ΜΠΕΝΤ

Το «Bent» του Μάρτιν Σέρμαν, ένα έργο που 'κανε αίσθηση, όταν πρωτοανέβηκε στο Γουέστ Εντ του Λονδίνου το 1979 με τον Ιαν ΜακΚέλεν στον βασικό ρόλο του Μαξ και το 1980 στο νεοϋορκέζικο Μπρόντγουέι με Μαξ τον Ρίτσαρντ Γκιρ, με το θέμα του - οι διώξεις των ομοφυλόφιλων στη ναζιστική Γερμανία μετά την αιματηρή Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών κι η αποκάλυψη της αποσιωπημένης και σχεδόν άγνωστης, μέχρι τότε, πτυχής των έγκλειστων (και με ροζ τρίγωνο στο πέτο) στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικών έργων, κάτω από τραγικές συνθήκες, ομοφυλόφιλων - , παρουσιάζεται για τέταρτη φορά στην Ελλάδα. Αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά με Μαξ τον ίδιο και Χορστ - ο άλλος βασικός ρόλος - τον Στέφανο Κακαβούλη (φωτογραφία) εγκαινιάζοντας τον νέο χώρο «Vault» στον Βοτανικό.

Το έργο - η ιστορία, βασικά, ενός συγκλονιστικού έρωτα που ανθεί στο απάνθρωπο περιβάλλον του Νταχάου ανάμεσα σε δυο άντρες, τον Μαξ και τον Χορστ -, το οποίο έγινε και ταινία το 1997 απ' τον Σον Ματάιας με τους Κλάιβ Οουεν και Λοτέρ Μπλουτό (στη διανομή και Ιαν ΜακΚέλεν και Μικ Τζάγκερ), ανεβαίνει στη μετάφραση του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Ο οποίος μετέφρασε και σκηνοθέτησε πρώτος το έργο στην Ελλάδα, στο «Αθηνά» με τον Γιάννη Φέρτη και τον Πέτρο Φυσσούν στους βασικούς ρόλους και το θίασό τους. Ο Γιώργος Θεοδοσιάδης υπέγραφε και τ' άλλα δυο ελληνικά ανεβάσματα του «Bent» - και τα δυο στο θέατρό του «Βικτώρια»: το 1995 - '96 με Σπύρο Σπαντίδα και Σταύρο Ζαλμά και το 2002 - '03 με Απόστολο Γκλέτσο και Κώστα Κοντογιάννη.
Στην παράσταση του «Vault» τους άλλους ρόλους θα παίξουν οι Πάνος Μπρατάκος, Θοδωρής Πανάς, Πάνος Ροκίδης, Ιούλιος Τζιάτας, Νικόλας Σουλογιάννης.
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη (tanea.gr, 5-1-2012)


Διαβάστε επίσης:
Gay ekfansi: Οι άντρες με το ροζ τρίγωνο

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΥΠΤΙΚΗ 1

(φωτογραφίες: ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ)

Κώστας Δημητριάδης

.
Ο Κωνσταντίνος Θ. Δημητριάδης (Στενήμαχος Ανατολικής Ρωμυλίας, 1881 – Αθήνα, 28 Οκτωβρίου 1943) ήταν Έλληνας γλύπτης, ακαδημαϊκός και ολυμπιονίκης. (el.wikipedia.org)

ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ. ΕΚΑΨΕ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΜΕ ΒΡΑΣΤΟ ΝΕΡΟ ΟΤΑΝ ΕΜΑΘΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ

A Filipino teen has become the victim of a horrifying, allegedly homophobia-fueled attack by his own father.
The Philippine LGBT Hate Crime Watch (PLHCW) is now demanding justice for 19-year-old Edmund Padilla, who allegedly suffered severe burns after his father Erano scalded him with boiling water. Erano, who has since been detained and was reportedly drunk at the time of the attack, told authorities he committed the crime after Edmund turned out to be the third of his children who identified as gay. (huffingtonpost.com)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΧΑΪΜΕ ΧΙΛ ΝΤΕ ΜΠΙΕΔΜΑ

De Vita Beata

Σε μια χώρα γερασμένη, ανεπαρκή,
κάτι σαν την Ισπανία ανάμεσα σε δυο εμφυλίους
πολέμους, σ' ένα χωριό δίπλα στη θάλασσα,
να κατέχω ένα σπίτι και λιγοστή γη
και ανάμνηση καμία. Να μη διαβάζω,
να μην υποφέρω, να μη γράφω, να μην έχω λογαριασμούς,
και να ζω σαν ένας ξεπεσμένος ευγενής
ανάμεσα στα ερείπια της ευφυίας μου.

