ΚΡΙΣΤΙΝΑ ΡΟΣΕΤΙ

Monna Innominata—A Sonnet of Sonnets
"Era gia l'ora che volge il desio."—Dante
"Ricorro al tempo ch'io vi vidi prima."—Petrarca

Θα ‘θελα να θυμόμουνα τη μέρα,
την ώρα, το λεπτό που σε πρωτοείδα,
αν είχε φως ή ερχόταν καταιγίδα,
αν ήταν πρωί ή αν έφτανε η εσπέρα.

Έτσι απρόσεκτη διάβηκα πέρα,
τόσο τυφλή ήμουνα που την αχτίδα
δεν πρόσεξα που προμηνούσε ελπίδα,
το αστέρι που πλανιόταν στον αιθέρα.

Τη μέρα αυτή να ‘ταν να θυμηθώ,
που έφυγε δίχως ίχνος, σαν το χιόνι
που κάτω από το χάδι του ήλιου λιώνει.

Άδεια έμοιαζε, δεντρί δίχως ανθό.
Ω, να μπορούσε τη στιγμή να φέρει
πίσω, που αγγίξαμε χέρι με χέρι.

Κριστίνα Ροσέττι – Ξένοι Λυρικοί, εκδ. Ποταμός
Μετάφραση: Γ. Νίκας



Golden head by golden head,
Like two pigeons in one nest
Folded in each other's wings,
They lay down in their curtained bed:
Like two blossoms on one stem,
Like two flakes of new-fall'n snow,
Like two wands of ivory
Tipped with gold for awful kings.
Moon and stars gazed in at them,
Wind sang to them lullaby,
Lumbering owls forbore to fly,
Not a bat flapped to and fro
Round their nest:
Cheek to cheek and breast to breast
Locked together in one nest.

Goblin Market [184-98]

Η ΑΝΕΙΠΩΤΗ ΕΚΕΙΝΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ

.
Το ομιχλώδες τοπίο της πόλης, ο ομολογουμένως “γλυκός” έως τώρα Νοέμβρης και η συντροφιά καλών φίλων έχασαν ξαφνικά την ευχάριστη αίσθηση που μου άφηναν, όταν, άρχισε να γυρίζει ξανά στο μυαλό μου, η ανείπωτη εκείνη επιθυμία …αυτή της πατρότητας.

Η σκέψη δεν είναι νέα στο μυαλό… ήμουν 20 χρονών και ακαθόριστα τριγυρνούσε στο μυαλό μου η σκέψη του μέλλοντος και η επιθυμία του να αποκτήσω κάποτε ένα παιδί. Τώρα που η δεκαετία των 20 αρχίζει να πνέει τα λοίσθια….η σκέψη επανήλθε και μαζί της και η επιθυμία, εντονότερη από άλλες φορές.

Το “εγωιστικό γονίδιο” που όλοι κουβαλάμε μέσα μας… ξυπνάει κάποτε και θέλει να βρει την δικαίωση του. Η διαιώνιση…ακούγεται τόσο πεζή η λέξη….. στην πραγματικότητα όμως περιγράφει την ανάγκη μας να πάρουμε ένα παιδί από το χέρι, να του μάθουμε τον κόσμο… να του αφήσουμε παρακαταθήκη και εφόδιο τις δικές μας σκέψεις, για να τις προεκτείνει, να τις ξεπεράσει και ενδεχομένως να τις απορρίψει. Η ανάγκη μας να δώσουμε απόλυτη αγάπη και αφοσίωση σε ένα πλάσμα που θα είναι κομμάτι της δικής μας σάρκας… να κοιτάξουμε ένα βλέμμα που θα πηγάζει από το δικό μας και θα έχει κατεύθυνση στο άπειρο μέλλον…μέσα από τις γενιές που θα έρθουν…

Έντονη είναι μέσα μου αυτή η ανάγκη και αποφάσισα να την εκφράσω τίμια στον εαυτό μου, χωρίς να την κρύψω. Ωστόσο είναι άλλο πράγμα στη ζωή η επιθυμία και άλλο η δυνατότητα πραγμάτωσης της. Η λύση της παρένθετης μητέρας και ανάλογες αυτής… φαντάζουν δύσκολες, βουνό για την ακρίβεια στο μυαλό μου.

… Και όταν η επιθυμία συγκρούεται με την πραγματικότητα, γεννιέται μια θλίψη βαθειά… που δεν γιατρεύεται…. Αλλά υποβόσκει και περιμένει την επόμενη ευκαιρία της… να χαλάσει ίσως μια ακόμα ωραία στιγμή.

Κανείς βέβαια δεν είπε ότι η ζωή είναι εύκολη… ίσως πρέπει να αρκεστώ στην γλυκιά νύχτα... στα φώτα της πόλης που τρεμοπαίζουν στην ομίχλη…..

life_traveller

ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

.
Título: Homofobia y convivencia en la escuela
Autor: Erik Werner Cantor (Colombia)
Por primera vez en una ciudad de América Latina, se publica un libro que analiza la cultura estudiantil con respecto a los jóvenes homosexuales, las lesbianas y transgeneristas.
El libro analiza las creencias, emociones y comportamientos de los y las estudiantes frente a sus compañeros homosexuales y lesbianas, y reconstruye casos de jóvenes que han experimentado diversas formas de discriminación y violencia en la escuela. Además, analiza la relación entre la homofobia y la vulneración de los derechos de estos estudiantes y los efectos negativos en su vida personal y escolar.
No obstante, el estudio muestra que la homofobia y la lesbofobia en la escuela no son un hecho generalizado y que se están produciendo algunos cambios en la cultura estudiantil que favorecen el reconocimiento de aquellos estudiantes como personas integrales y como sujetos de derechos.
Finalmente, aporta algunos lineamientos en educación para la sexualidad, para avanzar en la construcción de una escuela más incluyente y democrática

