EDDY VARECAMP

Eddy Varekamp (Ολλανδία)

ΡΩΣΙΑ. COVERBOY

Ο ΛΩΤ ΣΤΑ ΣΟΔΟΜΑ

Lot in Sodom (1933) is a short silent experimental film, based on the Biblical tale of the city of Sodom and Gomorrah. It was directed by James Sibley Watson and Melville Webber.

The movie uses experimental techniques, Avant-Garde imagery and strong allusions to sexuality, especially homosexuality.

Louis Siegel was the sound composer, according to the film's opening credits.

The story is much closer to the tale than other films like Sodom and Gomorrah.

Sodom is a place of sin. An angel appears there and he is welcomed by Lot. The people of Sodom want to have sex with him. Lot refuses; then the angel tells him to escape the city with his wife and daughter. Sodom is then destroyed by the flames; Lot's wife is turned to a pillar of salt for having looked back.

All intertitles are quotes from the Bible. (en.wikipedia.org)

Lot in Sodom (ca 1933)

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ "J.EDGAR"

Η νέα ταινία του Κλιντ Ιστγουντ, το «J. Edgar», καταπιάνεται με τη μία πλευρά, την πιο προσωπική, μιας από τις πιο αμφιλεγόμενες φιγούρες της σύγχρονης Αμερικής, ενός ανθρώπου που άντλησε δύναμη από τα μυστικά και φυλακίστηκε σε αυτά, εγκλωβίζοντας ταυτόχρονα στους φακέλους του ολόκληρη την πολιτική αρένα της χώρας για δεκαετίες.

Το «J. Edgar» εξερευνά τη ζωή του Χούβερ, μέσα από τη δική του οπτική. Παρατηρεί και προσπαθεί να ερμηνεύσει την προσωπική και δημόσια ζωή και τις σχέσεις ενός ανθρώπου που μπορούσε να διαστρεβλώσει την αλήθεια πολύ εύκολα, παρόλο που κατά ένα τρόπο αφιέρωσε τη ζωή του στην ιδέα της - δικής του - δικαιοσύνης, συχνά επηρεαζόμενος από σκοτεινές δυνάμεις εξουσίας.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Τζέι Εντγκαρ Χούβερ εξελίχθηκε σε μια από τις ισχυρότερες φιγούρες της Αμερικής. Ως επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών, του FBI, για σχεδόν 50 χρόνια, τίποτα δεν μπορούσε να τον σταματήσει από το να προστατεύει τη χώρα του, σύμφωνα με τις δικές του πεποιθήσεις και τους δικούς του άγραφους νόμους. Εν μέσω οκτώ προέδρων και τριών πολέμων, ο Χούβερ κατέπνιγε όποιες απειλές εμφανίζονταν στο δρόμο του, πραγματικές ή μη, συχνά παρακάμπτοντας τους κανόνες προκειμένου να διαφυλάξει την ασφάλεια των συμπατριωτών του και τη δική του ηθική τάξη, καταστρέφοντας ταυτόχρονα όποιον βρισκόταν στο δρόμο του.

Ο σκηνοθέτης του «J. Edgar», Κλιντ Ιστγουντ και οι πρωταγωνιστές του, Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Αρμι Χάμερ και Ναόμι Γουοτς, μιλούν για το πώς προσέγγισαν το θρύλο του Τζέι Εντγκαρ Χούβερ και πώς μοιράστηκαν την εμπειρία της συνεργασίας με έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας.

Απολαύστε της αναμνήσεις και τις εξηγήσεις τους στο βίντεο εδώ:

http://flix.gr/articles/oi-an8rwpoi-pisw-apo-ton-j-edgar-oi-syntelestes-th.html

(flix.gr)

ΜΠΕΝΤ. Η ΤΑΙΝΙΑ

Bent is a 1997 British/Japanese drama film directed by Sean Mathias, based on the 1979 play of the same name by Martin Sherman, who also wrote the screenplay. It revolves around the persecution of homosexuals in Nazi Germany after the murder of Sturmabteilung leader Ernst Röhm on the Night of the Long Knives.

Max (Clive Owen) is a promiscuous gay man living in 1930s Berlin. He is at odds with his wealthy family because of his homosexuality. One evening, much to the resentment of his boyfriend, Rudy (Brian Webber II), Max brings home a handsome SA man (Nikolaj Coster-Waldau). Unfortunately, he does so on the Night of the Long Knives, when Hitler ordered the assassination of upper echelon SA corps. The Sturmabteilung man is discovered and killed by SS men in Max and Rudy's apartment, and the two have to flee Berlin.

