛΕΝΗ ΚΟΥΡΚΟΥΛΑ ΠΑ.ΣΟ.Κ «Είμαι υπέρ ενός συμφώνου συμβίωσης που θα εξασφαλίζει ίσα νομικά δικαιώματα σε ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι όπως και σε ένα ετεροφυλόφιλο. Θεωρώ ότι αυτό το σύμφωνο συμβίωσης δείχνει να αντιλαμβάνεται έμπρακτα την εξέλιξη των ανθρωπίνων σχέσεων και την ανάγκη ισοπολιτείας όλων των πολιτών ανεξαρτήτως σεξουαλικής συμπεριφοράς. Η έννοια γάμος είναι στην κοινωνία μας θρησκευτικά φορτισμένη και δεν υπάρχει κανένας λόγος να την εμπλέκουμε στην καινούρια μας ματιά για μια κοινωνία ίσων πολιτών.»

ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ «Είναι ένα θέμα που τα τελευταία χρόνια προκαλεί όλο και μεγαλύτερη ένταση. Προβάλλεται στην παγκόσμια κοινότητα προκειμένου οι ομάδες αυτές των ανθρώπων να αποκτήσουν την θέση τους στη συγκρότηση των ανθρωπίνων κοινωνιών. Βασική αρχή κάθε προοδευτικής παράταξης αποτελεί η θέση που λέει κάτι πολύ απλό «κάθε πολίτης μιας ανθρώπινης κοινωνίας έχει τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις στην κοινωνική συνοχή». Με σταθερές θέσεις θα υποστηρίξω το δικαίωμα σύναψης πολιτικού γάμου με προτάσεις ανάλογες εκείνων των χωρών-μελών της Ε.Ε.»

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Συμφωνώ με την πρόταση που έχει επεξεργαστεί το ΠΑΣΟΚ για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης δύο ανθρώπων είτε άλλου είτε του ιδίου φύλου, ώστε να είναι κανονισμένα όλα τα νομικά ζητήματα που προκύπτουν από τη συμβίωση αυτή. Αυτό φυσικά δεν πρέπει να ονομάζεται «γάμος». Η λέξη «γάμος» έχει ένα πολύ συγκεκριμένο νόημα. Αλλά προφανώς και πρέπει να είναι κατοχυρωμένη και ρυθμισμένη νομικά η ελεύθερη συμβίωση δύο ανθρώπων ακόμη και του ιδίου φύλου.»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΕΡΛΕΠΕ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον άνθρωπο με τον οποίο επιθυμεί να συζήσει ή να παντρευτεί. Όλοι οι άνθρωποι πλέον έχουν ή τουλάχιστον, πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα. Το μόνο που θα πρέπει να γίνει είναι μια νομοθετική κατοχύρωση και μια νόμιμη διαδικασία».

ΖΕΤΤΑ ΜΑΚΡΗ Ν.Δ. «Ως βουλευτής μια αγροτικής περιφέρειας με πολλά και πιεστικά προβλήματα, σας ομολογώ ότι το θέμα αυτό δεν υπήρξε ποτέ πρώτη μου προτεραιότητα. Απαντώντας στην ερώτησή σας, σας λέω ότι θεωτώ επιβεβλημένη την νομική κατοχύρωση της ελεύθερης συμβίωσης είτε ετεροφυλόφιλων είτε ομοφυλόφιλων ατόμων. Τα υπόλοιπα τα θεωρώ ενδεχομένως προκλητικά για μια μεγάλη μερίδα των Ελλήνων.»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΩΜΕΡΙΤΗΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ «Το θέμα της ελεύθερης συμβίωσης και των νομικών συνεπειών της είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο σε κάθε σύγχρονη κοινωνία για κάθε πολίτη, το θέμα όμως του γάμου και της οικογένειας είναι και βιολογικά ένα θέμα ετερόφυλων και γι’ αυτό θεσμικά δεν απαιτούνται ουσιώδεις μεταβολές.»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ «Θεωρώ ότι όλες οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν τις απαραίτητες προβλέψεις ώστε αν δύο άνθρωποι έχουν τις δικές τους προτιμήσεις και θέλουν να ζήσουν μαζί, να μπορούν να ζήσουν κανονικά. Επομένως είμαι θετικός σε κάτι που θα ισχύσει σε λίγο σε όλη την Ευρώπη».