Ο FRANCIS BACON ΣΤΗΝ TATE BRITAIN

.
Ο Φράνσις Μπέικον μέσα από τα έργα του
Καθημερινή, 10/9/2008
Ο Φράνσις Μπέικον των τελευταίων χρόνων της ζωής του δεν είναι ο Φράνσις Μπέικον που ξέρουμε. Η έκθεση που φιλοξενείται στην Tate Britain (http://www.tate.org.uk/britain/exhibitions/francisbacon/ ) από αύριο μέχρι τις 4 Ιανουαρίου στο Λονδίνο φωτίζει τον καλλιτέχνη που έχει αποκαλυφθεί ελάχιστα, σαν έναν άνδρα που φλερτάρει και τις γυναίκες, καλλιτεχνικά τουλάχιστον. Γνωστός σαν ο σημαντικότερος Βρετανός καλλιτέχνης του 20ού αιώνα έχει υπάρξει διάσημος για τους άνδρες στη ζωή του. Αυτό που προκύπτει όμως από την ρετροσπεκτίβα της Tate Britain είναι ότι ο Φράνσις Μπέικον στη διάρκεια των 82 του χρόνων, είχε σχέση στη χαοτική του ζωή με μοντέλα, μούσες, νεαρά κορίτσια, μεγαλύτερες γυναίκες. Ευκαιρία να δούμε τα καλύτερα και πιο σημαντικά έργα του, ανεπιτήδευτα, ωμά συναισθήματα, δυναμικές εικόνες τέχνης. Το ανθρώπινο σώμα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην καλλιτεχνική του πορεία και η συγκεκριμένη έκθεση στο Λονδίνο «διαφημίζεται» σαν η καλύτερη εισαγωγή στο έργο του Φράνσις Μπέικον (1909-1992) για όσους δεν είναι και τόσο υποψιασμένοι για την τέχνη του.
Το 2009 θα γιορτάσουμε 100 χρόνια από τη γέννησή του... Θα ακολουθήσουν κι άλλες εκθέσεις, εκδόσεις, εκδηλώσεις. Η Tate Britain θα φιλοξενήσει 60 έργα και είναι η τρίτη φορά που η συγκεκριμένη γκαλερί φιλοξενεί Φράνσις Μπέικον. Μετά το Λονδίνο η έκθεση θα ταξιδέψει στο Museo Nacional del Prado στη Μαδρίτη και στο Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης.

Ο Φράνσις Μπέικον (Δουβλίνο 1909 – Μαδρίτη 1992) τοποθετείται ανάμεσα στους ελάχιστους σύγχρονους καλλιτέχνες που βίωσαν έντονα την κρίση της αστικής κοινωνίας μέσα στον 20ό αιώνα και εξίσου έντονα τη μετουσίωσαν σε εικαστική έκφραση. Διαχωρίζεται, όμως, από τους υπόλοιπους γιατί παρουσιάζει ιδιομορφία. Η ζωγραφική του δεν «αποτυπώνει» επιφανειακού τύπου επίκαιρα στοιχεία αυτής της κρίσης, αλλά τα βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης φύσης. Αμιγώς ανθρωποκεντρικός, με τις παραμορφωμένες, σχεδόν φασματικές ανθρώπινες φιγούρες του, που εκφράζουν την πραγματικότητα σ’ όλη της τη βαναυσότητα, κατορθώνει να αναγάγει την κατάπτωση και το «ποταπό» του ψυχισμού σε υψηλή τέχνη. Και όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει στην Εισαγωγή της η Angela Molina: «Λίγοι καλλιτέχνες του διαμετρήματος του Μπέικον στάθηκαν ικανοί να αποκαλύψουν τόσες καινούργιες και ποικίλες οπτικές γωνίες, προϊόν της σκόπιμης αμφισημίας του έργου του Ιρλανδού καλλιτέχνη – τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τη μοναχική του προσπάθεια να εξιχνιάσει τα απροσμέτρητα βάθη της ανθρώπινης φύσης. Πρόκειται για εξαιρετικά ρωμαλέο έργο, δημιούργημα ενός σαρκαστικού πνεύματος, που χλευάζει ακόμη και τον θάνατο. (...) Ο Μπέικον, ζωγράφος–άθυρμα της μοίρας, ουδέποτε “σχεδίασε” οτιδήποτε στη λαμπρή καλλιτεχνική του σταδιοδρομία. Αντίθετα, άφηνε την ίδια του τη ζωή να αποτελεί το θέμα του έργου του, το οποίο κρεμόταν από το λεπτό νήμα της επιθυμίας. Ο Μπέικον τράφηκε από την ίδια του τη σάρκα όσο κανείς άλλος».
Αφετηρίες
«Από την αρχή κιόλας της καλλιτεχνικής του διαδρομής –γράφει η Francesca Marini στο κείμενο της Μονογραφίας– ο Μπέικον άντλησε έμπνευση από τα διδάγματα του Πικάσο και των σουρεαλιστών (τον κινηματογράφο), του Μπουνιουέλ αλλά και του Αϊζενστάιν, το έργο των οποίων παρέμενε ουσιαστικά ξένο προς την αγγλική κουλτούρα. Το 1930 δεν υπήρχε στην Αγγλία τίποτε ανάλογο».
«Το 1933 –αναφέρει η Molina– ο Μπέικον ζωγράφισε την πρώτη του “Σταύρωση”, εμπνευσμένος από το ομώνυμο έργο που είχε φιλοτεχνήσει ο Πικάσο το 1930. Πρόκειται για μια εντελώς παραμορφωμένη εκδοχή του θέματος, με μια μορφή σαν νυχτερίδα δεμένη σ’ έναν πρωτόγονο σταυρό. (...) Το έργο, πάντως, που προαναγγέλλει δυναμικά τον οικουμενικότερο Μπέικον είναι οι “Τρεις σπουδές για μορφές στο κάτω μέρος μιας Σταύρωσης” του 1944, εξαιρετικά ωμό τρίπτυχο, το οποίο καταγγέλλει τη φρίκη του πολέμου σαν άλλη “Γκερνίκα” του Πικάσο.
Ωστόσο, ο Μπέικον άρχισε να γίνεται γνωστός εκτός των συνόρων της πατρίδας του, και κυρίως στην Ιταλία και στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια της Μπιενάλε της Βενετίας, όπου εκπροσώπησε τη Μεγάλη Βρετανία μαζί με τον φίλο του Λούσιαν Φρόιντ και τον Μπεν Νίκολσον».
O «μύθος Mπέικον»
«Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 –σημειώνει η Marini– η φήμη του Μπέικον αυξανόταν προοδευτικά και απρόσκοπτα. Ηταν πλέον καταξιωμένος καλλιτέχνης, ακόμη και σε διεθνές επίπεδο. (...) Ωστόσο, ο ρόλος του απόλυτου εκφραστή ενός καινούργιου ιδιώματος του αναγνωρίστηκε χάρη στη μεγάλη έκθεση στην Πινακοθήκη Τέιτ του Λονδίνου, το 1962. (...) Κατά τη δεκαετία του 1960, μετά την ατομική του έκθεση στην Πινακοθήκη Τέιτ, ο Μπέικον, από εκκεντρικός καλλιτέχνης, εκτιμώμενος μονάχα από μια ελίτ “μυημένων”, έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη ζωγράφος διεθνούς διαμετρήματος και παγκόσμιας φήμης, οι αμοιβές του οποίου άγγιζαν αστρονομικά ποσά. (...) Ο ίδιος έγινε τόσο δημοφιλής –παρατηρεί η Molina– όσο και τα είδωλα της ποπ μουσικής, ενώ δεν ήταν λίγοι οι διάσημοι που ήθελαν να τους φιλοτεχνήσει την προσωπογραφία με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, όπως για παράδειγμα ο Μικ Τζάγκερ ή ο Τζιοβάνι Ανιέλι. (...) Ωστόσο, αν και χαρακτηριζόταν πλέον ως ο σημαντικότερος εν ζωή καλλιτέχνης και τα μέσα ενημέρωσης τον αποθέωναν, κάνοντας λόγο για τον “μύθο Μπέικον”, εκείνος εξακολουθούσε να δουλεύει. (...) Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, που καθένας από τους πίνακες οι οποίοι βρέθηκαν στο εργαστήριό του μετά τον θάνατό του αποτιμήθηκαν περίπου σε 1.000.000 στερλίνες». (Καθημερινή)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ 2009 (2). ΚΑΤΑΛΑΝΟΙ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΕΣ

.



http://www.bombersgranollers.org/

ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΕΡΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

.

Ερωτας και ανθρωποφαγία
«Ποιητή των κολασμένων» έχουν χαρακτηρίσει τον Τενεσί Ουίλιαμς. Το έργο στο οποίο χρωστάει κυρίως αυτόν τον τίτλο, το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», ανεβάζει ο Σπύρος Ευαγγελάτος
Ενα κορυφαίο έργο του Τενεσί Ουίλιαμς, το «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», ανεβάζει ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο «Αμφιθέατρο». Η πρεμιέρα θα δοθεί την Παρασκευή 21 του μηνός. Οπως σημειώνει ο σκηνοθέτης, «δεν είναι μόνον ένα από τα κορυφαία έργα του αμερικανικού θεάτρου, αλλά κι ένα κείμενο που συγκλόνισε τις ευρωπαϊκές σκηνές, όταν πρωτοεμφανίστηκε, πριν από περίπου πενήντα χρόνια».

«Στο έργο», προσθέτει, «δεσπόζει θυελλώδης δράση κι ενώ προβάλλονται θέματα αιμομικτικού έρωτα, ομοφυλοφιλικού έρωτα, κατασπαραγμών και ανθρωποφαγίας, αναδύεται μια παράξενη πικρή ποίηση, εμποτισμένη με αφαιρετικά στοιχεία, με συμβολισμούς, με αρχετυπικές καταβολές. Κυρίως χάρη στο έργο του αυτό ο Ουίλιαμς χαρακτηρίστηκε ως "ο ποιητής των κολασμένων"».

Σαν σ' ένα θερμοκήπιο, ανάμεσα στα πολυαγαπημένα φυτά του γιου της Σεμπάστιαν, ζει η μητέρα του κυρία Βέναμπλ, που στην παράσταση του «Αμφιθεάτρου» την ερμηνεύει η Κατερίνα Χέλμη, που επιστρέφει έπειτα από χρόνια στη σκηνή. Ο Σεμπάστιαν δεν υπάρχει πια. Κι εκείνη, μια γυναίκα με έντονη προσωπικότητα, που λάτρευε παθολογικά το γιο της, αρνείται να δει την πραγματικότητα. Τι συνέβη... ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι; Το μόνο καλοκαίρι που η μητέρα λόγω ασθένειας δεν συνόδεψε τον γιο της στις διακοπές του και τη θέση της πήρε η νεαρή ξαδέλφη του Κάθριν (Μαρίνα Ασλάνογλου). Η Κάθριν, κρυφά και παράξενα ερωτευμένη με τον Σεμπάστιαν, λειτουργούσε σαν «κράχτης»,όπως και η μάνα του, ώστε ο ομοφυλόφιλος Σεμπάστιαν να βρίσκει εραστές.

Εκείνο όμως το καλοκαίρι, κατά την ιστορία που αφηγείται η Κάθριν, ο Σεμπάστιαν κατασπαράχθηκε από πεινασμένα παιδιά. Η κυρία Βέναμπλ αρνείται να το πιστέψει. Θεωρεί υπεύθυνη την Κάθριν, που δεν τον προστάτευσε. Κι έτσι κατάφερε να την κλείσει σε ιδιωτική κλινική, με απώτερο σκοπό το δημόσιο ψυχιατρείο και τη λοβοτομή, με τη βοήθεια του γιατρού Κούκροβιτς (Θανάσης Κουρλαμπάς), για να πάψει να διηγείται την ανατριχιαστικά φρικιαστική ιστορία του χαμού του γιου της. Μήπως όμως ο γιατρός πιστέψει τελικά στην αλήθεια της Κάθριν και όλα πάρουν έναν άλλο δρόμο;

Ο Σπύρος Ευαγγελάτος εμπιστεύεται την παλιά, δοκιμασμένη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη. Τα σκηνικά και τα κοστούμια φιλοτέχνησε ο Γιώργος Πάτσας και τη μουσική συνέθεσε ο Γιάννης Αναστασόπουλος. Συμμετέχουν επίσης οι: Ζωή Ρηγοπούλου, Λευτέρης Πολυχρόνης, Μαριάνθη Κυρίου και Πόπη Λυμπεροπούλου. (Ελευθεροτυπία)

.
Διαβάστε επίσης:

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: Νο 124

ή δείτε ένα απόσπασμα από την τανία του Joseph L. Mankiewicz με την Elizabeth Taylor, την Katharine Hepburn και τον Montgomery Clift:

http://www.youtube.com/watch?v=VMey7NYh1Sc&feature=related

JIM OBLAK

Jim Oblak (ΗΠΑ)

ΔΙΔΥΜΕΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

Δίδυμες Αμαζόνες ΙΙ

Στο καφενείο που ‘μοιαζε με κιόσκι, μού ‘δωσες
φαΐ από το πιάτο σου, ευαίσθητη
στου αίματός μου τις γλυκές επιθυμίες
δίκοπη
στη λάμψη του ήλιου
και στη δική μας
δίδυμη φωτιά. Ναι, ήμασταν
εκεί, στήθος με στήθος, Αμαζόνες
έφηβες στα είκοσι εννιά
με το προνόμιο
στους βολβούς να κρατάμε και τη λεπίδα να αισθανόμαστε
να φουσκώνει, σαν κοφτερή αναπνοή σε κάθε πλευρό.
Σε κείνον το δημόσιο χώρο

Σε κείνον το δημόσιο χώρο

Olga Broumas
Μετάφραση: Αναστασία Αναστασιάδου
(Σαπφούς Σάπφειροι, εκδ. Γαβριηλίδης, 2001)

ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ ΟΛΓΑΣ ΜΠΡΟΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Διάλεξη της Όλγας Μπρούμα: "Μετάφραση και Πρωτότυπο: Η Περιπέτεια της Ποίησης"Το Ίδρυμα Fulbright στην Ελλάδα και η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη σας προσκαλούν στη διάλεξη της κ. Όλγας Μπρούμα με θέμα: "Μετάφραση και Πρωτότυπο: Η Περιπέτεια της Ποίησης". Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 19:00 (Cotsen Hall, Αναπήρων Πολέμου 9).

.

Η Όλγα Μπρούμα αποφοίτησε από το Τοσίτσειο Αρσάκειο στην Αθήνα και το 1967 μετέβη στις ΗΠΑ, με υποτροφία του Ιδρύματος Fulbright, για να συνεχίσει τις σπουδές της. Το 1977, η πρώτη ποιητική της συλλογή με τον τίτλο “Beginning with O” κέρδισε το Yale Younger Poets Award, και ήταν η πρώτη φορά που τιμήθηκε με το βραβείο αυτό κάποιος που δεν είχε ως μητρική του γλώσσα τα αγγλικά. Έκτοτε έχει δημοσιεύσει έξι ακόμα ποιητικές συλλογές (Rave, 2000) και τέσσερα βιβλία με μεταφράσεις ποιημάτων του Οδυσσέα Ελύτη (Eros, Eros, Eros, 1999). To 2001 κυκλοφόρησε cd με αναγνώσεις ποιημάτων από τα βιβλία της. Την περίοδο αυτή ασχολείται με τη μετάφραση ποιημάτων της Κικής Δημουλά για τον εκδοτικό οίκο Yale University Press και τη σειρά Margellos World Republic of Letters Translations. Για το έργο της έχει κερδίσει υποτροφίες, μεταξύ άλλων, από τα ιδρύματα John Simon Guggenheim και National Endowment of the Arts. Είναι διευθύντρια του Τμήματος Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Brandeis (Βοστώνη, Μασσαχουσέτη) και ταξιδεύει πολύ για να παρουσιάσει τη δουλειά της.

Broumas, Olga (b. 1949)
Toni A. H. McNaron (glbtq.com)
Poet and translator Olga Broumas writes openly erotic poems that combine ancient Greek echoes and late twentieth-century idiom.
Born in Syros, Greece, Broumas moved to the United States as a young woman, attended the University of Pennsylvania (B.A. in architecture, 1970) and the University of Oregon (M.F.A. in creative writing, 1973). Her fellowships have included a Guggenheim (1981) and a grant from the National Endowment for the Arts (1978). Broumas has taught at many colleges and universities, taking time out in the 1980s to learn to play jazz saxophone and to develop and practice bodywork skills as a tool for healing and self-expression.
Broumas's first work published in North America was Caritas (1976), an unbound collection of five broadsides declaring one woman's love for another. She chose the Greek word for her title because "none of the available English words signifying affection are free from either negative heterosexist connotations, or limitations of meaning so severe or so totally genital as to render them useless as names for our womanly songs of praise."
In 1976, the poet and literary critic Stanley Kunitz chose Beginning with O as the seventy-second winner of the Yale Younger Poets Prize. In his introduction to the volume, Kunitz said, "This is a book of letting go, of wild avowals, unabashed eroticism; ... Broumas aspires to be an archaeologist of 'the speechless zones of the brain,' to grope her way back to the language of the ancestral mothers."
This volume most clearly identifies Broumas with the development of lesbian culture in the twentieth century. Openly erotic toward her women lovers, the poet creates a rich world full of ancient Greek echoes juxtaposed to the immediacy of late twentieth-century idiom. Always informed by a distinct musicality, these poems progress from a rewriting of several Greek myths about goddesses to a central section devoted to her former husband to a final group in which she celebrates her lesbian ecstasy and explores the tangled matrix of mother-daughter bonds.
Even when she limns her erotic passion for women, Broumas insists on placing that love within the material context in which she lives. The result is a poetry that is simultaneously politically brash, antiromantic, and yet strikingly lyrical. This electrifying volume also establishes the textured relationship between lesbian love-making and language through the use of "tongue" in both its anatomical and linguistic context.
Broumas defines lesbianism as an epistemological as well as a carnal enterprise. She goes so far as to assert that "braille / is a tongue for lovers" and to flaunt her lesbian affection by taking what she calls "unspeakable / liberties as / we cross the street, kissing / against the light."
Although subsequent volumes lack the laser-like focus on lesbian love, and her subject matter has become more diffuse, Broumas has continued to combine lyricism with a keen political edge. Whether she is thinking about the endangered environment, musing on her latest massage client, or once again singing the pleasures of her own and her lover's body, Olga Broumas writes athletic poetry that has the capacity to move and educate readers.
In addition to her own poetry, she has translated from the Greek two volumes by the Nobel Laureate, Odysseas Elytis.

ROTIMI FANI - KAYODÉ

“My identity has been constructed from my own sense of otherness, whether cultural,

racial or sexual. The three aspects are not separate within me. Photography is the tool

by which I feel most confident in expressing myself. It is photography therefore

— Black, African, homosexual photography — which I must use not just

as an instrument, but as a weapon if I am to resist attacks on my integrity

and, indeed, my existence on my own terms.”
Rotimi Fani-Kayodé (Νιγηρία)

.

