ΠΟΛΩΝΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Του απαγόρευσαν να φορέσει περιβραχιόνιο υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων

Σχετική απαγόρευση του δικαστηρίου της Πολωνίας δεν επιτρέπει στον αρχηγό της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα να φορέσει περιβραχιόνιο υπέρ των γκέι. Ευθύνες στην ομοσπονδία ρίχνει ο παίκτης. 

(sport-fm.gr, 15/1/2016)

Ο Τόμπιας Κλάρκσον είχε κάνει γνωστό ότι στα παιχνίδια της εθνικής ομάδας χάντμπολ της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που θα διεξαχθεί στην Πολωνία θα φορέσει ένα περιβραχιόνιο στα χρώματα της σημαίας του «ουράνιου τόξου». 
«Πρόκειται για μια σιωπηρή εκδήλωση υπέρ της αποδοχής των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, πως όλα τα άτομα είναι τα ίδια», είχε τονίσει ο αρχηγός της εθνικής Σουηδίας λαμβάνοντας θέση υπέρ των γάμων των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. 
Κι όμως η απόφαση αυτή του Κλάρκσον δεν θα εφαρμοστεί. Η Πολωνία η οποία φιλοξενεί τη διοργάνωση δεν αναγνωρίζει νομικά τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου όμως και έτσι με μια απόφασή του απαγορεύει στον Κλάρκσον να φορέσει το περιβραχιόνιο αυτό. 
Συγκεκριμένα η απόφαση του Πολωνικού δικαστηρίου ανέφερε ότι ο κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να φέρει επάνω του μόνο χρώματα της εθνικής ομάδας της χώρας του. 
«Μπορώ να πω ότι έχω μείνει έκπληκτος», τονίζει ο Κλάρκσον ο οποίος πιστεύει ότι ο λόγος που δεν του επιτρέπεται να φορέσει το περιβραχιόνιο αυτό έχει να κάνει γενικότερα με την αντίληψη ομοσπονδίας του αθλήματος η οποία εκμεταλλεύεται και την σχετική νομοθεσία της Πολωνίας για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. 
«Πριν από λίγες ημέρες μου είχαν τονίσει ότι μπορώ να το φορέσω. Μάλιστα είχαμε έρθει σε επαφές με τους αρχηγούς των εθνικών ομάδων της Νορβηγίας και της Ισλανδίας και μας είχαν απαντήσει πως θέλουν να συμμετάσχουν και εκείνοι, καθώς και άλλοι παίκτες τους, στη «κίνηση» αυτή. Είναι ντροπή. Πραγματικά είναι ντροπή. Είναι πραγματικά δυσάρεστο η ομοσπονδία με τον τρόπο αυτό να επιλέγει να παίρνει θέση σε ένα ζήτημα και να μην μας επιτρέπει να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας», τόνισε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ: ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΚΟΥΣ, ΠΑΡΑ ΓΚΕΪ ΓΟΝΕΙΣ

Ο Γιάννης Μπέζος ήταν καλεσμένος στα «Καλημερούδια», το πρωί της Δευτέρας.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την τύχη της σειράς «Μη Με Σκας» στον Alpha, με θέμα ένα gay ζευγάρι ανδρών που ενσάρκσωσε ο ίδιος και ο Πέτρος Φιλιππίδης, αλλά και την πρόσφατη μεγάλη συζήτηση γύρω από τα ομόφυλα ζευγάρια και τα δικαιώματά τους.

Τι πήγε λάθος με τη σειρά;

«Ήταν μια λάθος εκτίμηση. Πέρα από την ευθύνη τη δική μας, των ηθοποιών δηλαδή, ίσως ήταν οι καιροί. Υπάρχουν οι δυσκολίες της παραγωγής και το θέμα ήταν λίγο περίεργο. Η συμβίωση δύο ανδρών σαν θέμα ήταν περίεργο βεβαίως. Όταν κάτι προβάλλεται στην τηλεόραση, επισημοποιείται κάπως με ανθρώπους τόσο γνωστούς».

Ο ρόλος του gay ζευγαριού, ως πρωταγωνιστικό δίδυμο:

«Σε καμία σειρά δεν έχουμε δει ζευγάρι... Ας πούμε στου Παπακαλιάτη τη σειρά εκεί ήταν παραπληρωματικό. Εδώ ήταν βασικό ζευγάρι. Αυτό, λοιπόν, έχει πολύ μεγάλη διαφορά. Ορισμένοι ενοχλήθηκαν – από ό,τι ξέρω κι από τον σταθμό, γιατί εγώ δεν ασχολήθηκα και πολύ. Τους φάνηκε προχωρημένο. Ο κόσμος το πρωί μπορεί να δει ό,τι θέλει, το βλέπει πιο light. Όταν το βλέπει το βράδυ, το πράγμα επισημοποιείται. Ήταν λίγο περίεργο. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανένα. Νομίζω και ο σταθμός (έχει ευθύνη), μπορούσαμε να το χειριστούμε διαφορετικά. Ίσως κινηθήκαμε λίγο βεβιασμένα».

Ο ίδιος έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα;

«Δεν ήμουν ικανοποιημένος, αλλά αυτό θα μπορούσε να βελτιωθεί. Δεν ήταν κάτι που δεν γίνεται. Αυτό εννοώ και σαν ευθύνη δική μας. Σταμάτησε μετά για 15 μέρες, υπήρχε και η στάση του σταθμού που ήταν επιφυλακτική. Έτσι είπαμε να το αφήσουμε. Όταν παίζονται τρία επεισόδια, είναι κάτι μη γενόμενο σχεδόν».

Ποια είναι η θέση του απέναντι στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης;

«Κοιτάξτε, όταν η κατάσταση επισημοποιείται δεν την αντέχει εύκολα ο άλλος. Όταν είναι... στον αστερισμό της πλάκας, τη δέχεται. Όταν δηλαδή μπορεί να χλευάσει κάτι, είναι ανώδυνο. Όταν επισημοποιείται είναι επώδυνο. Δεν είναι εύκολο. Φυσικά και δεν μπορεί να το δεχθεί και δεν είναι εύκολο. Νομίζω σωστά η πολιτεία κινήθηκε με αυτό το Σύμφωνο Συμβίωσης. Δεν το συζητώ, πολύ σωστά κινήθηκε. Και καλά θα κάνουν και οι εμπλεκόμενοι, οι ομοφυλόφιλοι δηλαδή, να κρατήσουν κι αυτοί μια σοβαρή στάση. Δεν το λέω για περιστατικά που έγιναν τώρα, μιλάω γενικότερα. Δεν είναι στιλ, είναι τρόπος ζωής. Είναι προσωπική υπόθεση. Αυτό, το προσωπικό θέμα γίνεται δημόσιο. Δεν πρέπει να γίνεται... Τι νόημα έχει;».

