ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

«Δεν άντεξα, έγινα άντρας»
Περισσότερες από 230 Ελληνίδες έχουν υποβληθεί τα τελευταία χρόνια σε επέμβαση αλλαγής φύλου! Ποιος θα περίμενε ότι ανάμεσά τους και πολύ γνωστός καθηγητής Φιλοσοφίας, γιατροί, δικηγόροι, στρατιωτικοί, ακόμα και ένας κορυφαίος Έλληνας μουσικοσυνθέτης! Στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι φιλήσυχοι και αξιόλογοι. Μετά την εφηβεία τους τόλμησαν να ξαναγεννηθούν, όμως περισσότεροι από 10 δεν τα κατάφεραν. Οδηγήθηκαν με τραγικό τρόπο στην αυτοκτονία λίγο μετά τη μεταμόρφωσή τους! (…)
Μιλώντας στο ΛΟΙΠΟΝ η πρώην γυναίκα Λ.Κ. εξομολογείται:
«Από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου ήξερα πως δεν είμαι κορίτσι. Στο σχολείο, στο σπίτι, στη γειτονιά, παντού συμπεριφερόμουν σαν αγόρι. Κουρευόμουν πάντα αγορίστικα, φορούσα τα ρούχα του αδελφού μου και έπαιζα με τα παιχνίδια του. Όπως μου είπαν οι γονείς μου χρόνια αργότερα, στην αρχή πίστευαν πως συμπεριφερόμουν έτσι επειδή ζήλευα τον αδελφό μου και προσπαθούσα να τον μιμηθώ. Ευτυχώς, κατάλαβαν τι πραγματικά μου συνέβαινε όταν στην εφηβεία μου διαπίστωσαν ότι έβγαινα και είχα ερωτική σχέση με κοπέλες.
Η οικογένειά μου με βοήθησε να γίνω αυτό που πραγματικά ήμουν. Κατανόησαν ότι δεν είναι κάποια παιδική τρέλα ή ψυχοπάθεια, αλλά κάτι εγκεφαλικό, που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω, ούτε ευθυνόμουν γι αυτό. Στα 20 μου χρόνια άλλαξα φύλο και ξαναγεννήθηκα. Φύγαμε από την επαρχία και μετακομίσαμε στην Αθήνα. Την ιστορία μου γνωρίζουν και όλα τα μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μας, τα οποία επίσης έδειξαν κατανόηση και με αποδέχτηκαν. Επιτέλους, ζω όπως ονειρευόμουν». Ενδεικτικό είναι και το περιστατικό με δύο συμμαθήτριες στη Νάξο, οι οποίες είχαν ερωτική σχέση, αλλά, όταν τέλειωσαν το λύκειο, η μία μετακόμισε στην Αθήνα και η άλλη στα Γιάννενα. Η κοπέλα στην Αθήνα παντρεύτηκε και έκανε παιδιά, αλλά όταν συμπλήρωσε τα 35 της χρόνια, αποφάσισε να χωρίσει. Το καλοκαίρι κι ενώ βρισκόταν σε διακοπές με την οικογένειά της στους Παξούς συνάντησε τυχαία την πρώην συμμαθήτρια και σύντροφό της.
Το ειδύλλιο αναζωπυρώθηκε, η κοπέλα έγινε άντρας, παντρεύτηκαν, αλλά τα παιδιά έπρεπε να συμβιβαστούν με την ιδέα πως η μητέρα τους έγινε πατέρας και ότι η νέα γυναίκα του θα ήταν η καινούργια τους μητέρα. Στο εύλογο ερώτημά μας πώς πείθονται αυτά τα παιδιά και δεν αποκτούν ανεπανόρθωτα ψυχολογικά προβλήματα οι ειδικοί μάς απάντησαν πως η ευφυΐα των γονιών τους ξεπερνά τα εμπόδια και εμφυσά στα παιδιά πως όλο αυτό που συμβαίνει δεν είναι κάτι απίθανο, αλλά κάτι που μπορεί να συμβεί στον οποιονδήποτε.
Οι γυναίκες που αλλάζουν φύλο δημιουργούν επιτυχημένες οικογένειες. Ασφαλώς όμως θα αναρωτιέστε πώς κάνουν παιδιά. Αυτοί που έχουν αδελφούς παίρνουν σπέρμα απ αυτούς, αλλιώς τεκνοποιούν με δότη, με εξωσωματική γονιμοποίηση. Υπάρχουν όμως στη χώρα μας και περιπτώσεις όπου οι δύο κόρες της οικογένειας άλλαξαν φύλο και έγιναν και οι δύο άντρες! Ακούγεται απίστευτο, αλλά είναι αληθινό! Ένα άλλο συγκλονιστικό παράδειγμα είναι αυτό μιας υπαξιωματικού, που υπηρέτησε στο στρατό 13 χρόνια. Λάτρευε τη δουλειά της, γιατί της υπέβαλλε αντρική συμπεριφορά, αλλά ασφυκτιούσε στο γυναικείο σώμα της. Πήρε την απόφαση λοιπόν να παραιτηθεί και αμέσως υποβλήθηκε σε επέμβαση αλλαγής φύλου. Ακόμα και κόρες Ελλήνων μεταναστών έρχονται στη χώρα μας, γίνονται άντρες και ξεκινούν από το μηδέν μια καινούργια ζωή. (…)
Μετά την επέμβαση τι;Η διαδικασία που ακολουθείται μετά την επέμβαση αλλαγής φύλου έχει να κάνει με την αλλαγή της ταυτότητάς τους. Με απόφαση του Πρωτοδικείου αλλάζουν ονοματεπώνυμο και σβήνονται από τα δημοτολόγια θηλέων.
Στη συνέχεια εγγράφονται στα δημοτολόγια αρρένων άλλης περιοχής και σε 40 ημέρες καλούνται να υπηρετήσουν στο στρατό. Παρουσιάζονται ως νεοσύλλεκτοι, αλλά αμέσως παίρνουν απολυτήριο Ι-5, επειδή ο σχετικός ελληνικός νόμος που θεωρείται πολύ προχωρημένος έναντι άλλων ευρωπαϊκών προβλέπει την απαλλαγή τους κατόπιν βεβαίωσης του πλαστικού χειρουργού ότι έχουν προχωρήσει σε αλλαγή φύλου. Σημειώνεται ότι η αλλαγή φύλου επιτυγχάνεται σε διάστημα περίπου 4 μηνών, ενώ ως άντρες πλέον έχουν κανονική σεξουαλική ζωή.
(Αναδημοσίευση από το περιοδικό ΛΟΙΠΟΝ 8-12-2006)

.

*Ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν είναι o ελληνικός νόμος πολύ προχωρημένος έναντι των ευρωπαϊκών. Η ελληνική κοινωνία είναι πολύ συντηρητική και το κράτος εκφράζοντάς την δεν ανέχεται να διασαλεύεται η «φυσική τάξη των πραγμάτων» με την ύπαρξη «δυσαρμονίας» ανάμεσα στο βιολογικό φύλο, το κοινωνικό φύλο και τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Γι' αυτό και οι διαδικασίες για την απόκτηση της νέας ταυτότητας είναι ταχύρυθμες.
Άλλωστε – τι σύμπτωση! – την ίδια προοδευτικότητα εμφανίζουν και χώρες όπως η Κούβα και η Περσία.
Διαβάστε σχετικά και πρόσφατη καταχώρηση στο gayrightsgreece για το Ιράν.

RACHEL DEAN

Life is a drag (1996)

Ο ΟΗΕ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΙΣ LGBT ΜΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

.

Gay groups welcome ‘historic UN decision’
Marc Shoffman, Pink City News - 13 -12- 06
Three gay groups have been granted consultative status to the United Nations (UN).
The United Nations Economic and Social Council (ECOSOC) this week granted consultative status to ILGA-Europe, the European Region of the International Lesbian and Gay Association, and to the Danish and German national lesbian and gay association, LBL and LSVD.
The groups now join Australian based group, the campaign for Coalition of Activist Lesbians, a group based in Australia, in being permitted to participate in the UN’s work and speak in their own name.
The Danish National Association for Gays and Lesbians was approved by a vote of 23 in favour to 16 against, with 11 abstentions.
The decision granting the International Lesbian and Gay Federation – Europe consultative status was adopted by a vote of 23 in favour to 17 against, with 10 abstentions.
The decision on granting consultative status to the Lesbian and Gay Federation in Germany was granted by 24 in favour to 16 against, with 10 abstentions.
Patricia Prendiville, executive director of ILGA-Europe, called it a “historic decision.“
She said: “We are delighted with the decision to grant ILGA-Europe and two of its members consultative status with ECOSOC.
“This is a truly historic decision as now organisations representing and defending rights of LGBT people can address discrimination based on sexual orientation and gender identity at the United Nations level. This is the best recognition of LGBT rights as human rights that LGBT activists could have received.
“We hope this decision marks a fundamental change at the UN level with regards to discrimination on the basis of sexual orientation and gender identity. Just days ago 54 member states of the UN supported a statement acknowledging these forms of discrimination and calling upon the UN to seriously address them.”
ILGA, a federation of 550 LGBT groups around the world, has been working for a number of years to have sexual orientation and gender identity come out at the United Nations.
The first speech at the UN on LGBT rights was given in its name in 1992. In 2006, ILGA held its world conference in Geneva, European headquarters of the United Nations and organised four panels on LGBT issues at the second session of the Human Rights Council.
ILGA also initiated a campaign to have an increasing number of LGBT groups apply for ECOSOC status.
“Some states argue or fear we may be asking for special rights and use this as an alibi to block us from entering the UN,” Rosanna Flamer Caldera, Co-Secretary General of ILGA said.
“This is not a question of special rights. It is a basic question of equality and universality of human rights. We demand the right not to be discriminated against on the grounds of who we are, as lesbians, gays, bisexual and transgender persons. On the international level, this starts with the United Nations recognising the mere fact LGBT people exist, that they can organise as groups and, as such, participate in UN work and protest against the many human rights violations we still suffer from around the world.”

