ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ 62

μοντέλο: Theo Markopoulos

φωτογραφία: Cesar de Lupe

ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΝΤΕΚΛΑΝ ΝΤΟΝΕΛΑΝ

Declan Donnellan and Nick Ormerod

Ντέκλαν Ντόνελαν: Στο μυαλό του «πατέρα» της πόρνης

Κατερίνα Ι. Ανέστη (athensvoice.gr, 12-12-2012)

Σκηνοθετεί στον κινηματογράφο τον Ρόμπερτ Πάτινσον και την Ούμα Θέρμαν και θριαμβεύει στις παγκόσμιες σκηνές ανεβάζοντας την πιο τολμηρή και αληθινά εφηβική Πόρνη που είδαμε ποτέ. Ο Ντέκλαν Ντόνελαν, ιδρυτής των Cheek by Jowl, έρχεται στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών με το «Κρίμα που είναι πόρνη».

H Aνναμπέλλα (η ηρωίδα του «Κρίμα που είναι πόρνη») είναι ερωτευμένη με τον αδελφό της Τζοβάνι και αυτός την αγαπά εμμονικά, καταστροφικά. O αιμομεικτικός, εφηβικός έρωτας για τον οποίο έγραψε ο Τζον Φορντ το 1633 ξεπερνώντας τα όρια που είχε θέσει ο Σέξπιρ με τον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» γίνεται στα χέρια του Ντέκλαν Ντόνελαν μια εκρηκτική παράσταση που ενσωματώνει όλη την εφηβική μανία, αλλά και την υποκρισία της θεοκρατούμενης κοινωνίας. Η Aνναμπέλλα του είναι έφηβη, αγγελικής μορφής, έχει το στιλ της Κέιτ Μος, χορεύει σαν τη Μαντόνα, λατρεύει το αίμα και έχει πάνω από το κρεβάτι μια αφίσα του «True Blood».

Η πόρνη και… ο βρικόλακας

Ο έρωτας της Ανναμπέλα και του Τζοβάνι, όπως τον σκηνοθετεί ο Ντόνελαν, δεν είναι μόνο εφηβικός και απολύτως μοντέρνος – κοίτα έξω στο δρόμο τις εφηβικές παρέες και θα τους αναγνωρίσεις. Είναι ένας έρωτας βρικόλακας. Κυριολεκτικά. Εξού και το κλείσιμο του ματιού με την αφίσα του «True Blood» στον τοίχο.

Οι Cheek by Jowl, γοητευμένοι από το άγουρο και το σκοτεινό, το βαθιά ερωτικό, δημιουργούν ένα δίπτυχο θεάτρου και κινηματογράφου προκαλώντας παραλήρημα στο διεθνή τύπο. Δεν κινδυνεύουν από τις αρνητικές κριτικές, αν και ο Ντόνελαν έχει δηλώσει πως συμφωνεί με τον Τσέχοφ: «Μια κακιά κριτική πονάει για δυο μέρες, αλλά μετά το ξεχνάς...».

Ποιος είναι ο δαιμονικός Ντόνελαν;
Αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο, όταν είδε σε ηλικία 16 ετών τον «Δρ Φάουστ» στο Δουβλίνο και το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» από τον Πίτερ Μπρουκ στο Λονδίνο. Το μόνο που έχασε με την ενασχόλησή του με την τέχνη ήταν «η περιφέρεια της μέσης του».

Θεωρεί πως το τραγούδι που έχει καθορίσει τη ζωή του είναι το «Moonriver», πιστεύει πως κατά βάθος είναι ένας έξαλλος επαγγελματίας παίκτης ράγκμπι και το μόνο έργο τέχνης που θα ήθελε να έχει στην κατοχή του είναι το «Τhe Calling of St Matthew» του Καραβάτζιο, «επειδή έχει χρήματα, τον Χριστό, αλκοόλ, γυμνασμένα πόδια, και λύτρωση... όπως τα έργα της τελευταίας περιόδου του Σέξπιρ!».

Το σαγόνι και το μάγουλο

Η Αφροδίτη Παναγιωτάκου, εκτελεστική υποδιευθύντρια της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών και διευθύντρια επικοινωνίας και marketing, είχε συνεργαστεί με τον Ντόνελαν και τον Όρμεροντ όταν ζούσε στο Λονδίνο. Με την ιδιότητα του «ανθρώπου για ό,τι χρειαστεί...».

Τι θυμάται από τους ιδρυτές των Cheek by Jowl;
- «Είναι πραγματικά αυτό που λέει και ο τίτλος της θεατρικής τους ομάδας “Cheek by Jowl”: το σαγόνι και το μάγουλο. Απολύτως κοντά, συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Ο Ντέκλαν είναι εκρηκτικός, ξεχειλίζει από συναίσθημα, φωνάζει, ενώ ο Νικ είναι ο απόλυτος εκπρόσωπος του δαρβινικού ορθολογισμού, μιλάει και κάνεις προσπάθεια για να τον ακούσεις. Βασικό προσόν του Ντέκλαν είναι ότι ενώ διεκδικεί την απόλυτη αφοσίωση των συνεργατών του, απαιτεί το συνολικό δόσιμό τους, όλη την ενέργεια και τη σκέψη τους, χωρίς να είναι ποτέ σαδιστής. Δεν είναι μια εκδικητική ντίβα, αν και σίγουρα είναι ντίβα.

Δεν θα ξεχάσω εκείνη τη βραδιά που ήθελαν να μείνουν ξάγρυπνοι επειδή θα πετούσαν για την Αυστραλία και ήθελαν να γλιτώσουν το jet lag. Eμφανίστηκαν σπίτι μου με γλυκά, φαγητά, ταινίες, για να περάσουμε μαζί το βράδυ και να φύγουν το πρωί για το αεροδρόμιο. Ο Ντέκλαν Ντόνελαν είναι ένας καλλιτέχνης τρομερά διεθνής, μπορεί να συνομιλήσει με φυλές όλου του κόσμου.

Επειδή τον συγκινεί το ταμπεραμέντο (άλλωστε και ο ίδιος έχει ιρλανδικό αίμα) ταιριάζει απόλυτα με του Ρώσους, με τους οποίους συνεργάζεται άψογα. Του αρέσει πολύ να δουλεύει με Ρώσους ηθοποιούς. Ανυπομονώ να τους υποδεχθώ στην Αθήνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς αυτοί μας υποδέχονταν στο σπίτι τους, με τον υπέροχο κήπο που περνούσες το φράχτη και νόμιζες ότι είσαι στο Howards End…»

---

Info: Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, Λεωφ. Συγγρού 107, 210 9005.800 18-22/12, 20.30. Κεντρική Σκηνή. € 15, 18, 28. 10, 12, 15 (μειωμένο)

Η ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ

Αντώνης Νικολής: Δεν μου αρέσει το γεροντίστικο προοδευτιλίκι

Δημήτρης Μαστρογιαννίτης (athensvoice.gr, 12-12-2012)

Το πρώτο του μυθιστόρημα «Διονυσία»(εκδ. Το Ροδακιό) μας σύστησε ένα συγγραφέα που γράφει σε εξαιρετικά ελληνικά. Για να αποδειχτεί στη συζήτηση πως, όπως η ηρωίδα του Διονυσία δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τον εαυτό της και την κοινωνία, έτσι κι ο ίδιος δεν φοβάται ν’ αναμετρηθεί με τους κακούς δαίμονες της ελληνικής πραγματικότητας.
Η συγγραφή της «Διονυσίας» ποιες ανάγκες σας ήρθε να καλύψει;
- Πριν από τη «Διονυσία» είχα γράψει θεατρικά έργα. Οπότε η πρώτη ανάγκη σχετιζόταν με τη φόρμα – να καταπιαστώ με μια διαφορετική οικονομία κειμένου. Η δεύτερη, με το περιεχόμενο. Έμοιαζε με μύηση στον πολύ βαθύ φόβο να βρεθώ στην πλήρη ανέχεια, στην πιο ακραία θέση που μπορεί να βρεθεί κάποιος. Η Διονυσία είναι ο άνθρωπος που έχει χάσει την ουσία από τη ζωή του. Της έμεινε μόνο το τσόφλι. Κι επίσης, γιατί δεν έχει νόημα πια γι’ αυτήν το να σωθεί, το ότι θα ακολουθήσει μοιραία το δρόμο που οδηγεί στην έξοδο.

Πίσω από την ηρωίδα κρύβεται κάποιο υπαρκτό πρόσωπο;
- Ναι, κάποτε, πριν 6-7 χρόνια, εδώ στην Αθήνα, στην Τοσίτσα συγκεκριμένα, έπεσα σε μια Διονυσία, και η εικόνα της με στοίχειωσε – παντού έλεγα πως στο πρόσωπό της συνάντησα την απόλυτη δυστυχία. Ήταν τοξικομανής και σε ακραίο στάδιο φθίσης. Την είδα, σοκαρισμένος άνοιξα το πορτοφόλι μου, της έδωσα όσα χρήματα κουβάλαγα πάνω μου. Το βλέμμα της μου έγινε έμμονη ιδέα, απαιτούσε να υπάρξει ηρωίδα κάποιας ιστορίας μου. Αυτή, η πραγματική… Διονυσία, είναι που επέβαλε το φύλο της στον πρωταγωνιστή του κειμένου. Οι ήρωές μου είναι συνήθως άντρες. Αυτή έβαλε και το καρφί να κρεμάσω το πρώτο μυθιστόρημά μου.