Χάιμε Χιλ ντε Μπιέδμα / Ισπανία

http://giorgosmixos.blogspot.com

M. BUTTERFLY

Στο θέατρο Προσκήνιο παρουσιάζεται το έργο του David Henry Hwang «M. BUTTERFLY», από τη θεατρική Ομάδα ΝΑ.ΜΑ.ΣΤΕ., σε μετάφραση Μαριλένας Παναγιωτοπούλου και σκηνοθεσία Αντώνη Λουδάρου από τη Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011.
Το αρχέγονο υπαρξιακό θέμα της βαθειάς αληθινής αγάπης έρχεται να αντιμετωπισθεί μέσα από τα μάτια των ηρώων του Hwang χρησιμοποιώντας ένα αληθινό γεγονός που συντάραξε τον κόσμο το 1986.
Το «Μ. Μπάτερφλαϊ» του Ντέιβιντ Χουάνγκ βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Γάλλου διπλωμάτη Bernard Boursicot. Ο διπλωμάτης (Boursicot) κατηγορήθηκε ότι παρέδιδε απόρρητες πληροφορίες στην Κίνα, διατηρώντας ερωτική σχέση με ντίβα της Κινέζικης όπερας (Shi Pei Pu) επί είκοσι ολόκληρα χρόνια ερωτικού δεσμού. Η απίστευτη ιστορία του Boursicot, αλλά και η γνωστή όπερα του Πουτσίνι, «Μαντάμ Μπάτερφλαϊ», αποτέλεσαν την έμπνευση του Ντέιβιντ Χουάνγκ και δημιούργησαν το θεατρικό έργο.
Μια αληθινή ιστορία αγάπης, διαφορετική, όπου ο θύτης και το θύμα μπερδεύονται, αλλάζουν ταυτότητες και αναζητούν την απόλυτη αγάπη. Δύο διαφορετικές κουλτούρες, δυο διαφορετικοί κόσμοι συγκρούονται, μέσα από αυτή την ιδιαίτερη αυτή ιστορία. Το έργο «M. BUTTERFLY» του David Henry Hwang έχει γνωρίσει τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο και έχει χαρίσει βραβείο Tony στο συγγραφέα. Έκανε πρεμιέρα στο Broadway με τον Antony Hopkins και προσφέρεται για δυνατές ερμηνείες.
Η ιστορία αυτή είναι ουσιαστικά μια υπόθεση αυταπάτης, όπου στο πρόσωπο της Μπάτερφλαϊ ο Γάλλος διπλωμάτης προβάλλει τις δικές του εμμονές. Είναι τόσο ερωτευμένος με την ιδέα της Αιώνιας Γυναίκας, που επιλέγει να αγνοεί οτιδήποτε έρχεται να αντικρούσει το γεγονός αυτό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Μαριλένα Παναγιωτοπούλου
Σκηνοθεσία: Αντώνης Λουδάρος
Σκηνικά- Κοστούμια: Δέσποινα Βολίβη
Μακιγιάζ: Βαγγέλης Θώβος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Μουσική Επιμέλεια: Μαρτίν Κριθαρά
Κινησιολογία: Αγγέλα Πατσέλη

ΠΑΙΖΟΥΝ:
Δημήτρης Γιώτης, Γιώργος Κροντήρης, Γιάννης Δρίτσας, Ειρήνη Χρηστίδη, Αθηνά Αλεξοπούλου, Ινώ Στεφανη

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΖΩΗ ΜΙΑΣ ΡΕΜΠΕΤΙΣΣΑΣ

Αυθεντική, ασυμβίβαστη, φωνή-σύμβολο του λαϊκού μας τραγουδιού, η αρχόντισσα του ρεμπέτικου είναι κάποιοι από τους προσδιορισμούς που συνοδεύουν το όνομα της Σωτηρίας Μπέλλου. Εκείνη όμως ήθελε να τη λένε απλά Σωτηρία. Η ζωή και το έργο της σπουδαίας ερμηνεύτριας παίρνει σάρκα και οστά στη σκηνή του θεάτρου «Κάππα», με την Ντίνα Κώνστα στον ομώνυμο ρόλο.
Το θεατρικό της Σοφίας Αδαμίδου, «Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας», κάνει πρεμιέρα στις 19 Δεκεμβρίου, σε νέα επεξεργασμένη μορφή, ειδικά για την παραγωγή. Η Ντίνα Κώνστα, θαυμάστρια έτσι κι αλλιώς της Σωτηρίας Μπέλλου, έχει διαβάσει το βιβλίο της Σοφίας Αδαμίδου, «Σωτηρία Μπέλλου: Πότε ντόρτια, πότε εξάρες», στο οποίο βασίζεται το κείμενο της παράστασης, αλλά και ό,τι αφορά τη ζωή της μεγάλης ρεμπέτισσας.
«Η Σωτηρία Μπέλλου στεκόταν σαν παλικάρι απέναντι σε ό,τι δεν ταίριαζε με τα ''θέλω'' της. Ηθελε να είναι υπεύθυνη για τα δικά της λάθη και όχι για εκείνα που κάποιοι τα έβλεπαν λάθος. Ηθελε να μετανιώνει γι' αυτά που έκανε και όχι για όσα δεν έκανε», λέει η Σοφία Αδαμίδου, που τη γνώριζε προσωπικά.
«Η αντιφατικότητα του χαρακτήρα της, τα πάθη για τα οποία ποτέ δεν μετάνιωσε, έδιναν συχνά λαβές για σχόλια. Εκείνη, όμως, ήθελε να την αγαπούν γι' αυτό που ήταν. Αυτός που περισσότερο την αγάπησε γι' αυτό που ήταν, ήταν ο κόσμος.
Ωστόσο, η Σωτηρία Μπέλλου ήξερε να εκτιμά, να αγαπά, ακόμη και να συγχωρεί αυτούς που την πίκραναν. Ατομο φλεγόμενο η ίδια και η ζωή της ένας διαρκής αγώνας: για την επιβίωση, τα πιστεύω, τις επιλογές της».
Το έργο «Σωτηρία Μπέλλου - Η περιπλανώμενη ζωή μιας ρεμπέτισσας» πρωτοανέβηκε στην Αθήνα από το θέατρο «Στοά» (2008 και 2009), με τη Λήδα Πρωτοψάλτη. Η τότε παράσταση είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Στη νέα -εμπλουτισμένη με τα εκπληκτικά τραγούδια της Μπέλλου- παραγωγή συναντάμε τη Σωτηρία Μπέλλου, το τελευταίο βράδυ, στο νοσοκομείο, πριν από την εγχείρηση που θα της στερήσει τη φωνή. Η ζωή της όλη περνάει μπροστά από τα μάτια της.

