QUEER THEORY 1

Πέμπτη 10/11/2005, 20:30
Queer theory σε λίγες κινήσεις
Μια εκδήλωση της ΟΛΚΕ σχετικά με την Queer Theory.
Παρουσιάζει η Άννα Αποστολίδου, ανθρωπολόγος.
«Στέκι», Τσαμαδού 13, Εξάρχεια πληροφορίες: info@olke.org
.
.
On Global Queering
Dennis Altman

.

Between the emergence of 'queer' assertion and the impact of AIDS, a major revolution has occurred in how we imagine homosexuality in the contemporary world. In some ways it is a revolution prefigured by the gay liberation movements of the early 1970s, but contrary to the expectations of that time, it has occurred in a period which has also seen the triumph of capitalism and a retreat from principles of social justice and the welfare state. Neither the radicals of the Gay Liberation Front, nor the moral conservatives who dominated the right of twenty years ago, were prepared for the changes which have made the gay and lesbian market a favourite target for car and telephone companies.
The liberal journal, The Economist, hailed the emergence of a global shift in attitudes to homosexuality in their first issue for 1996, with a cover story proclaiming: "Let Them Wed." In the body of the paper was a three-page article which spoke of the rapid spread of new concepts of homosexual identity and acceptance: "In effect, what McDonald's has done for food and Disney has done for entertainment, the global emergence of ordinary gayness is doing for sexual cultures."
That it has taken almost thirty years for the mainstream press to come round to the gay liberation position--that what had previously been defined as criminal, sick or deviant is no more than a very ordinary way of being in the world--says something about the snail's pace of social change. On the other hand, The Economist is in some ways far ahead of reality; poofter bashing, state-sanctioned discrimination against lesbian mothers, non-recognition of homosexual relationships remains the norm, even in most of the Western world. The current hysteria around paedophilia in Australia always threatens to become a generalised attack on homosexuality, conveniently overlooking the far larger amount of heterosexual child sexual abuse, often within the conventional family.
In many other parts of the world the very existence of homosexuality is denied and there is state-sanctioned violence against those rash enough to challenge this denial. Nevertheless, the Economist is right in pointing to the rapidity of change, both within and outside the Western world in the past decade (and they draw examples from countries as dissimilar as Slovenia, Argentina, Pakistan and Zimbabwe). Reading their story one might assume that prejudice and discrimination against homosexuals is disappearing as rapidly as are those other targets of The Economist, high taxes and the welfare state.
Exporting the American Dream
The best homosexuality is in America, like the best everything else, and California, where all national tendencies achieve their most hyperbolic expression, is a living beach of writhing male bodies.
There is a clear connection between the expansion of consumer society and the growth of overt lesbian/gay worlds: the expansion of the free market has also opened up possibilities for a rapid spread of the idea that (homo)sexuality is the basis for a social, political and commercial identity. Ironically this connection is somewhat obscured in the United States, where the moral right has become powerful by arguing against government intervention on the side of wages, working conditions, healthcare and environmental protection, while seeing no inconsistency in seeking punitive restrictions on private behaviours. Along with Tasmania, about half the states of the United States retain the criminal status of homosexual acts--in private and between consenting adults--despite the constant national rhetoric about privacy and individual rights.
This position was upheld by the U.S. Supreme Court in 1986, and unlike Australia, the American government has not granted its citizens any possibility of seeking redress through the United Nations Human Rights Commission. But the hypocrisies of the United States, while a rich subject for satire, are not the primary concern here. Indeed, the development of lesbian/gay communities in the United States suggest that under certain conditions legal restraints are fairly meaningless and will be overtaken by the imperatives of the market. In the same way Margaret Thatcher's infamous 'Clause 22' in Britain, which sought to outlaw any positive discussion of homosexuality, probably helped regenerate the British gay movement.
Yet for all its oddities, it is sensible to begin a discussion of new sexual politics with the United States. Change in America influences the rest of the world in dramatic ways, even though most of western Europe and Australasia can claim to be more progressive in terms of state and media acceptance of homosexuality. While gay liberation can claim roots in the European student riots of 1968 as much as in the Stonewall riots of 1969 in New York, it is Stonewall which has become internationally known as the symbol of a new stage of gay self-affirmation, symbolised in the recent British film, Stonewall. The 'macho' gay man of the 1970s, the 'lipstick lesbian' of the 1990s, are a global phenomenon, thanks to the ability of mass media to market particular American lifestyles and appearances.
One sees unmistakable signs of American lesbian/gay imagery and self-presentation in almost every part of the rich world. While Australia has developed a strong gay/lesbian movement and highly visible community activities, we retain a heavy reliance on American images and fashion. A few years ago the visiting American Neil Miller observed that "when Australian gays and lesbians talked about books, the authors they mentioned were invariably North American or British." Over the past couple of years this has begun to change, as publishers have been aggressively seeking out Australian gay and lesbian writing. During the past year alone there has been a special Queer issue of Meanjin, the publication of a major guide to "gay and lesbian writing in Australia", several anthologies aimed at the teenage market and increasing recognition of lesbian/gay writers and themes in most literary events.
Nonetheless, American books, films, magazines and fashions continue to define contemporary gay and lesbian meanings for most of the world. The Economist is probably correct in suggesting that the very diffusion of modern homosexual identities throughout the world is part of both economic and cultural globalisation. "Jakarta," wrote Alison Murray a few years ago, "is now gayer than ever, and despite the dominant discourse, gay is a modern way to be. This has undoubtedly been influenced by Western trends and internationalisation of gay culture, and in the process, the distinctive position of the banci has tended to be subsumed within the definition of gay."
Murray's reference to the banci reminds us that almost all societies have indigenous ways of conceptualising sexuality and gender which don't necessarily correspond with modern Western assumptions. Terms such as banci kathoey (in Thailand), fa'fafine (in Polynesia) are used to describe men whose sense of self places them outside the conventional gender order. (There appear to be far fewer comparable possibilities--and terms--for women.) The American anthropologist Niko Besnier uses the term 'gender liminality' to describe this difference, and stresses that sexual relations with men are not necessarily seen as a central characteristic of non-conventional gender roles.
In a sense the development of 'modern' homosexualities means the break with traditional assumptions of a connection between 'gender role' and 'sexual deviance', thus repudiating the assumption in Western societies that homosexuals are women and men who want to be the opposite sex. 'Macho' gay men, 'lipstick lesbians', are significant precisely because of their repudiation of this connection, insisting that if gender is performance, as Judith Butler tells us, then there is no necessary connection between a certain sort of gender presentation and one's sexual preferences. It is only in the past thirty years that this break has become the norm in Western societies, and old assumptions linger on in British television comedies and American films such as The Birdcage.
The Economist sees economic growth and AIDS as the two major forces in creating gay/lesbian communities in the non-Western world. With affluence comes exposure to mass media and consumerism, as well as increasing space and time to develop identities and lifestyles which go beyond the expectations of one's parents. It is perhaps symbolic that the massive shopping malls of Southeast Asia have become major meeting places for young homosexuals, both men and women, just as they are potent symbols of the ways in which mass consumerism is transforming certain social and economic relationships.
But equally the strength of family ties in even the richest countries of East Asia remains an argument against too reductionist an insistence on the ways in which affluence will change social relations. The weight of family obligations remains a more important fact for young homosexuals in countries such as Japan, Malaysia or the Philippines than for homosexuals in Western countries, who are far more likely to live openly with a partner of the same sex. Little wonder that the Taiwanese film The Wedding Banquet, in which a young gay man living in New York marries to please his Chinese parents, is so popular among Asian gay groups. (The same theme underlies the 1986 Mexican film Dona Herlinda and her Son, in which the mother can accept her son's homosexual relationship as long as it is never acknowledged.) Family pressures are a real burden on many young women and men in the West, but not, it would seem, as ubiquitous as in other parts of the world. Last year, in Morocco, I met several men who identified as gay--and felt they would need to emigrate to escape family pressures to marry.
This example highlights the fact that in some countries, especially in the Islamic world and in Communist Asia, homosexual cultural traditions are denied both in the name of modernity and in opposition to Westernisation: there is an irony in claiming that Western influences have brought homosexuality to countries such as Iran or China, an irony which becomes a tragedy for those who are victimised because of it.
The Economist is right in suggesting that there is a growing 'modern' homosexuality, which is producing lesbian bars and gay gyms in the wake of an expanding global capitalism. But these changes are more uneven and more related to cultural traditions than might seem at first apparent. As homosexual movements develop in non-Western countries they will, in turn, develop identities and lifestyles different to those from which they originally drew their inspiration.
Through the Gaze of AIDS
Among the unexpected consequences of the AIDS epidemic is the rapid growth of an international discourse around sexuality, heavily influenced by liberal Western assumptions. In the interests of preventing the spread of HIV, governments and international agencies have promoted the study of sexual behaviour, which has inevitably helped produce a greater emphasis on categorising and naming practices which often went unacknowledged. In a very Foucauldian way, the imperatives of AIDS education have helped create 'men who have sex with men', just as it is producing 'commercial sex workers' and 'people with HIV/AIDS'.
Equally, the imperatives of AIDS have pushed embryonic gay communities in a number of non-Western countries to create organisations, usually along Western lines, to help prevent HIV transmission among homosexual men. In many parts of the world you can now find 'gay' organisations which use Australian, American, German literature and posters as part of AIDS education campaigns, and, in so doing, help spread a very Western notion of how to be homosexual. Thus the Library Foundation in Manila, which runs workshops for young gay men, provides participants with a folder of reading materials, largely drawn from American sources, and the Dutch government now has a stated policy of funding such organisations in recipient countries, which has provoked anger from several African governments.
I have written at length elsewhere of 'the AIDS industry', which badly needs its David Lodge or Malcolm Bradbury to do justice to the self-promotion and career building which the epidemic has unfolded. But even allowing for the most cynical interpretation, there is little doubt that the creation of an international apparatus to respond to the epidemic has enabled a growing number of young men across the world to develop a shared perception of themselves as part of an international gay world. I write 'young men' deliberately, because the emphasis on AIDS has clearly been far less favourable to lesbian mobilisation, despite attempts at co-sexuality in groups such as the International Lesbian and Gay Association (ILGA) and the International Gay and Lesbian Human Rights Commission (IGLHRC).
This argument, partly through its universalizing language of 'globalisation', comes down on the side of what I have elsewhere termed the 'political economy' as against the 'anthropological' explanation of changing sexual cultures. There is another sort of explanation, namely one that places far greater stress on local and cultural conditions, arguing as Peter Jackson has put it for Thailand that: "The mere existence of the word 'gay' in the contemporary Thai language does not indicate that a global gay identity or a transnational homogenization of human sexuality is a necessary outcome of the impact of yet another universalizing world culture...Western notions of homosexuality and gay identity are also being accommodated within the Thai cultural framework, in the process becoming as much Thai as Western, if not more so." Peter and I have argued good naturedly about this for the past few years; the difference between us is clearly one of degree.
The New Fashionability of Queer Studies

There is a history to be written of the way in which 'queer studies' emerged in the American academy in the early 1990s, the bastard child of the gay and lesbian movement and postmodern literary theory, which, like other unwed mothers, has been very loathe to acknowledge the father.
Twenty years ago there was already a course in 'homophile studies' at the University of Nebraska, encompassing theology, law, psychology, anthropology, sociology and literature. The development of the gay/lesbian movement during the 1970s involved numerous scholars and academics (not necessarily the same), and by the early 1980s there were several large international gay and lesbian studies conferences in Canada, the United States and the Netherlands. In Australia there was some discussion among academics of developing such studies, and short-lived attempts to promote them in both Sydney and Melbourne.
Much of the early developments were in history, and in Britain, the Netherlands and the United States historians such as Jeffrey Weeks, Jonathan Katz, Lillian Faderman, Blanche Cook and Gert Hekma began the work of excavating the history of how homosexuality had been variously constructed, understood and punished. In several cities, gay and lesbian history study groups were established (their impact is seen in works such as Kennedy and Davis's history of Buffalo lesbians and Alan Berube's account of the impact of World War II on the formation of gay/lesbian communities.) In Australia, a number of feminist historians, such as Jill Matthews and Judith Allen, recognised the need to include lesbians within women's history, while a group in Sydney, including Garry Wotherspoon, pioneered Australian gay history. (Wotherspoon's account of gay Sydney, City of the Plain, was the first English language comprehensive gay urban history.)
Like related works in sociology and political science these works were firmly grounded in the movement, and the first generation of gay/lesbian scholars were also activists. This tradition was carried on through the AIDS era by people such as Simon Watney and Cindy Patton (and in Australia by the close links established between researchers at Macquarie University and the AIDS Council of New South Wales ), but perhaps inevitably a new sort of academic enterprise began to emerge with the rapid impact of postmodernism and its criticisms of both identity--and ideologically based politics.
A number of people in the aesthetic disciplines, of whom the most significant was probably Eve Sedgwick at Duke, began to link discussion of homosexuality to other contemporary concerns: representation, authenticity, positionality, the body etc. This move had the advantage of de-ghettoising gay/lesbian studies, so that homosexual themes and questions began to be discussed in larger contexts. However, new queer scholarship tended to totally ignore the work of movement-connected scholars, and to legitimise the new 'queer' scholarship by frequent invocation of postmodern gurus. Odd, of course, that an intellectual fashion which assailed the idea of 'master narratives' was so ready to erect its own intellectual idols, which reached its apotheosis in the use -- without any apparent irony -- by David Halperin of the title Saint Foucault for his most recent book.
As a consequence much of what has become known as 'queer theory' appears remarkably unaware of the history and writings of gay liberation, which is sometimes depicted as essentialist, despite a body of gay liberation work which explicitly drew on Freudian notions of polymorphous perversity. By 1995, I could read an honours thesis which spoke as if such notions had never occurred to anyone in the gay movement and were the discovery of French intellectuals writing ten years after the early debates in the sexual liberation movements. Even as carefully produced a book as the massive Lesbian & Gay Studies Reader (Routledge 1993, edited by Henry Abelove, Michele Barale and David Halperin) managed to find no room in its 666 pages for a discussion of the gay/lesbian movement nor of politics understood in the mainstream sense of institutions, elections, organisations and lobbying.
'Queer theory' shares with much of contemporary postmodernism an emphasis on representation as an aesthetic rather than a political problem, a desire to deconstruct all fixed points in the interests of 'destabalising' and 'decentering' our preconceptions. Given the arcane language within which much such theory is written--one might compliment Eve Sedgwick for her intelligence, but hardly for her style--this theory is almost totally ignored by the vast majority of people whose lives it purports to describe.
Indeed, there is a basic confusion around 'queer', which is sometimes used to describe a particular way of being homosexual, perhaps expanded to include bisexual desires and unorthodox gender behaviour, and sometimes meant to represent the whole gamut of opposition to the sex/gender order, so that lesbian prostitutes and heterosexual, suburban sado-masochists are equally 'queer'. In practice, almost everyone who has adopted the label for themselves is likely to be in practice part of the lesbian/gay world, however much they may rail against it. The 'radical chic' of those heterosexuals who declare themselves 'queer' reminds me of the famous late Frederick May, professor of Italian at Sydney University, who once described himself as "a male lesbian".
I would argue that 'queer' is an enormously useful term for aesthetic criticism; a film like Orlando or The Crying Game can be described as 'queer', meaning precisely that they unsettle assumptions and preconceptions about sexuality and gender and their inter-relationship. I am less convinced that the term provides us with a useful political strategy or even a way of understanding power relations. Just as political economy needs a better appreciation of the stubbornness of cultural difference, so does queer theory require some basic knowledge of political institutions and an appreciation of the ways in which economic and cultural globalisation is creating a newly universal sense of homosexuality as the basis for identity and lifestyle , not merely for behaviour.

ΤΡΑΝΣΦΥΛΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ (ΛΕΣΒΟ)ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Genitalismo cromosomatico: guante de box argumental del feminismo transfóbico
Por Hazel Gloria Davenporth

.
Cada año se ha visto como una pesadilla recurrente para grupos de feministas y lesbianas radicales, la lucha de mujeres transexuales, lesbianas y feministas, por participar en espacios como el Encuentro Feminista Latinoamericano y del Caribe, lo que consideran como una "invasión", sin analizar la repetición de esquemas segregacionistas que llevaron precisamente a las mujeres a crear el concepto del feminismo.

Recientemente, circuló por Internet en México, un escrito acreditado a la feminista lesbiana Yan Maria Yaoyólotl en el que se opone directamente a la participación de mujeres transexuales en actos feministas, con el argumento de "La entrada de cualquier sector social que no sean las mujeres a los encuentros feministas constituye una violación a la autonomía del movimiento."

La opinión de la activista, en caso de que ella hubiera escrito la carta, se basa en una serie de consideraciones que van desde la lucha contra el neoliberalismo económico y la inclusión de la cultura "gay" como un elemento de control capitalista y consumista de derecha sobre la experiencia homosexual, hasta un llamado para considerar a la experiencia transexual de una manera muy particular

"Es urgente que las mujeres en general, las mujeres feministas y las mujeres lesbianas-feministas retomemos la dirección política de nuestro movimiento e impidamos la penetración de fuerzas ajenas que, si bien algunas de ellas son muy respetables, constituyen una invasión de la ideología neo-patriarcal = misoginia, heterosexista y homosexista."

Así, llega a inclinarse por la eliminación de cualquier análisis sobre la problemática particular de las mujeres transexuales en los espacios faministas:

"No podemos permitir que ahora se nos desvíe con asuntos que no competen ni son prioritarios para las mujeres como los mejores hospitales de Houston, Texas para cirugías sexuales o los mejores laboratorios de hormonas para cambiar de sexo.

Las y los transexuales deben organizarse en sus propias agrupaciones y las feministas tenemos la obligación política de apoyarles, pero su incorporación constituye una violación al principio inalienable de la autonomía de cualquier sector social organizado."

En el largo documento, la activista, que se refiere a las mujeres transexuales como "Los Trans" sostiene como base la premisa "inadmisible que quieran penetrar a los espacios autónomos que el movimiento feminista ha construido para las mujeres."La pregunta, para entender a esta activista y a otras a las que representa en sus posturas de rechazo a las mujeres trans, recae directamente en el concepto de mujer ¿Qué es una mujer?.

La Real Academia de la Lengua Española indica:

Ser mujer. fr. Haber llegado una moza a estado de menstruar

De cualquier forma, esta definición biogenitalista ha sido siempre el rechazo del movimiento feminista, desde las feministas radicales, hasta las integrantes del "Feminismo por la Diferencia" que se inclinan por una cultura de lo femenino, rechazan esta visión genitalista para definir a una mujer.

Esta posición de una ideología segregacionista basada en un vaginismo, en un uterismo genético, no sintoniza con la postura de Simone de Beauvoir cuando afirma que "la mujer no nace, se hace".

Desde algunas ópticas de la transexualidad, hay una gran diferencia entre la mujer, vista como una construcción humana sociocultural, y la hembra, consecuencia de una combinación de cromosomas XX que darán como resultado una presencia definida de estructuras genitales.

He ahí la diferencia entre la mujer y la hembra, entre lo femenino y lo hémbrico, entre la esencia y la genitalidad.

Entonces, el nuevo debate del feminismo ante la mujer transexual se reduce a encontrar la respuesta para la pregunta ¿a quien hacer caso? ¿A Simone de Beauvoir o a la última edición del diccionario de patitolandia?

MILLET Y LA VOLUNTAD DIVINA EN LA FEMINISTA CROMOSOMATICA

Curiosamente, una de las mentes mas brillantes de la corriente del feminismo radical, Kate Millet, analizó la forma de opresión política de un sector por otro, desde la perspectiva de las ventajas o derechos de nacimiento.

En su obra " Sexual Politics", de 1969 Millet apunta: "...En América, los acontecimientos recientes nos han forzado a reconocer por fin que la relación entre las razas es verdaderamente un acto político que implica el control general de una colectividad, definido por el nacimiento, sobre otra entidad, también definido por el nacimiento. "¿Qué mas definición por nacimiento que la genitalidad?

Millet continúa "Los grupos que gobiernan por "derecho de nacimiento" desaparecen rápidamente, mas queda un esquema antiguo y universal parala dominación de un grupo de nacimiento por otro - el esquema que prevalece en el área del sexo... El grupo subordinado tiene una reparación inadecuada por instituciones políticas existentes, y se disuade con lo cual de organizar en la lucha y la oposición políticas convencionales".

Mas allá de la posesión de una vagina cromosomática, la inclusión de mujeres transexuales en espacios lésbicos y feministas obedece a una necesidad de reconocimiento de derechos obtenidos por el "ser mujer", que representa el resultado de una lucha de la propia persona, ante el "ser hembra", conclusión de una suerte de casualidades genéticas.

Aquí la clave es la voluntad, nadie puede elegir su genitalidad, pero si su destino, por eso hay tanta distancia entre la visión de Simona de Beauvoir de la del diccionario Larousse.

OTRAS VISIONES FUERA DEL CUERPO

En una posición a resaltar, Line Bareiro, autodefinida como "feminista, diagnosticada como mujer al nacer" apunta; "Llevamos ya algunos años trabajando contra todo fundamentalismo y bien sabemos que éstos, esencializan a las personas según los grupos a los que pertenecen, que no aceptan la diversidad, ni las identidades cambiantes y que todo eso se constituye en causa de pérdida de derechos de las mujeres. No podemos resignarnos a que persistan fundamentalismos y esencialismos en el - los feminismo-s".

Yan Maria Castro, llega a comparar a "los trans" con personas pedófilas, y a la transexualidad con fenómenos delictivos como la trata de blancas, e incluso con violencia sexual extrema como el cine snuff que muestra supuestos asesinatos y mutilaciones, todo esto, según ella, como parte de la denominada "diversidad sexual"

"Precisamente, un tema urgente de discusión durante el encuentro es la brutal consecuencia que ha traído la ideología política de la Diversidad Sexual amparando a las "sexualidades opresivas": la paidofilia, la trata de blancas, la prostitución infantil, la total cosificación de las mujeres; la violación sexual, el incesto, el bombardeo pornográfico, el cine snuff y gore, la despiadada exacerbación sexual, el falocentrismo, entre otras."

Todo esto parece ser una torre de babel conceptual en la que se mezclan en una misma construcción las parafilias con las perversiones sexuales, con las acciones delictivas, con los asesinatos y con los movimientos opresores de género, todo ello, según la activista, bajo el nombre de "Diversidad Sexual".

Pero mas allá de una vivisección del escrito acreditado a la feminista, cabe solo señalar que es una muestra de la forma de pensar de un grupo radical que pretende disminuir y desaparecer a otro grupo solo por no poseer las mismas condiciones de nacimiento, aquí se adapta perfectamente al texto de Kate Millet mencionado anteriormente.

El debate sobre el reconocimiento de las mujeres transexuales por los círculos feministas rebasa con mucho las ideas de algunas feministas personalmente radicales, como lo demuestran los señalamientos de las organizaciones colombianas - Grupo de Mamás Lesbianas, Mujeres al Borde, Transer (Red de apoyo a transgeneristas), Mesa Joven LGBT, Lesbianas en Bogotá, Degeneres e, Mujeres integrantes del sector LGBT Bogotá, Planeta Paz, Corporación Triángulo Negro y Colombia Diversa.

En un comunicado conjunto, indicaron:

“---Consideramos que los discursos de inclusión no pueden tener sesgos, es contradictorio intentar producir transformaciones si seguimos posicionadas desde un discurso que legitima la exclusión y la discriminación. ---Consideramos que la definición de mujer no puede depender de un condicionamiento biológico. Las mujeres nos construimos a partir de circunstancias culturales y sociales y ni siquiera entre las que fuimos definidas biológicamente como mujeres al nacer tenemos las mismas comprensiones y los mismos compromisos con las causas y los derechos de las mujeres.”

”Expresamos que las mujeres trans e intersex han hecho un proceso de asunción de identidad mucho más fuerte que el que hemos hecho las mujeres biológicamente definidas como tales y manifestamos un profundo respeto por esta lucha.Por lo anteriormente expuesto apoyamos plenamente la inclusión de las mujeres trans e intersex en todos los espacios de las mujeres, no sólo en los feministas.”

UNA MIRADA DE MUJER (TRANSEXUAL)

Soy una mujer feminista y autotransexualizada por voluntad, si soy o no transgenitalizada no importa, soy feminista y no considero que mi entidad de mujer dependa de unos cuantos gramos de piel colocadas sin mi voluntad en alguna parte de mi geografía humana por el azar o el capricho de unos cromosomas que no son de color rosa ni azul.

Por lo tanto, me considero una mujer agredida al ser invisibilizada al igual que las mujeres británicas a las que se les negó la participación política y el voto, y a las francesas que fueron percibidas dentro de la "Carta de los Derechos de la Ciudadana" que leyó Olimpia de Gauges durante la revolución francesa.

¿Tenemos acaso las mujeres transexuales que convertirnos en nuevas Sufragistas de nuestra propia "mujeridad" ante un grupo hembrista que pretende, con su utilizar su rechazo como la hoja de la guillotina con la que los hombres franceses eliminaron la pensante cabeza de Olimpia de Gauges?

En un país en el que ser mujer es reducir un escalón social, y desear ser mujer es visto por el gobierno como una manifestación caprichosa de una persona homosexual y fetichista que no tiene derecho a su propia identidad oficial ni ciudadanía, pero que si debe pagarle impuestos al gobierno, la posición de estas feministas tiene un ligero parecido al de un “club de Toby” versión charra, en el que el letrero de “No se admiten mujeres” está escrito a habladas.

Aún así, seguimos existiendo mujeres por voluntad, pese a todos ellos, y así será.

Puedo sonreír, creo en Simone, la recuerdo todos los días de mi vida.

ΤΟ 10ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΚΑΙ GAY ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ

.
Οι 35 μεγάλου μήκους ταινίες που θα προβληθούν στο διαγωνιστικό τμήμα και τα αφιερώματα του φετινού 10ου διεθνούς φεστιβάλ λεσβιακού και gay κινηματογράφου της Μαδρίτης:

.
Adam & Steve

Ambientada en la Nueva York “Post 11-S” sigue la trayectoria romántica de dos chicos intentando que el amor funcione a toda costa. Después de un desastroso encuentro de una sola noche en los 80’s, Adam y Steve no se reconocen cuando se reencuentran 15 años después. Con la ayuda de sus amigos, terminan enamorándose, para darse cuenta, luego de un año de pareja, de la terrible noche de su primer encuentro ¿Podrán incorporar esto a la relación? De los productores de Latter Days, una comedia que reflexiona sobre las relaciones de pareja en los varones de treintaypico.
A family affair

Mejor Largometraje 2002. Tras una ruptura, Rachel huye de Nueva York a casa de su madre, la autoproclamada madre por excelencia de todo el universo gay, Leah. Su mayor deseo es ver a su hija asentada con una buena chica. Tras varios intentos frustrados, Rachell se deja emparejar con Christine, lo que contra todo pronóstico parece funcionar. Pero la familia teme la aparición de la ex de Rachell y de los miedos al compromiso.
After

Ambientada en 1983, justo después del inicio de la guerra del Líbano. Jonatan, es un soldado con perfil solitario que se descubre atraído hacia su comandante mientras están en la práctica militar. Le dan a su unidad una tarde libre en Jerusalén antes de ir hacia la frontera del norte con el Líbano. En esa tarde Jonatan descubre otra Jerusalén, en esa misma tarde se descubren otros intereses. “After” es el primer film que trata el tema de la homosexualidad en el ejército Israelí
Butterfly

Como una mariposa emergiendo de su crisálida, Flavia se encuentra a si misma en un redespertar de su pasión lésbica, luego de un ocasional encuentro con una cantante y escritora. Un nuevo y desgarrador filme del ganador de varios premios Yan Yan Mak, Butterfly alterna entre el pasado y el presente, superponiendo a una mujer enamorada a una rebelde activista de derechos humanos en 1989 a la lucha de una madre y esposa. Una película con una fotografía delicada y sorprendente.
Catarsis

Luisa no tiene más que siete días para escribir un poema para el prestigioso Concurso Rimbaud, siete días en los que luchará a muerte contra sus demonios personales y literarios. El suyo será un viaje al final de todas las noches, un auténtico descenso a los infiernos que la conducirá a su Catarsis definitiva.
Chicken tikka masala

Es tiempo de celebraciones para la familia Chopra. No solo su único hijo Jimi está a punto de convertirse en doctor sino que además está prometido con Simran, una chica que ha venido de India elegida por su familia. Ella viene de una familia respetable de Gujarati, es muy educada, hermosa y sobre todo la única hija de un muy buen amigo de la familia Chopra. Ella es perfecta en todos los sentidos, excepto que no es Jack, el verdadero amor de Jimi.
Chutney popcorn

Mejor Largometraje 2001. Apenas casarse, Sarita descubre que no puede tener hijos, y por primera vez en sus vidas Reena puede hacer algo que su perfecta hermana no puede: quedar embarazada. Obsesionada con ayudar a su hermana y ganarse la aprobación de su madre, Reena decide que ella tendrá el bebé para hacer felices a Sarita y Mitch, su cuñado. Ahora deberá convencer a su compañera para que la apoye con la idea. Una comedia provocativa que habla sobre la familia moderna.
Daniela

Daniela, una chica extraña y solitaria; David , un joven que aún está saliendo del cascarón; y Raquel, una transexual que luchas por una operación de reasignación de sexo: comparten penas y alegrías. Daniela y David sueñan con encontrar el hombre de su vida y Raquel no quiere complicaciones sentimentales pero el amor, irónicamente parece huir de Daniela y David y perseguir a Raquel. Tras intensas semanas de enredos los tres amigos aprenderán una importante lección.
Ethan Mao

Echado de su casa por ser gay, Ethan Mao se prostituye en las calles teniendo sexo con hombres mayores. Junto con Reggie, su camello y compañero de juergas, regresa a su casa para robar pensando que su familia estaría fuera y termina transformando a sus padres en rehenes en un loco día de Acción de Gracias. A medida que la tensión entre Ethan y su familia crece, sus demonios internos y secretos más ocultos terminan saliendo a la luz.
FAQs

Después de vivir en las duras calles de Los Ángeles por un tiempo, Spenser cree que todos los que abusan de los homosexuales deben encontrar su destino. En este caso, Destino es negra, mide un metro ochenta más tacones, pistola en el liguero, y drag queen con un una fuerte personalidad y una gran debilidad por los jóvenes gays vagabundos.
Fingersmith

Nuevamente en exclusiva en el LesGaiCineMad. Después del gran éxito de "Tipping the velvet" Sarah Waters vuelve a retratar la relación entre dos chicas durante la Inglaterra victoriana. Sue es una joven huérfana entrenada como carterista y Maud, una chica adinerada a la espera de una cuantiosa herencia. Un hombre las engañará para su propio beneficio. A pesar de que ellas están enfrentadas por un interés común no pueden evitar sentirse atraídas.
Floored by loveClara y Janet viven en Vancouver y llevan cinco años juntas. Son felices hasta que se enteran por radio que se ha aprobado el matrimonio homosexual en Canadá: Janet quiere casarse inmediatamente, pero Cara aún no ha salido del armario aún con sus padres, una tradicional familia china, que aún espera que encuentre al hombre de su vida.La primera película lésbica que habla sobre el matrimonio y sus implicaciones en una pareja moderna.
Fucking different