Πώς είδε τις αντιδράσεις της Εκκλησίας;

«Η Εκκλησία κάνει τη δουλειά της. Δένεται με τη ρίζα, το παρελθόν, και λέει αυτά που έχει να πει. Αυτοί που είπαν αυτά που είπαν είναι ανόητοι. Στην Εκκλησία υπάρχουν και ακρότητες. Οι ακραίες φωνές είναι ανόητες. Οι ακραίες φωνές των ομοφυλοφίλων είναι επίσης ανόητες. Φυσικά, δεν είναι; Εγώ ξέρω ανθρώπους, πάρα πολύ σημαντικούς, οι οποίοι είναι ομοφυλόφιλοι ή υπήρξαν στο παρελθόν. Δεν τους χαρακτήρισε αυτό, αλλά το έργο τους ή η στάση τους δημόσια. Ο δημόσιος λόγος και όχι η συμπεριφορά. Αλλιώς παγιδεύεται ο θεατής και ο αναγνώστης και μένει σε αυτό. Ενώ δεν πρέπει να μείνει σε αυτό».

Είναι σύμφωνος με το ενδεχόμενο υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια;

«Σε αυτό δεν συμφωνώ, προς το παρόν τουλάχιστον. Η άποψή μου είναι αυτή, η εκτίμησή μου. Ακούω το επιχείρημα “ένα παιδί από το να μην έχει καθόλου οικογένεια, ας έχει αυτό”. Ακόμα και αν υπάρχει διαλυμένη οικογένεια, το παιδί είναι καλύτερο να έχει ένα κακό πατέρα και μια κακή μητέρα, παρά δύο καλούς πατεράδες ή δυο καλές μαμάδες. Αυτό πιστεύω εγώ. Δεν είναι αντιμετωπίσιμο».

Θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν δικαίωμα να υιοθετήσουν παιδιά;

«Όχι, γιατί να έχουν το δικαίωμα; Τι θα πει δικαίωμα; Ας το έχουν – δεν θα το αποφασίσω εγώ αυτό. Θέλω να πω ότι κανονικά κάπου αναφέρεσαι. Όταν έχεις έναν πατέρα, κάπου αναφέρεται. Όταν έχει μια μητέρα, κάπου αναφέρεται. Ο καθένας έχει άλλο ρόλο. Όταν έχει δύο ίδια πρότυπα, τα οποία δεν είναι και φυσικοί του γονείς, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Εγώ εκτιμώ ότι είναι έτσι. Μακάρι να πέφτω εγώ έξω και να είναι αλλιώς».  

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 19/1/2016

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 18/1/2016

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 15/1/2016

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 91

AussieBum, Καλοκαίρι 2016

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ

Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ

Καλησπέρα, λοιπόν· οι δυό τους πάλι, ενώπιος ενωπίω,

η λάμπα του κι αυτός, – την αγαπάει, κι ας φαίνεται

αδιάφορος κι αυτάρεσκος· κι όχι μονάχα

γιατί τον εξυπηρετεί, μα πιότερο, και ιδίως,

γιατί αξιώνει τις φροντίδες του· – λεπτή επιβίωση

αρχαίων ελληνικών λυχνιών, μαζεύει γύρω της

μνήμες κι ευαίσθητα έντομα της νύχτας, απαλείφει

ρυτίδες των γερόντων, μεγεθύνει τα μέτωπα,

μεγαλύνει τις σκιές εφηβικών σωμάτων, επιστρώνει

μ’ ένα μειλίχιο φέγγος τη λευκότητα κενών σελίδων

ή το κρυμμένο πορφυρό των ποιημάτων· κι όταν,

κατά το λυκαυγές, το φως της ωχριάζει και ταυτίζεται

με το τριανταφυλλί της μέρας, με τους πρώτους θορύβους

απ’ τα ρουλά των μαγαζιών, τα χειραμάξια, τους οπωροπώλες,

είναι μιά εικόνα απτή της ίδιας του αγρυπνίας, κι ακόμη

μιά γυάλινη γέφυρα, που πάει απ’ τα γυαλιά του

ώς το γυαλί της λάμπας, κι από κει στα τζάμια

του παραθύρου, ώς έξω, όλο πιο πέρα –

γυάλινη γέφυρα που τον κρατεί πάνω απ’ την πολιτεία,

μέσα στην πολιτεία, στην Αλεξάνδρειά του, ενώνοντας,

με τη δική του τώρα βούληση, τη νύχτα και τη μέρα.

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Σύμφωνο συμβίωσης: Ο χορός της υποκρισίας και οι πραγματικές αντιφάσεις

Στέλιος Στυλιανίδης, ψυχίατρος (metarithmisi.gr)

Μετά από μια στείρα συζήτηση στο κοινοβούλιο και ατελείωτες δημόσιες διαμάχες νομοθετήθηκε το αυτονόητο: το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Για ιστορικούς λόγους είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Δανία έκανε αυτό το βήμα το 1989, η Νορβηγία το 1993, η Σουηδία το 1995, ενώ η Ολλανδία πρώτη θέσπισε το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια το 2001, ακολουθούμενες από τη μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών, όπως επίσης των ΗΠΑ και του Καναδά.

 Το debate σε αυτές τις χώρες έχει μετατοπιστεί από θέματα αρχής για τη μη παραβίαση στοιχειωδών συνταγματικών δικαιωμάτων και κοινωνικού αποκλεισμού σε μια ουσιαστική συζήτηση για τις συνθήκες και προϋποθέσεις υιοθεσίας παιδιών από τα ομόφυλα ζευγάρια.

Παρά τη σημαντική πρωτοβουλία της κυβέρνησης και την πειστική κοινοβουλευτική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα η χώρα έπραξε, τελικά, το λιγότερο δυνατό απέναντι σε κραυγές υπέρ της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας και του κοινωνικού στιγματισμού των ομόφυλων ζευγαριών.

Μέσα σε ένα περιβάλλον ιδεολογικής, πολιτικής και αξιακής κρίσης η νομοθετική αυτή μεταρρύθμιση θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος του κοινωνικού καθρέφτη “δίχως τον οποίο ο εαυτός μας δεν μπορεί να αποκτήσει νόημα” (Κ. Τσουκαλάς 27/12/2015).

Κόμματα και εκκλησία

Στην κρίσιμη ψηφοφορία στο κοινοβούλιο παρατηρήθηκαν κραυγαλέες και πρωτόγονες παρουσίες (από την Χρυσή Αυγή, τους ΑΝΕΛ και το ΚΚΕ) και εκκωφαντικές σιωπές (ειδικά από την πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ και την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ).

