(κλικ για μεγέθυνση)
Εφημ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 8/1931
Ταπεινό αντίο...
Πριν από 4 μήνες
24.7.12
CRUISE CONTROL. UNDERSTANDING SEX ADDICTION IN GAY MEN
Gay men receive conflicting messages when it comes to sex: They are supposed to be liberated yet responsible, experimental yet safe, at once sex-positive yet monogamous. Given these social tensions surrounding the most personal of human experiences, it’s no wonder that one of the most difficult aspects of sex addiction among gay men is determining whether you’re actually suffering from it.
Rob Weiss, founding Director of the Sexual Recovery Institute in Los Angeles and clinical sexual addiction expert, helps readers take stock of their lives to decide if they are sexually addicted. Men who are suffering from sex addiction will discover the means to distinguish between sexual compulsion and healthy, non-addictive sexual behavior. And addicts, their significant others, and non-addicts will all find the resources and encouragement they need to nurture sexual healing and personal growth.
Rob Weiss, founding Director of the Sexual Recovery Institute in Los Angeles and clinical sexual addiction expert, helps readers take stock of their lives to decide if they are sexually addicted. Men who are suffering from sex addiction will discover the means to distinguish between sexual compulsion and healthy, non-addictive sexual behavior. And addicts, their significant others, and non-addicts will all find the resources and encouragement they need to nurture sexual healing and personal growth.
ΝΕΑ "ΟΠΛΑ" ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ AIDS
Νέα «όπλα» στη μάχη κατά του AIDS
Ελπιδοφόρες θεραπείες αναμένεται να ανακοινωθούν στη 19η Διεθνή Διάσκεψη στην Ουάσιγκτον
Επιμέλεια: Μάρθα Καϊτανίδη (tanea.gr, 23/7/2012)
Η «μάχη» κατά του AIDS που έχει κοστίσει τις ζωές 30 εκατομμυρίων ανθρώπων δίνεται στην Ουάσιγκτον, όπου έχουν συγκεντρωθεί 25.000 επιστήμονες, γιατροί και ακτιβιστές για να συμμετάσχουν στη 19η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS, και αναμένεται να ανακοινωθούν νέες ελπιδοφόρες θεραπείες.
Το μήνυμα που μεταφέρεται από τις ΗΠΑ είναι αισιόδοξο, με τους επιστήμονες να κάνουν λόγο για μια εποχή-κλειδί για την καταπολέμηση του ιού. Στη φαρέτρα των γιατρών ήδη υπάρχουν διαθέσιμα φάρμακα, τα οποία αυξάνουν το προσδόκιμο ζωής, αλλά και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν έχει καταγραφεί τόσο μεγάλος αριθμός εν ζωή φορέων του AIDS: το 2011 ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί από τον ιό HIV άγγιξε τα 34,2 εκατομμύρια, με τους γιατρούς να επισημαίνουν ότι το «ρεκόρ» αυτό είναι απόρροια της επιμήκυνσης του προσδόκιμου ζωής. Είναι ενδεικτικό ότι το ποσοστό θνησιμότητας μειώθηκε κατά 24% σε σχέση με το 2010.
Το παράδοξο όμως είναι ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες, εκεί όπου κυριολεκτικά «θερίζει» ο ιός HIV, μόνον το 54% των ασθενών έχει πρόσβαση στα αντιρετροϊικά φάρμακα.
Μια ιδιαίτερα ελπιδοφόρα έρευνα του φορέα Πρωτοβουλία Κλίντον για Πρόσβαση στην Υγεία (Clinton Health Access Initiative) δείχνει ότι το ετήσιο κόστος για την αντιμετώπιση της νόσου στην Αιθιοπία, το Μαλάουι, τη Ρουάντα και τη Ζάμπια δεν ξεπερνά τα 200 δολάρια κατά ασθενή. Στη Νότια Αφρική το αντίστοιχο κονδύλι αγγίζει τα 682 δολάρια, καθώς εκεί οι μισθοί είναι υψηλότεροι αλλά και τα κόστη των εργαστηρίων και των κλινικών είναι υψηλότερα επίσης.
Σε κάθε περίπτωση τα νέα αυτά δεδομένα αποτελούν οικονομική «ανάσα», δεδομένου ότι πριν από δύο χρόνια, στη 18η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS, η εκτίμηση ήταν πως η θεραπεία ανά ασθενή ξεπερνούσε ακόμη και τα 880 δολάρια.
Μετά τις εξελίξεις αυτές οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι η έλλειψη διαθέσιμων κονδυλίων δεν θα μπορέσει να αποτελέσει αιτία - ή δικαιολογία - για τη μη πρόσβαση όλων των ασθενών σε φάρμακα που θα τους κρατήσουν στη ζωή. Σημειώνεται ότι 7 εκατομμύρια ασθενείς με HIV στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι αποκλεισμένοι από την αναγκαία θεραπεία.
Οπως δηλώνει ο Μπέρνχαρντ Σβάρτλεντερ, διευθυντής στρατηγικού σχεδιασμού του UNAIDS (διεύθυνση του ΟΗΕ για το AIDS), στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», «ο αντίλογος που στηρίζεται σε οικονομικά επιχειρήματα είναι λανθασμένη προσέγγιση που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία. Σαφώς χρειαζόμαστε περισσότερα χρήματα, όμως το κόστος για την πρόσβαση στη θεραπεία δεν είναι αποτρεπτικό».
Γενόσημα. Μάλιστα, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, η Πρωτοβουλία Κλίντον για Πρόσβαση στην Υγεία έχει ήδη έρθει σε συμφωνία με εταιρείες που παράγουν γενόσημα (δηλαδή αντίγραφα, άρα φθηνότερα) φάρμακα, ώστε να περιορισθεί ακόμη περισσότερο το κόστος θεραπείας.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η αντιρετροϊική αγωγή μειώνει κατακόρυφα τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού HIV, γεγονός που αποτελεί ακόμη μία νίκη.
Ελπιδοφόρες θεραπείες αναμένεται να ανακοινωθούν στη 19η Διεθνή Διάσκεψη στην Ουάσιγκτον
Επιμέλεια: Μάρθα Καϊτανίδη (tanea.gr, 23/7/2012)
Η «μάχη» κατά του AIDS που έχει κοστίσει τις ζωές 30 εκατομμυρίων ανθρώπων δίνεται στην Ουάσιγκτον, όπου έχουν συγκεντρωθεί 25.000 επιστήμονες, γιατροί και ακτιβιστές για να συμμετάσχουν στη 19η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS, και αναμένεται να ανακοινωθούν νέες ελπιδοφόρες θεραπείες.
Το μήνυμα που μεταφέρεται από τις ΗΠΑ είναι αισιόδοξο, με τους επιστήμονες να κάνουν λόγο για μια εποχή-κλειδί για την καταπολέμηση του ιού. Στη φαρέτρα των γιατρών ήδη υπάρχουν διαθέσιμα φάρμακα, τα οποία αυξάνουν το προσδόκιμο ζωής, αλλά και βελτιώνουν την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν έχει καταγραφεί τόσο μεγάλος αριθμός εν ζωή φορέων του AIDS: το 2011 ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί από τον ιό HIV άγγιξε τα 34,2 εκατομμύρια, με τους γιατρούς να επισημαίνουν ότι το «ρεκόρ» αυτό είναι απόρροια της επιμήκυνσης του προσδόκιμου ζωής. Είναι ενδεικτικό ότι το ποσοστό θνησιμότητας μειώθηκε κατά 24% σε σχέση με το 2010.
Το παράδοξο όμως είναι ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες, εκεί όπου κυριολεκτικά «θερίζει» ο ιός HIV, μόνον το 54% των ασθενών έχει πρόσβαση στα αντιρετροϊικά φάρμακα.
Μια ιδιαίτερα ελπιδοφόρα έρευνα του φορέα Πρωτοβουλία Κλίντον για Πρόσβαση στην Υγεία (Clinton Health Access Initiative) δείχνει ότι το ετήσιο κόστος για την αντιμετώπιση της νόσου στην Αιθιοπία, το Μαλάουι, τη Ρουάντα και τη Ζάμπια δεν ξεπερνά τα 200 δολάρια κατά ασθενή. Στη Νότια Αφρική το αντίστοιχο κονδύλι αγγίζει τα 682 δολάρια, καθώς εκεί οι μισθοί είναι υψηλότεροι αλλά και τα κόστη των εργαστηρίων και των κλινικών είναι υψηλότερα επίσης.
Σε κάθε περίπτωση τα νέα αυτά δεδομένα αποτελούν οικονομική «ανάσα», δεδομένου ότι πριν από δύο χρόνια, στη 18η Διεθνή Διάσκεψη για το AIDS, η εκτίμηση ήταν πως η θεραπεία ανά ασθενή ξεπερνούσε ακόμη και τα 880 δολάρια.
Μετά τις εξελίξεις αυτές οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι η έλλειψη διαθέσιμων κονδυλίων δεν θα μπορέσει να αποτελέσει αιτία - ή δικαιολογία - για τη μη πρόσβαση όλων των ασθενών σε φάρμακα που θα τους κρατήσουν στη ζωή. Σημειώνεται ότι 7 εκατομμύρια ασθενείς με HIV στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι αποκλεισμένοι από την αναγκαία θεραπεία.
