"ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ". ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ JAMES JONES ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΛΟΓΟΚΡΙΜΕΝΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΔΡΙΚΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Το Όσο υπάρχουν άνθρωποι (αγγλ. From Here To Eternity), γνωστό και ως Από εδώ ως την αιωνιότητα, είναι ταινία του 1953 του Φρεντ Τσίνεμαν βραβευμένη με Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Πρωταγωνιστές αυτής της κλασσικής ταινίας της χρυσής εποχής του Χόλυγουντ είναι ο Μπαρτ Λάνκαστερ, ο Μοντγκόμερι Κλιφτ, η Ντέμπορα Κερ, ο Φρανκ Σινάτρα και η Ντόνα Ριντ. Το φιλμ αυτό προτάθηκε για 13 βραβεία Όσκαρ και απέσπασε οκτώ. Το 1997 το Όσο υπάρχουν άνθρωποι έλαβε την 55η θέση ως μιά απ'τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών απ'το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου.
Υπόθεση
Καταγραφή των γεγονότων που προηγήθηκαν της ανατίναξης της βάσης του Περλ Χάρμπορ στις 7 Δεκεμβρίου του 1941. Ο στρατιώτης Ρόμπερτ Λι Προύιτ (Μοντγκόμερι Κλιφτ) ζήτησε μετάθεση και κατέληξε στο Σόφιλντ της Χαβάη. Ο διοικητής Ντέινα Χολμς (Φίλιπ Όουμπερ) έχει ακούσει για τις ικανότητες του Προύιτ στην πυγμαχία και προσπαθεί με θεμιτά κι αθέμιτα μέσα να τον πείσει να αγωνιστεί με την ομάδα μποξ του τάγματος. Όταν ο Προύιτ αρνείται όλο το τάγμα στρέφεται εναντίον του. Παράλληλα ο λοχίας Γουόρντεν (Μπαρτ Λάνκαστερ) συνάπτει ερωτικές σχέσεις με την Κάρεν (Ντέμπορα Κερ), τη γοητευτική και μοναχική σύζυγο του Χολμς, ενώ ο φίλος του Προύιτ στρατιώτης Άντζελο Μάτζιο (Φρανκ Σινάτρα) καταλήγει στην απομόνωση όπου υπομένει τα βασανιστήρια του δεσμοφύλακα Φατσο (Έρνεστ Μπόργκνάιν). Μετά το βομβαρδισμό του Περλ Χάρμπορ οι ζωές όλων θα αλλάξουν. (el.wikipedia.org)


Censored gay sex in From Here to Eternity restored for new edition
James Jones's novel, bowdlerised for many years, set to appear for the first time as author intended
(guardian.co.uk, 5/4/2011)
The novel prompted one of the most famous heterosexual sex scenes in film history, with Burt Lancaster and Deborah Kerr clasping each other passionately on a beach amid the foaming waves. But an uncensored text of James Jones's 1951 novel From Here to Eternity has revealed that the author originally intended to include frank references to homosexuality considered too scandalous to be published at the time.
The novel, Jones's debut, tells of a group of soldiers stationed on a barracks in Hawaii in 1941, and was loosely based on the author's own army experiences on the island in the run-up to the second world war. Jones served as a soldier from 1939 to 1945 and was present at both the attack on Pearl Harbor and the battle for Guadalcanal, at which he was injured, and also decorated for his service. In later books, The Thin Red Line and Soon Came Running, Jones went on to explore the experience of combat and the aftermath of war.
From Here to Eternity is the story of first sergeant Milt Warden, who has an affair with Karen, the wife of his captain. But the original text of the novel included two scenes which never made it to the published edition, let alone the film. In one, private Angelo Maggio – the soldier played by Frank Sinatra in the 1953 film – confesses to having oral sex with a wealthy man for $5 or $10 that "comes in handy the middle of the month". In the second scene a military investigation into gay activity is mooted.
Jones's editor at Scribner refused to allow the scenes to be included, and also excised various swear words originally intended to be included in the dialogue. In America at the time the US postal service would not carry material it considered obscene, making it impossible for books the organisation thought offensive to be distributed. Disapproval from the influential Book-of-the-Month Club, a mail order club, also meant the end of a novel's chances of commercial success. Many authors, including Ernest Hemingway, were therefore forced to tone down their novels' language and content, on pragmatic rather than moral grounds.
Jones's daughter, novelist Kaylie Jones, said her father fought "bitterly" to keep the novel's language the way he'd originally intended it, but eventually acceded to his editor's insistence. Now, 60 years after it was first published, and more than 30 since Jones's death in 1977, the original version will be produced as an ebook through digital publisher Open Road.
Sarah Churchwell, senior lecturer in American literature and culture at the University of East Anglia, welcomed the publication as a reversal of censorship. "Jones was aspiring to realism and verisimilitude and objected to the sanitisation of his novel," she said. "He was trying to tell the truth about war. In the 1950s the US was telling itself a mythic, grandiose, heroic story about the second world war and GI Joe saving the world. Jones was saying, 'That wasn't the war I saw, I want to write something more honest and realistic. Whatever the mid-America myth, one of the things men were doing was giving blow jobs for money.'"
Churchwell added that it was also important to acknowledge that a story celebrated for inspiring the classic Hollywood beach scene between Lancaster and Kerr was actually envisioned as a novel that acknowledged homosexuality. "It's an important historical correction, to allow James Jones his rightful place as one of the earliest mainstream US novelists to try to treat homosexuality sympathetically, without judging or pathologising it," she said. "People don't think of Jones as an avant-garde writer, but in his way he was. We know about Hemingway and Allen Ginsberg, but we don't put James Jones into that story and he deserves to be there."

1965. Ο ΑΝΔΡΟΚΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ Ή ΠΩΣ ΣΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ Τ' ΟΝΟΜΑ

Εφημ. ΕΜΠΡΟΣ, 2/1965

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΤΟΥ ΕΞΠΡΕΣ (ΞΕΝΟΙ Σ' ΕΝΑ ΤΡΑΙΝΟ)

Άλφρεντ Χίτσκοκ «Ξένοι σε ένα τραίνο» (Strangers on a train)
Γράφει o Χρίστος Γιωτόπουλος

ΛΟΝΔΙΝΟ, Αύγουστος 1981.
Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '50 ήταν δύσκολα όσο και αποφασιστικά για το πώς το αμερικάνικο κοινό, θα αντιμετώπιζε στα κατοπινά χρόνια, την ομοφυλοφιλία. Στη λογοτεχνία, συγγραφείς σαν τον Καπότε, Βιντάλ, Ουΐλλιαμς άρχιζαν να ασχολούνται μ' αυτή, με έναν ευθύ, τίμιο και προσωπικό τρόπο ο καθένας. Ωστόσο η λέξη «ομοφυλόφιλος» ήταν ακόμη ένα ταμπού στο ράδιο, την τηλεόραση ή μια ταινία, παρ' όλο που ο Κίνσεϋ με την περίφημη έκθεσή του (Sexual Behaviour in thw Human Male), ποy δημοσιεύτηκε το '48, είχε ήδη δείξει ότι το 37% των (λευκών) Αμερικάνων, ήταν εξοικειωμένο με το ομοφυλόφιλο σεξ, «σε σημείο οργασμού..» - όπως o ίδιος συνήθιζε να λέει. H δημοσίευση αυτής της Έκθεσης ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών, κι ό ίδιος αντιμετώπισε έντονη αμφισβήτηση στα νούμερα που έδωσε. Το εθνικό σύμβολο του αμερικάνου κάου μπόυ, μειδιώντος καβαλλάρη, είχε δεχθεί το πρώτο πλήγμα. Από την άλλη πλευρά ο Μακκάρθυ διώκει κομμουνιστές και ομοφυλόφιλους από το Στέιτ Ντηπάρτμεντ. Η σεξουαλική Επανάσταση που άρχισε να οιωνίζεται για τους συντηρητικούς φάρμερ της Καλιφόρνιας και τους πετρελαιάδες, βάδιζε χέρι χέρι με κείνη την πολιτική. Και ο Μακκαρθισμός, αποτέλεσε τον σκοτεινό μεσαίωνα της ιστορίας τής Αμερικής, και κατά συνέπεια όλων των χωρών που εξαρτιόντουσαν απ' αυτή, τότε όλους εκείνους που τόλμησαν είτε με την πέννα είτε με τη κάμερα, μπορούμε να τους πούμε διαφωτιστές. Την ίδια εποχή στα στούντιο του Χόλυγουντ παράγουν το όραμα της αμερικάνικης ευημερίας σε ξανθές μπούκλες, σε γόητες με λαδωμένα μαλλιά, και στο χαμόγελο της Μονρόε. Μα κάπου ανάμεσα σ' αυτά, ξεχωρίζει κανείς, τα πρώτα ραγίσματα της αμφισβήτησης. Είναι τα ραγίσματα που δημιουργούν με ένα πειραματικό νυστέρι, αυτοί που απαρτίζουν την «ιντελιτσένζια». Κάτι αρχίζει να αλλάζει. Τότε ό Χίτσκοκ δημιουργεί το «Ξένοι σ' ένα τραίνο».
Η ταινία προβλήθηκε το 1951, όταν η επικρατούσα ηθική, απαιτούσε λακωνικές όσο κι ανώδυνες απαντήσεις σε περίπλοκα ερωτήματα, κι η Αμερικάνικη κοσμοθεωρία αποτελούνταν από τον αγώνα του καλού εναντίον του κακού, του Ταρζάν εναντίον των μαύρων, της δημοκρατίας εναντίον του κομμουνισμού, της οικογένειας εναντίον της διαστροφής.


