ΓΚΙΛΜΠΕΡΤ & ΤΖΟΡΤΖ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΧΑΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Gilbert & George «Πρέπει να σας χαρίσουν το χρέος» 
Αχώριστο ζευγάρι στην τέχνη και στη ζωή, τα μέλη του εικαστικού διδύμου Γκίλμπερτ και Τζορτζ μιλούν για το ελληνικό χρέος, το στήθος της Κέιτ Μίντλετον και το μότο «όλα θα πάνε καλύτερα» 
Αστραπέλλου Μαριλένα, (ΒΗΜagazino, 8-10-2012)

Η θερμοκρασία στην Αθήνα έχει ξεπεράσει τους 30°C, όμως οι Γκίλμπερτ και Τζορτζ εμφανίζονται στο αίθριο της Γκαλερί Bernier/Eliades φορώντας τα μάλλινα κοστούμια τους. Ο Γκίλμπερτ φοράει και τραγιάσκα, μάλλινη και αυτή. Ο λίγο ψηλότερος και μύωψ Τζορτζ κρατάει το ψαθάκι του – ένα καπέλο τύπου Παναμά – στα χέρια. «Θα ζεσταθείτε...» παρατηρώ με μια δόση συγκατάβασης. «Ισα ίσα» αποκρίνεται ο Γκίλμπερτ. «Μάλλινα υφάσματα δεν φοράνε και οι Αραβες για να αντιμετωπίζουν τη ζέστη; Τα κοστούμια μας θα κρατήσουν μακριά τη ζέστη». Δεν βγάζεις εύκολα άκρη, αλλά αυτό συμβαίνει με το απίθανο εικαστικό δίδυμο. Σου δίνουν την πιο απρόσμενη απάντηση, εκ πρώτης όψεως λογική, αλλά κατά βάση παράλογη και συνάμα εύθυμη, με το παρθενικό «good morning». Είναι δύσκολο να μην τους συμπαθήσεις, μολονότι γνωρίζεις ότι όλα είναι μέρος του καλοστημένου παιχνιδιού που αποκαλούν «τέχνη». «Ποτέ μην εμπιστευθείς έναν χαρούμενο καλλιτέχνη» θα με συμβουλεύσουν σχεδόν συνωμοτικά αργότερα, χωρίς όμως να εξηγήσουν τον λόγο. 
Στο αίθριο της Γκαλερί Bernier/Eliades, όπου εγκαινιάστηκε την προηγούμενη Πέμπτη η περιοδεύουσα έκθεσή τους με τίτλο «London Pictures», θα επιλέξουν να καθήσουν σε θέση ισχύος, δηλαδή «στις ψηλές καρέκλες», για να είναι πιο εύκολα ορατοί από τον φακό του φωτογράφου. Χωρίς να χύσουν σταγόνα ιδρώτα, φρέσκοι, παρά την πρόσφατη άφιξή τους, μοιάζουν λιγότερο κέρινοι από ό,τι στις φωτογραφίες τους. Πιο γήινοι και φθαρτοί, αν και αμετάβλητα αειθαλείς, σαν να μην έχει περάσει μέρα από πάνω τους εδώ και πολλά χρόνια. Στα περίπου 15 έργα που έχουν αναρτηθεί στους τοίχους της γκαλερί εικονίζονται και οι δικές τους μορφές, ως είθισται στην τέχνη τους. 
Σεξ, χρήμα, βιασμοί 
 Η διαφορά, ωστόσο, από τις προηγούμενες δουλειές τους είναι ότι ανάμεσα και μπροστά τους παρεμβάλλονται τίτλοι εφημερίδων από αυτούς που αναρτώνται καθημερινά σε διαφημιστικά ταμπλό στα σημεία πώλησης του βρετανικού Τύπου – πάγια τακτική, για παράδειγμα, της εφημερίδας ταμπλόιντ «The Evening Standard». Τα έργα είναι χωρισμένα σε θεματικές κατηγορίες και σε καθεμία από αυτές δεσπόζουν λέξεις «οι οποίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας», όπως θα διευκρινίσουν μόλις αρχίσουν να μιλούν με τον χαρακτηριστικό αλληλοσυμπληρούμενο τρόπο τους: «Gun, gunman, gunned down, sex attacker...», θα πει ο Τζορτζ, «... και βεβαίως “money” και “London”» θα κλείσει την πρόταση ο Γκίλμπερτ. Αυτά είναι μερικά από τα 3.712 σπαράγματα της καθημερινότητας που συνέλεξαν από την πόλη τους για να συνθέσουν 292 έργα, το αποτέλεσμα μιας νέας «τεχνικής» που ανέπτυξαν: Οσο, υποτίθεται, ο ένας «αγόραζε τσίκλες» καθ’ οδόν προς το καθιερωμένο τους δείπνο, ο άλλος έκλεβε και έχωνε σε κάποια τσέπη την ανάρτηση με τον τίτλο της ημέρας. 
 Ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη, σαν βετεράνοι ηθοποιοί μιας άλλης εποχής, οι Γκίλμπερτ και Τζορτζ είναι το πιο διαχρονικό «living sculpture», το δίδυμο που έθεσε εαυτόν στο επίκεντρο της τέχνης του. Είναι οι ίδιοι, με τα ατσαλάκωτα κοστούμια τους, που αποτελούν το έργο τέχνης και στην εντατική προσπάθεια διατήρησης του πρωτότυπου καλλιτεχνικού μύθου τους, η σφαίρα του πραγματικού ενίοτε μπερδεύεται με αυτή του φανταστικού. Είναι μέσα στις προθέσεις τους. Οσον αφορά την «αλήθεια» γύρω από τις «London Pictures», το σίγουρο είναι ότι σταμάτησαν την... αποκομιδή των πηχυαίων τίτλων πριν από δύο χρόνια. Συνέλεξαν διαχρονικές ειδήσεις, αυτές που αναπόφευκτα αφορούν «σεξ, χρήμα, μαχαιρώματα, βιασμούς. Είναι σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε με την πάροδο του χρόνου» θα πουν και θα προσθέσουν: «Ομως μια κοινωνία χωρίς έγκλημα θα ήταν φοβερή για όλους. Γιατί η πηγή των δεινών της κοινωνίας είναι η ίδια η ελευθερία. Η παραβατική συμπεριφορά είναι απλώς το τίμημά της. Και είναι περίπου κληρονομικό. Ξέρεις, είδαμε προχθές έναν αστυνομικό να χτυπάει ένα κουδούνι σπιτιού. Σκεφτήκαμε “Θεέ μου, τι πρόκειται να εκτυλιχθεί σε αυτό το σπίτι; Ποια τραγική ιστορία που θα φέρει ντροπή, ατίμωση;”». 
 «Χαιρόμαστε που μας λένε “φρικιά”» 
 «Πιστεύουμε ότι όλο το θέμα με την κρίση είναι μεγεθυσμένο, όπως εξάλλου όλα τα μεγάλα θέματα, από τον Τύπο. Τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο μας τα λένε» πιστεύει ο Γκίλμπερτ. «Οπως και να ’χει, η μόνη ευκαιρία στην κρίση είναι η πρωτοτυπία. Είναι η μόνη λύση για να αλλάξεις μια κατάσταση. Το να δανείζεσαι χρήματα δεν είναι καθόλου πρωτότυπο. Ούτε το να κάνεις πορείες. Για να πετύχεις, σε όλους τους τομείς της ζωής, πρέπει να είσαι εφευρετικός. Η σπουδαία τέχνη, για παράδειγμα, δεν θυμίζει τίποτε παρόμοιό της. Για να το καταφέρεις, πρέπει να εμπνέεσαι. Από πού; Από την αίσθηση ότι είσαι ζωντανός. Από αυτό που αισθάνεσαι μέσα σου. Γι’ αυτό μας αρέσει η απομόνωση. Γι’ αυτό μας λένε “φρικιά”». Επειτα από έξι ταξίδια στην Αθήνα, μπορούν να πουν ότι «πάντα είχαμε την αίσθηση ότι είναι το πιο άνετο και χαλαρό μέρος στον κόσμο για να περπατάς στον δρόμο. Προτού έρθουμε εδώ, ήμασταν στο Σάο Πάολο. Δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις, οι κλέφτες καραδοκούν. Και όμως, κανείς δεν μιλάει για κρίση εκεί, όλοι τους φαίνονται πολύ χαρούμενοι» θα πει ο Τζορτζ. «Δεν φταίτε εσείς για την κρίση» καταθέτει την άποψή του ο Γκίλμπερτ. «Φταίνε αυτοί που δανείζουν χρήματα στον κόσμο χωρίς να τον ρωτούν αν μπορεί να τα επιστρέψει. Το παλιό σύστημα ήταν αποτελεσματικό. Συνοψιζόταν σε μια βασική αρχή: μη δανείζεστε χρήματα: Κατά την άποψή μας πρέπει να σας χαρίσουν το χρέος. Πάει, πέρασε αυτό. Ευτυχώς οι Βρετανοί δεν θέλησαν να γίνουν ποτέ μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μα τι ιδέα και αυτή! Προϋποθέτει ότι όλες οι χώρες είναι ίδιες. Δεν είναι ούτε επιθυμούν να γίνουν όμοιες. Θα ήθελε κάτι τέτοιο η Ελλάδα;». 
Το θέμα της έκθεσής τους, πάντως, εναρμονίζεται με την πόλη που ψυχορραγεί, ωστόσο αυτή δεν ήταν η πρόθεσή τους. «Αυτά τα έργα αποπνέουν μια αίσθηση street art, μια αίσθηση προπαγάνδας. Δεν μας ενδιαφέρει, όμως, να κάνουμε πολιτική τέχνη. Υπάρχουν τόσο πολλά διαφορετικά μονοπάτια που μπορείς να ακολουθήσεις στην τέχνη. Για εμάς, η τέχνη είναι σαν να παγώνεις τον χρόνο. Ενας τρόπος να αφήσεις πίσω σου μια μνήμη. Γιατί ό,τι είδες χθες σήμερα είναι ανάμνηση. Δεν έχουμε σκοπό να διδάξουμε κανέναν. Και οι απόψεις... Δεν αντέχω να ακούω απόψεις. Ολοι έχουν από μία. Είναι μόνο λόγια» θα πει ο Γκίλμπερτ. «Ημασταν σε ένα dinner party πριν από κάποια χρόνια και ήταν εκεί μια γυναίκα με πολύ έντονες απόψεις, η οποία μονοπωλούσε τη συζήτηση. Μιλούσε για τα προβλήματα του κόσμου και υποδείκνυε τι έπρεπε να γίνει. Οπότε, τη διακόπτουμε και τη ρωτάμε: “Ωραία όλα αυτά που λες, αλλά εσύ, προσωπικά, τι σκοπεύεις να κάνεις στην πράξη;”. “Εγώ; Τίποτε! Σαν τι να κάνω δηλαδή; ” τα έχασε εκείνη. Είμαστε αλλεργικοί στις απόψεις, γιατί είναι η εύκολη λύση». 
Δεν έχουμε πρόβλημα με το γυμνό 
 Στην έκθεσή τους τα δημοσιεύματα είναι παλιά. Επιασαν τον βίαιο παλμό της πόλης, έχασαν όμως τα πιπεράτα επίκαιρα στιγμιότυπα. Τις γυμνές φωτογραφίες του Χάρι, αλλά και το σκάνδαλο των φωτογραφιών της γυμνόστηθης Κέιτ Μίντλετον. «Α, ο Χάρι! Τι ωραίος που ήταν στις φωτογραφίες του» θα πει χαρούμενα ο Γκίλμπερτ. «Σαν έλληνας θεός, σαν αρχαιοελληνικό άγαλμα!». Ο σύζυγός του (παντρεύτηκαν το 2008), Τζορτζ, θα συμφωνήσει. Την Κέιτ, όμως, θα την περιβάλουν με μια ιπποτική αύρα, ως γνήσιοι τζέντλεμεν που είναι. «Δεν θα χρησιμοποιούσαμε ποτέ τα πρωτοσέλιδα που την αφορούν. Δεν θέλουμε να είμαστε ασεβείς. Δεν θα το κάναμε ποτέ, διότι τράβηξαν τις φωτογραφίες παρά τη θέλησή της» θα απαντήσει ο σταθερά δυναμικός Γκίλμπερτ. «Δεν έχουμε πρόβλημα με το γυμνό, εξάλλου και εμείς έχουμε εμφανιστεί χωρίς ρούχα στο έργο μας “Naked Shit Pictures” το 1994. Επίσης, είμαστε υπέρμαχοι της ελευθερίας του Τύπου, όμως δεν μας αρέσει η κουλτούρα της “κλειδαρότρυπας”. Θυμίζει τη φιλοσοφία ολοκληρωτικών καθεστώτων και τις περιβόητες παρακολουθήσεις τους, όπως στην περίπτωση της Ανατολικής Γερμανίας και της Στάζι».
 Μα, και το Λονδίνο είναι γεμάτο κάμερες παρακολούθησης, τις λεγόμενες CCTV, και εξάλλου η ψύχωση με τους σελέμπριτις και την «κατασκόπευσή» τους έχει βαθιές ρίζες και στη βρετανική ποπ κουλτούρα. «Ναι, βέβαια. Πολύς κόσμος θεώρησε ότι ήταν λάθος της Κέιτ να βγει γυμνή σε ανοιχτό χώρο. Επρεπε να προσέξει. Η βασίλισσα δεν θα έβγαινε ποτέ τόπλες» θα πει ο Τζορτζ. Ευτυχώς! Πέρα από το χιούμορ, οι Γκίλμπερτ και Τζορτζ είναι δηλωμένοι οπαδοί της μοναρχίας, οι εμμονές τους, εξάλλου, παραμένουν μονότονα ίδιες: η Θάτσερ και τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς, το Ανατολικό Λονδίνο και η παροιμιώδης ρουτίνα τους, μέρος του τελετουργικού του «living sculpture» («ελάτε, πείτε μου, δεν την παραβαίνετε ποτέ;» «Οχι, όχι, είναι υπέροχη επινόηση» θα πουν σχεδόν με μια φωνή). «Η μοναρχία είναι ένας intellectual τρόπος να διοικείς μια χώρα, επειδή κατ’ αυτόν τον τρόπο η κεφαλή της δεν προέρχεται από την Εκκλησία ούτε από την πολιτική. Και η διαδοχή είναι κληρονομική». Οι ικανότητες και τα προσόντα, δηλαδή, πάνε περίπατο; Ο Τζορτζ έχει για άλλη μια φορά την απάντηση έτοιμη: «Οπως έχει δείξει η Ιστορία, ηλίθιοι εκλέγονται και με δημοκρατικότατες διαδικασίες». 
 «Δεν θα σταματήσουμε ποτέ» 
 Θα είχαν, άραγε, φθάσει ως εδώ αν είχαν ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους, αν δεν είχαν συναντηθεί στο Κολλέγιο St Martins ως φοιτητές το 1967; Ο Βρετανός Τζορτζ (Πάσμορ) και ο γερμανόφωνος Ιταλός του Τιρόλο Γκίλμπερτ (Πρες) θα ομοφωνήσουν ταυτόχρονα και αστραπιαία: «Οχι!». Η ατομικότητα είναι για αυτούς μια ξένη χώρα. «Κανείς δεν έχει καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα για το τι είναι το άτομο. Είσαι Ελληνίδα, είσαι Ευρωπαία, είσαι Αθηναία, είσαι γυναίκα; Η ανθρωπότητα είναι πολύ περίπλοκη. Αυτό, για παράδειγμα, που ψηφίζει ο καθένας είναι επηρεασμένο από τα διαβάσματα των γονιών του και από τις μουσικές στις οποίες χόρευαν οι παππούδες του. Για σκέψου το!». Η αναφορά του, όμως, στην προσωπική τους ιστορία θα περιοριστεί στο συνοπτικότατο: «Είμαστε παιδιά του πολέμου». 
 Ο Γκίλμπερτ θα ανοιχτεί λίγο περισσότερο: «Προερχόμαστε από φτωχές οικογένειες. Δεν μάθαμε ποτέ να δανειζόμαστε χρήματα. Ο Τζορτζ γεννήθηκε το ’42, εγώ το’43» θα πει. «Ξέρεις ποια ήταν η μόνιμη επωδός τότε;» θα ρωτήσει ο Τζορτζ. «Τρέξτε στα καταφύγια μόλις ακούσετε σειρήνα;» θα αποπειραθώ. «Οχι, ήταν το “Ολα θα πάνε καλύτερα”» απαντά. «Ημασταν 100% σίγουροι ότι αυτό θα συνέβαινε. Πάντα σκεφτόμασταν πως όταν κάτι κακό συμβεί στη ζωή, κάτι καλό αναπόφευκτα θα το ακολουθήσει. Και όλα πήγαν καλύτερα. Εξακολουθούν να πηγαίνουν καλύτερα. Τουλάχιστον στο Λονδίνο». 
 Ολα πηγαίνουν καλύτερα «παρά τις τσιρίδες των νέων που βγαίνουν και ουρλιάζουν στα εστιατόρια, πασχίζουν να δείξουν τι ρολόι ή τι παπούτσι φοράνε, θέλοντας να αποδείξουν ότι ξοδεύουν χρήματα»; Αυτό είναι μια άλλη ιστορία: «Θα έπρεπε να υπάρχει ειδικός χώρος στα εστιατόρια όπου θα απαγορεύεται και ο θόρυβος, πέραν του τσιγάρου. Και η μουσική» λένε σε αυστηρό, υποτίθεται, τόνο. Δηλαδή το γεγονός ότι έχουν μεγαλώσει δεν παίζει ρόλο σε αυτή τη συντηρητική,

