THE FAME. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

WIKO MOBILE. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

CAMPBELL'S SOUP. Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 24/12/2015

ALL I WANT FOR CHRISTMAS IS YOU

Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ 2015 ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΣΟ ΜΗΚΟΣ ΠΕΟΥΣ

Ποιοι λαοί έχουν μεγάλα «προσόντα».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΡΙΝΑ ΚΑΛΑΜΒΟΚΙΔΗ (ESPRESSONEWS, GR, 23/12/2015)
Οπως προκύπτει από τον πολύχρωμο χάρτη της υδρογείου που δημιούργησε ο γραφίστας Μάρτιν Βάρτζικ και περιλαμβάνεται στο βιβλίο του με τίτλο «Vargic's Miscellany of Curious Maps: Mapping Out the Modern World», η χώρα μας χαρακτηρίζεται από μετριότητα, αφού το πέος του μέσου Ελληνα έχει μήκος 14,25 έως 15,5 εκατοστά.
Τα στοιχεία που συγκέντρωσε αναφορικά με το μέγεθος των ανδρικών «προσόντων» ο 17χρονος Σλοβάκος Μάρτιν Βάρτζικ, διάσημος από τον περσινό χάρτη του για τις διαφορετικές συμπεριφορές των λαών στο διαδίκτυο, επιβεβαιώνουν ωστόσο κάποια στερεότυπα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τους άνδρες.

Οπως προκύπτει, η μαύρη ήπειρος έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό ανδρών με μέσο όρο πέους που ξεπερνά τα 16,5 εκατοστά, ενώ σε πολλά κράτη της ο μέσος όρος κυμαίνεται μεταξύ 15,25 και 16,5 εκατοστά.

Σε καλά επίπεδα βρίσκεται και ο ανδρικός πληθυσμός της Νοτίου Αμερικής και της νοτιοδυτικής Ευρώπης, ενώ ακολουθούν η κεντρική και η δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, και ο Καναδάς. Οι Ρώσοι και οι Βορειοαμερικανοί υστερούν αρκετά, ενώ οι Ασιάτες δυσκολεύονται να ξεπεράσουν το ψυχολογικό φράγμα των 11 εκατοστών.

Όλως συμπτωματικά βέβαια Ούγγροι και Τσεχο-σλοβάκοι εμφανίζονται ως οι σούπερ "προικισμένοι" ανατολικο-Ευρωπαίοι.
Αν δεν ευλογήσεις τα... γένιά σου...

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 23/12/2015

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ 8 - Β. ΛΕΒΕΝΤΗΣ: ΠΟΙΟΣ ΓΑΜΟΣ; ΓΙΑ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΜΕ;

"Κόλαφος" ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλης Λεβέντης, επιτέθηκε στην Εκκλησία, κατά την ομιλία του στη Βουλή πριν την ψηφοφορία για το Σύμφωνο Συμβίωσης. "Η Εκκλησία ζει τον μεσαίωνά της", είπε χαρακτηριστικά, συμπληρώνοντας πως πρόκειται για θλιβερή κατάσταση!

Μπορεί από την στιγμή που μπήκε στη Βουλή ο Βασίλης Λεβέντης να περιορίζεται σε -σχετικά- ήρεμες ομιλίες, ωστόσο η αποψινή του τοποθέτηση πριν την ψηφοφορία για το Σύμφωνο Συμβίωσης θύμισε... Λεβέντη από τα παλιά! Ο αρχηγός της Ένωσης Κεντρώων εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση από το βήμα της Βουλής εναντίον τόσο της Εκκλησίας, όσο και της κυβέρνησης!

Χαρακτηριστικό είναι πως τελείωσε την ομιλία του λέγοντας σε πολύ υψηλούς τόνους "κοροϊδεύουμε τον κόσμο" και στην συνέχεια κατέβηκε από το βήμα, τονίζοντας "δε θέλω να απαντήσω άλλο".

Η κριτική του αρχικά εστιάστηκε στην Εκκλησία, με αφορμή φυσικά τις ακραίες θέσεις (από μερικούς κληρικούς) που εκφράζονται σχετικά με το Σύμφωνο Συμβίωσης.

"'Εχω στεναχωρηθεί πάρα πολύ με την Εκκλησία. Εγώ ήμουν άνθρωπος της Εκκλησίας, υπήρξα και κατηχητής στα νεανικά μου χρόνια. Έχω στεναχωρηθεί με κάποιους ιεράρχες οι οποίοι μιλούν ότι δε μπορεί να γίνεται γάμος μεταξύ παρά φύσιν καταστάσεων", τόνισε στην αρχή της ομιλίας του.

Για να συνεχίσει: "Ποιος τους ζήτησε να γίνει γάμος; Για συμβολαιογραφική πράξη δεν μιλούμε; Υποχρεώνεται η Εκκλησία να κάνει γάμο; Να ευλογήσει γάμο; Και η Εκκλησία μου φαίνεται ότι, ελπίζω όλοι οι ιεράρχες, πρέπει να ζει τη μεσαίωνά της, μέσα στο φανατισμό της. Δεν το περίμενα".

Και... να συνεχίσει: "Η ορθόδοξη εκκλησία είναι εκκλησία προόδου. Δεν είναι εκκλησία οπισθοδρόμησης. Κάποιοι ιεράρχες που μιλούν για γάμους είναι εκτός τόπου και χρόνου. Βεβαίως ακούγοντα κάποιοι συνήθεις ιεράρχες που ακροδεξιίζουν. Αυτοί είναι οι συνήθως κραυγάζοντες. Αλλά έστω κι αυτοί έπρεπε να προσέχουν. Δε μπορούν να λένε ό, τι θέλουν. Είναι θλιβερό η Εκκλησία της Ελλάδος να μην αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για να παίρνει ένας τη σύνταξη του συντρόφου του, ή να παίρνει το σπίτι του όταν αποθνήσει. Είναι θλιβερό να μην το αντιλαμβάνεται η Εκκλησία. Και να ομιλεί για γάμο. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι για την υιοθεσία δεν είναι έτοιμη ακόμα η ελληνική κοινωνία". (newsit.gr)

ΣΕ ΥΨΗΛΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Σε υψηλούς τόνους και με έντονες αντεγκλήσεις μεταξύ βουλευτών πραγματοποιείται στην Ολομέλεια η συζήτηση του νομοσχεδίου για το Σύμφωνο Συμβίωσης. 
Τα πνεύματα οξύνθηκαν με την ομιλία του Γιάννη Λαγού από τη Χρυσή Αυγή, ο οποίος υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι με τις διατάξεις του το νομοσχέδιο δεν επιτρέπει στο κόμμα του να διενεργεί τα συσσίτια μόνο για Έλληνες. 
Σε αποστροφή της ομιλίας του, ο κ. Λαγός είπε πως «είστε προκατειλημμένοι και μισείτε τους Έλληνες», γεγονός που προκάλεσε την έκρηξη του βουλευτή του Ποταμιού, Γιώργου Αμυρά.
«Είναι μέρα ντροπής γιατί φτάνουμε σε ένα σημείο πράγματα τα οποία είναι ενάντια στη φύση, ενάντια στη λογική να τα ψηφίζουμε, να νομοθετούμε, και να παρουσιάζουμε το αφύσικο ως φυσικό. 
» Αν έρθει ένας φίλος από την Ολλανδία, από τη Γερμανία από κάποια άλλη χώρα, από το Πακιστάν, που αγαπάνε τις κατσίκες και τα ζώα τους, τι θα γίνει; Θα αποδεχτούμε και τους κτηνοβάτες;» ανέφερε από το βήμα, προκαλώντας την αντίδραση της Βασιλικής Κατριβάνου από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη ζήτησε να γίνει ονομαστική ψηφοφορία για τα 14 άρθρα του νομοσχεδίου, καθώς, όπως εξήγησε ο κ. Παπαθεοδώρου πρόκειται για ένα σχέδιο νόμου που ισχύει σε όλη την Ευρώπη, αλλά στην Ελλάδα ψηφίζεται από την Αντιπολίτευση.
Τη διαφωνία του για το Σύμφωνο επανέλαβε ο εισηγητής των ΑΝΕΛ Βασίλης Κόκκαλης, υποστηρίζοντας ότι είναι αντίθετο με το άρθρο 21 του Συντάγματος, ενώ εναντίον τάχθηκαν ΚΚΕ και Χρυσή Αυγή.
Η ΝΔ διά του εισηγητή της Χαράλαμπου Αθανασίου δήλωσε ότι δεν θα υπερψηφίσει εφόσον δεν αποσαφηνιστούν τα τρία ζητήματα που για το κόμμα του είναι «κόκκινο πανί»: ο γάμος, η υιοθεσία και η ιθαγένεια.
Υπέρ του Συμφώνου Συμβίωσης έχουν ταχθεί ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, και Ένωση Κεντρώων.