Οπως δηλώνει ο Μπέρνχαρντ Σβάρτλεντερ, διευθυντής στρατηγικού σχεδιασμού του UNAIDS (διεύθυνση του ΟΗΕ για το AIDS), στη βρετανική εφημερίδα «Γκάρντιαν», «ο αντίλογος που στηρίζεται σε οικονομικά επιχειρήματα είναι λανθασμένη προσέγγιση που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία. Σαφώς χρειαζόμαστε περισσότερα χρήματα, όμως το κόστος για την πρόσβαση στη θεραπεία δεν είναι αποτρεπτικό».
Γενόσημα. Μάλιστα, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, η Πρωτοβουλία Κλίντον για Πρόσβαση στην Υγεία έχει ήδη έρθει σε συμφωνία με εταιρείες που παράγουν γενόσημα (δηλαδή αντίγραφα, άρα φθηνότερα) φάρμακα, ώστε να περιορισθεί ακόμη περισσότερο το κόστος θεραπείας.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η αντιρετροϊική αγωγή μειώνει κατακόρυφα τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού HIV, γεγονός που αποτελεί ακόμη μία νίκη.
23.7.12
ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ;
Μήπως είσαι gay και δεν το ξέρεις;
Γιάννης Δεβετζόγλου (tanea.gr, 23/7/2012)
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ - Από το Παγκόσμιο Συνέδριο για το AIDS
Μία από τις πιο σημαντικές αρχές του δημοσιογραφικού επαγγέλματος είναι η ακριβής διατύπωση. Αν παραφράσεις το παραμικρό, μπορεί άθελά σου να αλλάξεις και όλο το νόημα του ρεπορτάζ σου. Και να ενημερώσεις λάθος το κοινό σου. Να σε διαβάζουν και να καταλαβαίνουν κάτι άλλο. Και επίσης μπορεί να βρεθείς εύκολα αντιμέτωπος με τον νόμο.
Και είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο του επαγγέλματος, σε όποιο μέρος του πλανήτη και άν εργάζεται.
Πόσο μάλλον όταν έχεις να ενημερώσεις τον κόσμο για ασθένειες όπως το AIDS, που μπορεί να τον αφορούν.
Και γράφω «μπορεί», διότι ένα από τα πιο σοβαρά θέματα που απασχόλησε τους δημοσιογράφους κατά την έναρξη του Παγκόσμιου Συνεδρίου για το AIDS, που ξεκίνησε χθες στην Ουάσινγκον, ήταν η διατύπωση του όρου gay (ομοφυλόφιλος/ομοφυλόφιλη).
Οι σημαντικότεροι επιστήμονες από όλο τον κόσμο, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε για ποιό λόγο φέτος στο συνέδριο δεν αναφέρονται πλέον οι όροι «Ομοφιλόφιλος/ομοφιλόφιλη», αλλά όταν αναφέρονται στις ανθρώπινες επαφές, αναφέρουν «οι άντρες που κάνουν σεξ με άντρες» και το αντίστοιχο για τις γυναίκες.
Η λύση ήταν απλή και πιστεύω πως αφορά και πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.
Ο συνάδελφος Matuba Mahlatjie από τη Νότιο Αφρική (E-news channel), μάς εξήγησε πως από έρευνα που έγινε στη χώρα του αποδείχθηκε πως άνδρες που έκαναν σεξ με άνδρες, γυναίκες που έκαναν σεξ με γυναίκες, ακόμη και κάποιοι οι οποίοι συζούσαν, στην ερώτηση αν είναι ομοφυλόφιλοι, απάντησαν «όχι».
Και αυτό το «όχι» δεν το έλεγαν επειδή φοβούνταν την κοινωνική κατακραυγή ή ήθελαν να κρυφτούν από τους γονείς τους.
Αλλά το έλεγαν επειδή το πίστευαν. Είχαν επαφές ή και σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου και επειδή η γονεϊκή και κοινωνική καταπίεση ήταν τόσο έντονη, είχαν την «ψευδοψύχωση», όπως εξήγησαν οι επιστήμονες, ότι δεν είναι gay.
Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς ήταν παντρεμένοι, είχαν παράλληλη σχέση με άτομα του ίδιου φύλου και δήλωναν ότι δεν είναι ομοφυλόφιλοι.
Και το χειρότερο από όλα: Απάντησαν αρνητικά, άτομα που ήταν συναισθηματικά συνδεδεμένα για πολλά χρόνια με άτομα του ίδιου φύλου.
Οι ειδικοί μάς εξήγησαν ότι αυτά τα άτομα που έχουν κάνει σεξ με άτομα του ίδιου φύλου μέχρι την ηλικία των 18 ετών, μπορεί να ήταν σε ψευδή κατάσταση και να πειραματίζονταν. Πράγμα που είναι φυσιολογικό.
Από εκεί και πέρα όμως, ο άνθρωπος ωριμάζει. Και πρέπει να λαμβάνει υπεύθυνες αποφάσεις.
Και όταν συνεχίζει, είτε να κάνει σεξ, είτε να έχει συναισθήματα για άτομο του ίδιου φύλου, είναι βέβαιο ότι είναι gay.
Οι ειδικοί μάς εξήγησαν ακόμη, ότι όσο και αν δεν θέλουν να το ακούσουν, όσο και αν δεν θέλουν να το αποδεχθούν, είναι gay.
Στις γυναίκες μάλιστα, το φαινόμενο είναι πολύ πιο έντονο, δηλαδή πολύ περισσότερες λεσβίες αρνούνται, στον εαυτό τους και στους άλλους, ότι είναι λεσβίες, παρόλο που έχουν σεξουαλική σχέση με άλλη γυναίκα. Κι αυτό γιατί οι γυναίκες μπορούν πιο εύκολα να «κρύψουν» τον πραγματικό τους εαυτό, ενώ τα συναισθήματά τους είναι σημαντικότερα και πιο έντονα από ότι η επιθυμία για σεξ, Δηλαδή μπορεί να μην έχουν συχνές σεξουαλικές επαφές με το ίδιο φύλο, αλλά να είναι ομοφυλόφιλες.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, που δεν το παραδέχονται, θα διαβάσουν κάτι που αφορά «το σεξ μεταξύ gay» και δε θα δώσουν σημασία, διότι έχουν την ψευδοψύχωση ότι δεν τους αφορά.
Αλλά ότι «για όλη τους τη ζωή δεν θα έχουν επαφή με δικό τους συναίσθημα».
Θα συνεχίσουν να ζουν με βασικά συναισθήματα την αγωνία και τον φόβο και θα έχουν έντονες τάσεις φυγής.
Και αυτό επειδή θα πρέπει υποσυνείδητα , να εγκαταλείψουν το δικό τους συναίσθημα και να πραγματώσουν τις επιθυμίες των γονιών τους. Και τις επιθυμίες της κοινωνίας, που παρακολουθεί να μάθει για «το λάθος» τους και να τους στήσει στα δύο μέτρα.
Και έτσι, υπό αυτές τις πιέσεις ίσως κάποτε δημιουργήσουν οικογένεια. Ισως όμως και όχι.
Αλλά ότι κι αν γίνει, ο φόβος τους για την «απόδειξη» και το θεαθήναι θα καταστρέψει τελικά τις δικές τους τις ζωές και όσων προσπαθήσουν να συμβιώσουν και να δημιουργήσουν μαζί τους οικογένεια. Καθώς επίσης, και των παιδιών που ίσως να αποκτήσουν, αφού τίποτα από όλα αυτά δεν είναι «ο εαυτός τους», αλλά η επιθυμία των γονιών τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να ρωτήσουν «παιδί μου εσύ με ποιό τρόπο θα είσαι ευτυχισμένος;».
Μόνο όταν οι γονείς αποδεχθούν «το ενήλικο», πια, παιδί τους με τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του, θα αποδείξουν στο παιδί πως το αγαπούν πραγματικά γι’ αυτό που είναι και όχι για να κάνουν το κέφι τους.
Διότι, όσο και εάν ντρέπονται οι «κρυφο-ομοφυλόφιλοι» ή οι «καταπιεσμένοι» γι' αυτό που είναι, μόνο εάν αποδεχθούν πως είναι ομοφυλόφιλοι θα καταφέρου να να ζήσουν τη ζωή με το δικό τους συναίσθημα.
Τη ζωή που οι ίδιοι πραγματικά θα ήθελαν, αλλά η συναισθηματική καταπίεση δεν τους επιτρέπει να το ξέρουν.
Τα παραπάνω συμπεράσματα επιβεβαίωσαν κι ερευνητές από άλλες χώρες εκτός της Νότιας Αφρικής, όπως την Ουγγαρία, τα νησιά Μπαρμπέιντος, την Γκάνα, την Ουγκάντα και το Πακιστάν.
Το φαινόμενο είναι λιγότερο έντονο στη Βρετανία και τις πιο «προοδευτικές» πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρίσκονται στην ανατολική και τη δυτική ακτή.
Επειδή λοιπόν, το φαινόμενο είναι γενικευμένο σε πολλά μέρη του πλανήτη, οι ειδικοί αποφάσισαν -και το ανακοίνωσαν και στο παγκόσμιο συνέδριο- πως πρέπει πλέον να χρησιμοποιούν πιο γενικευμένους όρους, όπως π.χ. άνδρες και γυναίκες που κάνουν σεξ με άτομα του ίδιου φύλου, για να τονίσουν πως ο κίνδυνος από το AIDS είναι πολύ μεγαλύτερος από ότι νομίζουν όσοι δεν αναγνωρίζουν ή δεν παραδέχονται την ομοφυλοφιλία τους.