Η ταινία αρχίζει με ένα ευθύ ψωνιστήρι, μια απόπειρα αποπλάνησης και τελικά με μια αισχρή πρόταση. Δύο άντρες συναντιώνται τυχαία, στο σαλόνι ενός τραίνου. Με την πρώτη ματιά δε διαφέρουν και πολύ στην εμφάνιση.
Ο ένας φορά λουστρίνια, δίχρωμα παπούτσια, ριγωτό παντελόνι, σπορ σακκάκι' το όνομά του είναι Μπρούνο (Robert Walker). O άλλος φορά ένα συνηθισμένο σακκάκι, τριμμένο παντελόνι και παπούτσια - τυπικός μέσος Αμερικάνος' το όνομά του Γκάι (Farley Granger). Αρχίζουν να συζητούν, κι αναρρωτιόμαστε πόσο τυχαία είναι η συνάντησή τους, γιατί ο Μπρούνο φαίνεται να ξέρει πολλά για τον Γκάι. Ξέρει πως είναι επαγγελματίας τεννίστας και ότι πρόκειται να παντρευτεί την κόρη γνωστού Γερουσιαστή, αμέσως μόλις βγει το διαζύγιο από την πρώτη γυναίκα του. Ο Μπρούνο -πληθωρικός κι άνετος- επιβάλλει σύντομα την παρουσία του, στον Γκάι, που δείχνει φανερά εκνευρισμένος, από το γεγονός πως ο Μπρούνο, γνωρίζει πάρα πολλά γι' αυτόν. Ωστόσο δεν αποφασίζει να σταματήσει τη κουβέντα και να φύγει.
Ο Μπρούνο παραγγέλνει διπλά ουίσκυ και για τους δυο, και στην επόμενη σκηνή βρίσκονται στο ιδιωτικό κουπέ του Μπρούνο, που ξαναμμένος απ' τα ουίσκυ, αρχίζει εκμυστηρεύσεις στον Γκάι. Έτσι, του λέει πως είχε αποβληθεί από τρία κολλέγια για «μεθύσι και χαρτοπαιξία», μα ο τρόπος του υπαινίσσεται και μια τρίτη αιτία. Λέει επίσης στον Γκάι πως έχει τη θεωρία πως στην ζωή, όλα πρέπει κανείς να τα δοκιμάζει προτού πεθάνει.
Οι υπαινιγμοί τού Μπρούνο είναι τόσο καθαροί, που αρχίζουμε να αμφιβάλλουμε για την αντίληψη του Γκάι. Τότε, τη στιγμή ακριβώς που νομίζουμε πως θα προχωρήσει στους υπαινιγμούς του, κάνει μία τελείως αντίθετη πρόταση, στον Γκάι. Του προτείνει να σκοτώσει την πρώην γυναίκα του, κι ο Γκάι για αντάλλαγμα τον πατέρα τού Μπρούνο. Ο Γκάι διατηρεί, σε όλη τη συζήτηση την αμφίβολη αθώα έκφρασή του και νοιώθοντας πως ο Μπρούνο είναι ψυχοπαθής, εγκαταλείπει το κουπέ.
Οι σχέσεις των ηρώων, είναι σχεδόν γεωμετρικές. Η ταινία είναι τόσο τέλεια ισορροπημένη, που τίποτε δεν αφήνεται στην τύχη. Και μέσα σ' αυτή την απαστράπτουσα συμμετρία, όπου το καλό και το κακό έχουν τις καθορισμένες θέσεις τους, όλα αρχίζουν να αντιστρέφονται με ολοένα αυξανόμενο ρυθμό.
Ο Μπρούνο ήδη είναι αποφασισμένος να σκοτώσει την πρώην σύζυγο του Γκάι, αναγκάζοντάς τον έτσι να εκτελέσει με τη σειρά του τη διπλή συμφωνία τους. Πράγματι, ο Μπρούνο, πηγαίνει στη μικρή επαρχιακή πόλη, όπου ζει η πρώην σύζυγος του Γκάι, και τη στραγγαλίζει. Ο Γκάι μαθαίνοντας τον φόνο, δεν πηγαίνει να τα αναφέρει όλα στην αστυνομία, για δυο λόγους: γιατί είναι αυτός που έχει το ισχυρότερο κίνητρο και γιατί ο Μπρούνο κρατά ένα ενοχοποιητικό στοιχείο στα χέρια του. Είναι ο χρυσός αναπτήρας του Γκάι με τα αρχικά χαραγμένα σ' αυτόν, και που γίνεται το έμβλημα του δεσμού τους, και του πάθους του Μπρούνο γι' αυτόν.
Η μάχη μεταξύ τους αρχίζει, ώσπου στο έργο εισβάλλει με αυτοπεποίθηση η μνηστή του Γκάι, Άννα (Ruth Roman). Καi με την εισβολή της δημιουργείται ένα τρίγωνο όπου εκείνη μάχεται με τον Μπρούνο για τον όμορφο Γκάι. Για ένα διάστημα η Άννα δεν είναι σίγουρη ποιον ή τι πολεμά. Ο Γκάι τόσο αρρενωπός, τόσο ωραίος, προσπαθεί να αγνόησει τον Μπρούνο, κι όταν ακόμη τον βλέπει όπου πηγαίνει, να του γνέφει πίσω από κολώνες, στον κήπο, ή στο απέναντι πεζοδρόμιο, με αποκορύφωμα να έρχεται απρόσκλητος, στο πάρτυ που δίνει η Άννα στο σπίτι της.
Είναι σαν, το πάρτυ αυτό, να στήθηκε αποκλειστικά για να δείξει τους δύο ντυμένους όμοια, εκτός μιας λεπτομέρειας: ο Μπρούνο με άσπρο παπιγιόν κι ο Γκάι με μαύρο. Κι η Άννα έρχεται σε κλειστή αντιμετώπιση με τον εχθρό. Πιο πριν, όταν η Άννα πληροφορείται τον φόνο, η αδελφή της λέει: «Είναι υπέροχο να 'χεις έναν άντρα που σ' αγαπά τόσο, που κάνει και φόνο για σένα». Στο πάρτυ η Άννα θα διαπιστώσει την ειρωνική αλήθεια τούτης της φράσης' είναι πως ο Μπρούνο αγαπά τον Γκάι κι έκανε φόνο για χάρη του. Σ' αυτό το πάρτυ, η γνώμη μας για τον Μπρούνο θα αλλάξει, από δύο γεγονότα που θα συμβούν. Μέχρι τώρα, τον είδαμε με τα μάτια του Γκάι: τέλεια φρενοβλαβή και ίσως ξένον με κάθε γήινο.
Σε μια συζήτηση με μια μεσόκοπη νεόπλουτη κυρία, ο Μπρούνο λέει, πως όλοι μας έχουμε κάποιον που να θέλουμε να ξεφορτωθούμε έστω και με φόνο. Η κυρία σκανδαλίζεται ελαφρά. Παρασέρνοντάς την σε ένα παιχνίδι τή ζητά να φανταστεί ένα τέλειο φόνο - του συζύγου της ίσως, και να τον περιγράψει.
«-Ε!... Θα τον χτύπαγα στο κεφάλι με σφυρί... Θα τον έβαζα στο αυτοκίνητο που θα 'βρεχα με βενζίνη και θα έβαζα φωτιά...». Αφού τελειώνει χαμογελά θριαμβευτικά, γεύοντας την ίδια φονική φαντασία της. Ο Μπρούνο, αν και ο ίδιος την παρέσυρε σ' αυτό το παιχνίδι, εξάπτεται τόσο που αποπειράται να την πνίξει.
Και στην επόμενη σκηνή ο Χίτσκοκ, κλονίζει τη λεπτή ισορροπία τής συμπάθειάς μας στον Γκάι, που παίρνει τον Μπρούνο στη βιβλιοθήκη να εξηγηθούνε οριστικά. Η απάντησή του, σε ό,τι του λέει ό Γκάι, είναι:
«Μα Γκάι, μου αρέσεις και σ' αγαπώ».
Τότε ο Γκάι δίνει μια γροθιά, που κατευθύνεται στην κάμερα, σπάει τα κρύσταλλα και η οθόνη βυθίζεται για λίγο στο σκοτάδι, όπου ταυτιζόμα¬στε τόσο με τον Μπρούνο που αισθανόμαστε τη μελανιά στο πρόσωπό μας.
-Ποιος τελικά νομίζει πως είναι και μας χτυπά;
Ο ίδιος ήθελε να απαλλαγεί από την πρώην γυναίκα του. Η παλιά ευχή «ό,τι επιθυμείς» μας έρχεται στο μυαλό και ξαφνικά νοιώθουμε λιγώτερη συμπάθεια γι' αυτόν από όσο η συμβατική ηθική θα απαιτούσε. Ο Μπρούνο συμβαδίζει με τα κλισέ του '50 για την ομοφυλοφιλία. Με την υπερπροστατευτική μητέρα και τον αυταρχικό πατέρα, που τον μισεί θανάσιμα. Είναι τόσο αρρενωπός, ώστε να διαβάζει τη στήλη των σπορ (γι' αυτό άλλωστε ξέρει τόσα για τον Γκάι) τόσο τολμηρός ώστε να σκέφτεται ν' ανατινάξει τον Λευκό Οίκο, τόσο τρελλός ώστε να μπορεί να ρωτά τον δικαστή:
«-Δε σας είναι δύσκολο να φάτε το βράδυ, όταν το πρωί στείλατε κά¬ποιον στην ηλεκτρική καρέκλα;»
Η αλγεβρική κλιμάκωση, που υπάρχει στα έργα του Χίτσκοκ, σπρώχνει τους ήρωες να αντιδρούν παρά να δρουν. Ο Χίτσκοκ δίνει την κάθαρση, που το κοινό του '50 (και οι παραγωγοί τής Γουώρνερ Μπρος) ήθελε.


