ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΝΔ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΦΥΛΟΥ

Προβλήματα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ από το νομοσχέδιο για αλλαγή φύλου

Ποιοι αντιδρούν και πως το αντιμετωπίζουν κυβέρνηση και Αξιωματική Αντιπολίτευση

tovima.gr, 5/10/2017

Μείζον πρόβλημα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αν και για διαφορετικούς λόγους, δημιουργεί το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου με μια απλή βεβαίωση. Από τη μια πλευρά είναι το Μέγαρο Μαξίμου που είδε να υποχωρούν οι αντιδράσεις των ΑΝΕΛ διαπιστώνει ότι αρχίζει να γενικεύεται η οργή στους κόλπους της Εκκλησίας και από την άλλη πλευρά η ΚΟ της ΝΔ έχει σπάσει στα δύο.
Μετά από μια μακρά περίοδο ηρεμίας στις σχέσεις Εκκλησίας - κυβέρνησης, με εξαίρεση το μάθημα των θρησκευτικών, ο Πρωθυπουργός που διατηρεί άριστη σχέση με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, βλέπει να συγκροτείται ένα ισχυρό μέτωπο απέναντι στην κυβέρνηση. Και δεν είναι μόνο το νομο σχέδιο για την αλλαγή φύλου που έχει ξε σηκώ σει θύελλα αντιδράσεων από Μητροπολίτες που κατακεραυνώνουν την κυβέρνηση.
Η χθεσινή συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου και το ανακοινωθέν που εξεδόθη για τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας ήταν ένα ηχηρό μήνυμα στο Μέγαρο Μαξίμου. Παράλληλα και η σύνθεση της επιτροπής που όρισε η Ιερά Σύνοδος για το διάλογο με την Πολιτεία για το συγκεκριμένο θελμα και στην οποία συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης Άνθιμος και Πειραιώς Σεραφείμ είναι ενδεικτική της στάσης που θα κρατήσει η Εκκλησία της Ελλάδος.
Για την κυβέρνηση η παρούσα ένταση ήρθε στην χειρότερη στιγμή και όπως λένε οι μυημένοι επί των κυβερνητικών παρασκηνίων, ο Πρωθυπουργός ξαφνιάστηκε από το βαθμό της κρίσης. Αν και ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να μπουν στο τραπέζι θέματα από την αριστερή ατζέντα - σε αντιδιαστολή με τα μνημονιακά μέτρα που εφαρμόζονται ως επί το πλείστον στο πεδίο της οικονομίας- δεν ανέμενε να σηκωθεί τόση σκόνη. Ακόμα και η ματαίωση της επίσκεψης στο Αγιο Όρος ήταν ένα ακόμα αρνητικό σήμα που δεν περίμεναν στο Μεγαρο Μαξίμου, όπου ήδη συζητείται για πιθανή συνάντηση Πρωθυπουργού με Αρχιεπίσκοπο σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Όμως, σε μια χρονική στιγμή που η κυβέρνηση βρίσκει απέναντί της την Εκκλησία και αντί η ΝΔ, όπως λένε κορυφαία στελέχη της, να καρπωθεί από αυτή την ένταση, βιώνει και αυτή τη δική της κρίση και μάλιστα σε ζήτημα που ακουμπά στον ιδεολογικό της πυρήνα και αποτελεί αιτία πολέμου για την πλειοψηφία των συντηρητικών ψηφοφόρων της.
Το γεγονός ότι η ΝΔ δεν πήρε έξ' αρχής καθαρή θέση, είτε αρνητική, είτε θετική στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου και στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας διχάστηκαν οι συντονιστές του κόμματος όταν συζητήθηκε το θέμα, παρόντος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ενδεικτικά στοιχεία της σύγχυσης που επικρατεί στην Αξιωματική Αντιπολίτευση.
Τελικά, η ΝΔ υπό το φόβο των αντιδράσεων από την Εκκλησία και ρίχνοντας πολύ νερό στο φιλελεύθερο κρασί της ηγεσίας, επιχειρεί να βγει από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται με την κατάθεση δικής της τροπολογίας που αναμένεται να απορριφθεί από την κυβέρνηση. Στη λογική να διατηρηθούν ισορροπίες, η τροπολογία εκτιμάται από στελέχη της ΝΔ, αντιμετωπίζει το εσωκομματικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε και αποτρέπει γενίκευση της εσωκομματικής κρίσης. Στην γαλάζια τροπολογία μεταξύ άλλων θα προβλέπεται η απόφαση για αλλαγή φύλου να λαμβάνεται μέτα την ενηλικίωση, να μην δίνεται το δικαίωμα υιοθεσίας και γάμου, κα.

Πολιτική- Μ. Θεοδωράκης: «Ο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην ιστορία ως η δεξιότερη κυβέρνηση»  28/09/2017 09:00

24

Πολιτική- Ζητούν άλματα από Τσίπρα  01/10/2017 05:45

12

Πολιτική- Ιερώνυμος για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου  02/10/2017 13:50

10

Πολιτική- Κ.Μητσοτάκης: Το Σύνταγμα ορίζει πότε έχουμε εκλογές  02/10/2017 21:02

10

Πολιτική- Ομιλία Βενιζέλου για τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας  28/09/2017 14:29

10

Πολιτική- DW: Ευρήματα εκεί όπου 60 χρόνια προσγειώνονταν τα αεροπλάνα;  08:05

9

-  

KΚΕ: Η ΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ ΦΥΛΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΦΥΛΟΥ»

Ολοκληρώθηκε η συζήτηση στην Επιτροπή της Βουλής

Ολοκληρώθηκε την Τρίτη η συζήτηση του νομοσχεδίου με θέμα τη «νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου » στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, ενώ η συζήτηση στην Ολομέλεια αναμένεται να ξεκινήσει την ερχόμενη βδομάδα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Στ. Κοντονής, με νομοτεχνική βελτίωση που κατέθεσε χαμήλωσε από τα 17 στα 15 έτη την ηλικία από την οποία ένα άτομο μπορεί να ζητά την αλλαγή του φύλου που αναγράφεται στα δημόσια έγγραφά του. Στις περιπτώσεις των 15χρονων και 16χρονων πρόσθεσε, ωστόσο, την προϋπόθεση να υπάρχει «γνωμάτευση ιατρικού συμβουλίου το οποίο θα συσταθεί στο Νοσοκομείο Παίδων "Αγλαΐα Κυριακού"».

Τη θέση του ΚΚΕ επανέλαβε ο Γιάννης Δελής, απαντώντας στην προσπάθεια διαστρέβλωσης που ξετυλίχτηκε και στις τρεις συνεδριάσεις της Επιτροπής, με «πρώτα βιολιά» τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα, υπογράμμισε πως το ΚΚΕ αναγνωρίζει το δικαίωμα της αλλαγής του φύλου στα νομικά έγγραφα ατόμων που βιώνουν έντονη σύγκρουση ανάμεσα στα χαρακτηριστικά του φύλου τους και στο φύλο που νιώθουν ότι ανήκουν, για βιολογικούς, κοινωνικούς ή άλλους λόγους. Παράλληλα, επισήμανε πως η νομική αναγνώριση αυτού του ατομικού δικαιώματος χρειάζεται να βασίζεται σε ορισμένα αντικειμενικά επιστημονικά κριτήρια, χωρίς την προϋπόθεση της χειρουργικής επέμβασης.

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω, σημείωσε πως το υπό συζήτηση νομοσχέδιο δεν προσεγγίζει στο ελάχιστο τις κοινωνικές προϋποθέσεις για να στηριχθεί το ατομικό δικαίωμα, αντίθετα αρνείται την αναγκαιότητά τους. Μάλιστα, επισήμανε την αντίφαση στην τοποθέτηση του υπουργού Δικαιοσύνης που εισάγει την προϋπόθεση της γνωμοδότησης από ιατρικό συμβούλιο δημόσιου νοσοκομείου για τις περιπτώσεις ανήλικων 15 και 16 ετών αλλά αρνείται τη χρησιμότητα μιας ανάλογης πρόβλεψης για άτομα, π.χ. 18, 19 και 20 ετών.

Οσο κακή είναι η απολυτοποίηση των βιολογικών κριτηρίων, άλλο τόσο κακή είναι και η πλήρης άρνησή τους, υπογράμμισε ο Γ. Δελής, δίνοντας μια απάντηση στις τοποθετήσεις που κατηγόρησαν το ΚΚΕ για «βιολογισμό». «Η επιστημονική προσέγγιση του θέματος γίνεται μόνο όταν συνδυάζονται και δεν διαχωρίζονται τα βιολογικά με τα κοινωνικά κριτήρια για το φυλετικό προσδιορισμό. Αυτό, ακριβώς, είναι που αρνείται το νομοσχέδιό σας. Μα και αυτό ακριβώς αποτελεί και τη βάση για τη θέση του ΚΚΕ», ξεκαθάρισε. Σχολίασε ακόμα πως οι θεωρίες του λεγόμενου «κοινωνικού φύλου », που παρουσιάζουν το φύλο αποκλειστικά και μόνο ως ένα «καλούπι» που προσδίδει η κοινωνία στο άτομο, συνιστούν ανορθολογισμό και ιδεαλισμό που «δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως προοδευτισμός». (rizospastis.gr, 5/10/2017)

GAY(RA)DAR

Πώς αναγνωρίζεις έναν γκέι άντρα

city.sigmalive.com, 04.10.2017

Θα ‘χεις ακούσει για το gaydar (γκέινταρ), την ενορατική ικανότητα ορισμένων ανθρώπων να ανιχνεύουν -εν είδει ραντάρ- με μεγάλη ακρίβεια (ακόμα και εξ αποστάσεως) αν κάποιος είναι γκέι.

Στην ουσία, επεξεργάζονται, σταθμίζουν και αξιολογούν πληθώρα οπτικοακουστικοκινητικών δεδόμενων και ερεθισμάτων που εκπέμπει το υπό εξέταση άτομο.