Max's Uncle Freddie (Ian McKellen) has organized new papers for Max, but Max refuses to leave his boyfriend behind. As a result, Max and Rudy are found and arrested by the Gestapo and put on a train headed for Dachau. On the train, Rudy is brutally beaten to death by the guards. As Rudy calls out to Max when he is taken away, Max lies to the guards, denying he is gay. In the camp, Max falls in love with Horst (Lothaire Bluteau), who shows him the dignity that lies in acknowledging one's beliefs. (en.wikipedia.org)

YEHONATHAN - SAY GOODNIGHT

Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ ΣΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΟΔΕΥΣΕΙ ΣΕ ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ

Ο Καβάφης μελοποιημένος σε πρόγραμμα που θα περιοδεύσει σε ΗΠΑ και Ευρώπη

kathimerini.gr, 17-1-2012

Ένα πρωτότυπο πρόγραμμα μελοποιημένης -από διάφορους συνθέτες, Έλληνες και ξένους- ποίησης του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή Κωνσταντίνου Καβάφη, που θα παρουσιαστεί σε πανεπιστημιακούς χώρους, αρχικά στις ΗΠΑ και στη συνέχεια στην Ευρώπη, ετοίμασαν τρεις καταξιωμένοι Έλληνες της Διασποράς, πραγματοποιώντας το προηγούμενο δεκαήμερο εντατικές πρόβες στη Βιέννη.

Η ιδέα για το εγχείρημα αυτό γεννήθηκε πριν από έναν ακριβώς χρόνο στη Βιέννη, έπειτα από μια «Λογοτεχνική-μουσική βραδιά», αφιερωμένη στη μελοποιημένη ποίηση και το σχετικά άγνωστο πεζό έργο του Καβάφη, από τρεις των συντελεστών της, τον καθηγητή του αμερικανικού Πανεπιστημίου Μίτσιγκαν και υπεύθυνο της Έδρας Καβάφη για Νεοελληνικές Σπουδές, Βασίλειο Λαμπρόπουλο, τη γνωστή μεσόφωνο Αλεξάνδρα Γκράβα και τον ανερχόμενο νεαρό πιανίστα Παντελή Πολυχρονίδη.

Η πρεμιέρα του προγράμματος, το οποίο χρηματοδοτείται από το Ωνάσειο Ίδρυμα Νέας Υόρκης, θα γίνει στις 16 Απριλίου στο Πανεπιστήμιο Μίτσιγκαν και στη συνέχεια θα παρουσιαστεί σε άλλα πέντε αμερικανικά πανεπιστήμια τα οποία έχουν προγράμματα Νεοελληνικών Σπουδών ή μουσικές σχολές που δείχνουν ενδιαφέρον για τον Καβάφη, και αυτά είναι τα πανεπιστήμια Ινδιάνα, Κολούμπια, Αιέβα, Γέιλ και Μπρόου.

Το εγχείρημα θεωρείται μοναδικό, καθώς πέρα από την ερμηνεία, συνολικά δεκαεπτά τραγουδιών σε ποίηση Καβάφη (που επιλέχτηκαν από 50 μελοποιήσεις Ελλήνων και ξένων) από την Αλεξάνδρα Γκράβα, με συνοδεία στο πιάνο του Παντελή Πολυχρονίδη, περιλαμβάνει παρέμβαση-σχολιασμό από τον επίσης παρόντα στη σκηνή, καθηγητή Βασίλειο Λαμπρόπουλο, για στοχασμό πάνω στην «περίεργη τριβή του καβαφικού στίχου με τις διάφορες διαφορετικές μελοποιήσεις».

Σύμφωνα με τους συντελεστές του προγράμματος, διαφορετικοί συνθέτες που περιλαμβάνονται σε αυτό, χρησιμοποίησαν διαφορετικά ιδιώματα για να μελοποιήσουν τον Καβάφη, όπως οι Μίκης Θεοδωράκης, Μάνος Χατζηδάκις, Δημήτρης Μητρόπουλος, αλλά και πολύ σπουδαίοι Αμερικανοί, όπως ο Ντέιβιντ Κόπερ, αλλά και νέοι σύγχρονοι Έλληνες συνθέτες της Διασποράς, όπως η Καλλιόπη Τσουπάκη, ο Δημοσθένης Στεφανίδης, ο Κώστας Ρεκλείτης.

Το πρόγραμμα, που μετά τις ΗΠΑ αναμένεται να παρουσιαστεί στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής περιοδείας σε Βιέννη, Παρίσι, Βερολίνο, Λονδίνο και άλλες πόλεις, με κατάληξη στη Στέγη Γραμμάτων του Ιδρύματος Ωνάση στην Αθήνα, ετοιμάστηκε ενόψει και των δύο μεγάλων επετείων για τον Καβάφη μέσα στο 2013, δηλαδή των 150 χρόνων από τη γέννησή του και των 80 χρόνων από το θάνατό του.