Αυτή την άποψη διατυπώνει και στο εξώφυλλο του νέου της τεύχους η έγκριτη ιατρική επιθέωρηση The Lancet (φωτογραφία)
Γιάννης Δεβετζόγλου (tanea.gr, 23/7/2012)
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ: ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ - Από το Παγκόσμιο Συνέδριο για το AIDS
Μία από τις πιο σημαντικές αρχές του δημοσιογραφικού επαγγέλματος είναι η ακριβής διατύπωση. Αν παραφράσεις το παραμικρό, μπορεί άθελά σου να αλλάξεις και όλο το νόημα του ρεπορτάζ σου. Και να ενημερώσεις λάθος το κοινό σου. Να σε διαβάζουν και να καταλαβαίνουν κάτι άλλο. Και επίσης μπορεί να βρεθείς εύκολα αντιμέτωπος με τον νόμο.
Και είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο του επαγγέλματος, σε όποιο μέρος του πλανήτη και άν εργάζεται.
Πόσο μάλλον όταν έχεις να ενημερώσεις τον κόσμο για ασθένειες όπως το AIDS, που μπορεί να τον αφορούν.
Και γράφω «μπορεί», διότι ένα από τα πιο σοβαρά θέματα που απασχόλησε τους δημοσιογράφους κατά την έναρξη του Παγκόσμιου Συνεδρίου για το AIDS, που ξεκίνησε χθες στην Ουάσινγκον, ήταν η διατύπωση του όρου gay (ομοφυλόφιλος/ομοφυλόφιλη).
Οι σημαντικότεροι επιστήμονες από όλο τον κόσμο, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε για ποιό λόγο φέτος στο συνέδριο δεν αναφέρονται πλέον οι όροι «Ομοφιλόφιλος/ομοφιλόφιλη», αλλά όταν αναφέρονται στις ανθρώπινες επαφές, αναφέρουν «οι άντρες που κάνουν σεξ με άντρες» και το αντίστοιχο για τις γυναίκες.
Η λύση ήταν απλή και πιστεύω πως αφορά και πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.
Ο συνάδελφος Matuba Mahlatjie από τη Νότιο Αφρική (E-news channel), μάς εξήγησε πως από έρευνα που έγινε στη χώρα του αποδείχθηκε πως άνδρες που έκαναν σεξ με άνδρες, γυναίκες που έκαναν σεξ με γυναίκες, ακόμη και κάποιοι οι οποίοι συζούσαν, στην ερώτηση αν είναι ομοφυλόφιλοι, απάντησαν «όχι».
Και αυτό το «όχι» δεν το έλεγαν επειδή φοβούνταν την κοινωνική κατακραυγή ή ήθελαν να κρυφτούν από τους γονείς τους.
Αλλά το έλεγαν επειδή το πίστευαν. Είχαν επαφές ή και σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου και επειδή η γονεϊκή και κοινωνική καταπίεση ήταν τόσο έντονη, είχαν την «ψευδοψύχωση», όπως εξήγησαν οι επιστήμονες, ότι δεν είναι gay.
Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς ήταν παντρεμένοι, είχαν παράλληλη σχέση με άτομα του ίδιου φύλου και δήλωναν ότι δεν είναι ομοφυλόφιλοι.
Και το χειρότερο από όλα: Απάντησαν αρνητικά, άτομα που ήταν συναισθηματικά συνδεδεμένα για πολλά χρόνια με άτομα του ίδιου φύλου.
Οι ειδικοί μάς εξήγησαν ότι αυτά τα άτομα που έχουν κάνει σεξ με άτομα του ίδιου φύλου μέχρι την ηλικία των 18 ετών, μπορεί να ήταν σε ψευδή κατάσταση και να πειραματίζονταν. Πράγμα που είναι φυσιολογικό.
Από εκεί και πέρα όμως, ο άνθρωπος ωριμάζει. Και πρέπει να λαμβάνει υπεύθυνες αποφάσεις.
Και όταν συνεχίζει, είτε να κάνει σεξ, είτε να έχει συναισθήματα για άτομο του ίδιου φύλου, είναι βέβαιο ότι είναι gay.
Οι ειδικοί μάς εξήγησαν ακόμη, ότι όσο και αν δεν θέλουν να το ακούσουν, όσο και αν δεν θέλουν να το αποδεχθούν, είναι gay.
Στις γυναίκες μάλιστα, το φαινόμενο είναι πολύ πιο έντονο, δηλαδή πολύ περισσότερες λεσβίες αρνούνται, στον εαυτό τους και στους άλλους, ότι είναι λεσβίες, παρόλο που έχουν σεξουαλική σχέση με άλλη γυναίκα. Κι αυτό γιατί οι γυναίκες μπορούν πιο εύκολα να «κρύψουν» τον πραγματικό τους εαυτό, ενώ τα συναισθήματά τους είναι σημαντικότερα και πιο έντονα από ότι η επιθυμία για σεξ, Δηλαδή μπορεί να μην έχουν συχνές σεξουαλικές επαφές με το ίδιο φύλο, αλλά να είναι ομοφυλόφιλες.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι οι ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, που δεν το παραδέχονται, θα διαβάσουν κάτι που αφορά «το σεξ μεταξύ gay» και δε θα δώσουν σημασία, διότι έχουν την ψευδοψύχωση ότι δεν τους αφορά.
Αλλά ότι «για όλη τους τη ζωή δεν θα έχουν επαφή με δικό τους συναίσθημα».
Θα συνεχίσουν να ζουν με βασικά συναισθήματα την αγωνία και τον φόβο και θα έχουν έντονες τάσεις φυγής.
Και αυτό επειδή θα πρέπει υποσυνείδητα , να εγκαταλείψουν το δικό τους συναίσθημα και να πραγματώσουν τις επιθυμίες των γονιών τους. Και τις επιθυμίες της κοινωνίας, που παρακολουθεί να μάθει για «το λάθος» τους και να τους στήσει στα δύο μέτρα.
Και έτσι, υπό αυτές τις πιέσεις ίσως κάποτε δημιουργήσουν οικογένεια. Ισως όμως και όχι.
Αλλά ότι κι αν γίνει, ο φόβος τους για την «απόδειξη» και το θεαθήναι θα καταστρέψει τελικά τις δικές τους τις ζωές και όσων προσπαθήσουν να συμβιώσουν και να δημιουργήσουν μαζί τους οικογένεια. Καθώς επίσης, και των παιδιών που ίσως να αποκτήσουν, αφού τίποτα από όλα αυτά δεν είναι «ο εαυτός τους», αλλά η επιθυμία των γονιών τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να ρωτήσουν «παιδί μου εσύ με ποιό τρόπο θα είσαι ευτυχισμένος;».
Μόνο όταν οι γονείς αποδεχθούν «το ενήλικο», πια, παιδί τους με τα συναισθήματα και τις επιθυμίες του, θα αποδείξουν στο παιδί πως το αγαπούν πραγματικά γι’ αυτό που είναι και όχι για να κάνουν το κέφι τους.
Διότι, όσο και εάν ντρέπονται οι «κρυφο-ομοφυλόφιλοι» ή οι «καταπιεσμένοι» γι' αυτό που είναι, μόνο εάν αποδεχθούν πως είναι ομοφυλόφιλοι θα καταφέρου να να ζήσουν τη ζωή με το δικό τους συναίσθημα.
Τη ζωή που οι ίδιοι πραγματικά θα ήθελαν, αλλά η συναισθηματική καταπίεση δεν τους επιτρέπει να το ξέρουν.
Τα παραπάνω συμπεράσματα επιβεβαίωσαν κι ερευνητές από άλλες χώρες εκτός της Νότιας Αφρικής, όπως την Ουγγαρία, τα νησιά Μπαρμπέιντος, την Γκάνα, την Ουγκάντα και το Πακιστάν.
Το φαινόμενο είναι λιγότερο έντονο στη Βρετανία και τις πιο «προοδευτικές» πολιτείες των Ηνωμένων Πολιτειών, που βρίσκονται στην ανατολική και τη δυτική ακτή.
Επειδή λοιπόν, το φαινόμενο είναι γενικευμένο σε πολλά μέρη του πλανήτη, οι ειδικοί αποφάσισαν -και το ανακοίνωσαν και στο παγκόσμιο συνέδριο- πως πρέπει πλέον να χρησιμοποιούν πιο γενικευμένους όρους, όπως π.χ. άνδρες και γυναίκες που κάνουν σεξ με άτομα του ίδιου φύλου, για να τονίσουν πως ο κίνδυνος από το AIDS είναι πολύ μεγαλύτερος από ότι νομίζουν όσοι δεν αναγνωρίζουν ή δεν παραδέχονται την ομοφυλοφιλία τους.