Η αστυνομία μη γνωρίζοντας την ύπαρξη του Μπρούνο, καταδιώκει τον Γκάι στο τόπο του εγκλήματος - τη μικρή επαρχιακή πόλη. Οι δυο τους συμπλέκονται σε μια άγρια πάλη ανάμεσα στα περιστρεφόμενα ξύλινα αλόγα ενός λούνα πάρκ. Οι αστυνομικοί σημαδεύουν τον Γκάι, αλλά αστοχούν και σκοτώνουν τον χειριστή της μηχανής που πέφτει πάνω στον μοχλό. Τα άλογα αρχίζουν να γυρίζουν δαιμονισμένα, παιδιά ουρλιάζουν, και πετιώνται νεκρά απ' τα άλογα, γυναίκες φωνάζουν βοήθεια, τα πόδια των αλόγων ανεβοκατεβαίνουν σα μπιστόνια μηχανής. Κάποιος καταφέρνει να σταματήσει τη μηχανή.
Η επόμενη σκηνή σε ένα τραίνο όπου ο Γκάι με την Άννα, αγκαλια¬σμένοι τρυφερά, κοιτάζονται στα μάτια. Μα είναι δύσκολο να μοιρα¬στούμε την ευτυχία τους, όσο κι αν το Χόλλυγουντ, νομίζει πως την αξί¬ζουν. Εμείς είμαστε ακόμα πίσω, στα σπασμένα ξύλινα άλογα, τα άψυχα κορμιά των παιδιών. Οι αστυνομικοί στη βιασύνη τους αστόχησαν και σκότωσαν έναν αθώο. Ούτε θα μάθουμε ποτέ πόσα ήταν τα νεκρά παιδιά.
Ο Χίτσκοκ μάς έδωσε ό,τι νομίζαμε πως θέλαμε. Η συνταγή των '50, το χάππυ εντ, ο θρίαμβος του καλού, ο Γκάι θα αρχίσει την πολιτική του καρριέρα (δεν μπορεί να παίζει για πάντα τέννις). Η Άννα κι ο Γκάι θριαμβευτές, μα μεις ακόμα δε μπορούμε να μοιραστούμε τον θρίαμβο τους. Εμείς κοιτάζουμε ακόμα να τραβάνε τον Μπρούνο ετοιμοθάνατο από το κατεστραμένο παιχνίδι. Τα μάτια του για τελευταία φορά, καρφώνονται στόν ουρανό « -Τι κουραστική μέρα κι αυτή!....» θα πει. Τα μάτια κλείνουν σιγανά, το κορμί χαλαρώνει στον θάνατο, η σφιγμένη παλάμη ανοίγει κι ο πολύτιμος αναπτήρας του Γκάι πέφτει στο χώμα. Λυπόμαστε που βλέπουμε τον Μπρούνο να πεθαίνει.