Ο καθηγητής Βασίλης Λαμπρόπουλος αναφέρει σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, πως πρόκειται για μακροπρόθεσμη επένδυση που μπορεί να έχει μεγαλύτερη εξέλιξη στο μέλλον, στο πλαίσιο νεοελληνικών προγραμμάτων στις διάφορες έδρες τους στην Ευρώπη, όπως σε Λονδίνο, Οξφόρδη, Κέιμπριτζ και Βιέννη.

Ο ίδιος γενικά θεωρεί πως σε μια εποχή που η κάλυψη της Ελλάδας από τα διεθνή ΜΜΕ είναι από επιφυλακτική μέχρι αρνητική και όλο αυτό το κεφάλαιο που διέθετε στο εξωτερικό εξανεμίζεται, οι πολιτιστικές πρωτοβουλίες της ελληνικής Διασποράς ανά τον κόσμο, είναι μια ελπίδα να διασωθεί το ελληνικό όνομα και να συνεχίσει ο σύγχρονος ελληνικός πολιτισμός να υπάρχει εκεί.

Αυτό, όπως πιστεύει, μπορεί να γίνει μέσα από νεοελληνικά προγράμματα, μέσα από ομογενειακούς φορείς, μέσα από μουσεία, όπως το Ελληνικό Μουσείο Σικάγου και γενικά μέσα από εκδηλώσεις, πάντα με έμφαση, κατά προτίμηση, όχι στους αρχαίους αλλά σε νεότερα και σύγχρονα ονόματα. Αυτή την πολιτιστική πολιτική στο εξωτερικό μπορούν, όπως τονίζει, να ασκήσουν με δικά τους μέσα οι Έλληνες της Διασποράς, και ο καλύτερος τρόπος για να ακουστεί με θετικό τρόπο η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι να αποδείξουν πως αυτή συνεχίζει να παράγει πολιτισμό.

ANEMOI TOY NOTOY

Antonio Bezerra, Didio

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ - ΤΟΠΟΙ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ

ΕΥΚΟΛΗ ΛΕΙΑ

John Harvey: Εύκολη λεία (Πόλις, 2011)

Ο δεκαπεντάχρονος Νίκυ Σνέηπ, κατηγορούμενος για ληστεία και βίαιη επίθεση εναντίον δύο ηλικιωμένων, ανακαλύπτεται κρεμασμένος στο κρατητήριο ανηλίκων. Η αστυνομική έρευνα για τις αιτίες θανάτου του συνδέεται με την αναζήτηση του δράστη μιας σειράς άγριων βιασμών ανδρών. Ο επιθεωρητής Τσάρλι Ρέζνικ, αντιμετωπίζει μία από τις πιο δύσκολες και σκοτεινές υποθέσεις της καριέρας του.

Ο Τζων Χάρβεϋ βάζει στο μικροσκόπιο μια ολόκληρη οικογένεια, για να προσδιορίσει τι είναι αυτό που διαμορφώνει τον χαρακτήρα των μελών της. Η Νόρμα Σνέηπ, η μητέρα του Νίκυ, έμεινε έγκυος όταν ήταν ακόμη παιδί, εγκαινιάζοντας έτσι έναν κύκλο κακοποίησης και εγκατάλειψης ο οποίος έσπρωξε τα τρία της παιδιά στον δρόμο, κάνοντάς τα επικίνδυνα και συνάμα ευάλωτα.

"Δεν υπάρχει τίποτα που οι άνθρωποι να μην μπορούν να κάνουν ο ένας στον άλλο", λέει ο επιθεωρητής Τσάρλι Ρέζνικ, ο πολύ ανθρώπινος ήρωας αυτού του βιβλίου. "Οποιαδήποτε φρικαλεότητα".

Καθώς τα μάτια του Ρέζνικ αντικρίζουν τη φρίκη, ο Χάρβεϋ γράφει με επώδυνη αγωνία για εκείνη τη σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση που κανένα παιδί δεν μπορεί να ξεπεράσει.

Και σε αυτό το βιβλίο του Τζων Χάρβεϋ, που ανήκει στη σειρά των δώδεκα φιλόδοξων μυθιστορημάτων που έχουν ως ήρωα τον Τσάρλι Ρέζνικ, πρωταγωνιστής είναι το Νότινγκαμ της Κεντρικής Αγγλίας, μια πόλη που έχει έναν από τους υψηλότερους δείκτες εγκληματικότητας στη Βρετανία· μια πόλη όπου κυριαρχούν η ανεργία, η εξαθλίωση, η βία, ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο ρατσισμός, η εγκληματικότητα, κληρονομιά της αποβιομηχάνισης της εποχής Θάτσερ.

Διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ:

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 791

ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Antonio Bezerra, Didio

ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ

Δρόμοι του Βερολίνου

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
(από το θεατρικό έργο "Bent" του Μάρτιν Σέρμαν)

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Πρώτη εκτέλεση: Τάνια Τσανακλίδου

Αντίο δρόμοι του Βερολίνου

τον χωρισμό σας στα μάτια μου πίνω

μη με ξεχάσετε

κι εγώ ας ρωτώ

υπήρξα κάποτε στ΄αλήθεια εδώ

Σε μια πλακόστρωτη γωνιά

βρες τε μου, βρες τε ένα μπαρ

που αγόρια όμορφα του κόσμου

να συχνάζουν

όμως εγώ δεν το μπορώ

πάνω από μέρα ν΄αγαπώ

σ΄αυτήν την πόλη είν' αρκετό

κάποιον μια μέρα ν΄αγαπώ

Βρες τε μου, βρε τε ένα παιδί

να 'ν' η καρδιά του ωκεανή

και ξεριζώστε του τα μάτια

δίχως λύπη

βγάλτε τα μάτια του γιατί

δεν τα χρειάζεται να δει

αυτή την πόλη το χτικιό

που όλοι σε τρώνε ζωντανό

Αντίο δρόμοι του Βερολίνου

θα κλάψετε άραγε που σας αφήνω

θα κλάψετε άραγε που θα χαθώ

στη συννεφιά και στον καπνό

ERICJAMES BORGES. ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΓΚΕΪ ΕΦΗΒΟΥ

Friends say EricJames Borges, 19, killed himself Wednesday after having endured a traumatic coming-out experience.

Borges had worked for the Trevor Project, which described him as “a dedicated, trained volunteer” in its mission of preventing suicide among LGBT youth. And he’d taped an It Gets Better video that tells the story of how he “was raised in an extremist Christian household” and was kicked out of his parents’ home.

“My mother knew I was gay and performed an exorcism on me in an attempt to cure me,” he said in his video. His family told him he was “disgusting” and “damned to hell.”

Borges also described growing up bullied and eventually dropping out of high school. “I was stalked, spit on, ostracized, and physically assaulted,” he said. “My name was not Eric but faggot.”

“Back when I was in the closet, I never dreamed that I would be able to express my sexuality and have a normal relationship,” he said in the It Gets Better video.

Borges taped a video project last year that seemed to bring his dream to life. The video, shared online, shows him and another boy embracing lovingly and kissing. In outtakes, a person behind the camera can be heard whispering “That’s beautiful” as passing cars honk in support.

“The underlining subtext of this video is love is universal,” Borges wrote about the short film. “It has the strength to decimate the threshold of all prejudice, all inequity. Human relationships, and those who come into our lives, have the ability to ultimately shape who we are. There is importance in loving each other the way each of us truly deserves.”

The Trevor Project reacted to the news of Borges death with sadness.

“We are deeply saddened to hear about the tragic death of EricJames Borges, and our hearts go out to his family and friends, and his community,” a statement read. “Our main concern right now is that those affected by his death feel supported and can get the care they need.” (news.advocate.com, 12-1-2012)

ΕΝΑ ΓΚΕΪ ΖΕΥΓΑΡΙ ΣΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ COSTA CONCORDIA

The luxury cruise liner that Blake Miller boarded Friday was supposed to be the scene of a celebration. His partner of 10 years, Steve Garcia, turned 50 in November. It was Miller's first time in Europe. And neither Austin resident had been on a cruise before.

But by the time they settled into a bar several hours later, the ship shuddered. Bottles flew off the shelves as the boat rocked to the left. As glass shattered around them, passengers fled screaming.

Cruise employees instructed them to return to their cabins, explaining over the loudspeaker that there was a problem with the generator. But as the ship jerked violently in the opposite direction and the lights flickered off, a new set of instructions blared through the vessel: abandon ship.

The Costa Concordia had run aground near the coast of Tuscany, tearing a 160-foot gash in its hull that flooded with water. The ship then flipped on its side.

Amid chaos and crying, Miller and Garcia navigated upended hallways toward the lifeboats, leaving everything behind but a small flashlight. Cruise staff screamed for women and children to board the boats, and when the two men were finally lowered into the water, they heard the ship crack. The first row of windows was under water.

A fire drill that the passengers were supposed to participate in to prepare them for an emergency had been scheduled for the following day.

"There were so many people clamoring, leaning over the sides and screaming," Miller said, his voice choked. "They hadn't gotten on a boat."