Είναι, όμως, μόνο η ενορατική ικανότητά τους ή στην «ανίχνευση» βοηθάνε επίσης κι άλλες παράμετροι όπως η συμπεριφορά, το ντύσιμο, η ομιλία, τα vibes, το eye contact κλπ;

Για να το εξακριβώσουμε, ρωτήσαμε σχετικά 7 γκέι άντρες. Τους ζητήσαμε να μας αποκαλύψουν τα σημάδια που «προδίδουν» και στέλνουν σήμα για ένα ενδεχόμενο επόμενο βήμα.

Εντάξει, κάποια πράγματα φωνάζουν. Όπως η φωνή, το ντύσιμο το βλέμμα και ο τρόπος ομιλίας. Αυτά είναι τα βασικά. Φυσικά, το θέμα είναι τι γίνεται με τους άντρες που δεν διαθέτουν αυτά τα χαρακτηριστικά και ξεγελούν. Εκεί λειτουργεί το ένστικτό μου, νομίζω. Υπάρχει μια ορολογία που χρησιμοποιούμε για αυτό το «ένστικτο» και λέγεται gaydar. Αυτό νομίζω είναι ο τρόπος μας να καταλαβαίνουμε αν κάποιος άντρας είναι gay ή όχι. Το έχουν και πολλές γυναίκες αυτό, καταλαβαίνουν. Μόνο στους straight δεν λειτουργεί.
Αντώνης, 29 ετών

Δεν ξέρω αν παίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, εκτός από τα προφανή, τα οποία όμως δεν ισχύουν για όλους. Εγώ, συνήθως το νιώθω όταν κάποιος άντρας στο χώρο είναι gay. Δεν μπορώ να σου προσδιορίσω πώς και γιατί, είναι αυτό που λέμε gaydar, κάτι που έχουν οι περισσότεροι gay. Βασικό σημάδι είναι το βλέμμα και ο τρόπος που θα κοιτάξει έναν άλλο άντρα. Όσο και να θέλει να το κρύψει, το βλέμμα πάντα προδίδει, είναι όπως ένας straight άντρας κοιτάζει μια γυναίκα που του αρέσει.
Χρήστος, 32 ετών

Σήμερα, με τόσους μετροσέξουαλ γύρω μας, το να αναγνωρίσεις αν κάποιος άντρας είναι gay είναι αρκετά δύσκολο. Παλαιότερα, ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Ένα σάλι, μια εμφάνιση πιο προσεγμένη, λίγες ξένες λέξεις στη ροή του λόγου, λίγη περισσότερη φινέτσα, και αμέσως μπορούσες να καταλάβεις το αν κάποιος είναι ομοφυλόφιλος. Όλα αυτά όμως, τα έχουν πολλοί άντρες πλέον και straight και gay, άρα τα πράγματα έχουν μπερδευτεί. Αυτό ισχύει και για άντρες με θηλυπρέπεια, πλέον πολλοί μπορεί να μοιάζουν ή να συμπεριφέρονται πιο θηλυκά, αλλά να είναι straight. Εύκολα πέφτεις στην παγίδα. Για εμάς, ο μόνος τρόπος πλέον είναι το ένστικτο, το gaydar που μας βοηθά στο να καταλάβουμε τι κρύβει το περιτύλιγμα. Αν, για παράδειγμα, κάποιος που θα γνωρίσω με κοιτάζει επίμονα ή μου σφίξει το χέρι για περισσότερα από 6 δευτερόλεπτα, τότε είναι κάτι σαν σήμα για να πάρω το μήνυμα.
Γιώργος 37 ετών
 

Προφανώς, ο κάθε ομοφυλόφιλος έχει ένα αισθητήρα που αναγνωρίζει τον όμοιο του και δεν αναφέρομαι μόνο σε εξωτερικά ή κινησιολογικά γνωρίσματα, αλλά περισσότερο για τα vibes που υπάρχουν στον αέρα, όταν δύο ή περισσότεροι ομοφυλόφιλοι βρεθούν σε ένα χώρο. Λειτουργεί περισσότερο το ένστικτο σε τέτοιες περιπτώσεις. Μια ματιά, μια χειραψία είναι αρκετά για να λύσεις το «μυστήριο».
Στέλιος, 25 ετών

Κάποτε, ήταν πιο εύκολο να αναγνωρίσεις κάποιον gay, εάν φυσικά το ήθελε εκείνος, διότι η εμφάνιση είναι το πρώτο πράγμα που τον διαφοροποιούσε. Πιο μοντέρνο ντύσιμο, πιο extravagant εμφανίσεις, πιο έντονα χρώματα, πιο έντονο στυλ γενικά. Σήμερα, αυτό, έχει αλλάξει. Μετά την εποχή του metrosexual, όλα είναι διαφορετικά. Πλέον η προσεγμένη εμφάνιση δεν είναι προνόμιο των gay αλλά αφορά και τους straight άντρες το ίδιο. Μάλιστα, πολλές φορές straight άντρες προσέχουν τόσο πολύ την εμφάνιση τους, που πολλές φορές είναι δύσκολο να τους ξεχωρίσεις. Και κάπως έτσι μπερδεύεται το dar των gay, που πλέον πρέπει να προσέξουν τις κινήσεις του άλλου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πιο θηλυπρεπείς ετεροφυλόφιλοι. Παρόλα αυτά οι κεραίες των gay είναι συνήθως πιο ευαίσθητες και πιάνουν πιο εύκολα κάποια μηνύματα. Πάντως σίγουρα έχει τύχει σε όλους, επειδή επιζητούν την ανδροπρέπεια να θέλουν κάποιος να είναι gay, αλλά να τους βγαίνει str8. Όταν βέβαια συμβαίνει το ανάποδο κάνουν πάρτι.
Κωνσταντίνος, 40 ετών

Απλά είναι ένα vibe. Οι Εγγλέζοι έχουν μια έκφραση «it takes one to know one», θες από το στυλ, θες από την ενέργεια, τις περισσότερες φορές το gaydar (λέξη από το gay&radar) δουλεύει ρολόι. Δεν εξηγείται, είναι ένστικτο, πολλές φορές και αμοιβαία έλξη. Οφείλεται και στο γεγονός (όχι όμως μόνο σε αυτό) πως οι gay είναι πολύ πιο άνετοι και ανοιχτοί στο φλερτ. Υπάρχουν φορές που πέφτεις κι έξω. Και το αντίθετο γίνεται. Να πιστεύεις ότι ο άλλος είναι straight και τελικά να πέφτει φλερτ ή να μαθαίνουν κάτι και να διαψεύδεσαι. Όλα παίζουν.
Γιάννης, 32 ετών

Από συνδυασμό παραγόντων όπως ο τόπος που συχνάζει, η παρέα που συναναστρέφεται, η συμπεριφορά, οι κινήσεις, το βάδισμα και η ομιλία.
Νικόλας, 28 ετών 

"ΠΟΛΕΜΟΣ" ΣΤΗΝ ΚΥΝΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ Ν/Σ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΦΥΛΟΥ

Αιχμές για την στάση που έχει τηρήσει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Γεωργία Γεννιά στη συζήτηση επί του νομοσχεδίου για την αλλαγή φύλου από τα 15 έτη, αφήνει ο Χρήστος Καραγιαννίδης, βουλευτής του ιδίου κόμματος.  
«Αν σε έχει, με επαινετικό σχόλιο, πρωτοσέλιδο η Ελεύθερη Ώρα τότε κοίτα τα μούτρα σου στον καθρέφτη. Σε λάθος κόμμα είσαι».

Αυτό έγραψε στον λογαριασμό του στο facebook ο βουλευτής, αναφερόμενος στο δημοσίευμα της εφημερίδας που εκθειάζει την στάση της κ. Γεννιά με τον τίτλο: «Μπράβο στη γενναία βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γεωργία Γεννιά που αντιστέκεται στο νομοσχέδιο έκτρωμα».

Στην ανάρτηση του βουλευτή Δράμας έκανε like και η πρώην αναπληρώτρια υπουργός και νυν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Σία Αναγνωστοπούλου, συμφωνώντας εμμέσως με την τοποθέτησή του.

Να υπενθυμίσουμε πως η Γεωργία Γεννιά είχε κατηγορήσει τον υπουργό Δικαιοσύνης, Σταύρο Κοντονή για προχειρότητα και ζήτησε «τέτοια σχέδια νόμου θα πρέπει να ψηφίζονται κατά συνείδηση».

«Για μένα το 15ο έτος είναι κόκκινη γραμμή», είχε τονίσει η βουλευτής.

Την ίδια ώρα, ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Κώστας Κατσίκης, σε τηλεοπτική του συνέντευξη διαμήνυσε πως τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του δεν θα ψηφίσουν όλα τα άρθρα του πολύκροτου νομοσχεδίου, καθώς διαφωνούν με το περιεχόμενο τους.

Σύμφωνα με τον κ. Κατσίκη «από τα επτά άρθρα του νομοσχεδίου, ψηφίζουμε μόνο το πρώτο που είναι εισαγωγικό» καθώς μέσω του ν/σ του υπουργείου Δικαιοσύνης ανοίγει ο δρόμος για τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών, άρα και της υιοθεσίας παιδιών. 

«Αυτό πάει να γίνει. Εκεί αντιδράσαμε, γι’ αυτό καταψηφίζουμε», τόνισε ο βουλευτής. 

Η στάση που θα κρατήσουν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δημιουργεί πολλά ερωτήματα για την έκβαση της ψηφοφορίας που θα γίνει στην Ολομέλεια της Βουλής την ερχόμενη εβδομάδα και ανησυχία για την ίδια την δεδηλωμένη της κυβέρνησης.

Παρότι το Ποτάμι και η Δημοκρατική Συμπαράταξη ψήφισαν θετικά επί της αρχής στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής, και τα δύο κόμματα έχουν ξεκαθαρίσει στο παρελθόν πως θα υπερψηφίζουν τα νομοσχέδια της κυβέρνησης με τα οποία συμφωνούν μόνο σε περίπτωση που η συγκυβέρνηση, στο σύνολό της, ταχθεί υπέρ τους. 