Χρίστος Γιωτόπουλος (περ. Οδός Πανός, τχ.3 , 10/81)

ΤΣΕΧΙΑ. ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΚΕΛΕΤΟΣ ΔΙΑΦΥΛΙΚΗΣ (;) ΓΥΝΑΙΚΑΣ 5000 ΧΡΟΝΩΝ

The skeleton was found in a Prague suburb with its head pointing eastwards and surrounded by domestic jugs - rituals only previously seen in female graves. Men would normally be buried with weapons, hammers and flint knives

One of the domestic jugs among the caveman's remains. Normally only placed in female graves, the jugs suggest the caveman was either homosexual or transsexual

Archaeologists have unearthed the 5,000-year-old remains of what they believe may have been the world's oldest known gay caveman. The male body - said to be nearly 5,000 years old - was discovered buried in a way normally reserved only for women of the Corded Ware culture in the Copper Age. The skeleton was found in Bubenec, Czech Republic, with its head pointing eastwards and surrounded by domestic jugs, rituals only previously seen in female graves.
"The people from this period took funeral rites very seriously so it is highly unlikely that this positioning was a mistake," said lead archaeologist Kamila Remisova Vesínova. "Far more likely is that he was a man with a different sexual orientation, homosexual or transsexual," she added. (croatiantimes.com)

Another member of the archaeological team, Katerina Semradova, said that colleagues had uncovered an earlier case dating from the Mesolithic period where a female warrior was buried as a man.
She added that Siberian shamans, or witch doctors, were also buried in this way but with richer funeral accessories appropriate to their elevated position in society.
‘This later discovery was neither of those. We believe this is one of the earliest cases of what could be described as a transvestite or third-gender grave in the Czech Republic (dailymail.co.uk)

1965. Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΕΦΗΒΩΝ

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 12/1965

MARKUS BOLLINGMO

Markus Bollingmo (Νορβηγία)