Αυτή την άποψη διατυπώνει και στο εξώφυλλο του νέου της τεύχους η έγκριτη ιατρική επιθέωρηση The Lancet (φωτογραφία)
ΟΙ "ΑΝΟΙΧΤΑ" ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Οι ομοφυλόφιλοι αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων
14 πρόσωπα που θα στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους, όχι μόνο λόγω των αγωνιστικών τους επιδόσεων, αλλά και λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων.
newsbomb.gr, 22-7-2012
Ο αθλητισμός παραμένει ένα από τα τελευταία «κάστρα» που στέκουν ακόμη απόρθητα από το γκέι κίνημα. Όχι γιατί δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι αθλητές, αλλά γιατί ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι φροντίζουν να το κρατούν κρυφό. Ειδικά στα ομαδικά αθλήματα η αποκάλυψη ότι κάποιος είναι γκέι πολλές φορές δημιουργεί περίεργες καταστάσεις στην ομάδα και τα ρατσιστικά επεισόδια δεν είναι σπάνια –έτσι οι περισσότεροι προτιμούν «να μη βγουν απ' την ντουλάπα».
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες φέτος διοργανώνονται στο Λονδίνο, μια πόλη που ανέκαθεν ήταν ανεκτική στην ομοφυλοφιλία κι έτσι δεν είναι λίγοι οι αθλητές που θα πάρουν μέρος και είναι γκέι που τόλμησαν να μιλήσουν για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.
Οι 14 πιο γνωστοί είναι οι εξής:
Μάθιου Μίτσαμ, Αυστραλία (Καταδύσεις)
Ο 24χρονος Αυστραλός κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.
Τζούντιθ Αρντ, Γερμανία (Ποδηλασία)
Η 36χρονη ποδηλάτισσα έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ και το αργυρό στην Αθήνα. Βρίσκεται σε δεσμό με την συναθλήτριά της Πέτρα Ρόσνερ τα τελευταία 15 χρόνια.
Μέριλιν Αγκλιότι, Ολλανδία (Χόκεϊ)
Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου η 33χρονη αθλήτρια ήταν στην σύνθεση της Ολλανδίας που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.
Καρόλ Πέον, Γαλλία (Τρίαθλο)
Η 33χρονη Γαλλίδα θα συμμετάσχει για δεύτερη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες με αρκετές αξιώσεις για ένα μετάλλιο.
Λίζα Ρέιμοντ, ΗΠΑ (Τένις)
Πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές τενίστριες στον κόσμο, αφού έχει κατακτήσει δεκάδες τίτλους στα διπλά.
Ίμκε Ντούπλιτζερ, Γερμανία (Ξιφασκία)
Στους Ολυμπιακούς της Αθήνας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην σπάθη.
Έντβαρντ Γκαλ, Ολλανδία (Ιππασία)
Είναι τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο ντρεσάζ και μεγάλο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στο Λονδίνο.
Τζέσικα Χάρισον, Γαλλία (Τρίαθλο)
Δεν είναι τόσο καλή αθλήτρια όσο η Καρόλ Πέον, που αναφέραμε πιο πάνω, αλλά οι δυο τους έχουν δεσμό!
Μαάρτιε Πάουμεν, Ολλανδία (Χόκεϊ)
Όπως και η Αγκλιότι (βλ. παραπάνω), έτσι και η Πάουμεν πήρε χρυσό στο Πεκίνο.
Σιμόν Αουγκούστος, ΗΠΑ (Μπάσκετ)
Έχει κατακτήσει πρωτάθλημα στο WNBA και έχει παίξει τρεις φορές στο All Star Game.
Nάταλι Κουκ, Αυστραλία (Μπιτς Βόλεϊ)
Είναι 37 ετών και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του σπορ, παρ' ότι πια βρίσκεται στην δύση της καριέρας της. Στην Ατλάντα κατέκτησε το χάλκινο και στο Σίδνεϊ το χρυσό μετάλλιο. Είναι παντρεμένη με την συναθλήτριά της Σάρα Μάξουελ.
Τζέσικα Λάνστρομ, Σουηδία (Ποδόσφαιρο)
Η 27χρονη Σουηδή ήταν μέλος της ομάδας που πήρε το χάλκινο μετάλλιο στο περσινό Μουντιάλ γυναικών, αλλά στα περισσότερα ματς καθόταν στον πάγκο.
Αλεξάντρα Λακραμπέρ, Γαλλία (Χάντμπολ)
Έχει ξανααγωνιστεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008 στο Πεκίνο.
Μέγκαν Ράπινοου, ΗΠΑ (Ποδόσφαιρο)
Είναι ένα από τα πιο μεγάλα αστέρια της εθνικής ΗΠΑ που πέρσι βγήκε δεύτερη στον κόσμο, χάνοντας στα πέναλτι από την Βραζιλία.
14 πρόσωπα που θα στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους, όχι μόνο λόγω των αγωνιστικών τους επιδόσεων, αλλά και λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων.
newsbomb.gr, 22-7-2012
Ο αθλητισμός παραμένει ένα από τα τελευταία «κάστρα» που στέκουν ακόμη απόρθητα από το γκέι κίνημα. Όχι γιατί δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι αθλητές, αλλά γιατί ακόμη και σήμερα οι περισσότεροι φροντίζουν να το κρατούν κρυφό. Ειδικά στα ομαδικά αθλήματα η αποκάλυψη ότι κάποιος είναι γκέι πολλές φορές δημιουργεί περίεργες καταστάσεις στην ομάδα και τα ρατσιστικά επεισόδια δεν είναι σπάνια –έτσι οι περισσότεροι προτιμούν «να μη βγουν απ' την ντουλάπα».
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες φέτος διοργανώνονται στο Λονδίνο, μια πόλη που ανέκαθεν ήταν ανεκτική στην ομοφυλοφιλία κι έτσι δεν είναι λίγοι οι αθλητές που θα πάρουν μέρος και είναι γκέι που τόλμησαν να μιλήσουν για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.
Οι 14 πιο γνωστοί είναι οι εξής:
Μάθιου Μίτσαμ, Αυστραλία (Καταδύσεις)
Ο 24χρονος Αυστραλός κέρδισε χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου.
Τζούντιθ Αρντ, Γερμανία (Ποδηλασία)
Η 36χρονη ποδηλάτισσα έχει κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ και το αργυρό στην Αθήνα. Βρίσκεται σε δεσμό με την συναθλήτριά της Πέτρα Ρόσνερ τα τελευταία 15 χρόνια.
Μέριλιν Αγκλιότι, Ολλανδία (Χόκεϊ)
Στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου η 33χρονη αθλήτρια ήταν στην σύνθεση της Ολλανδίας που κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.
Καρόλ Πέον, Γαλλία (Τρίαθλο)
Η 33χρονη Γαλλίδα θα συμμετάσχει για δεύτερη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες με αρκετές αξιώσεις για ένα μετάλλιο.
Λίζα Ρέιμοντ, ΗΠΑ (Τένις)
Πρόκειται για μια από τις πιο γνωστές τενίστριες στον κόσμο, αφού έχει κατακτήσει δεκάδες τίτλους στα διπλά.
Ίμκε Ντούπλιτζερ, Γερμανία (Ξιφασκία)
Στους Ολυμπιακούς της Αθήνας κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στην σπάθη.
Έντβαρντ Γκαλ, Ολλανδία (Ιππασία)
Είναι τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο ντρεσάζ και μεγάλο φαβορί για το χρυσό μετάλλιο στο Λονδίνο.
Τζέσικα Χάρισον, Γαλλία (Τρίαθλο)
Δεν είναι τόσο καλή αθλήτρια όσο η Καρόλ Πέον, που αναφέραμε πιο πάνω, αλλά οι δυο τους έχουν δεσμό!
Μαάρτιε Πάουμεν, Ολλανδία (Χόκεϊ)
Όπως και η Αγκλιότι (βλ. παραπάνω), έτσι και η Πάουμεν πήρε χρυσό στο Πεκίνο.
Σιμόν Αουγκούστος, ΗΠΑ (Μπάσκετ)
Έχει κατακτήσει πρωτάθλημα στο WNBA και έχει παίξει τρεις φορές στο All Star Game.
Nάταλι Κουκ, Αυστραλία (Μπιτς Βόλεϊ)
Είναι 37 ετών και ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του σπορ, παρ' ότι πια βρίσκεται στην δύση της καριέρας της. Στην Ατλάντα κατέκτησε το χάλκινο και στο Σίδνεϊ το χρυσό μετάλλιο. Είναι παντρεμένη με την συναθλήτριά της Σάρα Μάξουελ.
Τζέσικα Λάνστρομ, Σουηδία (Ποδόσφαιρο)
Η 27χρονη Σουηδή ήταν μέλος της ομάδας που πήρε το χάλκινο μετάλλιο στο περσινό Μουντιάλ γυναικών, αλλά στα περισσότερα ματς καθόταν στον πάγκο.
Αλεξάντρα Λακραμπέρ, Γαλλία (Χάντμπολ)
Έχει ξανααγωνιστεί σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το 2008 στο Πεκίνο.
Μέγκαν Ράπινοου, ΗΠΑ (Ποδόσφαιρο)
Είναι ένα από τα πιο μεγάλα αστέρια της εθνικής ΗΠΑ που πέρσι βγήκε δεύτερη στον κόσμο, χάνοντας στα πέναλτι από την Βραζιλία.
ΗΠΑ. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ
Πρώτος γάμος ομοφυλόφιλων στον στρατό
του Θεολόγου Αλεξανδράτου (topontiki.gr, 23/7/2012)
Η κοινωνία αλλάζει γοργά και ήδη σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπονται οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.