Πολύ πριν η ηρωίδα του βιβλίου σας συναντηθεί με την πραγματική «Διονυσία» έχει κάνει επιλογές, που νομίζω δύσκολα μπορούν να γίνουν κατανοητές από μικροαστές αναγνώστριες.
- Αυτό, αν συμβαίνει, συμβαίνει γιατί δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί ένας Έλληνας που δεν «αντρώθηκε» σε τουριστικό τόπο πόσο δραστική είναι η επίδραση του τουρισμού σ’ αυτό που ονομάζουμε πολιτιστική ταυτότητα για τους κατοίκους αυτών των περιοχών. Είμαι παιδί του τουρισμού, γεννήθηκα και έζησα/ζω στην Κω, και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Εξάλλου τουριστικός τόπος σημαίνει ότι εκεί επιτέλους υπάρχει και κάποια λιγότερο κρατικοδίαιτη οικονομική δραστηριότητα.

Πρόκειται για μια κοινωνική εμπειρία πιο ανοιχτή στα αιτήματα του σύγχρονου κόσμου. Αυτό το άνοιγμα στον κόσμο η Διονυσία, βέβαια, το αντιλαμβάνεται μόνο διαισθητικά και επιπλέον δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο άντρας με τον οποίο θα αποδράσει από την πνιγηρή της καθημερινότητα είναι αμφισεξουαλικός – η κατανόηση των ερωτικών επιλογών του είναι αυτή που την διαφοροποιεί τελείως από τους Ελληναράδες ομοφοβικούς σύζυγο και γιους της (ο οποίος σύζυγός της δεν είναι ντόπιος νησιώτης).

Γιατί μου υπογραμμίζετε τόσο το ομοφοβικός;
- Γιατί, κατά τη γνώμη μου, η λυδία λίθος στις σημερινές δημοκρατίες είναι η στάση τους απέναντι στους ομοφυλόφιλους. Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που θεσπίζει και κατοχυρώνει την αναφαίρετη ατομικότητα. Η Ελλάδα σήμερα είναι μια καθυστερημένη χώρα και σε παρακμή, όχι γιατί κάνει αυτά που λέει ο Πειραιώς, αλλά γιατί δεν τα νομιμοποιεί. Το γεγονός πως η Γερμανία έχει σήμερα έναν ανοιχτά ομοφυλόφιλο αντικαγκελάριο, έναν υπουργό με κινητικά προβλήματα… δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε, όταν ψάχνουμε τις αιτίες που αυτή η χώρα έχει τη σημερινή θέση της στον κόσμο. Έχει απαλλαγεί από οπισθοδρομικά στερεότυπα.

Ενώ αντίθετα η Ελλάδα…
- Η ελληνική κοινωνία κάπου στο ’80 εγκατέλειψε τον εαυτό της. Μετά λες και πέρασαν οι μπουλντόζες και ισοπέδωσαν τα πάντα. Μια μπουλντόζα είναι ο κρατισμός στην οικονομία. Δεύτερη τα τηλεοπτικά κανάλια. Τρίτη το γεγονός πως η Αθήνα διαχύθηκε και έγινε όλη η Ελλάδα. Όλη η χώρα είναι σπαρμένη μικρές, μικρότερες Αθήνες. Η κυριαρχία των κατ’ ευφημισμόν αριστερών που κρύβουν και συντηρούν την οπισθοδρόμηση  – παρεμπιπτόντως από αυτούς μόνο δέχτηκε επικρίσεις το βιβλίο.

Οι στερεότυπες αντιλήψεις στα πάντα: από την πολιτική μέχρι τη σεξουαλικότητα. Η επικράτηση των αγράμματων – διάβαζα τις προάλλες ένα άρθρο γνωστού συγγραφέα και μέτρησα 7 λανθασμένες χρήσεις επιθέτων, ίσως γιατί θεωρεί πως αρκούν μερικές σπουδαιοφανείς κυνικές ατάκες για να δικαιολογηθούν τόσα λάθη. Η ελληναράδικη δοκησισοφία που μπορεί να ξιπάζεται με φράσεις όπως «εμένα, λοιπόν, δεν μου αρέσουν τα χρυσάνθεμα, προτιμώ τις παπαρούνες», κι ας μιλάει για τα χρυσάνθεμα του Βαν Γκογκ ή με μεταμοντέρνες μαϊμουδιές του τύπου: «Θέλω να δω τις Τρεις αδελφές στο θέατρο, αλλά δεν θέλω με τίποτα να ακούσω το λόγο του Τσέχοφ»,  απλώς βροντοφωνάζουν το «είμαστε μια κατεστραμμένη κοινωνία».

Οι Έλληνες συμπεριφερόμαστε σαν μετανάστες που ήρθαμε εδώ να βγάλουμε λεφτά, που αδιαφορούμε για το πώς και το τι θα αφήσουμε πίσω μας, γιατί δήθεν μετά θα φύγουμε. Να πάμε πού; Υπάρχει μια φράση στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι πολύ ταιριαστή μ’ αυτό που ζούμε: «Είμαστε μία χώρα δίχως ηγέτιδα κοινωνική ομάδα». Αυτή η έλλειψη ξεσηκώνει την ακραία λαϊκίστικη λαίλαπα, δεξιά και αριστερή. Ευτυχώς συμφέρει ακόμα τους Ευρωπαίους να υπάρχουμε ως κράτος, γιατί αλλιώς…

Σε ποια γενιά λογοτεχνών πιστεύετε πως ανήκετε;
- Στη γενιά του ’80. Θέλω να έχω την ηλικία μου, δεν μου αρέσει να νεάζω. Είμαι ένας συντηρητικός άνθρωπος πενήντα τριών ετών, που σέβεται το ότι πρέπει να αφήνουμε χώρο για τους νέους. Δεν μου αρέσει καθόλου το γεροντίστικο προοδευτιλίκι. Σιχαίνομαι το λαϊκισμό σε οποιαδήποτε μορφή και μισώ αυτό που ονομάζεται λαοφιλές στην Ελλάδα. Είναι καρκίνωμα και μακάρι να τελειώσουμε κάποτε μαζί του. Έχω βαρεθεί να διαβάζω δηλώσεις καλλιτεχνών που κολακεύουν τον κόσμο και συγχρόνως κλαίνε για τις υπό κατάργηση επιχορηγήσεις.  Μου θυμίζουν τους τυφλούς της Ζακύνθου. Αυτοί που έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται είναι όσοι πραγματικά πεινάνε. Κι εγώ μιλάω έτσι γιατί δεν πεινάω. Δεν ξέρω πώς θα μιλούσα αν δεν είχα να φάω.

Είναι το «πάπλωμά» σας η συγγραφή;
- Έκανα τα πάντα προκειμένου να είμαι ένας κανονικός άνθρωπος. Όταν διαβάζω λογοτεχνία, νιώθω μόνο συμπόνια γι’ αυτόν που τη γράφει, γι’ αυτό και ανέκαθεν με τρόμαζε. Τη σεξουαλικότητά μου την αποδέχτηκα στα 16, την ιδιότητα του συγγραφέα στα 42. Ξεκίνησα να σπουδάζω ιατρική, όμως με ρούφηξε η γλώσσα, βρέθηκα στη φιλολογία, στη συνέχεια έκανα μαθήματα. Δεν ξέρω αν είναι πάπλωμα, αλλά μετά και το φροντιστήριο και το θέατρο θέλω να ασχοληθώ μόνο με την πεζογραφία. Της έχω αφοσιωθεί απερίσπαστος.

Να ασχοληθώ με την οικονομία της αφήγησης στην πρόζα. Κουβαλάω μια διδαχή από τον παππού μου, τον Αντώνη Νικολή. Ήταν δάσκαλος, κυνηγήθηκε για τα αριστερά του φρονήματα. Όταν έφτασε στο τελευταίο πλατύσκαλο, γύρισε και κοίταξε τη ζωή του και του άρεσε αυτό που έβλεπε. Αν ήξερα πως θα πεθάνω σε κάνα δυο χρόνια ίσως να μην με ένοιαζε τόσο το τι κάνω τώρα. Αλλά αν πρόκειται να ζήσω περισσότερο, ελπίζω να έχω το δικό του καλό γήρας: να αναλογίζομαι τη ζωή μου και να την υπολήπτομαι. Όχι για την υστεροφημία, το μετά θάνατον είναι πολύ χαζή ματαιοδοξία.

Τι θετικό έχει που ξεκινήσατε ως μυθιστοριογράφος σ’ αυτή την ηλικία;
- Πως ξέρω κάπως καλύτερα ποιος είμαι και το τι θέλω. Πως δεν είμαι τόσο φοβισμένος. Πως έχω λίγο περισσότερες εμπειρίες. Ότι καταλαβαίνω καλύτερα την άποψη του άλλου και άρα γίνομαι πιο διαλλακτικός. Ότι ξέρω τι σημαίνουν οικονομία, κυριολεξία, ακρίβεια: η τυραννία της σωστής λέξης – έλεγε ο Μαρκ Τουέιν «η διαφορά μεταξύ της απολύτου σωστής λέξης και της αμέσως επόμενης είναι παρόμοια με τη διαφορά της αστραπής και της πυγολαμπίδας».

Έχω λιγότερο άγχος με το χρόνο, κι αυτό μου δίνει την πολυτέλεια να βασανίζομαι πάνω σε μια παράγραφο με τις ώρες. Η εμπειρία μου στην εκπαίδευση της γλώσσας με βοήθησε να ξεχωρίσω τη ρητορική από τη λογοτεχνία. Ο ρήτορας επιλέγει τις «ωραίες» λέξεις, ο λογοτέχνης βρίσκει τις πλέον οικονομικές για τη χρήση τους. Η γλώσσα είναι πηλός, πλαστελίνη, και μ’ αυτήν πρέπει να πλάσουμε μορφές. Αυτό το κατάφερε ο Ιωάννου, φέρ’ ειπείν, όχι μόνο από το πολύ του ταλέντο, αλλά και από τη δουλειά του, το μεροκάματο στην εκπαίδευση.