VILAIN GARÇON

MORGAN IN THE MIRROR. ΕΝΑ ΔΙΑΦΥΛΙΚΟ (ΤΡΑΝΣ) ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

.

Saint-Clair’s latest novel, Morgan in the Mirror, moves away from her usual lesbian contexts, and tackles the issue of transgenderism – a most relevant matter for the health and survival of humankind because fear of the unfamiliar is part of the global problem of discrimination against ‘the other’.
If our survival as a community is based on our ability to become compassionate, accepting human being capable of caring for each other, even in the absence of understanding, then Saint-Clair tests our readiness by giving us Morgan and the challenge his personal circumstances present to the world.
Gender and sexuality have never been frozen in binary oppositions of either/or, but have always existed as mere stations along a rich and gloriously multicoloured continuum. Christen discovered this truism after her own surprising heart-connection with Maddy but can she now accept Morgan, her new love interest, as he stands before her at the mid-point of his trans-gender journey from female to male?

Excerpt
In this scene, Morgan is 23 years-old and a post chest-op transman, unbeknowkst to his would-be lover, Christen.
He says, “I want you.”
She chuckles against his ear. “I know.” She nuzzles him. “Hey … Morgan … Tell me you have condoms. There’s no way I can make lo–” His lips are buried in her hair. “Chris … we need to talk.” He only whispers because he doesn’t dare speak any louder.
“Oh no, we don’t. Talking’s for later. So where d’you keep them, huh?” She urges him, hand pressed over his groin. “Condoms … Morgan?”
He moves her hand away from him. “Christen.”
Aware of a shift of energy in his body, she opens her eyes.
“What’s up?”
“Sit,” he says gruffly. “Please.”
She sits but, tugging at his belt buckle, she reaches for him again.
He detaches her fingers from his belt buckle, steps back, briefly crosses his arms before taking two steps towards the hallway and stops, as if in two minds, before reaching in his back pocket. He flips his wallet open, rifles through it to pull out a snapshot. He walks back to the sofa and holds the picture level with Christen’s eyes.
“Oh. Great. So why show me this now?” she frowns. “Your girlfriend?”
He shakes his head and drops his weight in the armchair behind him.
Christen peers at the fresh-faced woman. “So, who’s the chick, then?” Tall and thin in a white T, the camera has caught the girl leaning out of a window. Her hair, in short but loose curls, looks mussed by a breeze as she smiles squarely into the camera, seemingly amused by something the photographer might have said. “That chick … it’s me.”
Christen’s eyes snap to Morgan’s face. “What d’you mean?”
Her lips hold on to the smile as she peers more carefully at the picture.

ΤΟ ΓΚΕΪ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Accepting the Gay Romance Novel
An interview with author M. J. Pearson
By Ambrose Musiyiwa (12-12-2006)
M. J. Pearson is the author of two highly acclaimed gay historical romance novels.Her debut novel, The Price of Temptation, came out in 2005 and was a finalist in the Romance category of the Lambda Literary Awards.
Discreet Young Gentleman, her second novel, was declared a winner in the published category of the Great Beginnings contest, that is sponsored by the Utah chapter of the Romance Writers of America.

In an email interview which took place on Nov. 12, M. J. Pearson spoke about her concerns as a writer.
When did you decide you wanted to be a writer?
I've wanted to be a writer my entire life. For years I just thought I didn't have anything important to say -- at the same time, I always told myself stories to get to sleep at night -- serials that might run for months before they either hit a logical ending, or just faded away. Finally, as I approached my forties, it occurred to me that the stories that entertained me might entertain other people, so I started writing them down.
[My main influence] as a person [is] my mother, who tried to bring us up to care about other people and to look at life with an open mind. As a writer [it's] Barbara Mertz, who writes romantic suspense and mystery under the names Barbara Michaels and Elizabeth Peters. Her books are consistently smart, funny and romantic -- if someone could make the same claim about me once I have a body of work out there, I'd die happy.
How have your personal experiences influenced the direction of your writing?
I was maybe six or seven years old when my older cousin came out as a lesbian, so gay people have always been a normal part of my life, and as time went on included family members, teachers, co-workers, friends. That, and a certain flexibility in my own sexuality, makes writing gay romance as "normal" as writing anything else.
What would you say are the biggest challenges that you face?
There's still a bit of an acceptance issue. When I first joined the Romance Writers of America, for instance, it was just as certain people began lobbying to exclude same-sex couples from the definition of "romance." That battle should have been won when the RWA Board of Directors made it clear that, in their words, "any definition of romance should be broad and inclusive." Unfortunately, there are members who won't give up the fight.
But acceptance goes both ways. My publisher asked me to use my initials instead of my first name, since he thought there would be gay men who would be unwilling to read a gay romance written by a woman. So far, I've yet to see any of that in person -- I've had great comments and fan mail from gay guys.
How do you deal with these?
I'm a bit of a fighter -- when the RWA sent out the infamous survey asking the membership if they wanted to restrict "romance" to relationships between one man and one woman, I emailed all the members of the Board of Directors, and just last month had a letter to the editor published in the October Romance Writers Report (RWA's magazine) in response to a woman who still insists the definition should exclude same-sex relationships. Fortunately, there were a whole bunch of letters objecting to this woman's views, including many of the greats in the genre (Nora Roberts, Jenny Crusie). Maybe this time, the issue has been put to rest for good.
As to acceptance from the gay community -- like I said, I've yet to have a direct problem. I hope it's because my books speak for themselves.
Do you write everyday?
Since last winter, I've been writing full time. I try to write every day, Monday through Friday, and leave the weekend for other things. Most of my productive time is in the morning, while in the afternoon I try to catch up on research and email. Right now, I'm doing Na No WriMo (National Novel Writing Month, where the goal is to produce 50,000 words during the month of November), which has skewed this a bit -- I find myself writing evenings and weekends to try to make my goal.
What is your latest novel about?

In my latest book, Discreet Young Gentleman, Dean Smith is set up by someone to be found with a male prostitute, which destroys his engagement to a wealthy heiress. He teams up with the prostitute, Rob, to travel to Bath and try to find out who was behind it -- only to fall in love along the way.
How long did it take you to write it?

I wrote the bulk of it last winter, between January and the end of March. I sent the draft to my agent, who suggested some changes, and worked on the revisions for a month or so. Then, once it was sold to Seventh Window, Ken Harrison of SW had additional suggestions. So figure three months writing, and another two or three on revisions, for five or six months total.
The official release date was October 31, 2006, but it takes some time after that to make its way to the distributors, and from there to bookstores.
Which aspects of the work that you put into the novel did you find most difficult?
The challenge of writing any romance is to introduce two people you know are perfect for each other, then keeping them apart until the end, without seeming too contrived. Pacing was at times difficult when I was writing Discreet Young Gentleman -- is it too early for Dean to realize he's attracted to Rob? Is there too much tension between them? Not enough? When should it be clear that they're becoming friends, and then falling in love? Hard to nail.
Which did you enjoy most?
I'm a lifelong history buff, so the research is always a lot of fun for me. In this one, I incorporated several real-life ghost stories from the places Dean and Rob visit (as well as making up one or two to fit particular circumstances), and tried to use them to reflect the way the two men were feeling at the point in the story where they hear about the ghosts. I hope it makes it a more interesting read for people who pick up on what I'm doing, and I really love weaving stuff like that into my books.
What sets the novel apart from the others that you have written?
I'm more confident with my writing now, so in addition to telling a story, I can try to say more beneath the surface, if that makes sense. One example is what I mentioned above about using the ghost stories to reflect the main characters' feelings.
Another is that there's a subtext concerning the creation of identity: it's perhaps most obvious with Rob, who deliberately chose his first name to honor a very romantic story someone once told him, and in doing so makes it clear that love is very important to him. Later, it turns out that Dean is also choosing to use a particular variation of his own name, and once readers understand Dean's family history, they should be able to puzzle out why.
There's a little more to it, but I don't want to give any more away.
I hope Discreet Young Gentleman is as romantic as The Price of Temptation was, and that I was able to inject enough humor for the occasional laugh. The two books are set in the same era (the English Regency), although Discreet Young Gentleman actually takes place a year before the action in The Price of Temptation.
What will your next book be about?
The one I'm working on for NaNoWriMo is about an English soldier who falls -- hard -- for a Frenchman who is (supposedly) working with the English army during the Napoleonic Wars. Then the Frenchman steals some important documents and flees to the other side... It's got war. Intrigue. Betrayal. A little cross-dressing. And despite the circumstances, I promise -- there will be a happy ending.
How have you arrived at where you are today?I learned to write first and foremost by being an avid reader for my entire life. Then I worked hard at creating the best book I could, and after that I credit my agent, Sharene Martin, and my publisher, Ken Harrison at Seventh Window, for believing in me and giving me a chance to get published. I couldn't have done it without them.

MARIAN BAKKER

Η ΝΙΓΗΡΙΑ ΣΚΛΗΡΑΙΝΕΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

.
Nigeria Moves To Make Meeting With Gays A Crime
365 Gay.com - 11 /12 / 06
Legislation being considered by Nigeria's House of Representatives would make it a criminal offense to associate with known homosexuals.
The bill would make make any meeting between two or more people where one is gay a crime punishable up to five years behind bars.
The legislation adds to the growing isolation of gays and lesbians in the African nation where sodomy is illegal. In northern Nigeria, which is under Islamic law, homosexuality can be punishable by death and in the rest of the country by long prison terms.
Earlier this year Nigeria made it illegal for same-sex couples to go abroad to marry. When they return they could be imprisoned for five years. Even attending a gay wedding could result in imprisonment.
Civil rights advocates say the anti-gay laws contravene Nigeria's constitution and international law, but the country's LGBT population is so closeted and fearful there has been no opposition to the legislation from within the country.
The new bill has the support of Nigeria's Anglican Church which has been at the forefront of opposing gay clergy in the denomination.
Lawmakers say the bill is in reaction to South Africa's new law allowing same-sex couples to wed.
In Zimbabwe The South African move has resulted in a new wave of state sponsored homophobia.
In the weeks leading up to South Africa's historic vote making it the first country in Africa to legalize same-sex unions a delegation of 60 top South African officials were blasted over gay marriage when they arrived in Harare by State Security Minister, Didymus Mutasa.
In July government passed the "sexual deviancy" law making it a criminal offense for two people of the same sex to hold hands, hug, or kiss.