Από την “κτηνοβασία” της Χρυσής Αυγής και την αναμενόμενη ταύτιση των ΑΝΕΛ με τις σκοταδιστικές αντιλήψεις της Εκκλησίας περάσαμε στον υποκριτικό φανατισμό του ΚΚΕ, η άποψη του οποίου φάνηκε (χωρίς να λέγεται) ότι στηρίζεται στην παλαιά “επαναστατική” προκατάληψη ότι η ομοφυλοφιλία υπονομεύει το μαχητικό φρόνημα του επαναστάτη και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Η Εκκλησία μέσω του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου δήλωσε με παρρησία ότι “αυτοί που είναι στην Εκκλησία και πιστεύουν έχουν έναν τρόπο ζωής. Ο,τι είναι έξω από αυτό είναι εκτροπή από τη ζωή”. Μετά το διήμερο πένθος που κήρυξε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος με το κάλεσμα “φτύστε τους” και μετά από τις γραφικές έως ακραία ρατσιστικές δηλώσεις του Μητροπολίτη Σεραφείμ ότι “η ομοφυλοφιλία προκαλεί καρκινογενέσεις”, “οι ομοφυλόφιλοι οδηγούν σε άπειρες λοιμώξεις του οργανισμού” και ότι “η φυσιολογία του ανθρωπίνου σώματος εξαρτάται από τη νομοτέλεια του δημιουργού Θεού” (sic), κατανοούμε το πώς για την Εκκλησία το σύμφωνο συμβίωσης αλλοιώνει την ίδια την ουσία της οικογένειας θεσπίζοντας την εξώγαμη οικογένεια.

Τι είναι όμως διαστροφή για την Εκκλησία και μέσα από ποιους μηχανισμούς η ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία αποκλείει από το ποίμνιό της πολίτες με άλλο σεξουαλικό προσανατολισμό; Ο όρος διαστροφή υποδηλώνει κάτι πρόστυχο και αμαρτωλό. Για την Εκκλησία η διαστροφή είναι τόσο υποτιμητική γιατί αποπνέεει αμαρτία, κατηγορία, μνησικακία και αδικία. Εχει μια απολυτότητα. Μέσω αυτής της διαστροφής κατακεραυνώνει τους διαφορετικούς ο Θεός και οι εκπρόσωποί του επί της γης.

Τι συγκαλύπτει η Εκκλησία μέσα από αυτές τις θέσεις; Πρωτίστως, την ουσία της αποστολής της για την απάντηση που μπορεί να προσφέρει ως συνοδοιπόρος των πολιτών σε κρίσιμα ζητήματα για τη ζωή του καθένα μας όπως ο θάνατος, η μοναξιά, η ανάγκη νοήματος, η ελευθερία. Η Εκκλησία μέσα από αυτή τη μικρόψυχη και σκοταδιστική αντίληψη αρνείται να υπερβεί τον εαυτό της και να δώσει νόημα και ουσία σε αυτό που νομοθετήθηκε.

Στην ουσία συγκαλύπτει κάτι που επιστημονικά είναι τεκμηριωμένο: Οτι υπάρχει ένας λανθάνων πυρήνας διαστροφής σε όλους μας, όπως και στοιχεία αμφίφυλης λειτουργίας του καθένα μας. Το τι θα επικρατήσει στο τέλος είναι συνάρτηση πολύπλοκων ενδοψυχικών, κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων.

Συγκαλύπτει επίσης ότι ένα μέρος των ιερέων και λειτουργών της πάσχει από ελαφρά έως σοβαρή ψυχοπαθολογία, ενώ πολλοί είναι ομοφυλόφιλοι χωρίς να το αναγνωρίζουν και χωρίς η Εκκλησία να το αντιμετωπίζει ως σοβαρό πρόβλημα για την άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων.

Σε αντίθεση με τη δική μας συντηρητική Εκκλησία, ο Πάπας Φραγκίσκος με ειλικρίνεια και γενναιότητα ανέδειξε την αντίφαση και της ομοφυλοφιλίας και της παιδεραστίας και πρότεινε τρόπους αντιμετώπισής της στους κόλπους της Εκκλησίας.

Ψυχιατρική και διαστροφή

Προκειμένου να αποσαφηνίσουμε τον όρο διαστροφή, σύμφωνα με σημαντικούς συγγραφείς και ψυχαναλυτές (Mc Dougall, Stoller κα) “διαστροφή ως μια ερωτική μορφή του μίσους είναι η βίαιη συμπεριφορά και η επιθυμία για ταπείνωση και εξευτελισμό του σεξουαλικού συντρόφου και του ίδιου του εαυτού” και όχι ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός. Ενα άτομο είναι διεστραμμένο μόνο όταν η ερωτική πράξη χρησιμοποιείται για να αποφύγει μια μακροχρόνια συναισθηματική σχέση, κάτι που τα ομόφυλα ζευγάρια δεν το πράττουν, αντίθετα δημιουργούν ή επιδιώκουν να δημιουργήσουν σταθερό συναισθηματικό δεσμό που συχνά υπετερεί τον στερεοτύπων εξιδανίκευσης της αγάπης των ετερόφυλων ζευγαριών.

Και κάτι για τον ψυχιατρικό λόγο: Η εξέλιξη του ορισμού των σχετικών με τη διαστροφή δραστηριοτήτων αποκαλύπτει την έκταση με την οποία η ψυχιατρική νοσολογία καθρεφτίζει την κοινωνία από την οποία πηγάζει. Η νοσογραφική κατάταξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), ήδη από το 1991, θέτει τέλος στην ομοφυλοφιλία ως ψυχιατρική νόσο και διαστροφή.

Την ίδια γραμμή ακολούθησαν και άλλες επιστημονικές εθνικές και διεθνείς ενώσεις. Το βασικό ερώτημα που τίθεται εκ νέου είναι αν μπορεί να γίνει η ψυχιατρική ηθικός φύλακας της σεξουαλικής συμπεριφοράς και να χρησιμοποιείται ως νομιμοποιητικό εργαλείο κοινωνικών διακρίσεων τόσο από την πολιτεία όσο και από τους θρησκευτικούς θεσμούς.