"ΕΦΥΓΕ" Ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΝΑΝΕΡΗΣ

«Έφυγε» ο Νικηφόρος Νανέρης
Πέθανε σε ηλικία 71 ετών ο ηθοποιός Νικηφόρος Νανέρης, απόφοιτος της σχολής του θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κούν. Είχε πρωταγωνιστήσει σε πολλές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτη σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και σε τηλεοπτικά σήριαλ. Τελευταία του δουλεία ήταν στο ΔΗΠΕΘΕ Βόλου οπου υπέγραψε την σκηνοθεσία για το έργο του Νορβηγού δραματουργού Ερρίκου Ιψεν. Η κηδεία του θα γίνει την Πέμπτη το μεσημέρι στις Μηλιές του Πηλίου οπου ζούσε τα τελευταία 33 χρονια
Μίνι βιογραφία
Ο Νικηφόρος Νανέρης γεννήθηκε στην Aθήνα τον Oκτώβριο του 1940. Mέχρι τα δεκάξι του χρόνια ζει και μεγαλώνει στην Kαισαριανή. Tο 1957 εμφανίζεται στο δρόμο του ο μουσικοσυνθέτης Tζιαν Kάρλο Mενόττι και από τότε αρχίζει να ασχολείται με τον κόσμο του θεάτρου. Παρακολουθεί το 7ο νυχτερινό γυμνάσιο Παγκρατίου και σπουδάζει δύο χρόνια στη δραματική σχολή του Kαρόλου Kουν, ώσπου ξαφνικά βρίσκεται στην Aμερική. Aποφοίτησε από την «Aμερικανική Aκαδημία Δραματικής Tέχνης» και ξεκινάει την επαγγελματική του πορεία ως ηθοποιός. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, σε κρατικά θέατρα και με τους πιο αξιόλογους θιάσους του τόπου μας, δίπλα σε διακεκριμένους ηθοποιούς και καταξιωμένους σκηνοθέτες του θεάτρου. Aπό το 1978 ζει σχεδόν μόνιμα στις Mηλιές Πηλίου.
Εμπειρίες ζωής
Ο ίδιος, γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του για τις πολύτιμες όπως χαρακτηρίζει φιλίες του με διάσημους καλλιτέχνες..
Έγραψα αυτό το βιβλίο χωρίς τη φιλοδοξία να «δηλώσω» συγγραφέας. O κύριος στόχος μου ήταν να καταγράψω, απλά και μόνο με τη φωνή της ψυχής και της μνήμης, τις σπάνιες εμπειρίες που με αξίωσε η τύχη να ζήσω δίπλα σε ανθρώπους που, αναμφισβήτητα, έγραψαν ιστορία στον πολιτισμό του αιώνα μας: Mενόττι, Bισκόντι, Kάλλας, Mητρόπουλος, Nτε Nόμπιλι, Mπάρμπερ, Παξινού, Σίππερς, Nουρέγιεφ, Xόροβιτς, Φοντέιν, Tσαρούχης, Xατζιδάκις και άλλοι. Mερικοί από αυτούς τους ανθρώπους έχουν αγγίξει πια το μύθο και προσπάθησα να τους αντιμετωπίσω ανεπηρέαστος και τελείως αντικειμενικά. Aισθάνθηκα ένα χρέος να τους τιμήσω. Tους παρουσιάζω μέσα από τις καθημερινές στιγμές της ζωής και τις δημιουργίες τους, και «εκθέτω» με σεβασμό και αγάπη τις θετικές ή αρνητικές πλευρές που έκρυβε ο εσωτερικός τους κόσμος. Πολλές φορές μ' ένα προσωπικό κριτήριο και μ' ό,τι εισέπραξα εγώ από εκείνους. Θέλησα ακόμα να περιγράψω με ειλικρίνεια βιώματα και εικόνες των πολιτικοκοινωνικών γεγονότων που με σημάδεψαν.
H ζωή μου υπήρξε για μένα, ανέλπιστα, περιπετειώδης. Aπό την περίοδο της Κατοχής που άρχισα να βλέπω τον κόσμο και στη συνέχεια κατά τον Εμφύλιο, όπου ξεκινάει και η οικογενειακή μου περιπέτεια, γνώρισα δύσκολα παιδικά χρόνια. Σίγουρα σημάδεψαν το χαρακτήρα και επηρέασαν τη συμπεριφορά μου. Aπό την εφηβική κιόλας ηλικία βρίσκομαι ξαφνικά μέσα σ' έναν κόσμο σχεδόν ονειρικό, που τον βίωσα χωρίς ιδιαίτερη συνείδηση, αλλά με μιαν αφέλεια και αγνότητα. Όλες αυτές οι πολύτιμες φιλίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο και διαμόρφωσαν την υπόλοιπη ζωή μου. Eύχομαι αυτό το βιβλίο να ανταποκρίνεται στην αξία των προσωπικοτήτων που αναφέρει και ελπίζω να αγγίξει τους αναγνώστες, έτσι ώστε οι παλιοί να θυμηθούν και οι νεότεροι να τους γνωρίσουν.
(athina984.gr)