Μέχρι στιγμής ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει λάβει επίσημη θέση για την κόντρα που έχει ξεσπάσει εντός του κυβερνητικού σχήματος, παρότι πρόκειται για σοβαρή κρίση στις σχέσεις του με τους ΑΝΕΛ, όμως, σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζονται μέτρα κατά των βουλευτών που θα αποκλίνουν από την επίσημη κυβερνητική γραμμή. (cnn.gr, 4/10/2017)

A VERY ENGLISH SCANDAL

«A Very English Scandal»: οι Χιου Γκραντ & Μπεν Γουίσοου είναι εραστές στη νέα σειρά της Amazon

Πόλυ Λυκούργου (flix.gr)

Σε σκηνοθεσία Στίβεν Φρίαρς, η συμπαραγωγή του Amazon με το BBC One ρίχνει φως σε αληθινά γεγονότα για το πώς η Μ. Βρετανία χειριζόταν τα γκέι σκάνδαλά της στη δεκαετία του 1960.

Με φόντο την Μ. Βρετανία στα τέλεη των 60ς, την εποχή που μόλις έχει αποποινικοποιηθεί η ομοφυλοφιλία, η ιστορία ακολουθεί τη συγκλονιστική δίκη του ηγέτη του Βρετανικού Κόμματος των Φιλελεύθερων, Τζέρεμι Θορπ, ο οποίος κατηγορείται από ένα νεαρό μοντέλο, τον Νόρμαν Σκοτ, ότι είχαν ερωτικές σχέσεις. Οσο ο Σκοτ απειλεί να τον ξεσκεπάσει, τόσο βαθύτερα μπλέκουν να νήματα της συνωμοσίας (και της απόπειρας ανθρωποκτονίας) για να μην αποκαλυφθεί το σκάνδαλο.

Παρόλο που τελικά ο Θορπ αθωώθηκε, η ζημιά που προκάλεσε η μακροχρόνια δίκη στη φήμη του και τα υπονοούμενα για τη σεξουαλική του ζωή, τον ανάγκασαν να αποσυρθεί από την πολιτική.

Σε σενάριο του πολυβραβευμένου τηλεοπτικού δημιουεργού Ράσελ Τ. Ντέιβις («Queer as Folk», «Doctor Who») και σκηνοθεσία του Στίβεν Φρίαρς (ο οποίος δεσμεύεται όχι μόνο για τον πιλότο, αλλά όλα για τα επεισόδια της σειράς) το «A Very English Scandal» θα είναι μία συμπαραγωγή της Amazon, του BBC One και θα έχει τη στήριξη του Channel 4 από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ο Χιου Γκραντ αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Θορπ, ενώ ο Μπεν Γουίσοου θα ερμηνεύει τον νεαρό εραστή κι εκβιαστή του, Νόρμαν Σκοτ. Θα τους πλαισιώνουν οι Αλεξ Τζένινγκς, Πατρίσια Χοτζ, Μόνικα Ντόλαν, Εντριαν Σκαρμπόροου, Τζέισον Γουάτκινς, Ιβ Μάιλς, Μισέλ Ντότρις και Μπλέικ Χάρισον. Σήμερα η Amazon αποκάλυψε την πρώτη εικόνα της μίνι σειράς.

ΝΤΑΝΙΕΛΑ ΒΕΓΑ, "ΜΙΑ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ"

Χιλιανή γέννημα θρέμα, η Ντανιέλα Βέγα, διεμφυλική όπως και η Μαρίνα, η ηρωίδα που ενσαρκώνει στην ταινία «Μια φανταστική γυναίκα» που βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 5 Οκτωβρίου, δούλεψε πρώτα ως κομμώτρια, σπουδάζοντας ταυτόχρονα κλασικό τραγούδι (τόσες ομοιότητες με τη Μίνα Ορφανού και τη «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, όχι μόνο στις λεπτομέρειες, αλλά και στις ανθρώπινες και κινηματογραφικές προθέσεις) κι εμφανίστηκε σε μια θεατρική παράσταση και μια ταινία («La Visita», 2014). Ηταν, όμως, στο φιλμ του Σεμπαστιάν Λέλιο, δίπλα στον συμπρωταγωνιστή της, Φερνάντο Ρέγιες, στην Berlinale, όπου η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο Σεναρίου, όπου η Βέγα αποκάλυψε την πραγματική της δύναμη, υποδυόμενη μια ηρωική γυναίκα που αναζητά την ευτυχία σε πείσμα της στενοκεφαλιάς.

Στο «Μια Φανταστική Γυναίκα», η Μαρίνα είναι νέα, όμορφη, μπριόζα, τρανσέξουαλ. Ο σύντροφός της, ο καλόκαρδος και γοητευτικός Ορλάντο, είναι κατά μια εικοσαετία μεγαλύτερος, χωρισμένος, με ένα μεγάλο γιο. Οταν, ανήμερα στα γενέθλιά της και μετά τη γιορτή που της έχει ετοιμάσει, ο Ορλάντο πεθαίνει ξαφνικά, η οικογένειά του στρέφεται εναντίον της Μαρίνα. Δεν τη θέλει, δεν τη βλέπει, όπως δεν τη βλέπει ο γιατρός, η αστυνομικός, ο αδελφός του θανόντος, οι αρχές: βλέπουν μια ταυτότητα με αντρικό όνομα, ένα πλάσμα στρεβλό. Κανείς δεν βλέπει τη Μαρίνα. Κι έτσι εκείνη δεν μπορεί να συμμετάσχει στον αποχαιρετισμό του άντρα που αγάπησε, ούτε και να πενθήσει με δύναμη και να κλείσει την πόρτα αυτής της σχέσης που υπήρξε υπέροχη.

Βλέποντας την απήχηση της ταινίας του Σεμπαστιάν Λέλιο σ' ολόκληρο τον κόσμο, η Ντανιέλα Βέγα δεν μπορεί παρά να κάνει το συσχετισμό με τον τόπο όπου ξεκίνησαν όλα: «Η χώρα μου, η Χιλή, είναι πολύ συντηρητική, μια κοινωνία που αμφιταλαντεύεται.Αυτό που θέλω περισσότερο απ’ όλα, είναι αυτή η κοινωνία μου, η χώρα μου, να δει την ταινία και να νοιώσει συμπάθεια και ταύτιση με τον Ορλάντο και τη Μαρίνα. Οι συνθήκες για τα διεμφυλικά άτομα είναι δύσκολες και στη Χιλή. Τώρα το κράτος προσπαθεί ν’ αλλάξει τη νομοθεσία για να τους δώσει περισσότερα πολιτικά δικαιώματα, αλλά στη Χιλή υπάρχουν προβλήματα με τα ανθρώπινα δικαιώματα εν γένει και οι διεμφυλικοί αποτελούν ένα μέρος του συνόλου. Ταυτόχρονα, επειδή κι η ταινία έχει αισιόδοξη ψυχή, να μην ξεχνάμε ότι μπορείς να βρεις την ομορφιά, μέσα σ’ αυτή τη δύσκολη ζωή μιας διεμφυλικής γυναίκας, καθόλου φανταστικής.»

Η Ντανιέλα Βέγα έχει την ετοιμότητα και, επίσης, το υποκριτικό ταλέντο, για να ορίσει αυτόματα τη δική της ταυτότητα: «Είμαι μια ηθοποιός,» εξηγεί, «το επάγγελμά μου είναι να δημιουργώ αισθήματα και να φτιάχνω λογικές συνδέσεις για τους ήρωες που υποδύομαι. Η Μαρίνα κι εγώ έχουμε ένα κοινό: την επιθυμία μας να κοιτάζουμε προς τον κόσμο με αξιοπρέπεια. Σε άλλες πτυχές μας, έχουμε πολλές διαφορές. Γιατί η Μαρίνα είναι μια δημιουργία, δημιουργήθηκε για το σινεμά.»

ΟΤΑΝ Ο ΣΗΚΟΥΑΝΑΣ ΒΑΦΤΗΚΕ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Όταν ο Σηκουάνας βάφτηκε κόκκινος

Για την ταινία 120 χτύποι το λεπτό, του Ρομπέν Καμπιγιό

της Ιφιγένειας Καλαντζή (e-dromos.gr)

Τρίτη σκηνοθετική δουλειά του Ρομπέν Καμπιγιό, η βραβευμένη στις Κάννες ταινία 120 χτύποι το λεπτό ακολουθεί την κοινωνικοπολιτική σχολή που εδράζει στον Κεν Λόουτς και στον ωμό ρεαλισμό του ρουμάνικου σινεμά, με τους διαλόγους στο επίκεντρο της κινηματογραφικής δημιουργίας, ως εργαλείο παραγωγής πολιτικής σκέψης.

Διπλάσιοι περίπου των χτύπων της καρδιάς, οι 120 χτύποι το λεπτό στον τίτλο αντιστοιχούν στον μέσο όρο ρυθμού δημοφιλών τραγουδιών, που όπως έχει παρατηρηθεί, συγχρονίζεται άψογα με το ανθρώπινο τέμπο, επηρεάζοντας τη διακύμανση των συναισθημάτων.

Τοποθετημένη το 1990, εν μέσω έκρηξης του AIDS, με νεαρά θύματα όσους δεν ακολουθούν το «φυσιολογικό», κατά τα ΜΜΕ, μοντέλο σεξουαλικών προτιμήσεων, η ταινία επικεντρώνεται στην ερωτική σχέση και τους αγώνες κατά του AIDS, του Νατάν (Αρνό Βαλουά), άρτι ενταγμένου στην οργάνωση ACT UP Παρισιού, με τον δυναμικό 26χρονο οροθετικό Σον (Ναυέλ Περέζ-Μπισκαγιάρ).

Από την πρώτη σκηνή παρακολουθούμε, σαν σε ντοκιμαντέρ, τις συνελεύσεις της ακτιβιστικής ομάδας στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο, με διαλόγους φορτισμένους με το πολιτικό σημαινόμενο, όπως και στην ταινία Ανάμεσα στους τοίχους, του Λοράν Καντέ, όπου σεναριογράφος ήταν ο Καμπιγιό. Με σεβασμό στη διαλεκτική των δημοκρατικών διαδικασιών, οι μορφές αγώνα, τα αιχμηρά συνθήματα και οι προκλητικές αφίσες συνδιαμορφώνονται μέσα από αντιπαραθέσεις, που αποκαλύπτουν διαφορετικούς χαρακτήρες, έρωτες και αντιπάθειες, ενώ ανακοινώνονται νέες θεραπείες. Κυρίως όμως γίνεται αισθητή η απελπιστική φούρια ανθρώπων δίχως χρόνο ζωής, που τα δίνουν όλα, ζώντας έντονα τα πάντα.