Μαζί αλλάζει και ο στρατός και ήδη έγινε ο πρώτος γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων και μάλιστα μέσα σε στρατιωτική βάση.
Στο στρατόπεδο Μακγκουάϊρ – Ντιξ του Νιού Τζέρσι, όπου υπηρετεί, ο επισμηνίας Έργουϊν Ουμάλι νυμφεύθηκε τον αγαπημένο του Ουίλ Μπέρενς , κάτι που θα ήταν αδιανόητο εννιά μήνες νωρίτερα όταν και άλλαξε ο νόμος .
Όπως έγραψε μάλιστα ο Ουμάλι στη σελίδα του στο Facebook «ο διοικητής ήταν πολύ ανοικτός στην πρότασή μας και το μόνο που ζήτησε ήταν λίγη υπομονή γιατί κάτι τέτοιο θα το έκαναν για πρώτη φορά».
Αυτή η θετική στάση από την πλευρά του στρατού ήρθε μετά τον Σεπτέμβριο όταν και με νόμο επετράπη στους φαντάρους που ήταν ομοφυλόφιλοι να παραδεχτούν ανοικτά την προτίμησή τους. Ο Ουμάλι φεύγοντας για μια αποστολή μίλησε στους άλλους στρατιώτες για την υποστήριξη που είχε από τον μνηστήρα του και απέσπασε θερμό χειροκρότημα.
Στην τελετή παρευρέθηκαν περίπου 150 συνάδελφοι και φίλοι των δύο ανδρών αλλά όχι οι οικογένειές τους. Και οι δύο μεγάλωσαν σε αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον με αποτέλεσμα οι γονείς τους να μην δέχονται την ομοφυλοφιλία τους.
Τόσο ο Ουμάλι όσο και ο Μπέρενς ήταν παλιότερα παντρεμένοι με γυναίκες και έχουν από δύο παιδιά. Μάλιστα οι πρώην σύζυγοι όπως και τα πιτσιρίκια παρευρέθηκαν στο μυστήριο το οποίο τέλεσε στρατιωτική ιερέας.
Μετά τον γάμο όλοι μαζί πήγαν ταξίδι στη Ντίσνεϊλαντ για να διασκεδάσουν και ελπίζουν ότι η κίνηση αυτή θα ανοίξει το δρόμο και σε άλλα ζευγάρια ώστε να επισημοποιήσουν τη σχέση τους.
του Θεολόγου Αλεξανδράτου (topontiki.gr, 23/7/2012)
Η κοινωνία αλλάζει γοργά και ήδη σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ επιτρέπονται οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.
Μαζί αλλάζει και ο στρατός και ήδη έγινε ο πρώτος γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων και μάλιστα μέσα σε στρατιωτική βάση.
Στο στρατόπεδο Μακγκουάϊρ – Ντιξ του Νιού Τζέρσι, όπου υπηρετεί, ο επισμηνίας Έργουϊν Ουμάλι νυμφεύθηκε τον αγαπημένο του Ουίλ Μπέρενς , κάτι που θα ήταν αδιανόητο εννιά μήνες νωρίτερα όταν και άλλαξε ο νόμος .
Όπως έγραψε μάλιστα ο Ουμάλι στη σελίδα του στο Facebook «ο διοικητής ήταν πολύ ανοικτός στην πρότασή μας και το μόνο που ζήτησε ήταν λίγη υπομονή γιατί κάτι τέτοιο θα το έκαναν για πρώτη φορά».
Αυτή η θετική στάση από την πλευρά του στρατού ήρθε μετά τον Σεπτέμβριο όταν και με νόμο επετράπη στους φαντάρους που ήταν ομοφυλόφιλοι να παραδεχτούν ανοικτά την προτίμησή τους. Ο Ουμάλι φεύγοντας για μια αποστολή μίλησε στους άλλους στρατιώτες για την υποστήριξη που είχε από τον μνηστήρα του και απέσπασε θερμό χειροκρότημα.
Στην τελετή παρευρέθηκαν περίπου 150 συνάδελφοι και φίλοι των δύο ανδρών αλλά όχι οι οικογένειές τους. Και οι δύο μεγάλωσαν σε αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον με αποτέλεσμα οι γονείς τους να μην δέχονται την ομοφυλοφιλία τους.
Τόσο ο Ουμάλι όσο και ο Μπέρενς ήταν παλιότερα παντρεμένοι με γυναίκες και έχουν από δύο παιδιά. Μάλιστα οι πρώην σύζυγοι όπως και τα πιτσιρίκια παρευρέθηκαν στο μυστήριο το οποίο τέλεσε στρατιωτική ιερέας.
Μετά τον γάμο όλοι μαζί πήγαν ταξίδι στη Ντίσνεϊλαντ για να διασκεδάσουν και ελπίζουν ότι η κίνηση αυτή θα ανοίξει το δρόμο και σε άλλα ζευγάρια ώστε να επισημοποιήσουν τη σχέση τους.
22.7.12
Ο ΤΖΑΓΓΕΡ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΟΟΥΪ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ
«Έπιασα στο κρεβάτι τον Τζάγγερ με τον Μπόουι και 4 μαύρους»
dete.gr, 12/7/2012
Η τελευταία αποκάλυψη από την βιογραφία 'Mick: The Wild Life and Mad Genius of Jagger', μετά από την χυλόπιτα που του έριχνε επί δυο χρόνια η Τζολί,είναι ο μακροχρόνιος δεσμός που διατηρούσε ο Μικ Τζάγγερ με τον Ντέιβιντ Μπόουι. Και μάλιστα με συναρπαστικές λεπτομέρειές.
«Όταν αντιλήφθηκαν ότι διατηρώ παράλληλες σχέσεις και με τους δύο, ο Μικ και ο Ντέιβιντ μου έκαναν κάτι περίεργα τηλεφωνήματα στις τρεις τα μεσάνυχτα και με καλούσαν να τους συναντήσω στο κρεβάτι με άλλες 4 υπέροχες μαύρες γυναίκες ή 4 υπέροχους μαύρους άντρες». Αυτό αποκάλυψε στον συγγραφέα της βιογραφίας, Κρίστοφερ Άντερσεν, η Μπέμπε Μπιουελ, μοντέλο του Playboy στα 70s και μετέπειτα μητέρα της Λιβ Τάιλερ.
Προσθέτοντας πως τότε, στα 70s, «Όλοι κοιμόντουσαν με όλους. Κανείς δεν ήταν μονογαμικός».
Η σχέση του 68χρονου ροκά με τον Μπόουι δεν ήταν ιδιαίτερο μυστικό. Απλά αυτή είναι πρώτη φορά που φίλοι και συγγενείς βγαίνουν και την επιβεβαιώνουν. Όπως η Άντζι, η πρώην γυναίκα του Μπόουι, που όταν έπιασε τους δυο τους γυμνούς στο κρεβάτι -να κοιμούνται- πολύ ψύχραιμα τους ρώτησε «Αν θέλουν καφέ». Και όντως πήγε στην κουζίνα και τους έφερε καφέ και φρέσκο χυμό. Ενώ, παρόλο που δεν είπε τίποτε, ήταν σίγουροι ότι μόλις είχαν κάνει σεξ.
Οι δυο σταρ γνωρίστηκαν το 1973 και από τότε έκαναν πολύ παρέα, πηγαίνοντας μαζί (και με τις γυναίκες τους) σε αγώνες μποξ, συναυλίες της Ντιάνα Ρος ή και gay ταινίες.
Ουσιαστικά ο ένας είχε εμμονή με τον άλλο. Και ακόμη και όταν βρισκόντουσαν στο κρεβάτι με άλλους ανθρώπους, όπως την τραγουδίστρια Άβα Τσέρι, ήταν σαν να μην υπήρχαν «Αν και ήμουν μαζί τους στο κρεβάτι πολλές φορές, κατέληγα στην άκρη να βλέπω τους δυο τους να κάνουν σεξ».
dete.gr, 12/7/2012
Η τελευταία αποκάλυψη από την βιογραφία 'Mick: The Wild Life and Mad Genius of Jagger', μετά από την χυλόπιτα που του έριχνε επί δυο χρόνια η Τζολί,είναι ο μακροχρόνιος δεσμός που διατηρούσε ο Μικ Τζάγγερ με τον Ντέιβιντ Μπόουι. Και μάλιστα με συναρπαστικές λεπτομέρειές.
«Όταν αντιλήφθηκαν ότι διατηρώ παράλληλες σχέσεις και με τους δύο, ο Μικ και ο Ντέιβιντ μου έκαναν κάτι περίεργα τηλεφωνήματα στις τρεις τα μεσάνυχτα και με καλούσαν να τους συναντήσω στο κρεβάτι με άλλες 4 υπέροχες μαύρες γυναίκες ή 4 υπέροχους μαύρους άντρες». Αυτό αποκάλυψε στον συγγραφέα της βιογραφίας, Κρίστοφερ Άντερσεν, η Μπέμπε Μπιουελ, μοντέλο του Playboy στα 70s και μετέπειτα μητέρα της Λιβ Τάιλερ.
Προσθέτοντας πως τότε, στα 70s, «Όλοι κοιμόντουσαν με όλους. Κανείς δεν ήταν μονογαμικός».