Υπάρχουν λέξεις ή φράσεις που τις βάλατε ηθελημένα στο στόμα της Διονυσίας;
- Όταν έχεις κάνει θέατρο, αυτό απαγορεύεται ρητά. Με κατέκριναν γιατί η Διονυσία λέει κάποια στιγμή «τυχερές οι μάνες που τα παιδιά τους είναι γκέι». Αυτή η γυναίκα το λέει, όχι εγώ. Γιατί αν ήταν δικιά μου φράση, όταν θα ξαναδιάβαζα το βιβλίο αυτή θα επέπλεε και θα έπρεπε να τη σβήσω.

Συγκρίνεται η χαρά μιας πρεμιέρας με τη χαρά που νιώσατε όταν κρατήσατε στα χέρια σας το πρώτο αντίτυπο του βιβλίου;
- Δεν συγκρίνονται. Μπορεί να κέρδισα χρήματα από το θέατρο, αλλά δεν κέρδισα ούτε έναν να ’ρθει με συγκίνηση να μου πει κάτι. Η χαρά που ένιωσα στο τυπογραφείο δεν περιγράφεται. Έκανα σαν μικρό παιδί. Πάντως η θεατρική μου εμπειρία δεν μου άφησε και εξαιρετικές αναμνήσεις. Δέχτηκα επεμβάσεις στα κείμενα, ή για να γίνουν πιο εμπορικά ή για να ικανοποιήσουν άλλες μίζερες μικρότητες, και –η αλήθεια– τις ανέχθηκα. Αλλά είναι πια παρελθόν, και το παρόν και το μέλλον μου, θέλω να πιστεύω, είναι η πεζογραφία.

ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΗ

«Κρίμα που είναι πόρνη»: μια θρυλική βρετανική πειραματική ομάδα στη Στέγη 

Ιλειάνα Δημάδη (athinorama.gr, 13/12/2012)

Ξεχάστε ό,τι ξέρετε για το αναγεννησιακό δράμα. Γιατί στη σκληροπυρηνική εκδοχή των Cheek by Jowl τίποτα στο «Κρίμα που είναι πόρνη» του 1633 δεν θυμίζει την Αναγέννηση. Τα πάντα συμβαίνουν σε ένα σύγχρονο κοριτσίστικο δωμάτιο, βαμμένο κατακόκκινο και… τυλιγμένο στις αφίσες του «True Blood» και των «Vampire Diaries». Οι κεντρικοί ήρωες διαβάζουν «Vogue», φοράνε μοδάτα ρούχα, τρώνε τσιπς και σνιφάρουν κόκα, ενώ οι ψαλμωδίες και τα Corpus Christi μπλέκονται με τις ποπ μπαλάντες και τις ξέφρενες ροκιές και η παράσταση βρίθει gay αναφορών, όπως στην κιτσάτη παρθένο Μαρία των Pierre et Gilles. Ήδη από την έναρξη, εξάλλου, με το δυναμικό χορό του καλογυμνασμένου αντρικού θιάσου, το θέαμα θυμίζει strip show από go-go boys. Η κεντρική ηρωίδα, η Αναμπέλα, είναι εδώ ένας κολασμένος συνδυασμός Λολίτας και Κέιτι Μος, άψογα ερμηνευμένη από τη νεότατη Βρετανίδα ηθοποιό Τζίνα Μπράμχιλ. Ούτε ο ίδιος της ο αδερφός, ο Τζιοβάνι, τον οποίο ερμηνεύει με σφοδρότητα ο –επίσης Βρετανός– Ορλάντο Τζέιμς, δεν μπορεί να αντισταθεί στα θέλγητρά της. «Πιο εύκολα δαμάζω τους ωκεανούς παρά το πάθος μου», ομολογεί όντας παράφορα ερωτευμένος μαζί της. Κι εκείνη όμως θα ενδώσει στο αιμομικτικό αυτό πάθος. Στο κρεβάτι που βρίσκεται στο κέντρο της σκηνής θα επισημοποιήσουν τον έρωτά τους. Οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Η παράσταση όμως των Cheek by Jowl δεν θα χάσει ποτέ το χιούμορ της, ακόμη κι όταν θα φτάσει στα όρια του splatter. Αιματηροί φόνοι διαδραματίζονται στο λευκό λουτρό του βάθους, γλώσσες κόβονται και καρδιές ξεσκίζονται ενώπιόν μας, αλλά η όλη ατμόσφαιρα θυμίζει μάλλον μεθυσμένο γλέντι σε αγγλική παμπ. 

«Η εμπειρία της εφηβείας ήταν, είναι και θα είναι τραγική και η έξαψη του πρώτου σεξ παραμένει ισοβίως αξέχαστη. Το πάθος και η οργή κυλούν στο αίμα των εφήβων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τα πάντα μέσα από τη βία και το συναίσθημα», παραδέχεται ο αγέραστος 59χρονος πειραματιστής Ντέκλαν Ντόνελαν, ο οποίος εδώ και τριάντα χρόνια εκσυγχρονίζει τους κλασικούς συγγραφείς με τις παραστάσεις του, ενώ μπορεί να καυχιέται ότι έχει σκηνοθετήσει διεθνείς αστέρες, όπως ο Ντάνιελ Κρεγκ (παλιότερα στο θέατρο) και ο Ρόμπερτ Πάτινσον (στην πρόσφατη ταινία του «Επικίνδυνο πάθος»). Σύμφωνα με τον Ντόνελαν, το «Κρίμα που είναι πόρνη» μπορεί να ιδωθεί «σαν μια παράφορη εφηβική φαντασίωση, σαν μια ποπ-ροκ ονείρωξη βουτηγμένη στο ονειροπόλημα, το αιματοκύλισμα και τη διαρκή κίνηση. Γιατί η τέχνη πρέπει να είναι διαρκώς ζωντανή. Ο κόσμος αλλάζει, εμείς αλλάζουμε, το ίδιο πρέπει να γίνεται και στο θέατρό μας: να μη νεκρώνει ποτέ». 

Η τραγωδία του Τζον Φορντ, γραμμένη το 1633, ακολουθεί εν μέρει το μοτίβο του σαιξπηρικού «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και παρουσιάζει τον αιμομικτικό έρωτα της Αναμπέλα και του Τζιοβάνι να συντρίβεται από το συντηρητικό και θρησκευόμενο περίγυρό τους. Σκεφτείτε πως, μολονότι στην εποχή του θριάμβευσε, το «Κρίμα που είναι πόρνη» λογοκρινόταν για αιώνες μετά, ενώ στην Ιταλία, όπου εκτυλίσσεται η δράση του, ήταν απαγορευμένο μέχρι το 1947. Εν έτει 2012, πάντως, ακόμη και το συντηρητικό κοινό της Λιόν «ομολόγησε» δημόσια την αποθέωση του έργου όσο και της παράστασης. Ούτε μία ούτε δύο, αλλά επτά φορές ζήτησαν από τον θίασο Cheek by Jowl να βγει για χειροκρότημα οι θεατές στο θέατρο Celestine, όπου παρακολούθησα την παράσταση. Ελπίζουμε το ελληνικό κοινό να απολαύσει εξίσου στη Στέγη αυτήν τη σε στιλ «Pulp Fiction» παραγωγή της θρυλικής βρετανικής ομάδας που ίδρυσε ο Ντόνελαν με τον σκηνογράφο και σύντροφό του Ντικ Όρμεροντ πριν από τριάντα ένα χρόνια. «Έχουμε να έρθουμε στην Ελλάδα περίπου δεκαπέντε χρόνια. Το θέλω πολύ. Η κατάσταση στη χώρα σας πρέπει να είναι εκρηκτική, έντονα πολιτική και άκρως ενδιαφέρουσα. Ελπίζω μόνο να μην πνιγούμε στα δακρυγόνα…» 

 ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ Λεωφ. Συγγρού 107, 2109005800. Το «Κρίμα που είναι πόρνη» θα παιχτεί στις 18-22/12, στα αγγλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους.

ΤΑ "ΘΑΥΜΑΤΑ" ΤΗΣ ΕΠΙΓΕΝΕΤΙΚΗΣ

Αθώα τα γονίδια

Η επιγενετική κάνει την ομοφυλοφιλία να «ανθεί»

Αντί της έρευνας για το «γονίδιο της ομοφυλοφιλίας» οι ερευνητές θα πρέπει να εστιάσουν στην διαδικασία της επιγενετικής, που ενεργοποιεί και απενεργοποιεί γονίδια, ώστε να μπορέσουν να αιτιολογήσουν γιατί η ομοφυλοφιλία είναι κληρονομική υπόθεση. 

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου The Quarterly Review of Biology, με τον όρο «επιγενετική» αναφερόμαστε στις κληρονομικές αλλαγές που προκαλούνται από παράγοντες άλλους εκτός του DNA. Αντί τα χαρακτηριστικά να μεταβιβάζονται μέσω των γονιδίων, η επιγενετική αλλαγή συμβαίνει λόγω του τρόπου ρύθμισης των γονιδίων, ή της ενεργοποίσης και απενεργοποίησής τους. 

Οι γενετικοί αυτοί ρυθμιστές ενδεχομένως να είναι οι «ένοχοι» για την ύπαρξης της ομοφυλοφιλίας στην φύση, παρά το γεγονός ότι οι ομοφυλόφιλοι έχουν μικρότερες πιθανότητες να αναπαραχθούν. 