αλλά και νοσταλγική θέαση των πραγμάτων; «Ισως είναι η αναπόφευκτη τροπή των πραγμάτων. Προτιμούμε τη σιωπή όλο και περισσότερο. Δεν μας αρέσει ο θόρυβος του κόσμου. Μόνοι μας θα συνεχίσουμε να κάνουμε την τέχνη μας. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ». 

 * «London Pictures» στην Γκαλερί Bernier/Eliades ως τις 15 Νοεμβρίου.

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 59

Dieux du Stade 2013 φωτογραφίες: François Rousseau

ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ

Tom Ford is a father! Fashion designer, 51, and partner Richard Buckley, 64, announce birth of baby son Alexander 
By SARA NATHAN (dailymail.co.uk, 5-10-2012) 
 Fashion designer Tom Ford today announced the arrival of his baby son Alexander with his long-term partner Richard Buckley. Ford, 51, one of the most feted men in fashion - has been in a relationship with Mr Buckley, 64, for the past 25 years. 
The couple met when Ford, who took over the reigns at Gucci before launching his own successful company, was just 25 and Mr Buckley, the former Editor in Chief of Vogue Hommes International, was 38.
 A typically stylish note announcing Alexander's birth is now doing the rounds, revealing the little boy was born in Los Angeles on September 23. 
The baby is believed to have been born via a surrogate, the same route taken by Sir Elton John and his partner David Furnish, to have their baby son Zachary, who will celebrate his second birthday on December 26. Just last year, Ford said he planned to be a parent - but insisted he would not use his child as a 'press tool' adding: 'I always said I wanted to have children. 
And as I got a little bit older, Richard, who I live with – we’ve been together 24 years – did not want children. 'And so I decided not to have children. 
But if I have children, no one will know about it until the child is born. Proud parents: Tom Ford and Richard Buckley announce the birth of their son '

And no one will ever see the child because I certainly wouldn’t use it as a press tool. If I have a child, you won’t notice that I had a child. 
Maybe you’ll see it when it’s 18, but I will keep it out of the spotlight.' Love Magazine broke the news of the birth of their son, with the tweet: 'Congratulations to Tom Ford and Richard Buckley who have announced the birth of their son Alexander John Buckley Ford.' Ford told last year how it was love at first sight when he saw Mr Buckley at a fashion show in 1986. 
 Ten days later they shared an elevator ride and he said: 'I decided in that elevator ride that I was going to marry him. He ticked every box, and -- boom -- by the time we got to the floor, I was like, 'sold'. 'He seemed so together, so handsome. 
And he really chased me -- not that he had to chase that hard.' He told Out: 'You can look at someone and feel like you've known him forever. 
The first night I ever had drinks with Richard I felt I knew everything about him.' 'I'm someone who likes being part of a couple and always wanted that and always sought that, and it would probably be true for me whether I was gay or straight.' 
Ford - who made waves in film with his 2009 directorial debut starring his close friends Julianne Moore and Colin Firth- added: 'Richard and I are bound together, and I think that's what that recognition is when you look someone in the eyes and you feel like you've known them forever. It is a kind of coming home.'

For his part, Mr Buckley, who has previously battled throat cancer, said: 'I couldn't imagine being without Tom now. I couldn't imagine what I'd be like if something happened to him. 'There's only one Tom for me.'

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟΣ ΣΤΟ ΚΙΕΒΟ

SS.Sergius and Bacchus, VI-VII c
The Bogdan and Varvara Khanenko Art Museum, Kiev, Ukraine

(φωτογραφία: ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ)

Διαβάστε επίσης:

7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ. ΣΕΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΣΕΡΓΙΟΥ ΚΑΙ ΒΑΚΧΟΥ 1

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ. "ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ" ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Belgrade's LGBT community holds 'parade between four walls' 

daily.tportal.hr, 6-10-2012 

A "Parade between four walls" was held in Belgrade on Saturday under tight police security and without incidents after the Serbian Interior Ministry banned members of the LGBT community from marching down the capital's streets. 

The event took place at the Media Centre, which was filled to capacity. Among those in attendance were the head of the European Union Delegation to Serbia, Vincent Degert, and Swedish Minister for European Union Affairs Birgitta Ohlsson, who had announced she would come to Belgrade to attend Pride Parade. The organising committee of this year's Pride ended the event with a minute's silence, observed in protest against the parade ban. They held a banner with the numbers 28. 09. 2013., announcing the next Pride Parade for September 28, 2013. 

"We hope the authorities will have enough time to enable us to make a walk of 970 steps next year," the organisers said. 

Premier and Interior Minister Ivica Dacic has told Belgrade's Press daily that 80 per cent of Serbia's citizens are against the gay parade and that "there would have been bloodshed" in Belgrade had Pride not been banned. "It's better if they criticise me for banning the parade than for letting bloodshed happen, and all security estimates point to that. Even if we had deployed more than 5,000 police, there would have been riots, fighting, blood would have been spilled," he was quoted as saying, adding that Western embassies would have been attacked in the riots. 