ΤΟ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΚΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ ΕΦΘΑΣΕ ΣΤΗ ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΓΚΑΝΤΑ

South Africa Gay Marriages Spark Homophobic Outcry In Zimbabwe

by 365Gay.com Newscenter Staff 7/12/2006

(Harare) The legalization of same-sex marriage has created a flurry of anti-gay sentiment among lawmakers in neighboring Zimbabwe were even two people of the same sex holding hands is a criminal offense.
In the weeks leading up to South Africa's historic vote making it the first country in Africa to legalize same-sex unions a delegation of 60 top South African officials were blasted over gay marriage when they arrived in Harare by State Security Minister, Didymus Mutasa.
The government later attempted to brush off the homophobic outburst, saying it was meant as a joke, but some South African officials say it is time to begin distancing the country from strongman Robert Mugabe's extreme rightwing regime.
Then this week the opposition Movement for Democratic Change tried to force a debate in the Zimbabwean Parliament to pass a motion condemning South Africa for legalizing gay marriage.
When the government cut off the measure MDC lawmaker Moses Mzila-Ndlovu accused government leaders of being homosexuals. He declined to name names and later apologized.
"In Zimbabwe, we are very clear that men marry women and women get married to men. In Zimbabwe we prohibit marriages of similar sexes," Emmerson Mnangagwa, the acting leader of the ruling party told Parliament.
"[But] we have no duty to criticize laws passed by another parliament."
Zimbabwe has a long history under Mugabe of oppressing gays. In July government passed the "sexual deviancy" law making it a criminal offense for two people of the same sex to hold hands, hug, or kiss.
Sodomy is punishable by a lengthy prison term.
Earlier this year the 82 year old Mugabe went on a tirade at a rally to celebrate his birthday calling homosexuality "a white disease".
"Leave whites to do that," he declared.
Mugabe told the cheering throng that same-sex marriage is a threat to mankind and condemned churches that bless gay unions. He said his government would jail and clergy who performed a blessing ceremony for gay couples in Zimbabwe.
Mugabe regularly refers to gays and people he suspects to be gay as "less than pigs and dogs".

FRED GOUDON

Ο 83ΧΡΟΝΟΣ ΦΡ. ΤΖΕΦΙΡΕΛΙ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΕΙΔΥΛΛΙΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ Λ. ΒΙΣΚΟΝΤΙ

Βισκόντι - Τζεφιρέλι

.

Zeffirelli airea su idilio con Visconti en sus memorias
El cineasta italiano, director de Aida, sale del armario a los 83 años.
11/12/2006 ROSSEND DOMˆNECH (El Periódico de Aragón)
Los foros de debate de los gais italianos andan revueltos desde hace unos días a causa de la Autobiografía de Franco Zeffirelli (Mondadori), un mamotreto de 540 páginas. Muchos participantes le echan en cara al cineasta italiano que ha puesto en escena obras de Verdi y Shakespeare que solo ahora, a sus 83 años, haya salido del armario para confesar, entre otras cosas, que vivió un gran amor con Luchino Visconti.
En internet se pueden leer frases así: "Recuerdo cuando Zeffirelli salía en la tele, él, católico creyente, homófobo, hipócrita lameculos, a recitar la parte del pelma heterosexual conformista", decía un visitante de www.gay.tv. "No le aprecio, porque es una persona que habiéndolo obtenido todo de la vida, nunca ha ayudado a quienes combatían por sus derechos y dignidad. Sin embargo, no puedo dejar de admirar al artista que tanto ha hecho por la cultura clásica italiana", decía otro.
El texto ha salido a la venta coincidiendo casi con la inauguración, el jueves, de la temporada de La Scala de Milán con la puesta en escena por parte de Zeffirelli de la ópera Aida, de Verdi.
En una sorprendente confesión, Zeffirelli cuenta su desvirgue sexual cuando, de joven, un fraile de una parroquia de Florencia le besuqueó. "Después de haber satisfecho su deseo inconfesable con el simple contacto del cuerpo, se relajó", escribe el exsenador por los conservadores.
Pese a lo explícito del relato, Zeffirelli explica que ha sido "siempre discreto en su sexualidad", y recuerda que "solo 10 años atrás" admitió en San Francisco que había tenido "experiencias con hombres". "Soy homosexual, pero no gay, porque es una palabra que odio, por ofensiva y obscena", explica Zeffirelli.
Sobre su relación con Visconti, afirma que Anna Magnani le advirtió de que Luchino era "una serpiente". Sin embargo, para Zeffirelli era su "modelo de todo lo que de verdad contaba". Gracias a Visconti se le abrieron las puertas de Cocteau, Marais y Coco Chanel en París.
En la partida de nacimiento de Zeffirelli ponía que era hijo de NN. Su madre, Adelaida Garosi, era sastre para la gente bien de Florencia. Estaba casada, pero se enamoró de un comerciante de tejidos, del que se quedó preñada. Naturalmente, se armó un escándalo. "¡Bastardito!", le llamaban a Zeffirelli en la escuela. En el acta de nacimiento, el apellido del escolar había sufrido un cambio por un error. Adelaida quiso ponerle Zeffiretti, pero el funcionario hizo unas tes tan estilizadas que pasaron por eles, y así quedaron.
La afición por la ópera surgió cuando a los 11 años le llevaron a ver Valkiria, "una historia de amor y poder relatada de manera que hasta un chico podía entenderla", escribe Zeffirelli. También le influyó Maria Callas, de la que expresa cierto enamoramiento: "El mundo de la lírica se divide entre un antes y un después de ella. Para hacerla volver a cantar fui hasta Escorpios, en casa del horrible Onassis, que en una excursión, intentó seducirme".

KAREN MACHIELSEN

ΣΟΥΖΑΝ ΣΟΝΤΑΓΚ: ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΟΥ ΕΛΕΕΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

.