Δύσκολες στιγμές
Στιγμές τραγικές αλλά και κωμικές από τη ζωή και την καριέρα της. Θυμάται τους ανθρώπους που αγάπησε και την αγάπησαν, τη μάνα, τον πατέρα της, τον παππού της, τους ανθρώπους που την πίκραναν, τον άντρα της, τις φυλακές και το ξύλο που τη σημάδεψαν, αλλά και τους ανθρώπους που τη βοήθησαν στα πρώτα της βήματα και στις δύσκολες στιγμές.
Από τη Βέμπο που τη μύησε -χωρίς η ίδια να το ξέρει- στο τραγούδι, έως τον Βασίλη Τσιτσάνη που της άνοιξε τον δρόμο, τον Παπαϊωάννου που αγάπησε βαθιά, μέχρι τον Ανδριόπουλο και τον Σαββόπουλο που την έφεραν πιο κοντά στις νεότερες γενιές.
Αξιολογεί σημαντικούς τομείς της προσωπικής της ζωής, της ψυχολογίας και της διάθεσής της γενικότερα, που επηρεάστηκαν σημαντικά από συνθήκες και γεγονότα μιας ολόκληρης εποχής.
Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια υπογράφει η Αθανασία Καραγιαννοπούλου, τα σκηνικά ο Μανόλης Παντελιδάκης, τα κοστούμια η Μαρία Κοντοδήμα, την επιμέλεια κίνησης ο Φωκάς Ευαγγελινός και τους φωτισμούς η Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Πρωταγωνιστούν: Ντίνα Κώνστα, Εφη Κόντα.

ΣΤΙΧΟΙ
«Κανένας δεν μου έφταιξε/στις μαύρες συμφορές μου/τα ανοιχτά τα χέρια μου/τι τα 'χω και παλεύω/Το ξερό μου το κεφάλι/μ' έφερε σ' αυτό το χάλι./Ας ήμουνα λίγο σφικτή/φίλοι να τα κρατούσα/τη φτώχεια να χαιρέταγα/μποέμικα να ζούσα./Τώρα που φύγαν τα λεφτά/μου 'ρθε ο νους κι η γνώση/μα είναι πια πολύ αργά/κι ας το 'χω μετανιώσει». Σωτηρία Μπέλλου

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ (ethnos.gr)

PARIS BORDONE. Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

Paris Bordone. Battesimo di Gesù
Pinacoteca di Brera, Milano



(φωτογραφία: ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ)

ΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΗΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ

Αυτοί (οι φιλόσοφοι) ισχυρίζονται ότι ο έρωτας δεν έχει καμιά σχέση με ακολασίες και διαφωνούν σε αυτό το θέμα με τον Επίκουρο, ο οποίος, κατά τη γνώμη μου, δεν είχε και πολύ άδικο. Διότι τι εννοούν όταν λένε «έρωτας με αντικείμενο τη φιλία»; Πώς εξηγείται ότι κανείς δεν ερωτεύεται έναν άσχημο νεαρό ή έναν ωραίο γέρο; Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτή η συνήθεια προέρχεται από τα γυμνάσια των Ελλήνων, όπου οι έρωτες αυτού του είδους ήταν ελεύθεροι και αποδεκτοί. Οπότε έχει δίκιο ο Έννιος:

Η αισχρότητα αρχίζει, από τη γύμνια, όταν το σώμα σου εκθέτεις
γυμνό μπροστά στους συμπολίτες σου.