Siete cineastas lesbianas en Berlín fueron invitadas a hacer cada una un cortometraje sobre cómo se imaginan ellas el amor y el sexo gay masculino; y la contraparte, siete cineastas gay fueron invitados a hacer cortometrajes sobre la sexualidad y el deseo lésbico.Los cineastas no tuvieron limitaciones de género, ya fuera animación, documental o narrativo. El formato también era libre, desde experimental a convencional. Los únicos límites eran el tiempo (de 3 a 7 minutos) y el formato de video (un producto final en MiniDV).El resultado es una colección de películas muy diversas, que por sobre todo ilustran, desafían y desarman estereotipos, los cuales - en un grado preocupante - continúan firmemente anclados en nuestras mentes, a pesar de la aparente unión de gays y lesbianas durante década pasada. Se espera que la gran diversidad de estos films amplíe la visión sobre la concepción de roles y patrones específicos de los géneros.
Garçon Stupide

Loic es un chico extraño: vive en la casa de su major amiga, ahorra todo lo que puede aunque eso le suponga comer poco, trabaja de día en una fábrica de chocolate y queda por la noche con desconocidos con quienes contacta por el chat. Todo cambia cuando conoce a dos personas: un extraño hombre que no quiere tener sexo con él y a una estrella del fútbol local con quien se obsesiona. Una extraña y fascinante película del suizo Lionel Braier que no escatima en escenas de alto voltaje y realismo, ya que es a través del sexo como Loic descubre y se conecta con el mundo que lo rodea.
Grande ecole

Paul prefiere vivir con sus compañeros de piso a mudarse con su novia, Agnes. Tan pronto conoce a un nuevo compañero, Louis-Arnault, el comportamiento de Paul cambia, y se siente atraído por Louis sin darse cuenta de ello. Agnes, por su parte, terriblemente celosa, le ofrece a Paul un trato: el que se ligue a Louis primero gana. Si ella lo consigue, Paul dejará de explorar sus deseos homosexuales, si él lo hace ella se irá. Mientras tanto Paul conocerá a Mecir, un joven obrero árabe que le mostrará la realidad de la vida.
Hable con ella

El telón de rosas color salmón y grandes flecos dorados que cubre el escenario, se abre para ver un espectáculo de Pina Bausch, Café Müller. Entre los espectadores, dos hombres están sentados juntos por casualidad, no se conocen. Son Benigno (un joven enfermero) y Marco (un escritor de cuarenta y pocos años). En el escenario, completamente lleno de sillas y mesas de madera, dos mujeres con los ojos cerrados y los brazos extendidos se mueven al compás de "The Fairy Queen" de Henry Purcell. La pieza provoca tal emoción que Marco rompe a llorar. Benigno puede ver el brillo de las lágrimas de su casual compañero, en la oscuridad del patio de butacas. Le gustaría decirle que a él también le emociona el espectáculo, pero no se atreve.Meses más tarde, los dos hombres vuelven a encontrarse en la Clínica "El Bosque", una clínica privada donde Benigno trabaja. Lydia, la novia de Marco, torera de profesión, ha sufrido una cogida y está en coma. Benigno justamente se ocupa del cuidado de otra mujer en coma, Alicia, una joven estudiante de ballet.Cuando Marco pasa junto a la puerta de la habitación de Alicia, Benigno no duda en abordarlo... Es el inicio de una intensa amistad... tan lineal como una montaña rusa.Durante el tiempo suspendido entre las paredes de la clínica, la vida de los cuatro personajes fluye en todas las direcciones, pasado, presente y futuro, arrastrando a los cuatro a un destino insospechado.
Hustler white

A través de una comedia romántica, descubrimos un mundo muy particular, el de un cierto tipo de prostitución masculina que habita en el Boulevar Santa Mónica en Los Angeles. Todo ello reflejado a través de la muy particular mirada de su director y nuevamente intérprete Bruce Labruce, una mezcla del Morrisey más “trash” con el acompañamiento realista desagradable de Fassbinder, una pizcac ketchup gore, unas gotitas escatológicas a lo Passolini; y la guindilla el regusto empalagosamente dulce y cursi de una de nuestras series favoritas, “La casa de la pradera”.Con el ex de Madonna y actual cara de Sisley, Tony Ward. Un clásico del LesGaiCineMad.
La ley del deseo

Pablo y Tina son hermanos. Pablo escribe y dirige películas. Tina es actriz y hace 20 años se cambió de sexo. Pablo conoce a Antonio, un chico andaluz, absorbente y contradictorio que acaba por convertirse en un amante posesivo y amenazador. La historia de amor de Antonio Banderas y Eusebio Poncela y una Carmen Maura gritando aquél mítico "¡RIÉGUEME!" frente a la manguera del atónito barrendero, marcaron un hito en la historia del cine español difícilmente igualable.
La mala educación

Dos niños, Ignacio y Enrique, conocen el amor, el cine y el miedo en un colegio religioso a principio de los años 60. El Padre Manolo, director del colegio y su profesor de literatura es testigo y parte de estos descubrimientos.Los tres personajes vuelven a encontrarse dos veces más, a final de los años 70 y en el 80. El reencuentro marcará la vida y la muerte de alguno de ellos.
Las cosas del querer

Sesión interactiva. Ven a cantar con nosotros las canciones de este querido clásico del cine español. Entona (y desentona) “Chewing gum”, “La bien pagá”, “Te lo juro yo” y muchas más. Presenta esta divertida sesión de madrugada la única, la incomparable: La Prohibida. Sesión a beneficio de los proyectos culturales de la Fundación Triángulo
Latter days

Mejor Largometraje 2004. Christian, un joven camarero del West Hollywood que vive la vida al día, se apuesta con sus compañeros de trabajo a que será capaz de ligarse a uno de sus nuevos vecinos. Lo que Christian no sabe es que no tardará en enamorarse de uno de ellos, Aaron, y lo que tampoco sabe, es que Aaron es mormón, lo cual hace que la relación entre ellos sea muy difícil.
Mil nubes de paz cercan el cielo

Durante siete días, Gerardo, un adolescente homosexual, deambula por la ciudad de México. Trata de encontrar a alguien que sea capaz de develarle el secreto que se esconde en las líneas de una carta de despedida dejada por Bruno, un amante efímero al que ama, apenas dos días después de haberlo conocido. En su recorrido se enfrenta con personas que, habiendo olvidado su necesidad de amar y de dar amor, son incapaces de ofrecerle la ternura que necesita para seguir viviendo.
Mysterious Skin

“En el verano en que tenía ocho años, cinco horas desaparecieron de mi vida. Cinco horas perdidas, desaparecidas sin rastro alguno...” Estas son las palabras de Brian Lackey, un chico de 18 años con una vida plagada de problemas. Cree que fue abducido por unos extraterrestres. Por otra parte, ese mismo año, Neil, un hermoso muchacho, lleno de desparpajo, se enamora de su entrenador de baseball desde la más tierna infancia. Ahora, diez años más tarde Neil es un chapero despreocupado por el peligroso sendero que está tomando su vida. Neil parte a Nueva York en busca del amor, y sin quererlo ayudará a Brian a esclarecer los puntos oscuros de su pasado. La nueva película de Gregg Araki basada en la aclamada novela de Scott Heim en exclusiva en el LesGaiCineMad.
No skin off my ass

Un peluquero punk se enamora de un skinhead. Un argumento así solo podría pertenecer al primer largometraje del “enfant terrible” del nuevo “queer cinema”, el canadiense Bruce Labruce. Una película que ha cosechado adeptos en todo el mundo, y es considerada de culto en muchos ambientes. Filmada en Super 8 y en blanco y negro, con toda la frescura de la que Labruce es capaz.
Paragraph 175

Mejor Largometraje 2000. En los años 20, Berlín se había convertido en un paraíso homosexual, donde gais y lesbianas vivían relativamente al descubierto dentro de una subcultura de artistas e intelectuales. Con la llegada al poder de los Nazis, todo cambió. Entre 1933 y 1945 100.000 hombres fueron arrestados por ser homosexuales bajo el artículo 175 bajo el cargo de sodomía según el Código Penal alemán de 1871. Narrada por Rupert Everett.
Santa Miguel de Molina

Ángel, tras perderlo todo, regresa a casa de su madre. En ese viaje al pasado se reencontrará con Carmela, su amiga de la infancia, se enfrentará a los recuerdos de su recién fallecido padre, un violento ex-ministro franquista empeñado en crear una cárcel llamada familia, y descubrirá que, aunque acaban de aprobar el matrimonio homosexual en España, la iglesia católica sigue encontrando nuevas maneras de estigmatizar la homosexualidad y a las mujeres a través de sus instituciones patriarcales. Una ácida crítica a la hipocresía de la Iglesia, de la familia tradicional y de cierta élite burgaysa devenida auténtica mafia rosa.
Sévigné

La vida de Júlia Berkowitz, una prestigiosa directora teatral, toma un giro inesperado cuando decide poner en escena una obra sobre Madame de Sévigné. Júlia deberá elegir entre su esposo —un respetado e influyente crítico teatral—, su amante— el atractivo programador del Teatro Público— y la imprevisible autora de la obra sobre Madame de Sévigné.
Skin flickLa primera película radicalmente explícita de Bruce Labruce, fue financiada por una productora alemana especializada en porno. La historia gira alrededor de un grupo neonazi (vuelven los skin-heads a su filmografía) que aterroriza a una pareja interracial. La película sigue las vicisitudes de esta banda y su búsqueda de sexo, ancianas indefensas y desmadre total.
Super 8 1/2

Este pseudo documental muestra los bastidores del rodaje de una película porno. Bruce LaBruce, protagonista de la historia, es un actor y director de cine gai, cuya carrera necesita un giro. Como último recurso se somete a trabajar para una bollera sádica y mercenaria, que se aprovechará de él todo lo que pueda.
Tacones lejanos

Becky del Páramo es una famosa cantante pop de finales de los años setenta, con dos matrimonios en su haber y algunos amantes más. De su primer matrimonio tiene una hija (Rebeca) a la cual abandona con el padre para dedicarse de lleno a su carrera fuera de España. El explosivo reencuentro se da 15 años después, donde ya ninguna de las dos es la misma. Con las geniales interpretaciones de Marisa Paredes, Victoria Abril y Miguel Bosé.
The event

Premio del Público Mejor Largometraje LesGaiCineMad 2003. Una comedia dramática sobre las relaciones humanas bajo a forma de una intriga policíaca por desentrañar, “The event” se centra en una seire de muertes inexplicables ocurridas en la comunidad gai del muy de moda distrito neoyorkino de Chelsea. Nick es una abogada de oficio investigando el caso más reciente, un aparente suicidio; y sus entrevistas e interrogatorios con amigos y familiares del fallecido revelan verdades sorprendentes sobre la vida y la muerte de éste, en un film tierno, divertido y triste que le valió a la ganadora de un Oscar, Olympia Dukakis el premio a la mejor actriz en el Festival de L.A. en 2003.
The raspberry reich

Favorita del público en 2004. La historia, situada en Berlín, se centra en un grupo de terroristas, cuya misión es la revolución gay. La lucha armada empieza con el secuestro de Patrick, hijo de uno de los banqueros más ricos de Alemania. Uno de los terroristas, Clyde, termina por apasionarse del rehén poniendo en peligro los planos de Gudrun, la única mujer y líder del grupo.
Todo sobre mi madre

Un refrán griego dice que sólo las mujeres que han lavado sus ojos con lágrimas pueden ver con claridad. El refrán no se cumple con Manuela. La noche que un coche atropelló a su hijo Esteban, Manuela lloró hasta quedar totalmente seca. Y lejos de ver con claridad, el presente y el futuro se confunden en la misma oscuridad.Esa misma noche, mientras espera en el hospital, lee las últimas líneas que su hijo ha escrito en un block de notas del que nunca se separa. "Esta mañana busqué en la habitación de mi madre hasta encontrar un fajo de fotos. A toda les faltaba la mitad. Mi padre, supongo. Tengo la impresión de que a mi vida le falta ese mismo trozo. Quiero conocerle, no me importa quién sea, ni cómo se haya portado con mamá. Nadie puede quitarme ese derecho..."Ya que nunca le dijo quién era "Tu padre murió mucho antes de que tú nacieras" fue lo máximo que Manuela llegó a decirle. En memoria de su hijo, Manuela abandona Madrid y va a Barcelona a buscar al padre. Quiere decirle que las últimas palabras que su hijo escribió iban dirigidas a él, aunque no le conociera. Pero antes debe decirle al Padre, que cuando ella le abandonó hace 18 años iba embarazada, y que tuvieron un hijo , y que ese hijo acaba de morir. También le dirá que le puso de nombre Esteban, como él, su padre biológico antes de que se hiciera llamar Lola. Lola, la Pionera. Manuela va a Barcelona en busca de Lola, el padre de su hijo. La búsqueda de un hombre con ese nombre no puede resultar sencilla. Y en efecto no lo es.
When I’m 64

La historia de una amistad entre dos hombres con historias pasadas muy diferentes que la vida acerca cuando están planificando ya su retiro. Un tema tabú en la sociedad gay de nuestros días: ¿Cómo será todo cuando tenga 64? Estreno en España auspiciado por la BBC.
Wild Side

Stephanie vuelve a casa a cuidar de su madre moribunda. Han pasado quince años desde que dejara la quietud y soledad del campo para ir a vivir a París, donde por fin dejó de ser Pierre y se encontró a si misma. También encontró a dos almas perdidas como ella, Jamel, un joven de origen magrebí que se prostituye en baños públicos y Mikhail, un inmigrante ruso recién llegado que malvive trabajando en un restaurante. A pesar de las diferencias, hay un profundo amor entre los tres. Delicada y exquisita historia de amor a tres bandas que ha triunfado en la Berlinale 2003. Estructurada con continuos flash-backs, entendemos poco a poco quienes son estos personajes y cómo y por qué han llegado a sentir tanto amor el uno por el otro.

Η ΚΡΥΦΗ ΡΩΣΙΚΗ GAY ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Αφίσα της πρώτης σοβιετικής περιόδου

.

Out of the Blue: Russia's Hidden Gay Literature
By Mark Anthony Masterson

.
Out of the Blue is a welcome anthology. Its makes available in English, in many cases for the first time, writings that were produced in Russia during the last 180 or so years. It contains poetry, short stories, excerpts from longer prose works, personal letters, journal entries, a play and a lengthy selection of letters to the editors of two gay journals that began publication in the post-glasnost era.
There is also an introduction that places this collection in the context of Russian literature and history since its very beginnings in the 800s with the ascendancy of Kiev. If one wants to get a feel for what it has been like to be a gay man in this century in Russia, this would be an excellent book to consult. If one is looking for insight into the Russian lesbian experience, it is not to be found here. Out of the Blue (the title refers to the fact that the Russian word for "gay" is "blue") is arranged chronologically into four sections. They correspond to the customary division of Russian literary and artistic production into its various periods
This division is sensible because in Russia both literary activity and sexual expression have been very much dependent on the attitude of the government at any one time. Periods of relative freedom (the early part of this century and the 1990s) have shown freedom in both the spheres, and periods of repression (the 19th century and the 1920s to the late 1980s) have similarly been repressive of both sexuality and literary expression.
The first section looks at the Golden Age of Russian literature: the middle to late 19th century. There are excerpts from Tolstoy (He was not well disposed to homosexuality.), Gogol (There is evidence that he was a repressed homosexual.) and Pushkin, among others. Pushkin comes off quite well; he, most probably not homosexual, exhibited that most attractive trait in heterosexual men who are secure in their orientation: he was not threatened homosexuality in other men.
The second section covers the literary production during the time between the 1905 revolution and 1920. This period is often called the Silver Period of Russian literature. This period produced Russia's great gay novelist, Mikhail Kuzmin. He is best known for his novel, Wings, which is not excerpted in the collection. That is unfortunate. Still, there are two of his short stories and generous selection of poems.
The second of the two stories, "Virginal Victor: A Byzantine Tale," is an atmospheric gem that does justice both to its exotic medieval setting and to the vagaries of homoerotic desire. Also included in this section are four poems by Sergei Esenin, whose poems have the virtue of bridging the gap between high and low culture through their simplicity and clarity.
Since Esenin was something of a celebrity in his time (one of his wives was Isadora Duncan), his attraction to men has not been acknowledged in his official biographies until recently. Here are some lines from a poem he wrote to one of his lovers, Anatoly Mariegof:
There's crazy happiness in friendship

And the convulsion of wild passions-

The fire melts the body down

As if it were a stearine candle.