Η σχέση του 68χρονου ροκά με τον Μπόουι δεν ήταν ιδιαίτερο μυστικό. Απλά αυτή είναι πρώτη φορά που φίλοι και συγγενείς βγαίνουν και την επιβεβαιώνουν. Όπως η Άντζι, η πρώην γυναίκα του Μπόουι, που όταν έπιασε τους δυο τους γυμνούς στο κρεβάτι -να κοιμούνται- πολύ ψύχραιμα τους ρώτησε «Αν θέλουν καφέ». Και όντως πήγε στην κουζίνα και τους έφερε καφέ και φρέσκο χυμό. Ενώ, παρόλο που δεν είπε τίποτε, ήταν σίγουροι ότι μόλις είχαν κάνει σεξ.
Οι δυο σταρ γνωρίστηκαν το 1973 και από τότε έκαναν πολύ παρέα, πηγαίνοντας μαζί (και με τις γυναίκες τους) σε αγώνες μποξ, συναυλίες της Ντιάνα Ρος ή και gay ταινίες.
Ουσιαστικά ο ένας είχε εμμονή με τον άλλο. Και ακόμη και όταν βρισκόντουσαν στο κρεβάτι με άλλους ανθρώπους, όπως την τραγουδίστρια Άβα Τσέρι, ήταν σαν να μην υπήρχαν «Αν και ήμουν μαζί τους στο κρεβάτι πολλές φορές, κατέληγα στην άκρη να βλέπω τους δυο τους να κάνουν σεξ».
21.7.12
ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΣ ΕΥΓΗΡΙΑΣ
Care staff find homophobic elderly hard to deal with - research
By Matthew Backhouse (nzherald.co.nz, 18/7/2012)
Aged care staff working with older gays and lesbians find it challenging to deal with homophobic attitudes and behaviour from other aged care residents, researchers have found.
The Auckland University study involved interviews with 47 staff at seven care facilities in the Auckland region about their views and experiences of caring for older gays and lesbians.
The study, the first of its kind in New Zealand, follows Australian research that found lesbian, bisexual, gay, transgender and intersex residents experienced high levels of unmet needs and fears of discrimination.
"The project is a first for New Zealand and will help to raise awareness of the unique needs of people from sexual minorities as they age," Auckland University nursing researcher Gary Bellamy said.
Staff in the study found it challenging to deal with homophobic attitudes and behaviour from other aged care residents, but said high levels of cognitive impairment among some residents was a mitigating factor.
They said it was important to develop trusting relationships with older gays and lesbians, who had grown up at a time when homosexuality was criminalised and lesbianism was vilified.
Personal privacy was also an consideration, with staff acknowledging the importance of being able to help ensure personal privacy, along with partner involvement in care.
Aged care staff said knowing family members, friends and colleagues who identified as lesbian or gay helped in their ability to empathise with those residents.
They also felt community organisations that advocated on behalf of the older sexual minorities were a valuable resource to draw on.
The findings are being used to develop practice guidelines for staff working in aged care facilities.
The project will be followed a study of the views and experiences of older gay, bisexual and lesbian people and their partners regarding residential aged care.
The study, conducted with help from Massey University and health and social care organisations, was funded by the Rule Foundation, a charitable trust.
By Matthew Backhouse (nzherald.co.nz, 18/7/2012)
Aged care staff working with older gays and lesbians find it challenging to deal with homophobic attitudes and behaviour from other aged care residents, researchers have found.
The Auckland University study involved interviews with 47 staff at seven care facilities in the Auckland region about their views and experiences of caring for older gays and lesbians.
The study, the first of its kind in New Zealand, follows Australian research that found lesbian, bisexual, gay, transgender and intersex residents experienced high levels of unmet needs and fears of discrimination.
"The project is a first for New Zealand and will help to raise awareness of the unique needs of people from sexual minorities as they age," Auckland University nursing researcher Gary Bellamy said.
Staff in the study found it challenging to deal with homophobic attitudes and behaviour from other aged care residents, but said high levels of cognitive impairment among some residents was a mitigating factor.
They said it was important to develop trusting relationships with older gays and lesbians, who had grown up at a time when homosexuality was criminalised and lesbianism was vilified.
Personal privacy was also an consideration, with staff acknowledging the importance of being able to help ensure personal privacy, along with partner involvement in care.
Aged care staff said knowing family members, friends and colleagues who identified as lesbian or gay helped in their ability to empathise with those residents.
They also felt community organisations that advocated on behalf of the older sexual minorities were a valuable resource to draw on.
The findings are being used to develop practice guidelines for staff working in aged care facilities.
The project will be followed a study of the views and experiences of older gay, bisexual and lesbian people and their partners regarding residential aged care.
The study, conducted with help from Massey University and health and social care organisations, was funded by the Rule Foundation, a charitable trust.
20.7.12
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ
ΜΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ (Una giornata particolare / A Special Day, 1977)
Η ξεχωριστή μέρα του τίτλου είναι η 8 του Μάη 1938. Ο φασισμός είναι στο απώγειό του και αυτή τη μέρα ο Χίτλερ επισκέπτεται τη Ρώμη μέσα σ'ένα κλίμα πατριωτικής έξαρσης και φανφαρόνικου μεγαλείου. Είναι όμως και η μέρα που μία απλή νοικοκυρά θα βιώσει μέσα από τον λόγια του "ιδιόρρυθμου" γείτονά της (με τον οποίο θα έρθει τυχαία σε επαφή) την επώδυνη αλλά ελευθερωτική αλήθεια για τον εαυτό της. Μπορεί να ήταν απούσα από το μεγάλο ιστορικό γεγονός της μέρας, ήταν όμως παρούσα στο πιο σημαντικό γεγονός της μέχρι τώρα ανιαρής ζωής της. (cine-art.blogspot.gr)
ΠΛΗΘΟΣ ΓΚΕΪ ΑΘΛΗΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ Ή ΟΤΑΝ ΟΙ ΕΤΕΡΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΥΦΙΣΤΑΝΤΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
'Tons' of Gay Olympic Couples? 2 Australian Athletes Say Yes
Lucas Grindley (advocate.com, 15/7/2012)
Two Australian Olympians who are married have been told they can't room together, and they say that's unfair treatment because of the "tons of gay couples" who can.
Russell and Lauryn Mark are on the Australian shooting team. And they say that normally they room together, but the Herald-Sun reports that the head of mission ordered them to split up or get a hotel outside the Olympic village.
"The stupid part of this, which I have argued to them, is that there are tons of gay couples on the Olympic team who will be rooming together," Russell Mark told the Herald-Sun, "so we are being discriminated against because we are heterosexual."
His wife agreed with that idea.
"I am very frustrated," said Lauryn Mark, according to the Herald-Sun, "because in sport there are a lot of same-sex couples, and it's OK to be partners with someone of the same sex but if you are heterosexual you are penalized."
So who are these "tons" of gay couples in Olympic sports this year? The Advocate has only been able identify a handful of out Olympians who've made it to compete, including Australia's gold-medal winning diver Matthew Mitcham.
Lucas Grindley (advocate.com, 15/7/2012)
Two Australian Olympians who are married have been told they can't room together, and they say that's unfair treatment because of the "tons of gay couples" who can.
Russell and Lauryn Mark are on the Australian shooting team. And they say that normally they room together, but the Herald-Sun reports that the head of mission ordered them to split up or get a hotel outside the Olympic village.
"The stupid part of this, which I have argued to them, is that there are tons of gay couples on the Olympic team who will be rooming together," Russell Mark told the Herald-Sun, "so we are being discriminated against because we are heterosexual."
His wife agreed with that idea.
"I am very frustrated," said Lauryn Mark, according to the Herald-Sun, "because in sport there are a lot of same-sex couples, and it's OK to be partners with someone of the same sex but if you are heterosexual you are penalized."
So who are these "tons" of gay couples in Olympic sports this year? The Advocate has only been able identify a handful of out Olympians who've made it to compete, including Australia's gold-medal winning diver Matthew Mitcham.
19.7.12
18.7.12
ΟΥΚΡΑΝΙΑ. Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΚΡΑΥΓΗ ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ ΤΗΝ ΨΗΦΙΣΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ
Ukrainian Lawmakers Pull Antigay Bill After International Outcry
The Ukrainian parliament cancelled a vote on a “gay gag” bill that would prohibit discussion of homosexuality following protests from the international community.
BY JULIE BOLCER JULY (advocate.com, 6-7-2012)
Lawmakers in the Ukraine pulled a scheduled vote Friday on a controversial bill that would prohibit people from speaking favorably about homosexuality.
All Out, the international LGBT advocacy group, reported on the failure of the bill to advance after Ukrainian leaders heard criticism from human rights advocates and key European officials. Advocates against the law delivered a petition on Thursday with 120,000 signers to Ukrainian authorities at the European Union and Council of Europe.
The Ukraine aspires to join the European Union, a status that would require the former Soviet republic to abide by legal standards in accordance with Europe. Law 8711, as the proposed legislation is known, would put the Ukraine in conflict with those standards.
“Law 8711 would make it illegal to ‘spread homosexuality' by ‘holding meetings, parades, actions, demonstrations and mass events aiming at intentional distribution of any positive information about homosexuality’ and imposes penalties of fines and up to five years imprisonment,” according to a news release from All Out. “Fines and even time in prison would apply to a journalist who publishes a positive article about a gay person, a writer who features a lesbian character on TV or a teacher who publicly supports human rights for gay people in the classroom.”