Στα χέρια ενός πολιτικοποιημένου σκηνοθέτη, το επερχόμενο τέλος δεν έχει γεύση απόγνωσης, σε αντίθεση με το αυτοκαταστροφικό σλόγκαν «Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος» του περιθωριακού τρίπτυχου «σεξ-ναρκωτικά-ροκ εν ρόλ». Εδώ, κυριαρχεί ένα αγωνιστικό όραμα ανατροπής, με συλλογική διεκδίκηση που εμπεριέχει προ-επαναστατική διάσταση σε μικρή κλίμακα. Ενωμένοι σε μια πολιτική συλλογικότητα, οι γεμάτοι ερωτικό πάθος νέοι της ταινίας αγωνίζονται, ψυχή τε κα σώματι, να ανοίξουν το θέμα, από πρόβλημα μιας κακότυχης μειοψηφίας, σε ζήτημα δημόσιας υγείας, διεκδικώντας σωστή ενημέρωση, μέτρα πρόληψης και άμεσα προσιτή θεραπεία. Με σύνθημα «σιωπή=θάνατος, δράση=ζωή», αντιδρούν δυναμικά στην εγκληματική αδιαφορία της Πολιτείας και κατεβαίνουν στον δρόμο, προτάσσοντας ως αφοπλιστικό όπλο το λαβωμένο κορμί τους.

Ανακαλώντας τον ριζοσπαστικοποιημένο ακτιβισμό του ’70, σε σκηνές που κινηματογραφούνται με αμεσότητα, όπως στην ταινία Μετά τον Μάη (2013), του Ολιβιέ Ασαγιάς, η κάμερα καταγράφει από κοντά τις δράσεις της ACT UP. Μπουκάρουν στα γραφεία φαρμακευτικών εταιριών, λερώνοντας τα πάντα με κόκκινη μπογιά σαν αίμα, μοιράζουν ενημερωτικά φυλλάδια και προφυλακτικά στα σχολεία και διακόπτουν συνέδρια και ομιλίες, αντιμετωπίζοντας άγρια καταστολή και συλλήψεις. Παράλληλα, διοργανώνουν τις περίφημες «γκέι πράιντ» παρελάσεις, με χρώματα, ερωτισμό, χορό και μουσική, ξορκίζοντας τον θάνατο με τις πολύβουες σφυρίχτρες, ενώ διασκεδάζουν χορεύοντας ασταμάτητα με εκκωφαντική μουσική στα κλαμπ, με όση ενέργεια τους έχει απομείνει, σε σκηνές με αργή κίνηση, δίχως λόγια.

Με την ορμητική ματιά ενός κινηματογραφικού ρεαλισμού που δανείζεται στοιχεία από το σινεμά-βεριτέ και το ντοκιμαντέρ, η ταινία αποτυπώνει έναν ισχυρό συναισθηματικό αντίκτυπο, με αεικίνητη κάμερα στον ώμο, τοποθετημένη στον πυρήνα του συγκεκριμένου πολιτικοποιημένου περίγυρου, που καταγράφει πότε σε λήψεις διαρκείας, από τον έναν στον άλλον, πότε μέσα από κοφτά, πολύ κοντινά πλάνα, τον πολιτικό λόγο που εμπεριέχεται στους διαλόγους, με ηλεκτρισμένες ερμηνείες, νεανικά πρόσωπα και εφηβικά σώματα σε πρώτο πλάνο. Ακολουθώντας τα σκηνοθετικά διδάγματα του αγωνιστικού ’70, δημιουργείται μια συνέχεια από το παρόν της ταινίας (1990) μέχρι σήμερα, που γυρίστηκε η ταινία, μια εποχή ακυρωμένων αγώνων σε αναμονή.

Στα χνάρια του Αμπντελατίφ Κεσίς, που με αφορμή την ταινία του Η Ζωή της Αντέλ (2013) είχε δηλώσει, εν μέσω αραβικής άνοιξης, πως «Μια επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι και σεξουαλική», ο Καμπιγιό επιμένει στην άρρητη σύνδεση επαναστατικής διεκδίκησης και ελευθεριακής σεξουαλικότητας.

Αντίστοιχες συγκλονιστικές σκηνές με τον ετοιμοθάνατο πρωταγωνιστή στο νοσοκομείο έχουν αποτυπωθεί εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες σε ντοκιμαντέρ, με συντρόφους και συγγενείς που ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους, στο τελικό στάδιο αυτής της εκφυλιστικής ασθένειας, αλλά και σε μυθοπλασία, δίνοντας έμφαση στην κυρίαρχη μοιρολατρική αισθητική θυματοποίησης των ασθενών. Δημοφιλή παραδείγματα το εμπορικό Φιλαδέλφεια (Τζόναθαν Ντέμι/1993), με τον Τομ Χανκς και το πιο «ανεξάρτητο» Dallas Buyers Club (Ζαν-Μαρκ Βαλέ/2013), με τον Μάθιου Μακόναχι, χαρίζοντας οσκαρικές ερμηνείες σε αβανταδόρικους, μη ερωτικούς ρόλους.

Αντιθέτως, βασισμένος σε προσωπικές εμπειρίες, ο Καμπιγιό προσπάθησε με ειλικρίνεια να ανατρέψει την εικόνα των απισχνασμένων ασθενών του AIDS, ενισχύοντας το τέλος της ταινίας του με ελπιδοφόρα αγωνιστική διάσταση και σεξουαλική ορμή ζωτικής σημασίας, που θυμίζει έντονα τη λησμονημένη γαλλική ταινία Άγριες Νύχτες (1992), του Συρίλ Κολάρ, που πέθανε από AIDS στα 35 του.

Το πολιτικό στίγμα της ταινίας αποκρυσταλλώνεται στην πρώτη νυχτερινή νεκρώσιμη πομπή μαύρων φέρετρων στους δρόμους του Παρισιού, για τον νεαρό φοιτητή Ιστορίας, με την εκτός κάδρου αναφορά στα οδοφράγματα, στους ίδιους δρόμους, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1848, που έβαλε οριστικό τέλος στην Ιουλιανή Μοναρχία και απετέλεσε τη «σπίθα» σειράς επαναστάσεων ανά την Ευρώπη.

Στη συνέντευξη τύπου στην Αθήνα, προσκεκλημένος στις 23^ες Νύχτες Πρεμιέρας, ο Καμπιγιό δήλωσε πως υπήρξε μέλος της ACT UP Παρισιού το 1992, ως 20χρονος ομοφυλόφιλος που είχε χάσει τον σύντροφό του από AIDS και τόνισε πως η ημιβιογραφική αυτή ταινία αποτελεί συλλογικό αυτόπορτρέτο του, αποσκοπώντας να δώσει νέα οπτική στη σημερινή, αποκλειστικά διαδικτυακή ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, γιατί πολιτικός αγώνας μονάχα με ιδέες δεν γίνεται. Η διεκδίκηση απαιτεί την ενσάρκωση των αγώνων σε πραγματικό τόπο και χρόνο, με τους νέους ξανά στους δρόμους. Το 1990, πρόσθεσε, προσπαθούσαν να αποπολιτικοποιήσουν το AIDS, ένα καυτό ζήτημα δημόσιας υγείας. Σήμερα, ο Μακρόν θεωρεί όλη τη Γαλλία μια ιδιωτική επιχείρηση προσπαθώντας να αποπροσανατολίσει, αποπολιτικοποιώντας την οικονομία… Κλείνοντας, τόνισε πως το απότομο μοντάζ, δίχως σκηνές μετάβασης, ενισχύει την ένταση μιας ζωής στα άκρα, από τις συνελεύσεις, στις πορείες.

Σε μικρές δόσεις, η απλή μουσική σύνθεση του Αρνό Ρεμποτινί δίνει το τέμπο, μέσα από τρεις κατιούσες νότες, παράλληλα με χορευτικές ρυθμικές χάουζ συνθέσεις του. Την ταινία ωστόσο στοιχειώνει το ρεμίξ του εμβληματικού τραγουδιού της γκέι κοινότητας του ’80 «smalltown boy» των Bronski Beat, που ακολουθεί τις συμβολικές πένθιμες εικόνες με τα κοκκινισμένα νερά ενός αιματοβαμμένου Σηκουάνα.

Ρομπέν Καμπιγιό: «Επιθετικός σημαίνει θετικός»

Ο σκηνοθέτης της βραβευμένης ταινίας «120 χτύποι το λεπτό» μιλάει για το θέμα της: τον ακτιβισμό υπέρ των ομοφυλοφίλων και των πασχόντων από AIDS

Γιάννης Ζουμπουλάκης (tovima.gr)

Στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών υπήρξαν άνθρωποι που προτίμησαν να αποφύγουν την παρακολούθηση της γαλλικής ταινίας «120 χτύποι το λεπτό» του Ρομπέν Καμπιγιό αλλά από όσους τελικά την είδαν κανένας δεν έμεινε ασυγκίνητος. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις το γιατί. Το «120 χτύποι το λεπτό» μεταφέρει τον θεατή στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και με ημιντοκιμαντερίστικο τρόπο καταγράφει τη δραστηριότητα της ομάδας νεαρών ακτιβιστών Act Up-Paris που έδωσε γενναίες μάχες υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και ιδιαίτερα των πασχόντων από AIDS. Ανάμεσα σε αυτούς τους νέους ήταν και ο ίδιος ο Καμπιγιό (55 χρόνων σήμερα) που θα εξελισσόταν σε εξαιρετικό σεναριογράφο κυρίως από τις συνεργασίες του με τον Λοράν Καντέ («Ελεύθερος ωραρίου», «Ανάμεσα στους τοίχους», «Ατελιέ»).