Ο ηθοποιός που έζησε κοντά σε «μύθους». - Λουκίνο Βισκόντι

Τον Λουκίνο τον γνώρισα από την πρώτη κιόλας μέρα που έφτασα στο Σπολέτο. Το ίδιο βράδυ πήγα μαζί με τους φίλους μου Ραφ Ραβαϊόλι και Λίντα Τζαλορέτι στο εστιατόριο «Πεντάγραμμο», που τότε ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές και συνήθως συγκέντρωνε όλους τους καλλιτέχνες του Φεστιβάλ.
Ο Ραφ και η Λίντα με σύστησαν. Πραγματικά τα έχασα και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω αντικρίζοντας όλη εκείνη τη διάσημη συντροφιά του Λουκίνο. Μέσα σ' ένα λεπτό γνώρισα τον Αλαίν Ντελόν, τη Ρόμυ Σνάιντερ, την Αννύ Ζιραρντό, την όμορφη εγγονή του Τοσκανίνι, Εμμανουέλλα ντι Καστελμπάργκο, τους διακεκριμένους Ιταλούς ηθοποιούς κι αγαπημένους φίλους και συνεργάτες του Λουκίνο, Ρόμολο Βάλι και Ρίνα Μορέλι, τους σκηνογράφους Πιέρο Τόζι και Νάντο Σκαρφιότι και άλλους κοσμικούς φίλους τους.
Είχα μείνει άφωνος και δεν πίστευα στ' αυτιά μου και τα μάτια μου, κάθε φορά που ο Ραφ και η Λίντα μου έδειχναν επώνυμους καλλιτέχνες που κάθονταν στα διπλανά τραπέζια. Πότε μου έλεγαν «να οι χορογράφοι Τζερόμ Ρόμπινς και Μωρίς Μπεζάρ» ή «αυτός εκεί είναι ο Ρομπέρτο Ροσελίνι με την Ινδή γυναίκα του και τα παιδιά του». Πιο πέρα ο Ιονέσκο με τη γυναίκα και την κόρη του ή η Λάουρα Μπέτι, γνωστή ηθοποιός και τραγουδίστρια, στενή φίλη του Πάολο Παζολίνι, οι ηθοποιοί Τζων Γκίλγουντ, Ζαν Μαρέ και τόσοι άλλοι μουσικοί και τραγουδιστές. Φυσικά όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες, εκτός απ' τον Αλαίν Ντελόν, τη Ρόμυ Σνάιντερ και τους τιτλούχους κοσμικούς που αποτελούσαν τη μόνιμη κουστωδία του Βισκόντι, βρίσκονταν εκεί γιατί έπαιρναν μέρος στο Φεστιβάλ και είχαν ήδη αρχίσει τις πρόβες τους. Από εκείνη την ημέρα και για έναν ολόκληρο μήνα θα ήμασταν πια όλοι μαζί και θα ζούσαμε σαν μια οικογένεια.
Ο Λουκίνο που, ως συνήθως, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό και δε σταματούσε μπροστά σε τίποτα, από την πρώτη κιόλας εκείνη βραδιά της γνωριμίας μας, μου έδειξε καθαρά τις ιδιαίτερες προθέσεις του. Με καλούσε κάθε μέρα για φαγητό, μεσημέρι και βράδυ, μου πρόσφερε συχνά δώρα και έκανε τα πάντα για να μπω κι εγώ στην κουστωδία του. Οπωσδήποτε ενθουσιαζόμουν και κολακευόμουν που μου έδειχνε τόση αγάπη και ήθελε να βρίσκομαι συνέχεια κοντά του. Από την άλλη, όμως, έτρεμα πως ίσως θα έφτανε η στιγμή να μου προτείνει αυτό που καθαρά έδειχνε να θέλει από μένα, πράγμα που μου ήταν αδιανόητο ακόμη και να το σκεφτώ. Οσο κι αν είχα αρχίσει να τον συμπαθώ και να γοητεύομαι από την προσωπικότητα και την αναμφισβήτητη αξία του, τόσο φοβόμουν μη βρεθώ σ' αυτήν τη δυσάρεστη κι άχαρη θέση, που δε θα μου άρεσε καθόλου και ίσως να προκαλούσε το τέλος της φιλίας μας. Το μόνο που με καθησύχαζε ήταν το γεγονός πως ο Λουκίνο ήταν πολύ πειραχτήρι και τον διασκέδαζε αφάνταστα να παίζει το ρόλο του Ιάγου! Συχνά αποκαλούσε τον εαυτό του «buon Diabolo» και του άρεσε να δημιουργεί στους άλλους ανασφάλειες, καχυποψίες και να βλέπει σκηνές ζήλιας ανάμεσα σε φίλους και ζευγάρια.
Ολοι λέγανε τότε πως το υπερβολικό ενδιαφέρον του για μένα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα παιχνίδι που έπαιζε ώστε να κάνει τον Αλαίν Ντελόν να ζηλέψει, μια και η φιλική τους σχέση τότε ήταν τεταμένη και καθόλου ειρηνική. Συνέχεια τσακώνονταν σαν το σκύλο με τη γάτα.
Ο Λουκίνο αγαπούσε πολύ το Σπολέτο και έδειχνε αγάπη και θαυμασμό για τον Τζιαν Κάρλο. Αυτό φαινόταν σε κάθε του εκδήλωση, γιατί είτε σκηνοθετούσε εκεί, είτε όχι, του άρεσε να το επισκέπτεται και να περνάει αρκετό καιρό κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ. Συνήθως ο ίδιος πρότεινε στον Τζιαν Κάρλο να σκηνοθετήσει κάποια όπερα.