Σύμφωνα με τον Ούλριχ Μπεκ, παρατηρώντας τις ριζικές αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση, “η υποχρέωση να οργανώνει κανείς τη ζωή του σε μια ατομική κοινωνία αποσυνδέει την σεξουαλικότητα από την αναπαραγωγή” (1995). Το ίδιο παρατηρεί και ο Αντονι Γκίντενς όταν γράφει (1992) για “plastic sexuality” και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Σύμφωνα και με άλλους σημαντικούς κοινωνιολόγους και ανθρωπολόγους, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας είναι η πιο σημαντική αλλαγή της τελευταίας 50ετίας. Εξάλλου, δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε τις νέες μορφές οικογένειας (extended families), τις νέες διαδρομές μητρότητας, την αποδυνάμωση του γάμου ως κοινωνικού συμβολαίου και τη νομοθέτηση των συμφώνων συμβίωσης και γάμου για ομόφυλα ζευγάρια στη συντριπτική πλειοψηφία των δυτικών χωρών. Τέτοιες πολύπλοκες κοινωνικές, ανθρωπολογικές, ηθολογικές και ψυχικές αλλαγές δεν μπορούν πλέον να αποτελούν αντικείμενο χλευασμού, αποκλεισμού, υποκρισίας και σκοταδισμού σε μια χώρα που θέλει να λέγεται κανονική, ευρωπαϊκή.

Ενα βήμα παραπέρα – η υιοθεσία

Η συζήτηση για τη δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια έχει αρχίσει στην επιστημονική κοινότητα εδώ και περίπου είκοσι χρόνια και διεξάγεται με νηφάλιο και τεκμηριωμένο τρόπο. Χωρίς να αγνοήσουμε την τεράστια έκταση των φαινομένων της ενδοοικογενειακής βίας, της παιδοφιλίας και της σοβαρής ψυχοπαθολογίας σε οικογένειες ετερόφυλων ζευγαριών, οφείλουμε εντελώς σχηματικά να παρατηρήσουμε ότι για πολλούς επιστήμονες υπάρχουν σημαντικοί λόγοι ενάντια στη δυνατότητα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Ενδεικτικά, η παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού να έχει μια μητέρα και έναν πατέρα, η ατελής πληροφόρηση και ταύτιση του παιδιού με πρότυπα από τα δύο φύλα ως συστατικό στοιχείο της ομαλής, φυσιλογικής ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης, η διαφορετικότητα σαν ένα πολύ ισχυρό ερέθισμα που συμβάλλει στην ποιοτική και διαφοροποιημένη ανάπτυξη του ψυχισμού του παιδιού και, τέλος, από τη θρησκευτική οπτική, σε μια χριστιανική χώρα και σύμφωνα με τη χριστιανή διδασκαλία είναι αξίωμα να υπάρχουν δύο γονείς διαφορετικού φύλου.

Τα υπέρ επιχειρήματα για τη δυνατότητα υιοθεσίας είναι τα εξής: Τα ομόφυλα ζευγάρια είναι πιο σταθερά από ετερόφυλες ενώσεις με γάμο, πολλές μονογονεϊκές οικογένειες όταν δεν έχουν την κατάλληλη ψυχοκοινωνική υποστήριξη από υπηρεσίες διαμορφώνουν παιδιά με σημαντικά ελλείμματα μόρφωσης, εκπαίδευσης και προβλήματα συμπεριφοράς, είναι κοινωνική διάκριση η απαγόρευση υιοθεσίας παιδιών σε gay ζευγάρια, όταν υπάρχει έλλειψη θετών γονέων είναι καλύτερο να υιοθετούνται παιδιά από ομόφυλα ζευγάρια σε σύγκριση με τις ανάδοχες οικογένειες, κάτι που συνήθως έχει φτωχά αποτελέσματα στην ανάπτυξή τους.

Εξάλλου, όταν υπάρχει ένα συνεκτικό σύστημα ψυχοκοινωνικής φροντίδας και συστηματική καθοδήγηση και εποπτεία από ειδικούς ψυχικής υγείας, τότε η εσωτερίκευση των μητρικών ή πατρικών υποκατάστατων στο ευρύτερο περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για την ανάπτυξη των παιδιών. Σημαντικές έρευνες δείχνουν ότι δεν υπάρχουν σοβαρές διαφορές στη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών μεταξύ ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών υπό δύο προϋποθέσεις: Την ύπαρξη μιας σοβαρής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και για τις δύο κατηγορίες. Την εξάλειψη των ισχυρών προκαταλήψεων και βιωμάτων κοινωνικού αποκλεισμού και στιγματισμού (αυτο-στιγματισμού και ετερ0-στιγματισμού) που αντιμετωπίζουν με βία τα ομόφυλα ζευγάρια.

Το πεδίο -κοινωνικά, ηθολογικά και επιστημονικά- είναι πολύπλοκο και αξίζει τον κόπο να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος και στη χώρα μας γι αυτό το θέμα.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφερθεί η πρόσφατη επίσημη θέση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (AAP, 2013, Pediatrics, 131: 827-830) με τίτλο: Promoting the well being of  children whose par-ents are Gay or Lesbian (Προάγοντας το ευ ζην των παιδιών με γονείς gay ή λεσβίες). Η διακήρυξη της Ακαδημίας διατυπώνει μεταξύ άλλων την ανάγκη υποστήριξης όλων των παιδιών 1) για τα δικαιώματα των γονέων τους που έχουν συνάψει πολιτικό γάμο και 2) για τη θέληση και ικανότητα των γονέων που φιλοξενούν (θεσμός αναδοχής) και υιοθετούν παιδιά να εκπληρώσουν την αποστολή τους ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Συνεχίζοντας, η Ακαδημία αποδέχεται ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από ασφαλείς και διαρκείς σχέσεις με ικανούς για φροντίδα και δεσμευμένους σε αυτόν τον σκοπό ενήλικες προκειμένου να ενδυναμώσουν τις εμπειρίες ζωής τους για μια βέλτιστη κοινωνικοσυναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη. Τέλος, η Ακαδημία διατυπώνει την άποψη ότι υπάρχει ισχυρή επιστημονική τεκμηρίωση που επιβεβαιώνει ότι τα παιδιά έχουν παρόμοιες αναπτυξιακές και συναισθηματικές ανάγκες και δέχονται παρόμοια γονεϊκή φροντίδα ανεξαρτήτως αν αναθρέφονται από γονείς του ίδιου ή διαφορετικού φύλου.

Συμπερασματικά

Οι προκαταλήψεις, η μισαλλοδοξία, η δυσανεξία και το μίσος απέναντι στη διαφορετικότητα προκαλούν πολύ μεγαλύτερη βλάβη στην ψυχική υγεία των παιδιών ανεξαρτήτως του φύλου των γονέων τους.
Μια αριστερή κυβέρνηση, έχοντας κάνει το πρώτο αυτονόητο βήμα, με καθυστέρηση δεκαετιών στη χώρα μας, οφείλει να θέσει με έμφαση, με σχέδια δράσης και με αποφασιστικότητα, και όχι με ιδεολογήματα, την εφαρμογή του συμφώνου συμβίωσης μέσα από την ενίσχυση των δομών του κοινωνικού κράτους. Διαφορετικά, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πολλαπλή θανατηφόρα επανάληψη μη εφαρμογής ενός νόμου σαν δείκτη καχεξίας και καταρράκωσης των κοινωνικών και πολιτειακών θεσμών μας.
Ας αντιμετωπίσουμε τις αντιφάσεις μας με την απαιτούμενη παρρησία και επιστημονική τεκμηρίωση και όχι με αλλαλαγμούς, θρησκευτικές προκαταλήψεις και εθνικολαϊκιστικούς αναχρονισμούς.