The Interior Ministry on Thursday banned the Pride Parade and all public assemblies scheduled for today. Pride organisers said they would protest with the Constitutional Court. The authorities in Belgrade banned the event last year as well. In 2010, Pride was held but ended in clashes between police and nationalist extremists and hooligans, resulting in more than 150 people injured, including 130 police. 

After the Interior Ministry banned this year's Pride, all football games were postponed for tomorrow to reduce the risk from possible riots.

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ. ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΕΡΗΦΑΝΙΑΣ"

Ξέσπασαν αντιδράσεις για το Gay Parade στο Βελιγράδι 
 newpost.gr 
Ο Πατριάρχης Σερβίας, Ειρηναίος, ζήτησε από τον πρωθυπουργό της χώρας, Ίβιτσα Ντάτσιτς, με τη δύναμη του κύρους του να απαγορεύσει την πραγματοποίηση της αναγγελθείσας για τις 6 Οκτωβρίου παρέλασης ομοφυλόφιλων (Gay Pride Parade) στο Βελιγράδι και την έκθεση φωτογραφιών της Σουηδής Ελιζαμπέτα Όλσον Βάλιν, στις οποίες ο Ιησούς Χριστός απεικονίζεται με γυναικεία ενδύματα. 
 Ο Προκαθήμενος της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας αναφερόμενος στην «Πορεία Υπερηφάνειας» των ομοφυλoφίλων τη χαρακτηρίζει «κωμικοτραγική παρέλαση ονείδους» που ρίχνει βαριά ηθική σκιά στο Βελιγράδι, στη μακρά χριστιανική κουλτούρα του και στην αξιοπρέπεια της οικογένειας ως βασικά κύτταρα του ανθρώπινου γένους. 
 Όσον αφορά στην έκθεση φωτογραφίας, ο Πατριάρχης Ειρηναίος διατυπώνει την άποψη ότι είναι «βαθιά προσβλητική έκθεση που προωθείται από ομοφυλόφιλους, οργανωτές της παρέλασης ομοφυλόφιλων».

«Δεν υπέθετα ότι και φέτος θα αναγκαστώ στο όνομα της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των πιστών της που αποτελούν την κυρίαρχη πλειοψηφία της Σερβίας και στο όνομα των πολυάριθμων μελών άλλων θρησκειών να απευθύνω παράκληση και αίτημα με το κύρος του προέδρου της κυβέρνησης να απαγορεύσετε τη σκανδαλώδη έκθεση φωτογραφίας της καλλιτέχνιδος Ελιζαμπέτα Όλσον Βάλιν από τη Σουηδία», αναφέρει σε δήλωσή του ο Πατριάρχης Σερβίας.

BELGRADE -- Serbia’s Prime Minister Ivica Dačić has stated that 80 percent of citizens are against the holding of a gay Pride Parade.
 Ivica Dačić (Tanjug, file)

He told daily Press that there would have been a “bloodshed” in Belgrade if the parade had not been banned. “I’d rather they criticize me for banning the parade than for allowing a bloodshed and all security assessments show that this is exactly what would have happened. Even if we hired more than 5,000 police officers, there would have been unrests, fights and casualties,” the prime minister was quoted as saying. According to him, foreign embassies, mainly those of western countries, would have been attacked in the riots during the Pride Parade.

ΣΕΡΒΙΑ. PRIDE "ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ" ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ 
Σερβία: Gay Pride «κεκλεισμένων των θυρών» μετά τις αντιδράσεις 
imerisia.gr

Σε κλειστό χώρο θα διεξαχθεί η πορεία ομοφυλοφίλων, το Σάββατο, στο Βελιγράδι, μετά την απαγόρευση διεξαγωγής της σε ανοιχτό χώρο για λόγους ασφαλείας. 

Όπως ανέφεραν οι διοργανωτές της Pride Parade, η παρέλαση θα διεξαχθεί το Σάββατο, στις 10 το πρωί, στο Media Center της σερβικής πρωτεύουσας. 

Οι διοργανωτές, σύμφωνα με το ραδιοτηλεοπτικό σταθμό Β92 του Βελιγραδίου, ανακοίνωσαν, επίσης, ότι θα αποταθούν στο Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας εξαιτίας της απόφασης της κυβέρνησης να απαγορεύσει τη διεξαγωγή της παρέλασης σε ανοιχτό χώρο, όπως είχε ζητηθεί αρχικά. 

Ο Γκόραν Μίλετιτς, μέλος της οργανωτικής επιτροπής, δήλωσε ότι «η παρέλαση δεν είναι ένα τσίρκο που θα εξαφανιστεί από την πόλη» και πρόσθεσε ότι τα μέλη της ομοφυλοφιλικής κοινότητας «θα είναι παρόντα και τα επόμενα χρόνια». «Οι αρχές έκαναν λάθος εάν νόμιζαν ότι θα κουραζόμασταν και θα εγκαταλείπαμε» τόνισε.Ο κ. Μίλετιτς υπενθύμισε ακόμη ότι το Συνταγματικό Δικαστήριο κήρυξε αντισυνταγματική την απόφαση μη διεξαγωγής της Pride Parade το 2009.

ORLANDO CRUZ. ΕΝΑΣ "ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΚΕΪ" ΠΥΓΜΑΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ

Ενας επαγγελματίας πυγμάχος, που συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2000 για το Πουέρτο Ρίκο έσπασε ένα μεγάλο ταμπού αφού παραδέχθηκε πως είναι γκέι. Η ενέργεια του 31χρονου Ορλάντο Κρους δεν έχει γίνει ξανά στην ιστορία του αθλήματος και έγινε ο πρώτος πυγμάχος  που το παραδέχθηκε δημόσια.  «Αγωνίζομαι για περισσότερο από 24 χρόνια και όπως συνεχίζω την ανοδική πορεία στην καριέρα μου θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου», λέει η ανακοίνωση του. «Πάντα ήμουν και πάντα θα είμαι ένας υπερήφανος Πορτορικανός. Πάντα ήμουν και πάντα θα είμαι ένας υπερήφανος ομοφυλόφιλος άνδρας» Ο Κρουζ είπε πως κουράστηκε να κρύβει το ποιος είναι πραγματικά ενώ στο παρελθόν το όνομα του εκτός από πολλά χρήματα είχε συνδεθεί και με αμέτρητες γυναίκες.

ΤΟ "ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ" ΣΕ ΝΕΟ ΑΝΕΒΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

«ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ»

του  Φίλιπ Ρίντλεϊ

Εναρξη παραστάσεων Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012  ώρα 9 μ.μ.

Παραστάσεις: κάθε Τετάρτη & Πέμπτη στις 9.00΄ μ.μ.

στο θέατρο ELIART, Κων/πόλεως 127 Βοτανικός

Στο Θέατρο ELIART, θα ανεβεί εφέτος απο την Τετάρτη 17 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, το έργο «Αίμα στο Χιόνι» του βρετανού συγγραφέα Philip Ridley, με πρωταγωνιστές την Δήμητρα Νομικού και τον Κώστα Ζέκο.

Το “Αίμα στο Χιόνι” είναι η ελληνική μεταφορά του θεατρικού “Vincent River” που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 2000.

Το έργο ξετυλίγεται σε κάποιες υποβαθμισμένες περιοχές του ανατολικού Λονδίνου, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα έργα του βρετανού συγγραφέα Philip Ridley και μέσα απο σκληρή ματιά θέτει  πολλά προβλήματα της σύγχρονης εποχής, καθώς τολμά να θίξει ευαίσθητα κοινωνικά θέματα όπως αυτό της ομοφυλοφιλίας και της ομοφοβίας

Την μετάφραση του έργου υπογράφει ο Αντώνης Γαλέος, ο Γιώργος Φρατζεσκάκης σκηνοθετεί και επιμελείται την μουσική, για τα σκηνικά και κοστούμια φροντίζει η Καλλιόπη Ζαφειροπούλου και βοηθός σκηνοθέτη είναι η Ελένη Βουτυρά

Το έργο «Αίμα στο Χιόνι» είναι μια παραγωγή  της ΘΕΑΣΙΣ Α.Μ.Κ.Ε. που θα μας κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε, μέσα απο συνεχείς εσωτερικές αναζητήσεις που καθορίζονται απο διάφορους για τον κάθε άνθρωπο παράγοντα.

Λίγα λόγια για το έργο:

Έγκλημα. Έγκλημα στο χιόνι. Απεχθές έγκλημα και ανεξιχνίαστο. Άγριο έγκλημα. Απ αυτά που γίνονται καθημερινά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Θύμα ένας νεαρός καλλιτέχνης. Βρέθηκε σφαγμένος κάτω από άγνωστες συνθήκες στην τουαλέτα ενός εγκαταλειμμένου σταθμού. Ήταν μόνος. Ήταν όμορφος. Ήταν το μοναχοπαίδι μιας μάνας που ένα χρόνο μετά τον θάνατο του γιού της, σπάει τη σιωπή της και αποφασίζει να συναντήσει ένα νεαρό άντρα, τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Η παράσταση, γίνεται αναπαράσταση εκείνης της μοιραίας νύχτας αλλά και ψυχολογική αρένα μιας σκληρής διαπροσωπικής πάλης μεταξύ των δύο. Της μάνας και του νεαρού μάρτυρα.

Οι παραστάσεις θα παίζονται κάθε Τετάρτη & Πέμπτη στις 9.00΄ μ.μ. 

Ώρα έναρξης:  9 μ.μ.
Διάρκεια: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Είσοδος: 15 ευρώ (φοιτητικό 10 ευρώ)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3477677

Για ανέργους, πολύτεκνους, συνταξιούχους, άτομα με ειδικές ανάγκες, νέους κάτω των 18 ετών, με την επίδειξη των απαραίτητων δικαιολογητικών, ισχύει η προσφορά 15 euro τα δύο άτομα. 

"ΜΑΜΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΪ;". Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ (...ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ)

Μαμά, τι είναι γκέι; 
Οι «απελευθερωμένες» γενιές γκέις σε σχέση με τις παλιές απέχουν μίλια 
Γιώργος Πανόπουλος (athensvoice.gr, 4/10/2012)

Ε

δώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον ζούμε ένα αέναο τέλος των πάντων – ΤΕΛΟΣ του κομμουνισμού, της ιστορίας, της μόδας, της φιλοσοφίας, του νεοφιλελευθερισμού, της τέχνης, του βιβλίου, του Χόλιγουντ, της ιδιωτικότητας… (συνέχισε)… της γκέι κουλτούρας. Ή, πιο απλά, οι γκέις δεν είναι μόδα. Ή, ακόμα απλούστερα, οι γκέις είναι τόσο στρέιτ και θύματα της κατανάλωσης που στην καλύτερη περίπτωση είναι τόσο βαρετοί όσο και οι περισσότεροι ετερoφυλόφιλοι και στη χειρότερη τόσο αντιδραστικοί και συντηρητικοί (και ανόητοι) όσο κι αυτοί που φλερτάρουν με τη Χρυσή Αυγή. 
Ω ναι. Οι γκέις βγάζουν τα φρύδια τους, ξυρίζουν τα πόδια τους, πηγαίνουν στα γυμναστήρια, αγοράζουν γκάτζετ, διασκεδάζουν σε μπαρ, κλαμπ, συναυλίες κ.λπ. κ.λπ., γίνονται δήμαρχοι, στρατηγοί, πρωταθλητές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, παντρεύονται, υιοθετούν παιδιά, όπως ακριβώς και οι στρέιτ. Γάμος: Σαν να πηγαίνεις σε ένα πάρτι την ώρα που οι καλεσμένοι είναι λιώμα, το ποτό έχει τελειώσει, η μουσική παίζει αηδίες και τα τασάκια είναι γεμάτα αποτσίγαρα. The party is over. 