Έντονη αντιπαράθεση στη Βουλή μεταξύ του Γιώργου Αμυρά και του βουλευτή των ΑΝΕΛ, Κ.Κατσίκη στη διάρκεια της συζήτησης του Συμφώνου Συμβίωσης. 
Ο βουλευτής του Ποταμιού έκανε λόγο για ομοφοβικό παραλήρημα του βουλευτή, τον οποίο χαρακτήρισε εξαπτέρυγο» του Πάνου Καμμένου.
Είπε μάλιστα ότι αν ένας γκέι συνευρεθεί με τον κ. Κατσίκη θα έχει διαπράξει κτηνοβασία. 
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πολιτικός αλήτης από τον Γιώργο Αμυρά» απάντησε ο βουλευτής των ΑΝΕΛ, προαναγγέλλοντας και άσκηση ποινικής δίωξης εις βάρος του.
Απαντώντας, ο κ. Αμυράς ότι αν καταφέρεται εναντίον μου ο ομοφοβικός Κατσίκης, τότε κάτι κάνω καλά».
Ο προεδρεύων του Σώματος ζήτησε να διαγραφούν από τα πρακτικά οι αναφορές των βουλευτών. (in.gr)

Στη συζήτηση για το Σύμφωνο Συμβίωσης «μπήκε από το παράθυρο» η θεωρία των δύο άκρων, χωρίζοντας την αντιπολίτευση σε δημοκρατική και μη, ανάλογα με το πώς ψηφίζει το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, κατήγγειλε μεταξύ άλλων στην ομιλία της στην Ολομέλεια της Βουλής, η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ και βουλευτής του ΚΚΕ.

Σημείωσε ότι η δημοκρατία «δεν είναι μόνο μέσα στην οικογένεια, ξεκινάει από τον κύριο χώρο αναπαραγωγής του κοινωνικού - οικονομικού συστήματος, που είναι η εργασία. Και δεν βλέπω τα δημοκρατικά κόμματα και οι δημοκρατικές αντιλήψεις να έχουν το ίδιο μέτρο για τα ατομικά δικαιώματα στη συμβίωση, στην οικογένεια, με τα ατομικά δικαιώματα στην εργασία. Γιατί είναι και ατομικό δικαίωμα το δικαίωμα στην απεργία», τονίζοντας ότι θα είχε μια συνέπεια η επίδειξη προοδευτισμού και δημοκρατισμού αν τα ατομικά δικαιώματα τα έβλεπε στο σύνολο της ζωής, στις ατομικές και κοινωνικές σχέσεις και μια μορφή κοινωνικών σχέσεων είναι και η οικογένεια.

Επισήμανε ότι πρέπει και μπορούν να βελτιωθούν νόμοι ώστε να λυθούν υπαρκτά προβλήματα, να εξασφαλίζουν ατομικά δικαιώματα, για παράδειγμα της κληρονομιάς κ.ά. και να μην είναι ο βαθμός συγγένειας ο καθοριστικός παράγοντας, ωστόσο δεν μπορεί να υπάρξει ισοτιμία όλων των μορφών συμβίωσης. Στην κοινωνία που ζούμε, πρόσθεσε, κριτήριο είναι τα ετερόφυλα ζευγάρια με το στόχο την αναπαραγωγή. 

Υπενθύμισε ότι το ΚΚΕ επανειλημμένως έχει στηρίξει διατάξεις και νόμους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, όπως την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου, έχει αντιπαλέψει το απαράδεκτο άρθρο για τη μοιχεία, για τα επώνυμα, έχει παλέψει για την ισοτιμία παιδιών εκτός και εντός γάμου κ.ά., πάντα από τη σκοπιά μιας μερικότερης διόρθωσης νόμων που δεν μπορούν να αλλάξουν, δυστυχώς, εκ βάθρων το χαρακτήρα της οικογένειας, η οποία για το ΚΚΕ σημαίνει αμοιβαία αγάπη και απαλλαγή από κάθε μορφής καταναγκασμό, οικονομικό, κοινωνικό και πολιτιστικό που ισχύει στην καπιταλιστική κοινωνία. 

Κατήγγειλε ως εγκληματική και ανυπόφορη την ξενοφοβία, το ρατσισμό, το φασισμό - ναζισμό και την ομοφοβία, επισημαίνοντας ότι γίνονται εγκλήματα σε βάρος των ομοφύλων και οι ποινές πρέπει να γίνουν πιο αυστηρές, οι δράστες να τιμωρούνται βαρύτατα.

Τόνισε ότι είναι ζήτημα διαπαιδαγώγησης και πολιτισμού να σέβεται ο καθένας την προσωπική επιλογή του άλλου να ζήσει όπως θέλει, καυτηριάζοντας το γεγονός ότι στην κοινωνία που ζούμε, παρότι καταναλώνεται πολύ μελάνι για το σεβασμό των απόψεων, δεν είναι σεβαστές όλες οι απόψεις, ακόμη και όταν διώκονται -π.χ. οι κομμουνιστικές δεν είναι απόλυτα σεβαστές- και αναφέρθηκε ενδεικτικά στη θεωρία των δύο άκρων, στην απαγόρευση του ΚΚ Ουκρανίας κ.ά. 

Επίσης, χαρακτήρισε απαράδεκτες τις απόψεις π.χ. Αμβρόσιου ή Καμμένου που τροφοδοτούν καταστάσεις, είναι επικίνδυνες, παράγουν και οδηγούν στη βία με κριτήριο τη σεξουαλική ζωή του άλλου και απευθυνόμενη στην κυβέρνηση σημείωσε: «Δεν άκουσα την κυβέρνηση να βγει να τα καταγγείλει, να επιδράσει και πολιτιστικά σε μια σειρά ζητήματα. Που σημαίνει ότι όταν δυο κόμματα τα ενώνει η υπεράσπιση του συστήματος, όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση».  (902.gr)

ΜΕ ΝΟΜΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΨΗΦΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΟ Ν/Σ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Με νομοτεχνικές αλλαγές

Ψηφίζεται στην Ολομέλεια το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης

tanea.gr, 21/12/2015

Από την Ολομέλεια της Βουλής ψηφίζεται σήμερα, Τρίτη, το νομοσχέδιο για το Σύμφωνο Συμβίωσης, με τις νομοτεχνικές αλλαγές που κατέθεσε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Νίκος Παρασκευόπουλος.
Στο επίμαχο άρθρο 12, που ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία από ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι και Ένωση Κεντρώων, ενώ δέχτηκε τη σφοδρή αντίδραση των ΑΝΕΛ, ο κ. Παρασκευόπουλος αποσαφήνισε ότι «το Σύμφωνο Συμβίωσης δεν αφορά θέμα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια», παρότι, όπως είπε, «οι φόβοι που εκφράστηκαν ήταν αβάσιμοι».
Ταυτόχρονα, δήλωσε με κατηγορηματικό τρόπο ότι «γάμος ομοφύλων ούτε έμμεσα ούτε κρυφά δεν εισάγεται στο νομοσχέδιο».
Πάντως, ο υπουργός Δικαιοσύνης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να εξετάσει την τροπολογία που κατέθεσαν πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία ζητείται η κατάργηση του άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα που τιμωρεί την «ασέλγεια παρά φύση» μεταξύ ανδρών και προβλέπει προϋποθέσεις για το αξιόποινο.
Στην αιτιολογική έκθεση, οι πέντε βουλευτές χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη διάταξη απαρχαιωμένη, τονίζοντας ότι «στιγματίζει ποινικά μια κατηγορία ατόμων, κάτω μάλιστα από έναν εξαιρετικά υποδηλωτικό τίτλο, ενώ διαιωνίζει και επιτείνει τις διακρίσεις και το ρατσισμό σε βάρος τους».
Ο κ. Παρασκευόπουλος αναγνώρισε ότι «είναι προβληματική η διάταξη 347 του Ποινικού Κώδικα, γιατί αφορά μόνον άνδρες», επισήμανε ότι «η κανονιστική της εμβέλεια καλύπτεται από το άρθρο 339 που αφορά αποπλάνηση ανηλίκων», ενώ σημείωσε ότι είναι σε αχρηστία το άρθρο 342 για κατάχρηση ανηλίκων σε ασέλγεια.
Τη στήριξη τους στο νομοσχέδιο δήλωσαν, εκτός από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και η Ένωση Κεντρώων, ενώ η ΝΔ επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί για όλα τα άρθρα στην Ολομέλεια, και το ΠΑΣΟΚ προειδοποίησε ότι θα διαφοροποιήσει τη θετική του στάση, αν ο υπουργός υιοθετήσει σωρεία τροπολογιών που έχουν κατατεθεί.