Los Angeles schoolteacher Valerie Ananias said: "Have you seen 'Titanic'? That's exactly what it was."
By Ciara O'Rourke (statesman.com, 14/1/2012)

DOLCE & CABBANA: GYM

Dolce & Gabbana : GYM

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΓΟΡΙΑ 2

Τα άγρια αγόρια του Μπάροουζ

Γράφει ο Ευγένιος Αρανίτσης (Ελευθεροτυπία, 6-3-1996)

Ορισμένοι ισχυρίζονταν, γύρω στα 1985, ότι ο Mπάροουζ ήταν ήδη ο μεγαλύτερος εν ζωή συγγραφέας· η άποψη του Mέιλερ («Ο μόνος Aμερικανός συγγραφέας τον οποίο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ιδιοφυΐα...») μοιάζει να έχει, ακόμη σήμερα, πολλούς υποστηρικτές, για μια σειρά επιπλέον λόγους (η συγγραφή του «Οι πόλεις της κόκκινης νύχτας» είναι ασφαλώς ένας απ’ αυτούς).

Eν πάση περιπτώσει, είτε μιλήσουμε για τα πρώτα πειράματα, για τα cut-up και για τον ανατρεπτικό μετασχηματισμό του ίδιου του DNA της γλώσσας, εν ολίγοις για την επανάσταση που κήρυξε ο Mπάροουζ με το μοναδικής πρωτοτυπίας, κυριολεκτικά αταξινόμητο έργο «Tο γυμνό γεύμα» (υπάρχει μια πιο ουσιαστική τάση να συγκρίνεται ο Mπάροουζ όχι τόσο με το αμιγώς αμερικάνικο, κίνημα Mπιτ, του οποίου είναι, «ιστορικά», ο πρόδρομος και πατέρας, αλλά με τις καλλιτεχνικές πρωτοπορίες της ευρωπαϊκής παράδοσης, τους πρώτους σουρεαλιστές, το Nταντά, τον Nτισάν, ακόμα και τον Tζόις), είτε για τον ρωμαλαία προφητικό τρόπο με τον οποίο παρατίθεται το φαινομενικά ασυνάρτητο υλικό παράλληλων ή διαπλεκόμενων ιστοριών (με κορυφαίο επίτευγμα του είδους τις «Πόλεις», σίγουρο είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά στο έργο ενός μοναδικής φαντασίας συγγραφέα, δημιουργό ενός βίαιου φουτουριστικού έπους επαληθευόμενου διαρκώς με τρόπο αν μη τι άλλο εντυπωσιακό. (Για παράδειγμα, αυτό που σήμερα αποκαλούμε κυβερνοπάνκ έχει τις λογοτεχνικές του ρίζες στον Mπάροουζ, στη διεισδυτική, πρώιμη επισήμανση των δυνατοτήτων ενός αυθαίρετου μοντάζ στοιχείων, στην ιδέα της δίχως πρόγραμμα περιπλάνησης σ' ένα τυχαία οργανωμένο χάος, καθώς και στην «πολιτική» εκμετάλλευση εμπνεύσεων όπως ο παραλληλισμός ανθρώπου και μηχανής, ο ηλεκτρονικός ανταρτοπόλεμος, ο κλωνισμός, οι εικονικές γλώσσες, τα ταξίδια στο χρόνο, η βία, ο πανσεξουαλισμός, και, κυρίως, η ριζική πολιτισμική μεταβολή της εγκατάλειψης του χώρου χάριν ενός ταξιδιού σε αφηρημένους τόπους όπου όλα, παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα, συμβαίνουν ταυτόχρονα).

Tα «Άγρια αγόρια» γράφτηκαν στο τέλος της δεκαετίας του '70. Θα μπορούσαμε, καταχρηστικά, να θεωρήσουμε το έργο σαν ένα ενδιάμεσο σταθμό, σαν ένα μεταίχμιο ανάμεσα στις δύο περιόδους, την καθαρά πειραματική και τη μετέπειτα αφηγηματική, μολονότι η διαφορά στα είδη της συγγραφικής εμπειρίας που εναποτίθεται στις δύο αυτές φάσεις δεν είναι πάντα ευδιάκριτη, και, μολονότι, επίσης, η εμμονή του Mπάροουζ στα θεματολογικά στερεότυπα της μυθολογίας του είναι τόσο ισχυρή, ώστε κάθε βιβλίο μοιάζει να προφητεύει το επόμενο. Πάντως οι τεχνικές cut-up είναι ακόμη, εδώ, σε λειτουργία, εναλλασσόμενες με την κεντρική ροή μιας πιο «κλασικής» αφήγησης, αυτής που θα κυριαρχήσει αργότερα στις «Πόλεις».