Κι όμως οι γκέις,που στα «παλιά κακά χρόνια» ηταν ανεξάρτητοι και αιχμηροί, οι par excellence «party goers» με πείσμα και ανυπομονησία που αγγίζει την παθολογία, θέλουν να συμμετέχουν ολόψυχα σ’ αυτό το πάρτι-κρεμάλα. Σε εποχές μάλιστα που οι στατιστικές ανεβάζουν κάθε χρόνο τα διαζύγια σε νέα ρεκόρ, το ηλικιακό όριο του γάμου συμπιέζεται προς τα πάνω, οι γάμοι μεταξύ ετεροφυλόφιλων αντιμετωπίζουν απανωτά Περλ Χάρμπορ, ενώ η συνέχισή τους από κεκτημένη ταχύτητα αποτελεί Πύρρειο νίκη του θεσμού. Είναι περίεργο που οι αντισυμβατικοί κάποτε φύσει και θέσει γκέις μένουν οι μοναδικοί υπερασπιστές του μικροαστικού ιδεώδους του γάμου. 
«Η νομιμοποίηση της αγάπης μέσω του γάμου έχει εξελιχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνίας μας» έλεγε ο διάσημος Αμερικανός συγγραφέας Γκορ Βιντάλ. «Ποτέ δεν κατάλαβα τι εννοούν οι άνθρωποι όταν λένε αγάπη. Η ρομαντική αγάπη με την έννοια της μονογαμικής σταθερότητας είναι ένα φαινόμενο που ξεκινάει μόλις το 19ο αιώνα. Και ο θεσμός του γάμου υπήρξε πάντα μια καλοστημένη χριστιανική παγίδα». Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί δύο γκέις θέλουν να παντρευτούν. Για πρακτικούς λόγους, φωνάζουν. Μα υπάρχουν νομικές λύσεις, αν θέλεις να ορίσεις ή να οριστείς κληρονόμος μιας περιουσίας κ.λπ. 
Καμιά διαφορά. Ερώτηση: Γιατί θα ’πρεπε να υπάρχει διαφορά; Αυτό δεν ήταν το επιθυμητό ζητούμενο; Σε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στους «NY Times» (14/9/12) με τίτλο «Style and the Meaning of Gay Culture λέει: «Οι γκέι άντρες που παίζουν με τους κανόνες της ετεροφυλοφιλικής κοινωνίας και της αποδεκτής αρρενωπότητας και δεν φιλοδοξούν να ανήκουν σε κανέναν άλλο τρόπο ζωής είναι περισσότερο αποδεκτοί στους εαυτούς τους και τους άλλους. Το τελευταίο εμπόδιο για να ολοκληρώσουν την ενσωμάτωσή τους δεν είναι πλέον η γκέι σεξουαλικότητα, ή η γκέι ταυτότητα, αλλά η γκέι κουλτούρα». Οι γκέις δηλαδή καλούνται και προσπαθούν να απαλείψουν εντελώς τη διαφορετικότητά τους σε ό,τι τους εκφράζει, ενθουσιάζει, εμπνέει, σε ό,τι τους κάνει να γελάνε, να κοροϊδεύουν, να ειρωνεύονται. Σαν να τρως χωρίς να μασάς. Ως γκέι συμφωνείς να γίνεις κάποιος χωρίς δόντια που καταπίνει μόνο παιδική τροφή, ξεχνώντας αυτό που έλεγε η Σούζαν Σόνταγκ το 1965: «Κάθε φορά που ένας λόγος, ένα κίνημα, μια συμπεριφορά ή ένα αντικείμενο εκφράζει μια απόκλιση από έναν άμεσο, χρήσιμο και χωρίς αίσθημα τρόπο έκφρασης ή ύπαρξης στον κόσμο, θα πρέπει να το βλέπουμε ως “στιλ”». Το στιλ, που είναι το άλλο όνομα της Δημιουργικότητας, υπάρχει ως παρέκκλιση από το τετριμμένο. Οι γκέις βαρέθηκαν να είναι Δημιουργικοί; Εδώ είμαστε. 
Η αρχή της πτώσης της δημιουργικότητας των γκέις ξεκίνησε ήδη από τη δεκαετία του ’70, όταν οι άντρες ομοφυλόφιλοι ξερίζωσαν όλα τα θηλυκά στοιχεία τους και υιοθέτησαν σε σημείο υπερβολής ό,τι θεωρείται αρσενικό χαρακτηριστικό. Είναι ακριβώς από αυτή την περίοδο που η δημιουργικότητα των γκέις έφτασε στο χαμηλότερο σημείο όλων των εποχών. Είναι πολύ πιθανό ότι οι θηλυκές και δημιουργικές πλευρές των ομοφυλόφιλων είναι τόσο στενά συνδεδεμένες, που όταν ξαφνικά αφαιρείς τον ένα στύλο ταυτόχρονα υποχωρεί και ο άλλος – και για να γίνει πιο σαφές, είναι σαν να απαλείφεις την ευφυΐα από το γονίδιο. Το δεικτικό κοριτσίστικο ανέκδοτο που κυκλοφορούσε τη δεκαετία του ’70 έλεγε ότι «όλοι οι άντρες έχουν θηλυκή πλευρά, εκτός από τους ομοφυλόφιλους που είναι μόνο άντρες». 
Η επανάσταση που μεταμόρφωσε τις «αδελφές» σε γκέις υπερασπιστές ενός Φανταστικού Αντρικού Προτύπου και που στένευε πλέον και τους ίδιους τους στρέιτ, σκότωσε τη δημιουργικότητά τους κι αυτό για τον ουσιαστικό λόγο ότι αποφάσισαν ότι δεν είχαν τίποτα να κρύψουν, τίποτα να τους καταπιέζει, όλα στη φόρα, όλα υπό διαπραγμάτευση, τίποτα ιδιαίτερο, εμπρός στην ομοιομορφία, εξαφανίστε τη διαφορετικότητα. Αυτό το στάδιο το πέρασαν και οι γυναίκες και τι κατάφεραν; Εκατομμύρια γυναίκες συμπεριφέρονται σαν τον Αττίλα και αισθάνονται σαν την Κοκκινοσκουφίτσα. Οι γκέις ήταν –ακούμε για εκείνη την εποχή– «οργισμένοι», αλλά η συμβουλή «μην τρελαίνεσαι, αλλά σάρκασε» σπάνια υπήρξε πιο χρήσιμη και πιο αγνοημένη. Έτσι οι οργισμένοι γκέις άρχισαν να φτύνουν την οργή τους. Εντάξει… Και τι μένει στο τέλος; Απομονώνεσαι, τρομάζεις τα άλογα και χαραμίζεις το θυμό σου, την οργή σου, το ταλέντο σου, την τρέλα σου, τη θλίψη σου, την επαναστατικότητά σου, όλα αυτά που μπορούν να μεταλλαχθούν κάτω από την επιφάνεια σε χρυσό. Στο τέλος της ημέρας δεν έχεις να πεις κάτι, αφού άφησες την οργή σου να εκτονωθεί. Κι ύστερα καταφέρνεις να παντρευτείς και να υιοθετήσεις παιδιά και το καταφέρνεις. Και ύστερα είσαι άλλος ένας. Αν αυτό θέλεις. Αυτό έχεις. 
Όσο για τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους, το σίγουρο είναι ότι δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Κι αυτό είναι το ενδιαφέρον. Οι «απελευθερωμένες» γενιές γκέις σε σχέση με τις παλιές απέχουν μίλια. Υπάρχει μεταξύ τους δημιουργικό χάσμα. Φυσικά και δεν μπορείς να κρεμάσεις έναν άνθρωπο αν είναι ατάλαντος, αλλά είναι ωραίο να έχεις κάτι που σε κάνει να τρέχεις. Καληνύχτα, Τζορτζ Κιούκορ. Καλώς ήρθες, Ντέρεκ Τζάρμαν. Αντίο, Κόουλ Πότερ. Γεια σου, Μπόι Τζορτζ. Γεια σου, Λέοναρντ Μπερνστάιν. Καλώς τον Έλτον Τζον. Αντίο, Τρούμαν Καπότε, Τένεσι Γουίλιαμς, Όσκαρ Ουάιλντ. Καλή νύχτα, Ρόμπερτ Μέιπλθορπ, καλημέρα Πιερ και Ζιλ. Μα σοβαρολογούμε; Τι όνειρα μπορεί να κάνει ένας γκέι τινέιτζερ στα πόδια της Λέιντι Γκάγκα; 
Υ.Γ. Όταν η διαφορετικότητα εξαντλείται σε ξεθυμασμένες γκέι παρελάσεις, η επαναστατικότητα πίνεται ως ποτό και θέλεις να είσαι ίδιος με κάτι άλλο, τότε κάτι πηγαίνει πολύ στραβά.

ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ: ΠΑΨΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΩΣ ΨΥΧΙΚΗ ΝΟΣΟ