Ακόμη και αν τηρούν τους κανόνες της ευπρέπειας, πράγμα που δεν αποκλείεται, και πάλι δεν μπορούν να αποφύγουν την αγωνία και τη στενοχώρια, πόσω μάλλον όταν είναι υποχρεωμένοι να συγκρατούν και να περιορίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό. Αφήνω τον έρωτα των γυναικών, απέναντι στον οποίο η φύση έχει δείξει μεγαλύτερη ανοχή. Ποιος δεν καταλαβαίνει τι εννοούν οι ποιητές με τον μύθο της αρπαγής του Γανυμήδη; Ποιος έχει κάποια αμφιβολία ως προς το τι λέει και τι επιθυμεί ο Λάιος στον Ευριπίδη; Εξάλλου, τι φανερώνουν για τον ίδιο τους τον εαυτό άνθρωποι μορφωμένοι και σπουδαίοι ποιητές στους στίχους και τις ωδές τους; Ο Αλκαίος ήταν φημισμένος στην πατρίδα του για τη γενναιότητα του, και κοίτα τι γράφει για τον έρωτα των αγοριών! Περιττό να μιλήσω για τον Ανακρέοντα, ο οποίος έγραψε αποκλειστικά ερωτική ποίηση. Ο δε Ίβυκος από το Ρήγιο ήταν ο πιο φλογερός εραστής από όλους, σύμφωνα με όσα γράφει.
Αλλά οι έρωτες σε όλα αυτά τα παραδείγματα είναι ακόλαστοι. Άλλωστε εμείς οι φιλόσοφοι ήμαστε αυτοί που πήραμε την πρωτοβουλία (αρχής γενομένης από τον ίδιο τον Πλάτωνα, τον οποίο δικαίως επιτιμά ο Δικαίαρχος) να δώσουμε τόση εξουσία στον έρωτα. Και πράγματι, οι Στωικοί ισχυρίζονται ότι ο σοφός μπορεί να ερωτευθεί. Ορίζουν μάλιστα τον έρωτα ως «προσπάθεια εδραίωσης μιας φιλίας, η οποία εμπνέεται από την ιδέα του κάλλους». Αν υπάρχει πουθενά στον κόσμο τέτοιος έρωτας -χωρίς στενοχώριες, χωρίς πόθο, χωρίς έγνοιες, χωρίς αναστεναγμούς-, τότε έχει καλώς! Διότι αυτός ο έρωτας δεν έχει το στοιχείο της άκρατης επιθυμίας. Εδώ όμως μιλάμε για την επιθυμία.
[...]
Να λοιπόν πώς πρέπει να θεραπεύεις ένα άτομο που βρίσκεται σε αυτή την ελεεινή κατάσταση: Πρέπει να του διευκρινίσεις τη φύση αυτού που επιθυμεί, να του δείξεις πόσο ασήμαντο, ευτελές και τετριμμένο είναι, πόσο εύκολα θα μπορούσε να το βρει κάπου αλλού ή με κάποιον άλλο τρόπο, ή και να το βγάλει τελείως από το μυαλό του. Επίσης, θα μπορούσες να στρέψεις τη σκέψη του σε άλλα ενδιαφέροντα, έγνοιες, φροντίδες ή καθήκοντα, ή ακόμη και να τον θεραπεύσεις με μια αλλαγή τόπου, όπως κάνουμε με τους αρρώστους που αργούν να αναρρώσουν. Κάποιοι λένε, επίσης, ότι η καινούργια αγάπη διώχνει την παλιά, όπως ένα καινούργιο καρφί μπαίνει στη θέση του παλιού. Το πιο σημαντικό όμως είναι να τον προειδοποιήσεις σε τι παραλογισμούς μπορεί να τον οδηγήσει ο έρωτας. Από όλα τα αισθήματα που ταράζουν την ψυχή, ο έρωτας είναι το πιο βίαιο∙ ακόμη και αν δεν θέλεις να καταδικάσεις τις ακρότητες του -τις ακόλαστες σχέσεις, τις αποπλανήσεις, τις μοιχείες, έως και τις αιμομιξίες, όλες πράξεις αισχρές και αξιοκατάκριτες-, ακόμη, λοιπόν, κι αν τα εξαιρέσεις αυτά, και πάλι, αυτός καθαυτόν ο έρωτας ως ψυχική διαταραχή είναι κάτι το φρικτό. Έστω ότι παραβλέπουμε τις εκδηλώσεις της μανίας του∙ πόσο άστατος είναι ακόμη κι όταν υποτίθεται ότι δεν υπερβαίνει το μέτρο!

Βρισιές και ζήλιες, τσακωμοί κι ανακωχές·
τη μία πόλεμος, την άλλη ειρήνη.
Θες με τη λογική να κάνεις βέβαιο το αβέβαιο;
Χαμένος κόπος· μην ψάχνεις να βρεις λογική στην τρέλα.

Ποιος δεν θα τρόμαζε από τη διαστροφή που κρύβουν όλα αυτά τα καπρίτσια και οι επιπολαιότητες; Τέλος, θα πρέπει να επαναλάβουμε αυτό που λέμε για όλες τις ψυχικές διαταραχές, ότι είναι θέμα αντίληψης, κρίσης και επιλογής. Αν ο έρωτας ήταν κάτι το φυσικό, τότε θα ήμαστε όλοι συνεχώς ερωτευμένοι, και μάλιστα με τον ίδιο άνθρωπο, ενώ αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι άλλος να μην μπορεί να ερωτευθεί επειδή ντρέπεται, άλλος επειδή σκέφτεται πολύ, κι άλλος επειδή νιώθει χορτασμένος.

Κικέρων: Για τον πόνο και τα πάθη (Ωκεανίδα, 2004)

LE SORELLE MARINETTI. IL PINGUINO INAMORATO

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΑΝΔΡΟΣΟΥ

Χάιμε Χιλ ντε Μπιέδμα (13/11/1929 – 8/1/1990)

Στις 8 Ιανουαρίου, την επόμενη Κυριακή, ώρα 11 το πρωί 22 χρόνια μετά το θάνατο του σπουδαίου Ισπανού ποιητή Χάϊμε Χιλ ντε Μπιέδμα θυμόμαστε το πέρασμα του από την Αθήνα και το ποίημα του με τον τίτλο
"Οδός Πανδρόσου"
και δημιουργούμε ένα χάπενινγκ μοιράζοντας αφίσες με το ποίημα μεταφρασμένο σε όλα τα καταστήματα και επίσης φυλλάδια με το ποίημα στους επισκέπτες της ημέρας.

Στη διάρκεια του περιπάτου θα μιλήσουμεγια τον ποιητή και το έργο του
Συγκέντρωση στην είσοδο του σταθμού του μετρό στο Μοναστηράκι.

Χορηγός επικοινωνίας poiein.gr

http://giorgosmixos.blogspot.com/2012/01/8.html

Μέχρι τότε, διαβάστε:
1. ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. JAIME GIL DE BIEDMA
2. ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: Η ΟΔΟΣ ΠΑΝΔΡΟΣΟΥ
3. ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: OUTVIEW FILM FESTIVAL 2011
4. ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ...

ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Rocco Morabito won the 1968 Pulitzer Prize for Spot Photography for this photograph – “The Kiss of Life.”
Apprentice lineman J.D. Thompson is breathing life into the mouth of another apprentice lineman, Randall G. Champion, who hangs unconscious after receiving a jolt of high voltage.
Morabito was driving on West 26th Street in July 1967 on another assignment when he saw Champion dangling from the pole. He called an ambulance and grabbed his camera.
Champion recovered.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΕΣ ΣΕ GAY BAR ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ

Ευαγγελιστές σε gay bar του Σικάγου
Πετρίνα Καλαμβοκίδη, (espressonews.gr, 24.10.2011)
Οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς να δει να διασκεδάζουν μέσα στο «Roscoe’s», ένα από τα διασημότερα γκέι μπαρ των ΗΠΑ, είναι τα μέλη της συντηρητικής χριστιανικής κοινότητας του Σικάγου.
Κι όμως, τουλάχιστον τέσσερις φορές τον χρόνο, λεσβίες, γκέι, bisexual, τρανσέξουαλ και μέλη της Ευαγγελικής Εκκλησίας συγκεντρώνονται σε αυτό για να ανταλλάξουν απόψεις γύρω από θέματα πνευματικότητας και σεξουαλικότητας.
Το εντυπωσιακό αυτό επίτευγμα -δεδομένου ότι οι γκέι και οι ευαγγελιστές χριστιανοί κοιτούσαν ανέκαθεν οι μεν τους δε με καχυποψία- είναι αποτέλεσμα της πολυετούς προσπάθειας ενός και μόνο κατοίκου της περιοχής.
Ο Αντριου Μαρέν ζει εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία στην Μπόισταουν, την επίσημη γειτονιά των γκέι του Σικάγου, και έχει βάλει σκοπό της ζωής του να συμφιλιώσει τις δύο πλευρές συνεργαζόμενος με κυβερνήσεις, εκκλησιαστικούς φορείς, ακόμη και με μεγάλους εκδοτικούς οίκους χριστιανικών βιβλίων.
Κύριο μέλημά του αποτελεί το χτίσιμο εμπιστοσύνης ανάμεσά τους, καθώς θεωρεί ότι οι περισσότεροι χριστιανοί δεν αντιλαμβάνονται την πολυπλοκότητα των λιγοστών στίχων της Βίβλου που αναφέρονται στην ομοφυλοφιλία, ενώ οι γκέι συχνά βιάζονται να απορρίψουν τον χριστιανισμό.
Αυτό που τον ώθησε, ωστόσο, να ξεκινήσει τον συγκεκριμένο αγώνα και να μετακομίσει στην γκέι κοινότητα του Σικάγου ήταν μια σειρά συζητήσεων που είχε με τρεις από τους πιο στενούς φίλους του, σε διάστημα τριών μηνών.
Ο ένας μετά τον άλλον του εξομολογήθηκαν ότι ήταν γκέι, κάτι που τον τάραξε βαθύτατα, γιατί ο ίδιος προερχόταν από μια βαθιά συντηρητική χριστιανική οικογένεια και, όπως παραδέχεται, ήταν «το πιο ομοφοβικό παιδί που έχετε γνωρίσει ποτέ».
Για εκείνον ομοφυλοφιλία και χριστιανισμός ήταν μέχρι τότε δύο εντελώς ασύμβατες έννοιες. «Δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα ότι οι θρησκευτικές μου πεποιθήσεις δεν μπορούσαν να συμβαδίσουν με αυτές των φίλων μου, επομένως έκοψα τους δεσμούς μαζί τους» θυμάται ο Μαρέν.
Μέσα στους επόμενους μήνες, όμως, ένιωσε ότι ο Θεός τού ζητούσε να επιστρέψει κοντά τους και να τους ζητήσει συγγνώμη.

ΠΕΝΙ ΟΥΟΝΓΚ - ΚΑΪΣΑ ΜΠΕΡΓΚΒΙΣΤ

Πένι Ουόνγκ. Μια ευτυχής υπουργός Οικονομικών

Του Γιώργου Αγγελόπουλου (tanea.gr, 21/12/2011)
Περισσότερο από υπουργό Οικονομικών, θυμίζει έναν πιονιέρο στον αγώνα κατά των διακρίσεων. Η Πένι Ουόνγκ είναι το πρώτο κυβερνητικό στέλεχος στην ιστορία της Αυστραλίας που δήλωσε ανοικτά την ομοφυλοφιλία της και το πρώτο στην ιστορία της χώρας που έχει γεννηθεί στην Ασία. Είναι επίσης η πρώτη υπουργός που απέκτησε παιδί από τη σύντροφό της με τη βοήθεια ενός φίλου της που προσέφερε το σπέρμα του. Ασφαλώς η κοινωνία της Αυστραλίας διακρίνεται για την ανεκτικότητά της. Ενας πολιτικός δεν φοβάται ότι θα γίνει αντικείμενο χλεύης εάν αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα ή ότι θα ακούσει υποτιμητικά σχόλια στον δρόμο. Και μια γυναίκα που έχει γεννηθεί στη Μαλαισία από κινέζο πατέρα και αυστραλή μητέρα ξέρει ότι τα ασιατικά χαρακτηριστικά της δεν θα γίνουν εμπόδιο στην καριέρα της. Γνωρίζει, επίσης, ότι η καταγωγή της δεν απασχολεί κανέναν πέρα από τους υπαλλήλους του ληξιαρχείου, ότι η γέννησή της εκτός αυστραλιανών συνόρων δεν της στερεί το δικαίωμα να γίνει πολίτης στη χώρα που ζει.
Ακόμη και στη φιλελεύθερη Αυστραλία, όμως, χρειάζεται θάρρος για να υποστηρίξεις αυτού του είδους τις επιλογές - η 43χρονη Πένι Ουόνγκ δείχνει να το έχει. Η γέννηση της Αλεξάνδρας, πριν από δύο ημέρες, συμπίπτει με την απόφαση του Εργατικού Κόμματος να στηρίξει την πρόταση για τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων που θα τεθεί προς ψήφιση στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο το 2012. Η ηγεσία των Εργατικών κάλεσε τους βουλευτές της να ψηφίσουν κατά συνείδηση. Αλλά οι διαθέσεις των υπόλοιπων κομμάτων είναι διαφορετικές. Φιλελεύθεροι και Εθνικοί είναι κατά της νομιμοποίησης. Ο διαχωρισμός, ωστόσο, δεν είναι κάθετος αλλά τέμνει οριζόντια πολιτική και κοινωνία. Η αδελφή του υπουργού Εξωτερικών και πρώην πρωθυπουργού Κέβιν Ραντ, Λόρι Ραντ, παραιτήθηκε από το Εργατικό Κόμμα επειδή διαφωνεί με τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφίλων. Την ίδια στιγμή, ο αδελφός του συντηρητικού βουλευτή Μπομπ Κάτερ δηλώνει ο ίδιος ομοφυλόφιλος. «Λεσβία και ευτυχισμένη» δήλωσε και η αδελφή του Αντριου Μπολτ, συντηρητικού σχολιαστή που αγωνίζεται κατά της αναγνώρισης των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων.
Σε αυτή τη διαμάχη πήρε εμμέσως θέση και καθολικός αρχιεπίσκοπος. Την ίδια μέρα που η σύντροφος της Πένι Ουόνγκ έφερνε στον κόσμο το παιδί τους, ένα καθολικό σχολείο έκλεινε την πόρτα στο παιδί ενός ζεύγους γυναικών. Ο αρχιεπίσκοπος έδωσε εντολή στη διεύθυνση του εκπαιδευτικού ιδρύματος να δεχθεί το παιδί στους κόλπους του ζητώντας συγγνώμη για την παρανόηση. Για τη θρησκευόμενη υπουργό ήταν μια απόδειξη ότι οι εκπρόσωποι της θρησκείας της - ή τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς - αγκαλιάζουν πλέον και τα άλλοτε «ανώμαλα» τέκνα τους. Η Πιον Ουόνγκ έχει ακόμη έναν σημαντικό λόγο για να είναι ευτυχής: αντίθετα με την ίδια, πολλοί συνάδελφοί της στον υπόλοιπο κόσμο αισθάνονται εξουθενωμένοι.