Χτίζω το Εγώ μου κρατώντας «ζουρνάλ» λέει η Σούζαν Σόνταγκ

Εκδοχές του ελεεινού εαυτού μου
Στις 28 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται δύο χρόνια από τον θάνατο της Σούζαν Σόνταγκ, της «σκοτεινής κυρίας» των αμερικανικών γραμμάτων και της πιο σημαντικής Νεοϋορκέζας διανοούμενης της γενιάς της. Στα Ημερολόγιά της (Περί εαυτού), που θα κυκλοφορήσουν το 2008 ή το 2009 από τον εκδοτικό οίκο Φαράρ, Στράους και Ζιρό, η κορυφαία Αμερικανίδα συγγραφέας και ακτιβίστρια ασχολείται με ανθρώπους των γραμμάτων (συγγραφείς, ποιητές, επιμελητές, εκδότες περιοδικών) και καλλιτέχνες με τους οποίους διασταυρώθηκε ο δρόμος της, αλλά κυρίως ασχολείται με τον εαυτό της και τις ανασφάλειές της. Κρατούσε ημερολόγιο σε μπλοκ στενογραφίας, σε κολεγιακά τετράδια αλλά και σε απλές κόλλες χαρτί. Και έγραφε σχεδόν καθημερινά για τους πάντες και τα πάντα, σχολιάζοντας τον Σαρτρ, τη Λίλιαν Χέλμαν, τη Μέρι ΜακΚάρθι, τον Ρόμπερτ Λόουελ, τον Άλεν Γκίνσμπεργκ, τον Χάρολντ Μπλουμ, τον Πίτερ Μπρουκ, τον Τζάσπερ Τζόουνς και άλλους. Στις ιδιωτικές της στιγμές αναφέρεται διεξοδικά στη σεξουαλικότητά της και στην ομοφυλοφιλία της αλλά και στις σεξουαλικές προτιμήσεις των άλλων. Υπάρχουν και «εκρήξεις» όπου αναφέρεται σε ταινίες που είδε, βιβλία που θα διαβάσει, εστιατόρια και μπαρ σε πόλεις όπου πήγε ή θα πάει και λέξεις, πολλές λέξεις ξεκάρφωτες, συνήθως στα αγγλικά, και φράσεις στα γαλλικά, γερμανικά, ελληνικά, ιταλικά και ισπανικά. Τα αποσπάσματα του Ημερολογίου της που παρουσιάζει σήμερα το «Βιβλιοδρόμιο» είναι προδημοσίευση από το 8ο τεύχος του περιοδικού (δε)κατα © The Estate of Susan Sontag και The Wylie Agency.
Οι Ratés
Οι αποτυχημένοι διανοούμενοι (συγγραφείς, καλλιτέχνες, υποψήφιοι διδάκτορες), άνθρωποι σαν τον Σαμ Γούλφενσταϊν (τον μαθηματικό), που κουτσαίνει, με την τσάντα του, τις άδειες μέρες του, το βίτσιο του με τις ταινίες, την τσιγκουνιά του και το να ψάχνει στα σκουπίδια, την ανιαρή οικογενειακή φωλιά του απ' την οποία το 'σκασε - με τρομάζουν. Η Χάριετ (Σόμερς, το μοντέλο συγγραφέων και καλλιτεχνών). Το πιο όμορφο αμερικανικό μποέμ λουλούδι. Νέα Υόρκη, Εβραία. Οικογενειακά διαμερίσματα στην 70ή και 80ή Οδό. Μεσαία τάξη, πατέρας επιχειρηματίας - όχι επαγγελματίας. Με θείες κομμουνίστριες. Νέγρα υπηρέτρια. Γυμνάσιο στη Νέα Υόρκη, πανεπιστήμιο στο Νιου Γιορκ Γιουνιβέρσιτι, πειραματικό ψευτοκαλλιτεχνικό κολέγιο, Σαν Φρανσίσκο, σπίτι στο Γκρίνουιτς Βίλατζ. Πρώιμες σεξουαλικές εμπειρίες, συμπεριλαμβανομένων και νέγρων. Ομοφυλοφιλία. Γράφει διηγήματα. Δισεξουαλικό συνονθύλευμα. Παρίσι, ζει με έναν ζωγράφο. Ο πατέρας μετακόμισε στο Μαϊάμι. Ταξίδια πίσω στην Αμερική. Τύπος εκπάτριδος με νυχτερινή εργασία. Η γραφή της είναι σε παρακμή.
Η σχέση μου με τη Χάριετ με μπερδεύει. Θέλω να μην είναι προμελετημένη, να μην είναι ανακλαστική - αλλά η σκιά των προσμονών της ως προς το από τι συνίσταται μία «σχέση» μού τσαλακώνει την αξιοπρέπεια, με κάνει αδέξια. Εκείνη με τις ρομαντικές της δυσαρέσκειες, εγώ με τις ρομαντικές μου ανάγκες και πόθους... Ένα απρόσμενο δώρο: το ότι είναι όμορφη. Τη θυμόμουν ως όχι εντελώς όμορφη, αλλά μάλλον αγενή και καθόλου ελκυστική. Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Και η φυσική ομορφιά είναι, σχεδόν φριχτά, σπουδαία για μένα. (30 Δεκεμβρίου)
Περί ημερολογίων
Είναι πολύ ρηχό να εκλάβεις το ημερολόγιο σαν ένα δοχείο των κρυφών, ιδιωτικών σκέψεων κάποιου - όπως ενός έμπιστου που είναι κουφός, μουγκός και αγράμματος. Στο ημερολόγιο που κρατάω όχι μόνο εκφράζω τον εαυτό μου πιο ελεύθερα από όσο θα εκφραζόμουν στον οιονδήποτε, αλλά δημιουργώ τον εαυτό μου. Το ημερολόγιο είναι ένα όχημα για την αίσθηση της ατομικότητας. Με αντιπροσωπεύει ως συγκινησιακά και πνευματικά ανεξάρτητη. Οπότε (αλίμονο) όχι μόνο καταγράφει την πραγματική, καθημερινή μου ζωή αλλά μάλλον - σε πολλές περιπτώσεις - προσφέρει εναλλακτικές λύσεις.
Συχνά υπάρχουν συγκρούσεις ανάμεσα στο νόημα των πράξεών μας προς ένα πρόσωπο και του τι λέμε ότι νιώθουμε γι' αυτό το πρόσωπο στο ημερολόγιο. Αλλά αυτό δε σημαίνει πως ό,τι κάνουμε είναι ρηχό και ότι μόνο το τι ομολογούμε στον εαυτό μας έχει βάθος. Οι εξομολογήσεις, εννοώ οι σοβαρές βεβαίως, θα μπορούσαν να είναι πιο ρηχές από τις πράξεις. Αναλογίζομαι τώρα τι διάβασα σήμερα (όταν πήγα πάνω στο 122 Μπουλεβάρ, να τσεκάρω το ταχυδρομείο της) στο ημερολόγιο της Χ. για μένα - αυτός ο κοφτός, άδικος, άχαρος υπολογισμός μου που καταλήγει με το να μου λέει ότι στ' αλήθεια δεν της αρέσω αλλά ότι το πάθος μου γι' αυτήν είναι δεκτό και ευκαιριακό. Ένας θεός μονάχα ξέρει πόσο πονάει αυτό και νιώθω αγανακτισμένη και ταπεινωμένη. Σπάνια ξέρουμε τι νομίζουν οι άλλοι για μας (ή, μάλλον, τι νομίζουν ότι νομίζουν για μας)... Νιώθω ένοχη για το ότι διάβασα κάτι που δεν προοριζόταν για τα δικά μου μάτια; Όχι. Μία από τις κύριες (κοινωνικές) λειτουργίες ενός ημερολογίου ή ενός ζουρνάλ είναι αυτό ακριβώς, να διαβαστεί κρυφά από άλλους, από κόσμο (γονείς + εραστές) για τους οποίους κάποιος είναι σκληρά έντιμος μόνο στο ημερολόγιο. Θα το διαβάσει ποτέ αυτό η Χ.; (31 Δεκεμβρίου?)
Περί γραφής
Γιατί το να γράφω είναι σημαντικό; Κυρίως για λόγους εγωιστικούς, υποθέτω. Γιατί θέλω να είμαι αυτή η περσόνα, μία συγγραφέας και όχι γιατί υπάρχει κάτι που θέλω να πω. Αλλά τότε γιατί όχι κι αυτό; Με λίγο χτίσιμο του εγώ - τέτοιου είδους απόδειξη είναι το ζουρνάλ - θα έπρεπε να κερδίσω μέσω της εμπιστοσύνης ότι (έχω) κάτι να πω που πρέπει να ειπωθεί.
Το «εγώ» μου είναι ασθενικό, προσεκτικό, φρόνιμο. Οι καλοί συγγραφείς περιαυτολογούν ασύστολα, έως βλακείας. Λογικοί άνθρωποι, κριτικοί, διορθώστε τους - αλλά η φρονιμάδα τους είναι παρασιτική στη δημιουργική βλακεία της ευφυΐας τους.
Ήταν άσχημος, τον έλεγαν Σαρτρ
Χθες (αργά το απόγευμα) πήγα στο πρώτο μου κοκτέιλ πάρτι του Παρισιού στού Ζαν Βαλ - με την αηδιαστική συντροφιά του Άλαν Μπλουμ. Ο Ζαν Βαλ (ένας φιλόσοφος) ήταν ακριβώς ό,τι περίμενα - ένας μικροκαμωμένος σαν πουλάκι άντρας με αραιά άσπρα μαλλιά και πλατύ αδύνατο στόμα, μάλλον όμορφος, σαν τον Ζαν-Λουί Μπαρό (ηθοποιός) στα 65 του, αλλά τρομερά σαστισμένος και απεριποίητος. Φαρδύ μαύρο κοστούμι με τρεις μεγάλες τρύπες μπροστά απ' τις οποίες μπορούσες να δεις το (λευκό του) εσώρουχο + είχε έρθει αργά για μια διάλεξη - για τον Κλοντέλ - στη Σορβόνη. Έχει μια ψηλή όμορφη τυνησιανή σύζυγο (με στρογγυλό πρόσωπο και τραβηγμένα σφιχτά προς τα πίσω μαλλιά) στα μισά του χρόνια, γύρω στα 35 με 40 υποθέτω και τρία ή τέσσερα ήσυχα παιδιά. Επίσης, ήταν ο Τζιόρτζιο ντε Σαντιλάνα (ιστορικός των επιστημών), δυο γιαπωνέζοι καλλιτέχνες, ατροφικές κυρίες κάποιας ηλικίας με γούνινα καπέλα, ένας άνδρας από την Πρου, μεσαίου μεγέθους, παιδιά μόλις βγαλμένα από πίνακες του Μπαλτός σε αποκριάτικα κουστούμια, ένας άνδρας που έμοιαζε με τον Ζαν-Πολ Σαρτρ, μόνο λίγο πιο άσχημος, που κούτσαινε και που ήταν ο Ζαν-Πολ Σαρτρ και πολλοί άλλοι των οποίων τα ονόματα δε σήμαιναν τίποτα για μένα. Το διαμέρισμα, στην οδό ντε Πελετιέ, είναι φανταστικό - όλοι οι τοίχοι είναι γεμάτοι σχέδια + σκίτσα + ζωγραφισμένα από τα παιδιά και από φίλους καλλιτέχνες - με σκούρα σκαλιστά αφρικανικά έπιπλα, δέκα χιλιάδες βιβλία, βαριά τραπεζομάντιλα, λουλούδια, παιχνίδια, φρούτα - μια μάλλον όμορφη ακαταστασία, νόμισα. (19 Φεβρουαρίου)