Oh my beloved! Give me your hands-

I'm not used to doing it any other way-

I want to wash them at this time of parting

With the yellow foam of my hair.

Ah, Tolya, Tolya, it is you, it is you,

For one more moment, one more time-

The circles of unmoving eyes

Have grown still again like milk. (156)
There is a great deal of physicality and passion here. It seems too that there is a reference to man to man lovemaking in the third stanza.
The third section, "Hidden from View under the Soviets: Underground and Ιmigrι Literature (1920-1980)", documents the repression that gay men endured during this period. An event of signal importance in this era was Stalin's criminalization of homosexuality in 1933 with article 121. Article 121, which was not repealed until 1993, made male homosexual contact punishable with a prison sentence and made all mention of homosexuality taboo for 70 years.
This meant that many gay men spent time in prison. Administration of this law was homophobic in the extreme. If, for example, a gay man were gang-raped in the army (all Soviet men served in the army at some point), it would often be the victim who went to prison. During this period in Russia, there was a poisonous conjunction between the model of homosexuality that designates only the passive partner as homosexual AND a very unforgiving institutionalized homophobia. The net effect of this conjunction was extremes of legal and sexual victimization.
The literature of course shows this. There are many stories of gang rape, betrayal and self- loathing. All too often, when lovers would break up during this period, one would let thuggish men, about town or in the army company, know that the other was homosexual and beatings, gang rape and perhaps even a prison sentence would follow. Relationships between men were rare and short-lived when they did manage to come into existence. Not surprisingly, there is very little gay literature produced within Russia during this period. Instead, we have diaries from within the country and literary production from the ιmigrι population. Anatoly Steiger (1907-1944), though he wrote the following poem in Paris, suggests how melancholy a time it must have been:
Where is he now, I wonder?

And what's his life like?

Don't let me sit by the door

Expecting a sudden knock: He will never come back.

Was it to hurt me, or himself? (Or maybe he was lucky.)(171)
The fourth and final section of Out of the Blue, "Gay Life Reborn in the New Russia," documents the birth of a modern gay culture. But it is a culture that is still finding its way. It has had barely any time to put distance between itself and the extreme oppression it was
under until very recently. This means, then, that many of the selections handle themes of betrayal and self-loathing.
The army and prison loom large. Rape and intimidation are common. In a selection of letters to the editor from two recently established gay journals, "Tema" and "1/10," there are a number of heartbreaking stories. But there are also some funny letters that show a Russia waking up to sex. Here is one example:
Please explain to me what is the name of the kind of homosexuality I practice-I really love to lick my wife's clitoris. Please respond. I am 50 years old. Nizhny Novgorod. (245)
Clearly we have evidence in this letter that homosexuality is the term that designates all perversion. While that is an index of how far the gay movement has to go in Russia, nevertheless it is a hopeful sign that verbalization is replacing what used to be complete silence.
The conclusion of another letter sounds a modern sex affirmative note. In this letter, a young man named Mystschi is rejecting another young man (a prostitute) who seems stuck in the older model of homosexual self-loathing and alienation from the body (the other man speaks first):
"In general I have done it...but I don't get any pleasure out of it." I sit down next to him, "And how often?" "10 or 15 times a day, but that's for money, and when men fuck me, I don't get a hard on."
"When you do, then come back." And with a clear conscience I set off for the passageway. From this encounter I've made the following remarkable conclusion: if you're being fucked and don't get a hard-on it means you're not gay. (237)

In summation, Out of the Blue is of great interest because it really suggests what the experience of gay men in Russia has been, and shows the reader the beginnings of the new gay culture.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕΞ ΣΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΑ ΑΤΟΜΑ

ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕΞ ΣΤΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΑ ΑΤΟΜΑ
(Αναδημοσίευση από το www.disabled.gr )
Μετάφραση: Πάνος Ζουρνατζίδης, Εργοθεραπευτής