ΗΠΑ. "ΝΑΙ" ΣΤΗΝ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

ΗΠΑ: Νέα απόφαση επιτρέπει στους ομοφυλόφιλους να γίνονται αιμοδότες

Αντίστοιχη απόφαση ισχύει στη Γαλλία, την Ιαπωνία και την Αυστραλία.

tanea.gr, 22/12/2015

Οι ομοφυλόφιλοι άνδρες στην Αμερική θα μπορούν πλέον, υπό προϋποθέσεις, να γίνονται αιμοδότες, μετά από την τριαντάχρονη απαγόρευση που είχε επιβληθεί. 

Η Υπηρεσία Τροφίμων & Φαρμάκων (FDA) αποφάσισε ότι οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να γίνουν αιμοδότες αν έχουν περάσει 12 μήνες από την τελευταία ερωτική τους επαφή.
Αντίστοιχη απόφαση ισχύει στη Γαλλία, την Ιαπωνία και την Αυστραλία.
Η απαγόρευση ξεκίνησε το 1983, όταν η επιδημία του AIDS ήταν σε έξαρση και υπήρχαν φόβοι ότι η αιμοδοσία μπορούσε να οδηγήσει σε περαιτέρω εξάπλωση της ασθένειας.
Η ισόβια απαγόρευση θα εξακολουθήσει να ισχύει για τους τοξικομανείς που κάνουν ενδοφλέβια λήψη ναρκωτικών και για τους εργαζόμενους στην βιομηχανία του σεξ, ανεξαρτήτως φύλου.
Η FDA σε ανακοίνωσή της λέει ότι κατέληξε στη συγκεκριμένη απόφαση με βάση όλα τα διαθέσιμα επιστημονικά στοιχεία.

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ 22/12/2015

ΜΩΡΑΙΝΕΙ ΚΥΡΙΟΣ...

Άγιοι Σέργιος και Βάκχος - Θεοφάνους Κρητός, Καθολικόν Ι. Μ. Μ. Λαύρας

Χωρίς προηγούμενο είναι η απόφαση που έλαβε ο μητροπολίτης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων Αμβρόσιος. Κήρυξε διήμερο πένθος τη Δευτέρα και την Τρίτη για την ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης και οι καμπάνες των ναών της μητρόπολής του ήχησαν πένθιμα στο μισάωρο 12:00 - 12:30.
Όπως αναφέρει το romfaia.gr, το Σάββατο ο κ. Αμβρόσιος κάλεσε στο Επισκοπείο τους προϊσταμένους των ιερών ναών της πόλεως του Αιγίου, για να συζητήσουν σχετικά με τις εξελίξεις που αφορούν την ψήφιση του νόμου γιά το σύμφωνο συμβιώσεως για τα ομόφυλα ζευγάρια.
Εξετάζοντας, λοιπόν, τρόπους αντίδρασης στην προσπάθεια της Πολιτείας «να νομιμοποιήσει 'εναλλακτικές' μορφές συμβιώσεως που υποσκάπτουν και υπονομεύουν τον παραδοσιακό θεσμό της οικογενείας, είναι αντίθετες με το θέλημα του Θεού και αναμένεται να δημιουργήσουν τεράστια ηθικά, εθνικά και κοινωνικά προβλήματα με την εφαρμογή τους» αποφάσισαν:
1. Οι καμπάνες των Ιερών Ναών της πόλης του Αιγίου, την Δευτέρα 21 και την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου, ημέρα ψήφισης του νόμου, να χτυπήσουν πένθιμα από 12.00-12.30.
2. Να αναρτηθούν την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου πανό διαμαρτυρίας σε κεντρικά σημεία της πόλεως του Αιγίου.

Νέοι «αφορισμοί» μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια. Σε νέα ανακοίνωση που εξέδωσε ο μητροπολιτης υποστηρίζει πως το νομοσχέδιο «κατασκευάζει νομικώς έναν ανύπαρκτο άνθρωπο, τον αρρενοθήλυ»

Ο μητροπολίτης για ακόμη μία φορά διατυπώνει τη διαφωνία του για το σύμφωνο χρησιμοποιώντας βαριές εκφράσεις κατά των ομοφυλοφίλων αλλά και κατά των βουλευτών που προτίθενται να το ψηφίσουν χαρακτηρίζοντάς τους αντισυστημικούς και «εθελόδουλα πιόνια και ανδρείκελα του διεθνιστικού σιωνιστικού συστήματος».

Ο κ.Σεραφείμ στην τρισέλιδη ανακοίνωσή του λέει ότι το νομοσχέδιο «μεταβάλλει τον νομικό μας πολιτισμό που θεωρεί ως έγκλημα την παρά φύσι ασέλγεια, την πρακτική της ομοφυλοφιλίας, με το άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικος, αναγορεύοντας ως έννομο αγαθό που δείται εννόμου προστασίας αυτή την τραγική χυδαιότητα. Ήδη οι λεγόμεοι "ακτιβισταί" του χώρου ζητούν την κατάργησι αυτής της ποινικής προβλέψεως που κολάζει την παρά φύσι ασέλγεια ως απαξίωσι της ανθρώπινης σεξουαλικότητος». Προσθέτει επίσης πως το νομοσχέδιο - το οποίο χαρακτηρίζει επαίσχυντο νομοθέτημα - θεσμοθετεί την «ανατροπή της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και κατασκευάζει νομικώς έναν ανύπαρκτο άνθρωπο τον αρρενοθήλυ».

Σε άλλο σημείο ο μητροπολίτης αναφέρει πως το νομοσχέδιο «απενοχοποιεί στις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων την παράχρησι του ανθρώπινου σώματος που επιφέρει τρομακτικές ασθένειες εις βάρος της ψυχοσωματικής υγείας του ανθρωπίνου προσώπου και που αποτελεί την βασικήν πρακτική της ομοφυλοφιλίας».

Ο κ.Σεραφείμ σημειώνει πως όλα τα παραπάνω «ρίπτονται στο καλάθι των "αχρήστων" από τα δήθεν αντισυστημικά κόμματα που ψηφίζουν αυτό το επαίσχυντο νομοθέτημα, διότι αυτή την εντολή έχουν λάβει από το διεθνιστικό κέντρο παγκοσμίου εξουσίας που αποδεικνύεται πλέον πασίδηλα ότι αποτελούν παραρτήματά του». 

(tanea.gr, 21-12-2015)

ΣΛΟΒΕΝΙΑ. ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΒΓΑΛΕ "ΟΧΙ" ΣΕ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟ ΟΜΟΦΥΛΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ

Δημοψήφισμα στη Σλοβενία απορρίπτει το γάμο και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια

kathimerini.gr, 20/12/2015

Οι Σλοβένοι απέρριψαν με δημοψήφισμα νόμο που θα έδινε τη δυνατότητα γάμου και υιοθεσίας σε ομόφυλα ζευγάρια, σύμφωνα με τα προσωρινά αποτελέσματα, ανακοίνωσε η εκλογική επιτροπή.

Το 63% των Σλοβένων ψήφισε "όχι", ενώ το 37% υποστήριξε τον νόμο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα έπειτα από την καταμέτρηση του 96% των ψήφων.

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ 7 - Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Η θέση του ΚΚΕ για το Σύμφωνο Συμβίωσης

Αποσπάσματα από την τοποθέτηση του βουλευτή του ΚΚΕ, Γιάννη Γκιόκα, στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής
(rizospastis.gr, 20/12/2015)

Στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής (Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης) βρίσκεται το νομοσχέδιο με τίτλο «Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις». Την περασμένη Τετάρτη ψηφίστηκε στην Επιτροπή και η συζήτηση αναμένεται να συνεχιστεί με τη δεύτερη ανάγνωση τη Δευτέρα στην Επιτροπή και στη συνέχεια στην Ολομέλεια της Βουλής την Τετάρτη 23 Δεκέμβρη. Με βάση τις διατάξεις που περιλαμβάνονται στα πρώτα 14 άρθρα του νομοσχεδίου, δίνεται η δυνατότητα και στα ομόφυλα ζευγάρια να συνάψουν Σύμφωνο Συμβίωσης.