Άκουσα τη Σιμόν ντε Μποβουάρ να μιλά για ένα μυθιστόρημα χθες το βράδυ στη Σορβόνη (με τον [δημοσιογράφο Ιρβ] Τζαφέ). Είναι αδύνατη και αγχώδης και με μαύρα μαλλιά και όμορφη για την ηλικία της, αλλά η φωνή της είναι άχαρη, κάτι με τον υψηλό τόνο και τη νευρική ταχύτητα με την οποία μιλά. Αργά το απόγευμα διάβασα το Reflections on a Golden Eye (Ανταύγειες σε ένα χρυσό μάτι) της Κάρσον ΜακΚάλερς. Στιλπνό, πραγματικά οικονομικό και «γραμμένο» αλλά δε μου πάει το κίνητρο μέσω απάθειας, κατατονισμός, ζωώδης κατανόηση... Σε ένα μυθιστόρημα, εννοώ! (28 Φεβρουαρίου)
Οργασμός και ομοφυλοφιλία
Ο ερχομός του οργασμού έχει αλλάξει τη ζωή μου. Είμαι απελευθερωμένη, αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος να το πει κανείς. Ακόμα πιο σημαντικό: με έχει περιορίσει, έχει κλείσει πολλές πιθανότητες, έχει κάνει τις εναλλακτικές λύσεις ολοκάθαρες και αιχμηρές. Δεν είμαι πια απεριόριστη, π.χ. τίποτα. Η σεξουαλικότητα είναι το παράδειγμα. Πριν, η σεξουαλικότητά μου ήταν οριζόντια, μια απέραντη γραμμή ικανή να είναι απεριόριστα υποδιαιρεμένη. Τώρα είναι κάθετη. (19 Νοεμβρίου)
Δεν έχω ζητήσει τόσα πολλά από κανέναν όσα έχω ζητήσει από την [κουβανοαμερικανίδα θεατρική συγγραφέα Μαρία] Ι[ρίν Φορνές]. Ζηλεύω όποια βλέπει, με πληγώνει κάθε φορά που αποχωριζόμαστε. Αλλά όχι όταν την αφήνω ξέροντάς το ότι είναι εδώ. Η αγάπη μου θέλει να την ενσωματώσει ολοκληρωτικά, να τη φάει. Η αγάπη μου είναι εγωιστική.
Απόψε ήρθε σπίτι στις 12.00. Κοιμόμουν... Ήρθε στο κρεβάτι, μου είπε τα νέα της νύχτας, στις δύο έσβησε τα φώτα, πήγε για ύπνο. Είχα παραλύσει, είχα βουβαθεί, είχα πρηστεί στο κλάμα. Κάπνισα, κοιμήθηκε. (20 Νοεμβρίου, 3 το πρωί)
Η επιθυμία μου να γράφω συνδέεται με την ομοφυλοφιλία μου. Χρειάζομαι την ταυτότητα ενός όπλου ισάξιου με το όπλο που έχει η κοινωνία εναντίον μου. [Η ταυτότητα] δε δικαιολογεί την ομοφυλοφιλία μου. Αλλά μου δίνει - νομίζω - την άδεια. Τώρα μόλις αντιλαμβάνομαι το πόσο ένοχη νιώθω που είμαι αδελφή. Με την Χ νόμιζα ότι δε με πείραζε, αλλά έλεγα ψέματα στον εαυτό μου. Το αφήνω σε άλλους (π.χ. στην Ανέτ [Μίκελσον, θεωρητική του κινηματογράφου]) να πιστεύουν πως η Χ. είναι το πάθος μου και πως χωρίς τη Χ. δε θα ήμουν αδελφή ή τουλάχιστον όχι κυρίως αδελφή.
Με το να είμαι αδελφή είμαι πιο τρωτή. (24 Δεκεμβρίου)
Μέχρι σήμερα ένιωθα ότι μόνο πρόσωπα ή πράγματα τα οποία γνώριζα σε βάθος, που πραγματικά αγαπούσα, ήταν ακριβή αντίγραφα ή εκδοχές του ελεεινού εαυτού μου. (Τα διανοητικά και τα σεξουαλικά μου αισθήματα πάντα ήταν αιμομιχτικά.) Τώρα ξέρω και αγαπάω κάποιον που δεν είναι σαν εμένα - π.χ. όχι Εβραία, όχι η τυπική νεοϋορκέζα διανοούμενη - χωρίς τα ελαττώματα της στενής σχέσης. Έχω βαθιά γνώση της ξενικότητας, της απουσίας κοινής καταγωγής - και το γεύομαι αυτό σαν μια μεγάλη εμπειρία. (28 Δεκεμβρίου)
Cogito ergo est. (χωρίς ημερομηνία 1960)
Φίλοι και προδοσία
Πόσες φορές δεν έχω πει στον κόσμο πως η Περλ Κέιζιν [επιμελήτρια] ήταν η φιλενάδα του Ντίλαν Τόμας; Πως ο Νόρμαν Μέιλερ έκανε όργια; Πως ο [Φ.Ο.] Μάθιενσεν ήταν αδελφή; Για να το ξέρουν όλοι φυσικά, αλλά ποια στην ευχή είμαι για να διατυμπανίζω τις σεξουαλικές προτιμήσεις των άλλων;
Πόσες φορές δεν εξύβρισα τον εαυτό μου γι' αυτό, που είναι κατά τι λιγότερο προσβλητικό από τη συνήθεια του να λες ότι γνωρίζεις τους πάντες (πόσες φορές δε μίλησα για τον Άλεν Γκίνσμπεργκ όταν ήμουν στο Commentary;) και η συνήθειά μου να κριτικάρω τον κόσμο αν με προσκαλούν να το κάνω... Έχω πάντα προδώσει πολλούς, τον έναν στον άλλον. Ας μην είναι λοιπόν απορίας άξιο που τρέφω μεγάλη εκτίμηση και που χρησιμοποιώ με μεγάλη ακρίβεια τη λέξη «φίλος». (Φεβρουάριος)
Τα φυλάω μέσα μου...
Η δυσαρέσκεια της ανταπόκρισης - οι αντιδράσεις των άλλων στο έργο μου, θαυμασμός ή δυσμενής κριτική. Δε θέλω να αντιδρώ σ' αυτά. Είμαι αρκετά επικριτική (+ το ξέρω πολύ καλά πως είναι λάθος). Μ' αρέσει να νιώθω μουδιασμένη. Έτσι ξέρω πως υπάρχουν κι άλλα πράγματα τον κόσμο εκτός από μένα. Η διανοητική μου διάπλαση: α) Knopf + Μ[odern] L[ibrary] β) Ρ[artisan]R[eview] (Τρίλινγκ, Ραβ, Φίντλερ, Τσέις) γ) Το Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Ρ & Α via Scwab-Mckeon Burke δ) Η κοινωνιολογία της Κεντρικής Ευρώπης. Οι γερμανοί εβραίοι πρόσφυγες διανοούμενοι: Στράους, Άρεντ, Σόλεμ, Μαρκούζε, Γκούρεβιτς, [Τζάκομπ] Τάουμπες κ.λπ. (Μαρξ, Φρόιντ, Σπένγκλερ, Νίτσε, Βέμπερ, Ντίλτε, Ζίμελ, Μάνχαϊμ, Αντόρνο κ.λπ. κ.λπ.) ε) Βίτγκεσταϊν Χάρβαρντ στ) Οι Γάλλοι: Αρτό, Μπαρτ, Σιοράν, Σαρτρ ζ) περισσότερη Ιστορία της θρησκείας η) Εγώ - ο Μέιλερ, η αντιδιανόηση ι) η Τέχνη και η Ιστορία της τέχνης ο Τζάσπερ [Τζόουνς], ο [Τζον] Κέιτζ, ο [Ουίλιαμ] Μπάροουζ και σαν συμπέρασμα: το γαλλοεβραϊκό μείγμα; [χωρίς ημερομηνία, προς το τέλος του 1965]
Ένα από τα πιο δυνατά και εντελώς στη διάθεσή μου συναισθήματα: η περιφρόνηση. Περιφρόνηση για τους άλλους, περιφρόνηση για τον εαυτό μου. Είμαι ανυπόμονη με όσους δεν ξέρουν πώς να προστατεύονται, πώς να διεκδικούν το δίκιο τους. Η σκέψη μου: Κινγκ Κονγκ. Επιθετική, να ξεσκίζω τον κόσμο σε κομματάκια. Τις πιο πολλές φορές συγκρατούμαι, το φυλάω μέσα μου - και δαγκώνω τα νύχια μου. (1 Ιουνίου)
Μόνη, μόνη, μόνη
παίζει με ένα αγόρι από το Πουέρτο Ρίκο και με έναν άντρα.
Μόνη, μόνη, μόνη. Η κούκλα ενός εγγαστρίμυθου χωρίς τον εγγαστρίμυθο. Έχω κόπωση του μυαλού και πονά η καρδιά μου. Πού είναι η ειρήνη, το κέντρο; Υπάρχει πέντε ειδών γρασίδι εδώ όπου είμαι ξαπλωμένη. Βρούβες, σκίουροι, κίτρινα λουλουδάκια. Θέλω να είμαι ικανή να είμαι μόνη, να το βρίσκω αυτό θρεπτικό - όχι μοναχά να περιμένω.
Ο Ιππόλυτος λέει, ευλογημένη ας είναι η σκέψη που κάτι την απασχολεί εκτός από τις απαρέσκειες.
Χθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου τον Νατ Γκλέιζερ. Είχε έρθει να δανειστεί ένα μαύρο μου φόρεμα, ένα πολύ όμορφο φόρεμα, για το κορίτσι του για ένα πάρτι. Προσπάθησα να τον βοηθήσω να το βρει. Ξάπλωσε σε ένα μονό κρεβάτι και ξάπλωσα πλάι του και του χάιδεψα το πρόσωπο. Η επιδερμίδα του ήταν λευκή εκτός από μερικές μικρές μαύρες τουφίτσες σαν μούσκλια στο πρόσωπό του που ήταν η αξυρισιά του. Τον ρώτησα πώς έγινε τόσο λευκό το πρόσωπό του και του είπα ότι έπρεπε να τον δει λίγο ο ήλιος. Ήθελα να μ' αγαπά αλλά δεν. (3 Σεπτεμβρίου 1962)
Τέχνη και κριτική
Τέχνη = ένας τρόπος για να πλησιάζεις κάποιου την τρέλα. Η ανάγκη που έχω να την ξεφορτωθώ, κάποτε με τραβούσε.
Ένα φρεσκογραμμένο χειρόγραφο, από τη στιγμή που τελείωσε, αρχίζει και βρομάει. Είναι ένα νεκρό σώμα - πρέπει να θαφτεί - εμβληματικό, τυπωμένο. Βιάζομαι να πάω να ταχυδρομήσω τα χειρόγραφα τη στιγμή που τα τελειώνω, ακόμα κι αν είναι 4 τα χαράματα. Το μεγαλύτερο έγκλημα: να κρίνεις. Το μεγαλύτερο ελάττωμα: έλλειψη μεγαλοψυχίας. Θα είμαι εντάξει κατά τις 7 το πρωί. (27 Ιουλίου 1964)