Οι «120 χτύποι το λεπτό», που έκαναν πρεμιέρα στο φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας παρόντος του σκηνοθέτη και από την ερχόμενη Πέμπτη θα προβάλλονται και εμπορικά στην Ελλάδα, είναι η τρίτη μεγάλου μήκους σκηνοθεσία του Καμπιγιό. Η ταινία, η οποία απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στις Κάννες (διά χειρός Πέδρο Αλμοδόβαρ), έχει σοβαρές πιθανότητες να φτάσει ως τα Οσκαρ.

Γιατί συζητήθηκε η ταινία

«Υπήρχε αδιαφορία, και αδιαφορία σημαίνει κακή συνείδηση» μας είπε πριν από λίγες ημέρες τηλεφωνικώς από το Παρίσι ο Ρομπέν Καμπιγιό. «Δεν είχε δοθεί σημασία στο ότι κάποιοι άνθρωποι πέθαιναν. Αλλά το Act Up-Paris δημιουργήθηκε κυρίως επειδή όταν η επιδημία βρισκόταν σε πρωταρχικό στάδιο η παραπληροφόρηση ήταν τεράστια. Ο Τύπος παρουσίαζε τα θύματα ως τέρατα με τη βεβαιότητα ότι όλοι οι φορείς είναι καταδικασμένοι σε θάνατο. Ηταν πολύ σοβαρό ζήτημα και δεν υπήρχε καμία επικοινωνία με τον κόσμο για την ανάλογη προστασία από τη νόσο. Από τη μια, η αδιαφορία και, από την άλλη, οι εικόνες των ΜΜΕ μάς είχαν a priori καταδικάσει σε θάνατο από AIDS».

Η δράση του Act Up-Paris ήταν άμεση. Οι ακτιβιστές έμπαιναν ορμητικά μέσα σε πολιτικά γραφεία, σχολεία ή δημόσιες υπηρεσίες και τα έκαναν λίμπα, πολλές φορές με ανατριχιαστικές πράξεις, όπως πετώντας σακούλες με αίμα στους τοίχους. Κάποια στιγμή σκέπασαν τον οβελίσκο της πλατείας Κονκόρ με ένα τεράστιο προφυλακτικό. Ρωτώ τον Καμπιγιό αν μια τέτοιας μορφής επιθετικότητα θα μπορούσε να έχει πραγματικά αποτελέσματα. Με κοφτό τρόπο απαντά: «Ναι!». Και συνεχίζει: «Χωρίς να θέλω να συγκρίνω καταστάσεις, θα πω ότι στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο όταν η γαλλική Αντίσταση έριχνε βόμβες κατά των Γερμανών σκότωνε και αθώους. Αλλά για μένα αν πετάξεις αίμα στον τοίχο δεν είναι πραγματική βία, είναι περισσότερο μια εικόνα βίας. Αυτή ήταν η πρόθεσή μας. Γιατί ήμασταν πια τόσο κουρασμένοι και αγανακτισμένοι με το να θεωρούμαστε οι καλοί γκέι-θύματα αυτής της αρρώστιας που αποφασίσαμε να γίνουμε τα κακά παιδιά της υπόθεσης. Και τελικά έφερε αποτέλεσμα. Επιθετικός σημαίνει θετικός! Διότι ήμασταν απολύτως νόμιμοι στη μάχη μας και πολύς κόσμος το κατάλαβε. Δεν μπορείς να φτάσεις στα άκρα αν δεν είσαι νόμιμος».

Φόβος και σιωπή

«Ο φόβος βέβαια εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα» λέει ο σκηνοθέτης. «Οι ομοφυλόφιλοι της γενιάς μου εξακολουθούν να ζουν με αυτόν, ακόμα και αν γνωρίζουν ότι είναι αρνητικοί στον ιό. Ισως να μην είναι ακριβώς το ίδιο όπως στα nineties, εφόσον η επιστήμη έχει προχωρήσει και η αντιμετώπιση είναι πιο σταθερή, όμως υπάρχει». 

Μάλιστα, όταν άρχισε το κάστινγκ της ταινίας ο Καμπιγιό γνώρισε πολλούς νέους ομοφυλόφιλους και εκεί κατάλαβε ότι ενώ πολύς κόσμος φοβάται τον ιό του ΑΙDS δεν μιλάει ιδιαίτερα για αυτόν. «Θα έλεγα ότι είναι ένας νέος τρόπος άρνησης αυτής της ασθένειας». Ο Καμπιγιό θεωρεί ότι το AIDS έχει επηρεάσει τη ζωή πολλών ανθρώπων χωρίς απαραιτήτως να πάσχουν από την ασθένεια. Στις Κάννες υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που μετά την προβολή των «120 χτύπων το λεπτό» τον πλησίασαν και του είπαν ότι είχαν χάσει συγγενείς από αυτή τη νόσο. «Εξεπλάγην πραγματικά από τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν χαθεί, όμως όλοι αυτοί που με πλησίασαν να μου πουν τον πόνο τους ήταν κάπως απόμακροι από το πρόβλημα. Δεν ήθελαν να ξέρουν λεπτομέρειες γύρω από ένα θέμα που είχε επηρεάσει τόσο πολύ τη ζωή τους. Ισως η ταινία μου να είναι ένας τρόπος ώστε να πλησιάσουν πραγματικά το πρόβλημα».

Εκδίκηση στην υποκρισία

Οσοι πάντως πιστεύουν ότι εν έτει 2017 μια ταινία για τη νόσο του AIDS είναι δύσκολο να υλοποιηθεί, ίσως εκπλαγούν μαθαίνοντας ότι ο Ρομπέν Καμπιγιό δεν κοπίασε καθόλου για να βρει τα χρήματα για τους «120 χτύπους το λεπτό». Η χρηματοδότηση της ταινίας υπήρξε πραγματικά εύκολη και για τον Καμπιγιό τρεις λόγοι συνέτρεξαν σε αυτό: Πρώτον, οι βασικοί υπεύθυνοι για τη χρηματοδότηση της ταινίας - είτε οι σπόνσορες είτε άνθρωποι της τηλεόρασης - ήταν 40-45 χρόνων και θυμούνταν πάρα πολύ καλά την Act Up-Paris. «Ενδιαφέρθηκαν να μάθουν πώς ακριβώς λειτουργούσε στο εσωτερικό της» μας λέει ο σκηνοθέτης. Ενας δεύτερος λόγος ήταν η απουσία γαλλικών ταινιών που ασχολούνται με την επιδημία του AIDS. Kαι ένας τρίτος, ίσως ο σημαντικότερος για τον σκηνοθέτη, ήταν το ότι οι αντιδράσεις στη Γαλλία κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων είχαν κουράσει πάρα πολύ κόσμο. «Δυόμισι εκατομμύρια κόσμος κατέβηκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων και ο υπόλοιπος κόσμος νομίζω ότι είχε φτάσει στο αμήν με αυτή την κατάσταση» είπε. «Βλέπετε, η Γαλλία είναι λίγο δήθεν. Από τη μία, είναι η χώρα της μεγάλης επανάστασης για την αποκατάσταση της δημοκρατίας αλλά, από την άλλη, συμπεριφέρεται εντελώς αντιδημοκρατικά. Γιατί εκατομμύρια κόσμος στον δρόμο κατά των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων σημαίνει ακριβώς αντιδημοκρατικότητα. Συνεπώς, αυτή η ταινία για κάποιους ήταν μια μορφή εκδίκησης εναντίον όλων αυτών των υποκριτών».

ΦΥΛΟ: ΑΡΡΕΝ - 1

Παραδοσιακή σάουνα στο Ελσίνκι

τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη,  20:30,  8°C

(φωτογραφίες: ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ)

ΝΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΣΤΟ Ν/Σ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΦΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΑ 15

Επί της αρχής θετικά ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι

Πέρασε από την επιτροπή της Βουλής το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου από τα 15

protothema.gr, 03/10/2017

Με την τροποποίηση που ρίχνει το όριο ηλικίας για αλλαγή φύλου στα 15 έτη ψηφίστηκε το σχετικό νομοσχέδιο από την πλειοψηφία των μελών της επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής.
Σύμφωνα με τις τοποθετήσεις των εισηγητών επί της αρχής θετικά ψήφισαν οι ΚΟ ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι. Η ΝΔ επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί στην Ολομέλεια ζητώντας παράλληλα από την ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης μια σειρά αλλαγών ενώ ΚΚΕ, ΧΑ και Ένωση Κεντρώων καταψήφισαν.

Να σημειωθεί ότι η ψηφοφορία των νομοσχεδίων στις κοινοβουλευτικές επιτροπές γίνεται από τους εισηγητές και τους ειδικούς αγορητές των κομμάτων και όχι από κάθε βουλευτή ξεχωριστά γι αυτό και δεν εκδηλώθηκε η διαφωνία της κυρίας Γεωργίας Γεννιά.
Νωρίτερα, ο κ. Σταύρος Κοντονής παρουσίασε την νομοτεχνική τροποποίηση ώστε να προβλέπεται η δυνατότητα αλλαγής φύλου και για παιδιά 15ετών παρά τις σφοδρές αντιδράσεις που προκαλεί η συγκεκριμένη απόφαση τόσο στους ΑΝΕΛ όσο και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε πως  η αλλαγή φύλου για παιδιά 15 και 16 ετών θα γίνεται με σύμφωνη γνώμη των γονέων και μετά από ιατρική γνωμοδότηση συμβουλίου που θα λειτουργεί στο νοσοκομείο Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού».
Υπενθυμίζεται πως η βουλευτής Α’ Πειραιά με τον ΣΥΡΙΖΑ Γεωργία Γεννιά μιλώντας στο Κανάλι της Βουλής, και εκπροσωπώντας, όπως η ίδια είπε, και την κίνηση «Πράττω» ανέφερε ότι «υπάρχει προχειρότητα στη σύνταξη του νομοσχεδίου και ότι τέτοια σχέδια νόμων θα πρέπει να ψηφίζονται κατά συνείδηση» και πως αποτελεί «κόκκινη γραμμή» για την ίδια η μείωση του ορίου ηλικίας στα 15έτη.
Από την πλευρά των ΑΝΕΛ ο κ. Θανάσης Παπχριστόπουλος ξεκαθαρίζοντας την στάση του κόμματος είπε ότι θα ψηφίσει θετικά επί της αρχής, θα καταψηφίσει το άρθρο για το 15ο έτος και πρόσθεσε ότι θα υπάρξουν και διαφοροποιήσεις μεμονωμένων βουλευτών σε επιπρόσθετα άρθρα.
Ακολουθώντας ο κ. Κώστας Κατσίκης εξέφρασε την πλήρη διαφωνία του με τις προωθούμενες διατάξεις  ενώ είχε και μικρής έντασης διαξιφισμό με την κυρία Τασία Χριστοδουλοπούλου. Συγκεκριμένα, όταν ο βουλευτής περιγράφοντας την εικόνα προσώπων που φορούν φόρεμα και έχουν γένια  - αναφερόμενος προφανώς στην «Κοντσίντα»  - παρενέβην η κυρία Χριστοδουλοπούλου σχολιάζοντας «το πρόσωπο που περιγράφετε βραβεύτηκε από την eurovision».