Ο βουλευτής του ΚΚΕ, Γιάννης Γκιόκας, ανέπτυξε τη θέση του ΚΚΕ στη συζήτηση στην Επιτροπή της Βουλής, με κριτήριο την αντίληψη του ΚΚΕ για την οικογένεια, ως ιστορικό - κοινωνικό φαινόμενο:

«Η οικογένεια είναι κοινωνική σχέση, είναι θεσμός προστασίας των παιδιών, όπως διαμορφώθηκε στο πλαίσιο της σημερινής κοινωνίας, του καπιταλισμού. Επίσης, θεωρούμε ότι ο πολιτικός γάμος πρέπει να είναι η μοναδική, υποχρεωτική μορφή γάμου. Και όποιος θέλει, ας έχει δικαίωμα και της αντίστοιχης θρησκευτικής τελετής.

Αλλά αυτό τον αστικό εκσυγχρονισμό που σε άλλες χώρες έχει γίνει εδώ και χρόνια, δεν τον ακουμπάτε. Εάν η κυβέρνηση ήθελε να θεσπίσει έναν πολιτικό γάμο λιγότερο "γραφειοκρατικό", θα μπορούσε να προτείνει τις απαραίτητες, τις αναγκαίες τροποποιήσεις στο πλαίσιο του Αστικού Κώδικα.

Δε χρειάζονται δύο νομοθετικές ρυθμίσεις (πολιτικός γάμος και Σύμφωνο Συμβίωσης) για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μεταξύ των συζύγων, που ο πυρήνας τους είναι εν δυνάμει η αναπαραγωγή, η ανατροφή και η διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

Οταν το 2008 θεσπίστηκε το Σύμφωνο Συμβίωσης μόνο για τα ετερόφυλα ζευγάρια, το ΚΚΕ είχε αναδείξει ότι ο πραγματικός στόχος δεν είναι η σύναψη μιας πιο χαλαρής μορφής γάμου, αλλά σταδιακά να προχωρήσει νομοθετικά η θεσμοθέτηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών και της υιοθεσίας παιδιών.

Σήμερα, αυτό επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι το Σύμφωνο Συμβίωσης διευρύνεται ως προς τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα των δύο συμβαλλόμενων, που ουσιαστικά προσομοιάζει με το γάμο και κυρίως από το γεγονός ότι επεκτείνεται και στα ομόφυλα ζευγάρια.

Η καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, την οποία επικαλείται η κυβέρνηση και η Εισηγητική Εκθεση, δεν αφορούσε παραβίαση κάποιας θετικής υποχρέωσης, επιβαλλόμενης από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αλλά αφορούσε αρνητική διάκριση σε βάρος των ομοφύλων ζυγαριών, στο πλαίσιο όμως της θεσμοθέτησης του Συμφώνου Συμβίωσης. Εάν δεν υπήρχε το Σύμφωνο Συμβίωσης για τα ετερόφυλα ζευγάρια, δε θα έμπαινε ζήτημα καταδίκης της Ελλάδας.

Ο στόχος μέσα από το νομοσχέδιο είναι ουσιαστικά η θεσμική αναγνώριση της οικογένειας ομόφυλων ζευγαριών, συμπεριλαμβανομένων - σε μια πορεία - και της απόκτησης παιδιών από αυτά. Και εκεί είναι η δική μας η διαφωνία.

Βέβαια, η κυβέρνηση, με το συγκεκριμένο Σχέδιο Νόμου, δεν εισάγει την υιοθεσία παιδιών ή την απόκτηση παιδιών με άλλο τρόπο από ομόφυλα ζευγάρια. Ομως, ανοίγει ο δρόμος, όχι μόνο πολιτικά αλλά και νομικά. Η λογική, ο τρόπος νομοθέτησης και οι προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ - που δεν τις έχει κρύψει, τις ομολογεί ανοικτά με κάθε ευκαιρία - επιβεβαιώνει την εκτίμησή μας. Επιπλέον, σε όποια χώρα του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει θεσπιστεί το Σύμφωνο Συμβίωσης, σχεδόν παντού το επόμενο βήμα ήταν ο πολιτικός γάμος ομόφυλων ζευγαριών και η υιοθεσία παιδιών.

Υποκριτικό το ενδιαφέρον της κυβέρνησης

Κατά τη γνώμη μας, ο στόχος του νομοσχεδίου που φέρνει η κυβέρνηση, δεν είναι ούτε η προστασία βασικών δικαιωμάτων όσων έχουν ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, που είναι σεβαστό. Ως ΚΚΕ, μάλιστα, στεκόμαστε απέναντι σε όσους και όσες προβαίνουν σε πρακτικές στιγματισμού, διακρίσεων σε βάρος τους. Εχουμε ψηφίσει, όλα αυτά τα χρόνια, διατάξεις που έχουν έρθει στη Βουλή για να τιμωρούνται αυστηρότερα τέτοιου είδους συμπεριφορές και φυσικά δεν αδιαφορούμε για μια σειρά ζητήματα που τέθηκαν και αφορούν τη διαβίωση, Υγεία, Ασφάλιση που τίθενται.

Θέτουμε το εξής απλό ερώτημα: Οσοι άνθρωποι έχουν επιλέξει ένα συγκεκριμένο σεξουαλικό προσανατολισμό ή έχουν επιλέξει μια μορφή συμβίωσης - που λέτε ότι τους υπερασπίζεστε μέσα από το συγκεκριμένο νομοσχέδιο - εξαιρούνται της επίθεσης την οποίαν έχετε εξαπολύσει συνολικά στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα; Οχι. Η μεγάλη πλειοψηφία και αυτών των ανθρώπων υφίστανται και θα υποστούν τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, όπως και οι υπόλοιποι.

Από τη μια μεριά, λοιπόν, η κυβέρνηση στην κυριολεξία τσακίζει κοινωνικά, ασφαλιστικά, εργασιακά δικαιώματα και από την άλλη μεριά θέλει να εμφανίζεται, υποκριτικά, υπερασπιστής δικαιωμάτων.

Μιλήσατε για το δικαίωμα της συνταξιοδότησης, τη στιγμή που μετατρέπεται σε επίδομα πτωχοκομείου των 300 ευρώ, για τη σύνταξη, που μπαίνουν όρια και προϋποθέσεις, οι οποίες ουσιαστικά κάνουν την αξιοπρεπή σύνταξη άπιαστο όνειρο για τη μεγάλη πλειοψηφία των σημερινών εργαζομένων.

Η εισηγήτρια του ΣΥΡΙΖΑ, η κυρία Κατριβάνου, στην τοποθέτησή της αναρωτήθηκε για ποιο λόγο να μην μπορεί κάποιος, που συμβιώνει με κάποιον άλλον, να τον ασφαλίσει, για να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτή η λογικοφανής και δήθεν προοδευτική άποψη κρύβει μια βαθιά αντιδραστική αντίληψη. Οτι κάποιος, για να έχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, πρέπει να είναι ασφαλισμένος, ενώ ο ανασφάλιστος και η ανασφάλιστη πρέπει να περιορίζονται στο ελάχιστο επίπεδο παροχών.

Υπάρχει, λοιπόν, υποκρισία από την κυβέρνηση. Για παράδειγμα, έγινε ολόκληρο θέμα και δικαίως με τα φάρμακα των οροθετικών και τις ελλείψεις που υπάρχουν στα νοσοκομεία. Μάλιστα, είναι γνωστό ότι ένα μεγάλο μέρος των φορέων είναι ομοφυλόφιλοι. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει ευαισθησία να εξασφαλίζεται απρόσκοπτα η φαρμακευτική τους αγωγή; Ιδιαίτερα όταν η καθυστέρηση στη χορήγηση της συγκεκριμένης θεραπείας, ακόμα και μια μέρα, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην κατάσταση της υγείας τους.

Γιατί τα κοινωνικά δικαιώματα καθενός να εξαρτώνται από κάποιον άλλο;

Και σε τελική ανάλυση, γιατί να εξαρτάται κάποιος από κάποιον άλλον;Σήμερα, υπάρχουν παντρεμένες γυναίκες οι οποίες παραμένουν σε μια σχέση που δεν τους καλύπτει (σωματικά, πνευματικά, ψυχικά) ή γυναίκες που μπορεί να υφίστανται ενδοοικογενειακή βία, επειδή δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα μέσα για να ζήσουν οι ίδιες και τα παιδιά τους. Υπάρχει οικονομική εξάρτηση από το σύζυγό τους. Από την άλλη μεριά, υπάρχουν ζευγάρια που βγάζουν εικονικό διαζύγιο για να μπορούν να υπαχθούν σε κάποια διάταξη του νόμου σε σχέση με τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά.