(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 9/12/2006)

HILDE DE BOCK

Πορτρέτα

Λεπτομέρειες

ΙΟΥΔΑΪΣΜΟΣ, ΓΚΕΪ ΡΑΒΙΝΟΙ ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Conservative Jews Allow Gay Rabbis and Unions
By Laurie Goodstein (New York Times, 7-12- 2006)
The highest legal body in Conservative Judaism, the centrist movement in worldwide Jewry, voted yesterday to allow the ordination of gay rabbis and the celebration of same-sex commitment ceremonies.
The decision, which followed years of debate, was denounced by traditionalists in the movement as an indication that Conservative Judaism had abandoned its commitment to adhere to Jewish law, but celebrated by others as a long-awaited move toward full equality for gay people.
“We see this as a giant step forward,” said Sarah Freidson, a rabbinical student and co-chairwoman of Keshet, a student group at the Jewish Theological Seminary in New York that has been pushing for change.
But in a reflection of the divisions in the movement, the 25 rabbis on the law committee passed three conflicting legal opinions — one in favor of gay rabbis and unions, and two against.
In doing so, the committee left it up to individual synagogues to decide whether to accept or reject gay rabbis and commitment ceremonies, saying that either course is justified according to Jewish law.
“We believe in pluralism,” said Rabbi Kassel Abelson, chairman of the panel, the Committee on Jewish Law and Standards of the Rabbinical Assembly, at a news conference after the meeting at the Park Avenue Synagogue in New York. “We recognized from the very beginnings of the movement that no single position could speak for all members” on the law committee or in the Conservative movement.
In protest, four conservative rabbis resigned from the law committee, saying that the decision to allow gay ordination violated Jewish law, or halacha. Among them were the authors of the two legal opinions the committee adopted that opposed gay rabbis and same-sex unions.
One rabbi, Joel Roth, said he resigned because the measure allowing gay rabbis and unions was “outside the pale of halachic reasoning.”
With many Protestant denominations divided over homosexuality in recent years, the decision by Conservative Judaism’s leading committee of legal scholars will be read closely by many outside the movement because Conservative Jews say they uphold Jewish law and tradition, which includes biblical injunctions against homosexuality.
The decision is also significant because Conservative Judaism is considered the centrist movement in Judaism, wedged between the liberal Reform and Reconstructionist movements, which have accepted an openly gay clergy for more than 10 years, and the more traditional Orthodox, which rejects it.
The move could create confusion in congregations that are divided over the issue, said Rabbi Jerome Epstein, executive director of the United Synagogue of Conservative Judaism, which represents the movement’s more than 750 synagogues with 1.5 million members in North America.
“Most of our congregations will not be of one mind, the same way that we were not of one mind,” said Rabbi Epstein, also a law committee member. “Our mandate is to help congregations deal with this pluralism.”
Some synagogues and rabbis could leave the Conservative movement, but many rabbis and experts cautioned that the law committee’s decision was unlikely to cause a widespread schism.
Before the vote, some rabbis in Canada, where many Conservative synagogues lean closer to Orthodoxy than in the United States, threatened to break with the movement.
But Jonathan D. Sarna, a professor of American Jewish history at Brandeis University, said: “I find it hard to buy the idea that this change, which has been widely expected, will lead anybody to leave, because synagogues that don’t want to make changes will simply point to the rulings that will allow them not to make any changes. This is not like a papal edict.”
The question of whether to admit and ordain openly gay rabbinic students will now be taken up by the movement’s seminaries. The University of Judaism, in Los Angeles, has already signaled its support, said Rabbi Elliot Dorff, its rector and the vice chairman of the law committee. He co-wrote the legal opinion allowing gay ordination and unions that passed on Wednesday.
The Jewish Theological Seminary in New York, the flagship school in Conservative Judaism, will take up the issue in meetings of the faculty, the students and the trustees in the next few months, Chancellor-elect Arnold Eisen said in an interview. Mr. Eisen said he personally favored ordaining gay rabbis as long as it was permissible according to Jewish law and the faculty approved.
“I’ve been asking the faculty, and time and again I got the same answer,” Mr. Eisen said. “People don’t know what they themselves think, and they don’t know what their colleagues are thinking. There’s never been a discussion like this before about this issue.”
The law committee has passed contradictory rulings before, on issues like whether it is permissible to drive to synagogue on the Sabbath. But the opinions it approved on Wednesday reflect the law committee’s split on homosexuality.
The one written by Rabbi Roth upholds the prohibition on gay rabbis that the committee passed overwhelmingly in 1992. Another rebuts the idea that homosexuality is biologically ingrained in every case, and suggests that some gay people could undergo “reparative therapy” to change their sexuality.
The ruling accepting gay rabbis is itself a compromise. It favors ordaining gay rabbis and blessing same-sex unions, as long as the men do not practice sodomy.
Committee members said that, in practice, it is a prohibition that will never be policed. The ruling was intended to open the door to gay people while conforming to rabbinic interpretations of the biblical passage in Leviticus which says, “Do not lie with a male as one lies with a woman; it is an abomination.”
The committee also rejected two measures that argued for a complete lifting of the prohibition on homosexuality, after deciding that both amounted to a “fix” of existing Jewish law, a higher level of change that requires 13 votes to pass, which they did not receive.
Rabbi Gordon Tucker, the author of one of the rejected opinions, said he was satisfied with the compromise measure. “In effect, there isn’t any real practical difference,” he said.
The Conservative movement was once the dominant stream in American Judaism but is now second in numbers to the Reform movement. Conservative Judaism has lost members in the last two decades to branches on the left and the right. Pamela S. Nadell, a professor of history and director of the Jewish Studies program at American University, said, “The conservative movement is wrestling with the whole question of how it defines itself, whether it still defines itself as a halachic movement, and that’s why there was so much debate and angst over this.”

ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ 9 - MASUZO TORIKAI

Ο LAWRENCE SCHIMEL ΣΤΙΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ LAWRENCE SCHIMEL
Ο Lawrence Schimel είναι συγγραφέας και ανθολόγος 70 περίπου βιβλίων, που έχουν μεταφρασθεί σε 20 περίπου γλώσσες, ενώ έχει κερδίσει το Βραβείο Λάμδα για το βιβλίο του Challenging assumptions about gender and sexuality και ήταν υποψήφιος για το βραβείο White Ravens 2005. Επίσης τίτλοι του υπήρξαν υποψήφιοι για τα βραβεία Firecracker Alternative Book Award, Small Press Book Award, και Spectrum Award. Εδώ και δύο χρόνια είναι ο διευθυντής των Εκδόσεων Triangle στην Νέα Υόρκη, ενώ ζει στην Ισπανία, στην Μαδρίτη, όπου είναι Σύμβουλος στον Σύνδεσμο Ισπανών Συγγραφέων Παιδικού Βιβλίου. Στα Ελληνικά έχει μεταφραστεί η συλλογή διηγημάτων του "Δυο αγόρια ερωτευμένα" (Πολύχρωμος Πλανήτης 2006), ενώ είναι υπό έκδοση το βιβλίο του "Σε χρόνο αόριστο" (Πολύχρωμος Πλανήτης, Δεκέμβριος 2006).

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006, ΩΡΑ 20.30
Πολύχρωμος Πλανήτης, Αντωνιάδου 6, Πεδίον Αρεως, έναντι πλαϊνής εισόδου ΑΣΟΕΕ.

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΜΑΖΙ

.

India: Tribe blesses lesbian 'marriage'
By Sanjaya Jena, BBC - 6 Dec 06
An Indian tribe has given its consent to a lesbian 'marriage' in the eastern Indian state of Orissa.
A priest belonging to the Kandha tribe led the ceremony between Wetka Polang, 30, and Melka Nilsa, 22, in Koraput district recently.
Both the women are day labourers and now live together in Dandabadi village.
Same-sex relationships are outlawed in India. The 145-year-old colonial Indian Penal Code clearly describes a same sex relationship as an "unnatural offence".
Sociologists say that a community blessing a same-sex 'marriage' is unheard of in India.
It was not easy for Wetka and Melka to convince their tribe that they wanted to get married and live together - the local community at first fiercely protested at the idea.
The two women then eloped to another village to escape the wrath of their neighbours.
After much persuasion by family members, Kandha villagers of Dandabadi finally gave consent to the formal wedding.
"They [Wetka and Melka] wanted to prove that they can live without the help of men. They also love each other very much. So we decided to forgive them," said village elder Melka Powla.
But the two tribal women had to pay fines to their community to get it to bless their union - they offered a barrel of country liquor, a pair of oxen, and a sack of rice and hosted a family feast.
Eventually, last month, Wetka applied vermillion on Melka's forehead in the tradition of Indian marriage ceremonies before a disari or community priest, said village elder Dalimangi Chexa.
Now the couple say they are happy.
"We are leading a blissful married life. We love each other very much," Wetka told the BBC.
Both the women have had unhappy experiences with men in the past.
Wetka says she walked out of her marriage to an alcoholic after years of abuse.
Melka's family had arranged her marriage with another local man much against her wishes - she managed to break the engagement by telling the man's family that he was mentally "not normal".
The two women now hope to extend their family by adopting the son of Wetka's elder brother.

RENATA BABUSKINA

Romea & Juliet

ΠΕΣ ΤΟ Μ' ΕΝΑ ΦΙΛΙ

ΚΑΛΑ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΡΙΚΟ τηλεοπτικό φιλί του «Κλείσε τα μάτια», πείραξε, «σόκαρε», αλλά και στο ελληνικό σινεμά τα πράγματα δεν είναι πιο... προχωρημένα ή απελευθερωμένα. Την Πέμπτη που μας πέρασε, προβαλλόταν στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης η ταινία της Κατερίνας Ευαγγελάκου «Ώρες κοινής ησυχίας» και το «ααα», «ωχ, ωχ» που ακούστηκε στην αίθουσα του «Ολύμπιον» όταν ο Χρήστος Στέργιογλου - πάλι καλά που κέρδισε το βραβείο β' ερμηνείας - φίλησε ξαφνικά στο στόμα τον ερωτικό του σύντροφο, έδειξε το ανέλπιστο ξάφνιασμα... Κι αυτό γιατί θα περίμενες από ένα φανατικό σινεφίλ κοινό - έτσι θεωρούνται οι θεατές ενός φεστιβάλ στο οποίο δεν λείπουν όλων των ειδών οι καλλιτεχνικές εκφράσεις - να είναι πιο «εξοικειωμένο» με τις κάθε είδους σεξουαλικές ή προσωπικές επιλογές των ανθρώπων... Κι όμως, φευ, η εν λόγω ταραχή στην κατάμεστη φεστιβαλική αίθουσα του «Ολύμπιον» έδειξε πως έχουμε πολύ δρόμο μέχρι να αποδεχόμαστε τις ελεύθερες προτιμήσεις των διπλανών μας, που, εννοείται, δεν θίγουν εμάς ή κάποιο δημόσιο αίσθημα στον βαθμό που πληρώνεις εισιτήριο για να δεις μια κινηματογραφική ταινία. Σκέψου, λοιπόν, τι γίνεται όταν ένα τέτοιο «παράνομο φιλί» μπαίνει σε όλα τα σπίτια...