Μπρος-πίσω με τη συζήτηση του νομοσχεδίου στην Ολομέλεια

Την ίδια ώρα προβληματισμό δημιουργεί σε βουλευτές το «μπες-βγες» του νομοσχεδίου στο κοινοβουλευτικό πινάκιο. Σύμφωνα με τον αρχικό προγραμματισμό της Διάσκεψης των Προέδρων η εισαγωγή του σχεδίου νόμου στην Ολομέλεια είχε προγραμματιστεί για την ερχόμενη εβδομάδα. Το γεγονός όμως πως την επίμαχη περίοδο θα έλλειπαν αρκετοί βουλευτές μεταξύ των οποίων και η κυρία Αννέτα Καββαδία (εισηγητής εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ για τις προωθούμενες διατάξεις) σε αποστολές της Βουλής στο εξωτερικό ανέτρεψε τους αρχικούς σχεδιασμούς και αποφασίστηκε να γίνει η συζήτηση την ερχόμενη Πέμπτη και Παρασκευή. Ωστόσο, το μεσημέρι της Τρίτης οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες ενημερώθηκαν πως το πρόγραμμα αλλάζει ξανά και πως το σχέδιο νόμου θα μπει στην Ολομέλεια στις 13:00 της ερχόμενης Δευτέρας. 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ

Oι γυναίκες είναι ο στόχος

Ελενα Πατρικίου (efsyn.gr, 1,10.2017)

Αρνούμενη να συνυπογράψει την είσοδο ενός τρανς Φυσικού στο γυναικείο κολέγιο Newnham του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, επιμένοντας ότι ένας άντρας που επί 40 χρόνια έζησε επωφελούμενος από τα κοινωνικά αντρικά προνόμια δεν μπορεί αίφνης να εισβάλλει στους γυναικείους χώρους υπό το πρόσχημα της χειρουργικής κατασκευής ενός «κόλπου», η Γκριρ εκρίθη «τρανσφοβική» και έγινε στόχος των queer φοιτητικών ομάδων που εκβιάζουν με ανεκδιήγητες απειλές όσα πανεπιστήμια τολμούν να την προσκαλέσουν.

Υστερα, ήρθε η σειρά παλιών αγωνιστριών. Η Τι Γκρέις Ατκινσον, η Κάθι Σάρατσαϊλντ έγιναν στόχοι του τρανς ακτιβισμού γιατί συνέχιζαν να υπερασπίζονται τις γυναίκες και τις λεσβίες.

Η Τζούλι Μπίντελ απειλήθηκε όταν έγραψε πως επιδιώκοντας να μοιάσουν με το πορνογραφικό στερεότυπο για τις γυναίκες οι τρανς το ισχυροποιούν.

Η Μίριαμ Μπεν Σαλόμ, η πρώτη λεσβία του στρατού των ΗΠΑ, εκδιώχθηκε από το Pride του Μιλγουόκι.

Η Μεριλού Σίνγκλετον, ριζοσπάστρια φεμινίστρια μαία, κινδύνεψε να της αφαιρεθεί η άδεια εξάσκησης επαγγέλματος γιατί αρνήθηκε να συμφωνήσει πως το φύλο το «επιβάλλουν οι γιατροί κατά τη γέννηση» και ότι οι μαίες πρέπει να πάψουν να μεταχειρίζονται τις λέξεις «έγκυος», «γυναίκα» και «μητέρα».

Οσο ψηφίζονται νόμοι που διευκολύνουν την αλλαγή ταυτότητας, όσο τα κράτη ανέχονται ή αγνοούν (Ελλάδα) τη στείρωση των «τρανς» παιδιών από τα 11 με την παροχή ορμονών αναστολής της εφηβείας και τον ακρωτηριασμό κοριτσιών και αγοριών από τα 13, όσο τα μίντια προβάλλουν τους διάσημους «τρανς» ως πραγματικές γυναίκες, τόσο η αποθράσυνση των τρανς ακτιβιστών θεριεύει.

Φέτος, είδαμε τρανς ακτιβιστές:

-           να εισβάλουν στα εγκαίνια της Φεμινιστικής Βιβλιοθήκης του Βανκούβερ και να σκίζουν ιστορικές αφίσες και βιβλία

-          μ να διακόπτουν το Συνέδριο της USPATH και να διώχνουν διάσημους καθηγητές, με αίτημα την «ελεύθερη πρόσβαση στις ορμόνες και τις επεμβάσεις, χωρίς ιατρική γνωμάτευση και συνταγές, από την παιδική ηλικία»

-           να εκδιώκουν λεσβιακές εβραϊκές ομάδες και ομάδες Ιρανών ομοφυλόφιλων από τα αμερικάνικα Pride

-           να αλώνουν με καδρόνια το Λεσβιακό Pride του Σαν Φρανσίσκο και να διώχνουν τις λεσβίες που δεν δέχονται ως ερωτικούς συντρόφους τους «τρανς γυναίκες με θηλυκά πέη»

-           να απειλούν το Left Forum της Νέας Υόρκης ώστε να ακυρωθεί εκδήλωση για τη χρημαδότηση των τρανς οργανώσεων από τις πολυεθνικές φαρμακευτικές

-          να πετυχαίνουν την αφαίρεση άρθρων από το φεμινιστικό φιλοσοφικό περιοδικό HYPATIA

-           να ακυρώνουν συζήτηση για τους τρανς που επιστρέφουν στο φύλο τους (detransitioners) στο Συνέδριο της Φιλαδέλφειας για την Υγεία των τρανς.

Στις 13 Σεπτέμβρη όμως η βία ασκήθηκε στο Λονδίνου πάνω σε μία 60χρονη γυναίκα.

Με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του νόμου για την «Εμφυλη ταυτότητα», που καταργεί τη νομική έννοια του φύλου και την αντικαθιστά με τον «έμφυλο αυτοπροσδιορισμό», οργανώθηκε συζήτηση με θέμα «Τι είναι η έμφυλη ταυτότητα» και ομιλητές την Τζούλια Λονγκ, πανεπιστημιακό, λεσβία και φεμινίστρια, και τον Μιράντα Γιάρντλεϊ, τρανσέξουαλ άντρα θεωρητικό και ακτιβιστή υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων που απειλούνται από αυτούς τους νόμους.

Ο Μιράντα Γιάρντλεϊ, τρανσέξουαλ θεωρητικός και ακτιβιστής για τα δικαιώματα των γυναικών που κατα­στρέφονται από τους νόμους περί «έμφυλης ταυτότητας» |

Οι συνήθεις απειλές ανάγκασαν το πρωί της 13ης Σεπτεμβρίου τη Βιβλιοθήκη (όπου θα φιλοξενούνταν η εκδήλωση) να ανακοινώσει τη ματαίωσή της.

Αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν με απλή παράδοση στη μοίρα. Ο Μιράντα Γιάρντλεϊ ανακοίνωσε το μεσημέρι πως η εκδήλωση θα γίνει: όσοι ήθελαν να την παρακολουθήσουν, θα συγκεντρώνονταν στη «Γωνία των Ομιλητών» στο Χάιντ Παρκ, για να πάνε με τα πόδια στον τόπο διεξαγωγής, ο οποίος έμενε μυστικός.

Στη ιστοσελίδα του Action For Trans Health London στο Facebook, οι τρανς άρχισαν να ψάχνουν όλα τα μπαρ, βιβλιοπωλεία, μαγαζιά σε λογική απόσταση από το σημείο συνάντησης και να τηλεφωνούν για να τα απειλήσουν με βίαιες πράξεις εάν φιλοξενούσαν τη συζήτηση.

Ταυτόχρονα οι φράσεις «Θέλω σήμερα να γαμήσω φεμινίστριες», «Θέλω να πεθάνουν όλες», «Θέλω να τους σπάσω τα μούτρα» γέμιζαν τα σχόλια της ιστοσελίδας.

Τελικά οι τρανς ανακοίνωσαν πως θα συγκεντρωθούν μισή ώρα νωρίτερα και θα παραστήσουν πως δέχονται επίθεση από φεμινίστριες.

Οντως, όταν γυναίκες όπως η σοσιαλίστρια συνδικαλίστρια Ρουθ Σέρβοτκα, η ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των παιδιών Λίλι Μέιναρντ άρχισαν να καταφτάνουν, οι τρανς ήταν ήδη εκεί με πανό του τύπου «Σκοτώστε τις φεμινίστριες» και ντουντούκες από τις οποίες φώναζαν «Το μίσος μάς επιτίθεται».

Η 60χρονη Μαρία ΜακΛάσλαντ κινηματογραφούσε το γεγονός, όταν ξαφνικά, όπως φαίνεται στο βίντεο του επεισοδίου, δύο κουκουλοφόροι και δύο ασκεπείς όρμησαν και άρχισαν να τη γρονθοκοπούν: έσπασαν την κάμερα, έριξαν κάτω τη Μαρία και άρχισαν να την κλοτσάνε. Κάποιος προσπάθησε να την πνίξει. Οταν ήρθε η αστυνομία, είχαν ήδη διαφύγει.