Η ΚΑΪΣΑ ΜΠΕΡΓΚΒΙΣΤ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΗΣ
Είμαι ερωτευμένη με την Κριστίνα
(tanea.gr, 29/12/2011)
Την ομοφυλοφιλική της σχέση αποκάλυψε μία από τις σπουδαιότερες σουηδέζες άλτριες των τελευταίων χρόνων, η Κάισα Μπέργκβιστ. Η τρίτη ολυμπιονίκης στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ και κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στον κλειστό στίβο με 2,08 μέτρα, παλαίμαχη αθλήτρια, αποκάλυψε στο ομοφυλοφιλικό περιοδικό «QX» της πατρίδας της, στο τεύχος Ιανουαρίου, ότι διατηρεί μια «φανταστική» σχέση με τη νέα της σύντροφο, την Κριστίνα.
Η Μπέργκβιστ ήταν παντρεμένη με τον σουηδό σκηνοθέτη Μανς Χέρνγκρεν, με τον οποίο μοιραζόταν την ίδια στέγη για τρία χρόνια.
Σύντροφός της τώρα είναι η Κριστίνα, με την οποία, όπως λέει, έχει μια υπέροχη σχέση.
«Είμαστε τρελά ερωτευμένες η μία με την άλλη και έχουμε υπέροχη σχέση. Ποτέ όμως μέχρι τώρα δεν έχουμε μιλήσει γι' αυτό». Η 35χρονη ξανθή καλλονή που αποχώρησε από την ενεργό δράση τις πρώτες ημέρες του 2008 σημείωσε πως δεν μετανιώνει για το παρελθόν της.
«Δεν σκέφτομαι "αχ κακομοίρα μου, ζούσες μέχρι τώρα σε ένα ψέμα και επιτέλους βρήκες τη θέση σου". Νιώθω λεσβία όπως ένιωθα ετεροφυλόφιλη όταν ήμουν με τον άντρα μου», είπε η ευτυχισμένη Κάισα Μπέργκβιστ.
Η σουηδέζα πρώην πρωταθλήτρια τόνισε πως θεωρεί πολύ σημαντικό να αναφερθεί δημόσια στη νέα της σχέση από τη στιγμή που νιώθει ασφαλής η ίδια και η σύντροφός της Κριστίνα γιατί έτσι θα δώσει τέλος στις φήμες.
Ανέφερε ακόμα την πρώτη αντίδραση της μητέρας της όταν της ανακοίνωσε ποια είναι η νέα της σχέση: «Λοιπόν, όλα καλά, αφού επέλεξες να βαδίσεις προς αυτή την κατεύθυνση».

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ 2012. JEFF PALMER

ΒΕΛΙΓΡΑΔΙ. ΝΑΖΙΣΤΙΚΟΣ ΤΡΟΜΟΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ 1933-1945