BETTER

Ο Stephen Gately με τον σύζυγό του Andy Cowles

.
Ομοφυλοφιλικό και τολμηρό σε βιντεοκλίπ
ΤΑ ΝΕΑ, 14 Νοεμβρίου 2008
Το μουσικό συγκρότημα Βoyzone τόλμησε να παρουσιάσει ζευγάρι ομοφυλοφίλων σε βιντεοκλίπ του. Ο τραγουδιστής Στίβεν Γκέιτλι εμφανίζεται σε τρυφερές περιπτύξεις με έναν ηθοποιό στο πρόσφατο σινγκλ «Βetter» του γκρουπ. Τα άλλα μέλη της μπάντας είναι ετεροφυλόφιλα αλλά ο Στίβεν Γκέιτλι, ο οποίος δήλωσε δημοσίως το 1999 ότι είναι γκέι, θέλει να αλλάξουν τα πράγματα. «Στο βίντεο είμαι εγώ, δεν υποδύομαι κάποιον άλλο και νομίζω πως δεν είναι δα και σπουδαίο ζήτημα. Ελπίζω όμως το βίντεο να προκαλέσει μια καλή, θετική αντίδραση».

Πάντως υπάρχει προηγούμενο. Πίσω στο 1990, στο κλιπ «Βeing Βoring» των Ρet Shop Βoys εμφανίζονταν δύο άνδρες να φιλιούνται στο στόμα σε ένα πάρτι. Οι Βoyzone, που προέκυψαν από το τηλεοπτικό «Χ-Factor» το 1993, έχουν πουλήσει πάνω από 20 εκατ. δίσκους έως τώρα, ανασχεδιάζουν την περιοδεία τους στην Αγγλία και πρόσθεσαν μερικές εμφανίσεις επί ευρωπαϊκού εδάφους για τον ερχόμενο Μάιο και Ιούνιο.

Δείτε το βίντεο-κλιπ εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=USae2pd4V1c
και διαβάστε την είδηση στα αγγλικά στο σχόλιο 1 αναδημοσιευμένη από το BBC.

DON BACHARDY 1

W. H. Auden - Stephen Spender

Gore Vidal - Montgomery Clift

David Hockney - Christopher Isherwood

ISHERWOOD - BACHARDY. ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Isherwood in his diaries: “I feel a special kind of love for Don…at a very deep level,

beneath names for things or their appearances… There’s a brilliant

wide-openness about his mouse face with its brown eyes and tooth gap and

bristling crew cut, which affects everyone who sees him. If one could still be like

that at forty, one would be a saint.”

.
A May-December Love for All Seasons
By Stephen Holden, New York Times, 6-2008
The three-and-a-half-decade relationship of the British writer Christopher Isherwood and the American portrait artist Don Bachardy is one of the ultimate true stories of a proto-gay-marriage succeeding in a forbidding climate.
Defying social conventions of the 1950s and ’60s, the two men navigated Hollywood society as an openly gay couple, withstanding the slings and arrows of homophobes like the actor Joseph Cotten, who during a dinner party at David O. Selznick’s house made loud, derisive remarks about “half-men.”
Navigation was made all the more treacherous by the 30-year age difference between the two, who met on a Santa Monica beach and became lovers when Mr. Bachardy was 18, but looked several years younger. They spent what passed for a honeymoon in Monument Valley, where the director John Ford, who was shooting a western, and his crew assumed they were father and son.
Mr. Bachardy, now 74, recalls a traumatic experience that sealed their bond: a trip to Morocco to visit the author Paul Bowles during which Mr. Bachardy consumed hashish for the first time. He and Isherwood experienced a blind terror during which, afraid to let go, they clung to each other all night in their hotel room.
The history of this complicated and passionate relationship ended with Isherwood’s death in 1986. As Bachardy remembers, the age and class differences — Isherwood, who dropped out of Cambridge, came from an upper-crust English background and Bachardy’s father worked in the aerospace industry — made for a relationship fraught with power imbalances.
Until Bachardy established himself as a gifted artist, he was dismissed or simply ignored by many of his older partner’s famous friends, including Hollywood royalty and the expatriate artistic community in Southern California.
Within a year of living with Isherwood, Bachardy, who grew up in Los Angeles, had assimilated so many of his British mentor’s mannerisms that he had assumed Isherwood’s British accent and dry, precise vocal tone. One talking head observes that Isherwood had “succeeded in cloning himself in some weird way.”
After Isherwood, an ever-attentive father figure, noticed Bachardy’s talent as a draftsman, he sent him to art school, where he flourished. Had Bachardy not developed a successful parallel career as a portrait artist (many drawings and paintings of celebrities are shown), the relationship might not have endured.
Early in their relationship the two developed a special coded language to discuss themselves through notes and cartoon drawings in which Mr. Bachardy was a cat and Isherwood an old horse, and the movie develops these dialogues into short animated sequences. During a rocky period in the early 1960s when Mr. Bachardy began pursuing sexual encounters outside the relationship, they referred to his behavior as “mousing.” Isherwood’s anxiety, in which he imagined living without a partner, was reflected in his novel “A Single Man”.
In this pre-Stonewall era Isherwood’s increasingly acute political consciousness led him to make “the treatment of the homosexual a test by which every political party and government must be judged.”
Bachardy, determined to make Isherwood’s death from prostate cancer “something we were doing together,” chronicled his deterioration, executing as many as 9 or 10 drawings a day, including one of his corpse.
Isherwood would have told him, “That’s what an artist would do,” Bachardy added “And that’s what an artist did do.”

.

TimmTV. ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ GAY ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ

.