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ

Το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια ενδέχεται να “ανάψει φωτιές” στις Ένοπλες Δυνάμεις και μάλιστα μεγάλες.
Τι εννοούμε;
Παλαιοί αξιωματικοί που έζησαν εποχές κατά τις οποίες αξιωματικοί αποστρατεύθηκαν λόγω “ομοφυλοφιλικών τάσεων”, ρωτούν τι θα γίνει αν κάποιος ή κάποιοι απ΄ αυτούς προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Για τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις ρωτούν αν υπάρχει περίπτωση να επανέλθουν στην ενέργεια όση -θεωρητικά πάντα- προσφύγουν και δικαιωθούν.
Οι νεότεροι που υπηρετούν σε θέσεις διοίκησης αναρωτιούνται πως πρέπει να διαχειριστούν τις περιπτώσεις που αργά ή γρήγορα θα προκύψουν εντός των στρατοπέδων. Αν για παράδειγμα ένα ομόφυλο ζευγάρι υπογράψει σύμφωνο κοινωνικής συμβίωσης και αυτό γίνει γνωστό είτε από τους ίδιους είτε από τρίτους, τι πρέπει να κάνουν οι ανώτεροί τους. Πως να το διαχειριστούν;
Το ερώτημα θα πουν κάποιοι δεν έχει βάση ,αφού το σύμφωνο συμβίωσης πέρασε από τη Βουλή. Με την διαφορά ότι το κόμμα του οποίου επικεφαλής είναι ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος δεν το ψήφισε και δεν συμφωνεί επί της ουσίας του θέματος .
Συνεπώς ένας διοικητής που θα του προκύψει ένα τέτοιο ζήτημα δεν θα είναι και πολύ …ευτυχής. 
Το ζήτημα είναι πολύ λεπτό και άπτεται των προσωπικών ελευθεριών και επιλογών του κάθε ατόμου που πρέπει να είναι απολύτως σεβαστές. Για να είμαστε όμως ρεαλιστές και να μην μένουμε στην θεωρία θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι το στράτευμα δεν είναι σε καμία περίπτωση έτοιμο να αφομοιώσει λογικές και πρακτικές που σε άλλους στρατούς του πλανήτη έχουν γίνει πλέον πραγματικότητα. Και είναι βέβαιο ότι η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης δεν θα σημάνει αυτομάτως την αλλαγή νοοτροπίας στο στράτευμα. Ειδικά όταν ο πολιτικός του προϊστάμενος είναι αντίθετος στο σύμφωνο.  (onalert.gr)

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ

Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ

Η λάμπα είναι ήμερη, καλόβολη· την προτιμάει

από άλλους φωτισμούς. Ρυθμίζεται το φως της

ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής, ανάλογα

με την αιώνια, ανομολόγητην επιθυμία. Και πάντα,

η μυρωδιά του πετρελαίου, μια λεπτή παρουσία

πολύ διακριτική, τις νύχτες, σαν γυρνάει μονάχος

με τόση κούραση στα μέλη, τόση ματαιότητα

στην ύφανση του σακακιού του, στις ραφές της τσέπης

τόσο που κάθε κίνηση να μοιάζει περιττή κι αφόρητη –

η λάμπα, μιά απασχόληση και πάλι· – το φιτίλι,

το σπίρτο, η φλόγα η κινδυνεύουσα (με τις σκιές της

στην κλίνη, στο γραφείο, στους τοίχους) και προπάντων

εκείνο το γυαλί – η εύθραυστη διαφάνειά του,

που σε μιά απλή κι ανθρώπινη χειρονομία, απ’ την αρχή,

σε υποχρεώνει: να προφυλαχτείς ή και να προφυλάξεις.

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 7 & 8/1/2016

***

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Το μαύρο, σκαλιστό γραφείο, τα δυό ασημένια κηροπήγια,

η κόκκινη πίπα του. Κάθεται, αόρατος σχεδόν, στην πολυθρόνα,

έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του. Πίσω από τα

  γυαλιά του,

πελώρια και περίσκεπτα, παρατηρεί τον συνομιλητή του,

στ’ άπλετο φως, αυτός κρυμμένος μες στις λέξεις του,

μέσα στην ιστορία, σε πρόσωπα δικά του, απόμακρα, άτρωτα,

παγιδεύοντας την προσοχή των άλλων στις λεπτές ανταύγειες

ενός σαπφείρου που φορεί στο δάχτυλό του, κι όλος έτοιμος

γεύεται τις εκφράσεις τους, την ώρα που οι ανόητοι έφηβοι

υγραίνουν με τη γλώσσα τους θαυμαστικά τα χείλη τους.

  Κι εκείνος

πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος,

ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,

σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,

ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του

τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.

«Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος τους–

τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος».

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ...

Γιάννης Τσαρούχης: Η Βάπτισις του Υιού του Ανθρώπου

EPIPHANY

Michael Aviano: Epiphany

TORO

(κλικ για μεγέθυνση)

MY HUSBAND'S LOVER

My Husband's Lover is a Filipino drama television series created and developed by Suzette Doctolero and produced by GMA Network. It premiered on June 10, 2013 replacing Love & Lies on the network's coveted Primetime block, and June 11, 2013 worldwide via GMA Pinoy TV. The series concluded on October 18, 2013, comprising ninety-four episodes. The series stars Carla Abellana, Tom Rodriguez and Dennis Trillo as the main characters. Carolyn Galve serves as the executive producer of show and Dominic Zapata directed the series. 

It is credited as the very first gay-themed series in Philippine television due to the series' central subject of homosexual relationships and infidelity. The show has multiple continuing story lines that tackle sensitive yet relevant social issues like homosexual and bisexual relationships, homophobia and the society's discrimination against homosexuals, infidelity, pre-marital sex and the consequences of early or unplanned marriages. It also tackles the importance of family, friendship, integrity and love. The forty-five-minute scripted drama chronicles the life of a woman, who belatedly discovers that her husband has been carrying on an affair, but not with another woman. 

Synopsis 

Vincent got his girlfriend Lally pregnant while they were still in college. So they decided to get married even if the two of them were not ready for the responsibility and Vincent's mother, Elaine, was very much against it. Thus Lally's married life was never smooth-sailing because of Elaine. But for the love of her husband, Lally endures the hardships in dealing with her mother-in-law and with he support of her father-in-law. However, when Lally got pregnant with their second child, Vincent suddenly became distant and cold towards her. 