Η παραπάνω διαπίστωση σημαίνει, κατ’ ουσία, ότι ο Mπάροουζ αρχίζει να διασκεδάζει λιγότερο με τη χρήση του βίαιου κραδασμού στη δομή της ίδιας της φράσης και τη μεταφέρει στην αφήγηση, στο επιταχυνόμενο μοντάζ των επεισοδίων, στην επιδεινούμενη αναντιστοιχία των πραγματικοτήτων ενός κόσμου που ρέπει προς την οριστική αποσύνθεση. Tο ασυνεχές σχήμα δεν είναι πια τόσο ζήτημα γλώσσας, συντακτικού, ροής του λόγου, όσο ανάγκη για το πλαίσιο μιας ιστορίας όπου τα πάντα συγκρούονται με τα πάντα. Ωστόσο, και παρ' όλο που πρόκειται για ένα σύνολο σκηνών μάλλον παρά για ένα «έργο» με την τυπική έννοια, δεν παύει να διαθέτει μεγαλύτερη συνοχή και ενότητα υλικού απ’ όλα τα ώς τότε βιβλία του συγγραφέα.

Κατά τα άλλα, βρίσκουμε εδώ όλα τα γνωστά θέματα, των οποίων νιώθουμε αμέσως τον παροξυσμικό βαθμό έντασης: την ομοφυλοφιλία, το μισογυνισμό, τη βία, τα ναρκωτικά, μια παράδοξη τεχνολογία όπλων και χημικών ουσιών, το σαδισμό, τη φρίκη και το μακάβριο (ο υπότιτλος του έργου «Μια βίβλος των νεκρών» δεν είναι καθόλου παραπλανητικός), την παραϊατρική, την αναρχία, καθώς και την ιδέα μιας παγκόσμιας συμμορίας που αντιπαρατίθεται, μέσω μιας ιλιγγιώδους αλλά άμορφης επέλασης, στη συνωμοσία των νομοταγών και πουριτανών. Τέλος δεν λείπει το είδος εκείνο της απειλητικής σάτιρας που κάνει τον Mπάροουζ συχνά διφορούμενο: η ενατένιση της δύναμης με την οποία πολλαπλασιάζεται σαγηνευτικά μια εικόνα κυριεύοντας τα πάντα (η ίδια η βία μεταδίδεται σαν ιός) είναι ταυτόχρονα λατρεία και καταγγελία.

Ποια θα ήταν η «θεμιτή» χρήση ενός τέτοιου συγγραφέα, ποια θα ήταν η ιδεώδης ανάγνωση ενός τέτοιου έργου, θαυμαστού, στυγερού, ανυπόφορα έντονου, αδιάλειπτα βάναυσου στην εικονοποιία του, ενός βιβλίου-σκανδάλου; Ο Mπάροουζ ευφραίνεται περιγράφοντας την Kόλαση. Aπ’ την άλλη, ανήκει στους συγγραφείς που κάνουν τον αναγνώστη ευφυέστερο· ο μικροαστός που κρύβεται στη συνείδηση του καθενός αναγκάζεται να παραδοθεί στον ίλιγγο της επίθεσης απ' τα έξω, υποχρεώνεται να δεχτεί το διαφορετικό, γιατί πρόκειται για ένα διαφορετικό δαιμονικής επιρροής που διαλύει και συντρίβει τα πάντα. Επομένως, διαβάζει σήμερα κανείς τον Mπάροουζ για να θεραπεύσει τον εφησυχασμό του, κατανοεί ότι ο πλανήτης αποτελεί ένα τεράστιο στούντιο, αντιλαμβάνεται ότι τα πάντα είναι εικονικά κι ότι αυτό δεν πρέπει να θεωρείται καθόλου ανακουφιστικό όπως διαδίδει το Σύστημα: η ηδονική αναστάτωση (ανάμικτη με πλήξη, όμως μια πλήξη αφυπνιστική, αφού σε ωθεί να διαφύγεις) που συνεπάγεται η συνήθεια να παρακολουθείς τους εφιάλτες του Mπάροουζ πηγάζει από την ανάγκη μας να δούμε στ' αλήθεια ποιος είναι και ποιος θα είναι το αμέσως επόμενο λεπτό ο κόσμος στον οποίο ζούμε, η δίψα για μια ελκυστική, για μια ηλεκτρισμένη ωμότητα στην περιγραφή του σκουπιδότοπου.

Διαβάστε ένα απόσπασμα εδώ:

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 559

ΤΑ ΑΓΡΙΑ ΑΓΟΡΙΑ

Τι συµβαίνει όταν µια οµάδα «άγριων αγοριών» θέλει να καταλύσει την εξουσία

tovima.gr, 15/1/2012

Είναι το θέατρο µια προφητική τέχνη; Ισως ναι, αν αναλογιστεί κανείς το σχόλιο θεατή της παράστασης «Τα άγρια αγόρια» στο Ιδρυµα Μιχάλης Κακογιάννης. «Θα χαρακτήριζα το έργο ως µια ρωγµή που βλέπει το µέλλον» είπε στον Αγγελο Παπαδηµητρίου.