Germany's First Gay TV Channel Hits the Airwaves

gayagenda.com, 4/11/2008

Germany has a new television channel that loves men. TimmTV is the country's first broadcaster to focus on gay and lesbian programming. Already established in much of Europe, gay TV's taken longer to reach Germany.
Germany's estimated 3.6 million gay men got a new option on Saturday, Nov. 1, when wiling an evening away in front of the TV.
"At TimmTV, we don't see ourselves as representatives of the gay community," Timm executive Ingo Schmoeke told Deutsche Welle. "Rather, we try to make them an attractive offer. It's up to them whether they watch. But of course, we do endeavor to cater for all of their different desires, wishes and needs."
TimmTV, the country's first ever broadcaster to openly target gay men as its main demographic, is aiming to draw in their families and friends as well as lesbians and a few so-called metrosexuals for six hours each evening and possibly around the clock if the station proves profitable.
An original TV channel?
TimmTV's programming plans do not represent any major changes to Germany's private broadcasting landscape. Essentially, the station, like many private German channels, is relying on popular English language series, dubbed into German.
"Queer Eye for the Straight Guy," "Absolutely Fabulous," "Queer as Folk," "Rick and Steve," "The L-Word," and "Noah's Arc" are currently the lynchpins of TimmTV's programming, Schmoeke said.
"Currently about 20 or 30 percent of our shows are produced by us, while the remaining 70 percent or so are acquired material", Schmoeke said. "But we want to increase our output of original programming over time -- that's the difference between us and many other digital channels."
But TimmTV is also gambling on shows that never came into their own in Germany. "Absolutely Fabulous," which was one of the UK's most popular sitcoms, proved too garish and outrageous for a German audience. But Schmoeke said the situation will be different with TimmTV's target audience.
"'Absolutely Fabulous' had a special sense of humor which doesn't represent the German mainstream, but there is an affinity between the humor of 'Ab Fab' and the humor of gays," he said. "We know for a fact that the gay community loves the show, therefore we simply have to offer it."
Popular demographicBildunterschrift:
The channel also promises to tackle serious issues, including discrimination faced by Muslim gays and the persecution of homosexuals under Adolf Hitler. There will also be documentaries on stars and celebrities who make waves in the gay community, such as Rupert Everett, Susan Sarandon and Liza Minnelli. In the short term though, most of these programs will be produced elsewhere, while the channel simply purchases the rights to broadcast the shows in Germany.
While TimmTV, which executives had hoped to launch last year, is new to Germany, similar channels, like PinkTV in France and Serbia, Gay.TV in Italy and Canada's Pride TV, have been targeting their programming at homosexuals for years.
"The process of digitalization in TV here is behind countries like Britain and the US so for us it was not feasible to have our own channel for such a group until very recently," Schmoeke said. "We didn't delay the decision to launch based on political or social parameters."
Like its international counterparts, TimmTV intends to earn its crust through advertising revenue. Its target audience, primarily young men with disposable income, is a popular with advertisers, which bodes well for the station's success. After just a few days of broadcasting, viewing figures aren't yet available, but when they are released it won't just be the bosses at TimmTV paying close attention.

(GAY SUPER) HERO

.
Showtime and Stan Lee to promote gay superhero
tvsquad.com, 13/11/2008
From gangsters and serial killers, it looks like cable television is preparing to tackle another adult subject: superheroes (or rather, homosexuality in the guise of superheroes). Showtime, along with Stan Lee's Pow! Entertainment, will be producing a series about a gay superhero. The series is based on the book "Hero" by Perry Moore.

Superhero secret identities have been used as analogies for closeted homosexuals before.

Thom Creed is used to being on his own. Even as a high school basketball star, he has to keep his distance because of his father. Hal Creed had once been one of the greatest and most beloved superheroes of The League-until the Wilson Towers incident. After that Thom's mother disappeared and his proud father became an outcast. The last thing in the world Thom would ever want is to disappoint his father. So Thom keeps two secrets from him: First is that he's gay. The second is that he has the power to heal people. Initially, Thom had trouble controlling his powers. But with trail and error he improves, until he gets so good that he catches the attention of the League and is asked to join. Even though he knows it would kill his dad, Thom can't resist. When he joins the League, he meets a motley crew of other heroes, including tough-talking Scarlett, who has the power of fire from growing up near a nuclear power plant; Typhoid Larry, who makes everyone sick by touching them, but is actually a really sweet guy; and wise Ruth, who has the power to see the future. Together these unlikely heroes become friends and begin to uncover a plot to kill the superheroes. Along the way, Thom falls in love, and discovers the difficult truth about his parents' past. This is moving, funny, and wonderfully original novel shows that things are not always what they seem, and love can be found in the unlikeliest of places.

Διαβάστε επίσης:
Hero: Κεφάλαιο 1

A History of gays in comic books (σχόλιο 1)

BALIAN BUSCHBAUM

.
Ο... κύριος Μπουσμπάουμ
Παναγιώτα Κουνάλη, (Ελεύθερος Τύπος, 12.11.08)
Η Γερμανία είναι μία... προχωρημένη χώρα. Ακόμα όμως και οι πιο μοντέρνοι Γερμανοί σοκαρίστηκαν όταν μία από τις καλύτερες αθλήτριες τους στον στίβο, ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει την καριέρα της για να προχωρήσει σε επέμβαση αλλαγής φύλου!

Η Ιβόν Μπουσμπάουμ, χάλκινη πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2002 στο επί κοντώ, θεώρησε ότι 27 χρόνια ζούσε σε λάθος σώμα. Αποφάσισε να πάρει αν μη τι άλλο δραστικά μέτρα. Να αλλάξει φύλο.

Ακολούθησε ορμονοθεραπεία και πριν από λίγους μήνες έκανε και την επέμβαση. Συνεχίζει να ζει στη γενέτειρα της, το Ουλμ. Κανείς δεν τη φωνάζει Ιβόν πια, αλλά Μπάλιαν.

Πηγή έμπνευσης είναι ο ιππότης Μπάλιαν, ο τελευταίος υπερασπιστής της Ιερουσαλήμ, τον οποίο ενσάρκωσε ο ηθοποιός Ορλάντο Μπλουμ στον κινηματογράφο.

Τον στίβο ο Μπάλιαν δεν τον εγκαταλείπει και τώρα αναζητεί δουλειά ως προπονητής. Τα αποκαλυπτήρια του νέου του λουκ συνδυάστηκαν με συνέντευξη που παραχώρησε σε τοπική εφημερίδα. Το αν είχε προτάσεις για δουλειά ή όχι, αυτό δεν το μάθαμε.


Τελικά όσους ξένους συμβούλους και να φέρει ο Ελεύθερος Τύπος δεν πρόκειται ποτέ να γίνει …προχωρημένη εφημερίδα.