Ο Δρ Γουίλιαμ Ράις εξελικτικός γενετιστής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στη Σάντα Μπάρμπαρα των ΗΠΑ εξηγεί ότι «σε ένα άρρεν έμβρυο μια επιγενετική αλλαγή που ωφελεί τη μητέρα μπορεί να οδηγήσει σε θηλυπρέπεια της σεξουαλικής προτίμησης, δηλαδή ομο- ή αμφιφυλοφιλία. Το ίδιο ισχύει και για τις επιγενετικές αλλαγές που μεταβιβάζονται από τον πατέρα στο θηλυκό έμβρυο». 

Ορμόνες, επιγενετική και προσανατολισμός

Ο Δρ Ράις και οι συνεργάτες του επικεντρώθηκαν σε μοριακές αλλαγές που δρουν σαν προσωρινοί «διακόπτες» ενεργοποίησης και απενεργοποίησης των γονιδίων. Αν ένα γονίδιο είναι το κατασκευαστικό σχέδιο, η μοριακή αλλαγή είναι ο αρχιτεχνίτης που διασφαλίζει την υλοποίηση της κατασκευής. Η μοριακή αλλαγή επίσης καθορίζει πότε, που και πόσο εκφράζεται ένα γονίδιο, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Μαθηματικής και Βιολογικής Σύνθεσης. 

Οι μοριακοί αυτοί διακόπτες συνήθως διαγράφονται πολύ νωρίς στην αναπτυξιακή διαδικασία, αλλά μπορούν να μεταβιβαστούν από γενιά σε γενιά. Ορισμένοι είναι ιδιαίτερα σημαντικοί κατά την ανάπτυξη του εμβρύου, όταν προάγουν την φυσιολογική σωματική ανάπτυξη των φύλων παρά τις φυσικές διακυμάνσεις της τεστοστερόνης κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. 

Οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι η εμβρυϊκή έκθεση σε υπερβολική ποσότητα τεστοστερόνης μπορεί να «ανδροποιήσει» τα γεννητικά όργανα, τον εγκέφαλο και τη συμπεριφορά του γενετικά θηλυκού εμβρύου. Ομοίως, η ανεπάρκεια τεστοστερόνης μπορεί να κάνει το γενετικά άρρεν έμβρυο πιο θηλυπρεπές. 

Αλλά υπάρχει μεγάλη επικάλυψη μεταξύ των δύο ακραίων επιπέδων της τεστοστερόνης που εκτίθενται τα θηλυκά και άρρενα έμβρυα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει και η επιγενετική. 

«Πολύ νωρίς στην διαδικασία της ανάπτυξης, πιστεύουμε ότι οι μοριακοί διακόπτες προδιαγράφουν τα θηλυκά έμβρυα να είναι σχετικά αναισθητοποιημένα στην τεστοστερόνη και τα άρρενα σχετικά ευαίσθητα σ’ αυτή την ορμόνη», εξηγεί ο Δρ Ράις. 

Βιολογική συμπεριφορά

Άρα, αν ένας μοριακός διακόπτης που εμπόδισε τη μητέρα να εκτεθεί σε υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης κατά το στάδιο της ανάπτυξής της, μεταβιβαστεί στον γιο της, θα τον απευαισθητοποιήσει στην τεστοστερόνη, συντελώντας έτσι στην σεξουαλική του προτίμηση προς άνδρες. Ομοίως, αν ο μοριακός διακόπτης του πατέρα μεταβιβαστεί στην κόρη, θα την αρρενοποιήσει ώστε να έχει προτίμηση προς γυναίκες. 

«Οι παρατηρήσεις αυτές ενδεχομένως να εξηγούν γιατί στις μελέτες διδύμων φαίνεται ότι η ομοφυλοφιλία είναι κληρονομική, αλλά χωρίς να υπάρχει ‘γονίδιο ομοφυλοφιλίας’», εξηγεί ο Δρ Ράις. 

Στα πανομοιότυπα δίδυμα υπάρχει 20% πιθανότητα αν το ένα μέλος είναι ομοφυλόφιλο να είναι και το άλλο. Αλλά αν οι γενετικές αλλαγές ευθύνονται για την ομοφυλοφιλία, τότε η ομοιότητα θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη. Η επιγενετική ωστόσο, μπορεί να εξηγήσει την κληρονομικότητα χωρίς την ανάγκη για μια συγκεκριμένη γενετική αλλαγή. 

Η θεωρία θα μπορούσε να μελετηθεί, εξετάζοντας επιγενετικά σημάδια σε γονείς παιδιών με ομοφυλόφιλους απογόνους. Φυσικά, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η γνώση που θα προκύψει να χρησιμοποιηθεί από τους γονείς που θέλουν να αποφύγουν το ενδεχόμενο ενός ομοφυλόφιλου απογόνου, αλλά αυτό ισχύει ήδη και για συγκεκριμένες ενδομήτριες ορμονικές παθήσεις που είναι γνωστό ότι συντελούν σε αυξημένη πιθανότητα απόκτησης θηλυκού απογόνου με τάση ομοφυλοφιλίας. 

«Η κατανόηση των βιολογικών ριζών της ομοφυλοφιλίας θα μας βοηθήσει να διαπιστώσουμε ότι η συμπεριφορά αυτά δεν είναι ‘μη φυσιολογική’. Μάλιστα, είναι μέρος της φύσης. Το 14% των γλάρων ανατρέφουν απογόνους σε ζεύγη θηλυκό-θηλυκό, ενώ το 8% των αρσενικών προβάτων δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για τα θηλυκά, αλλά διεγείρεται σεξουαλικά από τα κριάρια», τονίζει ο Δρ Ράις. 

health.in.gr, 13/12/2012

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ. Η ΒΟΥΛΗ ΨΗΦΙΣΕ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Ουρουγουάη: Η Βουλή ψήφισε νόμο για τους γκέι γάμους

skai.gr, 12/12/2012

Οι Ουρουγουανοί βουλευτές ψήφισαν την Τετάρτη νομοσχέδιο για τη νομιμοποίηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και τον παρέπεμψαν στη γερουσία. 

Το νομοσχέδιο στη Βουλή της Ουρουγουάης ψηφίστηκε με μεγάλη πλειοψηφία (81 βουλευτές έναντι 6 που δήλωσαν «παρών») μετά από οχτώ ώρες συζητήσεων. 

Το αποτέλεσμα χαιρέτισαν με θερμά χειροκροτήματα παρόντες στην αίθουσα ακτιβιστές. «Δεν πρόκειται για ένα νόμο για τους γάμους των γκέι ή των ομοφυλοφίλων. Είναι ένα μέτρο για την ισότητα στο θεσμού του γάμου ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων» δήλωσε βουλευτής. 

Στη Λατινική Αμερική, οι γάμοι ομοφυλόφιλων ζευγαριών έχουν νομιμοποιηθεί από το 2009 στο Μέξικο Σίτι και από το 2010 στην Αργεντινή.

Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΥΡΙΑ ΝΤΟΡΑ ΡΩΖΕΤΤΗ 1

Ελένη Μπακοπούλου: Η φίλη μου κυρία Ντόρα Ρωζέττη. Το νεανικό της λεύκωμα (Οδός Πανός, 2012)

ΟΙ... ΦΥΣΙΚΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΖΟΥΤΖΕΔΕΣ

[…] Σ’ αυτό βέβαια δε διαφέρει [ο αστυνομικός Γ.] απ’ τους αντιστασιακούς φίλους μου, που θεωρούν ενοχλητική τη συνύπαρξη ταλέντου και ομοφυλοφιλίας, ιδίως όταν πρόκειται για κάποιον που διεκδικεί μιάν απ’ τις πρώτες θέσεις στον τομέα τους, θέσεις που θεωρούν ότι τους ανήκουν... φυσικώ δικαιώματι. 

Αυτό που τους εξοργίζει περισσότερο είναι ότι έχω ενδιαφέρουσα ερωτική ζωή, πολύ πιο ενδιαφέρουσα απ’ τη δική τους. Γιατί και την ερωτική ηδονή τη θεωρούν αποκλειστικά δικό τους προνόμιο, και οι μόνοι ομοφυλόφιλοι τους οποίους αποδέχονται είναι εκείνοι που καταπνίγουν τις ανθρώπινες ερωτικές ορμές τους, που τις εξιδανικεύουν, που τις κάνουν, ας πούμε, Τέχνη. Ή αυτοί που δέχονται να παίξουν το ρόλο του παλιάτσου ή μάλλον του τζουτζέ. Σάμπως αυτός δεν ήταν κι ο ρόλος του τζουτζέ πλάι στους αυτοκράτορες; Τους έσερνε όσα δεν μαζεύει η σκούπα, τους κορόιδευε, τους παρωδούσε. Κι οι αυτοκράτορες γελούσαν. Η υπερβολή σκότωνε την αλήθεια. Ποιος δίνει σημασία σ’ αυτά που λέει ένας τζουτζές; 

Κώστας Ταχτσής: Το φοβερό βήμα (Εξάντας, 1989)

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΪΝΤ. ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ 2

Μπορεί ο Freud να θύμιζε στον κόσμο κάτι που δεν ήθελε να ακούσει, ωστόσο δεν ήταν ούτε ο μόνος ούτε ο πρώτος που είχε αντιληφθεί τη δύναμη της σεξουαλικότητας. Στην πραγματικότητα οι βικτοριανοί ήταν πολύ λιγότερο σεμνότυφοι απ’ ό,τι αρέσκονται να τους κατηγορούν οι συκοφάντες τους, μεταξύ αυτών και ο Freud. Αλλά αυτοί που είχαν παραλάβει την ηγεσία ήταν οι ερευνητές της σεξουαλικότητας. Ο Krafft-Ebing δημοσίευσε την Psychopathia Sexualis του το 1886 και το βιβλίο είχε μεγάλη εμπορική επιτυχία παρά τον επιμελημένα εσωστρεφή τίτλο και τα λατινικά που επέλεξε για να ντύσει τα πικάντικα επεισόδια. 