Η Μαρία MακΛάσλαντ μετά το γρονθοκόπημά της από τρανς ακτιβιστές -φαίνονται τα σημάδια στο πρόσωπο και τον λαιμό |

Οι γυναίκες ξεκίνησαν για το σημείο όπου θα γινόταν η συζήτηση, με τους τρανς να ακολουθούν φωνάζοντας συνθήματα.

Στον δρόμο, εμφανίστηκε ξανά ο ένας δράστης, όρμησε στον Μιράντα και του άρπαξε το κινητό.

Παρόλο που οι τρανς έμειναν έξω από την αίθουσα φωνάζοντας συνθήματα μίσους, η εκδήλωση έγινε, έστω και σε ατμόσφαιρα φόβου.

Ο Μιράντα Γιάρντλεϊ στην εισήγησή του στάθηκε ακριβώς σ’ αυτό το σημείο: αν οι λέξεις πάψουν διά νόμου να έχουν νόημα, αν «γυναίκα» μπορεί να είναι κάθε άντρας με φούστα και μέικαπ που δέρνει πραγματικές γυναίκες, πώς θα μπορούμε πια να μιλήσουμε για την καταπίεση που ζούμε;

ΥΓ. Μόλις έγινε γνωστό το επεισόδιο, η ιστοσελίδα του Action For Trans Health London στο Facebook εξαφανίστηκε. Από το επόμενο πρωί, δεκάδες τρανς φασίστες αναρτούν δηλώσεις χαράς για το γρονθοκόπημα της 60χρονης γυναίκας που «τα ήθελε, γιατί προκαλούσε». Θυμάστε πού έχουμε ξανακούσει αυτή τη φράση;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΟ

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Αναπαράγει την αστική αντιεπιστημονική αντίληψη για το φύλο

rizospastis.gr, 28/9/2017

Το κυρίως μέρος του νομοσχεδίου αφορά τη «νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου », ενώ στο δεύτερο μέρος περιέχονται 5 άρθρα που απλώς προβλέπουν τη θεσμοθέτηση διυπουργικού οργάνου 9 υπουργείων, το οποίο θα έχει ονομασία «Εθνικός Μηχανισμός Εκπόνησης, Παρακολούθησης και Αξιολόγησης των Σχεδίων Δράσης για τα Δικαιώματα του Παιδιού».

Οσον αφορά το πρώτο μέρος, συνοπτικά προβλέπει «τη διόρθωση του καταχωρημένου φύλου », διαδικασία που θα γίνεται με δικαστική απόφαση, ύστερα από αυτοπρόσωπη δήλωση στο δικαστήριο, χωρίς δημοσιότητα. Με τη δικαστική απόφαση μεταβάλλεται η ληξιαρχική πράξη γέννησης του ατόμου και αλλάζουν τα υπόλοιπα έγγραφα και καταχωρήσεις σε μητρώα και καταλόγους π.χ. εκλογικούς. Προβλέπεται ακόμα ότι το άτομο μπορεί να αλλάξει φύλο «για ακόμα μια φορά» με την ίδια διαδικασία, ενώ παραμένουν ίδια τα ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις που δημιουργήθηκαν πριν από τη «διόρθωση του φύλου », ανάμεσα στα οποία και αυτών που αφορούν τη γονική μέριμνα των παιδιών.

Αντιεπιστημονικοί διαχωρισμοί και επίφαση ευαισθησίας

Οπως ανέδειξε ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ, Γιάννης Δελής, «είναι ολοφάνερο ότι το νομοσχέδιο θεμελιώνει και αναπαράγει τον αντιεπιστημονικό διαχωρισμό μεταξύ του βιολογικού και κοινωνικού φύλου , το περιεχόμενό του στηρίζεται και αιτιολογείται με βάση την αστική αντίληψη περί ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων», στην οποία «χωράνε» και οι σκοταδιστικές, ρατσιστικές αντιλήψεις.

Ανέφερε ότι «η βασική διαφωνία βρίσκεται στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο υιοθετεί τον ανορθολογικό και αντιεπιστημονικό διαχωρισμό των χαρακτηριστικών του φύλου , με την ταυτότητα φύλου », όμως «το φύλο προσδιορίζεται αντικειμενικά και αυτό δεν σχετίζεται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό». Για βιολογικούς, κοινωνικούς και άλλους λόγους, σημείωσε, υπάρχουν περιπτώσεις το άτομο να βιώνει «μία έντονη σύγκρουση ανάμεσα στα χαρακτηριστικά του φύλου του και στο φύλο στο οποίο νιώθει ότι ανήκει, και σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν ορισμένα αντικειμενικά, επιστημονικά κριτήρια, στη βάση των οποίων πρέπει να στηρίζεται η ολόπλευρη κοινωνική προστασία του ατόμου και στη συνέχεια η όποια νομική αντιμετώπιση».

Η μήτρα αυτών, πρόσθεσε, «βρίσκεται εν μέρει στις κοινωνικές σχέσεις με βάση το φύλο , που έχουν ιστορικότητα, δηλαδή είναι προϊόν των συνολικών κοινωνικών σχέσεων, αναπαράγονται και μέσα από το θεσμό της οικογένειας ως πρώτη μορφή κοινωνικοποίησης του παιδιού, ιδιαίτερα στις σύγχρονες συνθήκες που η ψυχοσωματική, κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού επαφίεται σχεδόν αποκλειστικά στην οικογένεια, στην οποία ενδεχομένως αναπτύσσονται και αντιδραστικά στοιχεία, όπως η ενδοοικογενειακή βία, οι αναχρονιστικές απόψεις για το ρόλο και τις σχέσεις των δύο φύλων , προβληματικά βιώματα για το αντρικό ή το γυναικείο φύλο , ως παράγωγα - τελικά, εάν πάει κανείς μέχρι τη ρίζα τους - της εκμεταλλευτικής κοινωνίας. Με το νομοσχέδιο δεν εξασφαλίζεται η ομαλή κοινωνικοποίηση του ατόμου, η ανάπτυξή του, η καλλιέργεια της αλληλεγγύης, ο σεβασμός στον άνθρωπο».

«Δεν μπορεί - τόνισε - να είναι υπόθεση του ατόμου, αλλά της κοινωνίας, να στηρίξει το άτομο, δεν μπορεί αυτή τελικά να επιλύεται με μια απλή διοικητική πράξη, ούτε μπορεί με μια απλή αλλαγή του προσδιοριζόμενου φύλου στα νομικά έγγραφα του ατόμου να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές αιτίες που ενδεχομένως μπορεί να τον οδηγήσουν να ταυτιστεί με το άλλο φύλο ».

Επισήμανε ότι η κυβέρνηση, αλλά και τα άλλα αστικά κόμματα που δήλωσαν την υποστήριξή τους στο νομοσχέδιο, πέρα από επιμέρους διαφορές (εξαίρεση η ναζιστική Χρυσή Αυγή που βρήκε ευκαιρία να πετάξει τις ρατσιστικές της αντιλήψεις) «περιορίζονται στη γνωστή αστική αντίληψη και πολιτική που αναγορεύει ως μέγιστο ανθρώπινο δικαίωμα την ατομική ικανότητα, την ατομική επιλογή, την ατομική ευθύνη. Σε αυτήν τη βάση αναπαράγονται και στάσεις ζωής, ο υποκειμενισμός, η αναζήτηση ατομικής λύσης στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που βιώνει ο καθένας και η καθεμιά». Εξάλλου, όπως επισήμανε, το νομοσχέδιο αυτό «αποτελεί επίφαση ευαισθησίας από την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα, που το στηρίζουν στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη στιγμή που τσακίζονται συλλογικά κοινωνικά δικαιώματα στη μόρφωση, στην εργασία, στη δημιουργική ζωή, υποκριτικά εκθειάζεται το ατομικό δικαίωμα με πλήρως διασταυρωμένα και ανορθολογικά κριτήρια».

ΑΛΛΑΓΗ ΦΥΛΟΥ ΑΡΠΑ ΚΟΛΛΑ;

Αλλαγή φύλου άρπα κόλλα;

Μια απαραίτητη μεταρρύθμιση γίνεται πεδίο πειραματισμών

Gay Super Hero (athensvoice.gr, 2-10-2017)

Όταν πριν από δέκα περίπου χρόνια η Μεγάλη Βρετανία και η Ισπανία πέρασαν νόμους που αναγνώριζαν τη δυνατότητα να αλλάξει κανείς φύλο στην ταυτότητα χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις, η νομοθεσία τους χαιρετίστηκε ως πρωτοποριακή. H διαφορά αυτών των κειμένων που ισχύουν ακόμα με όσα συζητιούνται σήμερα στην Ελλάδα είναι πολύ σημαντική: Εκεί ο νόμος δεν δέχεται την αρχή του «ό,τι δηλώσεις είσαι» αλλά ορίζει πολύ συγκεκριμένα πρωτόκολλα διάγνωσης και ιατρικής παρακολούθησης. Την τελευταία πενταετία οι εξελίξεις έχουν επιταχυνθεί. Πλέον προβάλλεται διεθνώς το αίτημα της αλλαγής φύλου με μια απλή δήλωση στο ληξιαρχείο, μετά την ψήφιση σχετικών νόμων στην Αργεντινή το 2012 και στη Μάλτα πέρσι.

Θα πρέπει εδώ να τονιστεί κάτι πολύ σημαντικό: Είναι άλλο πράγμα η αλλαγή φύλου στα χαρτιά χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις και εντελώς διαφορετικό η αλλαγή στοιχείων που αφορούν την ταυτοποίηση του ατόμου (όπως το φύλο και το όνομα) χωρίς κανέναν απολύτως περιορισμό και προϋπόθεση. Πριν λίγους μήνες, ο νέος νόμος που ψηφίστηκε στη Γαλλία προβλέπει δικαστική διαδικασία με την παρουσία μαρτύρων που να βεβαιώνουν ότι το άτομο ζει σύμφωνα με το επιθυμητό φύλο. Υπάρχει τρόπος να συμβιβαστεί τόσο το αίτημα των τρανς οργανώσεων να μην εξαρτώνται από ψυχιατρικές διαγνώσεις όσο και η ανάγκη της πολιτείας να στηρίζεται σε κάτι παραπάνω από μια απλή υπεύθυνη δήλωση.