Κρίμα!

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

World Values Survey/Homophobia

.

Να πιστέψουμε την θέση της Ελλάδας, με 24%, πριν από τον Καναδά, το Βέλγιο, την Φιλανδία και τη Ιταλία, στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών με βάση την αρνητική αποτίμηση της ομοφυλοφιλίας* και να πούμε Πάλι καλά είμαστε, υπάρχουν και τρις χειρότερα ή να αναρωτηθούμε για την αξιοπιστία τέτοιων ερευνών;

.

* Στις ερωτήσεις:

1- Θα σας πείραζε να είχατε έναν γείτονα ομοφυλόφιλο;

2- Κατά πόσον η ομοφυλοφιλία δικαιολογείται;

ΖΕΥΓΑΡΙΑ 13

.
..μη με ρωτάς γιατί πονώ τα μάτια σου όταν κοιτάζω

.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι αργά. Για λίγο πέρασε από το μυαλό του η χθεσινοβραδινή τους εικόνα. Την έδιωξε. Ή προσπάθησε, τουλάχιστον. Αυτή ήταν η απόφασή του, άλλωστε. Έσυρε τα πόδια του μουρμουρίζοντας κάτι απροσδιόριστο σε επιθετικό τόνο. Καφές, τσιγάρο, ήλιος από το παράθυρο, ζέστη από τον ήλιο, laptop, ραδιόφωνο, εφημερίδες, mail, κανα blog, δεύτερο τσιγάρο. Θυμήθηκε την εκδρομή στην Πάργα. Και τη βόλτα στο Στρέφη. Και τον τσακωμό στα γενέθλιά του. Και την πρώτη φορά που βρεθήκανε. Και την πρώτη φορά που τον είδε να σπάει. Και την τελευταία φορά που είδε το αυτοκίνητό του να απομακρύνεται. Και τα νεύρα που είχε τη μέρα που μάλωσαν για το pride. Και την πρώτη φορά που κατάλαβε ότι είχε ερωτευτεί το χαμόγελό του. Τότε συνειδητοποίησε ότι τελικά δεν προσπαθεί να διώξει τις εικόνες. Ότι μαζοχιστικά(;) τις σπρώχνει να κατασκηνώσουν στο μυαλό του. Και προσπάθησε πάλι να τις διώξει, αυτή τη φορά ανοίγοντας νέα καρτέλα με τίτλο "Siemens: σκάνδαλο μπλε και πράσινων κόκκων". Μάταια. Σκέφτηκε για άλλη μια φορά πόσο είχε αλλάξει μέσα από όλη αυτή την αλληλεπίδραση. Εντυπωσιακά. Και μάλιστα χωρίς καλά καλά να το καταλάβει. Γι' αυτό και είχε αντισταθεί στην αλλαγή. Υποσυνείδητα. Κι επώδυνα. Η ζωή μας προλαβαίνει, σκέφτηκε. Μας διαψεύδει κιόλας ενίοτε. Τέταρτο τσιγάρο. Θόρυβος από αεροπλάνα. Ένα σκούρο γκρι καφέ χρώμα πάνω από το βουνό απέναντι. Φωτιά.. Άνοιξε mail, νέο μήνυμα. Ραδιόφωνο, Τάνια. Νιώθει το χέρι του πάλι στο λαιμό του, όπως τότε που την είδαν μαζί. Γράφει.. ας αφήσουμε τις αποφάσεις προς το παρόν - πάντα μας δυσκόλευαν άλλωστε - κι ας αφεθούμε στη ζωή, θα μας εκπλήξει, είτε επιβεβαιώνοντας είτε διαψεύδοντάς μας.. καλημέρα. Αποστολή. Κλείνει απότομα το laptop. Σβήνει το τσιγάρο. Και μουρμουρίζει ξανά, κλείνοντας την πόρτα πίσω του. Σα να έσβησε η φωτιά, προς το παρόν τουλάχιστον.

.
βαθιά κρυμμένο μυστικό το βλέμμα σου φορώ κι αλλάζω..

.
Sink into Oblivion

ΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ

Gocémonos, Amado,
y vámonos a ver en tu hermosura
al monte y al collado,
do mana el agua pura;
entremos más adentro en la espesura.

San Juan de la Cruz (Ισπανία)

Πού κρύφτηκες,

Αγαπημένε, και μ’ άφηκες να στενάζω;
Σαν το ελάφι έφυγες
έχοντας με πληγώσει’
έτρεξα πίσω σου φωνάζοντας, και είχες χαθεί.

Ποιμένες, εσείς που ξεμακραίνετε
πέρα από τις στάνες, στο λόφο,
αν τυχόν ανταμώσετε
κείνον που περισσότερο αγαπώ,
πέστε του πως υποφέρω, θλίβομαι και πεθαίνω.

Αναζητώντας τις αγάπες μου
θα διαβώ εκείνα τα βουνά και λιβάδια’
ούτε τα’ άνθη θα δρέψω
ούτε θα φοβηθώ τα θηρία
και θα προσπεράσω τα οχυρά και σύνορα.

(…)

Ας απολαύσουμε, Αγαπημένε,
κι ας πάμε να ιδωθούμε στην ομορφιά σου μέσα
στο βουνό και στον λόφο,
όπου αναβρύζει το καθάριο νερό’
ας μπούμε πιο βαθιά στο φύλλωμα.

Κι έπειτα στα ψηλά
τα σπήλαια της πέτρας θ’ ανέβουμε
που είναι καλά κρυμμένα,
κι εκεί θα εισχωρήσουμε
και ροδιών το γλεύκος θα γευτούμε.