Έκθεση ντοκουμέντων για τους ομοφυλόφιλους, θύματα των Ναζί, μετά το Ζάγκρεμπ παρουσιάζεται στο Βελιγράδι
Της Κατερίνας Γιαννίκη (web.ana-mpa.gr, 22/12/2011)
Ντοκουμέντα, φωτογραφίες και κείμενα, που ρίχνουν φως στις διώξεις των Ναζί εναντίον μιας κοινωνικής ομάδας, αγνοημένης για μεγάλο χρονικό διάστημα, συνθέτουν την έκθεση "Ναζιστικός τρόμος σε βάρος των ομοφυλόφιλων 1933-1945", που φιλοξενείται από τις αρχές Δεκεμβρίου στο Μουσείο του Δήμου Βελιγραδίου.
Η έκθεση, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 2008 στο Ζάγκρεμπ και διοργανώνεται από τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ArteQ και Queer Zagreb, δείχνει ότι θύματα της ναζιστικής πολιτικής, εκτός από τους Εβραίους, τους Ρομά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και ψυχικές διαταραχές, τους πολιτικούς αντιφρονούντες και τους υπόλοιπους εχθρούς, ήταν και οι ομοφυλόφιλοι.
Οι διώξεις, ο εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και η εξόντωση των ομοφυλόφιλων αποσιωπήθηκαν ή παραβλέφθηκαν, παρ' ότι οι μελέτες αναφέρουν ότι περισσότερα από 100.000 άτομα συνελήφθησαν, περίπου 50.000 οδηγήθηκαν σε φυλακές και ιδρύματα για ασθενείς με ψυχικές διαταραχές και περίπου 15.000 κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η έκθεση αποτελείται από 150 αρχειακές φωτογραφίες, κείμενα και έγγραφα που μαρτυρούν τη γενική και προσωπική ιστορία ανθρώπων που συνελήφθησαν λόγω του ομοφυλοφιλικού προσανατολισμού τους πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο συνοδευτικό πρόγραμμα της έκθεσης περιελήφθησαν διαλέξεις ειδικών στη βιοπολιτική, την ιστορία του ναζισμού και τις στρατηγικές ελέγχου, παρουσιάσεις βιβλίων και περιοδικών, βιντεοεγκατάστασεις και προβολές ταινιών.
"Η έκθεση δημιουργήθηκε στο Μουσείο Μνήμης του Ολοκαυτώματος, στην Ουάσινγκτον και η οργάνωσή μας είχε την ιδέα να διοργανώσει την έκθεση στην Κροατία και στη συνέχεια να αναλάβει την παρουσίασή της σε πόλεις της Ευρώπης" δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ζβόνιμιρ Ντόμπροβιτς ιδρυτής και διευθυντής προγραμμάτων της οργάνωσης Queer Zagreb.
"Για την υλοποίηση του στόχου έπρεπε να έχουμε ισχυρή στήριξη από το Μουσείο της Ουάσινγκτον, αλλά και από δεκάδες βιβλιοθήκες και υπηρεσίες ιστορικών αρχείων από τη Γερμανία, την Αυστρία, την Πολωνία και τη Ρωσία για να συλλέξουμε το υλικό, το οποίο έπρεπε να ανατυπώσουμε. Ωστόσο, η ιδέα να παρουσιαστεί η έκθεση για πρώτη φορά στο Ζάγκρεμπ γεννήθηκε, επειδή αισθανθήκαμε ότι ήταν πολύ σημαντική τόσο λόγω της ιστορίας μας στη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, όσο και για να αρχίσει η συζήτηση για τους ομοφυλόφιλους- θύματα των Ναζί, καθώς δεν είναι ευρέως γνωστές οι διώξεις σε βάρος της συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας" πρόσθεσε.
Επιδιώξαμε να παρουσιαστεί στο ευρύ κοινό ένα θέμα που δεν είναι ευρέως γνωστό. Συνεπώς, πρόκειται για έκθεση τεκμηρίων και εκπαιδευτικού χαρακτήρα και προβάλλεται και οργανώνεται με τρόπο κατάλληλο, καθώς είναι το πρώτο βήμα στην αποκάλυψη ενός μέρους της ιστορίας που έμεινε στο σκοτάδι για πολύ καιρό, σημείωσε.
Η έκθεση προβάλλει την ανάπτυξη της συστηματικής ομοφοβίας στη ναζιστική Γερμανία και των μηχανισμών διώξεων, που παρέμειναν σε ισχύ σε ένα συγκεκριμένο βαθμό για πολλά χρόνια μετά τη λήξη του Πολέμου και στοχεύει, σύμφωνα με τους διοργανωτές, στην προώθηση της ανεκτικότητας έναντι των μειονοτήτων, την έναρξη διαλόγου για την αντιφασιστική ιδεολογία και την άρση των προκαταλήψεων.