ΕΥΗ ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ «Δεν έχω κανέναν πρόβλημα με την προοπτική ενός γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Από τη στιγμή που υπάρχει μια κοινωνική πραγματικότητα πρέπει να τη δεχτούμε, αφού φυσικά υπάρξει, και η νομική κάλυψη. Μετά λοιπόν τη νομική ρύθμιση του θέματος, δεν θα με πείραζε να βρισκόμουν σε έναν γάμο στον οποίο θα παντρευτού δύο άντρες ή δύο γυναίκες. Μπορεί βέβαια αυτός ο γάμος να είναι λίγο διαφορετικός και να πραγματοποιηθεί για παράδειγμα, στο δημαρχείο και όχι στην εκκλησία αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε».

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ Ν.Δ. «Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει γάμος με τη παραδοσιακή έννοια του όρου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Σίγουρα όμως θα πρέπει σύντομα να ρυθμίσουμε τα θέματα που έχουν να κάνουν με την κοινή περιουσία, την κληρονομιά και βέβαια τη συνταξιοδότηση ομοφυλόφιλων ζευγαριών που ζουν καιρό μαζί.»

ΓΙΑΝΝΟΣ ΠΑΠΑΝΤΩΝΙΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Πρέπει να αναθεωρηθεί το δίκαιο για τη συμβίωση στη χώρα μας και για ετεροφυλόφιλους και για τους ομοφυλόφιλους ώστε να εξασφαλιστούν δικαιώματα και υποχρεώσεις σε ότι αφορά για παράδειγμα τη διαχείριση της περιουσίας τους, για όλους όσοι συνάπτουν σχέσεις έξω από το νομικό πλαίσιο του γάμου. Ο νόμος πρέπει να παρακολουθεί την εξέλιξη της κοινωνάς. Είναι διαφορετικό βέβαια το θέμα της υιοθεσίας παιδιών από ομοφυλόφιλους, δεδομένου ότι πιστεύω πως το γονικό πρότυπο που πρέπει να έχουν τα παιδιά είναι ζευγάρι άντρας-γυναίκα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Είμαι υπέρ της νομοθετική κατοχύρωσης της συμβίωσης δύο ανθρώπων ανεξαρτήτου φύλου. Και αυτό διότι δημιουργούνται από την κοινή τους ζωή και την εργασία πολλά οικονομικά, κληρονομικά και άλλα θέματα. Η θεσμοθέτηση αυτής της συμβίωσης ασφαλώς και δεν είναι γάμος με την παραδοσιακή έννοια που γνωρίζουμε και κακώς την φορτίζουν κάποιες πλευρές. Με τον τρόπο αυτό αρνούνται στοιχειώδη δικαιώματα σε έναν αριθμό συμπολιτών μας».

ΘΑΝΑΣΗΣ ΛΕΒΕΝΤΗΣ ΣΥΝ «Τι θα κάνει ο καθένας στη ζωή του είναι προσωπική του επιλογή και ατομικό του δικαίωμα και δεν θα πρέπει να παρεμβαίνουν εμπόδια. Επομένως, εάν επιλέγει κάποιος να ζήσει με κάποιον άλλον και να διανείμει τα περιουσιακά του στοιχεία, είναι δικαίωμά του και κανείς δεν είναι σωστό να του το απαγορεύσει.»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ Ν.Δ. «Σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε κάθε περίπτωση ουδείς αρνείται το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να επιλέγει τον τρόπο ζωής του και βεβαίως να επιλέγει κάποιο άτομο του ιδίου φύλου για σύντροφο. Δεν θα πρέπει όμως να παραγνωρίσουμε ότι αυτό δεν μπορεί να βλάπτει τις αξίες και τα δικαιώματα των υπολοίπων. Πάντως εφόσον γνωμοδότησε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, το θέμα έχει απαντηθεί.»

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΙΟΥΛΕΚΑΣ Ν.Δ. «Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται, να επιλέγει και να ζει με τον τρόπο που εκείνος επιθυμεί. Αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά του και δεν μπορεί κανείς να του επιβάλει διαφορετική άποψη. Από εκεί και πέρα, όμως, πιστεύω ότι το όλο θέμα της νομιμοποίησης του γάμου μεταξύ ομοφύλων δεν έχει ακόμη ωριμάσει στην ελληνική κοινωνία και χρειάζεται ακόμη αρκετή συζήτηση για το ζήτημα αυτό».