Αρα, λοιπόν, τι αποδεικνύει αυτό; Αποδεικνύει ότι ο γάμος, η οικογένεια, από μόνα τους, δεν είναι μέσο ικανοποίησης μιας σειράς κοινωνικών δικαιωμάτων που πρέπει να ικανοποιούνται καθολικά, για όλους.

Δεύτερο ζήτημα. Υπάρχουν μια σειρά ζητήματα τα οποία ακούστηκαν και στην Επιτροπή, για τη διευθέτηση των κληρονομικών θεμάτων ή για να λαμβάνει γνώση κάποιος για θέματα που αφορούν την υγεία κάποιου άλλου. Για ποιο λόγο να είναι θέμα που αφορά μόνο τους συγγενείς; Να εξασφαλίζεται το δικαίωμα σε όποιον ή όποια δεν επιθυμεί να έχουν οι συγγενείς την ευθύνη για τέτοια ζητήματα (κληρονομικά, υγείας, τρόπου τέλεσης κηδείας) να ορίζει με ιδιωτικό πληρεξούσιο κάποιον οικείο του, φίλο του, οποιαδήποτε και οποιονδήποτε αυτός εκτιμά, που να έχει τον πρώτο λόγο για να λαμβάνει γνώση, να ρυθμίζει τις υποθέσεις του.

Κατά τη γνώμη μας, ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτών των ζητημάτων μπορούν να αντιμετωπιστούν με ιδιωτικό τρόπο, στο πλαίσιο ιδιωτικών συμφωνητικών ή στο πλαίσιο διαθήκης. Εάν χρειάζεται, πρέπει να γίνουν και αναγκαίες τροποποιήσεις στον Αστικό Κώδικα, στο πλαίσιο και μιας αναμόρφωσής του. Η ρύθμισή τους αποτελεί, όμως, ατομική ιδιωτική υπόθεση.

Να, λοιπόν, πώς μια σειρά διεκδικήσεων και αιτημάτων μπορούν να ικανοποιηθούν διαφορετικά. Εμείς θεωρούμε ότι ο αγώνας που πρέπει να γίνει σήμερα για τα ζητήματα της Κοινωνικής Ασφάλισης, που περιλαμβάνει την Υγεία, Πρόνοια, τη συνταξιοδότηση, χωρίς διάκριση φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, θρησκείας, καλύπτουν τα αιτήματα που έχουν αυτοί οι άνθρωποι.

Ανάγετε μια ιδιωτική υπόθεση σε οικογένεια

Η εξέλιξη της οικογένειας είναι σύμφυτη με την εξέλιξη των κοινωνικών σχέσεων.

Δε θεωρούμε ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η ικανοποίηση της σεξουαλικότητας ή η συμβίωση από μόνη της, ακόμα και στο πλαίσιο μιας φοιτητικής συγκατοίκησης, παράγουν κοινωνικά δικαιώματα.

Δικαιώματα και υποχρεώσεις γεννιούνται στο πλαίσιο του γάμου, που αποτελεί τη νομική έκφραση της κοινωνικής σχέσης της οικογένειας. Περιλαμβάνει την κοινωνική προστασία των παιδιών, τα οποία βιολογικά είναι αποτέλεσμα της σεξουαλικής σχέσης άντρα και γυναίκα.

Οταν, λοιπόν, ως κυβέρνηση, μια ιδιωτική υπόθεση επιδιώκετε στο πλαίσιο αυτού του νομοθετικού πλαισίου να την ανάγετε, την αναγορεύετε σε οικογένεια, κατά τη γνώμη μας, ανοίγετε το δρόμο και για την υιοθεσία παιδιών ή την απόκτηση παιδιών με άλλο τρόπο.

Και στη συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών, αντικειμενικά το παιδί έχει παραποιημένη αντίληψη αυτής της βιολογικής σχέσης, αλλοιώνεται από τα βιώματά του. Το ανδρικό - πατρικό και το γυναικείο - μητρικό πρότυπο έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, που πηγάζουν από τη φυσιολογία του ανθρώπινου είδους και είναι απαραίτητα για την ομαλή ψυχοσωματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού.

Και αυτή η αντικειμενική πραγματικότητα δεν ανατρέπεται ούτε στην περίπτωση του ομόφυλου σεξουαλικού προσανατολισμού, ούτε από το γεγονός ότι στον ετερόφυλο γάμο υπάρχουν προβλήματα βίας κι άλλα υποπροϊόντα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Σε αυτή τη βάση, παρήχθησαν κι οι ανισοτιμίες των δύο φύλων και οι καταπιεστικές συμπεριφορές του άντρα προς τη γυναίκα και πολλά άλλα.

Ούτε προκύπτει από επιστημονικά τεκμηριωμένες σύγχρονες έρευνες πώς προκύπτει ο σεξουαλικός προσανατολισμός προς το ίδιο φύλο. Σε μεγάλο βαθμό, έχει τις ρίζες του σε χρόνια κοινωνικά προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, στα βιώματα των παιδιών μέσα στην οικογένεια, στο ευρύτερο οικογενειακό, φιλικό, σχολικό περιβάλλον, στην ενδοοικογενειακή βία. Συνεπώς, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αποκλειστικά ατομική απόφαση, ανεξάρτητα από τον κοινωνικό περίγυρο.

Επίσης, με αυτή τη λογική, γιατί αύριο να μην τεθεί θέμα και για πολυγαμικά, πολυμερή σύμφωνα συμβίωσης, εφόσον κριτήριο είναι η ατομική επιλογή, για τη νομική έκφραση σεξουαλικών, συναισθηματικών δεσμών; Αυτή η συζήτηση έχει ανοίξει ήδη και υπάρχει και η πολιτική πρακτική σε κάποιες χώρες, όπως στη Βραζιλία.

Οι αστικοί εκσυγχρονισμοί δεν αναίρεσαν την ταξική ανισότητα και την ανισοτιμία της γυναίκας

Στην εισηγητική έκθεση του νομοσχεδίου, αναφέρεται ότι η οικογένεια εξελίσσεται. Προφανώς κι εξελίσσεται. Αλλη ήταν η οικογένεια στη δουλοκτησία κι άλλη σήμερα στον καπιταλισμό.

Και μέσα στον καπιταλισμό εξελίσσεται η οικογένεια. Για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια υπήρχε η προίκα, υπήρχε το επώνυμο, η μη αναγνώριση παιδιών εκτός γάμου. Και το ΚΚΕ είχε πρωτοστατήσει στους αγώνες για να υπάρξουν τροποποιήσεις στο Οικογενειακό Δίκαιο. Βέβαια, ακόμη και οι αστικοί εκσυγχρονισμοί που έγιναν, δεν αναίρεσαν το βασικό: την ταξική ανισότητα και την ανισοτιμία της γυναίκας που υπάρχει σήμερα, στο πλαίσιο της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

Αρα, λοιπόν, η εξέλιξη της οικογένειας είναι σύμφυτη με την εξέλιξη των κοινωνικών σχέσεων, που βασίζονται στην κυριαρχία συγκεκριμένων οικονομικών σχέσεων.

Με την κατάργηση των ξεπερασμένων, εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων και την αντικατάστασή τους από σχέσεις που θα αντιστοιχούν σε μια ανώτερου τύπου οργάνωση της κοινωνίας, θα φανεί και στην έκφραση της κοινωνικής σχέσης της οικογένειας.

Με τη διαμόρφωση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας, οπωσδήποτε θα διαμορφωθεί νέος τύπος συμβίωσης, ως σχετικά σταθερής ετεροφυλικής σχέσης και αναπαραγωγής. Βασικό στοιχείο θα είναι η ισοτιμία της γυναίκας, η απελευθέρωσή της από τη σκλαβιά του ατομικού νοικοκυριού, η απαλλαγή της από την αποκλειστική ευθύνη στην ανατροφή των παιδιών, η εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου για την ισότιμη συμμετοχή της στην οργάνωση και διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής, με μέτρα προστασίας της υγείας της, παίρνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες που προκύπτουν από τη μητρότητα.