του Παύλου Κάγιου

(Αναδημοσίευση από ΤΑ ΝΕΑ 29-11-2006)

ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ: ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΔΡΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

Κωστής Γεωργίου "Τρίπτυχο"

.

ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ: ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΔΡΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2006-4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2007 ΜΟΝΗ ΛΑΖΑΡΙΣΤΩΝ

Επιμέλεια: Συραγώ Τσιάρα, Ιστορικός Τέχνης-Επιμελήτρια του Κ.Μ.Σ.Τ.

Την έννοια της μεταμφίεσης ως εναλλακτικό τρόπο σύλληψης, κατανόησης και αναπαράστασης των σύγχρονων έμφυλων ταυτοτήτων σε μια εποχή, μάλιστα, αμφισβήτησης των απόλυτων διαχωριστικών γραμμών προσεγγίζει η έκθεση, που διοργανώνει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης από 6 Δεκεμβρίου –τα εγκαίνια έχουν προγραμματιστεί για τις 20:00- μέχρι τις 4 Φεβρουαρίου, στους εκθεσιακούς του χώρους στη Μονή Λαζαριστών. Αναπαραστάσεις που σχετίζονται με μυθολογικούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς συμβολισμούς αποκαλύπτουν σύγχρονες κοινωνικές ανισότητες και μορφές εκμετάλλευσης που σχετίζονται με την κοινωνική διάκριση του φύλου. Στόχος της έκθεσης είναι να αναδείξει διαφορετικές πτυχές της διαδικασίας αυτοπροσδιορισμού ανάμεσα στις δυσδιάκριτες περιοχές της αρρενωπότητας και της θηλυπρέπειας στη σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική σκηνή, καθώς και να προσφέρει εναλλακτικούς τρόπους θεώρησης της προβληματικής γύρω από τα φύλα που αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια σε διεθνές επίπεδο και έχει εμπνεύσει σύγχρονα καλλιτεχνικά έργα υψηλής ποιότητα

Στο πλαίσιο αυτό 35 σύγχρονοι καλλιτέχνες αναδεικνύουν τη σχέση ανάμεσα στις έμφυλες ταυτότητες και τη μετανάστευση, τη σωματική κακοποίηση, τη σεξουαλική εκμετάλλευση, την εμπορευματοποίηση και άλλες επίκαιρες ή διαχρονικές μορφές κοινωνικής αδικίας προωθώντας, μάλιστα, τη συνύπαρξη διαφορετικών εκφραστικών μέσων (ζωγραφική, φωτογραφία, γλυπτική, βίντεο, εγκατάσταση, performance, body-art).

Τις απόψεις τους σχετικά θα «καταθέσουν» οι καλλιτέχνες: Αντωνίτσης Δημήτρης/ Γεωργίου Κωστής/ Γιαβρόπουλος Νίκος/ Δαμοπούλου Γεωργία/ Δρούγκας Αχιλλέας/ Ζαχαροπούλου Κατερίνα/ Θεοφυλάκτου Ελένη/ Καλλιγά Λίζη/ Καναγκίνη Νίκη/ Κατζουράκης Κυριάκος/ Κλωνάρη Μαρία/ θωμαδάκη Κατερίνα/ Κοσμάογλου Σοφία/ Λύρα Ελένη/ Μαντζαβίνος Τάσος/May Caroline/ Μεϊμάρογλου Δέσποινα/ Μπασδέκη Ευαγγελία/ Μυλωνά Ελένη/ Ξόνογλου Δημήτρης/ Παπαδημητρίου Άγγελος/ Παπακωνσταντίνου Λήδα/ Σαμαράς Λουκάς/ Σοφολόγη Φανή/ Τάχα Αθηνά/ Τζαμουράνης Δημήτρης/ Τριανταφύλλου Νίκος/ Τσιάρας Φίλιπ/ Τσιόγκα Βιβή/ Χαλυβοπούλου Έφη/ Χαραλαμπίδης Νίκος/ Χατζηπατέρας Μαρκ/ Χριστοδουλίδης Σάββας/ Χρυσίδου Έλλη/ Ψυχούλης Αλέξανδρος.

Η έκθεση πλαισιώνεται και από μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων. Συγκεκριμένα, θα πραγματοποιηθούν 4 διαθεματικές συναντήσεις ανοιχτές στο κοινό. Η πρώτη αφορά στην προβολή της ταινίας του εικαστικού Κυριάκου Κατζουράκη «Ο Δρόμος προς τη Δύση» -την Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου στο Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Α, λιμάνι. Θα ακολουθήσει συζήτηση για την τέχνη και τη μετανάστευση, στην οποία θα συμμετέχει και η επίκουρη καθηγήτρια στο Τμήμα Iστορίας, Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Ιωάννα Λαλιώτου. Την Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου η εικαστικός Έφη Χαλυβοπούλου και η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, παρουσιάζουν το βιβλίο «Ιστορίες του σώματος» (εκδ. Athens Voice). Η παρουσίαση της σειράς φωτογραφιών «Fairyland – έμφυλες ταυτότητες στην τέχνη» της Δέσποινας Μεϊμάρογλου θα γίνει την Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου σε συνεργασία με τον επίκουρο καθηγητή του Τμήματος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Κώστα Γιαννακόπουλο. Οι παράλληλες εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν με τη διαθεματική συνάντηση «Εικόνες του έμφυλου σώματος στην τέχνη, την ιστορία και τον κινηματογράφο» το Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου. Συγκεκριμένα, η αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης στο ΑΠΘ, Ευθυμία Γεωργιάδου- Κούντουρα θα μιλήσει για την «Υπέρβαση του φύλου στις σουρεαλίστριες καλλιτέχνιδες», ο διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, Στράτος Νανόγλου θα μιλήσει για τις «Έμφυλες ταυτότητες στην προϊστορική τέχνη», η ιστορικός τέχνης, Συραγώ Τσιάρα θα μιλήσει για το «Σώμα στον οριενταλισμό», ενώ η σκηνοθέτρια Αντουανέττα Αγγελίδη θα παρουσιάσει ένα «μοντάζ» με σκηνές από τις ταινίες και μετά την προβολή θα μιλήσει ακριβώς για τον τρόπο προσέγγισης του θέματος της ταυτότητας μέσα από τη δουλεία της. Οι τρεις τελευταίες εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν στο Κ.Μ.Σ.Τ., στη Μονή Λαζαριστών.

Η ιστορικός τέχνης του Κ.Μ.Σ.Τ. και επιμελήτρια της έκθεσης, Συραγώ Τσιάρα αναφέρει σχετικά: «Σε μια εποχή αμφισβήτησης των απόλυτων διαχωριστικών γραμμών, η τέχνη αναζητά τρόπους κατανόησης και οπτικοποίησης των έμφυλων ταυτοτήτων και της κοινωνικής κατασκευής των διαφορών ανάμεσα στα φύλα. Η έννοια της μεταμφίεσης αποτελεί έναν εναλλακτικό τρόπο σύλληψης, κατανόησης και αναπαράστασης τόσο των βιολογικών διαφορών όσο και των κοινωνικών ρόλων που εμπεριέχει η διάκριση του φύλου στη συγκρότηση της υποκειμενικότητας. Μέσω της μεταμφίεσης, ο/η καλλιτέχνης «ενδύεται» το φύλο του/της, εκθέτει, αμφισβητεί, αποδομεί, απορρίπτει ή ενισχύει τις στερεότυπες αντιλήψεις γύρω από το αρσενικό και το θηλυκό, επαναπροσδιορίζει τα συμβατικά σχήματα κατανόησης της διαφορετικότητας και μετατρέπει το σώμα σε ανοικτό πεδίο διασταύρωσης και προβολής πολλαπλών εικόνων και μηνυμάτων». Η ίδια συμπληρώνει ότι «συχνά η επίκληση στο φύλο και η προβολή των αρχετυπικών γνωρισμάτων του γίνεται αφορμή για να σημειωθούν βαθύτερες πτυχές κοινωνικού και ιστορικού προσδιορισμού των έμφυλων ταυτοτήτων. Αναπαραστάσεις που σχετίζονται με μυθολογικούς, θρησκευτικούς και ιστορικούς συμβολισμούς αποκαλύπτουν σύγχρονες κοινωνικές ανισότητες και μορφές εκμετάλλευσης που σχετίζονται με την κοινωνική διάκριση του φύλου».

Η διευθύντρια του Κ.Μ.Σ.Τ. Μαρία Τσαντσάνογλου προσθέτει ότι «η τέχνη έχει τη δύναμη να θέτει στην κοινωνία επίκαιρα ζητήματα και σύγχρονους προβληματισμούς· να γίνεται τολμηρή και να δίνει στους θεατές την δυνατότητα να επαναπροσεγγίσουν την εικόνα, ειδικότερα σήμερα που λόγω του αδιάκοπου βομβαρδισμού της εικόνας το βλέμμα αδρανεί και το μάτι προσλαμβάνει αβίαστα τα πάντα. Μέσα από την έκθεση αυτή αναδεικνύεται ένα ζήτημα εξίσου ατομικό και κοινωνικό: ένα ζήτημα εσωστρεφές ως προς την ανάγκη αναζήτησης των ορίων της έμφυλης ταυτότητας και εξωστρεφές σε ό,τι αφορά την ανάγκη απόδειξης μιας οριοθετημένης έμφυλης συμπεριφοράς. Πιστεύω πως είναι μια έκθεση που μας αφορά όλους, μια έκθεση που έχει την τόλμη να επισημαίνει πως τα κοινωνικά στερεότυπα συχνά προκαλούν κοινωνικές ανισότητες και συγκεντρώνει σημαντικά έργα της σύγχρονης ελληνικής τέχνης που υπερβαίνουν τους συμβατικούς τρόπους θεώρησης του φύλου».