Εκεί θα μου φανέρωνες
εκείνο που η ψυχή μου γύρευε,
και ύστερα θα μου έδινες
εκεί εσύ, ζωή μου,
εκείνο που μου χάρισες μιαν άλλη μέρα

Άγιος Ιωάννης του Σταυρού: Πνευματικό άσμα (Οι εκδόσεις των φίλων, 1985)
Μετάφραση: José Ruiz

GEORGINA BEYER. ΜΑΟΡΙ, ΔΙΑΦΥΛΙΚΗ ΚΑΙ ΒΟΥΛΕΥΤΙΝΑ

"It is important to allow people who want to be positive contributors of our society regardless

of sex, race, creed and gender to reach their human potential. We need all human potential

to make our communities thrive, to make them more vital, the very centre of our reason for

being and living. The most important thing at the end of the day is about people,

people and people!" - Georgina Beyer

.
Georgina Beyer (b 1957) was the world's first openly transsexual Member of Parliament, and from 27 November 1999 until 14 February 2007 was an MP for the Labour Party in New Zealand.
Born George Bertrand in 1957 in Wellington, Māori of Te Āti Awa, Ngāti Mutunga, Ngāti Raukawa, and Ngāti Porou descent, Beyer spent her early childhood on her grandparents' farm in Taranaki. Later she shifted to Wellington to live with her mother, who had subsequently married Colin Beyer, a prominent lawyer and businessman. Shortly after leaving school at Wellington's Onslow College, Beyer discovered Wellington's gay scene, and at the age of 17 realised she was transgender.
Adopting the name Georgina, she became a stripper and prostitute working in nightclubs and on the street. She eventually gravitated to Kings Cross, Sydney, probably Australasia's most notorious red-light district. There she got into a car with four men who brutally raped her. This incident apparently persuaded her to seek to change the course of her life.
Returning to New Zealand she continued to work as a stripper and drag queen, but also began seeking work as an actor with gradually increasing success, culminating in a Gofta award nomination for "Jewel's Darl" in 1987. In 1984 she finally underwent sexual reassignment surgery.
After shifting to Carterton, in the Wairarapa, she worked as a radio host.
She also began to take an interest in local politics, first winning election to a local school board, and subsequently being elected mayor of Carterton in 1995, serving in that role until 2000. This made her the world's first transsexual mayor.
In 1999 she surprised the political commentators by beating National's Paul Henry to win the Wairarapa seat for Labour and become the world's first transsexual MP.
Traditionally, newly-elected MPs have the floor for 10 minutes to introduce themselves to their new colleagues. An excerpt from her speech follows:
Mr. Speaker, I can't help but mention the number of firsts that are in this Parliament. Our first Rastafarian… our first Polynesian woman… and yes, I have to say it, I guess, I am the first transsexual in New Zealand to be standing in this House of Parliament. This is a first not only in New Zealand, ladies and gentlemen, but also in the world. This is an historic moment. We need to acknowledge that this country of ours leads the way in so many aspects. We have led the way for women getting the vote. We have led the way in the past, and I hope we will do so again in the future in social policy and certainly in human rights. (en.wikipedia.org)

Διαβάστε επίσης:
http://www.georginabeyer.com/

CRIS & DON: A LOVE STORY

.
CHRIS & DON: A LOVE STORY is the true-life story of the passionate three-decade relationship between British writer Christopher Isherwood (whose Berlin Stories was the basis for all incarnations of the much-beloved Cabaret) and American portrait painter Don Bachardy, thirty years his junior. From Isherwood’s Kit-Kat-Club years in Weimar-era Germany (the inspiration for his most famous work) to the couple’s first meeting on the sun-kissed beaches of 1950s Malibu, their against-all-odds saga is brought to dazzling life by a treasure trove of multimedia. Bachardy’s contemporary reminiscences (in the Santa Monica home he shared with Isherwood until his death in 1986) artfully interact with archival footage, rare home movies (with glimpses of glitterati pals W.H. Auden, Igor Stravinsky and Tennessee Williams), reenactments, and, most sweetly, whimsical animations based on the cat-and-horse cartoons the pair used in their personal correspondence. With Isherwood’s status as an out-and-proud gay maverick, and Bachardy’s eventual artistic triumph away from the considerable shadow of his life partner, CHRIS & DON: A LOVE STORY is above all a joyful celebration of a most extraordinary couple.

Δείτε το τρέιλερ:

http://www.youtube.com/watch?v=8UiMb-USKWQ

Διαβάστε επίσης:

The Christopher Isherwood Foundation

ΡΩΣΙΑ. GAY PRIDE KAI EUROVISION (επιτέλους!) MAZI

.
Moscow Authorities Say Gays to Be Safe at Eurovision Next May
Moscow Pride organisers confirm fourth Gay Pride March for the day of Eurovision final
ukgaynews.org.uk, 8.11.2008
LONDON and MOSCOW, November 10, 2008 – Gays and lesbians will be safe in Moscow during next year’s Eurovision Song Contest, a Moscow government official said at the opening day of World Travel Market 2008 in London.
But a Moscow activist said the statement made in London was “pure hypocrisy”.
Sergei Ananov, the deputy head of the Moscow committee on tourism made the assurance during a press briefing today.
“Moscow is known for the respect of people of different religious beliefs as well as expressions of their nature,” he said.
“Until people respect public order and do not thrust their opinions on those who surround them in a manner that does not contradicts the law, such opinions will not be criticized.”
Russia won the right to stage the Eurovision finals following the victory of Russian singer Dima Bilan in Belgrade last May.
Next year the 54th Eurovision Song contest will be held in Moscow – this has been confirmed by Russian Prime Minister Vladimir Putin. The semi-finals will be held on May 12 and 14, with the final on Saturday May 16.
In Moscow, gay activists have already said that the fourth Gay Pride in the Russian capital will take place on the day of Eurovision final. For three years Moscow authorities banned gays and lesbians from peaceful demonstrations. They had to go on the streets without permissions to be arrested by police and beaten by the ultra nationalists and religious fanatics.
Organizer of Moscow Pride, Nikolai Alekseev, denounced today’s statement by Mr. Ananov as “pure hypocrisy”.
“For three years Moscow authorities made statements that they are unable to provide the security of gays and lesbians wishing to express their views,” Mr. Alekseev said today.
“This time, they have nothing to do than to provide guarantees of security for the international contest which is especially popular among homosexual people.”
He once again confirmed that “the march of the fourth Gay Pride in Moscow” will take place on the day of the Eurovision final.
“We are not going to change our plans,”. he insisted.
“Moreover, we are convinced that many gays and lesbians who will come to Russia from Europe to see this event will also join our action on the streets of Moscow.
“I don’t understand what Mr. Ananov meant when he talked about the thrusting of homosexual opinions on others in a form that does not contradict the law.
“All our public actions have always been planned as human rights actions to attract the attention of Russian authorities to the current discrimination of sexual minorities in the society and the need to look for the solutions of this social problem by legislative means.”