Ομως, επειδή εσείς ούτε βλέπετε ούτε αποδέχεστε την επαναστατική αλλαγή, την ανατροπή, βαφτίζετε προοδευτικό ή εξαντλείτε την "προοδευτικότητά" σας σε νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, που δεν ανατρέπουν την ταξική ρίζα των κοινωνικών ανισοτήτων, που εκφράζουν ως πολιτική πρακτική αντιεπιστημονικές θεωρίες για το φύλο.

Καταψηφίζουμε επί της αρχής και τις Ειδικές Διατάξεις το Σύμφωνο Συμβίωσης, το οποίο κατά τη γνώμη μας, όπως εκφράζεται και από δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και βουλευτών της κυβέρνησης, σε μια πορεία θα ανοίξει το δρόμο για την υιοθεσία παιδιών ή την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή από ομόφυλα ζευγάρια». 

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ 6 - ΥΠ. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ: Ο ΓΑΜΟΣ ΘΕΛΕΙ ΕΝΑΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΤΥΠΟ

Παρασκευόπουλος: Καμία σχέση το σύμφωνο συμβίωσης με την υιοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια

protothema.gr, 20/12/2015

Διαβεβαίωσε ότι το σύμφωνο ρυθμίζει μόνο τις σχέσεις των μερών μεταξύ τους, «πάντως η διατύπωση η οποία αύριο θα ανακοινωθεί θα το καθιστά αυτό σαφέστερο»

Στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Mega βρέθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος και ξεκαθάρισε πως το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια δεν έχει καμία σχέση με την υιοθεσία παιδιών.
«Η συζήτηση που προηγήθηκε στην κοινοβουλευτική επιτροπή ανέδειξε κάποια ενδιαφέροντα θέματα και πραγματικά σε ορισμένα σημεία έχω σκοπό να κάνω κάποιες παρεμβάσεις ώστε να διευκρινιστούν αυτά. Σε ορισμένες περιπτώσεις κατά την εκτίμησή μου δεν πρόκειται για διορθώσεις, πρόκειται απλώς για διευκρινίσεις. Στο σύμφωνο συμβίωσης για παράδειγμα, εξαρχής ήταν σαφές ότι δεν έχει σχέση με την υιοθεσία. Αλλά επειδή υπήρξαν κάποιες αμφισβητήσεις γι' αυτό, παρά το γεγονός ότι κατά τη γνώμη μου δεν ήταν δικαιολογημένες, μπορούμε να κάνουμε μια αναδιατύπωση στην οποία να φαίνεται ότι δεν ρυθμίζει σχέσεις τεκνοθεσίας», είπε ο κ. Παρασκευόπουλος.
Ο ίδιος διαβεβαίωσε ότι το σύμφωνο ρυθμίζει μόνο τις σχέσεις των μερών μεταξύ τους, «πάντως η διατύπωση η οποία αύριο θα ανακοινωθεί θα το καθιστά αυτό σαφέστερο».
Ακόμη ο υπουργός Δικαιοσύνης ξεκαθάρισε ότι τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή δεν προβλέπεται γάμος μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών και εξήγησε πως ο γάμος, θέλει έναν θρησκευτικό τύπο και το γεγονός ότι καταχωρείται στο ληξιαρχείο το σύμφωνο συμβίωσης «δεν σημαίνει ότι υπάρχει θρησκευτικός τύπος».
Ο ίδιος τόνισε πως μελλοντικά θα υπάρξει επιτροπή  θα εξετάσει το οικογενειακό δίκαιο στο σύνολό του αλλά και το ενδεχόμενο της εισαγωγής του θεσμού της τεκνοθεσίας και στο σύμφωνο συμβίωσης.
Ωστόσο έσπευσε να σημειώσει ότι η λέξη θα εξετάσει δεν προδικάζει τίποτα σημαίνει ότι «θα περιμένουμε να δούμε τι θα πει η επιτροπή των ειδικών, θα κάνουμε στη συνέχεια έναν διάλογο και κοινωνικό και ευρύτερο" και "θα καθορίσουμε τη στάση μας στο μέλλον».
Τέλος έκανε λόγο για «θεσμική τομή» της κυβέρνησης με την εισαγωγή του συμφώνου συμβίωσης και μεταξύ των ομοφύλων.

ΜΗΝΑΣ ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΝΔΡΕΣ

Ιστορίες για άνδρες...

Ο Μηνάς Χατζησάββας και οι ρόλοι του στον ελληνικό κινηματογράφο

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ (avgi.gr, 20/12/2015)

Ας δηλωθεί εξαρχής: τα κινηματογραφικά (και, κατά περιπτώσεις, τηλεοπτικά) ίχνη του Μηνά Χατζησάββα συνηγορούν στην εκτίμηση ότι αναφερόμαστε στην πλέον ολοκληρωμένη ανδρική κινηματογραφική προσωπικότητα του Νέου και Σύγχρονου Ελληνικού Κινηματογράφου. Μια προσωπικότητα που διαμορφώθηκε από τα μέσα, κυρίως, της δεκαετίας του ’80. Λιγότερο ας προσμετρηθούν σ’ αυτόν τον απολογισμό οι (πολλές) κινηματογραφικές βραβεύσεις του ηθοποιού (Κλειστή στροφή, Η ζωή ενάμισι χιλιάρικο, Η αγάπη άργησε μια μέρα, Lilly’s Story) και περισσότερο ας υπογραμμιστούν το χαρακτηρολογικό φάσμα αλλά και οι σταθερές/ιδιαιτερότητες των προσωπικοτήτων που κλήθηκε να ερμηνεύσει, η απροκατάληπτη ανάληψη πρώτων και δεύτερων ρόλων, τα ολιγόλεπτα περάσματα, τόσο στα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα (Όμορφες μέρες, 1970) όσο και στην ωριμότητα (Μιρουπάφσιμ. Θα πει καλεί αντάμωση, 1997). O Χατζησάββας έπαιξε ρόλους αναπτυσσόμενους σε διαλογικές σκηνές (Το κολιέ, 1985, Νίκος Κανάκης) αλλά και στη σιωπή (Μια τόσο μακρινή απουσία, 1985, Σταύρος Τσιώλης). Δεν υπήρξε ποτέ διεκπεραιωτικός: είτε σε ανακλάσεις αυτοβιογραφικών ιστοριών είτε υπηρετώντας το όραμα άλλων. Ίσχυε επί τη εμφανίσει, αλλά έδινε και την εντύπωση μιας εμβριθούς ερμηνευτικής αναζήτησης πριν το συνολικό αποτέλεσμα αποκτήσει την ελκυστική και δυναμική έκφραση του οικείου και του αυτονόητου. Άλλοτε τον συναντάμε λουσμένο στο φως ως ετοιμοθάνατη τραβεστί (Οδός Αγησιλάου, 2000, Χρήστος Δήμας), άλλοτε να απαγγέλει Καβάφη (Τη νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη, 2009, Στέλιος Χαραλαμπόπουλος) και άλλοτε να παρακολουθεί με μοχθηρότητα τον Αλβανό παραβάτη στον Όμηρο (2005, Κωνσταντίνος Γιάνναρης), υποβάλλοντας, με λιτότητα, ένα πλέγμα διεφθαρμένων και ευνουχιστικών θεσμών. Αλλά και κατά τη δεκαετία του ’70, οι, ανάλογα με τους προηγούμενους, σύντομοι ρόλοι του είναι τόσο «ρόλοι άκρων» με ρευστή σεξουαλικότητα: από το Ιωάννης ο βίαιος (1973) της Τώνιας Μαρκετάκη μέχρι το 1922(1978) του Νίκου Κούνδουρου (μεταμφιεσμένο σε γυναίκα, θύμα της εθνοτικής βίας), όσο και εμφανίσεις στις γεωμετρημένες αναπλάσεις της καθημερινότητας στη φιλμογραφία του Βασίλη Βαφέα (Απορρόφηση στα 276, Ανατολική περιφέρεια, Ρεπό). Εμφανιζόμενος σε σπονδυλωτές ιστορίες (Μια μέρα τη νύχτα, 2000, Γιώργος Πανουσόπουλος και Ένας άλλος κόσμος, 2015, Χριστόφορος Παπακαλιάτης) ή ερμηνεύοντας επεισοδιακούς ρόλους (Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένα, 2011, Σωτήρης Γκορίτσας) υπήρξε κινηματογραφικός εκφραστής του καλού (J.A.C.E., 2011, Μενέλαος Καραμαγγιώλης) και του κακού (Miss Violence (2013, Αλέξανδρος Αβρανάς). Ο Χατζησάββας υπήρξε παρών σε «πρωτόλεια» (Η γυναίκα που επιστρέφει (1994, Νίκος Σαββάτης και Μαριτίνα Πάσσαρη), …κι αύριο μέρα είναι (2001, Δώρα Μασκλαβάνου) και σε επεισοδιακούς ρόλους κοινωνικού (H άλλη όψη, 1991, Τάσος Ψαρράς) και πολιτικού προβληματισμού (Δεξιότερα της δεξιάς, 1989, Νίκος Αντωνάκος). Συνεργαζόμενος σταθερά με τους ίδιους σκηνοθέτες (Βασίλης Βαφέας, Γιώργος Κόρρας, Νίκος Γραμματικός, βλ. παρακάτω) τόσο σε κινηματογραφικούς όσο και τηλεοπτικούς ρόλους, όπου σε αυτοτελή επεισόδια (εν είδει τηλεταινιών) μακρόβιων σειρών θα συνδράμει στην καθιέρωση ενός νέου τηλεοπτικού ρεαλισμού: Πάνος Κοκκινόπουλος (Η ανατομία ενός εγκλήματος [1992], Διπλή αλήθεια [1997], Νυχτερινό δελτίο [1997], Κόκκινος κύκλος [2000],10^η εντολή [2004]), Γιώργος Μιχαηλίδης (Κλειστοί δρόμοι [1988], Θυσία [1991], Οι αγνοημένοι[1994]), Δημήτρης Παναγιωτάτος (Ιστορίες μυστηρίου και φαντασίας [1989]), Η τρίτη νύχτα[2003]), Χρήστος Δήμας (Οι ακροβάτες του κήπου, 2001), Φίλιππος Τσίτος (Άμυνα ζωής[2007], Άδικος κόσμος [2011]).