ΤΑΚΗΣ ΣΚΑΝΔΑΛΑΚΗΣ Ν.Δ. «Νομίζω ότι η ελληνική κοινωνία δεν είναι ώριμη να δεχτεί τη νομιμοποίηση των γάμων των ομοφυλοφίλων.»

ΣΙΜΟΣ ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ Ν.Δ. «Είμαι υπέρ της νομιμοποίησης και της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων που απορρέουν από τις σχέσεις ομοφυλοφίλων αλλά ο όρος «γάμος» δεν ταιριάζει για ιστορικούς και θρησκευτικούς λόγους.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΜΑΤΗΣ Ν.Δ. «Εάν υποθέσουμε ότι θα ήταν κάτι που διοικητικά θα διευκόλυνε τη ζωή δύο ανθρώπων ιδίου φύλου που έχουν αποφασίσει να ζήσουν μαζί – το να μπορούν να κάνουν περιουσία, να αγοράσουν ένα σπίτι ή κάτι ανάλογο – τότε θα μπορούσαμε να το συζητήσουμε. Σε πρώτη φάση θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα θεσμικό πλαίσιο που θα διευκόλυνε τη ζωή των ανθρώπων αυτών. Όσον αφορά το κοινωνικό σκέλος, που έχει να κάνει και με τον θρησκευτικό γάμο, τότε πρόκειται για ένα εντελώς διαφορετικό ζήτημα.»

ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΑΡΑΟΙΓΛΟΥ Ν.Δ. «Με τη νομική διάσταση της νομιμοποίησής τους δεν είμαι αντίθετος. Με τη θρησκευτική διάσταση, εξυπακούεται, είμαι κάθετα αντίθετος.

ΕΛΕΝΑ ΡΑΠΤΗ Ν.Δ. «Το ζήτημα πρέπει να απαντηθεί από την ελληνική κοινωνία και την πρόθεσή της να ενσωματώσει κάποια από τα στοιχεία της νέας εποχής. Είναι μια πρόταση που θα δοκιμάσεις τις παραδοσιακές αντιλήψεις της κοινωνίας και τα όρια αντοχής των πολιτών. Πιστεύω πως δεν έχουμε λόγο να παρακάμψουμε το επιτυχημένο πρότυπο της ελληνικής οικογένειας στο όνομα μιας επικίνδυνης, ανατρεπτικής διάθεσης. Είμαι γενικότερα της άποψης πως τις αλλαγές πρέπει να τις επιφέρει ο χρόνος και να τις καθορίζει η μοναδικότητα της κάθε κοινωνίας και όχι να τις επιβάλλει η σπουδή στην εφαρμογή των προτύπων άλλων κοινωνιών.»

ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΗΔΟΝΗΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά κοινωνική διάκριση και κάθε άνθρωπος πρέπει να μπορεί να προσδιορίζει τον εαυτό του. Η ελευθερία του ατόμου επιτάσσει τον δικό του προσωπικό και ατομικό προσδιορισμό. Σε ότι με αφορά, είμαι αντίθετος. Είμαι όμως και κατηγορηματικά αντίθετος σε οποιαδήποτε κοινωνική διάκριση.»

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Δεν συμφωνώ με τη νομιμοποίηση των γάμων μεταξύ ομοφυλόφιλων για συγκεκριμένους νομικούς, ηθικούς και κοινωνικούς λόγους». ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΤΟΣ Ν.Δ. «Διαφωνώ κάθετα. Δεν το διανοούμαι καν. Θα το πολεμήσω μέχρις εσχάτων. Μιλάμε τόσο ωραία οι δυο μας, ρομαντικά, τι σχέση έχει να μιλάω εγώ με τον π… τον Μήτσο τον ηλεκτρολόγο. Παναγία μου!»

ΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑ.ΣΟ.Κ. «Τέτοιες αποφάσεις πρέπει να είναι σε ισορροπία με το αξιακό απόθεμα της κοινωνίας στην οποία λαμβάνονται ή εφαρμόζονται. Συμβόλαια συμβίωσης μπορεί να υπάρχουν στην Ελλάδα, αλλά όσον αφορά στον γάμο ομοφυλοφίλων, πρώτον η ελληνική κοινωνία δεν το αποδέχεται και, δεύτερον, αν το δούμε φιλοσοφικά και ηθικά, ο γάμος ετυμολογικά θέλει ετερικότητα. Από μόνη της η λέξη εμπεριέχει το φυσικό στοιχείο της διαφορετικότητας. Γιατι πρέπει να μιμηθούμε κανόνες της φύσης με αφύσικες παραμέτρους;»

(Αναδημοσίευση από το site του Πολύχρωμου Πλανήτη)

ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΗ Β. ΚΥΠΡΟ

Δρομολογείται "νόμος" για αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας
Ανοίγουν ακόμα ένα "οδόφραγμα"
Σε κατάργηση του "νόμου" που προβλέπει ποινή φυλάκισης μέχρι και 14 ετών για την ομοφυλοφιλία, προχωράει το ψευδοκράτος

Στην αποποινικοποίηση της παρά φύση ασέλγειας και της ομοφυλοφιλίας οδηγείται το ψευδοκράτος, στο πλαίσιο των προσπαθειών που καταβάλλει η "κυβέρνηση" Σογιέρ για εναρμόνισή του με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Ήδη "επιτροπή" της "βουλής" επεξεργάζεται τις απαραίτητες αλλαγές σε "νομοθετικό" επίπεδο και όπως αναφέρεται στον τ/κ Τύπο, μια ομάδα μελών της τ/κ κοινωνίας μετά από χρόνια κοινωνικής καταπίεσης, επιτέλους θα αναπνεύσει ελεύθερα. Η τροποποίηση που θα επέλθει, αφορά το κεφάλαιο 154 του "νόμου" περί ποινών στο πλαίσιο, του οποίου προβλέπεται επιβολή ποινής φυλάκισης μέχρι και 14 έτη σε όσους συλλαμβάνονταν να επιδίδονται σε παρά φύση ασέλγεια με άτομο ή άτομα του ίδιου φύλου. Συγκεκριμένα, πρόκειται για "νόμο" που προήλθε από τον καιρό της αγγλοκρατίας, όπως αναφέρεται στον τ/κ Τύπο, και ο οποίος όπως σχολιάζουν Τ/Κ κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι, καταπιέζει μεγάλη μερίδα Τ/Κ. Το κεφάλαιο 154 του "νόμου" προβλέπει ότι: - όποιος επιδίδεται σε παρά φύση σεξουαλική πράξη και όποιος άρρεν επιδίδεται σε σεξουαλική πράξη με άλλον άρρενα, ακόμα και όταν υπάρχει η συγκατάθεση των δυο, διαπράττει κακούργημα και η αξιόποινη πράξη του τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι και 5 έτη. - όποιος επιχειρήσει να διαπράξει τα άνωθεν κακουργήματα, ανεξαρτήτως αν στο τέλος πετύχει το σκοπό του, τότε το άτομο αυτό τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι 3 έτη.- όποιος διαπράξει τα άνωθεν κακουργήματα χρησιμοποιώντας επιπρόσθετα και βία, η πράξη του τότε τιμωρείται με ποινή φυλάκισης ακόμα και 14 ετών.Ο Τ/Κ ψυχίατρος, Δρ. Μεχμέτ Τσακιτζί, σχολιάζοντας την επικείμενη μεταρρύθμιση, σημείωσε σε δηλώσεις του στην εφημερίδα "Κίμπρις" ότι αυτό που προέχει είναι να γίνει αντιληπτό από την τ/κ κοινωνία ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι αρρώστια, αλλά φυσική προδιάθεση και σεξουαλική επιλογή. Παράλληλα, η ίδια εφημερίδα σημειώνει ότι Τ/Κ ομοφυλόφιλοι υποδέχτηκαν τα νέα για τη "νομοθετική" μεταρρύθμιση με μεγάλη ανακούφιση καθώς, όπως δήλωσαν στην εφημερίδα, νιώθουν όλα αυτά τα χρόνια ότι ζουν στην παρανομία και ότι υφίστανται μεγάλη κοινωνική καταπίεση.Αξίζει να σημειωθεί ότι και η Κυπριακή Δημοκρατία είχε επί σειρά ετών παρόμοια νομοθεσία και ότι συμμορφώθηκε μόλις το 2000 με τις υποδείξεις του Συμβουλίου της Ευρώπης στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Συγκεκριμένα, η Επιτροπή Νομικών με πρόταση νόμου που κατέθεσε (τον Ιούλιο του 2006) απάλειψε την πρόνοια που καθιστούσε κακούργημα την παρά φύση ασέλγεια "όταν αυτή γίνεται μεταξύ περισσοτέρων των δύο προσώπων ή στην παρουσία τρίτου ή τρίτων προσώπων" και την πρόνοια που καθόριζε ότι άσεμνη συμπεριφορά είναι "η πρόσκληση ή πρόκληση ή διαφήμιση που αποσκοπεί στη διάπραξη παρά φύση ασέλγειας μεταξύ αρρένων".
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

(Αναδημοσίευση από την κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ- 14/10/2006)

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ: ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

.