.
ΑΓΑΠΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΔΕΧΕΣΑΙ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
Ναι, μπορείτε να έχετε σχέση με έναν ανάπηρο άντρα ή μια ανάπηρη γυναίκα. Υπάρχουν πολλοί ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες που θα ήθελαν να σας γνωρίσουν. Μην χάνετε λοιπόν την ευκαιρία, γιατί μπορεί και να ζήσετε την πιο έντονη ερωτική σχέση της ζωής σας. Αυτό το άρθρο αναφέρεται στην πιθανότητα να αγαπήσετε και να ευτυχήσετε πλάι σε κάποιο άτομο [γκέι ή λεσβία] με αναπηρία.Η αναπηρία και η σεξουαλικότητα αποτελούν ένα πολύ σημαντικό και αμφιλεγόμενο θέμα στο οποίο, όπως φαίνεται, πολύ λίγοι έχουν αναφερθεί, είτε σε γραπτό λόγο είτε σε δημόσιες ή ιδιωτικές συζητήσεις. Για την περίπτωση των γκέι ανάπηρων, ανδρών και γυναικών, επίσης δεν υπάρχει καμία αναφορά. Δεν έχω δει κανένα άρθρο σχετικό με το θέμα, εκτός από το περιοδικό ABLE TOGETHER. Ακόμα κι όταν μια εταιρία χρησιμοποίησε μια πολύ όμορφη ανάπηρη κοπέλα για μια διαφήμιση, παρουσιάζοντάς την με αισθησιακό τρόπο, η εταιρία δέχτηκε επικρίσεις ότι «εκμεταλλεύτηκε» τη γυναίκα. Μίλησα με τη συγκεκριμένη γυναίκα, που σπουδάζει οδοντιατρική σε γνωστή σχολή της Καλιφόρνια, η οποία δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί υπήρξε πρόβλημα με το πώς την παρουσίαζε η διαφήμιση. Η ίδια μού δήλωσε ότι δεν θεωρεί πως την εκμεταλλεύτηκαν, από τη στιγμή μάλιστα που γνώριζε, όταν έκανε τη δήλωση συμμετοχής, το πώς θα την παρουσίαζαν.
Το ζήτημα σε αυτή την ιστορία είναι να δείξουμε ότι η Αμερικανική κοινωνία, κι οι άλλες κοινωνίες γενικότερα, πιστεύουν πως η αναπηρία συνεπάγεται και μείωση της σεξουαλικότητας. Έτσι, η απεικόνιση με αισθησιακό τρόπο μιας γυναίκας σε αναπηρικό αμαξίδιο, παρασύρει αυτόματα τον κόσμο στην πεποίθηση ότι εκείνη έχει πέσει θύμα εκμετάλλευσης. Επίσης, ο κόσμος υποθέτει ότι επειδή ο άλλος είναι στο αναπηρικό καρότσι, ή έχει κάποια κινητική δυσκολία, δεν μπορεί να κανει σεξ και δεν μπορεί να έχει στύση. Αυτό αν και έχει μια δόση αλήθειας στην περίπτωση των ατόμων με παράλυση, εντούτοις, όλοι οι ανάπηροι δεν είναι παράλυτοι. Μπορώ να έχω στύση και να εκσπερματώνω, παρόλο που έχω γεννηθεί με εγκεφαλική παράλυση. Οι περισσότεροι από εμάς μπορούν να κάνουν έρωτα, όπως όλοι. Ακόμα κι εκείνοι που δεν νιώθουν τίποτα από τη μέση και κάτω, μπορούν να κάνουν έρωτα, αγκαλιάζοντας, φιλώντας, γλύφοντας, και αγγίζοντας διάφορα σημεία του άλλου. Οι περισσότεροι βέβαια δεν το γνωρίζουν αυτό. Όταν κάποιος είναι ανάπηρος, αυτόματα υποθέτουμε ότι δεν μπορεί να ικανοποιήσει σεξουαλικά ένα μη ανάπηρο άτομο. Όταν ο κόσμος δει έναν φυσιολογικό άτομο μαζί με ένα ανάπηρο, αμέσως υποθέτει ότι το μη ανάπηρο άτομο βρίσκεται μαζί του από λύπηση ή ότι έχει κάποια περίεργη διαστροφή. Αυτή η εντύπωση δημιουργείται από την αντίληψη ότι οι ανάπηροι πρέπει να συναναστρέφονται μόνο με ανάπηρους, όμοια με την αντίληψη πως οι Αφρο-αμερικανοί πρέπει να συναναστρέφονται αποκλειστικά με άλλους Αφρο-αμερικανούς. Πώς μπορεί ένα ανάπηρο άτομο να ικανοποιήσει ένα μη ανάπηρο; Πως κάνουν έρωτα; Είναι ένδειξη αγάπης ή οίκτου; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα άγνοιας που τα μικτά ζευγάρια {ανάπηρου /μη ανάπηρου} αντιμετωπίζουν σε καθημερινή βάση.
Τα μέσα ενημέρωσης ασκούν τεράστια επιρροή ενισχύοντας τη λανθασμένη αντίληψη ότι τα άτομα με αναπηρίες είναι α-σεξουαλικά. Η αντίληψη του Χόλιγουντ για την ομορφιά, φαίνεται καθαρά στις διαφημίσεις, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Δυνατά χέρια, μαυρισμένα κορμιά, όμορφα πόδια, ίσιες πλάτες. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε ένα ανάπηρο άτομο στην τηλεόραση που δεν ήταν κάποιος τρελός επιστήμονας που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο, ή κάποιος πικραμένος πρώην βετεράνος πολέμου, ή κάποια ιδιοφυΐα στους υπολογιστές; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε έστω ένα ίχνος σεξουαλικότητας από αυτά τα στερεότυπα του Χόλιγουντ; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε στην τηλεόραση κάποιο ανάπηρο άτομο, ή κάποιο ομοφυλόφιλο και ανάπηρο, άτομο να βγαίνει ραντεβού; Οι γκέι κι οι λεσβίες ανάπηροι, απλά δεν υπάρχουν. Επιπλέον, για τον γκέι κόσμο, είμαστε ασήμαντοι, αφού δεν διαθέτουμε τα γκέι στερεότυπα ομορφιάς.
Τα περιοδικά από την άλλη ενισχύουν την εσφαλμένη εντύπωση της μη σεξουαλικότητας των αναπήρων. Ρίξτε μια μάτια στους άντρες και τις γυναίκες στα εξώφυλλα, και θα καταλάβετε τί εννοώ. Καμιά αναφορά στα ανάπηρα άτομα, ή έστω κάποιο σχόλιο για τη σεξουαλικότητά τους. Το Playboy έκανε μια προσπάθεια να δείξει ότι μια ανάπηρη γυναίκα μπορεί να είναι ελκυστική, κάνοντας μια φωτογράφηση που όμως το μοντέλο είχε καλυμμένα τα πόδια του. Επίσης καμία φωτογραφία δεν έδειχνε το αναπηρικό καρότσι. Αντί το περιοδικό να δείξει την πραγματική της ομορφιά, την κάλυψε, υποδηλώνοντας βασικά ότι μια ανάπηρη γυναίκα είναι ελκυστική, όταν της καλύψουμε τα πόδια, ή κρύψουμε το καρότσι της.Το ανάπηρο άτομο αντιμετωπίζεται ως κάτι το ιδιαίτερο κι όχι ως ολοκληρωμένο άτομο που δεν διαφέρει από το μη ανάπηρο ταίρι του. Όταν κάποιος δει ένα ανάπηρο άτομο, υποσυνείδητα θυμάται το πόσο φθαρτός είναι και πόσο εύθραυστη είναι η ζωή μας. Κάποιοι άλλοι σκέφτονται πώς θα ήταν αν εκείνοι ήταν ανάπηροι, κι έτσι τους αποφεύγουν για να προστατευτούν από τις σκέψεις αυτές. Έτσι, και μόνο η ιδέα να τους αγγίξουν ή ακόμα και να τους πλησιάσουν, είναι απολύτως αδιανόητη.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολύς κόσμος να μην θέλει να εμπλακεί σε μια σχέση με ένα ανάπηρο άτομο. Υπάρχει ένας έμφυτος φόβος στην κοινωνία, και μια αδυναμία – από την οποία διακατέχονται ακόμα και μεγάλοι άνθρωποι - στο να έχουμε μια φυσική επαφή με τους άλλους. Ανεπιθύμητα συμπεράσματα και υποθέσεις για το ποιος είμαι πραγματικά και πώς είναι η ζωή μου, βασίζονται αποκλειστικά στην αναπηρία μου. Πολλοί άνθρωποι για παράδειγμα, υποθέτουν ότι όλα τα άτομα με εγκεφαλική παράλυση έχουν μειωμένη νοημοσύνη. Κάποιοι άλλοι αποφεύγουν να με αγγίξουν, θαρρείς κι έχω πανούκλα και θα τους κολλήσω. Άλλοι πάλι με βλέπουν περισσότερο ως μια περίπτωση για φιλανθρωπία, κι όχι ως οντότητα.
Συχνά, ο κόσμος αγνοεί ότι είμαι άνθρωπος, και με βλέπει ως ανάπηρο ή κοιτάζει μόνο το καρότσι μου. Κοιτάξτε με συνολικά σαν άτομο, που η αναπηρία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μου, κι όχι όλος μου ο εαυτός. Η ταυτότητά μου καθορίζεται από την ιστορία μου. Η ιστορία μου, λέει ότι είμαι ένα άτομο με εγκεφαλική παράλυση. Ζώντας με την εγκεφαλική παράλυση, σημαίνει ότι ζω μια ζωή που οι προσαρμογές, ο σχεδιασμός, η δημιουργικότητα, κι η έντονη σκέψη είναι πολύ σημαντικές. Σε πρακτικό επίπεδο, σημαίνει ότι προσέχω την αναπνοή μου, το φαγητό μου, την άρθρωσή μου λόγω του δυσαρθρικού μου λόγου [μιας κατάστασης που δυσκολεύει την ομιλία μου]. Ωστόσο, η δυσκολία στην ομιλία ή η καθήλωση στο αναπηρικό αμαξίδιο, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ικανότητα του ανθρώπου να δώσει και να δεχθεί αγάπη, σε μια ερωτική σχέση. Η έκφραση τής σεξουαλικότητας είναι ζωτικής σημασίας για την ευημερία όλων των ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων και των ατόμων με αναπηρία.
Η εγκεφαλική παράλυση είναι μονάχα ένα κομμάτι από αυτό που είμαι ως άτομο. Έχω ζήσει όλη μου τη ζωή ως «ανάπηρος» – το θεωρώ δεδομένο, και βλέπω τον εαυτό μου σαν ένα φυσιολογικό και ικανό άτομο, όπως όλοι μας. Αν δεν είχα εγκεφαλική παράλυση δεν θα ήμουν αυτός που είμαι, θα ήμουν κάποιος άλλος. Φυσικά και θα μου άρεσε να τρέχω, να κάνω body building, σκι ή σερφ, ή να οδηγώ μια μοτοσυκλέτα, αλλά η ζωή μου είναι μια ευλογία για μένα, κι η γκέι σεξουαλικότητά μου μού έχει προσφέρει τόση πολλή χαρά και ευχαρίστηση όταν είμαι με τον σωστό σύντροφο. Απολαμβάνω όλα τα παραπάνω μέσα από τον σύντροφό μου, και τα βρίσκω πολύ ελκυστικά και σεξουαλικά. Θεωρώ θεϊκή την αίσθηση ενός δυνατού κορμιού που με αγγίζει. Ωστόσο, θεωρώ πως ένα άτομο με ωραίο σώμα φαίνεται πραγματικά άσχημο και δεν είναι σε θέση να δεθεί συναισθηματικά και πνευματικά, αν δεν συνοδεύεται από μια ζεστή καρδιά γεμάτη αγάπη. Η εξωτερική εμφάνιση από μόνη της είναι ελκυστική για πολύ λίγο, τη στιγμή που το άτομο είναι ανίκανο να βιώσει πραγματική αγάπη και οικειότητα.
Αν είστε γκέι ή λεσβία με αναπηρία, μην κάνετε έρωτα με κάποιον μόνο και μόνο για να ικανοποιήσετε το φετίχ ή την διαστροφή του, αργά ή γρήγορα θα σας παρατήσει για τον /την επόμενο /η. Μην βγαίνετε με κάποιον από απόγνωση λόγω της ματαίωσης που βιώνετε. Θα ματαιωθείτε και θα νιώσετε θυμό την επόμενη φορά. Το σεξ δεν μας ανακουφίζει μόνο. Είναι μια επικοινωνία με αγάπη. Μείνετε με κάποιον που δεν θα σας μεταχειριστεί σαν σκουπίδι, που θα σας βλέπει ως ένα ελκυστικό, ερωτικό και αξιαγάπητο πλάσμα.
Αν είστε μη ανάπηρος, μην αναζητάτε κάποιον με αναπηρία επειδή τον θεωρείτε διαφορετικό ή περίεργο[kinky]. Πρέπει να τον δείτε συνολικά σαν άτομο. Διαφορετικά, φαίνεται ότι χρησιμοποιείτε την αναπηρία τού άλλου για να ικανοποιήσετε τις σεξουαλικές σας διαστροφές. Με αυτόν τον τρόπο δεν σέβεστε τον άλλον, αλλά ούτε και τον εαυτό σας.
Αν η ιδέα τού να έρθετε σε επαφή ή να κάνετε έρωτα με ένα ανάπηρο άτομο σας είναι απωθητική, είναι χρήσιμο να αναρωτηθείτε γιατί σας συμβαίνει αυτό. Τί βλέπετε στον άλλον που αντανακλά κάτι δικό σας, και γιατί σας απωθεί αυτό; Τί προβάλλεται στον άλλον; Από πού προέρχεται αυτός ο φόβος κι η ανασφάλεια; Νιώθετε ολοκληρωμένος με τον εαυτό σας έτσι όπως είστε, ή ψάχνετε κάποιον για να καλύψει τις ανάγκες σας; Πολλοί γκέι ψάχνουν κάποιον να τους καλύπτει τις ανάγκες λόγω της εσωτερικής ομοφοβίας τους, γι’ αυτό το λόγο κάνουν σύντομες σχέσεις. Ή μήπως φοβάστε ότι είναι υποχρέωσή σας να βοηθήσετε τον άλλον στις φυσικές του ανάγκες; Πάρα πολύς κόσμος είναι αρνητικός ακόμα και στην ιδέα να αποκτήσουν κάποια σχέση με ένα ανάπηρο άτομο. Ξεπεράστε τους φόβους σας, και μην είστε ένας από αυτούς.
Λόγω της απροθυμίας της κοινωνίας να μας δεχτεί ως σεξουαλικά όντα, είναι σχεδόν απαγορευτικό το να προσεγγίσουμε τα μη ανάπηρα άτομα. Κανένας όμως μη ανάπηρος δεν το καλοσκέφτεται όταν τους ζητηθεί να βγει ραντεβού με κάποιον, ή όταν τον φλερτάρουν, ή του εκφράσουν σεξουαλικό ενδιαφέρον. Ωστόσο, όταν εγώ αστειεύτηκα σε μια γυναίκα φίλη μου στη Νομική Σχολή Hastings του Πανεπιστήμιου της Καλιφόρνια, προσφωνώντας «γεια σου αγάπη μου», η γυναίκα αυτή που ήταν και υπεύθυνη για τα προγράμματα της σχολής για τα άτομα με αναπηρία, το παρεξήγησε, και με κατηγόρησε για σεξουαλική παρενόχληση, αν και γνώριζε ότι είμαι ομοφυλόφιλος! Ομοίως, απαγόρευε ακόμα και να αστειευτεί κάποιος από τους συμφοιτητές μου για τα σεξουαλικά θέματα. Μια από τις δαχτυλογράφους μου, που την απεχθανόταν, μου είπε μεταξύ σοβαρό κι αστείου ότι γρήγορα θα κατηγορηθώ ότι ζητάω από τους άλλους να κάνω στοματικό έρωτα. Μια μέρα ήμουν στην τουαλέτα, και μπήκε εκείνη για να δει αν χρειαζόμουν βοήθεια. Αστειευτήκαμε μιλώντας για στοματικό έρωτα, κι εκείνη το παρερμήνευσε, με αποτέλεσμα να με κατηγορήσει ότι της ζήτησα να μου το κάνει. Επιπλέον, όταν δήλωσα σε κάποιον από τη σχολή αρκετές φορές ότι μου αρέσει και τον αγκάλιασα, αυτό θεωρήθηκε επίσης ως σεξουαλική παρενόχληση. Τις κατηγορίες ακολούθησαν τέσσερις μέρες ακροαματικής διαδικασίας, στις οποίες η σχολή αποφάσισε να με αποβάλει, λέγοντας ότι είμαι ανίκανος να γίνω δικηγόρος.Ο Κλίντον δεν καταδικάστηκε ποτέ για τις σχέσεις, που μόνο επαγγελματικές δεν ήταν, μέσα στον Λευκό Οίκο, αλλά εγώ εκδιώχθηκα από τη νομική σχολή, επειδή έκανα ένα αστείο και είπα σε κάποιον ότι μου αρέσει. Το να κάνει ο Κλίντον σεξ με τις υφισταμένους του, είναι πιο αποδεκτό από το δικό μου φλερτ, μόνο και μόνο επειδή ο Κλίντον περπατάει!Ως ανθρώπινο όν έχω κι εγώ το δικαίωμα να πω σε όποιον θέλω ότι μου αρέσει ή να του ζητήσω να βγούμε. Οι ενέργειές μου αυτές δεν είναι σεξουαλικές παρενοχλήσεις επειδή είμαι πάνω σε ένα καρότσι. Οι άνθρωποι είναι τόσο παρανοϊκοί και νιώθουν τόσο άβολα με την ιδέα της σεξουαλικότητας των αναπήρων, ώστε προτιμούν να πάρουν τα πιο γελοία και ακραία μέτρα για να την αντιμετωπίσουν. Κοιτάζοντας προς τα πίσω, αφού πάλεψα για την υπόθεση με τη σχολή κι έχασα, κάτι που ήταν αναμενόμενο αφού δεν είχα τους οικονομικούς πόρους, ανακαλύπτω τελικά ότι χαίρομαι που με απέβαλαν. Η αποβολή μου αυτή ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσω αυτήν την ιστοσελίδα και να βοηθήσω έτσι κι άλλους ανθρώπους. Είχα μόλις 15 μαθήματα ακόμα για να πάρω το πτυχίο μου έπειτα από τρία χρόνια σκληρής δουλειάς. Ελπίζω κάποια στιγμή το Πανεπιστήμιο να αξιωθεί να μου δώσει το πτυχίο μου. Θέλω να ξεκαθαρίσω σε όλους ότι δεν έχω να κρύψω τίποτα από τα συμβάντα στη Νομική Σχολή γι’ αυτό και ανάφερα την ιστορία.Είμαι περήφανος για την αναπηρία μου και την ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητά μου, και δεν έχω μετανιώσει ποτέ για τις πράξεις μου. Είμαι το ίδιο ελκυστικός με κάποιον που περπατά, όσο κι αν η κοινωνία θεωρεί τον άλλον όμορφο μόνο όταν είναι ψηλός, ξανθός, με γαλάζια μάτια και γυμνασμένο κορμί.