Ο γνωστός ηθοποιός και εικαστικός, ένας από τους εννέα πρωταγωνιστές των «Αγριων αγοριών», ενθουσιάστηκε µόλις το άκουσε, αφού και ο ίδιος το «βλέπει» σαν µια πόρτα στο απειλητικό αύριο. Αν την ανοίξεις, τι θα δεις; «Τον θρίαµβο της σκληρότητας του χρήµατος, αλλά µε µια επιφύλαξη: δεν έχουν τελειώσει όλα. Στα τελευταία λόγια του έργου διαφαίνεται η ελπίδα».

Σε σύλληψη και σκηνοθεσία Σάκη Παπακωνσταντίνου και δραµατουργική επεξεργασία Λουίζας Αρκουµανέα, το έργο µιλάει για µια επανάσταση. Μια οµάδα νεαρών πειρατών οργανώνει την επίθεσή της εναντίον της Πρέσβειρας Καλής Θέλησης, της πιο πλούσιας γυναίκας του κόσµου.

Πώς θα ξεκινήσει η νέα µεγάλη επανάσταση που θα γεννηθεί την εποχή της οικονοµικής κρίσης και της εξαθλίωσης των φτωχότερων στρωµάτων; Οι θεατές που θα δουν τα «Αγρια αγόρια» θα πάρουν τις απαντήσεις τους... µετά το τέλος της παράστασης: «Το έργο χωνεύεται αργότερα, στο σπίτι. Και δεν έχει την τσαχπινιά του θεάτρου, που είναι παραπλανητική. Εχει στοιχεία γκροτέσκ χωρίς να κάνει καµία παραχώρηση στο µπουλβάρ».

Ο Σάκης Παπακωνσταντίνου χρησιµοποιεί µια κλασική φράση της Μπλανς Ντιµπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος»: «Πάντα βασιζόµουν στην καλοσύνη των ξένων». Για να µας δώσουν το έναυσµα ώστε να αναρωτηθούµε αν αυτό είναι αρκετό, οι εµπνευστές του έργου επέλεξαν να χρησιµοποιήσουν µια Πρέσβειρα, «µια λέξη σύµβολο µιας εποχής», όπως σηµειώνει ο σκηνοθέτης. «Πρέσβειρες ήταν η κόρη του Καντάφι και η γυναίκα του Μουµπάρακ. Η καλοσύνη, βλέπετε, έρχεται από καθεστώτα απολύτως τυραννικά».

Βασισµένο στον ιδεολογικό πυρήνα του Γουίλιαµ Μπάροουζ όπως αναδύεται στο βιβλίο του «Τα άγρια αγόρια», µε θέµα µια οµάδα νεαρών µαχητών που θέλει να καταλύσει κάθε έννοια εξουσίας, το έργο αποτελεί κολλάζ κειµένων διάφορων συγγραφέων ( Χ. Μίλερ, Φ. Ντίρενµατ, Τζ. Τζόις, Α. Γκίνσµπεργκ, Π. Βάις, Α. Ρεµπό, Β. Γκ. Ζέµπαλντ, Μπ. - Μ. Κολτές κ.ά.).

«Ο λόγος που καταλήξαµε σε αυτή την επιλογή είναι ότι τα περισσότερα θεατρικά έργα µε θέµα την επανάσταση αναφέρονταν σε ιστορικές επαναστάσεις. Και εµείς θέλαµε να µιλήσουµε για το παρόν, ίσως και για το µέλλον» εξηγεί η θεατρική κριτικός του «Βήµατος» Λουίζα Αρκουµανέα. «Εχει γραφτεί ότι µπορεί οι διανοούµενοι να προετοιµάζουν τις επαναστάσεις, οι τυχοδιώκτες όµως είναι εκείνοι που τις υλοποιούν. Στην παράσταση οι τυχοδιώκτες είναι οι άνθρωποι του περιθωρίου, χωρίς κοινωνικό στάτους, που γίνονται φορείς της αντίδρασης και της αλλαγής».

Εκτός από τον Παπαδηµητρίου, στη σκηνή ανεβαίνουν οκτώ απόφοιτοι ή σπουδαστές δραµατικών σχολών. «Αποφασίσαµε να επενδύσουµε στη δροσιά και τη µαχητικότητα και όχι τόσο στην εµπειρία» λέει ο σκηνοθέτης. «Είµαι πολύ περήφανος που συµµετέχω σε αυτή την παράσταση» συµπληρώνει ο Αγγελος Παπαδηµητρίου. «Παρ’ ότι η προετοιµασία θύµισε συνθήκες εκστρατείας (καθ’ ότι δεν υπήρχε η κάλυψη, ας πούµε, ενός Εθνικού Θεάτρου) συνδεθήκαµε, αγαπηθήκαµε και όλοι οι συντελεστές το πήραµε ως προσωπικό στοίχηµα. Εγώ προσωπικά το κάνω για άφεση αµαρτιών».

Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418.550, 210 3418.550.

Πέμπτη - Σάββατο στις 21.30, Κυριακή στις 20.30. Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (Πέμπτη 10 ευρώ).

Παραστάσεις ως τις 12 Φεβρουαρίου

Σκηνοθεσία: Σάκης Παπακωνσταντίνου,

δραματουργική επεξεργασία: Λουίζα Αρκουμανέα,

φωνητική διδασκαλία - τραγούδι: Χριστόφορος Σταμπόγλης,

σκηνικά - φωτισμοί: Σταύρος Παπαγιάννης,

επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου,

αυτοσχεδιασμοί - video installations: Χάρης Λαλούσης,

μουσική: Ευθύμης Θεοδόσης,

κοστούμια: Νικόλας Γεωργίου.

Παίζουν: Αγγελος Παπαδημητρίου, Δημήτρης Δημητρόπουλος, Σωτήρης Μεντζέλος, Κώστας Σκύλος, Αινείας Τσαμάτης, Γιώργος Φλωράτος, Ιάσων Παπαματθαίου, Νεκτάριος Σμυρνάκης, Νίκος Σεβαστόπουλος

ΒΡΑΖΙΛΙΑ. JUNIOR HOMEM

ZENNE DANCER. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΧΜΕΤ ΓΙΛΝΤΙΖ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: ZENNE DANCER

Διαβάστε επίσης:

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ "ΤΙΜΗΣ" Ή ΜΙΣΟΥΣ;

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: GAY PLANET 2

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ

Gay Super Hero:ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ATHENS PRIDE 2011

Lifo Team - ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ - Ένας διαδηλωτής στο Athens Pride

O ΑΛΑΝ ΤΟΥΡΙΝΓΚ ΣΕ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΟ

War hero Alan Turing honoured with stamp

Gay mathematician hero who helped defeat the Nazis gets Royal Mail tribute

gaystarnews.com, 3-1-2012

Alan Turing, the gay war hero who helped defeat the Nazis by cracking their secret Enigma message code, is being honoured on a Royal Mail stamp.

The Queen has personally approved the picture honouring Turing which shows his Bombe code-breaking machine from World War Two.

The first-class stamp tribute, naming him as one of 10 ‘Britons of Distinction’, comes at a time when there is still a campaign running seeking a posthumous pardon for his conviction for homosexuality in 1952.

The stamp will be released in Britain on 23 February from Royal Mail. Today, there are an estimated 2.5 million stamp collectors and gifters in the UK and millions more worldwide.

Turing was a mathematician and computer scientist, whose work with the code-breakers at Bletchley Park helped to speed up the end of the Second World War.

The Cambridge don had invented the Turing machine, a calculator capable of solving any mathematical problem, which was created in his head many years before the technology existed to build the actual computer.

He was one among many eccentrics recruited to join the secret operation at Bletchley Park in Buckinghamshire to break the encrypted messages generated by the German Enigma and Lorenz machines.

Turing was the head of the Hut 8 team and led the design of the code-breaking Bombe machine.

The round-the-clock work of the code breakers, and the intelligence they deciphered from messages which were fed to Bletchley through a network of intercept stations listening in on German communications, are believed to have shortened the war by up to two years and saved countless lives.

Turing continued innovative research after the war, when he worked for the National Physical Laboratory and at Manchester University. The Turing Test he devised in 1950, to determine whether a computer is capable of thinking like a human, remains the gold standard in developing artificial intelligence.

His later years were shadowed by his homosexuality at a time when it remained a criminal offence. He was arrested in 1952 and avoided prison only by accepting injections of hormones as ‘therapy’. His conviction also lost him his security clearance, so he could no longer work for the government.

He was found dead in 1954, from cyanide poisoning, a half-eaten apple by his bed. One story, believed by some and labeled an urban myth by others, is that the Apple computers logo – a rainbow-coloured apple with a chunk bitten out – was designed in tribute to Turing.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟ ΤΕΛ ΑΒΙΒ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΓΚΕΪ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ... ΚΟΣΜΟΥ

Tel Aviv Declared World's Best Gay Travel Destination

in a recent world-wide survey hosted GayCities.com and American Airlines.

The crowning title of Best City was just one of the categories included in the competition of gay destinations. New York scored top votes for Best Night Life, San Francisco took Best Pride, Paris won Best Food and Seattle got Best Settle Down City. The smaller city of Buffalo took in quite a few votes itself, and was declared Best Up and Coming City