HOMOSEXUALIDADE E GÊNERO: DESCONSTRUINDO PRECONCEITOS
por Valéria Melki Busin (Brasil)
A falta de conhecimento sobre a comunidade homossexual alimenta preconceitos de ordens variadas. Os estereótipos funcionam como categorias únicas e imutáveis nas quais os e as homossexuais são incluídos/as de forma quase irremediável, deixando-os/as atados/as, no imaginário popular, como se vestissem uma incômoda camisa-de-força.
Quando falamos sobre homossexualidade, para a maioria das pessoas o que vem à mente, e de forma quase automática, são tipos bem conhecidos: a bicha afetada, a travesti exagerada, a lésbica masculinizada. Poderíamos dizer que essas são as faces mais visíveis da homossexualidade. Aqueles/as que, por sua forma explícita de expressar sua orientação sexual, tornam-se mais facilmente reconhecíveis. No entanto, a diversidade de tipos e personalidades e na forma de se vestir e de se comportar é enorme entre os homossexuais, assim como acontece entre os heterossexuais. Dessa forma, existem os gays afeminados, as lésbicas caminhoneiras, as travestis escandalosas, como também existem gays com visual masculino, lésbicas muito delicadas e travestis ocupando a Academia e obtendo o reconhecimento que somente a elite da nossa sociedade consegue ter. Não existe um tipo único que nos represente, não existe um modelito - palatável ou execrável - que seja protótipo perfeito do/a homossexual padrão.
Outra idéia estereotipada que emerge quase imediatamente é que os homossexuais são, de forma genérica, seres sexuais por natureza, isto é, só pensam em sexo o tempo todo. O termo homossexualidade talvez tenha alguma relação com essa fantasia, pois exclui as outras esferas todas da nossa vida, tão ou mais importantes do que fazer sexo pura e simplesmente. Assim, somos percebidos por uma ótica distorcida, que nos reduz a uma sexualidade exacerbada, fora de contexto, imoral. É muito difícil imaginar que homossexuais trabalham, pagam contas, estabelecem relacionamentos afetivos, casam-se, criam filhos, possuem animais de estimação, têm amigos e, como todo mundo, selecionam seus parceiros com critérios que estão além da obtenção imediata de prazer.
Na nossa sociedade, a supervalorização do masculino como figura de poder cria sérias desigualdades entre homens e mulheres e entre heterossexuais e homossexuais. O fato de as mulheres serem socialmente vistas como menos competentes faz, por extensão, com que os gays sejam vistos como inferiores, pois não se pode admitir que seres nascidos do sexo masculino sejam supostamente mais delicados, sensíveis, e que se aproximem do gênero feminino, abrindo mão do poder e da glória de ser “macho”. Neste sentido, embora não se justifique nem possa ser aceito, entende-se perfeitamente bem por que os gays são ridicularizados e menosprezados. Da mesma forma, torna-se tão compreensível quanto inaceitável o fato de lésbicas serem também alvo de chacota e de escárnio, quando não de violência e abuso sexual.
Os gays têm de se defrontar constantemente com questões sobre sua suposta promiscuidade ou têm de, freqüentemente, dar satisfações à sociedade sobre a pedofilia. Isso é uma das grandes provas de que o preconceito distorce os fatos e enquadra seres humanos em categorias rígidas e absurdas.
Para os homens heterossexuais, na nossa cultura sexista que mantém tamanha desigualdade de gênero, ser promíscuo, isso é, ter muitas parceiras diferentes, é um valor positivo, é considerado como prova de que ele é realmente viril. Por que a suposta promiscuidade dos gays é condenada e a dos heterossexuais é valorizada? Trata-se, evidentemente, do mais puro preconceito. E é bom lembrar: se em alguns (raros) casos os gays se expõem fazendo sexo em locais públicos, trata-se de uma conseqüência da impossibilidade de serem aceitos em suas famílias, no trabalho, entre os amigos.
E vejam: a imensa maioria dos abusos e violências sexuais cometidos contra crianças e adolescentes é praticada por homens heterossexuais, normalmente conhecidos das vítimas: pais, padrastos, tios, amigos ou vizinhos. Nem por isso, os homens heterossexuais de forma geral são suspeitos de pedofilia a priori, nem são vistos como agressores de menores simplesmente por serem heterossexuais. Existem gays que praticam pedofilia? Claro que sim, mas são uma minoria em relação ao total dos gays, como acontece com os heterossexuais. E todos nós, como cidadãos e cidadãs, repudiamos essas práticas.
Ainda na linha da desigualdade de gênero e da desqualificação do feminino, como admitir que mulheres, criadas para serem dependentes, se não submissas (afinal, deveriam ser o sexo frágil, não é?), estabeleçam relações que simplesmente prescindem da figura masculina, tanto para exercer sua afetividade, como para sua sexualidade?