 Ιδού ένα παράδειγμα. Ο Kraft-Ebing παρουσιάζει μια αναφορά για έναν ομοφυλόφιλο γιατρό: κάποιο βράδυ στην όπερα καθόταν δίπλα σε ένα μεγαλύτερό του κύριο ο οποίος τον φλέρταρε. Ο γιατρός γέλασε με την καρδιά του για τον τρελό ηλικιωμένο και ανταποκρίθηκε. «Exinopinato genitalia mea prehedit, quo facto statim penis meus se erexit.» Με αρκετή έκπληξη αντιλήφθηκε ότι είχε στύση όταν ο ηλικιωμένος του έπιασε το πέος και έτσι τον ρώτησε τι είχε κατά νου. Εκείνος του είπε ότι είναι ερωτευμένος μαζί του. Ο γιατρός, έχοντας ακούσει στο νοσοκομείο για ερμαφρόδιτους, πίστεψε ότι είχε να κάνει με μια τέτοια περίπτωση. Ζήτησε λοιπόν να δει τα γεννητικά όργανα του ηλικιωμένου: «Curiosus factus genitalis eius videre volui». Αλλά όταν είδε το πέος του άνδρα σε πλήρη στύση, έφυγε έντρομος: «Sicuti penem maximum eius erectum adspexi, perterritus effugi» (Richard von Kraft-Ebing, Psychopathia Sexualis [11η έκδ. 1901, σ. 218 κ.ε.) Όποιος είχε γυμνασιακή μόρφωση μπορούσε δίχως δυσκολία να αποκρυπτογραφήσει αυτή την παρουσίαση.

***************

Τον Δεκέμβριο 1910 γράφει στον Ferenczi: «Έχω ξεπεράσει πια τον Fliess, για το οποίο ήσαστε τόσο περίεργος». Για να προσθέσει άμεσα (και ο συνειρμός είναι απαραγνώριστος): «Ο Adler είναι ένας μικρός Fliess, το ίδιο παρανοϊκός. […] Ο Freud έβλεπε παντού ενσαρκώσεις του Wilhelm Fliess «Ο Adler», γράφει στον Jung «ξυπνά μέσα μου μνήμες, μου θυμίζει τον Fliess, μια οκτάβα χαμηλότερα. Το ίδιο παρανοϊκός». Αυτό το έγραψε ενώ επεξεργαζόταν ήδη την περίπτωση Schreber που θα απεικόνιζε εκθαμβωτικά μια θέση την οποία υποστήριζε από καιρό: ότι η στοιχειώδης δραστική δύναμη της παράνοιας είναι η καλυμμένη ομοφυλοφιλία. «Ο άλλοτε φίλος μου Fliess», είχε γράψει στον Jung ήδη το 1908, «ανέπτυξε μια ωραία παράνοια αφού εξάλειψε την όχι μικρή συμπάθειά του για μένα». Ο Freud, έτοιμος πάντα να μεταφράσει την προσωπική σύγχυση σε αναλυτική θεωρία, απέδωσε στη συμπεριφορά του Fliess το ότι ο ίδιος αποκόμισε αυτή την άποψη, μια άποψη που επιβεβαίωσαν με το παραπάνω οι περισσότεροι ασθενείς του. 

Στην τεχνική ορολογία που είχε αναπτύξει ο Freud «παρανοϊκός» σήμαινε ομοφυλόφιλος, τουλάχιστον λανθάνων. Δηλαδή ο Freud εξέφραζε κατάλοιπα ασύνειδων ομοερωτικών συναισθημάτων. Ανεξαρτήτως από το τι ήθελε να πει στον Jung, προσπαθούσε να αναλύσει –και έτσι ίσως να ξεκαθαρίσει– τα αισθήματά του για τον Fliess και όχι τα αισθήματά του για εκείνον. Το φθινόπωρο 1910, απέκρουσε τις υπέρμετρες επιθέσεις οικειότητας του Ferenczi, προειδοποιώντας τον: «Μετά την περίπτωση του Fliess, που όπως βλέπετε προσπαθώ να ξεπεράσω, αυτή η ανάγκη έσβησε μέσα μου. Ένα κομμάτι ομοφυλόφιλης κάθεξης αναιρέθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την ενίσχυση του Εγώ. Κατάφερα ό,τι δεν καταφέρνει ο παρανοϊκός». Όπως υπαινίσσεται στον Jung, βρίσκει αυτή την «ομοφυλόφιλη κάθεξη» κάθε άλλο παρά υποταγμένη. Στα τέλη Σεπτεμβρίου, σε μια επιστολή από τη Ρώμη, παραπονείται για τον Ferenczi: «Πολύ καλός άνθρωπος, αλλά κάπως αδέξια ονειροπόλος και παιδιάστικος μαζί μου», υπερβολικός στον θαυμασμό του και παθητικός. «Δέχεται να του κάνουν τα πάντα, σαν γυναίκα, και η ομοφυλοφιλία μου δεν πάει τόσο μακριά ώστε να τον δω έτσι». Παραδεχόταν ωστόσο ότι είχε, όπως το αποκάλεσε κάποτε, ένα «ανδρόφιλο» στοιχείο. 

Δύο χρόνια αργότερα, όταν ανέλυε τις πολυσυζητημένες λιποθυμίες του, έκανε μια όχι λιγότερο αδυσώπητη ανάλυση του εαυτού του. Όπως ξέρουμε, τον Νοέμβριο 1913 στο Μόναχο, σε μια μικρή ιδιωτική συνάντηση ψυχαναλυτών, ο Freud λιποθύμησε ενώπιον του Jung. Θεώρησε άκρως απαραίτητο να δώσει εξηγήσεις αφού δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Όπως ανέφερε στον Jones, δύο φορές στο παρελθόν, μία το 1906 και μία το 1908 «είχα παρόμοια συμπτώματα, αν και όχι τέτοιας έντασης, στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου Παρκ. Και στις δύο περιπτώσεις αναγκάστηκα να εγκαταλείψω το τραπέζι». Αργότερα λιποθύμησε άλλη μία φορά το 1909 ενώπιον του Jung στη Βρέμη, λίγο πριν επιβιβαστούν στο πλοίο για τις ΗΠΑ. Όταν αναλογίστηκε αυτή την ιστορία, γνωστοποίησε στον Ferenczi ότι το πράγμα έχει αποκατασταθεί πλήρως και ότι «η ανάλυση της κρίσης ιλίγγου στο Μόναχο έχει λήξει». Κατά την άποψή του αυτές οι κρίσεις «υποδεικνύουν τη σημασία πρόωρα βιωμένων θανάτων». Έχει κατά νου τον μικρό αδελφό του, που πέθανε όταν ο ίδιος δεν ήταν ακόμη δύο ετών και τότε είχε ανακουφιστεί χαιρέκακα με τον θάνατό του. 

Αλλά μόνο μια μέρα πριν, γράφοντας στον Jones, ο Freud κάνει μια ακόμη πιο προχωρημένη δήλωση: Ήταν κουρασμένος, είχε κοιμηθεί λίγο, είχε καπνίσει πολύ, είχε υποστεί το πέρασμα «από την τρυφερότητα στην επηρμένη αναίδεια» στις επιστολές του Jung. Ακόμη πιο μοιραίο ήταν το γεγονός ότι το δωμάτιο στο ξενοδοχείο Παρκ, όπου τρεις φορές είχε ίλιγγο ή λιποθυμία, είχε γίνει γι’ αυτόν άσβεστος συνειρμός. «Είδα το Μόναχο για πρώτη φορά όταν επισκέφτηκα τον Fliess. στη διάρκεια της αρρώστιας του», γράφει. «Αυτή η πόλη συνδέεται έντονα με τη σχέση μου με αυτόν τον άντρα. Κατά βάθος είναι ένα κομμάτι αδάμαστου ομοφυλόφιλου συναισθήματος». Ο Jones ένιωθε αρκετή οικειότητα με τον Freud ώστε να εκφράσει έκδηλο ενδιαφέρον για «την κρίση σας στο Μόναχο», ιδίως, συνεχίζει θαρραλέα, «επειδή υπέθεσα κάποιο ομοφυλόφιλο στοιχείο, και αυτό εννοούσα με την παρατήρησή μου στον σιδηροδρομικό σταθμό ότι θα δυσκολευόσασταν να παραιτηθείτε από τα αισθήματά σας για τον Jung (και με αυτό εννοώ ότι ίσως μεταβιβάζετε σε αυτόν παλαιότερα συναισθήματα)». Ο Freud αποδέχτηκε πρόθυμα τη διατύπωση του Jones. «Έχετε δίκιο που υποθέτετε ότι μεταβιβάζω ομοφυλόφιλα συναισθήματα από μια άλλη πλευρά στον Jung, όμως χαίρομαι που δεν δυσκολεύομαι να τα δημοσιοποιήσω. Θα κάνουμε μια καλή συζήτηση για το θέμα». Μερικά από τα συναισθήματα που αφύπνιζε ο Jung ήταν, όπως σωστά έβλεπε ο Freud, «από μια άλλη πλευρά»: ο Jung, όπως νωρίτερα ο Adler, ήταν μετενσάρκωση του Fliess. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επίσκεψη του Freud στο Μόναχο για να δει τον άρρωστο Fliess, μια επίσκεψη που ελευθέρωσε αυτή τη σειρά των αναμνήσεων, είχε γίνει σχεδόν δύο δεκαετίες νωρίτερα, δηλαδή το 1894. Τα αισθήματα του Freud για τον Fliess ήταν πολύ επίμονα.