Το νομοσχέδιο που συζητιέται στην ελληνική Βουλή με πρωτοβουλία της κυβέρνησης προσπαθεί να συνδυάσει τη νομοθεσία της Μάλτας με αυτή της Γαλλίας. Προβλέπει μεν δικαστική διαδικασία, όμως χωρίς μάρτυρες και χωρίς να ορίζει με βάση ποια αντικειμενικά στοιχεία ο δικαστής μπορεί να απορρίψει την αίτηση σε περίπτωση ατόμων που δεν είναι τρανς, αλλά θέλουν να αλλάξουν στοιχεία για δόλιους σκοπούς. Η διαδικασία είναι απολύτως μυστική και κεκλεισμένων των θυρών. Με αυτό τον τρόπο προστατεύεται η ιδιωτικότητα του ατόμου, ανοίγει όμως ο δρόμος για άπειρα γραφειοκρατικά μπλεξίματα όταν το άτομο εμφανιστεί ξαφνικά σε μια υπηρεσία με αλλαγμένο όνομα και φύλο σε σχέση με πριν. Τέλος ορίζει ότι το άτομο μπορεί να το μετανιώσει και να αλλάξει φύλο για ακόμα μια φορά στη διάρκεια της ζωής του.

Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε σε πόσες περιπτώσεις η νομοθεσία αντιμετωπίζει διαφορετικά τα δύο φύλα: Στρατός, φυλακές, ασφαλιστικά συστήματα, αθλητισμός. Αντίστοιχες είναι και οι πιθανότητες καταστρατήγησης ενός νόμου που στηρίζεται σε μία απλή δήλωση και προβλέπει μυστικές, απόρρητες διαδικασίες αλλά και τη δυνατότητα κάποιος να αλλάξει πάνω από μία φορά. Ταυτόχρονα οι τρανς οργανώσεις αποδυναμώνουν το αίτημά τους όταν υποστηρίζουν μέσα στη Βουλή  τη δυνατότητα να αλλάζει κανείς φύλο όσες φορές θέλει. Αν το φύλο είναι τόσο ρευστό όσο ορίζει η queer θεωρία, σίγουρα δεν υπάρχει καμία ανάγκη γραφειοκρατικής κατοχύρωσής του.

Η εύκολη και πρόχειρη απάντηση σε όλα αυτά από εκείνους που θέλουν να προβάλλουν ένα ανεκτικό προφίλ χωρίς να έχουν κάνει τον κόπο να διαβάσουν το νομοσχέδιο, είναι ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να ορίζει τον εαυτό του όπως θέλει αφού αυτό δεν επηρεάζει κανέναν άλλο. Όμως η ταυτότητα δεν είναι ιδιωτικό άλλα δημόσιο έγγραφο και όσα αναγράφονται σε αυτήν δεν επηρεάζουν μόνο το ίδιο το άτομο, αλλά  και τη σχέση του με την πολιτεία και τις συναλλαγές με τους υπόλοιπους συμπολίτες του.

Ως προς το όριο ηλικίας οι οργανώσεις πρεσβεύουν την κατάργηση κάθε ηλικιακού περιορισμού και η κυβέρνηση προσανατολίζεται να το κατεβάσει  στα 15 έτη, χαμηλότερα και από αυτό που ισχύει στη Μάλτα. Για τους ανήλικους η διαδικασία απαιτεί τη συναίνεση των γονέων. Γεννάται εδώ το ερώτημα ποιο είναι το καλό του παιδιού και ποιος (γιατρός, νομοθέτης ή γονέας) είναι σε θέση να το ορίσει. Οι εξελίξεις τρέχουν,  και ήδη στο εξωτερικό συνταγογραφούνται θεραπείες που παρεμποδίζουν την ορμονική ανάπτυξη παιδιών προεφηβικής ηλικίας που ταυτίζονται με το αντίθετο φύλο. Για τους υποστηρικτές τους, τέτοιες θεραπείες είναι απαραίτητες ώστε να μην τραυματιστούν τα παιδιά από τη βιολογική έλευση του ανεπιθύμητου φύλου. Για τους πολέμιους, είναι απαράδεκτες καθώς πολλοί άνθρωποι συμφιλιώνονται με το βιολογικό τους φύλο κατά τη διάρκεια της εφηβείας τους. Ποιος γονιός είναι σε θέση να κρίνει με επάρκεια θέματα που διχάζουν την επιστημονική κοινότητα; Και χωρίς να κατηγορηθεί για «κακοποίηση ανηλίκου» ο,τιδήποτε κι αν αποφασίσει τελικά;

Επίδοξος πολιτικός αρχηγός δήλωσε τις προάλλες ότι στο θέμα της αλλαγής φύλου «θα ψηφίσει ό,τι έρχεται από την Ευρώπη» λες και πρόκειται για το ...μνημόνιο. Όμως όπως είδαμε, δεν υπάρχει κάτι ενιαίο που ισχύει σε όλη την Ευρώπη (στη Γερμανία π.χ. δεν υπάρχει καν η δυνατότητα να αλλάξει κανείς φύλο χωρίς επέμβαση, αν και αυτό έχει κριθεί αντισυνταγματικό). Αυτό που υπάρχει είναι ένας διεθνοποιημένος ιστός ακτιβιστικών οργανώσεων που βαθμολογεί τη συμμόρφωση των κυβερνήσεων σε διάφορα «προαπαιτούμενα». Δουλειά των πολιτικών κομμάτων δεν είναι να ακολουθούν τυφλά οτιδήποτε ορίζεται ως «προοδευτικό» από μία κυβέρνηση συγκεκριμένου ιδεολογικού προφίλ. Αλλά να επεξεργάζονται δικές τους προτάσεις που να προστατεύουν τόσο τα δικαιώματα του ατόμου όσο και την ευνομούμενη λειτουργία της πολιτείας.

ΠΟΣΟ TRENDY ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΥΛΟ;

Πόσο trendy είναι το φύλο;

kathimerini.gr,  28.09.2017

Μια απλή αίτηση στον εισαγγελέα και μια δικαστική απόφαση αρκεί για την αλλαγή φύλου. Κάτι σαν συναινετικό διαζύγιο. Διαδικασία απλούστερη από την υιοθεσία. Το νομοσχέδιο, μάλιστα, ορίζει ότι δεν απαιτείται καμία προηγούμενη ιατρική αγωγή. Ξεκαθαρίζω τη θέση μου ευθύς εξαρχής. Η αλλαγή φύλου δεν έχει σχέση με την ομοφυλοφιλία ή τα δικαιώματα των ομοφύλων ζευγών. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι απαραίτητη για την ψυχική υγεία ευάριθμων, είναι η αλήθεια, συμπολιτών μας. Η αντίδρασή μου οφείλεται στην αμέλεια με την οποία αντιμετωπίζεται ένα τόσο σοβαρό ζήτημα και η ευκολία με την οποία παραδίδεται στα σαγόνια της δήθεν προοδευτικής μετανεωτερικότητας. Μην ανησυχείτε υπέρ το δέον. Ο νομοθέτης ορίζει ότι όχι μόνον η αλλαγή φύλου μπορεί να γίνει μία μόνον φορά, αλλά ότι το φύλο μπορεί να αλλάξει, όμως δεν αλλάζει το ΑΦΜ και το ΑΜΚΑ. Τι είναι το φύλο μπροστά στην ιερότητα του ΑΦΜ;

Νόμος ή φύση; «Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος», είχε αποφανθεί ο σοφός Πρωταγόρας. Εκτοτε ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, παλεύει να βρει τι είναι αυτός ο άνθρωπος. Ποιο μερίδιο της ύπαρξής του ανήκει στη φύση και ποιο στις συμβάσεις που ο ίδιος κατασκευάζει για τον εαυτό του. Η τυφλή αλαζονεία της μετανεωτερικότητας το διέγραψε το πρόβλημα. Κονιορτοποίησε κάτι αιώνες πολιτισμού για να φτιάξει την κινούμενη άμμο της σχετικότητας. «Ταυτότητα φύλου νοείται ο εσωτερικός και προσωπικός τρόπος με τον οποίον το ίδιο το πρόσωπο βιώνει το φύλο του, ανεξάρτητα από το φύλο που καταχωρίστηκε κατά τη γέννησή του με βάση τα βιολογικά του χαρακτηριστικά». Ετσι γράφει ο σοφός νομοθέτης. Ο εστί μεθερμηνευόμενον, το βιολογικό φύλο έχει περίπου ίση αξία με το ληξιαρχείο όπου κατετέθη το πιστοποιητικό γεννήσεώς σου. Οθεν και το απλούν: η αλλαγή φύλου είναι κάτι σαν μεταδημότευση. Στοιχείο ταυτότητας, ασθενέστερο του ΑΦΜ.

Λυπάμαι για τα άσχημα νέα, αλλά η φύση υπάρχει. Αλλιώς δεν θα είχαμε πρόβλημα με τη δημιουργία ζωής στα εργαστήρια ή με την ευγονική. Και όσο υπάρχει, και ελπίζω να υπάρχει όσο ζω, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα δικαιώματά της. Η φύση επιβάλλει όρια. Κι όταν τα ξεπερνάς το ελάχιστο που σου οφείλει ο πολιτισμός μας είναι να στο υπενθυμίζει. Οσοι συμπολίτες μας θέλουν να υιοθετήσουν άλλο φύλο απ’ αυτό που τους έδωσε η φύση, το κάνουν για να βρουν την ψυχική τους ισορροπία. Το δικαιούνται. Υπάρχει όμως και ο ψυχίατρος, που μπορεί να ελέγξει το απαραίτητο ή επείγον του θέματος και να προειδοποιήσει τον ενδιαφερόμενο για το αναπότρεπτο του διαβήματος.

Ευτυχώς η συγκυρία απέτρεψε και τη Ν.Δ. και τη ΔΗΣΥ από το να ψηφίσουν, λόγω «προοδευτικών ενοχών», το κατάπλασμα της φιλοσοφίας των trendy bars.