Last weekend, Elton John denounced the measure during a concert in Kiev. The work of the Elton John AIDS Foundation would be hindered by the legislation in the country. He also met with a gay rights leader who was brutally beaten in May after official fears of rightwing extremists led to the cancellation of a Pride celebration.
The decision to shelve the bill represents a victory for gay rights campaigners and sends a message to other nations in the region, which has seen a backsliding in democratic freedoms. Last month, 50 Democratic members of the U.S. House of Representatives wrote to Hungary’s prime minister in protest of the homophobic and anti-Semitic stances adopted by the far-right political party, Jobbik.
“Above all, this is a victory for our partners in Ukraine,” said Andre Banks, co-founder and executive director of All Out. “Together we are sending a strong message to the other governments of Eastern Europe. Support for anti-gay laws embolden extremists at the expense of lucrative European ambitions."
Lawmakers could consider the bill again during a short period of time in September.
The Ukrainian parliament cancelled a vote on a “gay gag” bill that would prohibit discussion of homosexuality following protests from the international community.
BY JULIE BOLCER JULY (advocate.com, 6-7-2012)
Lawmakers in the Ukraine pulled a scheduled vote Friday on a controversial bill that would prohibit people from speaking favorably about homosexuality.All Out, the international LGBT advocacy group, reported on the failure of the bill to advance after Ukrainian leaders heard criticism from human rights advocates and key European officials. Advocates against the law delivered a petition on Thursday with 120,000 signers to Ukrainian authorities at the European Union and Council of Europe.
The Ukraine aspires to join the European Union, a status that would require the former Soviet republic to abide by legal standards in accordance with Europe. Law 8711, as the proposed legislation is known, would put the Ukraine in conflict with those standards.
“Law 8711 would make it illegal to ‘spread homosexuality' by ‘holding meetings, parades, actions, demonstrations and mass events aiming at intentional distribution of any positive information about homosexuality’ and imposes penalties of fines and up to five years imprisonment,” according to a news release from All Out. “Fines and even time in prison would apply to a journalist who publishes a positive article about a gay person, a writer who features a lesbian character on TV or a teacher who publicly supports human rights for gay people in the classroom.”
Last weekend, Elton John denounced the measure during a concert in Kiev. The work of the Elton John AIDS Foundation would be hindered by the legislation in the country. He also met with a gay rights leader who was brutally beaten in May after official fears of rightwing extremists led to the cancellation of a Pride celebration.
The decision to shelve the bill represents a victory for gay rights campaigners and sends a message to other nations in the region, which has seen a backsliding in democratic freedoms. Last month, 50 Democratic members of the U.S. House of Representatives wrote to Hungary’s prime minister in protest of the homophobic and anti-Semitic stances adopted by the far-right political party, Jobbik.
“Above all, this is a victory for our partners in Ukraine,” said Andre Banks, co-founder and executive director of All Out. “Together we are sending a strong message to the other governments of Eastern Europe. Support for anti-gay laws embolden extremists at the expense of lucrative European ambitions."
Lawmakers could consider the bill again during a short period of time in September.
ΚΙΝΑ. ΣΕ ΑΝΟΔΟ ΟΙ ΓΑΜΟΙ "(ΑΛΛΗΛΟ)ΚΑΛΥΨΗΣ"
CHINA. Attitudes towards homosexuality
Gay marriage gone wrong
The Economist | SHANGHAI, 17/7/2012
ZHEN AI used a conventional method to uncover the truth about her husband’s “business trips”. She logged on to his computer. But what Ms Zhen, who was three months pregnant at the time, found was beyond her imaginings. She saw photos of her husband in some of China’s most exotic settings—Tibet, Hangzhou and Yunnan province—with another man. The pictures of them together in bed were particularly devastating.
Ms Zhen, who is now 30 years old and prefers to use a pseudonym, is one of an estimated 16m straight women who are married to gay men in China. Zhang Beichuan, a scholar, estimates that more than 70% of gay men marry straight women. Using census data from 2011, Mr Zhang estimates that somewhere between 2-5% of Chinese men over the age of 15 are gay, or between 11m and 29m. The women who marry them are known as tongqi, which might be translated as “homo-wife”, using “homo-” for same.
Tolerance is on the rise in major cities. Shanghai had its fourth Pride festival in June. Earlier this month the national ministry of health announced that lesbians will be permitted to donate blood.
Yet intolerance still prevails. Homosexuality was only removed from the health ministry’s list of mental illnesses in 2001. In rural regions, the belief that homosexuality is a treatable disease is still widespread.
It did not occur to Ms Zhen that her husband could be gay, though there were signs. She recalls inadvertently resting her hand on his arm during a movie date. “I felt him flinch, but he endured it”, she says. Though confused by his lack of intimacy, she found his considerate nature to be endearing. She hoped the passion would grow after he proposed. What followed instead was an icy marriage, frequent business trips and a perfunctory sex life.
After finding the photos, Ms Zhen found temporary solace in an online tongqi support group. Luck again abandoned her. This month, her signature joins 50 others on an open letter accusing the website tongqijiayuan.com of scamming its members out of 90,000 yuan ($14,000) in total. Ms Zhen lost 2,000 yuan. “We’ve realised [the site’s] owners were taking advantage of our fragile emotions and low social status,” the joint letter reads.
It is especially difficult for Chinese men to come out to their families. Traditional beliefs about the importance of maintaining bloodlines permeate society, which regards homosexuality as unfilial. Yang Shaogang, a Shanghai-based lawyer who specialises in tongqi cases, counselled five women last year after they contracted HIV from their husbands. The only way to prevent this sort of tragedy from befalling such women, he says, is calling for more tolerance so gay men won’t feel forced to enter marriage in the first place.
In recent years some have found a solution, of sorts. Chinagayles.com, a website with some 153,000 members, helps gay men meet lesbian women for matrimonial purposes. Individuals upload personal details, such as monthly income, hobbies and Zodiac signs. Some seek cohabitation without sexual contact. Others want children.
Zhuang Xiang, a 30-year-old accountant from Shanghai, came to understand why he was drawn to boys when he was 17. On flicking through a gay comic book in a shop, he had his great “a-ha!” moment. He met his boyfriend in 2004. And then he married his lesbian wife in 2009. He and his wife don’t live together, but they visit each other’s parents once a week. Mr Zhuang even keeps some of her clothes on display at home, in case of unannounced visitors.
Mr Zhuang says he is lucky to live in a big city like Shanghai, where such a solution is possible. But he wants to live in a country where gay men are accepted. His parents have started to talk about a grandchild. Mr Zhuang and his lesbian wife will likely get a forged certificate of infertility. Keeping up the appearance of their marriage feels like a never-ending battle, he says. But sometimes lies are more sensible than the truth.
Gay marriage gone wrong
The Economist | SHANGHAI, 17/7/2012
ZHEN AI used a conventional method to uncover the truth about her husband’s “business trips”. She logged on to his computer. But what Ms Zhen, who was three months pregnant at the time, found was beyond her imaginings. She saw photos of her husband in some of China’s most exotic settings—Tibet, Hangzhou and Yunnan province—with another man. The pictures of them together in bed were particularly devastating.
Ms Zhen, who is now 30 years old and prefers to use a pseudonym, is one of an estimated 16m straight women who are married to gay men in China. Zhang Beichuan, a scholar, estimates that more than 70% of gay men marry straight women. Using census data from 2011, Mr Zhang estimates that somewhere between 2-5% of Chinese men over the age of 15 are gay, or between 11m and 29m. The women who marry them are known as tongqi, which might be translated as “homo-wife”, using “homo-” for same.
Tolerance is on the rise in major cities. Shanghai had its fourth Pride festival in June. Earlier this month the national ministry of health announced that lesbians will be permitted to donate blood.
Yet intolerance still prevails. Homosexuality was only removed from the health ministry’s list of mental illnesses in 2001. In rural regions, the belief that homosexuality is a treatable disease is still widespread.
It did not occur to Ms Zhen that her husband could be gay, though there were signs. She recalls inadvertently resting her hand on his arm during a movie date. “I felt him flinch, but he endured it”, she says. Though confused by his lack of intimacy, she found his considerate nature to be endearing. She hoped the passion would grow after he proposed. What followed instead was an icy marriage, frequent business trips and a perfunctory sex life.
After finding the photos, Ms Zhen found temporary solace in an online tongqi support group. Luck again abandoned her. This month, her signature joins 50 others on an open letter accusing the website tongqijiayuan.com of scamming its members out of 90,000 yuan ($14,000) in total. Ms Zhen lost 2,000 yuan. “We’ve realised [the site’s] owners were taking advantage of our fragile emotions and low social status,” the joint letter reads.
It is especially difficult for Chinese men to come out to their families. Traditional beliefs about the importance of maintaining bloodlines permeate society, which regards homosexuality as unfilial. Yang Shaogang, a Shanghai-based lawyer who specialises in tongqi cases, counselled five women last year after they contracted HIV from their husbands. The only way to prevent this sort of tragedy from befalling such women, he says, is calling for more tolerance so gay men won’t feel forced to enter marriage in the first place.
In recent years some have found a solution, of sorts. Chinagayles.com, a website with some 153,000 members, helps gay men meet lesbian women for matrimonial purposes. Individuals upload personal details, such as monthly income, hobbies and Zodiac signs. Some seek cohabitation without sexual contact. Others want children.