Nesse sentido, podemos pensar que as lésbicas sofrem preconceito de dupla ordem: por serem mulheres e por serem homossexuais. E são vistas como pessoas mal-amadas, que tiveram problemas sexuais com alguns homens e, por isso, seriam facilmente curadas por uma boa “trepada” com um homem “de verdade”. Ou são vistas, o que está claramente evidenciado nos filmes pornôs, como mulheres taradas e ávidas por transar com um homem bem-dotado, sendo que ele sozinho faria a alegria das duas.
A verdade é bem outra. As lésbicas têm atração por outra mulher para fazer sexo, sim, mas também – e talvez especialmente – para amar, estabelecer um relacionamento afetivo, casar, cuidar da casa e das contas, criar filhos e tudo o mais que faz parte da vida de todas as pessoas. Entre as lésbicas existem as mulheres muito masculinizadas, sim, e existem as muito femininas - e todas as variações possíveis entre esses pólos. Existem as que tiveram problemas com os homens, como tantas heterossexuais também o tiveram. A grande maioria das lésbicas simplesmente gosta de outra mulher porque ninguém pode escolher por quem se apaixonar, isso não é privilégio de ninguém. O coração de uma mulher bate mais forte por outra mulher independentemente de suas experiências anteriores com homens, de suas preferências estéticas, das roupas que veste. Muitas, inclusive, já tiveram experiências sexuais bem satisfatórias com homens, mas não se apaixonam mais por eles. E não se trata de uma opção. Estamos falando aqui de se apaixonar, de amar, de sentir atração sexual: nada disso ocorre de forma consciente, por escolha. Da mesma forma que não é possível escolher se se vai ser destro ou canhoto.
A única escolha possível é viver ou não viver plenamente seu amor, seus desejos, sua sexualidade, sua afetividade. É bem possível um homossexual se casar com alguém do sexo oposto, ter filhos e seguir os padrões estabelecidos pela sociedade como mais adequados, como é possível fazer um canhoto ser treinado para usar a mão direita. Mas isso só se configura como uma impossibilidade de felicidade e de realização, ou ainda, se configura como uma violência enorme por puro e simples preconceito.
Então, diante dessa situação, uma enorme parte dos homossexuais ainda se esconde, se mascara, se disfarça, porque não é nada fácil passar a vida sendo ridicularizado, provocado e incomodado. Não se vive isso impunemente. A auto-estima sofre abalos imensos e o sofrimento é cotidiano. Para se proteger, gays e lésbicas se escondem e deixam de aparecer no discurso da sociedade como são de fato. Assim, os estereótipos acabam tomando formas cristalizadas e quase imutáveis.
As religiões de forma geral e, em nosso país, mais especialmente as religiões cristãs, que são professadas pela maioria absoluta da população (segundo dados da CNBB, quase 74% dos brasileiros são católicos), ajudam a piorar o quadro, pois realizam cruzadas contra o amor entre pessoas do mesmo sexo, alegando que isso se trata de pecado, de desvio moral, de aberração. Estamos cansados desse Deus tirano e incompreensível que os poderosos das hierarquias religiosas nos pintam. Será mesmo que Deus é contra o amor consentido entre duas pessoas? Será mesmo que Deus se importa mais com nossa sexualidade do que com o amor, o companheirismo, a cumplicidade e os valores éticos que cultivamos em nossas vidas? Será que Deus se incomoda tanto com nosso amor, que se esquece das guerras inomináveis, se esquece da fome e da miséria que a desigualdade social gera? Será que Deus é tão cruel que ordena que em sua casa nós sejamos massacrados, condenados, excluídos, desrespeitados pelo fato de, simplesmente, sermos uma minoria? Será que Deus também persegue todas as inúmeras espécies animais que, comprovadamente, têm relacionamentos homossexuais? Eu, pessoalmente, não consigo acreditar nisso. Eu prefiro manter a imagem do Deus justo e sábio, que não se importa com tamanhas mesquinharias nem promove o ódio e a intolerância que, muitas vezes, legitimam a violência. Eu, pessoalmente, prefiro acreditar que nas igrejas e templos, nas cúpulas religiosas e nas encíclicas, o que acontece é que homens intolerantes usam Deus para conquistar seus objetivos, mas se esquecem de ouvi-lo e obedecê-lo em seu mandamento mais belo: amai-vos uns aos outros.
Por tudo isso é que precisamos ainda de muita luta para mudar a mentalidade de toda uma sociedade. Por que ser canhoto não é problema, mas sim ser obrigado a usar a mão direita. Da mesma forma, ser gay ou lésbica não é nenhum problema, o problema é o que a sociedade faz com as pessoas nessas condições. Precisamos fortalecer e acolher os/as homossexuais em nossa sociedade para acabar com uma das formas de violência simbólica mais cruéis de nossa sociedade: a segregação e a estigmatização.
Se você não gosta de injustiça, se você não admite desigualdade, se você quer um mundo mais justo, humano e digno para seus filhos/as, pense nisso. Somos todos diferentes, isso não deve ser motivo para criarmos tantas e tantas desigualdades. Aprendendo a conviver com e a respeitar as diferenças estaremos ajudando a construir um mundo menos árido, mais tranqüilo para todos vivermos em harmonia.

Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑ GAY ΖΕΥΓΑΡΙΑ

.

MITOS Y VERDADES ENTORNO A LA PAREJA GAY
Por CECASH A.C. (CENTRO DE CAPACITACIÓN Y APOYO SEXOLÓGICO HUMANISTA, A. C.)

“Los gay son promiscuos por naturaleza y no pueden hacer relaciones estables”, “El ser gay es demasiado pasional y por eso se obsesiona y vive lleno de celos que hacen fracasar sus relaciones”, “el gay está condenado a quedarse solo y viejo”, “los gays no son capaces de relaciones honestas” y “en este medio todos engañan”. ¿Conocen esas expresiones?
Los hombres gay efectivamente, tenemos más parejas sexuales en promedio que el más presumido conquistador heterosexual pero eso no significa que sólo tengamos relaciones desprovistas de afecto o sentimiento y tampoco significa que no podamos tener relaciones profundas, prolongadas o basadas en la honestidad. Lo único que significa, es que no podemos calcar el modelo heterosexual a las relaciones homosexuales, sobre todo las masculinas, a menos que queramos garantizar nuestra insatisfacción.
La pareja gay es una reinvención moderna, sobre todo urbana. Por eso, no hay modelos establecidos para ella, lo que nos da una gran libertad, pero puede enfrentarnos a nuestro miedo a tener que crear. Entonces, algunos tratan de ajustarse a los modelos ya conocidos de pareja hombre y mujer, donde, según el modelo vigente, aunque ya muy cuestionado, uno toma el control y la otra obedece. Uno hace la vida social y la otra la vida de la casa, uno tiene derecho a la vida sexual fuera de la pareja y la otra se mantiene monógama: uno penetra y la otra recibe. Este es el modelo heterosexual basado en el machismo, que sin embargo, vemos reproducido a nivel de caricatura en relaciones entre hombres donde una de las primeras preguntas sigue siento: ¿eres activo o pasivo?
Para dos hombres que han sido igualmente educados para mandar, para conquistar sexualmente y para hacer vida social activa, el modelo anterior no es útil, sobre todo si viven en una sociedad donde el cuerpo se ha convertido en una mercancía más, que puede hacerse más atractiva a través del gimnasio, y donde la enseñanza social es que cada vez tenemos más derecho a usar nuestro cuerpo como queramos y que la homosexualidad ya no es un “pecado” ni una “enfermedad” sino una “condición humana” que puede ser integrada en la sociedad, incluso, a través de la comercialización como lo muestran discos, bares y espacios completamente gays. Todo esto, rodeado por el tema del sida, que afecta principalmente a los hombres que tenemos sexo con hombres, en nuestra sociedad.
Una pareja no se da en el aire, ni aislada del mundo real. La pareja gay tiene que superar, en principio, la Homofobia internalizada de cada uno de sus integrantes. También hay que tomar en cuenta, entre los enemigos de la pareja gay, a la familia que piensa que “en realidad mi hijo no es homosexual, pero su amigo lo sedujo” y por eso harán lo posible para separarles, creyendo que así regresaran a lo “normal”. Tampoco podemos menospreciar a los “amigos” gays, celosos o envidiosos de la pareja que tratarán de separarla para hacer cumplir la profecía homofóbica de que “entre las locas nadie es fiel” y “nadie dura”.