Unknown to Lally, Vincent is keeping a secret from her; it is also a secret he has kept from everyone else since he was young. Vincent is a closeted homosexual man who never came out for fear that it'll destroy his family. However, everything changed when he once again crosses paths with Eric - his greatest love. Unlike Vincent, Eric is openly gay. But, just like Vincent, he is still in love with him. 

Eventually, the two men start an affair and Vincent tries to hide the affair from Lally by showering her with gifts and attention. However, Lally's intuition tells her that something is wrong in her seemingly perfect marriage. That's when she starts to investigate and she eventually learns of Vincent's darkest secret.
Conception and development 
Series' creator Suzette Doctolero began developing the series in early 2013. It all started with her desire to create a non-traditional, out of the box yet has social relevance, truthful, emotional and with "real" characters stories. The idea for the series was conceived when Doctolero began thinking about the question: "What would you do if you find out that you husband is cheating on you... with another man?" Although the idea is not-an-easy-story-to-tell because of its controversial theme which touches on the sensitive issue of homosexual and bisexual relationships, Doctolero explained that "the show is not all about the queerness of the characters but more of a love story and a family drama. When Doctolero presented the idea to GMA Network, the management said "yes" easily because they found the concept interesting and "it was based on the relatability of the masses to the topic."
Carolyn Galve served as the executive producer of the series throughout its run. Dominic Zapata was assigned to direct the show. Zapata said "It's very refreshing for me to direct this material. The subject is really sensitive and I want to be accurate in portraying how gay people are and the dynamics of gay relationships so we did a lot of research. I don't want to make a mistake or make a misrepresentation." Regarding the theme, Zapata stressed "I'm sure a lot of people are gonna say a thing or two about the show. All I really have to say is, this show is a love story. And love is a beautiful thing and it shines through no matter age, no matter race, no matter color, and no matter gender preference. Love is love and no matter what package it comes in, it's still beautiful." Filming for the series began May 21, 2013. Many of the scenes were filmed on location in Quezon City. The show is designed for sixteen-week run. The show is extended for additional three weeks and concluded in October 2013.
The series' program manager, Helen Rose Sese clarified that the show won't delve on the sensual aspects of relationships—straight or not. "The show's intention is not to promote gay and lesbian relationship, but more of a reflection that this is happening now. The creative team will also be under scrutiny to try and avoid noise on the part of religious groups. We also make sure we don’t go beyond anything that will offend them, as well as the gay community." Sese also stressed that the network has informed the local censors' body on the potentially controversial series. The Movie and Television Review and Classification Board (MTRCB) has shown understanding of their material while warning them to observe certain limitations in presenting delicate scenes for general viewership. The show has been approved without cuts by the MTRCB, albeit with an SPG or Strong Parental Guidance rating.
A kissing scene between Tom Rodriguez and Dennis Trillo was supposed to be aired in the finale but was not shown due to MTRCB guidelines. The scene could be seen in the DVD version of the show. (en.wikipedia.org)

Επεισόδιο 1: https://www.youtube.com/watch?v=2onUhIlHfX4

Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΪ;

Ο σύζυγος είναι gay;

oroskopos.tv

Σίγουρα θεωρούμε ότι αποκλείεται να συνεχίζει μια σχέση και μάλιστα να φτάνει στον γάμο, με έναν από τους δύο συζύγους να είναι ομοφυλόφιλος, όταν το άλλο μέλλος είναι ετεροφυλόφιλο και σ’ αυτήν την λογική υπάρχει η συμβίωσή τους. Οπωσδήποτε δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι είναι κάτι συνηθισμένο, αλλά θα πρέπει να μην το αποκλείουμε. Μπορεί να υπάρξει μάλιστα και να μην εκδηλώνεται ο ομοφυλόφιλος σύζυγος στον άλλον, ακόμη και όταν υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες .

Είναι γεγονός ότι δύσκολα ο ετεροφυλόφιλος σύζυγος μπορεί να το αποδεχθεί, παραμένει στην άποψή του και ισχυρίζεται ότι η μεταξύ τους σχέση είναι τέλεια και όλα αυτά είναι διαδόσεις. Αν ο ετεροφυλόφιλος σύζυγος είναι γυναίκα τότε συνήθως τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο. Στατιστικά είναι γνωστό ότι οι περισσότεροι των ομοφυλόφιλων συζύγων δεν ομολογούν την ερωτική τους θέση και προτίμηση και προτιμούν να την κρύβουν. Έτσι είναι δύσκολο και για την γυναίκα να το παραδεχθεί, αφού προτιμά να πιστεύει ότι δεν συμβαίνει το παραμικρό με την σχέση της.

Υπάρχει όμως αλλαγή της συμπεριφοράς από έναν ομοφυλόφιλο σύζυγο; Ασφαλώς και δεν θα παραμένει ο ίδιος που ήταν κατά την πρώτη περίοδο της σχέσης. Βέβαια, αυτό μπορεί να συμβεί και σε ένα ετεροφυλόφιλο ζευγάρι . Όμως όταν δεν υπάρχει ανάκαμψη και η ερωτική του συμπεριφορά συνεχώς αραιώνεται, τότε έχουμε ενδείξεις ότι κάτι συμβαίνει.  Ασφαλώς και αυτό δεν είναι το μοναδικό στοιχείο, ούτε και τόσο έγκυρο, ενώ από άλλες συμπεριφορές, μπορεί η σύζυγος να καταλάβει περισσότερα, όπως για παράδειγμα οι αναζητήσεις του στο διαδίκτυο και οι αλλαγές στο προφίλ του, αυτά μπορούν να δώσουν στοιχεία αρκετά σημαντικά.

Τι γίνεται όμως όταν αποκαλυφθεί ότι ο σύζυγος είναι ομοφυλόφιλος;

Σίγουρα η γυναίκα θα νοιώσει απογοήτευση πολύ μεγαλύτερη από το αν πήγαινε ο σύζυγός της με μια άλλη γυναίκα. Θα θεωρήσει τον εαυτό της ένοχο και πιθανόν να πιστέψει ότι η ίδια ευθύνεται για την κατάσταση που δημιουργήθηκε και ότι δεν έχει την σωστή ερωτική αγωγή. Ακόμη τα συναισθήματά της θα είναι έντονα και θα νοιώσει απέραντη μοναξιά και ντροπή.

Η κατάληξη συνήθως είναι το διαζύγιο,  όμως αφήνει στην γυναίκα κάποια βαθιά σημάδια και γι’ αυτό θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι αυτή δεν ευθύνεται για την ομοφυλοφιλία του συζύγου της. Πιθανόν να θεωρούσε ότι με τον γάμο θα μπορούσε να ξεπεράσει την ερωτική του προτίμηση, αλλά δεν τα κατάφερε. Ωστόσο η σύζυγος έπεσε θύμα μέχρις ενός σημείου της ανειλικρίνειας του άντρα της. Η ίδια μπορεί πλέον να συνεχίσει τη ζωή της με τις δικές της προτιμήσεις, χωρίς καμία ενοχή. 