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος του Δ.Σ., του Κ.Μ.Σ.Τ., Γιώργος Τσάρας υπογραμμίζει ότι «Το Μουσείο ανταποκρινόμενο στο ρόλο του στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι σε μια διαρκή προσπάθεια να συνεισφέρει στον πολιτισμό, πολλαπλασιάζοντας τα μέσα και κεντρίζοντας το ενδιαφέρον αφουγκράζεται, καταγράφει και δίνει βήμα στους Έλληνες δημιουργούς. Η αναζήτηση γύρω από τα φύλλα είναι ένα από τα λίγα θέματα που έχουν απασχολήσει όχι μόνο τις πολιτικές επιστήμες αλλά και την ίδια την τέχνη διαχρονικά και ποικιλοτρόπως, ενώ το θέμα είναι πιο επίκαιρο από ποτέ στις μέρες μας, όπου –ακόμη ,δυστυχώς- εμφανίζονται τα πλέον οδυνηρά κρούσματα διακρίσεων, καταπάτησης στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ακραίων φαινομένων ρατσισμού. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί, ότι δίνεται η ευκαιρία στους μόνιμους συνεργάτες του Μουσείου να δραστηριοποιηθούν και να υλοποιήσουν για πρώτη φορά ανεξάρτητοι τις προσωπικές τους προτάσεις σε ό,τι αφορά την τέχνης».

Πληροφορίες: 2310 589140-3 • Ώρες λειτουργίας: 11.00 - 19.00

www.greekstatemuseum.com• e-mail: info@greekstatemuseum.

ANTHONY GAYTON

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ 5 - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Δεν είμαι αναίσθητος, όπως με κατηγορεί ο Χιου, αλλά τα πράγματα αλλάζουν όταν είσαι με κάποιον πάνω από δέκα χρόνια. Δεν κάνουν σχεδόν ποτέ ταινίες για ζευγάρια που είναι χρόνια μαζί, και υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος γι’ αυτό: είμαστε βαρετοί. Το φλερτ είχε τις καλές στιγμές του, αλλά τώρα έχουμε εξελιχθεί στο προβλέψιμο Δεύτερο Μέρος, που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα πλήρωνε για να δει. («Κοίτα, ανοίγουν το λογαριασμό του τηλεφώνου!») Ο Χιου κι εγώ είμαστε μαζί για τόσον καιρό, που για να ξεσηκώσουμε άσβεστο πάθος πρέπει να πιαστούμε στα χέρια. Μια φορά με χτύπησε στο πίσω μέρος του κεφαλιού με ένα σπασμένο ποτήρι, και έπεσα στο πάτωμα προσποιούμενος πως ήμουν αναίσθητος. Αυτό ήταν ρομαντικό, ή τουλάχιστον θα ήταν αν είχε τρέξει στο πλευρό μου αντί να περάσει από πάνω μου για να πιάσει το φαράσι.

.

Davis Sedaris: Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια (Μελάνι)

ENA GAY COMIC ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΟΘΟΝΗ

Pioneer gay comic strip hero Ethan Green finally snags a date with the big screen
Reyhan Harmaci (San Francisco Cronicle) - 29 June 2006
In the 15-year life of comic character Ethan Green, L.A. artist Eric Orner has created the perfect vessel to embody the complexities of gay urban life -- although at this point, there is little about "gay urban life" that most Americans wouldn't recognize simply as "adult human life."
Like the Sisyphus of the single world, Ethan dates perpetually. Over and over he hauls his neurosis and anxieties up the hill, only to have them roll back over him. You laugh at his insight and his antics and then put down the comic and try really hard to convince yourself that no matter how many mistakes you and Ethan have both made, you won't end up like him.
After four collections of Orner's strips, which have run in more than a hundred newspapers and alt-weeklies in America and Europe, "The Mostly Unfabulous Social Life of Ethan Green" is now a live-action movie, directed by George Bamber, that had its premiere at this year's Frameline (San Francisco's LGBT film festival that concluded Sunday) and opens Friday at the Lumiere. The film, starring Daniel Letterle, David Monahan and "Family Ties" mom Meredith Baxter, went to film festivals around the country before getting picked up for wider release; its run in L.A. and New York City has been extended for three weeks.
In a funny twist, though, neither Ethan's creator nor the film's director is anything close to being single. Orner's been in the same relationship throughout the evolution of Ethan, and Bamber has a 4-year old child with his partner of 11 years.
"Early on, it was an oddity that I was writing about this young guy who was always dating and I had been going out with someone for a while," Orner, 41, says, laughing during a phone interview from Los Angeles. "But maybe over time it went from something that amused me to something that might take me to a therapist.
"But I was single when I got out of college," Orner adds. "Apparently I have a lot to say about that time."
It helps, too, that Ethan has never been a stand-in for Orner himself. While they may share certain traits -- Orner says they are both funny, dorky, irritable and short -- Ethan is a composite of "a thousand stories."
Bamber was actually eating a sushi dinner with his partner (who is also the film's producer) when they hit on the idea of making a movie from Orner's strips.
He rejects the suggestion that being in a relationship stops you from relating to Ethan. "Look, we've all had to date. Whether you're dating the same person for three years or 20 years, it's the same shocking experience.
"There is nothing easy about dating. It's probably like snowboarding: It's thrilling because the chance of wiping out and getting your head bashed is very high.
"Ethan's the only character I've read whose dating life looks worse than my own."
For the film, screenwriter David Vernon boiled down 15 years of Ethan Green into some key elements: his relationship with longtime ex, Leo; his cross-dressing older confidantes, the Hat Sisters; his lesbian roommate Charlotte; and a rebound trick, the irrepressible twink Punch. His employer, pompous weatherman Monty Poole, didn't make it into the movie, although at one point Ethan does take Poole's toupee to the dry cleaners along with his suit. It's a romantic comedy, though; to tell the story in 90 minutes, Ethan's life had to be reduced to the essence of his train-wreck relationships.
But the shock and awe of Ethan's dating life isn't the only reason the comic has flourished for so long. Orner has made Ethan change with the times, riffing on the existence of "Post Post Gays" and snarkily chronicling the adventures of Ethan's best friend, Buck, who has a boyfriend Ethan hates.
Take a strip from 2002, for instance, when Ethan finds himself stranded on the dance floor. He sums up the experience like this: "The dance floor has become uncool. Only the periphery is cool. You can't find Bucky, you can't find Charlotte, you can't even find Jason Chiang, who you're quarreling with, though what better time to make up but now? When you are alone and adrift. Like Kon Tiki at sea, only with a neon sign lashed to your bamboo mast flashing 'I have no friends! I have no friends!' "
"I learned more from him than from any of my schooling," says Eric's brother Peter Orner, a writer and assistant professor of creative writing at San Francisco State who has a master of fine arts degree and a law degree. "There's no better storyteller that I know."
Growing up, Eric would have the family at the kitchen table in hysterics hearing an account of his day.
"He has always been testing boundaries, too. Now, putting gay sex in print is not so unusual, but back in the day, it was really rare," Peter Orner says. "The thing with his strip, though, is that's not ever been gay or straight -- it's about relationships. Sex and relationships."
Eric Orner began drawing Ethan Green in 1989, when he was working as a political cartoonist for the Concord Monitor in New Hampshire.
"I was coming out, going to a lot of bars and clubs, and keeping a notebook about what I saw out in the world at night. The drawings were funny. At the same time, I was drawing a strip for a Cambridge paper about the travails of urban life, and the gay work I was drawing for myself morphed into a story about a young gay guy living in a city."
After he sold Ethan Green, first called Notes From the Bars, to about 100 gay newspapers and alt-weeklies, book deals followed. Five years ago, Orner moved from Boston to L.A. to be an animator at Disney (he has since been laid off and now works for the animation firm Acme Film Works). While he was happy to have Ethan Green made into a live-action film, he hopes also to make the strip into an animated television series or movie.
According to Justin Hall, curator of the recent Cartoon Art Museum show "No Straight Lines: Queer Culture and the Comics," Ethan Green's place in the queer comic world is very well established. "I wanted to find people who were historically important while keeping the emphasis on current work -- Eric's been doing both," Hall says. "He has a longevity that is unusual for comics, and his work just keeps getting better -- more polished, more interesting."
Orner has thrown political material into his work, sending the Hat Sisters -- the Rosencrantz and Guildenstern of the strip -- to Iraq in 2003 as "Iraqi Arms Inspectresses." He also has contributed art to Bay Area author Stephen Elliott's book "Politically Inspired II: Stumbling and Raging." There, in a sharp contrast to the lighthearted nature of Ethan Green, Orner imagines a world where John Ashcroft is president and abortion is illegal and women who have abortions are killed. Both Peter Orner and Elliott characterize the piece as disturbing, although it, too, is laced with dark humor.
Eric Orner's use of humor has made some of his strip's more risque elements, such as his explicit depiction of sex, more palatable to nervous editors. "My endless joke is that the thing about sex that interests me is how unsexy it is. It's like, Ethan could be having sex with a boyfriend but worrying about making a down payment on condo, or what he'll say the next day. My sexiest visual panels are always about something else, some worry that was going on between people."
As gay characters become more common in mainstream American media, Ethan Green might have lost some of its novelty value as one of the first national gay comic strips, which hasn't diminished Ethan's appeal. "Gay life isn't the exotic subset it was once was, but then, it never really was for the people who lived it," says Eric Orner. "Television has been big in bringing attention about gay people to non-gay people.
"Now, gay people have more interest in straight people and vice versa. I work with some straight guys, and they're interested in how gay people live their lives. They ask me to tell them, oh, about the fight I had with my boyfriend, whereas 10 years ago, they might not have minded that I was gay, but they wouldn't want to hear about it."
He pauses, then adds, "People's love lives will always be interesting to other people."

ΤΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕ Ο ΓΙΑΠΩΝΕΖΟΣ 8 - SEIZOH EBISUBASHI