Establecido de esta manera el marco en que se desarrolla una pareja gay urbana, podemos decir varias cosas: una es que la sexualidad con múltiple parejas si juega un papel muy importante en la relación homosexual masculina, pero eso no es un asunto de “perversión homosexual”, sino resultado de una conjugación de características de genero masculina y de acomodos personales para sobrevivir. Veamos: los hombres, en general, aprendemos a separar el sexo de los afectos, y podemos tener sexo sin sentirnos enamorados y sin mayor trámite que reconocer el deseo y encontrar una pareja que nos permita desfogarlo, sin tener que hacernos promesas de amor eterno, eso hace que sea relativamente fácil involucrarnos en actividades sexuales de “Aventura” sin sentir comprometidas las relaciones que consideramos importantes. En el mundo femenino, esto sería casi imposible. La mayoría de mis amigas jamás van a la cama con un chico sin sentir “algo” por él y aquellas que viven abiertamente su sexualidad son tomadas como “ligeras”. Eso sin tomar en cuenta el dedo acusador de toda la sociedad y el peso que ello implica. Sor Juana de la Cruz, ataca de nuevo.
Además de lo anterior, un hombre que desea a otros hombres, pero ha aprendido que este deseo no tiene derecho a manifestarse socialmente, tratará de hacerlo en espacios y situaciones donde no tenga que involucrarse a grado tal que ponga en riesgo su status social. Por eso, para muchos hombres los cuartos oscuros, los baños de vapor y ahora, algunos gimnasios, son espacios muy útiles que permite aflorar su deseo con poco riesgo para su “identidad social”. Si no reconocemos este hecho, seguiremos pensando en la “promiscuidad gay” como una expresión de una falla de personalidad, y no como un ajuste creativo que una persona puede hacer para sobrevivir de mejor manera en esta sociedad que les rechaza solo por ser como es.
Aunque aparearse con una mujer, para tener hijos es un mecanismo básico para la sobrevivencia de la especie (y esto lo han hecho muchos hombres que han amado otros hombres en la historia), vivir en pareja monogámica, no es algo dado en nuestros genes, sino una “invención” reciente de la historia de la especie. Durante miles de años, los matrimonios eran colectivos y los hijos eran cuidados por todo el grupo social sin importar quien era su padre.
Más aún, la idea de que una persona debe casarse y vivir toda la vida junto a aquella persona que le despierta su pasión amorosa es tan nueva en la historia de la humanidad que hace unos 4 siglos para la iglesia católica, el marido que amaba “excesivamente” a su mujer cometía adulterio, porque el objeto del matrimonio era tener hijos. Esta “novedad” de la pareja explica porque, pasar del “enamoramiento” a formar parejas para toda la vida, es difícil, aún para los heterosexuales.
Desde los estudios sobre la Homosexualidad de los años 60´s del siglo pasado, se demostró que los hombres gays que viven emparejados, son los que tienen mayor cantidad de vida entre todos los homosexuales. Por eso, es necesario y posible pensar en construir relaciones de pareja Gay estables aunque no exista una receta mágica, pues cada persona y cada pareja es diferente.
Lo más importante al respecto, amigos, es que recuerden que la “Relación de pareja” es una relación interdependiente por esencia y como tal, solo puede darse entre dos personas independientes, que se comprometen una con la otra y que asumen que este compromiso significa renunciar a algunas situaciones que viven cuando están solas, en aras de construir juntos un proyecto de vida.