Ψάχνω τις δυνατότητες, κι όχι τους περιορισμούς στη ζωή μου. Ξοδεύω το χρόνο μου με το να σκέφτομαι τρόπους να αντιμετωπίσω τους περιορισμούς μου. Αυτό που έχει νόημα στη ζωή είναι να εστιάζεις και να ζεις στον κόσμο των δυνατοτήτων, να μην καταλαβαίνεις τις λέξεις «δεν μπορώ», αλλά να λες «μπορώ» και «θέλω». Έτσι, κάθε μέρα βγαίνω έξω και προσπαθώ να κάνω πράγματα, και δεν περιμένω να γίνουν από μόνα τους. Αυτό το κάνω για τα πάντα, όχι μόνο για την σεξουαλικότητά μου. Όταν με απέβαλαν από τη σχολή ένιωσα ότι γύρισε ο κόσμος μου ανάποδα. Όλα όσα είχα σκεφτεί να κάνω είχαν γίνει σκόνη. Μάλιστα, ο ψυχολόγος της σχολής δωροδοκήθηκε για να γράψει στην αναφορά ότι είμαι ανίκανος να γίνω δικηγόρος, αλλά και για να εξασκήσω οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Έκλαψα, ήθελα να πεθάνω. Έκανα τρία χρόνια να το ξεπεράσω και να ξαναπιστέψω στο εαυτό μου, αλλά τα κατάφερα. Ακόμη κι έτσι όμως, μου ήταν δύσκολο να διαμαρτυρηθώ στη σχολή. Ήταν η πιο κοντινή εμπειρία στην αναπηρία που μπορεί να αποκτήσει κάποιος κατά τη διάρκεια της ζωής του, με την έννοια ότι ένιωθα τον κόσμο να χάνεται, όπως ακριβώς ένας άνθρωπος που παθαίνει ένα πολύ σοβαρό τραυματισμό .Τώρα είμαι ευτυχισμένος που μου συνέβησαν όλα αυτά, γιατί έτσι κατάλαβα το πώς είναι να γίνεσαι από ικανό άτομο, ανάπηρος. Αισθάνθηκα άσχημος, άχρηστος όπως πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους. Κατάλαβα τί σημαίνει να σου λένε συνέχεια τί δεν μπορείς να κάνεις.
Αν έχετε πρόσφατα μείνει ανάπηρος, και νιώθετε θυμό, έχετε τάσεις αυτοκτονίας, άγχος, και πιστεύετε ότι όλα έχουν τελειώσει, δώστε χρόνο στη στερεότυπη σκέψη που λέει ότι υπάρχει ζωή και μετά την αναπηρία. Είναι καλύτερα να ζεις, παρά να μην έχεις ζήσει καθόλου. Είμαι ευχαριστημένος που μορφώθηκα, γιατί μου χρησίμευσε με διάφορους τρόπους. Αν θέλετε να ζήσετε μια φυσιολογική ζωή, να βγαίνετε με πολλά άτομα, να κάνετε σπορ κτλ., πρέπει να θυμάστε πάντα ότι είστε το ίδιο αξιολάτρευτο άτομο που ήσασταν και πριν μείνετε ανάπηροι. Η ικανότητά σας να δίνετε και να παίρνετε δεν έχει μειωθεί καθόλου, ακόμα κι αν η εμφάνισή σας έχει αλλάξει. Μπορείτε να ανατρέξετε στις παλιές σας ικανότητες ώστε να αναγνωρίσετε ένα θαυμάσιο άτομο. Αν ξοδεύετε τη ζωή σας με το να λυπάστε τον εαυτό σας, μισώντας τον κόσμο κι όλους τους μη ανάπηρους, τότε η ζωή θα σας προσπεράσει, και δεν θα νιώσετε ποτέ ξανά ευτυχία, ικανοποίηση, αγάπη και ζεστασιά.
Συνειδητοποιήστε ότι το πνεύμα, η καρδιά και τα συναισθήματα καθορίζουν τη σεξουαλικότητα κι όχι η εμφάνισή μας ή τα γεννητικά μας όργανα. Αν είσαστε τετραπληγικοί ή παραπληγικοί και δεν νιώθετε τίποτα από τη μέση και κάτω, οπότε και δεν έχετε πια φυσιολογικό οργασμό, υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές. Μπορείτε να αγγίζετε τους άλλους και να τους ικανοποιήσετε στοματικά, και το ίδιο μπορούν να κάνουν κι εκείνοι σε σας. Δεν είναι το μεγαλείο του οργασμού που σας χαρακτηρίζει ως σεξουαλικά όντα, αλλά το μεγαλείο της καρδιάς, του πνεύματος, και της ζωής που έχετε μέσα σας, που μπορεί να σας κάνει να νιώθετε αληθινά, ζωντανά, σεξουαλικά άτομα με αναπηρία. Η αγάπη κι η αποδοχή του εαυτού μας είναι το κλειδί που θα ανοίξει τη σεξουαλικότητά μας και θα μας κάνει ελκυστικούς στους άλλους. Μην μισείτε και μην απορρίπτετε τον εαυτό σας επειδή είστε γκέι και ανάπηροι. Αν κάποιος σας απορρίψει εξαιτίας της αναπηρίας σας δεν αξίζει να σπαταλάτε γι’ αυτόν τον χρόνο και την ενέργειά σας. Εστιάστε στα άτομα που έχουν τη σύνεση να σας δουν ως όμορφα όντα, με ζωντανή ψυχή και ελκυστικό πνεύμα.
H αγάπη επιτρέπει στον άνθρωπο να εμπιστεύεται τον εαυτό του αναγνωρίζοντας την εσωτερική ομορφιά που κρύβει μέσα του, εκφράζοντας τη σεξουαλικότητά του. Αυτό αφορά και στα ανάπηρα άτομα που έχουν σεξουαλική οντότητα όπως ο καθένας. Τα άτομα με αναπηρίες έχουν κι αυτά την ανάγκη της αγκάλης, του αγγίγματος, τα χάδια και την εμπειρία του οργασμού, ως έκφραση της αγάπης τους για τον σύντροφό τους και σαν αντάλλαγμα δίνουν κι αυτοί την ίδια φροντίδα και ζεστασιά. Δεν είμαστε α-σεξουαλικά όντα, αλλά έντονα σεξουαλικές προσωπικότητες, ικανές να δώσουμε και να πάρουμε αγάπη.
Η ερωτική πράξη αποτελεί την πιο οικεία μορφή της ανθρώπινης επικοινωνίας. Μ’ αυτήν την ουσιαστική ενέργεια οι εραστές επικοινωνούν πέρα από λέξεις και έννοιες, με τα βαθύτερα και πιο ευάλωτα κομμάτια της προσωπικότητάς τους. Κάνοντας έρωτα, το άτομο με αναπηρίες όχι μόνο ανακαλύπτει τον σύντροφό του, αλλά κι ο σύντροφός του αυτόν. Αυτό το είδος επικοινωνίας είναι εφικτό όταν κάποιος αληθινά θέλει να ανοιχτεί, να εμπιστευτεί και να αντιμετωπίσει με σεβασμό τον /την σύντροφό του /της. Αυτή η εμπιστοσύνη και η ανοιχτή επικοινωνία βοηθάει στο να αποδεκτούμε την αυτονομία και μοναδικότητα του συντρόφου μας. Στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρίες δεν έχουμε διαφορές, εκτός από το ότι η συναίσθηση, η φροντίδα κι η οικειότητα είναι πιο έντονες. Η αναπηρία έχει ως αποτέλεσμα την αποκάλυψη της αγάπης του μη ανάπηρου συντρόφου που, οδηγεί στην αλληλοφροντίδα και αλληλοστήριξη. Όταν κάποιος παρουσιάζει προβλήματα στο να αποδεχτεί το κορμί, την σεξουαλικότητα, και την ευχαρίστηση της σεξουαλικής πράξης με τον άλλον, [ είτε είναι ανάπηρος, είτε όχι ], αυτά προέρχονται από την μη αποδοχή του εαυτού του και της προβολής της στον άλλον. Η ενθάρρυνση και η ολοκλήρωση στη ζωή , είναι το να αγαπάμε τον εαυτό μας, να δεχόμαστε ολοκληρωτικά το σεξ, το κορμί και την ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητά μας.
Οι παράμετροι μιας οικείας σχέσης με ένα ανάπηρο άτομο δεν είναι διαφορετικές. Σε αυτές, όπως και σε κάθε σημαντική και γνήσια ερωτική σχέση, είναι απαραίτητο το σεξ που γίνεται μέσα από ένα πρίσμα αγάπης. Το σεξ αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις περιστασιακές σχέσεις ή σχέσεις της μιας βραδιάς. Είναι το αποκορύφωμα της αγάπης, του έρωτα και των έντονων αισθημάτων που αναπτύσσονται όταν δυο άτομα αγαπιούνται, και προσπαθούν να εξελίξουν τη σχέση τους. Με αυτόν τον τρόπο φροντίζουν να καλύψουν τις ανάγκες του άλλου. Μόνο σε αυτήν την περίπτωση η ερωτική πράξη είναι όμορφη, απελευθερωτική και θεραπευτική. Αν γίνεται μόνο για τη στιγμιαία ικανοποίηση , μόλις ολοκληρωθεί νιώθουμε άδειοι. Η ερωτική πράξη αποτελεί το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί κανείς να βιώσει στη ζωή, και προκαλεί το μη ανάπηρο άτομο να αντιμετωπίσει με αλήθεια τον εαυτό του, και να καλύψει τις ανάγκες του ανάπηρου συντρόφου του. Με αυτόν τον τρόπο, η αγάπη επηρεάζει όλες τις ενέργειες του ανθρώπου. Γι’ αυτό το λόγο θεωρείται από τις πιο σημαντικές και θεραπευτικές εμπειρίες που μπορούμε να απολαύσουμε στη ζωή. Μια σχέση δέσμευσης με ένα ανάπηρο άτομο, μπορεί να είναι αληθινά εξελίσσιμη, και σε πρακτικό επίπεδο λειτουργική, ευχάριστη και διασκεδαστική, όταν συνοδεύεται από ρεαλιστικές συμπεριφορές που αφορούν την συναίσθηση της εξέλιξης του ατόμου, κι όχι από ναρκισσιστικές, θυματοποιημένες, και αυτο-τιμωρητικές στάσεις.
Η υγιής ερωτική πράξη εμπεριέχει οικειότητα, επικοινωνία, ζεστασιά, υποστήριξη κι αγάπη κι όχι μόνο σωματική επαφή. Πολλοί άνθρωποι διακατέχονται τόσο πολύ από την εμμονή της σωματικής ικανοποίησης που προσφέρει η σεξουαλική πράξη, ώστε να θεωρούν ότι ένα ανάπηρο άτομο δεν μπορεί να είναι ικανός εραστής. Ο έρωτας όμως δεν ικανοποιεί μόνο τις σωματικές μας ανάγκες, αλλά και τις ανάγκες μας για πνευματική επικοινωνία και αγάπη. Καθώς οι σεξουαλικές μας ανάγκες αλλάζουν, λόγω ασθενειών, γήρανσης κι αναπηριών, είναι πολύ σημαντικό αυτό να γίνει αντιληπτό. Η ερωτική πράξη έχει πολύ λίγο να κάνει με τη «λειτουργικότητα», όπως οι περισσότεροι πιστεύουν. Αυτό που πραγματικά μετράει και ικανοποιεί τον άλλον, είναι το άγγιγμα, η ανταπόδοση της αγάπης, τα συναισθήματα που ανταλλάσσονται κατά την ερωτική πράξη. Κατά συνέπεια, η σεξουαλική πράξη γίνεται πιο δυνατή και δεν αποτελεί μια απλή ανταλλαγή υγρών και ικανοποίηση των γενετήσιων ορμών μας, καθώς μπορεί να εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Ναι, μπορείτε να «κάνετε έρωτα» χωρίς να έχετε σωματικό οργασμό! Η αγάπη κι η φροντίδα δυο ανθρώπων που αγαπούν ο ένας τον άλλον είναι απείρως πιο σεξουαλική από τον οργασμό που σας προσφέρει μια περιστασιακή σεξουαλική εμπειρία. Αυτή η γνήσια, και οικεία μορφή αγάπης ελάχιστα έχει να κάνει με τους φυσικούς περιορισμούς που ενδεχομένως έχει ο ανάπηρος ερωτικός σύντροφος. Δεν υπάρχουν περιορισμοί στην έκφραση της αγάπης που αποτελεί την ουσία της ερωτικής πράξης.
Επομένως, ο στόχος της σεξουαλική πράξης δεν είναι ο οργασμός, αλλά η έκφραση αγάπης που εκδηλώνεται μέσω αυτής. Όταν είστε στο κρεβάτι με τον σύντροφό σας, πρέπει να απολαμβάνετε τα χάδια, τα φιλιά, το άγγιγμα του άλλου και μην επιζητάτε μόνο την ολοκλήρωση της πράξης για να κορυφώσετε. Υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα που μπορείτε να ανακαλύψετε στον άλλον. Έτσι απελευθερώνεται όλη την έντασή σας με αρμονικό τρόπο. Δεν λέω ότι πρέπει να απαλλαγείτε από την έξαψη και έκσταση που προσφέρει ο οργασμός , αλλά από τον εθισμό σε αυτόν που μας προκαλεί ένταση κι άγχος. Κατά τη διάρκεια της επαφής και καθώς η έξαψη αυξάνεται, συχνά έχετε την τάση να θέλετε να ολοκληρώσετε αμέσως. Είναι καλύτερα ωστόσο να χαλαρώσετε και να αναπνεύσετε βαθιά αφήνοντας την έξαψη να διαπεράσει όλο σας το κορμί κι όχι μόνο τα γεννητικά σας όργανα. Έτσι, οδηγείτε τη λίμπιντό σας από την έκσταση της στιγμιαίας ολοκλήρωσης σε πιο μακράς διάρκειας απολαύσεις. Χαλαρώστε, ανοίξτε την καρδιά και το μυαλό σας πλήρως κατά τη διάρκεια της πράξης, και χαρείτε την ομορφιά που ακτινοβολεί ο σύντροφός σας. Το πιο σημαντικό είναι η συμπεριφορά, κι όχι το αποτέλεσμα της πράξης. Απλά απολαύστε τις στιγμές με τον γκέι σύντροφό σας και της αγάπης που υποδηλώνει το σεξ μαζί του για όσο χρόνο θέλετε, κι έπειτα, όταν νιώσετε έτοιμοι, ολοκληρώστε. Αφήστε τη σεξουαλικότητα και την ερωτική σας πράξη να καθορίσει τους στόχους που εκείνη θέλει. Έτσι θα γίνετε ακόμα πιο ευτυχισμένοι στην καθημερινότητά σας.
Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή είναι έμφυτη, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε αναπηρία. Ως ανθρώπινα όντα, μεγαλώνουμε και θεραπευόμαστε με το άγγιγμα και την αγάπη, κι οι ανάπηροι δεν αποτελούν εξαίρεση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αναπηρία μπορεί να είναι ένα Δώρο. Η επαφή στην περίπτωση αυτή αποκτά επιπρόσθετο νόημα και περιεχόμενο, για το ανάπηρο άτομο. Πρώτα από όλα, σημαίνει την αποδοχή του ατόμου, του σώματος , του πνεύματος, έτσι όπως ακριβώς είναι. Επίσης, ξεπερνώντας τον φόβο ότι η σεξουαλική έκφραση σε ένα ανάπηρο άτομο δεν είναι εφικτή ή είναι περίπλοκη, η βαθύτερη οικειότητα στη σχέση που αναπτύσσεται, της δίνει ένα επιπλέον νόημα. Αυτούς τους παράγοντες τα «φυσιολογικά» άτομα τους θεωρούν δεδομένους. Έτσι, αν ο σύντροφός σας έχει κάποια αναπηρία, σκεφτείτε το γεγονός ότι ίσως αυτός να έχει περισσότερη επίγνωση του σώματός του από ό,τι εσείς. Για να υπάρχει αληθινή οικειότητα στη σχέση θα πρέπει να αγαπάμε και να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας και τον άλλον, όσο γίνεται περισσότερο.
Καθώς η «απόδοση» με την τυπική έννοια του όρου είναι περιορισμένη, ο έρωτας δεν εστιάζει τόσο στη σωματική επαφή, αλλά αποκτά μια πιο πνευματική και ουσιαστική μορφή. Οι εραστές μπορούν να βιώσουν συναισθήματα αγάπης και αμοιβαίας αποδοχής, που εκφράζονται με ένα ζεστό φιλί, ένα άγγιγμα, κι έχοντας το κατάλληλο επίπεδο σκέψης, το άτομο ικανοποιείται το ίδιο, όπως όταν κάνει ολοκληρωμένη πράξη [στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο διδάσκουν πολλές ανατολικές φιλοσοφίες ]. Έτσι, όχι μόνο η σχέση δεν τελματώνει, αλλά οι περιορισμοί της αναπηρίας αποτελούν πρόκληση για τα άτομα, ώστε να ανακαλύψουν άλλους τρόπους και τεχνικές έρωτα, που περιλαμβάνουν φιλιά , χάδια, αγγίγματα κτλ. Υπάρχουν πολλές ερωτογενείς ζώνες στο σώμα μας εκτός από τα γεννητικά όργανα, καθώς όλα τα σημεία του σώματος μπορούν να δεχτούν αγάπη κι αποδοχή. Έτσι, μην αισθάνεστε ότι το σεξ δεν έχει θέση στη ζωή σας επειδή απλά δεν νιώθετε τίποτα από τη μέση και κάτω. Η ερωτική πράξη στα άτομα με αναπηρίες μπορεί να εκφραστεί με πολλούς όμορφους και δημιουργικούς τρόπους πέρα από τους συνηθισμένους.
Αν έχω μάθει κάτι από πρώτο χέρι, ως ανάπηρος, είναι το γεγονός ότι είναι πολύ δύσκολο το ανάπηρο άτομο να βρει ερωτικό σύντροφο. Πάρτε όλους τους λόγους που δυσκολεύουν τα μη ανάπηρα άτομα να έρθουν σε επαφή, και προσθέστε την κοινωνική προκατάληψη, την άγνοια, και την λανθασμένη άποψη ότι τα ανάπηρα άτομα είναι α-σεξουαλικά. Γι’ αυτούς τους λόγους, πολλά άτομα ούτε καν έχουν σκεφτεί την πιθανότητα να έρθουν σε επαφή με έναν ανάπηρο άνθρωπο. Σε όλα αυτά προσθέστε επίσης και τους περιορισμούς στην κινητικότητα, την επικοινωνία και τις δυσκολίες στην καθημερινότητα των αναπήρων, και θα καταλάβετε γιατί είναι πολύ δύσκολο για το ανάπηρο άτομο να βρει έναν σωστό σύντροφο.