«Πάψτε να αντιμετωπίζετε την ομοφυλοφιλία ως ψυχική νόσο» 
Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα (ygeia.tanea.gr, 3/10/2012) 
 Να πάψουν να προσπαθούν να «διορθώσουν» τους ομοφυλόφιλους ζήτησε από τα μέλη της η μεγαλύτερη ένωση ψυχοθεραπευτών της Βρετανίας, έπειτα από την αποκάλυψη ότι υπάρχουν ακόμα θεραπευτές οι οποίοι προσφέρουν «θεραπείες» για την ομοφυλοφιλία. 
 Η Βρετανική Εταιρεία Συμβουλευτικής Ψυχοθεραπείας (BACP) αναγκάστηκε να ενημερώσει εγγράφως τα 30.000 μέλη της ότι οι αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία έχουν πλέον αλλάξει και ότι δεν πρόκειται για ψυχική νόσο που χρειάζεται θεραπεία. Επικαλούμενη τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) ο οποίος προ πολλού έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι «θεραπείες» για την ομοφυλοφιλία μπορεί να προκαλέσουν σοβαρή ψυχική και σωματική βλάβη, η BACP τονίζει ότι «δεν υπάρχει επιστημονικός, λογικός ή ηθικός λόγος για να υποβάλλονται σε θεραπείες άνθρωποι που εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους με τρόπο διαφορετικό απ’ ό,τι όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως αμιγώς ετεροφυλόφιλοι». 
 Στην σχετική επιστολή που έφτασε στα γραφεία των μελών της, η ένωση αναφέρει ρητά: «Η BACP αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ψυχολογική θεραπεία, όπως η επανορθωτική θεραπεία ή η θεραπεία μετατροπής, που βασίζεται στην εικασία ότι η ομοφυλοφιλία είναι ψυχική νόσος ή που βασίζεται στην υπόθεση ότι ο “πάσχων” πρέπει να αλλάξει σεξουαλικότητα». 
 Η BACP προχώρησε στην έγγραφη έκδοση της επίσημης «γραμμής» της, έπειτα από την απόφαση να διαγράψει από τα μητρώα της την ψυχοθεραπεύτρια Λέσλυ Πίλκινγκτον, η οποία προσφέρθηκε να «διορθώσει» έναν ομοφυλόφιλο δημοσιογράφο που την ηχογραφούσε κρυφά στη διάρκεια της θεραπείας. Η έφεση που υπέβαλλε η 61 ετών ψυχοθεραπεύτρια στην απόφαση της BACP, απερρίφθη τον περασμένο Μάϊο. 
 Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος της BACP Φίλιπ Χόντσον, η ένωση πίστευε έως τώρα ότι η γενική κατεύθυνσή της για την ισότητα των ανθρώπων, θα απέτρεπε τα μέλη της από το να προσφέρουν «θεραπείες» της ομοφυλοφιλίας. «Ωστόσο», πρόσθεσε, «η περίπτωση της κυρίας Πίλκινγκτον απέδειξε ότι υπάρχει ανάγκη να εκδοθούν αυστηρές οδηγίες». «Γνωρίζουμε ότι “επανορθωτικές θεραπείες” προσφέρονται σε ορισμένες κοινότητες των ΗΠΑ, κυρίως σε ευαγγελικές χριστιανικές ομάδες, αλλά μοιάζει αδιανόητο ότι τέτοιου είδους θεραπείες προσφέρονται στη Βρετανία», τόνισε. 
Σε ανάλογη κίνηση είχε προχωρήσει προ διετίας, όταν πρωτοανέκηψε το θέμα της κυρίας Πίλκινγκτον, και το Βρετανικό Συμβούλιο Ψυχοθεραπείας (UKCP), το οποίο αποτελεί την δεύτερη μεγαλύτερη ένωση ψυχοθεραπευτών της χώρας. 
 Έναν χρόνο νωρίτερα, το 2009, είχε δημοσιοποιηθεί δημοσκόπηση 1.300 Βρετανών ψυχοθεραπευτών, ψυχαναλυτών και ψυχιάτρων, στην οποία πάνω από 200 είχαν παραδεχτεί ότι έχουν προσπαθήσει να αλλάξουν την σεξουαλικότητα τουλάχιστον ενός ασθενούς τους. Επιπλέον, οι 55 είχαν παραδεχτεί ότι εξακολουθούν να προσφέρουν επανορθωτική «θεραπεία» σε όσους «ασθενείς» το ζητούν. 
 Ο κ. Χόντσον είπε ότι η BACP δεν μπορούσε να εκδώσει νωρίτερα τις νέες οδηγίες της, διότι η υπόθεση της κυρίας Πίλκινγκτον δεν είχε τελεσιδικήσει.

ΟΥΚΡΑΝΙΑ. ΠΡΟΣ ΨΗΦΙΣΗ ΝΟΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΗΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Ουκρανία: Προς ψήφιση ομοφοβικός νόμος 
Προβλέπει έως πενταετή φυλάκιση για προπαγάνδιση της ομοφυλοφιλίας 
tovima.gr, 2/10/2012
 Το ουκρανικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε σε πρώτη ανάγνωση και με μεγάλη πλειοψηφία νομοσχέδιο με το οποίο ποινικοποιείται η «ομοφυλοφιλική προπαγάνδα», όπως χαρακτηρίζεται στο νόμο, παρά τις εκκλήσεις για το αντίθετο από τοπικές και διεθνείς ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο, που εγκρίθηκε από 289 βουλευτές σε σύνολο 450, προβλέπει ποινές φυλάκισης έως και 5 ετών και πρόστιμα ύψους 500 ευρώ για όσους παράγουν, διανέμουν, πωλούν ή εισάγουν έργα τα οποία θεωρείται ότι προπαγανδίζουν την ομοφυλοφιλία. 
 Υπέρ του νομοσχεδίου ψήφισαν βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση όσο και αυτοί της αντιπολίτευσης. Για να τεθεί σε ισχύ απομένει μία δεύτερη ψηφοφορία και η υπογραφή του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς.
 Η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε το 1991, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Παραταύτα η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών (το 78% σε δημοσκόπηση του 2011) έχουν αρνητική γνώμη οπότε η ψήφισή του νόμου ενόψει των εκλογών στο τέλος του μήνα μπορεί να γίνει δεκτή με ικανοποίηση από το εκλογικό σώμα. 

 Ασαφείς περιγραφές στο νομοσχέδιο 
 Στο νομοσχέδιο δεν γίνεται σαφές τι είναι η προώθηση της ομοφυλοφιλίας, χαρακτηρίζεται όμως σαν «κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια». 
 Στην συνοδευτική έκθεση οι συντάκτες του νόμου επιρρίπτουν ευθύνες σε μέσα ενημέρωσης ότι «αντιβαίνοντας στα συμφέροντα της κοινωνίας και του κράτους, προωθούν μία ανεκτική στάση απέναντι σε πράγματα όπως οι σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου». 
 Ακόμη σημειώνουν ότι «η προώθηση της ομοφυλοφιλίας συνιστά απειλή για την εθνική ασφάλεια καθώς οδηγεί σε επιδημία HIV/AIDS· επίσης καταστρέφει το θεσμό της οικογένειας και μπορεί να προκαλέσει δημογραφική κρίση». 
 Πριν την ψηφοφορία, η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch είχαν απευθύνει έκκληση στον πρόεδρο του Κοινοβουλίου Βολοντίμιρ Λίτβιν, ζητώντας από τους βουλευτές να απορρίψουν το μεροληπτικό και στεροτυπικό, όπως το χαρακτήρισαν, νομοσχέδιο. 
 Τον περασμένο Μάιο η παρέλαση των ομοφυλόφιλων στο Κίεβο ματαιώθηκε για λόγους ασφαλείας, μετά την βίαιη επίθεση που δέχτηκε ομοφυλόφιλος ακτιβιστής από Ουκρανούς εθνικιστές. 
 Τυχόν έγκριση του νόμου θεωρείται ότι θα διαταράξει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΜΑΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ

Μάνα δεν είναι μόνο μία 
Ζευγάρια του ίδιου φύλου που μεγαλώνουν παιδιά δεν υπάρχουν μόνο στις ΗΠΑ. Τρεις άνθρωποι που ζουν στην Ελλάδα και εκπροσωπούν τρεις διαφορετικές περιπτώσεις οικογενειών μιλούν στο BHmagazino για την προσωπική τους εμπειρία
tovima.gr, 17/9/2012 
Η Λυδία και η Δανάη είναι ερωτευμένες, παντρεμένες και ετοιμάζονται να κάνουν παιδί. Αναζητούν τον κατάλληλο δωρητή σπέρματος και δεν φοβούνται τι θα πει ο κόσμος. Ο Πέτρος ήξερε από μικρός πως ο πατέρας του ήταν διαφορετικός. Το ότι ήταν γκέι το κατάλαβε όταν μεγάλωσε λίγο. Η Στέισι από τη Θεσσαλονίκη ήθελε να κάνει παιδί, αλλά ως λεσβία μπορούσε να το αποκτήσει μόνο κατόπιν συμφωνίας με έναν φίλο της. Το έκανε 11 χρόνια πριν.
 Οι άνθρωποι που μιλούν στο ΒΗmagazino για τη «διαφορετική» οικογένειά τους ζουν ανάμεσά μας. Απέχουν από τον μέσο όρο, δέχονται πίεση από το κοινωνικό περιβάλλον, αλλά τολμούν να ζήσουν με τη διαφορετικότητά τους. Το θέμα των ομοφυλόφιλων γονιών ποτέ δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η κοινωνική πίεση αυτή τη φορά δεν αφορά μόνο την όλο και πιο συντηρητική ελληνική κοινωνία, αλλά φτάνει μέχρι και τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ.
 Πριν από λίγες ημέρες, στις 6 Σεπτεμβρίου, στο Συνέδριο των Δημοκρατικών, ο Ζακ Γουόλς, γνωστός και ως «το παιδί που μεγάλωσε με δύο μαμάδες», απευθυνόμενος στον υποψήφιο των Ρεπουμπλικανών και πολέμιο του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων, είπε: «Η οικογένειά μου, κύριε Ρόμνεϊ, είναι εξίσου αληθινή με τη δική σας». Η ελληνική πραγματικότητα κρύβει πολλές ιστορίες σαν του 21χρονου φοιτητή από την Αϊόβα. Μέχρι, όμως, να ανέβουν στο βήμα μιας πολιτικής εκδήλωσης για να μιλήσουν περί διαφορετικότητας και υπερηφάνειας, πρέπει να περάσουν κάποια χρόνια.
 Τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα όμως; Ποια είναι η νομοθεσία, η κοινωνική ανοχή και η πραγματικότητα; Τρεις άνθρωποι που βλέπουν το ζήτημα μέσα από τη δική τους προσωπική εμπειρία μίλησαν στο BHmagazino για το αν ο προσδιορισμός «LGBT», δηλαδή οικογένεια «lesbian, gay, bisexual και transgender», αναιρεί τελικά την ιδέα του θεσμού όπως την έχουμε παραδοσιακά στο μυαλό μας. 
 Η εμπειρία τού να έχεις γκέι πατέρα 
 Ο Πέτρος είναι 41χρόνων, εκπαιδευτικός και η ιστορία της οικογένειάς του είναι διαφορετική σε σχέση με τις περισσότερες. Ο ίδιος το ήξερε πως είναι γκέι ήδη από τη Β΄ Δημοτικού, προτού ακόμη μάθει πως αυτό που ένιωθε για τους συμμαθητές του ονομάζεται ομοφυλοφιλία. Μόνο αφότου έφτασε στο γυμνάσιο συνειδητοποίησε αυτό που δεν τόλμησε κανείς να του πει, ότι δηλαδή τόσα χρόνια τον μεγάλωνε ένας επίσης γκέι πατέρας. Προερχόμενοι και οι δύο από βαθιά θρησκευόμενο περιβάλλον, οι γονείς του παντρεύτηκαν το 1967 και έκαναν τέσσερα παιδιά. «Κάποια στιγμή, περίπου μετά το 1975, η μητέρα μου έμαθε για τον πατέρα μου. Φαίνεται πως ο ίδιος γνώριζε από την αρχή τι ήταν, αλλά πιστεύω πως στο πλαίσιο εκείνης της εποχής αποφάσισε να παντρευτεί. Τότε ήταν και η εποχή της πρώτης ελληνικής προσπάθειας απελευθέρωσης μέσω του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ) και θα μπορούσε να πει κανείς πως τα πράγματα ήταν πιο επαναστατικά σε σύγκριση με σήμερα». 
 Μέχρι και εκείνη τη στιγμή οι σχέσεις του με τον πατέρα του ήταν, όπως ο ίδιος δηλώνει με έμφαση, οι καλύτερες που θα μπορούσε να έχει. «Ηταν ο τύπος που θα μας πήγαινε στα νησιά το καλοκαίρι, σε θεατρικές παραστάσεις, στον κινηματογράφο, και όλα αυτά μαζί με τη μητέρα μου. Για μένα ο πατέρας μου ήταν το πρόσωπο με το οποίο θα μπορούσα να έχω την καλύτερη σχέση σε σύγκριση με οποιονδήποτε άλλον». Αν και αρχικά οι γονείς του θέλησαν να συνεχίσουν από κοινού το μεγάλωμα των παιδιών, διατηρώντας μια ανοιχτή σχέση, τελικά αυτό αποδείχθηκε αδύνατο. Η μητέρα του ήταν εκείνη που αρνήθηκε, και ακόμη αρνείται, την πραγματικότητα και προσπάθησε να ερμηνεύσει την ομοφυλοφιλία μέσα από τον χριστιανισμό, ως μία παροδική αρρώστια δηλαδή που κάποτε θα γιατρευτεί. 
 «Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και μετά, όταν εγώ και ο αδελφός μου πήγαμε στο γυμνάσιο και οι δύο αδελφές μου ήταν στο δημοτικό, ο πατέρας μου άρχισε να απομακρύνεται. Η μητέρα μου κλείστηκε τελείως στον εαυτό της, επιλέγοντας να μείνει για πάντα πιστή σε αυτόν. Με έναν έμμεσο τρόπο μάς παρέσυρε και εμάς στο δικό της δράμα. Τότε ήταν που μετακομίσαμε και μείναμε κοντά με άλλους χριστιανούς, κάτι το οποίο έκανε τον πατέρα μου να απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο. Ο ίδιος παρέμεινε διακριτικός, χωρίς να δώσει εξηγήσεις. Επέλεξε να ακολουθήσει τη δική του διαδρομή, χωρίς εμάς». 
Για τον 41χρονο εκπαιδευτικό αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο ξεκίνησαν τα προβλήματα στην οικογένεια, όχι δηλαδή επειδή ο πατέρας τους ήταν γκέι, αλλά επειδή αυτό παρέμεινε κάτι κρυφό. Εκεί ακριβώς έγκειται για τον ίδιο το όλο ζήτημα, το πώς αντιμετωπίζει δηλαδή μια τέτοια κατάσταση η ίδια η οικογένεια. «Μπορώ να φανταστώ οικογένειες στις οποίες ο καθένας κάνει τη δική του ζωή, αλλά εμείς ήμασταν το αντίθετο. Οτιδήποτε αρνητικό ή άσχημο και να μας συνέβαινε ως παιδιά όλοι το απέδιδαν στο ότι ο πατέρας μας είναι γκέι, χωρίς εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε κάτι για αυτό. Μεγαλώσαμε μέσα σε ένα νοσηρό κλίμα, όπου όλα τα προβλήματα σχετίζονταν με αυτόν». 
 Η εικόνα που περιγράφει μοιάζει αρκετά προβληματική, πόσω μάλλον ιδωμένη μέσα από τα μάτια ενός εφήβου, όπως ήταν τότε ο Πέτρος. Από τη μία έβλεπαν έναν άνθρωπο γελαστό, επικοινωνιακό, που είχε έντονη κοσμική ζωή, ενώ από την άλλη ζούσαν μέσα σε ένα περιβάλλον που τον αντιμετώπιζε ως κάτι το καταραμένο. «Ηταν ουσιαστικά ο ιδανικός γονέας, όχι μόνο απέναντι στα δικά μας μάτια, αλλά και απέναντι στην κοινωνία, καθώς δούλευε σε ένα μεγάλο ιδιωτικό σχολείο, είχε πολλές γνωριμίες και σημαντική μόρφωση. Το ίδιο ίσχυε και για τη μητέρα μου, ήταν και οι δύο εκπαιδευτικοί και επομένως ιδανικοί σύμφωνα με τα τότε κριτήρια». 
 Στα 12 του, προτού ακόμη μάθει την αλήθεια για τον πατέρα του, εκμυστηρεύτηκε στη μητέρα του ότι και ο ίδιος είναι γκέι, αλλά αυτό που εισέπραξε ήταν η απόλυτη ακύρωση. Εκμεταλλευόμενη τη μόρφωση, αλλά και τη χριστιανική πίστη της, εκείνη άρχισε να ψάχνει πολλούς τρόπους για να του περνάει ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι δυστυχισμένοι και πεθαίνουν μόνοι και άρρωστοι. Τον επόμενο χρόνο έμαθε πλέον από τον μεγαλύτερο αδελφό του την αλήθεια για τον πατέρα του, κάτι το οποίο σε συνδυασμό με την έμμεση πλύση εγκεφάλου από τη μητέρα του λειτούργησε για αυτόν τελείως αντιδραστικά. «Φαντάζομαι τώρα τον πατέρα μου να ανησυχεί και να σκέφτεται πώς θα μας επηρεάσει η δική του φύση. Το θέμα ήταν ότι δεν είχε σταθεί στα πόδια του, έτσι ώστε να διεκδικήσει το δικαίωμά του να μην κρύβεται». 
Στράφηκε, λοιπόν, και ο ίδιος ο Πέτρος, όπως και η μητέρα του, προς τη θρησκεία για οκτώ ολόκληρα χρόνια, τελειώνοντας μέχρι και εκκλησιαστική σχολή και θεωρώντας πως αυτό που ένιωθε ήταν κάτι νοσηρό και βρώμικο. Δεν πρόλαβε ποτέ να ακούσει την ιστορία από τα χείλη του πατέρα του, καθώς πέθανε όταν ο Πέτρος ήταν μόλις 23 ετών. «Το ότι ήταν ομοφυλόφιλος αποτέλεσε πρόβλημα όσο ήταν ένα μυστικό που συνοδευόταν από ερμηνείες. Από μόνο του δεν προκαλεί κανέναν προβληματισμό, γιατί μας σημάδεψε με πολλούς θετικούς τρόπους. Ο ίδιος υιοθέτησε μια κριτική στάση απέναντι σε πολλά ζητήματα και αυτό μας οδήγησε στο να έχουμε και εμείς ανοιχτό πνεύμα. Διαβάζοντας έρευνες που έχουν γίνει για λεσβίες μητέρες, εντοπίζω στοιχεία που υπήρχαν και στη δική μας οικογένεια, αλλά δυστυχώς μόνο από την πλευρά του πατέρα μου. Γίναμε πιο ευαισθητοποιημένοι σε κοινωνικά προβλήματα και αυτό ήταν το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μας κάνει». 
 Βρίσκει απολύτως λογικό να υπάρχει ερευνητικό ενδιαφέρον για το πώς εξελίσσονται τα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι μπαμπάδες ή λεσβίες μαμάδες. Πιστεύει, όμως, πως όσοι δικαιολογημένα το αναρωτιούνται αυτό έχουν κάνει παράλληλα και ένα λογικό άλμα και δεν λαμβάνουν υπόψη τους οικογένειες όπως η δική του. «Συνεχίζουμε να παράγουμε τέτοιες στρεβλές και τοξικές οικογένειες και δεν παραδεχόμαστε ότι εκεί είναι το πρόβλημα» τονίζει. Παραδέχεται πως ένα παιδί που θα μεγαλώσει σε μια LGBT οικογένεια θα έχει να αντιμετωπίσει όλες τις προκαταλήψεις της κοινωνίας, γι’ αυτό και ο ίδιος θα ήθελε πρώτα να είναι σίγουρος πως διαθέτει τη δύναμη και την οικονομική ευχέρεια να αντιμετωπίσει όλα τα θέματα που ενδεχομένως να προκύψουν, προτού αποφασίσει να μεγαλώσει ένα παιδί. «Ιδιαίτερα αν έχεις συνηθίσει στη ζωή σου να σε κυνηγούν, δεν ξέρεις τι σκέφτονται οι άλλοι, και έχεις και παιδιά, γίνεσαι ακόμη περισσότερο προστατευτικός. Δεν θα ήθελα να εκθέσω το παιδί μου σε κάτι που δεν θα μπορούσα να του σταθώ». 