Γενεαλογίες: «Το νου σας», φωνάζει ο σαλός του νησιού (Μηνάς Χατζησάββας) απευθυνόμενος στα έξι παλικάρια από την Σαλαμίνα στους Απόντες (1996, Νίκος Γραμματικός), μελαγχολική περιγραφή της διαμόρφωσης της ανδρικής ταυτότητας (πρότυπα, μορφότυποι, συμπεριφορές), στην ελληνική κοινωνία μεταξύ 1987 (θρίαμβος ευρωμπάσκετ) και 1994 (ανάδυση νέων πολιτικών και οικονομικών θεσμών). Λίγο νωρίτερα (1993), στην εσωστρεφή και μινιμαλιστική ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου Ονειρεύομαι τους φίλους μου(από τη νουβέλα του Δημήτρη Νόλλα) περιγράφεται μια άλλη γενιά ανδρών, κινούμενη σε περιόδους πολιτικού μεταιχμίου (sixties στην Ευρώπη, χουντική και σοσιαλιστική Ελλάδα). Στην ταινία, όπου προάγεται η ενδοσκόπηση του άνδρα και μυθοποιείται η μοναχικότητά του, διασταυρώνονται δύο ξεχωριστές μορφές της σύγχρονης υποκριτικής, ο Λευτέρης Βογιατζής και ο Μηνάς Χατζησάββας. Στις απαστράπτουσας κλινικότητας μαρμάρινες τουαλέτες του πολυτελούς αθηναϊκού ξενοδοχείου, κατά τη διάρκεια μιας γαμήλιας δεξίωσης, οργανώνεται το συλλογικό (και αντιπροσωπευτικό) ανδρικό πορτρέτο μιας γενιάς: το υπόγειο και βίαιο τελετουργικό απολογισμού βίου τριών φίλων. Ο Παναγιωτόπουλος παρακολουθεί τρεις εγκλωβισμένους, ώριμους ηλικιακά άνδρες, να συζητούν για τη στύση, ενώ το νεφρικό σύστημα υποδεικνύει την παρέλευση των χρόνων, να φουμάρουν το συντροφικό τσιγαριλίκι, ενώ τα λόγια εκδηλώνουν τον ανταγωνισμό και την υποτίμηση. Τα πρόσωπα είναι τοποθετημένα απέναντι στους καθρέφτες του χώρου, παγιδευμένα στην ευμάρεια, τη στιγμή που μοιάζει απειλητική η «ταυτότητα του παππού». Ο Χατζησάββας και ο Βογιατζής με τις μετρημένες κινήσεις, τους βηματισμούς, τις σιωπές, τα βλέμματα, τη ραθυμία, την κόπωση και τις προπόσεις εκφωνούν τον επιτάφιο της φιλίας. Στον ιδιωτικό και κοινόχρηστο χώρο της ανδρικής τουαλέτας, που μετατρέπεται σε οικογενειακό τάφο, δεν νεκροστολίζεται το σώμα του αποθανόντα αλλά οι ακηδείς ζωντανοί που δρασκελούν κυνικά το πτώμα της συντροφικότητας.

Μεθόριος. Η ανοιχτή δομή της πολυπρόσωπης ταινίας του Ροβήρου Μανθούλη Lilly’s Story(2002) υποβάλλει την παρουσία ενός υποκειμένου (σκηνοθέτης της ταινίας) που διασχίζει υπερ-κείμενα και δια-κείμενα (ιστορίες άλλων) για να συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος γίνεται αντιληπτός ως θραύσμα, ταλαντωμένος ανάμεσα στο λόγο και τη σιωπή, το (χαμένο) κέντρο και την περιφέρεια, τη στασιμότητα και την κίνηση, το ιδιωτικό και δημόσιο. Ανάμεσα στα επεισόδια που διαπλέκουν τον πολιτικό στοχασμό με την αισθητική της μεθορίου και τον γενέθλιο τόπο με τη γραφειοκρατία στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, ένα ετεροδιηγητικό επεισόδιο αφορά στο συγγραφέα Δημήτρη Χατζή (Μηνάς Χατζησάββας) και το καφκικά κωμικό πρόβλημα που συνάντησε στα γιουγκοσλαβικά και ιταλικά σύνορα. Έτσι, πέρα από την σχεδόν ομοερωτική σκηνή μεταξύ Χατζησάββα και Μπρούνο Πουντζουλού στο νερό, οι δράσεις των χαρακτήρων επιτρέπουν την ανίχνευση μετωνυμικών και μεταφορικών συνιστωσών που αφορούν τον λόγο του «Άλλου» και τα μεταβαλλόμενα όρια (αυτο)προσδιορισμού έθνους και ατόμου. Στην ταινία το θέμα της διασποράς επιβεβαιώνει μια πλούσια σε εμπειρίες και συγκινήσεις ζωή στην εξορία, όπου τα πρόσωπα βιώνουν την ψυχική και σωματική έκφραση του εαυτού, της ταυτότητας, του έθνους: θέματα που αναπτύσσονται με προνομιακές απεικονίσεις της «ουδέτερης ζώνης» (τρένο που διασχίζει το χώρο, στοές, ελεγκτές, υπάλληλοι ως φρουροί συνόρων). Ανάλογα, στον Έρωτα του Οδυσσέα (1984, Βασίλης Βαφέας), ο ασπροντυμένος ποιητής Ορέστης (Μηνάς Χατζησάββας), θαμώνας στο νησιωτικό παραθεριστικό σπίτι, με τα γυμνά νεανικά κορμιά να αποτελούν εικαστική αναφορά φόντου, επιμένει, ως μορφή του «Άλλου» (καλλιτέχνης), να απευθύνει τα ποιήματά του για μια «νύχτα κατάστικτη από υπονοούμενα» στον δυσφορούντα περιπλανώμενο μικροαστό Οδυσσέα (Κώστας Βουτσάς).