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 4/1/2016

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΑ ΚΡΑΤΗ ΟΠΟΥ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ

Πέντε Μουσουλμανικά κράτη όπου η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη

Του Afdhere Jama, 12/5/2014

Μετάφραση-Επιμέλεια για το hitandrun.gr: Ανδρέας Κουλουρίδης

Αυτές είναι πέντε μουσουλμανικές χώρες όπου το να είσαι ομοφυλόφιλος δεν αποτελεί έγκλημα. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους; Καμιά τους δεν αποικήθηκε από τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Πολλές χώρες στον παγκόσμιο Νότο, είτε μουσουλμανικές είτε όχι, γενικά χρησιμοποιούν αποικιακούς νόμους που προηγούνται χρονικά του τοπικού τους ποινικού δικαίου για να ποινικοποιήσουν τη ρομαντική αγάπη μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου. Είτε βρίσκονται στη Δυτική Αφρική, είτε στη Νοτιοανατολική Ασία, στην καρδιά της Ευρώπης ή στη Μέση Ανατολή, αυτές οι χώρες μας θυμίζουν ότι η συζήτηση για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων δεν είναι τόσο καθαρή και δεδομένη όπως κάποιοι την έχουν φανταστεί.

1. ΜΑΛΙ

Οι γκέι σε αυτή την Αφρικανική χώρα μπορεί να αντιμετωπίζουν τοπικά ομοφοβία, αλλά ο νόμος είναι με το μέρος τους. Το 2010, μια μαλινέζα εθελόντρια από την Ειρηνευτική Δύναμη έγραψε ότι μελέτησε τους νόμους που ασχολούνται με τη σεξουαλικότητα και είδε ότι το άρθρο 179 του μαλινέζικου ποινικού κώδικα δεν έκανε διάκρισή μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων σεξουαλικών πράξεων. Αντιθέτως, καταδίκαζε την προσβολή της δημοσίας αιδούς. Δήλωσε ότι ξαλάφρωσε επειδή οι περισσότερες “χώρες στην Αφρική, 38 για την ακρίβεια, έχουν νόμους ενάντια στην ομοφυλοφιλία και μερικές την τιμωρούν με θανατική καταδίκη”.

2. ΙΟΡΔΑΝΙΑ

Η Ιορδανία αποτελούσε μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου η ομοφυλοφιλία αποποινικοποιήθηκε 75 χρόνια νωρίτερα, αλλά μεταξύ 1922 (σ.τ.μ. όπου πλέον είχε διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία και βρισκόταν στα σπάργανα η τελειωτική διαμόρφωση του εθνικού κράτους της Τουρκίας, που πρωτοϊδρύθηκε το 1920) και 1945 η χώρα βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Κοινωνίας των Εθνών. Παρόλαυτά, το 1951 το νεαρό κράτος νομιμοποίησε την ομοφυλοφιλία. “Η Ιορδανία θεωρείται μια ανοιχτόμυαλη χώρα, και ειδικότερα στις πόλεις η ανεκτικότητα είναι ακόμη μεγαλύτερη”, είπε ο συντάκτης του My.Kali, ενός γκέι περιοδικού που έχει τη βάση του στην πρωτεύουσα, μιλώντας στο ιταλικό διαδικτυακό περιοδικό Il Grande Collibri. “Και λαμβάνοντας υπόψιν ότι είναι μια Ισλαμική χώρα, η ηθική της κουλτούρας της θα μπορούσε να προκαλεί τεράστια πίεση σε πολύ κόσμο να παραμένουν κρυμμένοι, αλλά αυτό ποτέ δεν εμπόδισε πολλούς από τους φίλους μου και άλλους LGBT ανθρώπους να βγουν από την ντουλάπα και να δείξουν ποιοι είναι”, πρόσθεσε.

3. ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ

Στην Ινδονησία το να είναι κανείς γκέι ήταν νόμιμο, βασικά, ανέκαθεν. Όχι, πραγματικά, η χώρα δεν είχε ποτέ οποιεσδήποτε νομικές απαγορεύσεις εναντίον της ομοφυλοφιλίας, τουλάχιστον από την ίδρυσή της ως κράτος. Επιπλέον, η χώρα έχει τους πιο διαχρονικούς ΛΟΑΤ οργανισμούς στην Ασία. Παρόλο που έχει το μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό, η Ινδονησία έχει παραμείνει ένα σημαντικό παράδειγμα της σημασίας διαχωρισμού θρησκείας και κράτους. Από την άλλη, η Σιγκαπούρη (μη-μουσουλμανική) και η Μαλαισία (μουσουλμανική), που είναι γείτονες της Ινδονησίας, έχουν νόμους που ποινικοποιούν το να είσαι ομοφυλόφιλος. Και οι δύο τελευταίες είχαν αποικηθεί από τη Βρετανική Αυτοκρατορία.

4. ΤΟΥΡΚΙΑ

Το 1858, ο Οθωμανός Χαλίφης αποποινικοποίησε την ομοφυλοφιλία. Αυτό επηρέασε πολλές χώρες σε τρεις ηπείρους. Όταν η Τουρκία έγινε ένα κράτος το 1920, δεν είδε κάποια ανάγκη να αλλάξει αυτόν το νόμο. Ο Omer Akpinar, που είναι με την KAOS LG, η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες ΛΟΑΤ οργανώσεις στην Τουρκία, είπε στο Mashable ότι ή οργάνωσή τους δεν λογοκρίθηκε ποτέ. Ο Jack Scott, ένας Βρετανός συγγραφέας που μετακόμισε στην Τουρκία με το σύντροφό του και που έχει εκδώσει το Perking with the Pansies: Jack and Liam Move to Turkey, είπε ότι “η ολοφάνερη σχέση μας με το Λίαμ δεν έχει προσελκύσει ποτέ αρνητικά σχόλια από κανέναν Τούρκο”, μιλώντας στην εταιρία μεσιτών Quest Turkey.