Peter Gay: Sigmund Freud. Μια σύγχρονη προσωπογραφία (Οδυσσέας, 2012)

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Τάκης Θεοδωρόπουλος: Το τελευταίο Τέταρτο. Ένα ελληνικό χρονικό (Πόλις, 2012)

ΣΙΓΚΜΟΥΝΤ ΦΡΟΪΝΤ. ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ 1

Σύμφωνα με το σχήμα του Freud, ο παρανοϊκός αναπλάθει τον κόσμο σχεδόν κυριολεκτικά για να επιβιώσει. Η νέα δημιουργία του, που είναι προϊόν απόγνωσης και σκληρής εργασίας, προϋποθέτει μια επαναστροφή στον ναρκισσισμό, στο σχετικά πρωτόγονο στάδιο της παιδικής σεξουαλικότητας, το οποίο ο Freud είχε προβάλει για πρώτη φορά λίγους μήνες νωρίτερα στη σπουδή για τον Leonardo da Vinci. Τόλμησε τώρα να το σκιαγραφήσει με περισσότερη ευκρίνεια. Το παιδί, αφού διανύσει στο αρχικό στάδιο της ερωτικής εξέλιξης έναν ασαφή αυτοερωτισμό, συγκεντρώνει τις σεξουαλικές ορμές του για να εξασφαλίσει ένα ερωτικό αντικείμενο. Αλλά το παιδί αρχίζει επιλέγοντας τον εαυτό του, το δικό του σώμα, πριν ψάξει να βρει κάποιον άλλο για να αγαπήσει. 

Ο Freud άρχισε να βλέπει σε αυτό το ναρκισσιστικό μεταβατικό στάδιο το σημαντικό βήμα της πορείας προς τον ετεροφυλόφιλο ενήλικο έρωτα. Όπως το παρουσίασε, η πρώτη βαθμίδα είναι η στοματική φάση και ακολουθούν η πρωκτική, η φαλλική και αργότερα η γενετήσια. Ο δρόμος είναι μακρύς, μερικές φορές άβατος· όπως φαίνεται υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν ποτέ να αποδεσμευτούν τελείως από την παιδιάστικη ναρκισσιστική ενασχόληση με τον εαυτό τους και τη μεταφέρουν και στη μετέπειτα ερωτική ζωή τους. Αυτά τα άτομα –στα οποία ο Freud έστρεφε ιδιαίτερα την προσοχή του– μπορεί να επιλέξουν ως ερωτικό αντικείμενο τα γεννητικά τους όργανα και στη συνέχεια να αγαπήσουν άλλους με γεννητικά όργανα σαν τα δικά τους. Αυτή η ναρκισσιστική καθήλωση, όπως την αποκάλεσε ο Freud, τα οδηγεί είτε στην απροκάλυπτη ομοφυλοφιλία είτε στη μετουσίωση των ομοφυλοφιλικών τάσεων σε παθιασμένες φιλίες ή, σε μεγαλύτερη κλίμακα, στην αγάπη για την ανθρωπότητα. Ο δρόμος προς την ωριμότητα δεν είναι μόνο μακρύς και πιθανόν άβατος, είναι και δαιδαλώδης και συχνά στρέφεται εναντίον του διαβάτη: άτομα που στη σεξουαλική εξέλιξή τους πήραν την ομοφυλόφιλη κατεύθυνση μπορεί να κατακλυστούν από κύματα ερωτικού ερεθισμού και νιώθουν τότε την ανάγκη να επιστρέψουν σε ένα προηγούμενο και, όπως πιστεύουν, ασφαλέστερο στάδιο της σεξουαλικής ένταξης – τον ναρκισσισμό. 

 ****** 

Επιπλέον ως διάσημος πια άνδρας έπαιρνε επιστολές και από ξένους και μερικές τον ωθούσαν να γράψει μακροσκελείς απαντήσεις. Μία από αυτές, που είναι γραμμένη στα αγγλικά και απευθύνεται σε μια αμερικανίδα, ανακεφαλαιώνει τη στάση του για την ομοφυλοφιλία. Η επιστολή έχει –δικαίως– χρησιμοποιηθεί συχνά ως παράθεμα: «Καταλαβαίνω από την επιστολή σας ότι ο γιος σας είναι ομοφυλόφιλος. Εντονότατη εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι εσείς δεν χρησιμοποιείτε αυτή τη λέξη στην αναφορά σας για εκείνον. Μπορώ να σας ρωτήσω γιατί την αποφεύγετε;» Αντί να ψέξει την αλληλογράφο για τυπικά αμερικανική σεμνοτυφία, αποφασίζει απλώς να τη βοηθήσει: «Η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασφαλώς προτέρημα», γράφει, «αλλά δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει κάποιος να ντρέπεται, δεν είναι αμαρτία ούτε εξευτελισμός ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί αρρώστια· τη θεωρούμε απόκλιση της σεξουαλικής λειτουργίας που έχει προκληθεί από κάποιο μπλοκάρισμα στη σεξουαλική ανάπτυξη». 

Αυτή η θέση δεν θα ικανοποιούσε τους ομοφυλόφιλους που θέλουν να βλέπουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους ως εναλλακτικό ενήλικο τρόπο. Αλλά την εποχή που ο Freud γράφει αυτή την επιστολή οι απόψεις του για την ομοφυλοφιλία θεωρούνται κάθε άλλο παρά συμβατικές και, τουλάχιστον δημόσια, όχι διαδεδομένες. «Πολλά άκρως αξιοσέβαστα πρόσωπα σε παλαιότερες και νεότερες εποχές ήταν ομοφυλόφιλοι», γράφει καθησυχαστικά, «μεταξύ των οποίων πολλοί από τους επιφανέστερους άνδρες (Πλάτων, Michelangelo, Leonardo da Vinci κ.ά). Αποτελεί μεγάλη αδικία και αγριότητα ότι η ομοφυλοφιλία διώκεται ως αδίκημα. Αν δεν με πιστεύετε, διαβάστε τα βιβλία του Havelock Ellis.» Το ερώτημα αν ο ίδιος θα μπορούσε να βοηθήσει τον γιο της να γίνει ένας «κανονικός» ετεροφυλόφιλος είναι δύσκολο να απαντηθεί, αλλά η ψυχανάλυση θα μπορούσε ίσως να χαρίσει στον νεαρό «αρμονία, ψυχική γαλήνη και πλήρη αποδοτικότητα ανεξαρτήτως από το αν θα παραμείνει ομοφυλόφιλος ή θα αλλάξει».

Peter Gay: Sigmund Freud. Μια σύγχρονη προσωπογραφία (Οδυσσέας, 2012)

ΚΛΕΙΝΕΙ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΤΣΑΡΟΥΧΗ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ

Κλείνει το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη χωρίς να σταματά τη δράση του 

naftemporiki.gr, 7/12/2012 

Tις πόρτες του κλείνει, έπειτα από 30 χρόνια λειτουργίας, το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη. Η αδυναμία εξεύρεσης πόρων για την επισκευή και συντήρηση του κτηρίου - τα σχέδια του οποίου είχε αναλάβει ο ίδιος ο ζωγράφος, προκειμένου να στεγάσει τα έργα του- είναι η αιτία που οδηγεί στο κλείσιμο.

Το Μουσείο Μπενάκη αγκαλιάζει τους πολύτιμους θησαυρούς τέχνης που φυλάσσονταν στο Ίδρυμα, και τους φυλά, πλέον, σε δικούς του χώρους. 

«Το ίδρυμα λειτουργούσε χάρη στα έσοδα από τα εισιτήρια των εκθέσεων και από το πωλητήριο, ενώ η ψηφιοποίηση των συλλογών Τσαρούχη, έγινε με βοήθεια από ευρωπαϊκό πρόγραμμα», ανέφερε η πρόεδρος του Ιδρύματος, Νίκη Γρυπάρη. 

Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες, η δράση του Ιδρύματος δε σταματά, καθώς οι συλλογές και τα αρχεία του θα φυλάσσονται πλέον στο Μουσείο Μπενάκη. 

"Θεωρήσαμε πολύ απαισιόδοξη τη σκέψη να κλείσουμε το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη, γι' αυτό και ενώσαμε τις δυνάμεις μας με το Μπενάκη", πρόσθεσε η κυρία Γρυπάρη. 

 Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας μεταξύ των πολιτιστικών φορέων θα είναι ανοιχτή για το κοινό, από σήμερα, η έκθεση "Γιάννης Τσαρούχης: Μελέτες για 17 θέματα", η οποία δίνει την ευκαιρία στους θαυμαστές του ζωγράφου να ξεναγηθούν στον καλλιτεχνικό του κόσμο, μέσα από την παρουσίαση σπάνιου υλικού. 

"Το σύνολο του υλικού του Ιδρύματος Τσαρούχη έχει ήδη μεταφερθεί στο Μουσείο Μπενάκη, το οποίον από τούδε και στο εξής θα οργανώνει σταδιακά εκθέσεις στηριγμένες στο έργο που μας έχει κληροδοτήσει", ανέφερε ο διευθυντής του Μουσείου, Αγγελος Δεληβοριάς.  

Αποκαλύπτοντας τον τρόπο, με τον οποίο προετοίμαζε και εκτελούσε τους πίνακές του ο σπουδαίος μας ζωγράφος, με υλικό που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο κοινό, η έκθεση επιχειρεί μία νέα προσέγγιση του έργου του. 

Το Μουσείο Μπενάκη, συνεχίζοντας τη μακρόχρονη συνεργασία του με το Ίδρυμα Γιάννη Τσαρούχη, τιμά τον μεγάλο Έλληνα ζωγράφο, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά πρωτότυπο αρχειακό υλικό, στο κτίριο της Πειραιώς 138, στην έκθεση που θα διαρκέσει έως τις 31 Μαρτίου 2013. 

Καθώς "εισχωρεί" στο εργαστήριο ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του '30, που για 60 περίπου χρόνια ζωγράφιζε ακατάπαυστα, η έκθεση επικεντρώνεται σε μια λιγότερο γνωστή πλευρά της δημιουργίας του Γιάννη Τσαρούχη, δηλαδή στον τρόπο, με τον οποίο επεξεργαζόταν τα θέματά του. 

Το πολύπλευρο έργο του αποκωδικοποιείται μέσα από την εξέταση των θεμάτων που τον ενέπνεαν και την ανάδειξη του πώς χρησιμοποιούσε και αφομοίωνε στοιχεία από την ελληνική παράδοση, την ευρωπαϊκή ζωγραφική και τη μοντέρνα τέχνη. 

Στην έκθεση περιλαμβάνονται προσχέδια, σχέδια, σπουδές, δοκιμές, παραλλαγές στο ίδιο θέμα, ολοκληρωμένα ζωγραφικά έργα, αντικείμενα που χρησιμοποιούσε, όπως τα φτερά πεταλούδας που ο ίδιος είχε κατασκευάσει για μία σειρά έργων του και φωτογραφίες των μοντέλων του και του τρόπου που τα έστηνε. 

Έτσι, το πλούσιο και σύνθετο καλλιτεχνικό του έργο, που αποπνέει όλη την ουσία της συνάντησης της ελληνικής τέχνης με τη μοντέρνα ζωγραφική του 20ού αιώνα, προσεγγίζεται από τη σκοπιά της δημιουργικής διαδικασίας που ακολουθούσε ο Γιάννης Τσαρούχης, για να αποδώσει τα θέματα του.

 Κατά τη διάρκεια της έκθεσης, κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, από τις 10 το πρωί έως τις 3 το μεσημέρι, διοργανώνονται ποικίλες εκπαιδευτικές δραστηριότητες, στις οποίες οι νεαροί φιλότεχνοι θα έχουν την ευκαιρία να βρεθούν νοερά μέσα στο εργαστήριο του καλλιτέχνη και να γνωρίσουν τον κόσμο της έρευνας και της μελέτης που χαρακτηρίζει τη ζωγραφική του Γιάννη Τσαρούχη, ενώ, ταυτόχρονα, θα έχουν τη δυνατότητα να μετέχουν στη δημιουργική πράξη μέσα από διαρκή διάλογο, θεατρικά παιχνίδια και εικαστικές δραστηριότητες. 

Τα προγράμματα απευθύνονται σε μαθητές όλων των τάξεων (κατόπιν συνεννόησης), και το κόστος συμμετοχής είναι 3 ευρώ το άτομο. Στο ίδιο πλαίσιο, το εορταστικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα "Ταξιδεύοντας σε γιορτινές ιστορίες με τα φτερά του Γιάννη Τσαρούχη" για παιδιά του νηπιαγωγείου και του δημοτικού, το οποίο περιλαμβάνει κατασκευές και θεατρικά παιχνίδια, θα πραγματοποιηθεί από τις 20 έως τις 23 και από τις 27 έως τις 30 Δεκεμβρίου, από τις 10.30 το πρωί έως τη 1 το μεσημέρι. Για συμμετοχή στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, απαιτείται η κράτηση θέσης και το κόστος συμμετοχής είναι 8 ευρώ το άτομο. 

Ξεναγήσεις 

 Καθ' όλη τη διάρκεια της έκθεσης, τις Παρασκευές στις 6 το απόγευμα και τα Σάββατα στις 11 το πρωί, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ξεναγηθεί στην έκθεση από την Πρόεδρο του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη, Νίκη Γρυπάρη, και την Υπεύθυνη Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Ιδρύματος Γιάννη Τσαρούχη, Βασιλική Τζούτη. Η συμμετοχή στις ξεναγήσεις επιβαρύνει το εισιτήριο κατά δύο ευρώ. 

Πληροφορίες 

Μουσείο Μπενάκη - Κτήριο Πειραιώς, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, τηλ.: 210 3453111. Διάρκεια έκθεσης: 7 Δεκεμβρίου 2012 – 31 Μαρτίου 2013. Τιμές εισιτηρίων: 5, 2,5 (μειωμένο) ευρώ, ενιαίο εισιτήριο: έκπτωση 20% επί του συνολικού κόστους των εισιτηρίων όλων των εκθέσεων κατά την ημέρα επίσκεψης. Ώρες λειτουργίας: Πέμπτη, Κυριακή: 10:00 - 18:00, Παρασκευή, Σάββατο: 10:00 - 22:00, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη: κλειστά. Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα εκπαιδευτικά προγράμματα: τηλ.: 210 8062636-7. 

 Γιώργος Σ. Κουλουβάρης

BEHIND THE CANDELABRA. Ο ΛΙΜΠΕΡΑΤΣΕ ΚΑΙ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΟΥ

Ντάγκλας - Ντέιμον: Ο Λιμπεράτσε κι ο εραστής του! 

Κηροπήγια, μπαρόκ κοστούμια, όμορφες μελωδίες, επιτυχία, λάμψη, ίντριγκα και δικαστικές διαμάχες σημάδεψαν τη ζωή του εκκεντρικού performer 

Ανθή Νταουσάνη (e-go.gr/cinemag) 

Οι πρώτες φωτογραφίες από την παραγωγή του HBO «Behind the Candelabra», με τον Μάικλ Ντάγκλας ως Λιμπεράτσε και τον Ματ Ντέιμον ως το νεαρό εραστή του με τον οποίο ο διάσημος πιανίστας και βοκαλίστ είχε μια επική δικαστική διαμάχη στα τελευταία χρόνια της ζωής του είναι εντυπωσιακές. 

Από το 2008 είναι γνωστό ότι ο Στίβεν Σόντερμπεργκ ετοίμαζε μια βιογραφική ταινία για τη ζωή και την καριέρα του φανταχτερού διασκεδαστή και ακριβοπληρωμένου performer της εποχής του, ο οποίος πέθανε το 1987 από AIDS, μετά από 50 χρόνια καριέρας. Αν και η ομοφυλοφιλία του ήταν κοινό μυστικό, ο ίδιος το αρνιόταν δημόσια, ενώ έδωσε και δικαστική μάχη εναντίον του κατά πολύ νεότερού του Σκοτ Τόρσον, προστατευόμενου και συνεργάτη του, ο οποίος, ισχυριζόμενος ότι υπήρξε σύντροφός του επί 5 χρόνια, τον μήνυσε το 1982 ζητώντας 113 εκατομμύρια δολάρια ως διατροφή! 

Ο τίτλος εμπνέεται από τα εμβληματικά κηροπήγια που κοσμούσαν τις παραστάσεις του Λιμπεράτσε και στη φωτογραφία βλέπουμε τον Ντάγκλας τυλιγμένο με τα αστραφτερά κοστούμια, σήμα κατατεθέν του εκκεντρικού σόουμαν και τον Ντέιμον με μακιγιάζ και στολή από τους βοηθητικούς ρόλους του Τόρσον στα σόου του Λιμπεράτσε. 

Το σενάριο του Ρίτσαρντ Λα Γκραβενίζ βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο που ο ίδιος ο Σκοτ Τόρσον εξέδωσε και τα γυρίσματα πραγματοποιούνται σε Παλμ Σπρινγκς, Λας Βέγκας και Μπέβερλι Χιλς. 

Ο Λιμπεράτσε, αναμφισβήτητα μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, έζησε μια ζωή γεμάτη λάμψη, επιτυχίες και ίντριγκα, αγαπήθηκε και επικρίθηκε όσο λίγοι στην εποχή του, έζησε έντονα σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμα ένα τεράστιο ταμπού και άφησε εποχή για τα πληθωρικά και κιτς νούμερά του στη σκηνή, αλλά και τη θαυμαστή βιρτουοζιτέ του επάνω στο κλαβιέ του πιάνου. 

Από τη βιογραφική αυτή ταινία πάντως δε λείπουν και οι ερωτικές σκηνές ανάμεσα στον performer και τον εραστή του. «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα χρειαστεί να φιλήσω τον Μάικλ Ντάγκλας» είχε δηλώσει αστειευόμενος ο Ματ Ντέιμον.

ΣΟΥΗΔΙΑ. ΔΙΑΛΥΣΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΛΟΓΩ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ

Διάλυση ομάδας για προσβολή γκέι 

thesporters.com (6/12/2012) 

Απίστευτο περιστατικό συνέβη στον αγώνα της 7ης κατηγορίας της Σουηδίας, μεταξύ της Σέρσκογκενς και της Σνάιπερς Στοκχόλμης. 

Η δεύτερη ομάδα απαρτίζεται από ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους και τρανσέξουαλ παίκτες, γεγονός που δεν άρεσε στους ποδοσφαιριστές της Σέρσκογκενς. 

Κατά τη διάρκεια του αγώνα οι γηπεδούχοι απευθύνονταν στους αντιπάλους τους με προσβλητικά λόγια του τύπου "παίρνετε π...ς για 50 κορόνες", "όλοι σας έχετε AIDS", "θα μας μολύνετε" κ.α. 

Η ποδοσφαιρική ένωση της Στοκχόλμης τιμώρησε με πρόστιμο 5.000 κορόνων τη Σέρσκογκενς, ενώ η διοίκηση της ίδιας της ομάδας έλαβε πιο δραστικά μέτρα, διώχνοντας όλους τους ποδοσφαιριστές της πρώτης ομάδας, για ρατσιστική συμπεριφορά.