Η ναζιστική προπαγάνδα χαρακτήριζε τους ομοφυλόφιλους "εχθρούς τους κράτους" και "αντικοινωνικά παράσιτα" και οι έγκλειστοι ομοφυλόφιλοι, έφεραν αναγνωριστικό σύμβολο το ροζ τρίγωνο, είχαν ιδιαίτερα σκληρή μεταχείριση από το προσωπικό των στρατοπέδων και ήταν απομονωμένοι από τους υπόλοιπους κρατούμενους.
"Ένας από τους κύριους λόγους, για τους οποίους ήταν δύσκολο να ερευνηθεί το ζήτημα είναι το γεγονός ότι πολλοί ομοφυλόφιλοι που επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης δεν μίλησαν για το μαρτύριο που βίωσαν, επειδή με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την απελευθέρωση, η έννοια της ελευθερίας δεν αφορούσε τους ομοφυλόφιλους. Οι ίδιοι νόμοι που επέτρεψαν στους Ναζί να δικάζουν και να φυλακίζουν τους ομοφυλόφιλους παρέμειναν σε ισχύ για περισσότερα από 20 χρόνια μετά τον πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι οι διώξεις σε βάρος ομοφυλόφιλων συνεχίστηκαν- όχι με την ίδια ένταση και ότι η απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων ήρθε στο τέλος της δεκαετίας του 1960" τόνισε ο κ. Ντόμπροβιτς.
Ο διευθυντής της οργάνωσης Queer Zagreb ανέφερε ότι σε ορισμένες χώρες, όπως στη Σερβία, έπρεπε να φθάσει η δεκαετία του 1990 για να αποποινικοποιηθεί η ομοσεξουαλικότητα και σε πολλές χώρες είναι ακόμη αδίκημα που τιμωρείται με αυστηρές ποινές φυλάκισης, ακόμη και ισόβια φυλάκιση.
Αναφερόμενος στην πιο σημαντική εμπειρία που βίωσαν οι διοργανωτές από την παρουσίαση της έκθεσης στην Κροατία και την υλοποίηση του προγράμματος, τόνισε ότι είναι το ενδιαφέρον που επιδεικνύει το κοινό. "Οι άνθρωποι εκδηλώνουν γνήσιο ενδιαφέρον για τα έγγραφα που έχουμε συγκεντρώσει και για τη μοίρα των 100.000 ομοφυλόφιλων ανθρώπων που κατέληξαν σε φυλακές ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης" είπε.
Όσον αφορά τις αντιξοότητες που αντιμετώπισε η οργάνωση κατά τη φάση υλοποίησης του προγράμματος, ο κ.Ντόμπροβιτς δήλωσε ότι η μοναδική αρνητική εμπειρία ήταν η στάση του υπουργείου Παιδείας της Κροατίας.
"Όταν πραγματοποιήσαμε την έκθεση θέλαμε να την επισκεφθούν μαθητές γυμνασίων, ώστε να γίνει μέρος της εκπαίδευσής τους. Το υπουργείο Παιδείας αρνήθηκε να δώσει την άδεια και τα κίνητρα στα σχολεία να προωθήσουν την έκθεση και να οργανώσουν επισκέψεις μαθητών και η άρνηση διατυπώθηκε με πολύ ομοφοβικό τρόπο, που μας εξέπληξε. Ωστόσο, μετά από ευρεία κάλυψη από τα ΜΜΕ του τρόπου με τον οποίο το υπουργείο χειρίστηκε την κατάσταση, κατορθώσαμε να λάβουμε την παραδοχή ότι έκαναν λάθος και ότι στην Κροατία δεν υπάρχει γνώση για το θέμα. Έτσι, με τη βοήθειά μας, ιστορικοί από το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στην Ουάσινγκτον ήρθαν στην Κροατία για να διδάξουν τους καθηγητές ιστορίας για το θέμα. Οπότε, στο τέλος, η έκβαση ήταν θετική" σημείωσε.
Η οργάνωση Queer Zagreb έχει συνεργαστεί με σερβικές οργανώσεις πολλές φορές και σε πολλά διαφορετικά προγράμματα. "Αυτή τη φορά συνεργαζόμαστε με μια σχετικά νέα οργάνωση, την Arteq και είμαστε πολύ ευτυχείς για την ενέργεια που επένδυσαν για να κάνουν δυνατή για μας την παρουσίαση της έκθεσης στο Βελιγράδι" ανέφερε ο κ.Ντόμπροβιτς.
Στην Κροατία, η έκθεση παρουσιάστηκε σε τρεις πόλεις, Ζάγκρεμπ, Ριέκα και Πούλα και πολλές χιλιάδες ανθρώπων είχαν την ευκαιρία να δουν τα ντοκουμέντα.
"Υπήρξαν μόνον θετικές αντιδράσεις, επειδή η παρουσίαση του υλικού έγινε με πολύ προσιτό τρόπο και το θέμα της έκθεσης είναι τέτοιο, ώστε το κοινό ερχόταν με αίσθημα σεβασμού προς τα θύματα" υπογράμμισε.
Η έκθεση παρουσιάζεται στο Μουσείο στο Βελιγράδι έως αύριο, 23 Δεκεμβρίου και σύμφωνα με τον κ. Ντόμπροβιτς είχε επίσης μεγάλη επιτυχία, καθώς πολλοί άνθρωποι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να μάθουν ιστορικά γεγονότα που δεν γνώριζαν.
Η έκθεση διοργανώνεται με την οικονομική στήριξη του υπουργείου Πολιτισμού της Σερβίας, του Ιδρύματος για την Ανοιχτή Κοινωνία και του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ, με τη στήριξη του Μουσείου του Δήμου Βελιγραδίου, της υπηρεσίας για την ένταξη στην ΕΕ και τη συνεργασία οργανώσεων.
Η οργάνωση Queer Zagreb είναι μία από τις μεγαλύτερες οργανώσεις υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων στην ανατολική Ευρώπη και δραστηριοποιείται από το 2003.
Κεντρικός στόχος της οργάνωσης ήταν η αντιμετώπιση κανόνων στις κοινωνίες που διέρχονταν ένα στάδιο πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής μετάβασης τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Μέσω της τέχνης, του ακτιβισμού και της θεωρίας προκαλεί την ετεροκανονικότητα και οργανώνει διεθνές φεστιβάλ από το 2003 που αποτελεί ένα πιο γνωστά καλλιτεχνικά γεγονότα στην Κροατία και την ευρύτερη περιοχή.
Επιπλέον, η οργάνωση αναπτύσσει εκδοτική δραστηριότητα, διοργανώνει εκθέσεις και εκστρατείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα και εστιάζει στην εκπαίδευση στα σχολεία κατά της ομοφοβίας, καθώς και στην παροχή μεγαλύτερης νομικής προστασίας για την ομοφυλοφιλική, λεσβιακή κοινότητα στην Κροατία.

The Berliner Tageblatt [Berlin Daily] Lists the Gay and Lesbian Bars
Closed by Berlin's Chief of Police (March 4, 1933)

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

Manuel de los Galanes: ‘No tan felices‘

Μπορείτε να μαντέψετε για ποια παραμμύθια πρόκειται;

LE SORELLE MARINETTI. NON CE NE IMPORTA NIENTE

ΕΞΑΝΤΛΗΜΕΝΟΙ

ΜΙΑ ΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΧΡΟΝΟ

ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΕΛΚΗΘΡΟ

ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ!