ΜΑ, ΚΑΛΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΕΣΒΙΕΣ;

Where are all the lesbians?
Yesterday Michael Billington asked why UK playwrights aren't writing gay comedies. Because nobody's asking, says Stella Duffy

The Guardian, 6-12-2006
So Michael Billington wonders why British playwrights aren't writing more gay farces, when the gay comedy of manners is proving so successful on Broadway. There are two answers to this. One, because British theatres aren't commissioning them, and most writers have a hard enough time making ends meet without writing work just for the hell of it. And two, if gay writers write gay stories, we're told we're "ghetto-ising" ourselves; if straight writers write about gay themes, they're told they don't know what they're talking about.
My novels have lesbian protagonists, which means they are sometimes described as "cult successes" - something I can live with. Novels with straight leads are called "mainstream". As a sometime-writer for theatre, I know that I can just about get away with writing gay male characters, as it's not seen to be about me. But when I write gay women, I am accused of writing about myself, and, as is the way with any material seen as disguised autobiography, it's not taken seriously.
So you can't win. For years, gay writers have been told to shut up, stop moaning and get on with it. And anyway, apparently everything's fine now. We've got civil partnerships - Elton and David, George and Kenny, Matt and Kevin, and even Adam and Ian in Ambridge (yes, they're all men) - so we've made it. And if we're accepted in our very many facets, what's our problem?
We know there are plenty of gay stories still to be told, but the truth is we are tired of being the only ones telling them, and tired of being told that no one wants to hear them anyway. What kind of stories? There is the rise of homophobia in schools, the continued evidence of violent, even murderous, gay-bashing, and of course the lovely Chris Moyles's use of the word "gay" to mean rubbish - defended by the BBC.
The Drill Hall and Oval House theatres in London have been staging any number of gay plays, farces among them, for decades: successful work from Bryony Lavery, Neil Bartlett, Clare Summerskill, Jackie Clune and Nona Shepherd among very many others. And it's a shame the critics and literary managers from larger, better subsidised, venues don't - or won't? - go and check them out. These farces and comedies often have women writers, and women directors, and women performers: gay does not mean male, no matter how much the (male) theatre hierarchy and the (male) theatre critics might think so.
This is something the (largely female) theatre-going audience know only too well. We rarely see straight women leads on stage as it is, and as long as that continues, the chances of seeing gay men - or God forbid, normal (as in, not insane/man-hating/child-killing) gay women - is still a long way off. Yes, there are far fewer high-profile "out" lesbians in theatre (and outside it) than gay men. Yes, women do need to come out more. Yes, we need to take more responsibility for our own visibility - for the younger gay women who come along and ask, Where are all the lesbians?
Maybe we'll write these new farces when we don't have to write a screaming queen and a hatchet-faced dyke to get a laugh. Maybe we'll write them when there are so many non-stereotypical gay characters in everything else that our own gay characters can be any number of shades of everything, instead of all standing for one viewpoint, with one political perspective. Maybe we'll write them with a cast of four women and one man, instead of yet another cast of four men and one woman. Maybe we'll write them when we can do so without being accused of mining our own lives, or hiding ourselves in a ghetto. Or maybe the straight writers will dare to write them, without fear of being told they don't know what they're talking about because they haven't lived it. Maybe we'll write them when the theatres ask us to. And then we can all have a really good laugh.

HANS FAHRMEYER

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ

.

It´s all relative

When Bobby O'Neil (Reid Scott) gets engaged to Liz (Maggie Lawson), the 'traditional' meeting of the parents is anything but. Not since Romeo declared his love for Juliet have two families struggled harder to get along.

From the writers of Frasier and the producers of Chicago comes this original, sophisticated comedy that explores modern love and relationships, albeit with a Hatfield-McCoy twist!

Bobby works in the Boston pub that his father, Mason "Mace" O'Neil (Lenny Clarke), owns and operates, and where mom, Audrey (Harriet Sansom Harris), helps out along with Maddy (Paige Moss), Bobby's feisty sister. They are a traditional, hardworking, close-knit Irish Catholic family.

Liz attends Harvard, is Protestant and knows a lot about art and culture. So, what's not to love about a girl with these credentials? Well, Liz has not one but TWO dads. She's been raised since infancy by art gallery owner Philip (John Benjamin Hickey) and his life partner, Simon (Christopher Sieber), a school teacher.

How Mace, this stubborn, meat-and-potatoes Archie Bunker of the new millennium, will find anything in common with the well-heeled and equally obstinate Philip is anybody's guess. Audrey and Simon do what they can to keep their spouses focused on the real issue — that their kids have chosen to marry each other. And at the risk of alienating this young couple, they'd better find a way to blend these two completely opposite families.

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΤΗ ΣΕΝΕΓΑΛΗ

Senegalese Debate S. Africa's Same-Sex Marriage Bill
By Phuong Tran, VOA ( 29 Nov 06)
This Friday, South Africa will become the first African country, and the sixth in the world, to legalize same sex marriages if President Mbeki signs the civil union bill into law. Other countries on the continent seem far removed from these legal developments. VOA's Phuong Tran reports from Dakar on the debate regarding same sex marriages. Support for the bill is largely muted in the primarily Muslim country of Senegal, where homosexuality is considered a moral crime. But privately, some voice their support.
In Senegal, almost everyone identifies with a faith that forbids same sex relationships. It is no surprise, then, that public Senegalese response to South Africa's same sex marriage bill is almost uniformly negative. But a number of private conversations reveal a more nuanced reaction.
In public, groups of men wash their feet, hands and faces as they prepare to enter a mosque for their evening prayers. In public, religious leaders will explain how their faiths all forbid same sex relationships. In public, the law treats homosexuality as a moral crime punishable by up to five years of prison and a $3,000 fine. But in private, Serfi, who identifies himself as a homosexual, supports the bill. He uses a pseudonym for privacy.
Serfi says that seeing his African counterparts have the courage to fight for the right to marry, and for homosexuality to be decriminalized, gives him hope. He says that South Africa offers a lesson that one day, Senegal will be able to follow its example.
In Senegal, it was only six years ago when a local university conducted the first large scale study of male homosexuals. Gary Engelberg, co-director of ACI Consultants, an American NGO based in Dakar, participated in the study's working group.
"Senegal woke up to the fact that there is, in fact, a gay community operating in Senegal on a mostly hidden and clandestine basis because of fear of reprisal in a basically homophobic, very religious society," he noted.
Imam Amadou Kanté, a Muslim leader of several mosques in Dakar, acknowledges this gay community, but strongly opposes public recognition of same sex unions because of his faith.
He says it would be impossible to have a homosexual couple marry in public. He says that everyone has their private life. He compares homosexuality to public drunkenness. It is okay, he says, to be drunk in private, but not in public. But he is clear to note that in private or public, Islam does not sanction homosexuality.
While Kanté is clear about how Islam regards homosexuality now, he says that religion and its lessons are human interpretations, which can change over time. Perhaps in 10 to 15 years, Senegal may have same sex marriages, he says.
For Alioune Tine, the Secretary General of a Senegalese human rights organization, RADDHO, the issue of public recognition of same-sex marriages is a human rights issue.
"Gays exist in Africa, Senegal, everywhere in the world," he noted. "I think they are free to see the kind of contract they can have to live together. It is not the role of the state to decide what way people can live their life. People are free to have their own life."
On the streets of Dakar, one taxi cab driver disagrees.
The driver asks himself why a man would not act like a man, and why he would act like a woman, wanting to have relations with another man?
"When men start having relations with other men, this can cause disease," he said. He concludes by saying that homosexuality is bad, and that if he saw a homosexual hailing a cab, he would refuse to pick up that person.
While some analyze South Africa's pending same sex marriage bill as a moral concept, for Serfi, a homosexual Senegalese man, it offers a concrete hope.
He says he feels the weight of belonging to society, but not being given the same rights. He says he dreams of one day being able to marry, to be able to go out with his partner, walking arm in arm, and, he says, to cry out that homosexuals are liberated on this continent.

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 4 - ΣΕΞ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΜΟΙΒΑΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ

.
Όταν σοβαρέψαμε τη σχέση μας και ξεκινήσαμε να συζούμε, θέσαμε μερικούς βασικούς κανόνες. Το σεξ εκτός σχέσης επιτρεπόταν αλλά με κάποιους περιορισμούς: έπρεπε να προσέχουμε να κάνουμε ασφαλέστερο σεξ – κι αυτό σήμαινε ότι το μενού δεν θα περιείχε ποτέ στοματικό σεξ χωρίς προφυλακτικό – αν και το στοματικό σεξ θεωρείτε αρκετά ακίνδυνο. Πριν αρχίσουμε να συζούμε, είχαμε κάνει και οι δυο τεστ κι είχαμε βγει αρνητικοί στον HIV και το επαναλάβαμε μετά από έξι μήνες. Αυτοί οι κανόνες ήταν ο δικός μας τρόπος για να δημιουργήσουμε και να διατηρήσουμε την αμοιβαία εμπιστοσύνη που μας επέτρεπε να κάνουμε σεξ χωρίς προφυλάξεις.
Σε περίπτωση που το κάναμε με κάποιον άλλον, θα το λέγαμε αμέσως, ειδικά αν είχαμε ξεφύγει κι είχαμε κάνει κάτι ριψοκίνδυνο. Το θέμα ήταν αναμφίβολα λεπτό αλλά δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά.

Lawrence Schimel: Σε χρόνο αόριστο (Πολύχρωμος Πλανήτης, 2006)

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΣΤΗ N. ΑΦΡΙΚΗ

.
Out in Africa
The Guardian 4-12-2006

Two game rangers in South Africa have become the first gay couple in the continent to get married, writes Andrew Meldrum
The grooms wore khakis and leather boots. Two game rangers, Vernon Gibbs and Tony Halls, became the first same-sex couple to legally wed in South Africa on December 1, a day after President Thabo Mbeki's government authorised gay marriages.
South Africa is the first country in Africa and the fifth country in the world to legalise same-sex marriages.
Gibbs and Halls tied the knot at 11 am on Friday, another same-sex couple married at 1 pm, and several other "pink weddings" took place over the following days in Johannesburg and Cape Town.
The Rev Paul Mokgethi, of the Hope and Unity Metropolitan Community Church in Johannesburg, presided over a gay wedding on December 2. He said he was pleased at all the news coverage of the same-sex marriages as this would help to educate people, making them more tolerant of homosexuality.
"We had a wonderful wedding. It was very emotional for us," Gibbs told Guardian Unlimited. "South Africa has the most progressive constitution in the world, which protects all people against discrimination. No gay could wish for a better constitution."
Gibbs, 38, and Halls, 51, run a guest lodge and animal rehabilitation centre in Riversdal, near the tourist centre of George, on the southwestern coast of South Africa. Halls is British, and the couple first pledged loyalty to each other nine years ago in London, though that union was not legally recognised as a marriage.
"As soon as it became legal in South Africa, we wanted to get married, and we got a booking at the home affairs office in George," said Gibbs. "We are so pleased we did it on December 1, World Aids Day. We dedicate our marriage to all HIV/Aids sufferers and gay people who have experienced discrimination."
"We did not have a very romantic wedding night because we have two baby bat-eared foxes that kept us up all night wanting to be fed and cuddled. And then someone brought in a black eagle with a broken wing and we had to take care of that. Black eagles are highly endangered and very beautiful. It's been very hectic."
Many businesses hope to cash in on the same-sex marriage celebrations. The Sheraton hotel in Pretoria, in the shadow of the government's administrative offices, the Union Buildings, has already advertised to host special gay wedding functions. A prominent jeweller in Cape Town offered a free pair of custom wedding bands, worth 20,000 rand (£1,400) to the first couple. And quick to pick up on the legalisation, one of South Africa's most popular television soap operas, Isidingo, will feature a gay marriage this week.
"When people see something on a daily basis on TV and in the media, we know how powerful it is: they get used to it and see it as something normal," said Thuli Madi, director of the gay advocacy group Behind the Mask.
Despite the new law new, which gives same-sex couples the right to marry legally, many South Africans still oppose gay marriage and homosexuality. Conservative churches have vocally stated their opposition to the marriages, and many traditional groups denounce homosexuality as "un-African". And gay men and lesbians often face violence in Soweto and other townships across South Africa.
Many members of parliament of the ruling party, the African National Congress (ANC), have voiced their disapproval, but the bill was passed because Mr Mbeki and other party leaders pressed all members to vote in favour of the legislation.
The ANC said the party must support the country's constitution, which was the first in the world to specifically prohibit discrimination on the grounds of sexual orientation. Many gays and lesbians had supported the struggle against apartheid.
In contrast, many African countries make homosexuality a crime carrying severe punishments. Even in South Africa, Gibbs and Halls have had a difficult time. Their guest lodge, Arendehoogte, which means Eagle Heights in Afrikaans, was publicly vilified by the local Dutch Reformed church, which objected to the couple welcoming gay tourists. The lodge was vandalised five times.
Gibbs and Halls pressed a lawsuit in the constitutional court. Last year they won a public apology from the church, and the harassment ended.
"Since then we have not had any trouble," said Gibbs. "After our marriage, Tony and I walked into the supermarket and I held my head up high and proud. People greeted us. They did not congratulate us on our marriage, but they acknowledged us just the same."
Gibbs said the advantages of being married included greater legal protection and better medical aid and pension benefits. But for him, marriage is about much more. "Marriage means a lifetime commitment. It means to cherish, obey, love, honour. It means through sickness and health," said Gibbs. "All those relevant words I never thought would be for me. And now they are."

DIMITRIS THEOCHARIS

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 3: ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΣΕΞ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

Ο Φιλ πάντοτε ήταν πολύ ομιλητικός κατά τη διάρκεια του σεξ’ του άρεσε να κάνει χιούμορ για ό,τι κάναμε. Μου πήρε λίγο καιρό μέχρι να συνηθίσω, επειδή είχα μάθει σε άντρες που δεν έβγαζαν άχνα, εκτός από τις τυπικές ατάκες και τα μουγκρίσματα που ακούγονται και στις τσόντες. Μέχρι να γνωρίσω τον Φιλ νόμιζα ότι στο σεξ μόνο αυτά επιτρέπονταν, αλλά σιγά σιγά άρχισα να συνηθίζω τα λογοπαίγνιά του. Εξάλλου, τι είναι το σεξ αν όχι διασκέδαση;

Lawrence Schimel: Σε χρόνο αόριστο (Πολύχρωμος Πλανήτης, 2006)

ΟΙ ΝΕΟΙ (ΥΠΟ)ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Gay rights fear for next generation
PinkNews.co.uk Exclusive, Marc Shoffman, Pink News (4 Dec 06)
Almost half of the next generation do not believe gay people deserve the same rights as heterosexuals, a global poll has revealed.
A survey for the BBC World Service looked at the views of young people aged 15-17 in key cities on issues such as climate change, terrorism, and homosexuality.
One question was, should homosexuals be given the same rights as heterosexuals?
In total 47% said no, while 37% backed equal rights.
In London, only 36% of 313 young people asked backed same sex rights, 39% were against it.
Rio had the highest amount of support, with 74% saying yes, while New Yorkers were second with 67%, followed by Delhi with 51%.
The Delhi figure is surprising as India still criminalises homosexuality, while New York state has previously ruled against gay marriage.
The Rio result signals a more tolerant, developing society emerging in South America where gay adoption and civil unions have recently been approved in certain areas.
The biggest opposition was unsurprisingly found in the conservative African continent.
In Lagos, Nigeria, 86% said no to equal rights. Nairobi in Kenya followed closely with 81%.
Ben Summerskill, chief executive of gay charity Stonewall, told PinkNews.co.uk that it shows the importance of the new Sexual Orientation Regulations which aim to stop discrimination against LGBT people in the provision of goods and services.
He said: “It’s not surprising that there is still a lot of prejudice against gay people in the world and even in the UK.
“It shows the importance of new laws to make sure LGBT people are treated fairly in schools.”
Stonewall recently launched an anti-homophobic bullying campaign in London schools and has been awarded a government tender to distribute the education packs across the UK.
In other results, a majority of youngsters said terrorism is the most pressing global issue.
In total 3,050 people were interviewed around the world in ten key cities including London, New York, Rio, Delhi, Moscow, Cairo, Baghdad,, Lagos, Nairobi and Jakarta.

MARCO CAROCARI

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 2: ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΙ;

Άρχισε να σκίζει το περιτύλιγμα. Το πρόσωπό του φωτίστηκε μόλις είδε ποιο βιβλίο ήταν. Έλαμπε πραγματικά όταν μου είπε «Είναι τέλειο. Σ’ ευχαριστώ».
«Έχει και αφιέρωση» είπα κι αμέσως με μίσησα που το είπα, γιατί ήταν σαν να προσπαθούσα να τον πείσω να του αρέσει, ενώ με είχε ήδη ευχαριστήσει και το πρόσωπό του είχε ήδη φωτιστεί. Κι όλα αυτά πριν καν δω το βιβλίο που μου είχε χαρίσει – τι αγένεια! Αλλά μου ήταν αδύνατο να συγκρατηθώ. Να γιατί είμαι τόσο χάλια στο να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση: νιώθω τρακ και μιλάω ασταμάτητα. «Είναι για σένα, αν και δεν ήξερα τι όνομα να του πω να γράψει».
«Τζούλιαν» είπε.
Είπα το όνομά του κι ένιωσα τη γεύση του στα χείλη μου. Με κοιτούσε στα μάτια.
Την επόμενη στιγμή γείραμε ο ένας στον άλλον, και πρώτα οι ανάσες, ύστερα τα χείλη μας συναντήθηκαν σ’ ένα υπέροχο, ατελείωτο φιλί.

Lawrence Schimel: Δυο ερωτευμένα αγόρια (Πολύχρωμος Πλανήτης, 2006)

.
*Ο Lawrence Schimel θα είναι ο προσεχής καλεσμένος στις λογοτεχνικές βραδιές του Πολύχρωμου Πλανήτη, την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου, στις 20.30.

ΑΠΑΓΩΓΕΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΩΣΕΙΣ(;) ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΣΤΟ ΙΡΑΚ

.

Iraq police abduct gays at gunpoint
Tris Reid-Smith 01 December 2006
Ten gay men have been abducted in Iraq and it is feared all of them may have been murdered.
Five young activists from Iraqi LGBT, Amjad 27, Rafid 29, Hassan 24, Ayman 19 and Ali 21 were seized at gunpoint by Iraqi police while holding a secret meeting in the al-Shaab district of Baghdad on 9 November.
They were communicating with Ali Hili, a British-based gay Iraqi Muslim who heads Iraqi LGBT and is Middle East spokesman for UK queer rights group Outrage.
Hili said: “For the last few months they had been documenting the killing of lesbians and gays, relaying details of homophobic executions to our office in London, and providing safe houses and support to queers fleeing the death squads.
“Suddenly there was a lot of noise, then the connection ended.”
Just days later, Haydar Kamel, aged 35, the owner of famous men’s clothing shop in the al-Karada district of Baghdad, was kidnapped near his home in Sadr city. The kidnappers were members of the Mahdi army, an Islamist militia loyal to fundamentalist leader Muqtada al-Sadr.
“Haydar had previously received death threats because of rumours about his alleged homosexuality. For many months, he had financially supported several gay men who were in hiding after they had been threatened by death squads,” claims Hili.
Police also arrested four employees at the Jar al-Qamar barbershop in the al-Karada district of Baghdad which was popular with gay men.
None of the 10 men have been heard from and it is feared all have been summarily executed.“These disappearances are the latest ‘sexual cleansing’ operations mounted by extremist Islamist death squads, many of whom have infiltrated the Iraqi police,” notes Hili, who has obtained details of the kidnappings from his underground Iraqi LGBT activist colleagues in Baghdad.
“They are systematically targeting gays and lesbians for extra-judicial execution, as part of their so-called moral purification campaign. The aim of the death squads is the creation of a fundamentalist state, along the lines of the religious dictatorship in Iran.”
Earlier, in June this year, extremist lslamist death squads burst into the home of two lesbians in city of Najaf. They shot them dead, slashed their throats, and murdered a young child the lesbians had rescued from the sex trade.
The two women, both in their mid-30s, were members of Iraqi LGBT. They were providing a safe house for gay men on the run from death squads. None of those men were at home when the assassins struck. They are now hiding in another of the group’s safe houses in Baghdad.
Hili said: “Two militias are doing most of the killing. They are the armed wings of parties in the Bush and Blair-backed Iraqi government. Badr is the militia of the Supreme Council for Islamic Revolution in Iraq, which is the leading political force in Baghdad’s government coalition. Madhi is the militia of Muqtada al-Sadr.”
Outrage’s Peter Tatchell says Iraqi LGBT has establishes a network of activists working in Baghdad, Najaf, Karbala, Hilla and Basra.
“These courageous activists are helping gay people on the run escape to Syria, Jordan and Lebanon,” Tatchell said.
“The world ignores the fate of gay Iraqis at its peril. Their fate today is the fate of all Iraqis tomorrow.”

(Αναδημοσίευση από το iraqilgbtuk.blogspot.com)

ROBERTO GONZÁLEZ FERNÁNDEZ

ΜΠΑΜΠΑ, ΜΑΜΑ, ΚΑΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ

.
Tengo algo que contarte
Desconcierto, angustia, decepción, deseo de protegerlos y de luchar contra la discriminación que los pueda lastimar. Cómo reaccionan y aceptan esa realidad los padres cuyos hijos se animan a decirles: "Soy gay".
Lo ricas que estaban esas rabas que habían pedido era el comentario principal hasta que Gastón S., 20 años, le dijo a su mamá que era gay. La confitería de Belgrano siguió con sus ruidos, pero a ellos les pareció que, de repente, todos se habían callado.
De alguna manera, Laura, su mamá, escuchó lo que hacía tiempo esperaba que el mayor de sus hijos, por fin, dijera en voz alta. Nunca presionó ni averiguó más de lo que él quisiera insinuar. "Lo único que me entristeció en ese momento fue escuchar: 'Sé que esto no es lo que esperabas de mí'. Porque supuse que Gastón no terminaba de asumir su homosexualidad y que estaría sufriendo", confiesa Laura, cuatro meses después de aquel almuerzo revelador. Su hijo siempre marcó sus propios tiempos sin dejar que nadie se metiera a husmear más de lo debido. Por eso, Laura se alegró que hubiera llegado el momento esperado. A lo mejor, ayudó que él se mudara a Buenos Aires para estudiar en la facultad. Porque la ciudad donde vive la familia, aunque grande, "no deja de funcionar como un infierno de miradas", comenta el chico. Tampoco le urge hablarlo con su papá: "Al decírselo a mi mamá, sentí que el tema ya fue".
A los 16, tuvo su primer enamoramiento no correspondido con un varón. "Pensé que tenía una enfermedad de la que me tenía que curar", se ríe. Y lo primero que hizo para sacarse de la cabeza al pibe que le hacía cosquillas en el estómago fue ponerse de novio con una compañera del colegio. No resultó. Ni fu ni fa. "Siempre estuve sereno, nunca me deprimí. Y tampoco buscaba tener sexo con cualquier pibe. No era eso lo que quería. De hecho, no tengo amigos gays. Mis amigos son todos heterosexuales. No me interesa encerrarme en un ambiente."
Gastón se sintió aliviado con la respuesta de su mamá porque durante mucho tiempo cargó con el temor de que sus padres "me dieran una patada y me dejaran en banda". Eso a su mamá, ni se le cruzó por la cabeza: "Es mi hijo, lo que más amo en la vida. ¿Cómo voy a lastimarlo de esa manera?". Pero no soporta la idea de que otros sí lo discriminen, algo que a él no lo inquieta tanto como toparse con ciertos límites: "A veces me duele no poder ir de la mano con mi pareja por la calle o no poder besarnos en un lugar público".
Salvo los padres que ejercen una cierta militancia acompañando a sus hijos, el resto de los consultados por Viva pidió reserva de identidad. No porque le den la espalda a la situación, sino para proteger a sus propios hijos de la homofobia que todavía sigue latente en nuestra sociedad. Irma Fischer es una de las que hace ya 10 años salió a dar la cara, cuando la confesión de la homosexualidad de su hijo varón provocó en ella un giro inesperado. Irma es una alemana de buen pasar que vive en la zona norte. Para ella, ser gay o lesbiana eran cosas que le pasaban a los otros, no a su familia. Pero un día, esa indiferencia sufrió un cimbronazo. Fue cuando Alfredo, su hijo, que anda por los 35 años, le dijo que era gay. "Fue un golpe tan duro que me enfermé. Mi mundo se había venido abajo."
Alfredo había emigrado a Alemania y en uno de los viajes de su mamá, decidió contarle la verdad. "Me habló como una hora seguida. Pero yo estaba muda, shockeada, caminaba de un lado a otro como una leona enjaulada", rebobina. No escuchó palabras. No había explicaciones posibles. Entonces, Alfredo le dejó sobre la mesita de luz una revista del Centro Nacional de Educación para la Salud de Colonia, Alemania, dirigida a padres de hijos gays.
Irma sentía que había perdido su hijo, y en medio de ese infierno, como un último manotazo, leyó durante la noche entera esa revista. "Me di cuenta de que entraba a un mundo desconocido. Supe que los gays no son personas anormales ni enfermas, sino que tienen una orientación sexual distinta y que por sobre todo, necesitan la comprensión y el amor de su familia." No se quedó quieta. Y dado que la situación no tenía retorno, "se generó en mí un fuerte deseo de ayudar a otros homosexuales y asus familias".
Ese fue el comienzo de la Agrupación de Padres, Familiares y Amigos de Lesbianas y Gays, que fundó junto a una mamá de una chica lesbiana, cuyos propósitos quedaron plasmados en la servilleta de una confitería. La agrupación –que a fines de setiembre cumplió 10 años– funciona como un grupo de autoayuda. En todo este tiempo pasaron decenas de familias buscando un espacio donde descargar angustias, dudas, temores: "Y hemos escuchado de todo –comenta Irma–. Hubo padres que dijeron hubiera preferido que mi hijo tuviera cáncer o que se hubiera muerto. Eran situaciones muy difíciles pero la mayoría salió adelante."
Eso sí, antes de darse a conocer públicamente, Irma reunió a sus íntimas amigas a tomar el té para decirles lo que iba a hacer. "Hubo reacciones muy curiosas, desde Ay, qué bueno, hasta Qué suerte que no me tocó a mí." Y este año, en su último viaje a Alemania, dio un paso más, que le costó horrores pero que pasó airosa: conoció a la pareja de Alfredo. "Creo que no tendré problemas de convivir con ellos cuando regrese a visitarlos", sonríe.
SALIR DEL CLOSET
La primera reacción de José G. cuando se enteró que su hija Noelia, de 25 años, era lesbiana fue abrazarla, decirle que la amaba y llenarle la cara de besos. "Uno siente que el mundo se cae. Se desploma eso que supuestamente es la 'normalidad'. Como padre uno no tiene incorporado el concepto de gay su vida; y si lo tiene, es en forma de prejuicio", admite.
Con su mujer, Ana, se incorporaron al grupo de padres y fueron haciendo su coming out, como ellos denominan; su propio salir del closet. "Los otros papás nos ayudaron mucho en momentos muy difíciles. Porque es innegable que algo se quiebra en la familia y lo que no queríamos era que el núcleo familiar se rompiera. Me aterraba la idea de perder a Noelia." Ana, su mujer, admite que le llevó tiempo reponerse. Aunque la noticia le cayó como un rayo, algo había empezado a sospechar pero a sus preguntas, Noelia respondía con silencios filosos. Hasta que estuvieron cara a cara. "Sentí que había fallado en su educación, que le había dado demasiada libertad. Me eché culpas. Estaba desesperada." Tanto que su vida se focalizó sólo en Noelia: "Todo lo demás, incluido mi otro hijo, pasó a un segundo plano".
Recién cuando pudo encontrarse con otros padres en su misma situación, sintió que la angustia se disipaba. Aunque el efecto fue encontrarse con los hijos que hacían junto a sus padres ese coming out. "Conocerlos, hablar con ellos, escuchar sus historias, me hizo dar cuenta de que todo lo que yo tenía adentro mío eran fantasmas. Pero, sobre todo, comprendí un poco más a mi hija." Su marido, José, considera que el tiempo fue el mejor aliado: "Cuando uno asume la realidad, empieza a caminar más firme".
Graciela N. es la mamá de Manuel, de 27 años. Nunca pensó que las cargadas que escuchaba en su trabajo hacia los gays la tocarían tan de cerca. Hasta que su planeta pareció explotar en mil pedazos una noche cuando Manuel le reveló que era gay. "Me derrumbé –simplifica Graciela–. Fue el comienzo de tiempos muy duros, de mucha confusión y tuve la difícil tarea de tener que comuncárselo a mi marido y a mis otros hijos." La primera reacción fue que Manuel hiciera terapia.
Hoy lo recuerda como una barbaridad. "No sólo porque era un chico re-sano, sino porque el psicólogo nos dijo que Manuel estaba como jugando un partido de fútbol cuyo resultado no estaba definido. Eso fue como alentarnos a rezar para que el partido termine a favor o en contra, cuando en realidad, estaba todo definido."
CONFESIONES EN EL BONDI
Si algo tuvo de original el anuncio de Nicolás R., 37 años, fue que lo dijo arriba de un colectivo. Y su mamá, Magdalena, por esos vericuetos defensivos de la psiquis, no escuchó. Pero sí acusó recibo al regresar a casa. Nicolás tenía 19 años.
"Con sólo pensar cuál iba a ser su reacción demoré en decírselo. Y no me equivoqué: tengo la imagen de ella tirada en el baño, abrazada a la bañadera, llorando. Para mí estuvo así como una semana." Madre e hijo se ríen con la anécdota. Pero nada era sencillo: hijo único, con un padre ausente, una educación católica férrea, muchos mandatos puestos en juego sobre él que de pronto estallaban. "Yo entendí a mi vieja. Su mayor temor era perderme y sintió que me perdía de la peor forma: con otro hombre." Magdalena acepta que se hirieron demasiado. "Estuvimos ocho años sin hablarnos aunque vivíamos en la misma casa. Toda mi angustia pasaba porque no había sido educada para esa situación. Yo tenía otra estructura: él tenía que casarse y tener sus hijos."
Aunque Nicolás no tenía dudas de que sus fantasías sexuales iban en esa dirección, aun así confiesa que "me llevó bastante tiempo entender si estaba contento con esto, si era lo que me gustaba, si podía seguir mi vida igual". La respuesta fue que podía. De hecho, con su actual pareja no pierden las esperanzas de adoptar y conformar una familia. Y Magdalena se regodea con la idea de ser abuela.
"En el único lugar donde no hablé mi homosexualidad fue en el trabajo. Simplemente, porque vivimos en una sociedad homofóbica donde ser heterosexual es lo que debe ser", aclara Nicolás. Sin que eso le quite el sueño.
Ismael e Irma Cigliutti son los papás de César, de 49, presidente de la Comunidad Homosexual Argentina (CHA). Ismael, 80 años, un teniente coronel retirado del Ejército que maneja una fina ironía. Irma, de 77, alma mater, tiene la risa fácil. Tuvieron cuatro hijos, varios nietos. Ismael e Irma coinciden en que se daban cuenta de que César era gay pero ninguno se lo decía al otro. Secretos difíciles de guardar para gente que se asume unida y muy familiera. "No hubo un instante determinado, todo se dio naturalmente", resume Ismael. Y sigue: "No hicimos escándalos, ni pusimos el grito en el cielo. Lo tomamos como tiene que ser".
César agrega algunas señales que dejaba por el camino. "Cuando empecé a andar por el ambiente gay, un domingo, en el almuerzo, donde nos contábamos todo yo dije: 'No hablo más de mi intimidad'. Otro día largué: 'No me voy a casar con una mujer'." Nadie preguntó nada. Pero se le quiebra la voz, cuando recuerda una charla con Ismael: Me dijo las mejores palabras que yo podía haber escuchado: 'Sos mi hijo y yo te amo'." El momento más doloroso vino cuando César se enfermó de sida y había decidido no tratarse. "Para todos fue un tiempo de mucho sufrimiento. Los hermanos le pidieron que si no lo hacía por él, al menos, que se tratara por nosotros", lagrimea Irma.
Pero el tiempo, también, trajo sonrisas. Las que surgen recordando el día de la unión civil de César con Marcelo, su pareja. La primera que se realizaba en el país y en toda Latinoamérica. "A Marcelo lo queremos como un hijo más", sostienen Ismael e Irma.
DE ESO NO SE HABLA
Hay familias que toleran pero no admiten la homosexualidad de un hijo. Es el caso de Analía G., de 32 años. Cuando se fue a vivir con su actual pareja, otra mujer, la casa paterna fue un revuelo solapado. Ni el padre ni la madre ni el hermano dijeron nada, pero la desaprobación se percibía en el aire.
Norma, su mamá, asegura que fue y es mejor así: no hablan del tema. No quiere enterarse, no quiere saber. Tampoco va a mostrale malos modos a la pareja de su hija. "Pueden venir a casa, estar con nosotros, con tal que no se besen ni se abracen delante nuestro o de mis nietos", limita. Y así, Analía evita reuniones familiares o va sola a los cumpleaños. "No sé qué proceso estaremos haciendo como familia. Creo que cada uno hace lo que puede. Simplemente, se lo tragaron."
La decisión, la aceptación, el deseo. El salir del closet. Un jardín de pasiones con senderos que se bifurcan.
(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα της Αργεντινής Clarín 3-12-2006)

ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ 7 - KINU SEKIGUSHI

ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΟΥΣ

.
Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του γνωστού ισπανού gay ακτιβιστή Pedro Zerolo στο 40% των γάμων μεταξύ ομοφύλων δεν παρευρίσκεται ούτε ένα πρόσωπο του στενού συγγενικού τους περιβάλλοντος.
Σε όλους τους γάμους, όμως, ένα πλήθος φίλων σπεύδει να μοιραστεί τις χαρές τους και να ευχηθεί στις νεόνυμφες και στους νιόπαντρους «Βίον Ανθόσπαρτον».

ΤΟ 10% ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΕΧΕΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Το 10% του δείγματος των μαθητών έχει ομοφυλοφιλικές σχέσεις
Σεξ και εκτρώσεις πριν τα 16
ΓΡΑΦΕΙ η ΓΩΓΩ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΥ
H απόλυτη πλειοψηφία (52%) γνωρίζει κοπέλα 16 ετών ή νεαρότερη που έχει κάνει έκτρωση. Θα πρέπει να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της μαθητιώσας νεολαίας Ανησυχητικά είναι τα αποτελέσματα έρευνας που διενεργήθηκε για λογαριασμό του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου από το Ινστιτούτο Αναπαραγωγικής Ιατρικής και αφορά την υγεία στις διαφυλικές σχέσεις και τη σεξουαλικότητα στις τάξεις των Κύπριων εφήβων. Η ηλικία που αποτελεί κρίσιμη καμπή φαίνεται ότι είναι τα 15. Τα αποτελέσματα που προκαλούν ιδιαιτέρως προβληματισμό βγαίνουν από τις απαντήσεις των παιδιών σχετικά με τις σεξουαλικές τους δραστηριότητες και συνήθειες. Το 1/4 έχουν ήδη σεξουαλικές σχέσεις, και η απόλυτη πλειοψηφία από αυτούς άρχισε πριν από την ηλικία των 16. Τα περισσότερα παιδιά δηλώνουν επίσης ότι οι πιο πολλοί νέοι έχουν σεξουαλικές σχέσεις με πολλούς συντρόφους πριν την ηλικία των 18. Περίπου το 10% όλων των παιδιών είχαν ομοφυλοφιλική σχέση τουλάχιστον μια φορά, το οποίο τους εκθέτει σε αυξημένο κίνδυνο για Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα (ΣΜΝ)*. (…)
Οι τάσεις ομοφυλοφιλίας

Μέσα από τα αποτελέσματα της έρευνας καταδεικνύεται η ανάγκη να συμπεριληφθούν ενότητες στο πρόγραμμα σεξουαλικής αγωγής για την ομοφυλοφιλία, ώστε να προσφέρεται προστασία σε όλους ανεξαιρέτως τους νέους. Στην ερώτηση "ποια είναι η συχνότητα με την οποία έχεις / είχες σεξουαλικές σχέσεις με άτομα του αντίθετου φύλου;", το 29.1% απαντά συχνά, το 29.8% περιστασιακά, το 16.7% μόνο στο παρελθόν μία ή περισσότερες φορές, και το 9.5% ποτέ. Αυτά τα δεδομένα εισηγούνται ότι το 9.5% αυτών που είχαν σεξουαλικές σχέσεις, δηλαδή το 3.2% ολόκληρου του δείγματος, είχε αποκλειστικά ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Περισσότερα κορίτσια ανήκουν στην κατηγορία που είχε αποκλειστικά ομοφυλοφιλικές σχέσεις, με 14.5% των κοριτσιών που είχαν σχέσεις να δηλώνουν ότι δεν ήταν ποτέ με άτομα του αντίθετου φύλου, έναντι 7.3% των αγοριών. Τα παιδιά απάντησαν και για τη συχνότητα με την οποία είχαν σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου. Το 14% απαντά συχνά, το 11.3% περιστασιακά, το 6.3% μόνο στο παρελθόν μία ή περισσότερες φορές, και το 52.9% ποτέ. Συγκεκριμένα, ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των αγοριών (37.4%) και των κοριτσιών (33.3%), δηλαδή περίπου το ένα τρίτο αυτών που λένε ότι έχουν σεξουαλικές σχέσεις, είχαν τουλάχιστον μια φορά στο παρελθόν σχέσεις με το ίδιο φύλο. Αυτό αντιστοιχεί με 10.5% ολόκληρου του δείγματος, ένα σεβαστό ποσοστό που πρέπει να ληφθεί υπόψη στην δημιουργία ενός ολοκληρωμένου προγράμματος σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, μια και ενέχονται διαφορετικά είδη και επίπεδα κινδύνου στις ομοφυλοφιλικές σχέσεις. Στα κορίτσια παρατηρείται μια αυξητική τάση στις σχέσεις με το ίδιο φύλο στην Γ' Γυμνασίου, που λιγοστεύει στην Α' Λυκείου και αναζωογονείται στην Β' και Γ' Λυκείου.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΡΕΥΝΑΣ

Ο πληθυσμός της έρευνας αποτελείται από μαθητές από τη Β' τάξη Γυμνασίου μέχρι τη Γ' τάξη Λυκείου από όλες τις ελεύθερες επαρχίες της Κύπρου. Συνολικά, τα ερωτηματολόγια απάντησαν 1670 μαθητές, 750 αγόρια και 920 κορίτσια. Η επιλογή των μαθητών έγινε τυχαία, ανά τμήμα. Οι ερευνητικές ομάδες που επισκέφτηκαν τα σχολεία ζήτησαν από το διευθυντή να τους αναθέσει ένα ή δυο τμήματα από μια συγκεκριμένη τάξη, στα οποία διένειμαν τα ερωτηματολόγια.
(Αναδημοσίευση από την κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ 24-11-2006)

*το τι ακριβώς εννοεί η δημοσιογράφος με τη φράση αυτή μόνον η ίδια, υποθέτω, το αντιλαμβάνεται.

ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΟΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

JOSÉ IGNACIO PICHARDO ANTROPÓLOGO DEL COLECTIVO DE GAYS Y LESBIANAS DE MADRID. ACABA DE SER VÍCTIMA DE UNA AGRESIÓN HOMÓFOBA
«Los hombres son más homófobos que las mujeres»
José Ignacio Pichardo apuesta por la educación para paliar la aversión hacia las personas homosexuales «Un grupo de chicos me dio un botellazo y una paliza»
MARÍA JOSÉ TORREJÓN/CÁCERES (HOY, 27-11-2006)
En la frente y la nariz de José Ignacio Pichardo (Madrid, 1971) aún se pueden apreciar las secuelas físicas de la agresión que sufrió hace apenas una semana. Un grupo de jóvenes le rompió una botella en la cabeza cuando paseaba junto a su pareja. Fue en la estación madrileña de Príncipe Pío, a las diez y media de la noche. José Ignacio es antropólogo del equipo educativo del Colectivo de Gays y Lesbianas de Madrid (Cogam). Ayer expuso las conclusiones extraídas del estudio 'Homofobia en el sistema educativo', desarrollado por Cogam y la Universidad Autónoma de Madrid, en el seminario titulado 'Bullying homofóbico. Acoso y maltrato en el aula por motivos de diversidad afectivo sexual'. El encuentro, que se celebró en el Hotel Ágora de Cáceres, está organizado por la Fundación Triángulo de Extremadura y se enmarca en el seno de la Escuela de Otoño.

-Parece que el 'bullying' es un fenómeno de ahora por su repercusión en los medios de comunicación. Pero el acoso escolar no es una cuestión novedosa, ¿no?-Es un fenómeno que siempre ha existido. Lo que pasa es que ahora se está denunciando más y está saliendo más en los medios. Y hasta ahora, cuando salía en los medios, se silenciaban los casos que eran acoso por homofobia.

-Ha venido a Cáceres para contar su experiencia en primera persona. Ha sido víctima recientemente de una agresión homófoba.

-Yo creo que cualquier persona que es homosexual ha sufrido homofobia o sabe que la puede sufrir. Lo que a mí me ha pasado ha sido un paso más allá. Ha sido una agresión física. Me dieron un botellazo y una paliza. Las consecuencias físicas podrían haber sido peores. Fue en la calle. Y eran chicos normales y corrientes. Se suele asociar este tipo de agresiones a skin-heads, neonazis, pijos o inmigrantes... Siempre nos gusta creer que son los otros, pero en realidad eran chicos normales y corrientes, como pueden ser tus vecinos o cualquier alumno. Por esto es muy importante el tema de la educación. Es una actitud violenta y creo que nosotros no tenemos que responder con violencia, sino con la razón y la educación. Se trata de educar a nuestros adolescentes y explicarles que hay mucha diversidad de personas, que no todos somos iguales, que hay diferentes formas de amar y que eso no significa que tengas derecho a pegar a otra persona que sea distinta a ti. Pero esto no se puede hacer en el colegio porque en el colegio no se habla de homosexualidad nunca. Y es algo importante explicar que hay diferentes tipos de familias y demás. Ahora estamos en un momento complicado porque parecía que la asignatura de Educación para la Ciudadanía iba a incorporar estos valores. Pero, curiosamente, hay una presión muy grande por parte de la jerarquía católica para que no se incluya esta asignatura y se siga sin hablar de que todas las personas, con independencia de su sexualidad, deben ser respetadas. Esto es lo que no se entiende. Si el mensaje de Jesús es el amor, ¿cómo hay gente que todavía fomenta el odio?

-Expondrá a un grupo de universitarios los resultados obtenidos en una investigación sobre homofobia en las aulas.

-Vamos a hablar sobre la especificidad de la violencia homófoba en el aula y cómo se puede trabajar esto. Sobre todo, en la idea de que en cada aula hay, probablemente, un chico que es gay o una chica que es lesbiana. Los profesores tienden a hablar como si todos fueran heterosexuales. La violencia homófoba no sólo la sufren las personas homosexuales, sino también todos los chicos que se salen de los roles que se esperan de un chico. Se les va a llamar maricón, se les va a insultar y todo lo que viene detrás.

-¿Le ha tocado escuchar estos insultos con frecuencia?

-Sí, aunque no fueran dirigidos contra mí personalmente. Y ahora que hemos estado haciendo la investigación te das cuenta de que sigue existiendo. Hay una cosa muy curiosa y es que se da, sobre todo, por parte de los varones. En este sentido, los hombres son más homófobos que las mujeres. Son más dados a utilizar la palabra maricón como insulto y a tener actitudes homófobas.

-¿Las marcas que luce en su rostro son las secuelas de la agresión?

-Sí. Fue hace una semana.-¿Está la sociedad preparada, a su juicio, para tratar en condiciones de igualdad a heterosexuales y homosexuales o actos como estos vienen a demostrar lo contrario?-La mayoría de la sociedad sí. Ese es el problema. La gran mayoría de los estudiantes no son homófobos. La gran mayoría, se ha visto ahora con el matrimonio homosexual, está a favor de la igualdad de derechos. Pero la minoría que está en contra es una minoría que tiene mucho poder. El 20 por ciento de los estudiantes tiene actitudes homófobas. Es muy fuerte que haya un 20 por ciento pero, si lo miras desde el otro lado, el 80 por ciento no lo tiene. Soy optimista porque muchos profesores están trabajando en este tema. Y creo que la jerarquía de la iglesia se dará cuenta, con el tiempo, de que no puede fomentar el odio hacia ningún ser humano.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ: ΜΝΗΜΗ ΜΑΡΚΗΣΙΟΥ ΝΤΕ ΣΑΝΤ

Από την εικονογράφηση της Ιουστίνης

.
Ο μαύρος άγγελος των ρομαντικών
Μια μελέτη για τη ζωή και τον μύθο του δαιμονικού μαρκησίου Ντε Σαντ
της ΛΙΝΑΣ ΛΥΧΝΑΡΑ*
Αναρωτιέται κανείς πώς η ανθρωπότητα πέρασε τόσα χρόνια χωρίς να έχει ονοματίσει το πιο αρχαίο, το πιο διαδεδομένο, το πιο προσφιλές βίτσιο της: το να τυραννάς τον άλλον.
Χρειάστηκαν η ακάματη δραστηριότητα και η πένα του περίφημου μαρκησίου για να εμφανιστεί για πρώτη φορά, μόλις το 1841, σε ένα λεξικό της εποχής η λέξη «σαδισμός». Μια πολύ ενδιαφέρουσα βιογραφία του Ντονατιέν Αλφόνς Φρανσουά ντε Σαντ γραμμένη από τον Ζαν-Πολ Μπριγκελί κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λαρούς στη σειρά βιογραφιών με τον γενικό τίτλο «Η ζωή - Ο μύθος». Η σειρά προσφέρει όχι μόνο εμπεριστατωμένες βιογραφίες αλλά και πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν η ζωή και το έργο του βιογραφουμένου στη φαντασία των λαών καθώς και τον μύθο που δημιούργησαν γύρω από αυτόν οι γενιές που ακολούθησαν.
Στην περίπτωση του Ντε Σαντ ο μύθος είναι το ίδιο μεγάλος όσο και το έργο του. Γεννήθηκε 49 χρόνια πριν από τη Γαλλική Επανάσταση από γονείς ευγενείς. Από πολύ νέος γράφει και ασχολείται με το θέατρο. Τέσσερα χρόνια μετά τον γάμο του φυλακίζεται για πρώτη φορά για «ελευθεριασμό, βλασφημία και βεβήλωση της εικόνας του Χριστού». Με τη ζωή του αλλά και με τα βιβλία του Ζυστίν, Ζυλιέτ κ.ά. χτίζει τον μύθο του, που είναι ο μύθος της απόλυτης και άνευ ορίων παράβασης, της συνάντησης της διαστροφής με την αθωότητα και της χαράς της διαφθοράς. Η δύναμη του Ντε Σαντ εντοπίζεται στο ότι η ηδονή δένεται με μια πρόκληση του Κακού προς το Καλό. Αυτό που συμβαίνει στο σώμα είναι κάτι που συμβαίνει κυρίως στο μυαλό.
Το γεγονός που θα σημαδέψει τη ζωή του Ντε Σαντ είναι ο θάνατος του πατέρα. Οι ψυχαναλυτές έχουν πολλά να πουν γι' αυτή την αδυναμία του στην πατρική μορφή που αγγίζει τα όρια της ψύχωσης. Ο γιος δεν θα δεχθεί ποτέ αυτόν τον θάνατο ­ μιλάει συνέχεια μαζί του σαν να είναι ζωντανός ­ και, όπως λέει ο Ντελέζ, θα κουβαλάει πάντα μέσα του το «πτώμα» του πατέρα του.
Η οργιώδης ζωή του συνεχίζεται και τα σκάνδαλα ξεσπούν το ένα μετά το άλλο. Η γυναίκα του θα μείνει κοντά του σε όλες του τις περιπέτειες, πιστή και αφοσιωμένη. Η φυλάκισή του στη Βαστίλλη είναι η πιο οδυνηρή εμπειρία του. Τα γράμματά του από εκεί μέσα τα διαπερνά ένα είδος παράνοιας. Θεωρεί υπεύθυνη για όλα την πεθερά του, με την οποία παλαιότερα είχε μια πολύ τρυφερή σχέση.
Η επανάσταση θα τον απελευθερώσει. Θα βρεθεί στο πλευρό των επαναστατών και αρχίζει να υπογράφει απλά «Σαντ» απαρνούμενος τον τίτλο του.
Στα χρόνια της τρομοκρατίας, όταν ξεσπούν οι μεγαλύτερες φρικαλεότητες, όταν κορμιά τεμαχίζονται στον δρόμο, όταν οι επαναστάτες περιφέρουν θριαμβευτικά τα κομμένα κεφάλια των ευγενών, ο Ντε Σαντ δεν είναι μέσα στους χιλιάδες σαδιστές που οι ιστορικές συγκυρίες έχουν παρακινήσει στη δράση.
Αντίθετα, αψηφώντας τον κίνδυνο, κηρύττει την επιείκεια και τη μεγαλοθυμία και μιλάει εκείνη την εποχή για κατάργηση της ποινής του θανάτου! Το θέαμα της γκιλοτίνας που απολαμβάνει ο λαός τον αρρωσταίνει. Σώζει με κίνδυνο της ίδιας του της ζωής τη μισητή πεθερά του και τον πεθερό του! Αυτή την εποχή έχουμε άλλη μία ένδειξη των ανθρωπιστικών αισθημάτων του δαιμονικού συγγραφέα. Οταν θα γίνει υπουργός Υγείας θα ψηφίσει ένα διάταγμα που θα απαγορεύσει στα νοσοκομεία να βάζουν δύο και τρεις ανθρώπους στο ίδιο κρεβάτι και έτσι θα έχει κάθε άρρωστος δικό του κρεβάτι.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Ντε Σαντ θα ξαναβρεθεί πολιτικός κρατούμενος με το πρόσχημα της προστασίας της ηθικής. Θα τον φυλακίσει ο Μέγας Ναπολέων. Δεκαοκτώ μήνες φυλακισμένος στην Αγία Πελαγία ο μαρκήσιος οργανώνει λογοτεχνικά δείπνα!
Θα μεταφερθεί στο περίφημο άσυλο του Σαραντόν. Ο αυτοκράτορας δεν θέλει τη ρετσινιά του διώκτη των συγγραφέων και καταφεύγει στη διαδεδομένη τακτική του εγκλεισμού τους σε φρενοκομείο.
Είναι ίσως η πιο γνωστή περίοδος της ζωής του Ντε Σαντ. Οι παραστάσεις του με τους ψυχοπαθείς, η απαγόρευση να του προμηθεύουν οποιοδήποτε υλικό που θα του επέτρεπε να γράψει και η τρομερή δυστυχία μέσα στην οποία τελειώνει μια εφιαλτική ζωή εξάπτουν τη φαντασία συγγραφέων και σκηνοθετών.
Στη διαθήκη του αφήνει ακριβείς οδηγίες για την ταφή του. Το φέρετρό του θα το πάρει με ένα κάρο ένας ξυλουργός και θα το μεταφέρει στο δάσος της Μαλμεζόν. Θα φροντίσει να ταφεί χωρίς τελετή. Ο τάφος θα καλυφθεί εντελώς από τη βλάστηση του δάσους.
Ο Ντε Σαντ θέλει να εξαφανιστεί από τη μνήμη των ανθρώπων.
Ο συγγραφέας της Ζυστίν όμως θα έχει, όπως αποδεικνύει και το βιβλίο του Μπριγκελί, τεράστια επιρροή στους επιγόνους του.
Κάθε εποχή και ο Ντε Σαντ της ή ακριβέστερα ο σαδισμός της.
Είναι ο μαύρος άγγελος των ρομαντικών, ο εξερευνητής της «απαγορευμένης περιοχής» των υπερρεαλιστών, ο προφήτης της λογοτεχνίας του κακού του Μπατάιγ. Οι ψυχίατροι με κορυφαίο τον Φρόιντ θα εντρυφήσουν στον βίο και στο έργο του.
Γράφονται σημαντικότατα βιβλία για τον σαδισμό. Από τα ωραιότερα είναι αυτό του Ρολάν Μπαρτ όπου ταυτίζει την ερωτική πράξη με τη σύνταξη ενός κειμένου ή το θαυμάσιο Το Κρύο και το Σκληρό του Ζυλ Ντελέζ. Αναρωτιέται κανείς αν τα βιβλία που ενέπνευσε ο μαρκήσιος δεν είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα από τα μάλλον λησμονημένα δικά του.
Ο σαδισμός αποδείχθηκε πιο δυνατός από τον Ντε Σαντ.
*Η κυρία Λίνα Λυχναρά είναι καθηγήτρια στα πανεπιστημιακά τμήματα του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών.
(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 29-4-2001)

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 1: ΟΤΑΝ ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΟΤΙ Ο ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΑΡΤΕΝΕΡ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΘΕΤΙΚΟΣ

.
«Πώς σου φαίνεται που κάνεις έρωτα με κάποιον που είναι οροθετικός;»
Η ερώτησή του με άφησε άφωνο. Του ήμουν ευγνώμων για την ειλικρίνειά του κι εκτίμησα πολύ το ότι μου το είπε. Ο τρόπος όμως που μου το είπε – κι ειδικά τη συγκεκριμένη στιγμή – με έφερε σε μεγάλη αμηχανία.
Ταυτόχρονα, άρχισα έναν εσωτερικό διάλογο για το τι πραγματικά κάνω στο κρεβάτι. Μέχρι τώρα έκανα σεξ παίρνοντας ως δεδομένο ότι ό άλλος είναι οροθετικός, γιατί δεν μπορούσα ποτέ να είμαι σίγουρος ότι δεν είναι – εδώ που τα λέμε, ούτε κι ο άλλος μπορούσε να ξέρει στα σίγουρα για τον εαυτό του. Έτσι, έκανα μόνο ό,τι με βοηθούσε να νιώθω ότι δεν παίρνω πολλά ρίσκα: στοματικό έρωτα – αλλά μόνο όταν ο άλλος δεν έβγαζε πολύ προσπερματικό υγρό – χωρίς ν’ αφήνω ποτέ τον άλλον να τελειώσει στο στόμα μου, πρωκτικό σεξ μόνο με προφυλακτικό κλπ, κτλ. Κατά συνέπεια, το να ξέρω ότι κάνω σεξ με κάποιον που είναι οροθετικός λογικά δεν θα έπρεπε ν’ αλλάξει και πολλά στη σεξουαλική μου συμπεριφορά. Σωστά;
Κι όμως όχι. Ένιωθα διαφορετικά. Ξαφνικά, άρχισα ν’ αμφιβάλλω για το πόσα πράγματα γνωρίζουμε στ’ αλήθεια για τον ιό και τους τρόπους που μεταδίδεται. Προσπάθησα, πάντως, να το παίξω θαρραλέος και να μη δείξω πόσο με είχε αποσυντονίσει η ειλικρινής εκμυστήρευσή του. Νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό με είχε συγκινήσει τόσο πολύ αυτή η εξομολόγηση – ήταν και η πρώτη φορά που μου συνέβαινε κάτι τέτοιο – που δεν μου πήγαινε να φρικάρω και να του πω να σηκωθεί να φύγει.

Lawrence Schimel: Σε χρόνο αόριστο (Πολύχρωμος Πλανήτης)

* Η συλλογή διηγημάτων του L. Schimel θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία τις επόμενες ημέρες, ενώ ο συγγραφέας θα είναι ο προσεχής καλεσμένος στις λογοτεχνικές βραδιές του Πολύχρωμου Πλανήτη, την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου, στις 20.30.

** Τα διηγήματα αντανακλούν τις αντιλήψεις περί "ασφαλούς σεξ" της εποχής συγγραφής τους, το 2001.

ZERO PATIENCE, το μιούζικαλ

.

Zero Patience
Zero Patience is a Canadian musical comedy film directed by John Greyson and released in 1993. The movie is considered to be part of the New Queer Cinema.
The film is serves as a refutation of the urban legend of the alleged introduction of AIDS to North America by a single individual, Gaëtan Dugas, better known as Patient Zero. In this sense, it is a response to Randy Shilts's book And the Band Played On, which played a principal role in the spreading of this misconception (although it should be noted that Shilts did not claim that Dugas was the first to bring the virus to North America).
The film stars John Robinson as anthropologist Sir Richard Francis Burton. This intentional anachronism places Burton, whose real-life work included extensive studies comparing penis size in European and African populations, in a modern context as a closeted gay man.
Burton, now the curator of a museum of natural history, is eager to present the Patient Zero hypothesis for an exhibit in his Hall of Contagion. However, the ghost of Zero ( Normand Fauteux) begins to haunt him. Burton gradually comes to realize the problems with the Patient Zero hypothesis and begins to fall in love with Zero. Zero is magically (but temporarily) made corporeal and the two become lovers. Burton videotapes Zero and plans to use the exhibit to refute the blame assigned to Zero, but the museum curator substitutes the original presentation instead. As an ACT UP-like group trashes the exhibit, Zero first confronts then forgives Burton. As Zero fades away, he charges Burton to continue telling Zero's story.
The cast also includes Marla Lucofsky as a singing African green monkey, Ann Medina (a real-life Canadian television journalist) as a television reporter, and Michael Callen as an anthropomorphized HIV virus. The film also includes one of the most controversial scenes in the history of Canadian film , in which two anuses sing a song debating the merits of anal sex.

(Αναδημοσίευση από τη Wikipedia)

AIDS, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ. Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ

AIDS at 25: I knew Patient Zero
The doctor's report of June 5, 1981, would mark the official onset of the epidemic.
By Michael S. Gottlieb,

MICHAEL S. GOTTLIEB teaches at UCLA's medical school where he is affiliated with the AIDS Institute. He is a trustee of the Global AIDS Interfaith Alliance (www.thegaia.org).June 5, 2006
I MET MICHAEL, the man who became my Patient Zero, in early 1981. I was 33 years old; he was 31. He was rail thin with short, bleached-blond hair and high cheekbones. I remember him in more detail than patients I saw yesterday.

Michael had been admitted through the UCLA emergency room days earlier complaining of fever and weight loss. Quickly, a rare type of lung infection called pneumocystis blossomed on his chest X-ray.

My immediate suspicion was that he was immune deficient. Although rare, pneumocystis was known to occur in immunologic disorders. Using what was then considered new technology to test his blood, we discovered that critical cells, called "T cells," were missing.

In the weeks that followed, two more men were referred to us with virtually identical symptoms. Like Michael, each said he had always been healthy and had no past history of difficulty fighting infections, suggesting that the immune deficiency was acquired. Like Michael, each told me that he was gay. In those days, our subcultures — white-coated medics and gay men — were worlds apart. But that was about to change.

Then two more cases came in. At that point, my colleagues and I felt the information had to be made public. On June 5, 1981 — 25 years ago today — I published the details of Michael's case and four others in the Morbidity and Mortality Weekly Report put out by the Centers for Disease Control and Prevention. It was the first description of a new disease, a date that later became known as the official onset of the HIV/AIDS epidemic.

"All the above observations suggest the possibility of a cellular-immune dysfunction related to a common exposure that predisposes individuals to opportunistic infections," I wrote in that initial report. I added that the fact that all the patients were gay suggested "an association between some aspect of a homosexual lifestyle or disease acquired through sexual contact."

Michael and my other early patients died within that first year. Within days of the June 5 report, doctors began telephoning from all over the nation to tell me about their own patients with pneumocystis. Over time, intensive care units at UCLA and across the country began to fill with young gay men requiring ventilators, their lungs choked with the same strange organism. The AIDS epidemic was underway.

It is still astonishing to me that a disease that spread from chimpanzees to humans in Central Africa probably as early as the 1930s was first detected in West Los Angeles in 1981. In retrospect, we know that HIV had traveled to U.S. shores as early as 1977. And the earliest known positive HIV blood sample is from 1959, obtained from an unknown man in Kinshasa, Congo, and frozen.

Since my first report to the CDC, more than 500,000 people have died of AIDS in the United States. Globally, 25 million people have died of the disease, which is now the leading cause of death worldwide among those between the ages of 15 and 59.

As a doctor working on the epidemic's front lines since its inception, I find this anniversary one of intense emotions: despair about the lives lost to the disease; frustration with the Bush administration's promotion of abstinence over condoms for HIV prevention; anger at the denial, stigma and prejudice that still fuel the spread of HIV around the globe. But mixed in with those feelings is also pride in the remarkable medical progress we've made in HIV treatment.

Twenty-five years ago, AIDS meant certain death. Even when my patient Rock Hudson was diagnosed with AIDS in 1985, the best I could do was recommend an experimental — and ultimately ineffective — treatment. It wasn't until the advent of the AIDS "cocktail" 15 years into the epidemic that we began to turn this disease around. Those new treatments were truly revolutionary: Almost overnight, people with HIV left hospital beds and were back at work and living their lives. In one year, the number of Americans who died from AIDS dropped by 43%, and over the last decade, the death rate fell more than 70%.

For the first time, we as physicians could even use antiviral medicines to prevent the transmission of HIV from an HIV-infected mother to her newborn child. Symbolic of our progress is that very soon we will have a single, once-daily pill containing a complete "AIDS cocktail" for the disease that 25 years ago was a death sentence.

I believe overcoming AIDS means extending our medical progress to everyone — and that's a tall order. HIV is spreading disproportionately among African Americans and Latinos, and those infected are still less likely than their white counterparts to get the care they need. Worldwide, 5 million people with HIV in developing countries need medicine urgently.

Thanks to initiatives by the United Nations, the U.S. and others, 1.3 million people began therapy over the last five years, and an estimated 350,000 deaths were averted in 2005 alone. But 40 million men, women and children are still living with HIV. Nobody should die from AIDS (or for that matter malaria or TB) because of where they live or their economic status.

Will there be a 50th anniversary of AIDS? Since I saw those first unfortunate patients 25 years ago, medical science has worked miracles. But the end of AIDS is not yet in sight. Minimizing the impact of another quarter-century of this plague hinges on our collective will to prevent new infections, find a vaccine and cure and get lifesaving medicines to all who need them.

(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Los Angeles Times 30-11-2006)

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Γιάννης Τσαρούχης

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΝ ΙΒΗΡΙΑ 2000 μ.Χ.

.

Αλεξανδρινός ποιητής εν Ιβηρία 2000 μ.Χ.
του VICENTE FERNÁNDEZ GONZÁLEZ

Ο ποιητής, κριτικός και κατ' επανάληψη ανθολόγος της σύγχρονης ισπανικής ποίησης José Luis García Martin, στην τελευταία -πολυσυζητημένη μάλιστα- δουλειά του Τριάντα χρόνια ισπανικής ποίησης (1965-1995), καταφεύγει σε μια πρόσφατη εργασία ενός άλλου ποιητή και κριτικού, του Miguel d'Ors (1994, 35-46), για να περιγράψει τις κύριες τάσεις στην ισπανική ποίηση κατά τις αρχές της δεκαετίας του '80. Έχουμε λοιπόν:
α. Μια ποίηση του αισθητισμού˙ ποίηση εμποτισμένη από αισθησιασμό, με κύρια θέματα τη νεότητα, το σώμα, το θέρος, τον Νότο, τη θάλασσα (τη Μεσόγειο, κατά προτίμηση), τη νύχτα (ως χώρο περιπέτειας, ηδονής και ερωτισμού), και συχνά, πολύ συχνά, την ομοφυλοφιλία. Ανάμεσα στους δασκάλους που οι ίδιοι οι ποιητές ανακαλούν, ο Cernuda και ο Καβάφης.
β. Μια ποίηση μινιμαλιστική, ποίηση της σιωπής. Ο λόγος γι' αυτούς τους ποιητές είναι μια αναπόφευκτη ατέλεια της σιωπής, ένα αδέξιο εργαλείο που μόλις και προσφέρει στον αναγνώστη λίγα χνάρια για την αναζήτηση της ανείπωτης ποιητικής εμπειρίας. Δάσκαλοι η María Zambrano, ο Paul Celan και ο ύστερος José Ángel Valente.
γ. Μια νεο-υπερρεαλιστική ποίηση που οι βαθύτερες ρίζες της ανάγονται στη γενιά του 1927.
δ. Μια ποίηση της εμπειρίας, που κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 θα γίνει κυρίαρχη.
Ο όρος «ποίηση της εμπειρίας» προέρχεται βέβαια από το The Poetry of Experience , το βιβλίο του Robert Langbaum ([1957] 1985) για τον δραματικό μονόλογο στην αγγλική λυρική ποίηση. Πώς χαρακτηρίζεται αυτή η ποίηση στις συντεταγμένες της Ιβηρικής Χερσονήσου σήμερα; Ας επιστρέψουμε στον πρόλογο της ανθολογίας του García Martín (1996, 22):
Ο ποιητής της εμπειρίας «συλλογίζεται πάνω στη ζωή του» με την αποστασιοποίηση που του επιτρέπουν μέθοδοι όπως η ειρωνεία, η αντικατάσταση του πρώτου προσώπου από το δεύτερο ή το τρίτο, ή «η αναπόληση ενός προσώπου ή μιας περίστασης απομακρυσμένων από τον ποιητή στον χώρο ή στον χρόνο, με μια σχέση ομοιότητας μεταξύ αναπολουμένου και αναπολούντος την οποία οι αναγνώστες πρέπει να εντοπίσουν και να ερμηνεύσουν˙ τέτοια είναι η περίπτωση του "ιστορικού ποιήματος", του οποίου τα δημοφιλέστερα μοντέλα βρίσκουμε στον Cernuda και στον Καβάφη».1

Βρίσκουμε πάλι τον Cernuda και τον Καβάφη. Ο Καβάφης και ο Cernuda δάσκαλοι της ποίησης του αισθητισμού, δάσκαλοι και της ποίησης της εμπειρίας. Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση˙ πρέπει να πάμε λίγα χρόνια πίσω, σε μια άλλη ανθολογία με τίτλο Εννιά νεότατοι Ισπανοί ποιητές, που εξέδωσε το 1970 ο José María Castellet.
Η ιστορική πια ανθολογία του Castellet «σήμανε τη ριζική και ξεκάθαρη αποτίναξη κάθε κοινωνικού και ρεαλιστικού ζυγού από την ποίηση, δίνοντας απολύτως τα πρωτεία στη γλώσσα» (Barella 1984, 40-41). Οι Εννιά νεότατοι Ισπανοί ποιητές διακηρύττουν την αυτονομία της τέχνης και της γλώσσας. Αν η γενιά του '50-'60 χαρακτηριζόταν από μιαν ηθική διάθεση -ίσως από μια τάση ηθικολογική-, η γενιά του 70 χαρακτηρίζεται από έναν βαθύ αισθητισμό. Άλλα χαρακτηριστικά της είναι η περιπαικτικότητα, ο πειραματισμός, η ψυχρότητα στην έκφραση του συναισθήματος, η απουσία ενδοστρέφειας, η κατασκευή τεχνασμάτων, η παρείσφρηση εξωτικών, υπερρεαλιστικών και μοντερνιστικών στοιχείων, το πλούσιο και εξεζητημένο λεξιλόγιο, το κολάζ, η πληθώρα παραπομπών και φιλολογικών αναφορών, η αγάπη για τους ζωγράφους και τους ποιητές της Αναγέννησης, για τους αρχαίους συγγραφείς, για την Αρ Νουβό και το Κιτς, για το Χολλιγουντιανό σινεμά και τα κόμικς, για τους «καταραμένους» και λησμονημένους συγγραφείς…
Εν πάση περιπτώσει, οι Εννιά νεότατοι Ισπανοί ποιητές διεκδικούν -και παραπέμπω πάλι στον πρόλογο του García Martín (1996, 16)- ό,τι είχε θεωρηθεί αποτρόπαιο τις τελευταίες δεκαετίες -όχι πια από το φασιστικό καθεστώς, αλλά από την ίδια τη δημοκρατική διανόηση: την αίγλη της παρακμής, τον αισθητισμό, τη λεκτική εκζήτηση, την προκλητικότητα της ιστορικής πρωτοπορίας, τους καταραμένους υπερρεαλιστές.2 Η εξέλιξη αυτού του αισθητικού μορφώματος οδηγεί κατά τα χρόνια της δεκαετίας του '80 στα τέσσερα ρεύματα που αναφέραμε προηγουμένως και, κατά τη δεκαετία του '90, στην κυριαρχία της λεγόμενης «ποίησης της εμπειρίας». Και στην αφετηρία και στην πορεία δεσπόζει ο ποιητής της Αλεξάνδρειας.
Ο Αλεξανδρινός μάλιστα, ο ποιητής της περιφέρειας του Ελληνισμού, αρχίζει τη σταδιοδρομία του στην Ιβηρική Χερσόνησο από την περιφέρεια, τη γλωσσική και τη γεωγραφική περιφέρεια, αφού οι πρώτες συλλογές μεταφρασμένων ποιημάτων του εκδίδονται στη Βαρκελώνη το 1962 και στη Μάλαγα το 1964, στα καταλανικά και στα ισπανικά αντιστοίχως. Η καταλανική μετάφραση είναι έργο ενός μεγάλου ελληνιστή και διακεκριμένου ποιητή, του Carles Riba (1895-1959), και εκδόθηκε μετά τον θάνατό του. Την καστιλιάνικη μετάφραση τη χρωστάμε σε έναν πολυβραβευμένο αργότερα ποιητή της γενιάς του '50, τον Valente (1929).
Με τη μετάφραση της καβαφικής ποίησης -66 μόνον ποιήματα, αφού πέθανε το 1959- ο Carles Riba, κλασικιστής μετασυμβολιστής ποιητής και ουμανιστής διανοούμενος, που τον απασχόλησε έντονα το ζήτημα της πολιτιστικής και γλωσσικής ανασυγκρότησης της Καταλονίας, ολοκληρώνει ένα μνημειώδες μεταφραστικό έργο που συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, την Οδύσσεια και τους Παράλληλους Βίους του Πλουτάρχου. Οι μεταφράσεις του αποτελούν κεφαλαιώδη συμβολή στη διαμόρφωση του καταλανικού λογοτεχνικού κανόνα.
Η μετάφραση του Valente περιέχει 25 ποιήματα. Πρόκειται για μια καλαίσθητη, αριθμημένη έκδοση (300 αντίτυπα). Στον κολοφώνα αναφέρεται η ημερομηνία 30 Απριλίου 1964·μία μέρα μετά από την επέτειο του θανάτου του Καβάφη.3 Ο Valente, γεννημένος το 1929, είναι, όπως είπαμε, ένας από τους σπουδαιότερους ποιητές της γενιάς του '50-'60, της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς για να το πούμε κατά το ελληνικό πρότυπο. Ρομανιστής, λέκτορας τρία χρόνια στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ζει στη Γενεύη από το 1958 μέχρι το 1980, όπου εργάζεται ως μεταφραστής για διάφορους διεθνείς οργανισμούς. Το 1959 δημοσιεύει ένα δοκίμιο για τον Cernuda (Valente [1959] 1994), όπου εξετάζει τις σχέσεις του ποιητή της Σεβίλης με την αγγλική ποιητική παράδοση.4 Το ώριμο έργο του Cernuda χαρακτηρίζεται, κατά τον Valente, από την παρουσία της σκέψης-αισθήματος στο ποίημα. Πώς λειτουργεί αυτή η δυάδα; Ο Valente ([1959] 1994, 117) παραπέμπει εδώ στον Eliot: στον Cernuda, όπως και στους μεταφυσικούς ποιητές, «υπάρχει μια άμεση αισθησιακή σύλληψη της σκέψης ή μια ανάπλαση της σκέψης σε αίσθημα». Ο Valente λοιπόν πρωταγωνιστής και ταυτόχρονα νηφάλιος παρατηρητής των εξελίξεων στα ποιητικά δρώμενα της Ισπανίας αντιλαμβάνεται -όπως εξάλλου και ο Gil de Biedma- το αδιέξοδο της κυρίαρχης τότε κοινωνικής ποίησης, ανακαλεί τον λησμονημένο Cernuda και εισηγείται τον Καβάφη, τον οποίο έχει διαβάσει στις μεταφράσεις των Mavrogordato, Pontani, Δημαρά, Dalven και Riba.
To 1966, δυο χρόνια μετά την έκδοση της Μάλαγα, κυκλοφορεί η συλλογή του Pere Gimferrer Arde el mar[Η θάλασσα φλέγεται]. Η δημοσίευση αυτή μπορεί να θεωρηθεί ληξιαρχική πράξη γεννήσεως της νέας ποιητικής γενιάς, της γενιάς των νεοτάτων του Castellet.
Το 1970 -μαζί με την ανθολογία του Castellet- φτάνει στα ισπανικά βιβλιοπωλεία Το Αλεξανδρινό κουαρτέτο του L. Durrell, σε μετάφραση της Aurora Bernárdez. «H Πόλις» και το «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον» -που στην μετάφραση της Bernárdez γίνε­ται «Απολείπειν οι θεοί Αντώνιον»- γίνονται ευρύτερα γνωστά. Εκείνη τη στιγμή το βιβλίο του Durrell συνέβαλε αποφασιστικά στη μυθοποίηση του αλεξανδρινού ποιητή.
Εν τω μεταξύ δημοσιεύονται τα πρώτα άρθρα για τη ζωή και το έργο του Καβάφη σε λογοτεχνικά και επιστημονικά περιοδικά. Οι νεοελληνικές σπουδές στην Ισπανία ήταν έως τότε ανύπαρκτες˙ με τον Καβάφη όμως γεννιέται -αν και όχι πάντα- κι ένα γενικότερο ενδιαφέρον για τη νεοελληνική λογοτεχνία και για τη νεοελληνική ιστορία. (Σε μια χώρα με τόσες καβαφικές μεταφράσεις, με τόσες εκδόσεις και επανεκδόσεις της ποίησης του Αλεξανδρινού, μπορεί πράγματι να εντυπωσιάσει η πενία επιστημονικής και κριτικής ενασχόλησης με τον Καβάφη ―αθλιότητα και λάμψη του εν Ισπανία μεταφράζειν! Για πολλά χρόνια και με λίγες εξαιρέσεις τα σημαντικότερα κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην Ισπανία5 για το έργο του Καβάφη τα χρωστάμε σε ορισμένους από τους μεταφραστές του: τον Alexis Ε. Solà, τον Luis de Canigral, τον Pedro Bádenas de la Pena…Έτσι η θέση του Καβάφη στη μέχρι στιγμής καταγραμμένη ιστορία της ποίησης στη σύγχρονη Ισπανία δεν είναι αντίστοιχη της θέσης που ο Αλεξανδρινός κατέχει στους στίχους των ποιητών, στις προσωπικές βιβλιοθήκες των αναγνωστών, ακόμη και στις σελίδες των εφημερίδων,6 Όλα αυτά εξηγούνται βέβαια από την περιφερειακή θέση της Ισπανίας στους μηχανισμούς παραγωγής και κυκλοφορίας της γνώσης στη Δύση. Ευτυχώς όμως, τα πάντα ρει).
Το 1976 βγαίνουν στη Μαδρίτη τα Άπαντα του Κ. Π. Καβάφη σε μετάφραση και σχολιασμό του José María Álvarez. Η έκδοση περιλαμβάνει τα 154 αναγνωρισμένα ποιήματα και 24 από τα ανέκδοτα. Στο εισαγωγικό σημείωμα ο Álvarez μας λέει πως η μετάφραση έγινε από τα ελληνικά (με τη βοήθεια της Mercedes Belchí, που δεν εμφανίζεται όμως ως ισότιμη μεταφράστρια) και πως την αντιπαράβαλε εν συνεχεία με τις μεταφράσεις στα αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Ο Álvarez ήταν ένας από τους Εννιά νεότατους Ισπανούς ποιητές του Castellet και, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους περισσότερο αναγνωρισμένους ισπανούς ποιητές της γενιάς του. Η μετάφρασή του γνώρισε αξιοσημείωτη επιτυχία (από το 1976, grosso modo μία ανατύπωση το χρόνο). Για μερικά χρόνια, ήταν η απόδοση με τη μεγαλύτερη απήχηση, εκείνη που άσκησε τη σημαντικότερη επιρροή.
Τα Άπαντα του Κ. Π. Καβάφη ήταν το πρώτο βιβλίο της ποιητικής σειράς «Hiperión», μιας από τις σημαντικότερες της Ισπανίας τα τελευταία είκοσι χρόνια˙ σε αυτήν τη σειρά έχει δημοσιευτεί π.χ. η ποίηση του Hölderlin σε μετάφραση, μεταξύ άλλων, και του Álvarez. Έχει μεσολαβήσει μια δεκαετία από το Η θάλασσα φλέγεται και λίγο παραπάνω από τις πρώτες μεταφράσεις της καβαφικής ποίησης˙ ο Franco δεν ζει πια και η νεότατη ποιητική είναι κυρίαρχη. Σε λίγα χρόνια ο Gimferrer θα εκλεγεί μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας.
Οι ποιητές του 70 αφιερώνουν ποιήματα στον Κωνσταντίνο Καβάφη, δανείζονται στίχους του για μότο των ποιημάτων τους, γράφουν ερωτικά ή ιστορικά ποιήματα με τον τρόπο του Αλεξανδρινού, και ακόμη τον κάνουν πρωταγωνιστή των στίχων τους. Μερικά δείγματα:
Το ποίημα του Álvarez ([1978]2 1990) «Ήρθε μία νύκτα (Falling in Love Again)» φέρει το μότο «Θυμήσου, Σώμα… Κ. Καβάφη». Το ποίημα τελειώνει έτσι (Álvarez 1986, 18):
Είθε να μη μ' εγκαταλείψει ποτέ/Η ανάμνηση των χαδιών σου,/Το δέρμα μου να διατηρεί ακόμη/Μπροστά στον θάνατο αυτή την παραζάλη,/Και τα ίχνη της ηδονής/Στο σώμα μου επάνω,να νικήσουν.
Το ποίημα «Marqués de Sade» (L.M. Panero 1973) αρχίζει με τον στίχο «Murió en Sicilia, a la edad de veintisiete anos» [Είκοσι επτά χρονώ, στη Σικελία πέθανε] από το ποίημα «Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς (628-655 μ.Χ.)».
Το ημιστίχιο «στην κώχη τούτη την μικρή» («Η Πόλις») είναι η προμετωπίδα του πρώτου μέρους της συλλογής Autorretrato de desconocido[Αυτοπροσωπογραφία αγνώστου] του García Martín (1979). Το ίδιο ημιστίχιο -σε άλλη μετάφραση όμως- γίνεται τίτλος ενός ποιήματος της συλλογής Personaeτου Fernando Ortiz (1981)7 επίσης η ποιήτρια Ana María Navales δανείστηκε πρόσφατα (1993) άλλο ημιστίχιο -«δεν θάβρεις άλλες θάλασσες»- του ίδιου ποιήματος για τίτλο βιβλίου της, παραλλάσσοντάς το σε: Hallarás otro mar[Θά 'βρεις άλλη θάλασσα].
«Όμως μες σ' όλη του την ταραχή και το κακό,/επίμονα κ' η ποιητική ιδέα πάει κ' έρχεται-» οι στίχοι αυτοί (από το ποίημα «Ο Δαρείος») ανοίγουν το τρίτο μέρος της συλλογής Mitos[Μύθοι] του Abelardo Linares (1979). Στο πέμπτο μέρος του ίδιου βιβλίου δύο καβαφικά ποιήματα: «Hispania. 75 anos antes de J. C.» [Ισπανία, 75 n.X.] και «Un joven poeta compone versos hacia 1965» [Νέος ποιητής συνθέτει στίχους στα 1965].
Και όπως είπαμε και προηγουμένως, ο ίδιος ο Αλεξανδρινός γίνεται κάποτε πρωταγωνιστής ποιημάτων, όπως «Κωνσταντίνος Καβάφης» (Irigoyen 1979)[˙] «Ο Κωνσταντίνος Καβάφης παρατηρεί το σούρουπο», «Ένας γέρος έλληνας ποιητής της Αλεξάνδρειας» (de Villena [1971] 1983 [1979] 1983)[˙] «Ποιητής της Αλεξάνδρειας» (Panero [1968] 1997)˙ «Ο Γέρος (Καβάφης)» (Santana8 [1971] 1974)˙ και «Ο αλεξανδρινός ποιητής Κωνσταντίνος Καβάφης, κατόπιν παρακλήσεως του Πατριάρχου, αποδέχεται, χάριν φιλοφρονήσεως, τη Θεία Κοινωνία, ολίγες ημέρες προτού αποθάνει» (Pérez Estrada 1977).9
Η παρουσία του Καβάφη στην Ισπανία δεν εξαντλείται στη δεκαετία του 1970. Μεταξύ 1978-1994 γίνονται οι σοβαρότερες μεταφράσεις του έργου του Καβάφη στα ισπανικά.10 Το καβαφικό boom έχει πλέον περάσει, ο Καβάφης όμως παραμένει μια σταθερή παρουσία˙ οι μεταφράσεις του Álvarez, του Bádenas de la Pena και του Irigoyen βρίσκονται σταθερά στα βιβλιοπωλεία.
Οι ποιητές του 70 και του '80 ακμάζουν αυτά τα χρόνια και κάθε άλλο παρά έχουν ξεχάσει τον Καβάφη˙11 ήδη ανέφερα τον τίτλο της τελευταίας συλλογής της Navales (Hallar ás otro mar , 1993)˙ ο de Villena δημοσιεύει το 1995 (σε σειρά ευρύτατης κυκλοφορίας) το βιβλίο Ca rne y Tiempo[Σάρκα και Χρόνος] -μια γενική εισαγωγή στη ζωή και το έργο του Καβάφη, με πολλά ποιήματα σε μετάφραση των Bádenas και Irigoyen.
Εν τω μεταξύ έχει εμφανιστεί μια νεότερη ποιητική γενιά -και μια νεότερη γενιά αναγνωστών-, ποιητές που γεννήθηκαν κατά τα τελευταία χρόνια της δικτατορίας ή στα χρόνια της μεταπολίτευσης, που μεγάλωσαν πάντως στις συνθήκες του νέου δημοκρατικού καθεστώτος. Το τοπίο είναι ποικίλο και εν εξελίξει: διάφοροι νεο-νεοκλασικισμοί, νεο-υπερρεαλισμός, μινιμαλισμός…˙ οι αναφορές όμως του Cernuda και του Gil de Biedma12 -και μέσω αυτών της αγγλικής παράδοσης της poetry of experience-εξακολουθούν να είναι ισχυρότατες˙ η αφηγηματικότητα, το δραματικό στήσιμο του ποιήματος, η μυθοπλασία του ποιητικού εγώ είναι οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι της σύγχρονης ισπανικής ποιητικής δημιουργίας, και σε αυτούς τους δρόμους οι νέοι ποιητές συναντούν βέβαια και τα ολοζώντανα ίχνη του Αλεξανδρινού. Τη διακειμενική σχέση της παραγωγής της τελευταίας ισπανικής ποιητικής γενιάς με τον καβαφικό λόγο την απεικονίζει π.χ. ο τίτλος ενός ποιήματος από το πρώτο βιβλίο (1989) του José Luis Piquero, ποιητή γεννημένου το 1967: D í as de 1986 y 1987 [Μέρες του 1986 και 1987]. Η ρήση του Gil de Biedma (1994, 348) «η γνήσια και αυθεντική μοντέρνα ποίηση είναι η ποίηση της εμπειρίας» ισχύει σίγουρα για την ποίηση του Καβάφη, που κάτι ήξερε και ο ίδιος, όταν χαρακτήρισε τον εαυτό του ποιητή του μέλλοντος· ένα ισπανικό μέλλον όμως σίγουρα δεν το είχε σκεφτεί.

Σημειώσεις
1 Ο García Martin παραπέμπει εδώ στον Enrique Molina Campos (1988, 115-122).
2 Δεν πρέπει να αποδώσουμε μηχανικά αυτά τα χαρακτηριστικά σε όσους ποιητές ανήκουν χρονολογικά στη γενιά του 70˙ ούτε καν οι εννιά της ανθολογίας ακολουθούν τον ίδιο αισθητικό δρόμο. Εξάλλου πολλές από αυτές τις τάσεις εμφανίζονται σε ποιητές της προηγούμενης γενιάς, όπως π.χ. στον Valente, στον Francisco Brines και στον Jaime Gil de Biedma, που καλλιέργησε τον δραματικό μονόλογο και αποτελεί τη σημαντικότερη ίσως παρουσία στον ισπανικό ποιητικό χώρο κατά το δεύτερο μισό του αιώνα.
3 Ο Valente συνυπογράφει τις μεταφράσεις με την Elena Vidal, η οποία, καθώς σημειώνει ο ίδιος στην εισαγωγή του, γνωρίζει ελληνικά.
4 Ο Cernuda μάλιστα είναι ο πρώτος που επισύρει την προσοχή του ισπανόφωνου κοινού στον Καβάφη. Το 1959 σε συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Μαδρίτης Í ndice Uterario (Cernuda [1959] 1971) αναφέρει ως ποιητικές κορυφές της εποχής μας τον Yeats, τον Rilke, τον Eliot και τον Καβάφη: «Από αυτόν δεν ξέρω παρά μόνο λίγα ποιήματα σε αγγλική μετάφραση˙ εκείνο όμως το ποίημα πάνω σε θέμα του Πλουτάρχου, όπου ο Μάρκος Αντώνιος ακούει νύχτα τη μουσική που συνοδεύει τον αόρατο θίασο των θεών που τον εγκαταλείπουν, μου φαίνεται σίγουρα από τα ομορφότερα δημιουργήματα της ποίησης του καιρού μας».
5 Στην ισπανόφωνη Αμερική τα πράγματα δεν είναι πολύ διαφορετικά, με κύρια εξαίρεση όμως την ογκώδη εισαγωγή που συνοδεύει τη μετάφραση της καβαφικής ποίησης από τον Miguel Castillo Didier (1991β).
6 Περίπου τριάντα βιβλιοπαρουσιάσεις αφορούν μόνον τη μετάφραση του Ramón Irigoyen (1994).
7 Ο García Martin ακολουθεί τη μετάφραση του Valente, ενώ ο Ortiz δανείζεται την απόδοση των María Velo και Alejandro Amusco (1975).
8 Μεταφραστής και αυτός του Καβάφη (1971α˙ 1973).
9 Οι τίτλοι των ποιημάτων στα ισπανικά: «Constantino Cavafis» (Irigoyen), «Konstantinos Kavafis observa el crepúsculo», «Un viejo poeta griego de Alejandría» (de Villena), «Poeta de Alejandría» (Panero), «El viejo (Cavafis)» (Santana), «A petitión del Patriarca, por cortesía, recibe las sagradas especies días antes de morir, el poeta alejandrino Constantino Cavafis» (Pérez Estrada).
10 Π.χ. 1978 (Rivera)˙ 1981 (de Canigral˙ 1982 (Bádenas de la Pena)˙ 1991a (Silván)˙ 1991β (Castillo Didier)˙ 1994 (Irigoyen). Έχουν γίνει κατά το διάστημα αυτό και άλλες μεταφράσεις˙ αναφέρω εδώ μόνον εκείνες που θεωρώ σπουδαιότερες. Όλες αυτές οι μεταφράσεις έγιναν από τα ελληνικά, χωρίς ιταλική, αγγλική ή γαλλική μεσολάβηση. Οι επιλογές του Rivera και του de Canigral περιλαμβάνουν 100 (86 αναγνωρισμένα και 14 ανέκδοτα) και 68 (αναγνωρισμένα) ποιήματα αντίστοιχα. Η έκδοση του de Canigral συνοδευόταν από πολυσέλιδη εισαγωγή -η εκτενέστερη και συνολικότερη τότε προσέγγιση της ζωής και του έργου του Καβάφη στα ισπανικά. Η μετάφραση του Bádenas de la Pena (έκδοση σημαντικού εκδοτικού οίκου, όπως και εκείνη του Irigoyen) έχει φτάσει τις 10 ανατυπώσεις και περιλαμβάνει τα αναγνωρισμένα, αποκηρυγμένα και ανέκδοτα ποιήματα. Η τελευταία, βελτιωμένη έκδοση, και με τα ατελή ποιήματα για πρώτη φορά στα ισπανικά, βρίσκεται ήδη στο τυπογραφείο. Εν τω μεταξύ δημοσιεύτηκαν και καινούργιες καταλανικές μεταφράσεις. Το 1977 επανεκδίδονται τα 66 ποιήματα μεταφρασμένα από τον Riba με εκτενή και ενδιαφέροντα πρόλογο του Solà. Στον ίδιο εκδοτικό οίκο ο Solà, συμπληρώνοντας το έργο του Riba, είχε δημοσιεύσει το 1975 σε δική του μετάφραση άλλα 66 από τα αναγνωρισμένα ποιήματα. Το 1987 ο Joan Ferraté, στενός φίλος του Gil de Biedma, που προηγουμένως είχε εκδώσει και μία επιλογή στα ισπανικά (1971β), συγκεντρώνει στον τόμο Les poesies de C . P . Cavafisτις καταλανικές του μεταφράσεις. Τέλος, το 1996 μία ακόμα καταλανική μετάφραση των 154 αναγνωρισμένων ποιημάτων βλέπει το φως στη Μαγιόρκα (Α. Avellà και Β. Garcés).
11 Δεν θα ασχοληθώ εδώ με ποιητές όπως ο Ricardo Molina ή ο J.M. Caballero Bonald, της προηγούμενης γενιάς, της γενιάς δηλαδή του Valente, που και αυτοί έχουν μνημονεύσει τον Καβάφη στο έργο τους.
12 Μια γενικότερη τάση της πιο πρόσφατης ισπανικής ποίησης -παλίρροια της ρήξης των Νεοτάτων ποιητών- είναι η επανεξέταση, με κριτικό πνεύμα αλλά και με σεβασμό, της ισπανόφωνης ποιητικής παράδοσης.
(Αναδημοσίευση από το site Πύλη για την ελληνική γλώσσα)