Zhuang Xiang, a 30-year-old accountant from Shanghai, came to understand why he was drawn to boys when he was 17. On flicking through a gay comic book in a shop, he had his great “a-ha!” moment. He met his boyfriend in 2004. And then he married his lesbian wife in 2009. He and his wife don’t live together, but they visit each other’s parents once a week. Mr Zhuang even keeps some of her clothes on display at home, in case of unannounced visitors.
Mr Zhuang says he is lucky to live in a big city like Shanghai, where such a solution is possible. But he wants to live in a country where gay men are accepted. His parents have started to talk about a grandchild. Mr Zhuang and his lesbian wife will likely get a forged certificate of infertility. Keeping up the appearance of their marriage feels like a never-ending battle, he says. But sometimes lies are more sensible than the truth.
17.7.12
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΑ ΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΑΒΗ
Γυναίκες στα ράφια του μανάβη
του Αντώνη Νικολή
του Αντώνη Νικολή
ΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ ΣΩΣΤΑ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ 21ου, όπως αριθμούσαν τότε τους αιώνες, ή περίπου στο δικό μας 1ο προ καταστροφής (1st b. c.), το πιθανότερο στα μέσα του. Το εύρημα μας το προσκόμισε εδώ η καλή συνάδελφος της Εφορείας Εναλίων, η Μαρία η Τσίρος, (τη θυμάσαι, εκείνη με τις πολύ ανοιχτές πλάτες), από καταδύσεις της βορειοδυτικά στη βραχονησίδα του Λυκαβηττού -με μια επιφύλαξη μόνο να ελέγξουμε ξανά τις συντεταγμένες- στη θέση Σεπόλια ή ίσως Πατήσια. Αγαθή τύχη -εκτιμώ- διαφύλαξε το εύρημά μας, ένα DVD-Rom τυλιγμένο σε νάιλον και «χτισμένο» μέσα σε κύβο μπετόν. Προφανώς θα παράπεσε στο τσιμέντο πριν από την πήξη του, ποιος ξέρει από ποια απροσεξία του ή της κατόχου του.
Πρόκειται για μία συρραφή αποσπασμάτων από τηλεοπτικά προγράμματα -υποθέτω. Κάποιος έφτιαξε κάτι σαν αρχείο εμφανίσεων μιας γυναίκας, δεν αποκλείεται δημοσίου προσώπου. Ακκίζεται μαζί με μερικές άλλες αλλά και με άντρες, νέους ή νεάζοντες και αυτούς, αναλόγου ήθους ή επιπέδου δε μου διαφεύγει, απλώς κάνω μία παρατήρηση περί την ενδυμασία τους, σχετική με τις διαφορές τότε στα δύο φύλα, είναι και ο λόγος που σου γράφω, -αλλά ας βάλω μία τάξη.
Κατ’ αρχάς τον ήχο, ολότελα σβησμένο ή με σοβαρές αλλοιώσεις, τον επαναφέραμε κάπως, και μ’ ένα μελετητή χειλέων (lip-reader) καταφέραμε να διαβάσουμε τα λεγόμενα των προσώπων. Θλιβερές κοινοτοπίες, φλυαρίες, κυρίως ιαχές βλακείας, αλλά αυτά δε μας εξέπληξαν, υπάρχει πολλή βιβλιογραφία αναφορικά με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο τότε. Είναι η εποχή, να σου θυμίσω επίσης, που ομιλούν εκείνα τα καημένα ύστερα νεοελληνικά, τα διανθισμένα με αγγλικές λέξεις, σαν για να τα ζωντανέψουν.
Ε, λοιπόν, το ακατανόητο είναι το εξής, καλέ μου φίλε. Οι εικονιζόμενες στο εν λόγω ντοκουμέντο γυναίκες, ανεξαρτήτως καιρού, -στο μεσογειακό κλίμα διατηρούνταν ακόμα κάπως ευδιάκριτες οι εποχές- βρέξει χιονίσει είναι πάντοτε ντυμένες ελαφρά, καλοκαιρινά: μπλουζάκια με λεπτές τιράντες στις γυμνές πλάτες και τους ώμους, ανάλαφρα υφάσματα, πέδιλα με στενή σόλα και ελάχιστους δερμάτινους ιμάντες, ποδαράκια χαλαρότατα τυλιγμένα σε κάτι που θυμίζει παπούτσι. Δίπλα τους, μπορεί εξίσου φαιδροί και οι αρσενικοί (και ορισμένοι να εκθέτουν τα γραμμωμένα μπράτσα – στήθη τους με εφαρμοστές βαμβακερές φανέλες), όμως στην πλειονότητά τους ετούτοι φοράνε μακρομάνικα, φοράνε σακάκια, μακριά ζεστά παντελόνια, παπούτσια με κάλτσες. Υπάρχει σκηνή, να φανταστείς, που η κυρία περπατάει και συζητάει με μία άλλη στο ύπαιθρο (σε κάτι που μοιάζει με κακόμοιρο αλσύλλιο), αμφότερες εντωμεταξύ καλοκαιρινές, ενώ οι περαστικοί ένα γύρο προβάλλουν με σκουφιά και βαριά πανωφόρια. Να απορείς ποια εσωτερική θέρμη τις ζεσταίνει, σε βαθμό να μη σκάει ούτε ένα ελάχιστο τρεμούλιασμα στις άκριες των χειλιών τους…
Εικάζω, φίλε μου, ότι ήταν καιρός που όχι μόνο τα ενεργοβόρα θερμοκήπια παρήγαν μες στο καταχείμωνο ντομάτες, μελιτζάνες, κολοκυθάκια, αλλά και οι θηλυκοί άνθρωποι εξέθεταν το κορμί τους, την πραμάτεια τους, αναλόγως. Πληθωριστικά θέλγητρα, δολώματα για αναπαραγωγή βέβαια (και για τα συνήθη συμπαρομαρτούντα της αναπαραγωγής, το γάμο κι ό,τι εννοούσαν τότε με τη φράση: κοινωνική αποκατάσταση), -την αθώα σεξουαλική απόλαυση την προφασίζονταν μόνο.
Ελπίζω εσύ τουλάχιστον να μη μου καταλογίζεις μισογυνισμό ή έστω ότι μεροληπτώ, γιατί τάχα προέρχομαι από μονοφυλετική αντρική οικογένεια.
Αγαπώ τους πατεράδες μου, και προφανώς κάθε ειρμός των εικόνων της παιδικής μου ζωής είναι γεμάτος από τους δυο τους, από τις άναρθρες χαρές, τα χουρχουρητά τους φέρ’ ειπείν, όταν ξύπναγα ανάμεσά τους τα νωχελικά κυριακάτικα πρωινά, όταν τους περίμενα στον καναπέ με τα παιχνίδια μου εγώ, εκείνοι σκυφτοί στον πάγκο της κουζίνας, με τα γέλια, με τα τραγούδια τους, να ετοιμάσουν το εντυπωσιακά ποικίλο σε αλμυρά και σε γλυκά πρόγευμά μας, όμως αγαπούσα πολύ και τις γιαγιάδες και τις θειες, με τα επιφωνήματα, τα ξεφωνητά τους όταν μ’ έβλεπαν στην πόρτα τους, όταν με σήκωναν, μ’ έσφιγγαν στους ζεστούς κόρφους –οι μέρες οι γιορτινές έχουν πάντοτε τη μυρωδιά του στήθους τους-, όπως αγαπώ και τη σύντροφό μου βέβαια, τις γυναίκες εν γένει.
Ο πληθυσμός στο σύνολό του -να πω σωστότερα-, όχι μόνο οι γυναίκες, απλώς οι παλαιές εκείνες γυναίκες, ως πιο ευεπίφορες σε ζητήματα οικιακής οικονομίας και οικογενειακού προγραμματισμού (λόγω αγωγής, όχι οπωσδήποτε λόγω φύσεως), στις δεκαετίες πριν από την καταστροφή υπήρξαν περισσότερο τα ενεργούμενα της συσσωρευμένης από αιώνες αδράνειας: των μονοθεϊστικών θρησκειών, των προκαταλήψεων, των στερεοτύπων… (Μα να έχουν φτάσει στο χείλος του γκρεμού, και να πριμοδοτούν ακόμα την πολύτεκνη ετεροφυλετική οικογένεια! Αυτό το απλούστατο, και όμως, από μικρό παιδί που το διαβάζω στα βιβλία της ιστορίας και που προσπαθώ να το χωνέψω, πίστεψέ με δεν μπορώ…)
Τι να τα λέμε πάλι…
Ήταν έξι δισεκατομμύρια εκείνοι οι άνθρωποι, έπρεπε επειγόντως να μειωθούν στα τέσσερα, σταδιακά στα τρία, κι αντί γι’ αυτό, φτάσανε τα δώδεκα… Τι να σου κάνει έπειτα και η καταστροφή… Κι εδώ που τα λέμε, άργησε.
Τα φιλιά μου, καλέ μου φίλε, σ’ εσένα, στον σύντροφο και στην κορούλα σας, τη μικρούλα Ίριδα.
Μάκης Πανώριος (επιμ.): Το ελληνικό φανταστικό διήγημα, τόμος στ' (Αίολος, 2012)
Μάκης Πανώριος (επιμ.): Το ελληνικό φανταστικό διήγημα, τόμος στ' (Αίολος, 2012)
16.7.12
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