Ακόμα πιο οδυνηρό για το άτομο είναι η χαμηλή αυτοεκτίμηση και οι κοινωνικές προκαταλήψεις που βιώνουν κυρίως τα άτομα που γεννήθηκαν υγιή κι απόκτησαν έπειτα κάποια αναπηρία. Τί συμβαίνει όταν ένα άτομο μένει ανάπηρο εξαιτίας μιας χρόνιας πάθησης ή ενός ατυχήματος; Η αναπηρία τότε επηρεάζει βαθύτατα την σεξουαλικότητα. Το σώμα αλλάζει, και μπορεί να παρουσιάζει έλλειψη της αισθητικότητας στη γεννητική περιοχή, διαταραχές της κύστης και των εντέρων, ή μείωση της κινητικότητας και επιδεξιότητας. Αυτά τα προβλήματα προστίθενται στις δυσκολίες επίτευξης της σεξουαλικής πράξης λόγω της αναπηρίας, κι έτσι, δυστυχώς, πολλοί αποσύρονται, θεωρώντας ότι είναι διαδικασία πολύ δύσκολη και κοπιαστική. Ωστόσο, η πραγματική δυσκολία οφείλετε στην έλλειψη της σεξουαλικής οικειότητας, που είναι πολύ συχνή στα ανάπηρα άτομα.. Θα το εξετάσουμε αυτό παρακάτω.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι μπορεί να εμφανιστούν προβλήματα σχετικά με την εικόνα του εαυτού μας, αλλά κι αλλά ψυχολογικά πρόβληματα εξαιτίας της αναπηρίας. Ένα άτομο που κάποτε ήταν υγιές, τώρα μπορεί να νιώθει ανίκανο - σεξουαλικά, αλλά και γενικότερα -, κι ότι αποτελεί βάρος για την κοινωνία. Αισθήματα όπως η κατάθλιψη, το άγχος, η απέχθεια κι η ανεπάρκεια, καταναλώνουν μεγάλο μέρος της σεξουαλική ενέργειας. Πολλοί άνθρωποι ντρέπονται για το σώμα τους, λένε ψέματα, διστάζουν να εκφράσουν την επιθυμία τους λόγω του φόβου της απόρριψης. Άλλοι, χάνουν τη αυτοπεποίθησή τους όπως ο Tom Cruise στην ταινία «Γεννημένος την 4η Ιουλίου», που πηγαίνει σε ένα πορνείο από απόγνωση, και νιώθει ανίκανος, επειδή δεν μπορεί να αποδώσει όπως παλιότερα. Ευτυχώς, η πόρνη τον καθησυχάζει ότι όλα θα πάνε καλά, ότι δεν πρέπει να τον απασχολεί κάτι τέτοιο, κι έτσι απολαμβάνουν μια όμορφη ερωτική βράδια. Αυτό το περιστατικό είχε σαν αποτέλεσμα να ξαναβρεί την χαμένη του αυτοπεποίθηση και του απέδειξε ότι μπορεί να ικανοποιήσει την σύντροφό του όπως και πριν.
Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλους. Πολλά άτομα που αισθάνονται κατά αυτόν τον τρόπο, συνεχίζουν να αισθάνονται έτσι. Αντίθετα, πολλά άτομα που γεννήθηκαν με αναπηρία είναι συνήθως άνετοι με τον εαυτό τους και την σεξουαλικότητά τους. Είναι είτε πλήρως αποδεκτοί από την κοινωνία και ζουν «φυσιολογικά» με την αναπηρία τους, είτε γίνονται δικηγόροι, πολιτικοί κτλ.
Δεν υπάρχει λόγος να ζείτε μια ζωή μέσα στο θυμό και την πικρία εξαιτίας της αναπηρίας ή της σεξουαλικής ανικανότητας. Με τον θυμό, την ανησυχία και τη θλίψη δεν θα αλλάξει η κατάσταση. Αντίθετα, το μόνο που θα καταφέρετε είναι να διώξετε όσους είναι κοντά σας, μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να αποκτήσετε φιλικές ή ερωτικές σχέσεις . Είναι πολύ σημαντικό για τον καθένα να έχει επίγνωση και να αποδέχεται την κατάσταση ως έχει, και να προσπαθεί να βρει τρόπους χειρισμού της κατάστασης ζώντας τη ζωή στο μέγιστο. Πρέπει να αυξήσετε την ικανότητα να αντιμετωπίζετε τους περιορισμούς σας, αν θέλετε να ζήσετε μια ειρηνική κι ευτυχισμένη ζωή. Αν στην σεξουαλική σας σχέση νιώθετε ανίκανοι και άχρηστοι, είναι σχεδόν σίγουρο ότι η εμπειρία κάθε φορά θα είναι απογοητευτική. Σκέφτεστε σε λάθος πλαίσιο. Απελευθερωθείτε από προσδοκίες, αισθήματα ανικανότητας, και συνειδητοποιείστε ότι είστε ένα υπέροχο άτομο, ικανό να ικανοποιήσετε τον γκέι σύντροφό σας σωματικά και πνευματικά. Θυμηθείτε ότι, εκφράζοντας αγάπη μέσω της σεξουαλικής πράξης, ικανοποιείτε όλες τις ανάγκες του συντρόφου σας.
Αν δεν μπορείτε να ελέγχετε και να φροντίζετε το κορμί σας, ή ακόμα χειρότερα, αν δεν σας αρέσει αυτό, θα είναι καταστροφικό για εσάς. Δεν θα σας νοιάζει πως σας συμπεριφέρεται ο άνθρωπος που σας φροντίζει, και θα ανέχεστε ό,τι σας κάνει. Θα επιτρέπετε στους άλλους να σας ληστέψουν ή να σας κακομεταχειριστούν, γιατί έχετε χαμηλή αυτοεκτίμηση. Το ότι είστε γκέι και ανάπηρος δεν σημαίνει ότι σας κάνει λιγότερο άνθρωπο, αλλά αντίθετα σας βοηθάει να βελτιώσετε την ποιότητα της ζωή σας και να τη ζήσετε ολοκληρωτικά. Το να μισείτε τον εαυτό σας για την σεξουαλικότητα και την αναπηρία σας θα καταστρέψει την προσωπική σας ευτυχία. Η αγάπη για τον εαυτό σας και το κορμί σας, είναι το κλειδί για την αρμονική ολοκλήρωση της σχέσης με τον εαυτό και το κορμί σας. Όταν το επιτύχετε αυτό, η ζωή κι η σεξουαλικότητά σας θα αποκτήσουν νόημα και δύναμη. Έτσι θα μπορείτε να βγαίνετε έξω και να αποκτήσετε τον σύντροφο που επιθυμείτε. Όταν αγαπήσετε πραγματικά τον εαυτό σας, τότε θα είστε πιο ελκυστικοί στους άλλους.
Αυτή η ποικιλία παραγόντων, κοινωνικών και προσωπικών, δυσκολεύει τα άτομα με αναπηρίες να αποκτήσουν ερωτικές σχέσεις. Πολλές φορές ένα ανάπηρο άτομο νιώθει δυστυχισμένο, ανεπιθύμητο, και λιγότερο άνθρωπος, γιατί έχει την ανάγκη να τον αγγίξουν, να τον χαϊδέψουν, να τον ερωτευτούν και να τον αγαπήσουν, όπως ο καθένας μας.
Κάποια ανάπηρα άτομα ζητούν από τους ανθρώπους που τους φροντίζουν να κάνουν σεξ μαζί τους. Πρόσφατα, συνάντησα ένα άτομο που φροντίζει έναν σοβαρά ανάπηρο, ο οποίος δεν μπορεί να κουνήσει κανένα μέλος του σώματος του παρά μόνο το κεφάλι του. Είναι τόσο σοβαρή η κατάστασή του που είναι συνέχεια στο κρεβάτι και βλέπει τηλεόραση. Πάσχει από μια εκφυλιστική νόσο που σταδιακά θα τον παραλύσει εντελώς, και θα είναι μοιραία για τη ζωή του. Πριν προσβληθεί από την ασθένεια, ο άνθρωπος αυτός ήταν υγιής, και κατείχε τη θέση ακαδημαϊκού, σε γνωστό πανεπιστήμιο.
Ο άνθρωπος που τον φροντίζει, μου είπε ότι πραγματικά ενδιαφέρεται για το άτομο αυτό και έχει συναίσθηση της κατάστασής του, και προσπαθεί να τον ευχαριστήσει με το να τον πηγαίνει συχνά στον κινηματογράφο. Ο άνθρωπος που τον φροντίζει μου δήλωσε ότι πραγματικά τον νοιάζεται, και θέλει να τον βοηθήσει, και να γίνει φίλος του. Όμως είναι ετεροφυλόφιλος και αρκετά συντηρητικός, και μου ζήτησε την συμβουλή μου για το πώς να χειριστεί το γεγονός ότι το άτομο που φροντίζει τον φλερτάρει έντονα.
Η κατάσταση αυτή τον έχει φέρει σε αμηχανία γιατί δεν ξέρει τί να κάνει και πώς να διαχειριστεί αυτήν την ανάγκη του ανθρώπου που φροντίζει έτσι ώστε να τον ανακουφίσει. Ο φροντιστής είναι ετεροφυλόφιλος και ποτέ δεν ένιωσε την ανάγκη να κάνει έρωτα με έναν άντρα. Μου είπε ότι δεν θέλει να εγκαταλείψει τον άνθρωπο αυτόν, αλλά από την άλλη δεν θέλει να νιώθει άβολα όποτε είναι μαζί του.
Του είπα λοιπόν ότι θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη και να του πει ανοιχτά ότι νιώθει άβολα με την όλη κατάσταση. Αν δεν το κάνει αυτό θα έχει άσχημη κατάληξη η φιλία κι η συνεργασία τους. Του έδωσα ένα περιοδικό, το Able Together, που αναφέρεται στις σχέσεις των ανάπηρων και μη ανάπηρων γκέι, να το δώσει στον ανάπηρο φίλο του. Αυτά που πρότεινα να του πει ήταν τα εξής: «Κοίτα, ξέρω ότι νιώθεις μοναξιά, ότι έχεις την ανάγκη να σε αγκαλιάσει κάποιος, να σε αγγίξει, να σε χαϊδέψει, να σε φιλήσει και να κάνει ερωτα μαζί σου. Όμως εγώ είμαι ετεροφυλόφιλος, είμαι φίλος σου και δουλεύω για σένα. Δεν μπορώ να γίνω το άτομο εκείνο που θα σου προσφέρει την σεξουαλική απόλαυση που σου αξίζει. Μην μου ζητάς να το κάνω αυτό, γιατί νιώθω άβολα κάθε φορά που με φλερτάρεις και μου λες ότι θες να κάνουμε έρωτα, γιατί προσπαθώ να γίνω φίλος σου πέρα από το να σε φροντίζω. Αν θες, μπορώ να σε βοηθήσω να βρεις κάποιο άτομο που θα σου προσφέρει τη σεξουαλική ικανοποίηση που σου αρμόζει, γιατί πραγματικά σε νοιάζομαι και νιώθω το άγχος σου. Με στενοχωρεί που σε βλέπω έτσι. Ωστόσο, αν συνεχίσεις να με φλερτάρεις και να με φέρνεις σε αμηχανία κάθε φορά που έρχομαι, δεν έχω άλλη επιλογή από το να σου ζητήσω να διακόψουμε τη συνεργασία μας και να ψάξεις να βρεις κάποιον άλλον να σε φροντίζει. Δεν θέλω να το κάνω, αλλά αν συνεχίσεις να επιμένεις, θα αναγκαστώ να φύγω. Εσύ αποφασίζεις.»
Ξαναμίλησα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο μια-δυο εβδομάδες αργότερα, και τον ρώτησα αν οι συμβουλές μου τον βοήθησαν. Μου είπε ότι όλα ήταν εντάξει και με ευχαρίστησε για όλα. Μου είπε ότι ένιωθε πολύ καλύτερα γιατί δεν θα διέκοπτε την συνεργασία με τον ανάπηρο άνθρωπο που πραγματικά ενδιαφερόταν γι’ αυτόν. Αργότερα έμαθα ότι η συνεργασία τους διακόπηκε τελικά, αλλά δεν έμαθα τον λόγο.
Αυτό το περιστατικό με ενέπνευσε να γράψω αυτό το άρθρο για να βοηθήσω όσους αντιμετωπίζουν παρόμοιες καταστάσεις. Κάποια άτομα μου είπαν ότι τους έχει συμβεί κάτι ανάλογο κι ότι το χειρίστηκαν όπως κι ο φίλος μας πιο πάνω. Άλλοι πάλι, ωστόσο δεν είχαν πρόβλημα να ανακουφίσουν σεξουαλικά το ανάπηρο άτομο που φρόντιζαν κι ότι ένιωθαν πολύ άνετα με αυτό. Δεν διαφωνώ με κάτι τέτοιο, αρκεί να έχει την αμοιβαία συγκατάθεση και των δυο.
Προσωπικά, η μόνη κοινή εμπειρία μιας τέτοιας κατάστασης ήταν όταν ήμουν οικότροφος σε ένα σχολείο από την ηλικία των 10 έως τα 16 μου χρόνια, όταν αυτός που μας φρόντιζε το βράδυ ερχόταν και με φιλούσε και με αγκάλιαζε κάθε βράδυ. Πραγματικά μου άρεσε αυτό, γιατί ήταν η μοναδική οικεία επαφή που είχα εκτός από το να παίζω με τα αλλά παιδιά και να αυνανιζόμαστε μαζί. Αν διαβάσετε το βιβλίο μου θα δείτε ότι μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον κρύο και απρόσωπο, που συμπεριφέρονταν στα ανάπηρα άτομα χωρίς ζεστασιά, ανθρώπινη επαφή, αγάπη κι αξιοπρέπεια. Η ενέργεια αυτή του συγκεκριμένου ανθρώπου προς σε εμένα δεν ήταν κακοποίηση αν και με την κλασική έννοια του όρου φαίνεται σαν παιδική κακοποίηση. Ωστόσο, είναι ένα παράδειγμα που κάποιος συνειδητά αποκτά οικειότητα με ένα ανάπηρο άτομο. Θέλω να ξεκαθαρίσω όμως, ότι δεν επικροτώ το να κάνουν οι ενήλικοι σεξ με μικρά παιδιά, εκμεταλλεύοντάς τα. Διαφωνώ κάθετα με τις αρχές της παιδοφιλίας του οργανισμού Man Boy Love Association, που βασικά εκμεταλλεύεται τα παιδιά και την παιδική τους αθωότητα. Αν τα παιδιά θέλουν να κάνουν σεξ και να πειραματιστούν σε αυτό, θα πρέπει να το κάνουν με αλλά παιδιά της ηλικίας τους, σε μια ισότιμη σχέση. Το να προσεγγίσει ένας ενήλικας σεξουαλικά ένα παιδί, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα.
Επανερχόμενος στο θέμα του σεξ με ένα γκέι [άντρα ή γυναίκα] ανάπηρο, θα ήθελα να προτείνω κάποια πράγματα που θα διευκολύνουν τις όποιες δυσκολίες αφορούν σ’ αυτό το θέμα. Πολλές γυναίκες με τετραπληγία ή παραπληγία, ανακαλύπτουν ότι ο κόλπος τους δεν υγραίνεται όπως παλαιοτέρα. Οι υδροδιαλυτές κρέμες όπως η KY, η Probe ή η Astroglide, μπορούν να αναπληρώσουν τη λείανση του κόλπου. Οι κρέμες που έχουν σαν βάση το πετρέλαιο όπως η βαζελίνη, θα πρέπει να αποφεύγονται γιατί μπορεί να φράξουν και να μολύνουν την κύστη. Οι κρέμες αυτές βρίσκονται σε όλα τα φαρμακεία. Η κρέμα θα πρέπει να εφαρμόζεται ελευθέρα και να θεωρείται ως μέρος της σεξουαλικής πράξης.
Κάποια άτομα μπορούν να αντισταθμίσουν την περιορισμένη αισθητικότητα και την μείωση της κινητικότητας με την χρήση ενός δονητή, ή μιας συσκευής μασάζ. Υπάρχουν πολλοί δονητές στην αγορά για διάφορες χρήσεις, και σε ποικιλία, σχημάτων, μεγεθών κτλ. Πολλές συσκευές είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να εφαρμόζουν στον κόλπο ή τον πρωκτό. Αυτός ο εξοπλισμός χρειάζεται πρακτική για να χρησιμοποιηθεί σωστά, γιατί πολλές συσκευές έχουν συγκεκριμένο σκοπό. Οι δονητές κι οι συσκευές μασάζ μεγάλης ισχύος μπορούν ν προσφέρουν τον μέγιστο ερεθισμό ακόμα και σε περιοχές με μειωμένη αισθητικότητα. Στις περιπτώσεις που η κινητικότητα είναι περιορισμένη, αυτές οι συσκευές είναι πολύ χρήσιμες, γιατί απαιτούν πολύ χαμηλό συντονισμό. Δεν θα πρέπει να νιώθουμε ντροπή για τη χρήση αυτών των συσκευών από εμάς και τον σύντροφό μας, γιατί μπορούν να αυξήσουν συλλογικά την απόλαυση στο σεξ [ με τη σωστή χρήση τους].
Αν η ακράτεια της κύστης και των εντέρων αποτελεί πρόβλημα, καλό είναι πριν την σεξουαλική πράξη να κάνουμε την κένωσή τους. Επίσης, θα πρέπει να μειώσουμε την ανταλλαγή υγρών με τη χρησιμοποίηση προφυλακτικού, ώστε να αποφευχθούν πιθανές μολύνσεις. Η επικοινωνία και η εμπιστοσύνη βοηθάει στο να μειωθεί η αμηχανία που ενδεχομένως παρουσιάζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.
Τα άτομα [ γυναίκες κι άντρες] που έχουν καθετήρες, θα πρέπει να τους κολλήσουν με ταινία ώστε να μην παρεμποδίζουν το σεξ. Οι άντρες μπορούν να τον κάμψουν παράλληλα με το πέος. Αυτό αυξάνει το μέγεθος του πέους και τον ερεθισμό. Οι γυναίκες μπορούν ν τον κολλήσουν στην κοιλιά για να μην ενοχλεί. Οι καθετήρες μπορεί να δυσκολεύουν την κατάσταση όμως αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να μην ενοχλούμαστε και να προσπαθούμε να είμαστε όσο πιο φυσικοί γίνεται.
Αν το ανάπηρο άτομο έχει στύση, αλλά δεν μπορεί να κινήσει τα ισχία του, ο μη ανάπηρος σύντροφος μπορεί να κάτσει από πάνω για να πετύχει η διείσδυση, και ταυτόχρονα ο ανάπηρος να του ερεθίζει το όργανο. Άλλη μια στάση που μπορεί να γίνει σε αυτήν την περίπτωση είναι η στάση «69», όπου οι δυο εραστές είναι αντικριστά με το κεφάλι του ενός στα γεννητικά του άλλου, και κάνουν στοματικό ερωτά. Πρακτικά έναν ανάπηρο άτομο μπορεί να ικανοποιεί τον σύντροφό του στοματικά ή με το να κάθεται ο σύντροφος στο πρόσωπό του.