5. ΑΛΒΑΝΙΑ

Το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος έχει νομιμοποιηθεί στην Αλβανία από το 1995. Αυτό το κυρίως μουσουλμανικό κράτος βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή όσον αφορά τα δικαιώματα των γκέι στα Βαλκάνια. Το 2013, η ILGA Europe είπε ότι η χώρα ήταν η φιλικότερη προς τους γκέι στην περιοχή, καθώς έχει μια φιλική κυβέρνηση και νόμο ενάντια στις διακρίσεις. Η Kristi Pinderi, που είναι με τη ΛΟΑΤ οργάνωση Pink Embassy, λέει ότι ο νόμος ενάντια στις διακρίσεις είναι “σημαντικός επειδή θεωρητικά ένας/μία δάσκαλος/α, που είναι τρανς, και αποφασίσει να πάει και να διδάξει φορώντας φόρεμα, δεν μπορώ να φανταστώ ποια θα ήταν η αντίδραση, αλλά ο νόμος προστατεύει αυτή την ανάγκη, αν υπάρχει μια ανάγκη σαν αυτή,” μιλώντας στον οργανισμό International Day Against Homophobia.

Άλλες χώρες με μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό όπου η ομοφυλοφιλία είναι νόμιμη περιλαμβάνουν το Αζερμπαϊτζάν, το Μπαχρέιν, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τη Μπουρκίνα Φάσο, το Τσαντ, το Τζιμπουτί, τη Γουινέα-Μπισαου, το Ιράκ, την Ακτή του Ελεφαντοστού, το Καζακστάν, το Κόσοβο, το Κιργιστάν, το Νίγηρα, την Παλαιστίνη και το Τατζικιστάν.

Όλες οι προαναφερθείσες χώρες, όπως ολόκληρος ο κόσμος, εμπεριέχουν ποικίλες προκλήσεις και δοκιμασίες για το ΛΟΑΤ κόσμο. Παρ' όλα αυτά, επειδή ο νόμος είναι με το μέρος τους, το να ζει κανείς σε αυτές τις χώρες δημιουργεί μια ατμόσφαιρα όπου κάποιος μπορεί να φανταστεί μια μάχη, μια πιθανότητα ελευθερίας και το όνειρο ότι κάποια μέρα το να είσαι γκέι δεν θα είναι καθόλου διαφορετικό από το να είσαι στρέιτ.

Ο Afdhere Jama είναι ο συγγραφέας του Queer Jihad: LGBT Muslims on Coming Out, Activism, and the Faith. Ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες.

ΡΟΜΠΕΡΤ ΣΠΙΤΖΕΡ (1932-2015)

Πέθανε ο ψυχίατρος που κατάργησε την «ασθένεια» της ομοφυλοφιλίας
Ο Δρ. Ρόμπερτ Σπίτζερ, αμερικανός ψυχίατρος που έπαιξε κεντρικό ρόλο στον καθορισμό αντικειμενικών κριτηρίων για τις ψυχικές ασθένειες, και αφαίρεσε το χαρακτηρισμό της ομοφυλοφιλίας ως διαταραχής το 1973, πέθανε σε ηλικία 83 ετών.

Ο Σπίτζερ είχε ηγετικό ρόλο στη δημιουργία του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου Ψυχικών Διαταραχών, ή DSM, το οποίο συχνά αποκαλείται «η Βίβλος της σύγχρονης Ψυχιατρικής». Το DSM ορίζει όλα τα σημαντικά ψυχικά νοσήματα «έτσι ώστε όλοι οι γιατροί να μπορούν να συμφωνήσουν για το τι βλέπουν», δήλωσε στο Associated Press η Τζάνετ Ουίλιαμς, σύζυγος και συνεργάτης του Σπίτζερ, σήμερα επίτιμη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Κολούμπια. «Ήταν ένα μείζον επίτευγμα στο επάγγελμά μας» τόνισε.
Μέχρι την πρώτη έκδοση του DSM το 1953, οι ψυχίατροι βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό στην ψυχαναλυτική θεωρία του Φρόιντ. Ο Σπίτζερ επέμενε ότι η ψυχιατρική, ως επιστήμη, πρέπει να βασίζεται στην εμπειρική μέθοδο. «Αντί να επικαλούμαστε την αυθεντία, την αυθεντία του Φρόιντ, η επίκληση ήταν: Υπάρχουν μελέτες; Τι ενδείξεις υπάρχουν;» είχε δηλώσει ο ίδιος στο περιοδικό New Yorker το 2005.
Για το λόγο αυτό ο Σπίτζερ έγινε «μακράν ο σημαντικότερος ψυχίατρος της εποχής του», όπως δήλωσε στο AP ο Δρ Άλεν Φράνσις, επίτιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Duke και επιμελητής μιας μεταγενέστερης έκδοσης του DSM. Οι ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων ευγνωμονούν τον Σπίτζερ για την αφαίρεση της ομοφυλοφιλίας από το DSM το 1973. Αποφάσισε να προχωρήσει σε αυτήν την σημαντική αλλαγή έπειτα από συναντήσεις με ακτιβιστές, κατά τις οποίες πείστηκε ότι η ομοφυλοφιλία δεν μπορεί να είναι ασθένεια αν οι ομοφυλόφιλοι αισθάνονται άνετα με τη σεξουαλικότητά τους.
«Μια ιατρική διαταραχή πρέπει να συνδέεται είτε με υποκειμενικό πόνο είτε με γενική εξασθένηση της κοινωνικής λειτουργικότητας» είχε εξηγήσει τότε ο Σπίτζερ στην εφημερίδα Washington Post. «Το γεγονός ότι ο γκέι γάμος πλέον επιτρέπεται οφείλεται εν μέρει στον Μπομπ Σπίτζερ» σχολιάζει τώρα στους NY Times ο Δρ Τζακ Ντρέσερ, ομοφυλόφιλος ψυχαναλυτής στη Νέα Υόρκη.
Το 2012, πάντως, ο Σπίτζερ παραδέχτηκε μια μεγάλη γκάφα του, την οποία χαρακτήρισε το μόνο πράγμα για το οποίο είχε μετανιώσει στην καριέρα του: ήταν μια μελέτη την οποία δημοσίευσε το 2001 υποστηρίζοντας ότι ορισμένοι ομοφυλόφιλοι μπορούν να αλλάξουν σεξουαλικό προσανατολισμό αν πραγματικά το επιθυμούν.
Το πρόβλημα ήταν ότι η μελέτη απλά ρωτούσε τους εθελοντές αν είχαν καταφέρει να αλλάξουν σεξουαλικό προσανατολισμό. «Κατάλαβα ότι υπήρχε πρόβλημα, ένα μεγάλο πρόβλημα που δεν μπορούσα να λύσω: Πώς μπορείς να βεβαιωθείς ότι κάποιος έχει όντως αλλάξει;» παραδέχτηκε ο Σπίτζερ στους NY Times. O Σπίτζερ και η σύζυγός του είχαν μετακομίσει φέτος από το Νιου Τζέρσι στο Σιάτλ. Σύμφωνα με την σύζυγό του, ο Σπίτζερ πέθανε από καρδιακό πρόβλημα. (tovima.gr, 28/12/2015)

VINTAGE

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2016!