 Οσο για το πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε στον δικό του σεξουαλικό προσανατολισμό το γεγονός ότι ο πατέρας του ήταν γκέι είναι κατηγορηματικός. «Από το γυμνάσιο, προτού ακόμη μάθω για τον πατέρα μου, προσπαθώντας να καταλάβω τι ακριβώς μου συμβαίνει, γιατί νιώθω “διαφορετικός”, διάβαζα οτιδήποτε κοινωνιολογικό έπεφτε στα χέρια μου για να κατανοήσω τι μου συμβαίνει. Εχω άλλα τρία αδέλφια. Είμαι ο μοναδικός ομοφυλόφιλος, οπότε προφανώς ήταν στο DNA μου και δεν είχε να κάνει με το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα». 
 «Μαμά, είσαι λεσβία;» 
 Η Στέισι είναι λεσβία. Είναι μητέρα ενός 11χρονου αγοριού και κατοικεί στη Θεσσαλονίκη. Το παιδί της το απέκτησε στα 32 της, από «μια φιλική συγκατοίκηση που οδήγησε σε βραχυχρόνιο δεσμό», όπως λέει η ίδια. «Ο απώτερος σκοπός μου ήταν να αποκτήσω ένα παιδί. Ουσιαστικά δεν υπήρξε οικογένεια ποτέ, ο πατέρας γνώριζε για μένα και όλα έγιναν κατόπιν επιθυμίας δύο ατόμων». Τα θέματα που μπορούν να προκύψουν από αυτή την κατάσταση τα έχει δουλέψει όχι μόνο προσωπικά μέσα από τη σχέση με τον 11χρονο γιο της, αλλά και ως μέλος της Λεσβιακής Ομάδας Θεσσαλονίκης, η οποία ιδρύθηκε το 2009. «Στην ομάδα υπάρχουν τέσσερις λεσβίες μητέρες με βιολογικά παιδιά και αρκετά ζευγάρια που συζητούν να αποκτήσουν ένα» εξηγεί. Το παιδί μεγάλωσε με την ίδια, αλλά και με τους παππούδες του, τους γονείς της δηλαδή. «Η πρώτη απορία που εξέφρασε ο γιος μου από μικρή ηλικία ήταν γιατί το κρεβάτι του είναι τόσο μικρό σε σύγκριση με το δικό μου. Ηταν μια ιδανική αφορμή να αρχίσω να εξηγώ την ιστορία με τον πατέρα του» δηλώνει η Στέισι. Τον σεξουαλικό προσανατολισμό της δεν τον γνωρίζει το παιδί. Δεν θεωρεί πως είναι υποχρεωτικό να του εξηγήσει πως είναι λεσβία, αν το ίδιο δεν το απαιτήσει ή αν δεν διαπιστώσει πως του έχει δημιουργηθεί κάποιο πρόβλημα. «Τα παιδιά σαφώς και έχουν έκτη αίσθηση. Από εκεί και πέρα, όλα τούς φαίνονται φυσιολογικά όταν δεν εκδηλώνονται ακραίες συμπεριφορές. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φτιάξουν στο μυαλό τους κάτι άρρωστο, από τη στιγμή που η καθημερινότητά τους κυλάει όπως επιθυμούν». Για αυτό ακριβώς το ζήτημα έχει έρθει σε αντίθεση με άλλες λεσβίες μαμάδες. Αλλά η ίδια επιμένει: «Δεν είναι εύκολο να του κοινοποιήσεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι, γιατί θεωρώ πως έτσι του βάζεις μια βόμβα στο χέρι και το στέλνεις στον δρόμο. Μετά είναι στη διάθεση του καθενός να πατήσει ένα κουμπί και να σκάσει η βόμβα στα μούτρα του. Αν ένα παιδί σε αγαπάει και νιώθει καλά μαζί σου, γιατί να το βάλεις σε αυτή τη διαδικασία; Εγώ, άλλωστε, δεν κρύβω κάτι, απλώς αφήνω τα πράγματα και κυλούν». 
 Σε αυτή τη δύσκολη θέση βρισκόταν η Ειρήνη, επίσης μέλος της Λεσβιακής Ομάδας Θεσσαλονίκης, η οποία έφτιαχνε διάφορα σενάρια στο μυαλό της για το πώς να μιλήσει στην κόρη της. Τελικά αυτό που τη διευκόλυνε ήταν το ίδιο το παιδί, αφού την πλησίασε και τη ρώτησε: «Ρε μαμά, μήπως είσαι λεσβία;». 
Για τη Στέισι, αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο όμορφα μεγαλώνει ένα παιδί μέσα σε κάθε κατάσταση. «Αυτό που θέλει ένα παιδί είναι η αγάπη, η ασφάλεια, το να παίζεις μαζί του. Αν τα έχει αυτά, είναι καλά με όποιον και αν μεγαλώσει. Και ο πατέρας μου είναι ορφανός, αλλά τελικά έγινε ένας εξαιρετικός πατέρας». Από τα 30 άτομα που είναι καταγεγραμμένα στην Ομάδα, μόνο η Λάλε από την Τουρκία είχε ομοφυλόφιλους γονείς και είναι και η ίδια λεσβία. Αυτό, σύμφωνα με την 44χρονη Στέισι, λέει πολλά για το αν τα παιδιά των ομοφυλόφιλων επηρεάζονται. Μέσα από την τρίχρονη εμπειρία της στην ομάδα επισημαίνει πως όσες μητέρες έχουν λύσει τα προβλήματα με τα παιδιά τους, πέρα από τις οικονομικές δυσκολίες, δεν αντιμετωπίζουν κάποιο άλλο πρόβλημα. 
Το κυρίαρχο ζήτημα στις οικογένειες λεσβιών είναι τι θα συμβεί όταν θελήσουν να αποκτήσουν παιδί. «Το θέμα δεν είναι η κοινωνία, αλλά πώς διαχειρίζεσαι εσύ την ομοφυλοφιλία σου. Αν έχει σημασία μόνο αυτή, τότε είναι λογικό να σε κρίνουν αρνητικά. Αν όμως δίνεις βάρος στον χαρακτήρα, στην ύπαρξη, στην προσφορά, στη δουλειά και στην ικανότητά σου, τότε όλοι θα σε αγαπούν για αυτά και κανένας δεν θα σε ενοχλήσει. Υπάρχουν χιλιάδες ομοφυλόφιλοι που σκύβουν το κεφάλι στο οκτάωρό τους και μετά απλώς περνούν καλά με τις παρέες τους. Είναι αόρατοι για αυτούς που δεν χρειάζεται να ξέρουν». 
 Δύο επίδοξες – λεσβίες – μαμάδες 
 Η Λυδία ήταν φίλη με τη Δανάη για επτά χρόνια, προτού η δεύτερη της εκμυστηρευτεί ότι είναι ερωτευμένη μαζί της. Βγαίνοντας από μια μακροχρόνια σχέση με έναν άνδρα, η Δανάη ήταν αρχικά ομοφοβική, αλλά προς έκπληξη της Λυδίας το ξεπέρασε γρήγορα. «Τελικά αυτό φαίνεται πως δεν ορίζεται από το πόσες σχέσεις έχεις κάνει, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο αντιδράς και αισθάνεσαι μέσα σε μια συγκεκριμένη σχέση» λέει στο ΒΗmagazino η Λυδία. Οι δυο τους, 39 και 36 χρόνων αντίστοιχα, παντρεύτηκαν στην Ισπανία μαζί με άλλα 13 ζευγάρια από τον δήμαρχο της πόλης Φιγκέρες και αυτή την περίοδο βρίσκονται στη διαδικασία αναζήτησης δωρητή σπέρματος. Η Λυδία είναι αυτή που θα κυοφορήσει το παιδί και όπως είπε με ένα γλυκό χαμόγελο «σύντομα θα κάνουμε και έναν περισσότερο προσωπικό γάμο στο εξωτερικό και αν ευλογήσει ο Θεός αυτό ίσως γίνει μαζί με το μωρό». 
Οι μητέρες, λεσβίες ή μη, μπορούν να επιλέξουν είτε ελληνική είτε ξένη τράπεζα σπέρματος. Οι δύο γυναίκες προτίμησαν τη Cryos στη Δανία, γιατί προσφέρει περισσότερες πληροφορίες για τον δωρητή και όχι μόνο το χρώμα του δέρματός του, όπως στην Ελλάδα. Η Λυδία διαφωνεί κάθετα με την άποψη που υιοθετούν άλλες λεσβίες μητέρες, ότι δηλαδή οι γιατροί σε αντιμετωπίζουν με καχυποψία. «Σε αυτή τη ζωή θεωρώ ότι όσο πιο απλά μεταδίδεις κάποια πράγματα στους άλλους, έτσι απλά θα τα δουν και αυτοί. Αν εγώ έρθω και σου πω ότι θα κάνω παιδί με τη σύντροφό μου, δείχνω σιγουριά για αυτό που πάω να κάνω και δεν νομίζω ότι εσύ μπορείς να το αμφισβητήσεις». Η δική της εμπειρία στην κλινική που επέλεξαν είναι απόλυτα θετική. «Μας δέχτηκαν με χαρά και αγάπη, και αυτό ήταν ένα ωραίο συναίσθημα. Αυτό που μου έχει μείνει μάλιστα είναι ότι όταν υπέγραφα τα χαρτιά ως υποψήφια βιολογική μητέρα, η κοπέλα στο Μικροβιολογικό ζήτησε συγγνώμη από τη σύζυγό μου επειδή δεν μπορούσε να τη βάλει και αυτή να υπογράψει. Αυτό δείχνει ότι υπάρχουν άνθρωποι στην κοινωνία που αποδέχονται περιπτώσεις όπως η δική μας. Δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεις η ίδια τον εαυτό σου ως ταμπού». 
 Οταν έρθει με το καλό το παιδί, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μετακομίσουν στο εξωτερικό για οικονομικούς – και μόνο – λόγους. «Δεν φοβόμαστε πώς θα αντιδράσει η κοινωνία. Υπάρχει και το νομικό πρόβλημα, αλλά δεν το φοβόμαστε ούτε αυτό. Είναι αλήθεια βέβαια ότι ένα παιδί ίσως θα μεγαλώνει πιο άνετα στο εξωτερικό με δύο μαμάδες, αλλά είμαστε έτοιμες να το παλέψουμε αυτό στην Ελλάδα. Δεν αρνούμαι ότι θα προκύψουν προβλήματα ή ότι το παιδί μπορεί να μπερδευτεί. Δεν είμαι τόσο εγωίστρια, όμως, για να θεωρώ ότι μπορώ να τα καταφέρω όλα μόνη μου, χωρίς καμία συμβουλή. Είναι κάτι που όλοι το έχουμε ανάγκη, γι’ αυτό άλλωστε υπάρχουν και οι κατάλληλοι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν». Η Λυδία με τη Δανάη περιμένουν ένα παιδί και δηλώνουν αποφασισμένες να κάνουν τα πάντα για χάρη του. Και αν το σκεφτείς ψύχραιμα, αν βγάλεις την ταμπέλα «λεσβίες», αυτό που σου μένει είναι μια οικογένεια που απλώς θα έχει δύο μαμάδες.  
Η ελληνική νομοθεσία 
 Στην Ελλάδα δεν υπάρχει νομοθεσία που να καλύπτει τη δεύτερη σύντροφο ως γονέα μέσα σε μία οικογένεια με δύο λεσβίες μαμάδες. «Αν πάθει κάτι η βιολογική μητέρα του παιδιού, τότε αυτό θα πάει αυτόματα στους παππούδες ή σε άλλους συγγενείς» λέει η Κωνσταντίνα Κ., μέλος του ΔΣ της Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας (ΟΛΚΕ). «Αν όμως κάποια γεννήσει στην Αγγλία, όπου το φύλο δεν έχει σημασία, αλλά αντιμετωπίζουν το ζευγάρι μόνο ως γονείς, το παιδί έχει το όνομα και από τις δύο γυναίκες. Ερχόμενη στην Ελλάδα, μπορεί να κάνει μήνυση γιατί, σύμφωνα με τον νόμο περί ελεύθερης διακίνησης πολιτών στην Ευρώπη, δεν της αναγνωρίζεται το δικαίωμα να υπάρχει η σύντροφός της ως δεύτερος γονέας». Στο ελληνικό σχολείο, όπως λέει η ίδια, η κηδεμονία είναι κάτι το άτυπο, δηλώνεις ό,τι όνομα θέλεις. «Από την εμπειρία μου ως ακτιβίστρια θα σου πω ότι το κράτος και η θρησκεία δεν είναι έτοιμα, ενώ η κοινωνία είναι πολύ περισσότερο στο να δεχτεί τέτοιες καταστάσεις. Μια λεσβία μητέρα μόνη της στην ουσία θα αποτελέσει μονογονεϊκή οικογένεια, δεν υπάρχει καμία έρευνα που να έχει αποδείξει ότι αυτό κάνει κακό στα παιδιά. Περισσότερο είναι όλα μέσα στο μυαλό μας όσον αφορά το πρότυπο που έχουμε για την οικογένεια και εμείς είμαστε αυτοί που συντηρούμε τα πρότυπα. Είναι στο χέρι κάθε οικογένειας, κάθε μητέρας ή πατέρα, αν θα δημιουργήσει πρόβλημα ή όχι».

"ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΓΚΕΪ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗ"

«Οι γονείς μου ήταν γκέι και με μεγάλωσαν με αγάπη» 
«Δεν αντιμετωπίζουμε ψυχολογικά προβλήματα» δηλώνουν τα παιδιά ομοφυλόφιλων
tovima.gr, 2-10-2012

Πολύ περισσότερο από την ένωση δύο ομοφυλόφιλων ενηλίκων ενώπιον του δημάρχου φαίνεται να απασχολεί την κοινή γνώμη το επόμενο βήμα, δηλαδή η σύναψη γονεϊκών δεσμών μεταξύ ενός γκέι ζευγαριού και ενός παιδιού
Σύμφωνα με το εθνικό ινστιτούτο δημογραφικών μελετών (INED) της Γαλλίας, υπολογίζεται ότι σήμερα στη Γαλλία τα παιδιά αυτά αριθμούν 24 με 40 χιλιάδες. Είναι καλό για ένα παιδί να αναθρέφεται από γονείς του ιδίου φύλου;
Η Le Monde έθεσε το ερώτημα σε άτομα που βίωσαν ή βιώνουν αυτή την κατάσταση. Τα περισσότερα διαβεβαιώνουν τη γαλλική εφημερίδα ότι γκέι γονείς τους τα φρόντισαν και τα μεγάλωσαν με αγάπη. 
Ο Πιερ και ο Λιν είναι τα νεότερα σε ηλικία παιδιά που έλαβαν μέρος στην έρευνα, δέκα και επτά χρονών αντίστοιχα. Ο 10χρονος Πιερ μόνο θετικά μπορεί να δει τη ζωή του. Εχει έναν μπαμπά και δύο μαμάδες. «Εχω πιο μεγάλη οικογένεια», δηλώνει. Πράγματι με έχει τρεις γονείς και πέντε παππούδες έχει πιο πολλά άτομα να ασχολούνται μαζί του. Ο 7χρονος Λιν έχει δύο μπαμπάδες, «Εναν που λέει πιο πολύ “ναι” και έναν που λέει πιο πολύ ”όχι”». Οταν οι φίλοι του τον ρωτούν πού είναι η μαμά του, απαντά ότι βρίσκεται στη Αϊτή, όπου υιοθετήθηκε.
Μόνο ένα άτομο από τα ερωτηθέντα έζησε μία επίπονη εμπειρία. Ο λόγος για την βελγικής καταγωγής στιλίστρια Αν, 41 ετών πλέον . Η Αν ανακάλυψε ότι ο πατέρας της ήταν ομοφυλόφιλος σε ηλικία μόλις 10 ετών, όταν οι γονείς της πήραν διαζύγιο. Οπως αναφέρει, ενώ δεν έκρυβε την ομοφυλοφιλία του, ωστόσο, δε μιλούσε ποτέ ανοικτά για αυτή. Η Αν δεν αποκλείει το γεγονός ότι δύο άτομα του ιδίου φύλου θα μπορούσαν να αναθρέψουν καλά ένα υιοθετημένο παιδί, δηλαδή ένα παιδί που έχει ήδη έρθει στον κόσμο. Ομως είναι κατά της τεχνητής γονιμοποίησης ομοφυλόφιλων γυναικών, η οποία απαγορεύεται στη Γαλλία αλλά επιτρέπεται στο Βέλγιο και την Ισπανία, καθώς θεωρεί ότι το παιδί σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται «εργαλείο». 
Ετσι ήρθε στον κόσμο ο πλέον 27χρονος πλέον Κλεμάν, κατασκευαστής ιστοσελίδων: χάρη σε έναν ανώνυμο δότη και έναν πρόθυμο γιατρό. Ο Κλεμάν μεγάλωσε με δύο μητέρες, οι οποίες του είπαν όλη την αλήθεια όταν ήταν μόλις 8 ετών: «Δε μας είπαν ποτέ ψέματα. Ξέρω καλά ότι η δεύτερη μητέρα μου δεν είναι η βιολογική μου μητέρα, όμως δεν παύει να είναι μητέρα μου αφού με ανέθρεψε», δηλώνει. Ουδέποτε αισθάνθηκε την ανάγκη να αναζητήσει το βιολογικό του πατέρα. Ο νεαρός Κλεμάν φαίνεται να τα πηγαίνει καλά: έχει δουλειά, μόνιμο δεσμό με κοπέλα και δικό του διαμέρισμα. «Είναι θετικό το ότι μεγάλωσα σε μία τέτοια οικογένεια – διευρύνει το πνεύμα», αναφέρει χαρακτηριστικά, ενώ δεν παραλείπει να προσθέσει ότι θαυμάζει τις μητέρες του και τον αγώνα που έδωσαν για αποκτήσουν αυτόν και τα αδέρφια του. 
Η 18χρονη Μελανί χαρακτηρίζει «θετικό» το γεγονός της συμβίωσης της μητέρας της με μία άλλη γυναίκα. Οπως αναφέρει η ίδια, η μητέρα της έχει με τη νέα της σύντροφο καλύτερη σχέση από ό,τι με τον «αυστηρό και κλειστό» πατέρα της, με τον οποίο δεν έχει πλέον επαφές, ενώ η ίδια δηλώνει ότι βρήκε στη νέα της οικογένεια «ηρεμία» και «ισορροπία». 
Η 28χρονη Αμπρ, ο 31χρονος Μαρκ και η 26χρονη Καμίλ μεγάλωσαν επίσης με δύο μητέρες, όταν μετά το χωρισμό των γονιών τους τη θέση του πατέρα τους πήρε μία άλλη γυναίκα, η οποία διαδραμάτισε έκτοτε καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους. «Είχε πάντοτε περισσότερο χρόνο για εμένα από ό,τι ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν πολύ απασχολημένος με τη δουλειά του», δηλώνει η Αμπρ. «Πάντοτε είχα την εντύπωση ότι ο πατέρας μου δε με αγαπούσε, ότι με είχε εγκαταλείψει. Αυτή όμως με βοήθησε να το ξεπεράσω», αναφέρει ο Μαρκ. 
Οπως και τα υπόλοιπα παιδιά, ο Μαρκ δηλώνει ότι δεν αντιμετώπισε «κανένα ψυχολογικό πρόβλημα». «Αισθάνομαι απολύτως ισορροπημένη», δηλώνει και η Αμπρ. Δε φοβούνται τον έρωτα μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου, είναι όμως ετεροφυλόφιλοι. Μόνο η 16χρονη Ματίλντ δεν ξέρει ακόμη «προς τα πού κλίνει σεξουαλικά». Αμφότεροι οι γονείς της είναι ομοφυλόφιλοι και ζουν κάτω από την ίδια στέγη με τους συντρόφους τους. «Μου αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής. Ομως η σεξουαλικότητα των γονιών μου είναι δική τους υπόθεση, εγώ θα κάνω τη δική μου επιλογή», δηλώνει. 
Ολα αυτά τα παιδιά έχουν έρθει κατά καιρούς αντιμέτωπα με τη ομοφοβία, λόγω της ιδιαιτερότητας της οικογένειας τους. Η Αμπρ και ο Μαρκ βίωσαν τον κοινωνικό αποκλεισμό ήδη από τα μαθητικά τους χρόνια. «Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η κοινωνία αλλάζει», δηλώνει ο 30χρονος Πάμπλο, ο οποίος μεγάλωσε επίσης με δύο μητέρες. Η δεύτερη μητέρα του προβληματίζεται λόγω της απουσίας νομικού δεσμού μεταξύ τους, καθώς θέλει να μεταβιβάσει την περιουσία της σε αυτόν και τη συμβία της. Η υιοθεσία θα μπορούσε να λύσει αυτά τα προβλήματα. Τα παιδιά όμως των ομοφυλόφιλων ελπίζουν κυρίως ότι ένας τέτοιος νόμος θα αλλάξει τη στάση της κοινωνίας απέναντι τους: «Ετσι, θα αναγνωρισθεί η ισότητα ομοφυλόφιλων και ετεροφυλόφιλων», δηλώνει η Ματίλντ.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΣΤΟ ΑΝΦΙΛΝΤ

Ο πρώτος γκέι γάμος στο Άνφιλντ! 
 e-soccer.gr, 1/10/2012 
 Ποιος είπε ότι τα γήπεδα είναι μόνο για να πηγαίνουν νεόνυμφοι να παρακολουθούν τον αγώνα λίγο μετά την τέλεση του μυστηρίου! Στην Αγγλία το έχουν εξελίξει λίγο παραπάνω και εκμεταλλεύονται τους αθλητικούς χώρους και για το ίδιο το μυστήριο! Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Λίβερπουλ που επέτρεψε να γίνει πολιτικός γάμος ανάμεσα σε ένα γκέι ζευγάρι στο Άνφιλντ! Η Σάρα ΜακΝάιτ και η Κριστίνα Γουόλς, δύο οπαδοί των Κόκκινων από το Κολοράντο, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στο γήπεδο της Λίβερπουλ και φωτογραφήθηκαν στα αποδυτήρια της αγαπημένης ομάδας τους!

ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η "ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ" ΣΤΟΥΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Καλιφόρνια: Απαγόρεψε τη «θεραπεία της ομοφυλοφιλίας» στους ανήλικους 
tanea.gr, 1/10/2012 
Η Καλιφόρνια έγινε η πρώτη πολιτεία στις ΗΠΑ που απαγορεύει, με εντολή του κυβερνήτη της, την απόπειρα θεραπείας της ομοφυλοφιλίας στους ανήλικους. 
 Ο Τζέρι Μπράουν, κυβερνήτης της Καλιφόρνια, χαρακτήρισε «μη επιστημονικές αυτές τις "θεραπείες" που οδηγούν νέους ανθρώπους στην κατάθλιψη και την αυτοκτονία ... Αυτές οι πρακτικές δεν έχουν καμία επιστημονική ή ιατρική βάση και θα πρέπει πλέον να υποβιβαστούν στο επίπεδο των σκουπιδιών του τσαρλατανισμού». 
Ο εισηγητής του νόμου γερουσιαστής Τεντ Λιου δήλωσε πως ότι «κανείς δεν πρέπει να αδιαφορεί όταν παιδιά κακοποιούνται ψυχολογικά, ενώ όποιος πιέζει ένα παιδί να αλλάξει την σεξουαλική του κατεύθυνση πρέπει να καταλάβει ότι αυτό δεν είναι αποδεκτό». 
Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων επικρότησαν την απόφαση, τονίζοντας ότι στο εξής αυτές οι βάρβαρες πρακτικές, που καταδικάζονται από την επιστημονική κοινότητα παγκοσμίως, δεν θα μπορούν να εφαρμόζονται με τη συμμετοχή γιατρών που έχουν κρατική άδεια άσκησης επαγγέλματος. 
Δεν έλειψαν βέβαια και οι αντιδράσεις από τους Ρεπουμπλικάνους, οι βουλευτές των οποίων χαρακτήρισαν το νόμο παραβίαση του δικαιώματος των γονέων για το πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Παράλληλα, συντηρητικές ΜΚΟ προανήγγειλαν αγωγές επί τη βάση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων, όπως η ελευθερία λόγου των «θεραπευτών» και η δυνατότητα των γονέων να έχουν πρόσβαση στις σχετικές «πληροφορίες». Ο πρόεδρος της Ενωσης Ερευνας και Θεραπείας της Ομοφυλοφιλίας Κρίστοφερ Ρόζικ μάλιστα υποστήριξε ότι οι συντάκτες και υποστηρικτές του νόμου αυτού αδιαφορούν για το δικαίωμα επιλογής των πολιτών...

ΚΡΑΤΑ ΕΝΑ ΦΩΣ ΑΝΑΜΜΕΝΟ. ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΚΑΙ Α' ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ QUEER LISBOA

 

 Περισσότερα για την ταινία εδώ: 

http://gaynewsingreek.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6839.html

Δεν γνωρίζω βεβαίως ποιοι θεατές είδαν την ταινία στο queer φεστιβάλ της Λισαβόνας, στην Αθήνα πάντως το κοινό στην προβολή του περασμένου Σαββάτου στο ΙDEAL ήταν ένα αμιγές κοινό γκέι ανδρών.

Παρεμπιπτόντως, αναρωτιέμαι αν είναι εντύπωσή μου ότι όλες αυτές οι ρομαντικές ταινίες με δυσλειτουργικά ζευγάρια αφήνουν τελικά μια αίσθηση ότι, για να παραφράσω τον Τολστόι, ενώ "όλα τα ευτυχισμένα γκέι ζευγάρια μοιάζουν μεταξύ τους, κάθε δυστυχισμένο γκέι ζευγάρι είναι δυστυχισμένο με το δικό του τρόπο", αλλά και με βάση την κουλτούρα της χώρας του.