Στο Βασιλιά (2002, Νίκος Γραμματικός), ένας αποφυλακισμένος (Βαγγέλης Μουρίκης) που εγκαταλείπει το άστυ και τις επαχθείς δραστηριότητες (παρανομία) επιστρέφει στο πατρογονικό χωριό (του παππού), στον νοτιοελλαδικό επαρχιακό χώρο, επιζητώντας την επαναφορά του σ’ ένα εδεμικό παρελθόν. Τον απόντα πατέρα υποκαθιστά ο μεσήλικας αστυνομικός της υπαίθρου (Μηνάς Χατζησάββας): μια εντυπωσιακή ανδρική παρουσία που παρακολουθεί, από απόσταση και εκ του σύνεγγυς, τις δραστηριότητες τού εν δυνάμει γιου. Με αμαυρωμένο παρελθόν λόγω χρηματισμού και ύποπτο παρόν (επαρχιακή ασυδοσία) δεν αρέσκεται στην ηθικολογία. Είναι ένας σύντροφος στο σκάκι που συμβουλεύει ή βοηθά στην απεμπλοκή του βίαιου ήρωα από τις κακοτοπιές, αλλά και ένα ψυχραιμότερο αρσενικό. Σ’ αυτήν τη θρησκευτική παραβολή («ξένος ήμην, και ου συνηγάγετέ με, γυμνός και ου περιεβάλετέ με…»), που επεξεργάζεται την κατασκευή του Κακού (σκοτεινό μέρος του εαυτού και εκκοινωνισμένο σώμα), την αντικομφορμιστική και παρεκκλίνουσα συμπεριφορά του αναχωρητή, του παραβάτη και του αποσυνάγωγου, ο «Πατέρας»-Χατζησάββας, ως υπονομευμένος φορέας της εξουσίας, λειτουργεί άλλοτε ως Πόντιος Πιλάτος (εκπρόσωπος μιας τάξης και εγκλωβισμένος στα διαπλεκόμενα συμφέροντα) και άλλοτε ως μια συμπάσχουσα γονεϊκή παρουσία (σκηνή Πιετά και αποκαθήλωσης).

Στο Η ζωή ενάμισι χιλιάρικο (1995, Φωτεινή Σισκοπούλου) εντοπίζεται ένας σχεδόν βιωματικός (και πλήρης) ρόλος: ο Χατζησάββας ερμηνεύει έναν υπάλληλο και συγγραφέα («άρρωστο με τη δημιουργία») που, μπροστά στη γραφομηχανή, επεξεργάζεται, πρωθύστερα ή εκ των υστέρων, τα δεδομένα των ενεργειών στον βίο του. Η ομολογία του «δεν μου αρέσει ο χαρακτήρας μου, γι’ αυτό τον ψάχνω στους άλλους» είναι ενδεικτική: παρακολουθούμε ένα εγωιστικό τέρας που, ωστόσο, δεν παύει να αναρωτιέται, σε προσωπικές στιγμές με την ανοϊκή μητέρα του (Κατερίνα Χέλμη), τον παιδικό φίλο (γήρας και θάνατος), τον ετεροθαλή αδελφό (αυτοκαταστροφικός άγγελος), τον ταχυδρόμο-ανταγωνιστή στις σεξουαλικές επιδόσεις (ερωτική αμφισημία). Στο Η εποχή των δολοφόνων (1993, Νίκος Γραμματικός), όπου η φόρμα του φιλμ νουάρ υπαγορεύει τα μετωνυμικά υποκατάστατα του φαλλού (η κοινή αγάπη για τη σκοποβολή και η παραβατική χρήση της), ο Μηνάς Χατζησάββας, ως χαρακτηριστικά χωλός και παρέμβλητος στη σχέση δύο νεότερων ανδρών, παρακολουθεί και υπονομεύει μια πολύχρονη ανδρική φιλία («μεταφυσική ένωση συμπτώσεων»)

Προσωπικό/πολιτικό. Με αφετηρία την εποχή κατάργησης της προληπτικής λογοκρισίας (αρχές δεκαετίας ’80) ξεκινά και η αργή/αργοπορημένη αποδοχή της διαφοράς· αποδοχή που διαβαίνει τις συμπληγάδες μιας ομοφοβικής κινηματογραφίας, όπου σεξουαλικά μυστικά και προβλήματα ταυτότητας θα συνδεθούν με την αναγνώριση ενός ομοφυλόφιλου ζευγαριού (φίλοι και εραστές) και την εμφανισιακή και συμπεριφοριακή κανονικότητα. Τα παιδιά του Κρόνου (1985) του Γιώργου Κόρρα είναι μια «ταινία της πόλης» (οικειοποιημένη μέσα από προσωπικές μνήμες) και μια ταινία σχεδόν ημερολογιακή (γι’ αυτό και κατακερματισμένη αφηγηματικά) που καταγράφει, ευφυώς, τους προβληματισμούς μιας ομάδας νέων, ή λιγότερο νέων, ανθρώπων, πρωτίστως ανδρών αλλά και γυναικών. Μεταξύ χαριτωμένων και πικρών (αλλά όχι υπερδραματοποιημένων επεισοδίων), περιγράφονται η επτάχρονη ερωτική φιλία δύο τριαντάχρονων συγκατοίκων και οι πατερναλιστικές σχέσεις και εξαρτήσεις με άλλους άνδρες (εργοδότης και σπιτονοικοκύρης που σιτίζεται από την «υψηλή» δημοσιογραφία). O χαϊδεμένος διανοούμενος Άρης (Τάκης Μόσχος ως αιώνιος φοιτητής της ιατρικής και, όπως αυτοσυστήνεται, «άνθρωπος της τέχνης, μάλλον…») και ο περιποιητικός συγκάτοικός του γεωπόνος Θάνος (Μηνάς Χατζησάββας), πιο συμπαθής και επικοινωνιακός, με χιούμορ και επιτυχία στις γυναίκες, φτιάχνουν ένα ανδρικό ζευγάρι με αυτονόητη συναισθηματική εξάρτηση. Ακόμη και μέσα από την πληθώρα λογοπαιγνίων, αστεϊσμών και διαξιφισμών μιας ρεαλιστικής κομεντί δεν παραγράφεται η καθαρά σεξουαλική όψη των πραγμάτων: η απτική και λεκτική οικειότητα καταγράφεται ως κανονικότητα. Οι δύο «συγκάτοικοι» συναντώνται (και) στο σώμα της ίδιας, ώριμης ηλικιακά, γυναίκας, ενώ, παράλληλα, στο εργένικο διαμέρισμά τους εμφανίζονται και εξαφανίζονται νεαροί άνδρες με τους οποίους συνδέονται και συναισθηματικά. Οι σχέσεις των ανδρών στα Παιδιά του Κρόνουεπιβεβαιώνουν την άποψη που θέλει το χωρισμό ανάμεσα σε εραστές ως μια τελετουργία μετάβασης από τον έρωτα στη φιλία, η οποία συνεπάγεται τη σταθεροποίηση της σχέσης κατά τη μετάβασή της σε άλλες σφαίρες. Συνυφαίνεται έτσι ένα δίκτυο εκμυστηρεύσεων και τρυφερότητας ανάμεσα σε πρόσωπα που κατά το παρελθόν είχαν ερωτικές σχέσεις και, στους καιρούς της ιδιώτευσης, συνεχίζουν να αποτελούν ένα είδος «διευρυμένης (ομοφυλόφιλης) οικογένειας». Απέναντι στην επιθετική και διεκδικητική ώριμη ηθοποιό Στέλλα (Άννα Μακράκη) που λειτουργεί ως καταλύτης και παρουσιάζεται δι’ ενός βλέμματος μισογυνισμού, οι άνδρες εμφανίζονται ως ιδιοσυγκρασίες περισσότερο του λόγου παρά της πράξης, παρατηρητές και σχολιαστές μιας, υψηλής ευαισθησίας, συναισθηματικής καθημερινότητας. Ηθελημένα έγκλειστοι, σε ένα σπίτι γεμάτο με τσιτάτα στους τοίχους, επιδίδονται σε αδιάκοπα πήγαινε-έλα στα δωμάτια, μεταξύ κρεβατοκάμαρας και καναπέ, με μια εφημερίδα στο χέρι. Μοναδική διαφυγή ένα άλλο σπίτι καταφύγιο: των γονέων του Άρη στην επαρχία. Οι δύο άνδρες μοιάζει να κατασκευάζουν καταστάσεις για να ποικίλουν την καθημερινότητα, ενώ η τελική σύγκρουσή τους στο μπάνιο απηχεί τα χαρακτηριστικά του «κοινού βίου: με αρχική αιχμή την παρουσία της Στέλλας ανάμεσά τους («Κοίταξε μην μας πάρει τον αέρα αυτή» / «κάνε στην άκρη») και, τελικά, μια αναδρομή ματαιώσεων και εξαρτήσεων («που με φυλάκισες και δεν μπορώ να φύγω»). Με «ολίγον μπλαζέ» αλλά ήπια εκφορά του λόγου, το φιλμ παρουσιάζει ως αυτονόητο αυτό που ενδεχομένως ηχεί προκλητικό, έχοντας ως αποκορύφωμα τις δύο τριγωνικές ερωτικές σκηνές, όπου η κατάρριψη ενός οπτικού ταμπού (γυμνό ανδρικό σώμα) συνοδεύεται από κυνικά σχόλια για τον καρκίνο και το σπέρμα.