ΗΠΑ. ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΥΝΕΤΟΙ ΜΕ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥΣ

Ενδιαφέρουσα μελέτη στην Αμερική

Οι ομοφυλόφιλοι κερδίζουν περισσότερα και ξοδεύουν λιγότερα! 

protothema.gr, 06/12/2012 

Έχουν μεγαλύτερο εισόδημα, ξοδεύουν λιγότερα, ενώ είναι καλύτερα προετοιμασμένοι όταν βγουν στη σύνταξη. Αυτό αποκαλύπτει έρευνα της αμερικανικής εταιρείας «Prudential» που αφορά ομοφυλόφιλους, αμφιφιλόφυλους, λεσβίες και τρανσέξουαλ στην Αμερική, και η οποία είχε δείγμα 1000 ανθρώπους.

Όσοι κλήθηκαν να απαντήσουν είχαν αρκετά υψηλότερα ετήσια εισοδήματα (61.500 χιλιάδες δολάρια, με το μέσο εισόδημα να ανέρχεται στις 50.054 χιλιάδες), διατηρούσαν χρέος μικρότερο κατά 4.000 χιλιάδες δολάρια από το χρέος του μέσου Αμερικανού, ενώ αποταμίευαν 6.000 δολάρια περισσότερα. Η έρευνα αποκαλύπτει ακόμα πως έχουν καλύτερες προοπτικές στο να βρουν εργασία, με το μέσο όρο ανεργίας μεταξύ τους να κυμαίνεται στο 7%, έναντι 7.9% του συνόλου των Αμερικανών πολιτών. 

Η Μισέλ Μέγιερ-Σιπ, διευθύνων σύμβουλος της «Prudential», τονίζει πως αυτό μπορεί να οφείλεται διάφορους λόγους. Αρχικά, συμβαίνει τα άτομα με σεξουαλικές ιδιαιτερότητες να έχουν καλύτερο επίπεδο εκπαίδευσης, κατέχοντας τουλάχιστον ένα πτυχίο, που τους δίνει καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες, καθώς και τείνουν να κατοικούν σε ακριβότερες περιοχές. 

Επίσης, σύμφωνα με την Μέγιερ-Σιπ, η αβεβαιότητα για το μέλλον των δικαιωμάτων των γκέι στην κοινωνία τους ωθεί στο να είναι πιο εγκρατείς με τα χρήματα τους και να σχεδιάζουν το μέλλον τους με πιο σώφρονα τρόπο σκέψης. Σύμφωνα με την έρευνα, στις ηλικίες 55-68, δηλαδή λίγο πριν τη συνταξιοδότηση τους, αποταμιεύουν χρήματα από τη μισθοδοσία τους σε ποσοστό 65%, έναντι 53% του υπόλοιπου πληθυσμού. Παρόλα αυτά, μόλις το 14% νιώθει ασφαλές με την αποταμίευση που κάνει, ενώ αντίθετα για τον υπόλοιπο πληθυσμό το αντίστοιχο ποσοστό αγγίζει το 29%.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Το γκέι ημερολόγιο του 2013 που συγκλονίζει την Ορθοδοξία 

iefimerida.gr, 6-12-2012 

Σάλο έχει προκαλέσει στην Ορθόδοξη Εκκλησία ένα ημερολόγιο με ημίγυμνους άνδρες που ποζάρουν δίπλα από ορθόδοξους κληρικούς. 

Το ημερολόγιο που ονομάζεται «Orthodox Calendar» και πωλείται έναντι 10 ευρώ, δείχνει σε κάποιες από τις φωτογραφίες και ημίγυμνους ιερείς μόλις έχουν βγάλει τα ράσα τους στα αποδυτήρια.

Σύμφωνα με την σελίδα της... επιχείρησης στο Facebook όσοι εμφανίζονται στο ημερολόγιο είναι ιερείς από ορθόδοξες εκκλησίες της ανατολικής Ευρώπης, αλλά το πιθανότερο είναι όλοι όσοι εμφανίζονται στο ημερολόγιο να είναι μοντέλα.

ΤΟ BROKEBACK MOYNTAIN ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΟΠΕΡΑ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ TEATRO REAL ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

Brokeback Mountain is an opera by American composer Charles Wuorinen with a libretto in English by Annie Proulx based on her short story story of the same name. 

Background and premiere performance 

In 2007 Wuorinen approached Proulx with the idea of turning her short story into an opera. Proulx agreed to adapt the piece for the stage herself. Gerard Mortier, incoming general director of the New York City Opera arranged to commission the work. When Mortier abruptly left the New York City Opera Wuorinen the project was left in limbo until Mortier took up his new posrt at the Teatro Real - bringing Brokeback with him. Work on the opera was begin in 2008 and completed in 2012. Premiere scheduled for 28 January 2014 in Madrid for eight performances. (en.wikipedia.org)

Annie Proulx & Charles Wuorinen

Παρ' όλο που η είδηση φαίνεται διασταυρωμένη μετά την πρόσφατη συνέντευξη της Annie Proulx και του Charles Wuorinen  στην El País (http://cultura.elpais.com/cultura/2012/10/20/actualidad/1350742554_250067.html),  δεν φαίνεται να είναι  δυνατή, προς το παρόν, η αγορά εισιτηρίων (http://www.classictic.com/en/special/teatro_real/651) από όσους ενδιαφέρονται να δουν την παράσταση.

AZUL Y NO TAN ROSA

AZUL Y NO TAN ROSA (Venezuela, 2012) 
The story of Diego, a young and successful photographer that lives in the glamorous world of fashion, shallowness and excess. A tragic accident turns his world around; his partner is now in a coma. Unexpectedly, and right at this terrible time, Diego must take care of his son, Armando. Now, both of them have to adapt to each other; Armando to the unknown, homosexual world of his father, and Diego to the closed attitude of his teenage son.

http://www.facebook.com/AZULYNOTANROSA

ΝΟΡΒΗΓΙΑ. Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΜΕΤΕ-ΜΑΡΙΤ ΣΕ ΡΟΛΟ ΝΤΑΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΔΥΜΑ ΒΡΕΦΗ ΕΝΟΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ

Η πριγκίπισσα ανέλαβε χρέη...νταντάς για τα δίδυμα gay υπαλλήλου της 

Χρέη νταντάς για τα δίδυμα ενός ομοφυλόφιλου εργαζόμενου του παλατιού ανέλαβε η πριγκίπισσα της Νορβηγίας Μέτε-Μάριτ.

newsbomb.gr, 4-11-2012 

Η πριγκίπισσα χρησιμοποίησε το διπλωματικό της διαβατήριο για να ταξιδέψει κρυφά στην Ινδία, προκειμένου να φροντίσει τα δίδυμα βρέφη ενός ομοφυλόφιλου εργαζόμενου στο παλάτι, καθώς ο ίδιος αδυνατούσε να πάρει βίζα για να δει τα παιδιά του που γεννήθηκαν από παρένθετη μητέρα στη χώρα αυτή. 

Η μέλλουσα βασίλισσα της Νορβηγίας δεν ενημέρωσε καν τις ινδικές αρχές και έμεινε για πολλές ημέρες με τα μωρά, σε σημείο που το προσωπικό του μαιευτηρίου έμεινε με την εντύπωση ότι επρόκειτο για νταντά. 

«Για μένα, το θέμα ήταν ότι υπήρχαν δύο μωρά μόνα τους σε ένα νοσοκομείο του Νέου Δελχί. Ήμουν σε θέση να ταξιδέψω και ήθελα να κάνω ότι μπορούσα» ανέφερε η πριγκίπισσα στην ανακοίνωση που εξέδωσε, όταν το θέμα έγινε γνωστό. 

Τελικά ένας συγγενής των δύο μπαμπάδων ανέλαβε να φροντίσει τα μωρά στη θέση της Μέτε-Μάριτ. Οι δύο άνδρες πήραν βίζα τον Νοέμβριο και μπόρεσαν να φέρουν τα παιδιά τους στη Νορβηγία.

Σημειώνεται ότι στη Νορβηγία οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου είναι νόμιμοι από το 2009. Ωστόσο, το θέμα της παρένθετης μητρότητας θεωρείται ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο και η κυβέρνηση συμβουλεύει τους Νορβηγούς να αποφεύγουν να πληρώνουν τρίτα άτομα, κυρίως παρένθετες μητέρες, προκειμένου να αποκτήσουν παιδιά.

Σε αντίθεση με τον Σταμάτη Φασουλή η πριγκίπισσα Μέτε-Μάριτ το... έχει ψάξει το θέμα.

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ: ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΟΙ ΓΚΕΪ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΨΑΞΕΙ

Για τα gay ζευγάρια και αν πρέπει να υιοθετούν παιδιά μίλησε ο Σταμάτης Φασουλής. Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης βρέθηκε στην αποψινή εκπομπή «Βράδυ» και εξέφρασε την άποψη του για τα gay ζευγάρια. «Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να υιοθετούν παιδιά, δεν το έχω ψάξει. Είναι πολύ το δύσκολο το θέμα», είπε ενώ τάχθηκε υπέρ των gay γάμων. (gossip-tv.gr, 1-12-2012)

ΠΙΚΡΟ

ΠΙΚΡΟ 

 Φύγε να μη σε βλέπω μου ‘πες κάποτε 

 μα έκτοτε όλο σε πιάνω 

να με κρυφοκοιτάζεις με το νου 

 γίνε άντρας λοιπόν 

ή να κρατάς τον λόγο σου 

 ή να κρατάς εμένα.

Αύγουστος Κορτώ: Ο ταξιτζής των ουρανών (Οδός Πανός, 2012)

Η CIA ΤΑ ΞΕΡΕΙ ΟΛΑ!

Εφημ. ESPRESSO, 26/11/2012