Για ένα γκέι άντρα που είναι παραπληγικός ή τετραπληγικός, ίσως το πιο ενοχλητικό από όλα να είναι η έλλειψη στύσης. [Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις είναι εφικτή, αλλά σχεδόν σε όλους δεν υπάρχει οργασμός, όμως μπορεί να δεχθεί πρωκτική διείσδυση ξαπλωμένος μπρούμυτα, ή ανάσκελα με ανοιχτά τα ποδιά]. Δεν υπάρχει πια αίσθηση του φύλου, όποτε κι η σεξουαλική λειτουργία μειώνεται. Αυτό είναι πολύ ενοχλητικό, κυρίως σε αθλητικούς τύπους ή σε εκείνους που είχαν συχνές επαφές. Όταν ο σύντροφός μας δεν μπορεί να έχει στύση, θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αμοιβαία ικανοποίηση δεν θα επιτευχθεί με τον ερεθισμό του πέους. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να ερεθίσουμε τον σύντροφο με το στόμα ή με άλλους τρόπους, όπως με φιλιά, χάδια, γλειψίματα κτλ., ίσως χρειαστούμε κάποιον δονητή, κάποια συσκευή μασάζ ή άλλον εξοπλισμό. Αυτό συνεπάγεται την εξερεύνηση των ερωτογενών σημείων του σώματος κι από τους δυο εραστές, για να επιτευχθεί ο οργασμός χωρίς τον ερεθισμό των γεννητικών οργάνων.
Οι διαταραχές της στύσης δεν περιορίζονται μόνο στα άτομα με αναπηρίες. Πολλά υγιή άτομα παρουσιάζουν παρόμοια προβλήματα. Η κοινωνία κι η εμμονή της για αποδοτική στύση και σεξουαλικό οργασμό κάνει πολλά γκέι άτομα να νιώθουν ανίκανα. Ο ερεθισμός μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς τρόπους κι από άλλα σημεία του σώματος, όχι απαραίτητα από τα γεννητικά όργανα. Ακόμα κι αν δεν έχουμε την ικανότητα να ικανοποιηθούμε μέσω του οργασμού, η αγάπη , η τρυφερότητα κι η ζεστασιά , μπορούν να βιωθούν με πολλούς άλλους τρόπους όπως με το άγγιγμα ή στοματικά. Η ανακάλυψη εναλλακτικών τρόπων έκφρασης της σεξουαλικής συμπεριφοράς είναι πολύ σημαντική. Η διερεύνηση αισθητηριακού ερεθισμού πέρα από τα γεννητικά όργανα μπορεί να μας ικανοποιήσει εξίσου.
Η στύση προϋποθέτει την αύξηση της κυκλοφορίας του αίματος στο πέος. Πολλά φάρμακα διατίθενται για να αυξήσουν τη στύση των ατόμων που έχουν τέτοιο πρόβλημα. Δυστυχώς, η χρήση φάρμακων όπως η παπαβερίνη, θα πρέπει να χορηγηθεί με ένεση επάνω στο σώμα του πέους - μια εύκολη διαδικασία, που όμως δεν είναι και τόσο ερεθιστική. Όχι σπάνια ο συνδυασμός της παπαβερίνης με κάποιο άλλο φάρμακο όπως η regitine, έχει ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Οι παρενέργειες όμως είναι αρκετές όπως ο τρόμος, η ερυθρότητα, κι ο πριαπισμός [στύση που διαρκεί ώρες].
Το Viagra είναι ένα φάρμακο που πρόσφατα εγκρίθηκε από τον Π.Ο.Υ [Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας ]. Είναι ενα μικρό χάπι, που λαμβάνεται από το στόμα, κι έχει αποδειχτεί ότι είναι αποτελεσματικό για τη στυτική λειτουργία. Αυξάνει την πίεση του αίματος στο πέος, και δρα μόνο όταν υπάρχει σεξουαλικός ερεθισμός [ αυτό σημαίνει ότι δεν επιτυγχάνεται η στύση αμέσως μετά τη λήψη του χαπιού ].
Διάφορα φυτικά σκευάσματα, όπως ο φλοιός yohimbe, πιστεύεται ότι μπορούν να επιφέρουν στύση μεγάλης διάρκειας, έως και 4 ώρες. Επίσης, διάφορα βότανα από τη Βραζιλία κυρίως, όπως τα marapuamo, catuaba, suma, guarana και damiana θεωρούνται εξίσου αποτελεσματικά.
Διάφορες συσκευές για την πρόκληση ερεθισμού, είναι επίσης διαθέσιμες. Ένας κύλινδρος τοποθετείται στο πέος, και μια μηχανική αντλία δημιουργεί κενό αέρος. Η διαφορά πίεσης στην αντλία και στο πέος έχει σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί η κυκλοφορία του αίματος σε αυτό, και να επιτευχθεί η στύση. Ένα εξάρτημα, συνήθως δαχτυλίδι, από λάστιχο, μέταλλο ή δέρμα, τοποθετείται στη βάση του πέους για να διατηρήσει τη στύση μετά τη δημιουργία κενού από την αντλία. Περίπου μισή ώρα μετά την εφαρμογή της αντλίας αυτής, αφαιρείται για να μπορέσει το αίμα να κυκλοφορήσει κανονικά, μειώνοντας τον κίνδυνο καταστροφής του ιστού. Αυτή η διαδικασία είναι χαμηλού κινδύνου και αρκετά αποτελεσματική. Χρειάζεται όμως αρκετή εξάσκηση, πέρα από την αγορά της αντλίας φυσικά.
Τέλος, υπάρχουν διάφορα «στυτικά» επιθέματα που εμφυτεύονται στο πέος [ ημισυμπαγής ράβδος, διογκωτές από καουτσούκ]. Και αυτά είναι αποτελεσματικά, αλλά προϋποθέτουν χειρουργική επέμβαση. Μακροπρόθεσμα, υπάρχει κίνδυνος μολύνσεων, δυσλειτουργιών ή καταστροφής των επιθεμάτων. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιείται ως έσχατη λύση, όταν οι άλλες ασφαλείς, εύκολες και αποτελεσματικές μέθοδοι, αποτύχουν.Ίσως σημαντικότερο από τις πρακτικές συμβουλές σχετικά με την σεξουαλική πράξη, να είναι η στάση κι η επικοινωνία που αναπτύσσεται μεταξύ των εραστών. Για να γίνεται ο έρωτας άνετα, θα πρέπει κι οι δύο να είναι άνετοι και να έχουν αποδεχτεί το σώμα τους, είτε είναι ανάπηροι είτε όχι. Αν ένα ανάπηρο άτομο δεν είναι άνετο με το κορμί του [ κι επομένως με τον εαυτό του συνολικά], και νιώθει ότι δεν έχει καμία άξια ως άνθρωπος, είναι σίγουρο ότι αυτό θα έχει αντίκτυπο στην σεξουαλική του απόδοση. Κατά συνέπεια, δεν θα μπορέσετε να συνδέσετε την καρδιά και την ψυχή σας με τον έρωτα και, αντ’αυτού, θα ασχολείστε με τη συνεχή ανεύρεση εραστή που θα σας ικανοποιεί σεξουαλικά - ή θα νιώθετε τέτοιο μίσος για εσάς και το κορμί σας, που δεν θα μπορείτε να απολαύσετε τη σεξουαλική ολοκλήρωση που σας αξίζει. Ένα άτομο με αναπηρία θα πρέπει να αποδέχεται τον εαυτό του ολοκληρωτικά ως οντότητα, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει κάποια σεξουαλική σχέση. Σε αντίθετη περίπτωση, θα εμφανιστούν προβλήματα τόσο όσον αφορά την οικειότητα, όσο και την απόδοση.
Η επικοινωνία μεταξύ των εραστών είναι πολύ σημαντική. Ειναι απαραίτητο για το ανάπηρο άτομο να εξηγήσει διάφορα πράγματα στον εραστή του, που ενδεχομένως να μην έχει ανάλογη εμπειρία. Ένα ανάπηρο άτομο ίσως έχει κάποιες ιδιαίτερες ανάγκες, ή πράγματα που τον ερεθίζουν ή τον κάνουν να νιώθει άβολα. Πείτε στον εραστή σας τί μπορείτε να κάνετε και τί όχι στο κρεβάτι. Ενημερώστε τον για τα ευαίσθητα σημεία σας. Πείτε του πώς θα ανέβει πάνω σας, ποια στάση σάς βολεύει κτλ. Εξίσου σημαντικό είναι να ρωτήσετε τον φίλο σας τί του αρέσει, ώστε να μπορέσετε να τον ικανοποιήσετε κι εσείς. Αναπτύξτε στρατηγικές για να ικανοποιηθείτε κι οι δύο. Συζητήστε για τις προτιμήσεις, τις ανάγκες σας, και ανοιχτείτε στο να δοκιμάσετε καινούρια πράγματα. Μην φοβάστε να είστε ευάλωτοι σε εσάς και τον σύντροφό σας. Κάντε το αυτό με κάποιον που εμπιστεύεστε, κι όχι με κάποιον που δεν έχει καμία σχέση με σας και δεν τον νοιάζει αν σας πληγώσει.
Η ενημέρωση επίσης από τους επαγγελματίες Υγείας μπορεί να βοηθήσει εξίσου. Η πληροφόρηση σχετικά με τη σεξουαλική λειτουργία είναι ιδιαίτερα σημαντική, όταν η ασθένεια ή το ατύχημα έχει αλλάξει το σώμα του ανθρώπου. Η γνώση σχετικά με το τί μπορεί και τί όχι να κάνει το σώμα όσον αφορά στο σεξ, βοηθάει το άτομο να αποκτήσει τον έλεγχο της σεξουαλικής και γενικά ολόκληρης της ζωής του. Η επικοινωνία με τους επαγγελματίες υγείας μάς κρατά ενήμερους σχετικά με την ανάπτυξη ιατρικών κι άλλων μεθόδων, για τη βελτίωση της σεξουαλικής λειτουργίας.
Για τα άτομα ή τα ζευγάρια που νιώθουν ότι δεν μπορούν να ελέγξουν αυτά τα προβλήματα, η σεξουαλική θεραπεία που παρέχεται από έναν καλά εκπαιδευμένο ειδικό μπορεί να βοηθήσει, ανοίγοντας τις γραμμές επικοινωνίας στη θεραπεία. Απευθυνθείτε σε κάποια γκέι κοινότητα ή σε κάποια γκέι τηλεφωνική γραμμή επικοινωνίας [υπάρχουν στον τηλεφωνικό κατάλογο], όπου μπορείτε να μιλήσετε ανώνυμα, αν χρειαστεί. Οι δυσκολίες που παρεμποδίζουν την απόλαυση μιας υγιούς σεξουαλικής σχέσης, μπορεί να αντιμετωπιστούν με διάφορους τρόπους, όπως η συζήτηση, η ύπνωση κτλ. Όλες οι τεχνικές μπορούν να είναι χρήσιμες, αλλά στην επιλογή του θεραπευτή, το πιο σημαντικό είναι να βρείτε κάποιον με τον οποίον να νιώθετε άνετα, που θα σας προσεγγίσει με ευαισθησία και ενδιαφέρον, και θα σας αντιμετωπίσει πιο πολύ σαν φίλο παρά σαν πελάτη ή ασθενή. Βρείτε έναν γκέι θεραπευτή που μπορείτε να μιλήσετε και να σας καταλάβει καλύτερα. Πριν δεσμευτείτε με κάποιον θεραπευτή, ρωτήστε τον ποια μέθοδο συμβουλευτικής ακολουθεί στην προσωπική του ζωή. Αν δεν έχει κάποια, ίσως δεν είναι ο κατάλληλος για εσάς. Μην βιαστείτε, ελέγξτε αρκετούς πριν αποφασίσετε, και μην δεσμευτείτε στον πρώτο που θα σας τύχει.
Η σεξουαλική θεραπεία με αναπληρωτή μπορεί επίσης να βοηθήσει στη βελτίωση της αυτο-εκτίμησης και της συνειδητοποιήσης της σεξουαλικότητας του ανάπηρου ατόμου. Η θεραπεία με κάποιο σεξουαλικό αναπληρωτή δεν είναι κακή ή κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεστε, αλλά αντίθετα είναι θεραπευτική. Βρείτε κάποιον με τον οποίον νιώθετε άνετα και σας ελκύει σεξουαλικά και βεβαιωθείτε ότι είναι καθαρός και υγιής. Ρωτήστε τον γιατί κάνει αυτή τη δουλειά, και ακούστε προσεκτικά τους λόγους που θα σας πει. Πάνω από όλα, ακούστε την καρδιά σας. Μην ψάχνετε να βρείτε κανέναν συνοδό ή καμια πόρνη που θα σας προσεγγίσει για τα χρήματα. Μακροπρόθεσμα, θα νιώσετε χειρότερα από πριν. Πριν ξεκινήσετε τη σεξουαλική πράξη με τον αναπληρωτή, εξηγήστε του τους φόβους και τις δυσκολίες σας στο σεξ, και βεβαιωθείτε ότι σας καταλαβαίνει. Ολοκληρώστε στοργικά, ανοιχτά, αλλά μην συνδεθείτε μαζί του. Να θυμάστε ότι βρίσκεται εκεί για να βοηθήσει στην αποκατάστασή σας, όπως ο γιατρός, κι όχι για να γίνει ο μελλοντικός εραστής ή ο αγαπημένος σας. Η υγιής σχέση με τον σεξουαλικό αναπληρωτή μπορεί να βοηθήσει πολύ στο να ξεπεραστεί ο φόβος κι η επιφύλαξη των ατόμων με αναπηρία σχετικά με το σεξ.
Είναι πολύ σημαντικό για τους γιατρούς να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους ως άτομα κι όχι ως ασθενείς ή ανάπηρους. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να τον μεταχειρίζονται ως άτομο κι όχι σαν παθολογικό είδος. Η Δυτική Ιατρική θα πρέπει να αλλάξει τον τρόπο προσέγγισης σε μια πιο ολιστική μορφή, εξετάζοντας το άτομο ως ολότητα κι όχι μόνο τα συμπτώματά του. Ο άνθρωπος είναι πολλά περισσότερα από τα συμπτώματα της ασθένειας ή της αναπηρίας του. Η ταινία «The Doctor», παρουσιάζει τον William Hurt, που είναι γιατρός κι ανακαλύπτει μια μέρα ότι πάσχει από καρκίνο. Κατά ένα ειρωνικό παιχνίδι της μοίρας, βρίσκεται ξαφνικά στην άλλη μεριά της σχέσης ασθενούς-γιατρού. Καθώς αρχίζει τη θεραπευτική αγωγή, συνειδητοποιεί αυτό που βιώνουν όλοι οι ασθενείς που πάσχουν από καταληκτικές ασθένειες: ότι αντιμετωπίζεται ολοένα και λιγότερο ως άνθρωπος – απλώς σαν μια περίπτωση ασθένειας που τελικά θα είναι μοιραία για τη ζωή. Η ταινία «Shadowland» είναι μια όμορφη ταινία που βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, η οποία αφηγείται το πώς ο συγγραφέας C.S.Lewis, ερωτεύεται μια γυναίκα που πάσχει από καρκίνο, και πώς την αντιμετωπίζει ως άνθρωπο, κι όχι ως ασθένεια. Δεν έβλεπε μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή της. Στο τέλος, παντρεύεται τη γυναίκα αυτή, και κάνει έρωτα μαζί της, λίγες μέρες πριν αυτή πεθάνει.
Αυτή η ικανότητα τού να βλέπουμε το άτομο με αναπηρία όχι ως αναπηρικό αμαξίδιο, κηδεμόνα, μπαστούνι, ακουστικό βαρηκοΐας, αλλά ως άνθρωπο, μας επιτρέπει να το δεχόμαστε και ως σεξουαλικό όν. Κατά συνέπεια, η συστολή, ο φόβος κι η αμηχανία που εκφράζει η κοινωνία για τη σεξουαλικότητα των ανάπηρων ατόμων θα εξαφανιστεί, γιατί θα μπορέσουμε να τη δούμε έτσι όπως πραγματικά είναι: μια φυσιολογική και υγιής σεξουαλική έκφραση. Είμαστε καθημερινοί άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι.
Η πραγματική ομορφιά δεν φοβάται, και δεν υιοθετεί τα κοινωνικά στερεότυπα που θεωρούν για παράδειγμα ότι τα πόδια καθορίζουν την αντίληψη που έχουμε για το «ωραίο». Όχι μόνο τα αρτιμελή άτομα, αλλά και πολλά άτομα με αναπηρίες, έχουν την ίδια αντίληψη. Είναι στο χέρι μας, επομένως, το να βιώνουμε τον εαυτό μας ως σεξουαλικό ον, ικανό να προσφέρει και να δεχθεί αγάπη μέσα από μια ερωτική σχέση.
Ως γκέι άτομα με αναπηρίες, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια μοναδική κατάσταση. Όχι μόνο η κοινωνία μάς απορρίπτει λόγω της αναπηρίας και της σεξουαλικότητάς μας, αλλά κι ο ίδιος ο γκέι κόσμος δεν μας αποδέχεται. Αν ένα γκέι ανάπηρο άτομο πάει σε ένα γκέι μπαρ, όλοι θα τον αγνοήσουν, λες και το αναπηρικό καρότσι μειώνει την άξια του ατόμου ως άνθρωπο. Η σεξουαλική του οντότητα θα αγνοηθεί, αφού είναι πολύ πιθανό κανένας να μην του μιλήσει.
Μόνο όταν η κοινωνία, τόσο η ετεροφυλόφιλη όσο κι η ομοφυλόφιλη, καταφέρει να δει πέρα από το καρότσι ή το δεκανίκι, θα μπορέσουμε να βγούμε ραντεβού με κάποιον, ή να παντρευτούμε τον / την ανάπηρο/ η αγαπημένο/ η μας. Ισότητα δεν σημαίνει μόνο πρόσβαση στα πεζοδρόμια και στα κτίρια. Τα άτομα με αναπηρίες χρειάζεται να απολαμβάνουν και τη σεξουαλική ισότητα: ισότητα στο να μην καταπιέζουν τις ορμές τους λόγω του φόβου της απόρριψης ή της επίκρισης, ισότητα στο να νιώθουν ότι μπορούν να ικανοποιήσουν τον σύντροφό τους, ισότητα στο να βιώνουν την ύπαρξύη τους ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Μόνο τότε θα είμαστε σε θέση να μιλάμε για μια κοινωνία ελεύθερη και δίκαιη για όλους.