Το καλοκαίρι εκείνο που παρουσίασε την «Τραβιάτα», μετά την πρεμιέρα δεν του έκανε καρδιά να φύγει. Ξαφνικά πρότεινε στον Τζιαν Κάρλο να ανεβάσει ακόμη ένα έργο του Αντρέ Ζιντ. Ηθελε να φέρει τους καλύτερους ηθοποιούς της Ιταλίας, τον Ρόμολο Βάλι, τη Ρίνα Μορέλι και τον Βιτόριο Καπριόλι. Ηταν, βέβαια, μια δελεαστική πρόταση που, μόλις την άκουσε ο Τζιαν Κάρλο, ενθουσιάστηκε αλλά η απάντησή του ήταν αρνητική, γιατί ο προϋπολογισμός του Φεστιβάλ δεν επαρκούσε για μια τέτοια παραγωγή, ειδικά από τον Λουκίνο, που η αισθητική και το ακριβό του γούστο απαιτούσαν συνήθως κάποιο σημαντικό χρηματικό κονδύλι. Ο Λουκίνο, ασφαλώς, δε δέχτηκε την άρνηση του Τζιαν Κάρλο και, μέσα σε δυο μέρες, του ανακοίνωσε ότι οι ηθοποιοί, όπως και ο ίδιος, δεν ήθελαν καμιάν αμοιβή. Οσο για το σκηνικό, του είπε ότι δε θα χρειαστεί ούτε μια δραχμή. Τελικά πραγματοποιήθηκε αυτή η παράσταση με μεγάλη επιτυχία.
Για εκείνο το πανέμορφο σκηνικό στο έργο του Ζιντ, ο Βισκόντι είχε σκεφτεί και το πραγματοποίησε μ' έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο. Ζήτησε απ' τον Τζιαν Κάρλο να μεταφέρουν όλη τη διακόσμηση ενός από τα δωμάτια του παλάτσο Καμπέλο, όπου έμενε κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ και έδινε όλα τα γεύματα και τις διάφορες δεξιώσεις για τους καλλιτέχνες και τους επίσημους επισκέπτες. Κι εδώ πάλι ο Μενόττι αντέδρασε αρνητικά και του είπε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο να γίνει, γιατί οι ιδιοκτήτες του παλάτσο το νοίκιαζαν μεν, αλλά έβαζαν έναν απαράβατο όρο, πως θα έμενε μέσα και η πιστή τους υπηρέτρια Αντζελίνα. Αυτή εμφανιζόταν κάθε πρωί, και αργά το βράδυ και έλεγχε όλα τα δωμάτια μήπως και έλειπε κανένα από τα πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν σε κάθε δωμάτιο.
Η Αντζελίνα ήταν μια κοντόχοντρη, δυνατή και αυστηρή γυναίκα, που δεν επέτρεπε σε κανένα να μετακινήσει ούτε μια καρέκλα από τη θέση της. Είχε όμως μιαν αδυναμία: της άρεσε πολύ το κρασί. Ετσι ο διαβολικός Βισκόντι πρότεινε να ποτίζουν την Αντζελίνα όσο κρασί επιθυμούσε, ώσπου να μεθύσει και να την πάρει ο ύπνος μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Βέβαια ήταν μια πρόταση τρελή κι επικίνδυνη, αλλά πιο τρελός ήταν ο Μενόττι που δέχτηκε να το ρισκάρει, αφού πρώτα ζήτησε να δοκιμάσουν να μεθύσουν την Αντζελίνα. Η δοκιμή πέτυχε κι έτσι τελικά πείστηκε να προχωρήσουν.
Τα χρόνια πέρασαν αλλά οι άνθρωποι, οι πράξεις μου και τα γεγονότα παραμένουν μέσα μου ζωντανά και αναλλοίωτα. Την αγάπη, την εκτίμηση και την αληθινή φιλία του Λουκίνο την εισέπραττα κάθε φορά που συναντιόμασταν. Επίσης μου την έδειχνε καθαρά μέσα από τη μακρόχρονη αλληλογραφία που υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, ανάμεσά μας. Αγαπούσε πολύ την Ελλάδα και την επισκεπτόταν, πάντα μυστικά και αθόρυβα, χωρίς να θέλει ποτέ να το πληροφορούνται οι εφημερίδες και να δημιουργείται θόρυβος γύρω από την άφιξή του.
Ακόμα θυμάμαι, όταν δούλευα μαζί με τη Συνοδινού στο θέατρο «Κεντρικόν», είχε γίνει λόγος να ανέβει το έργο του Τσέχωφ, ο «Βυσσινόκηπος». Εγώ τότε της πρότεινα να τολμήσουμε και να ζητήσουμε από τον Βισκόντι να έρθει εδώ και να το σκηνοθετήσει. Του έγραψα αμέσως και η απάντησή του ήταν θετική! Για το μόνο που ήθελε να βεβαιωθεί ήταν αν θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα έξοδα της ακριβής παραγωγής του. Μου ζήτησε μάλιστα να πάω με την Αννα στην Ιταλία για να δούμε την παράσταση του «Βυσσινόκηπου», που συμπτωματικά είχε μόλις ανεβάσει εκεί με τη Ρίνα Μορέλι και τον Πάολο Στόπα, ώστε να συζητήσουμε και από κοντά τις λεπτομέρειες.
Δυστυχώς, η Αννα δεν πήρε ποτέ αυτήν την απόφαση κι έτσι χάσαμε μια μοναδική ευκαιρία ¬ αν τελικά δεχόταν ο Λουκίνο ¬ να δουλέψουμε μαζί του και ακόμα οι Ελληνες θεατρόφιλοι να δουν μια θεατρική σκηνοθεσία του μεγάλου Βισκόντι.
Η υψηλού επιπέδου αισθητική του ήταν μοναδική και δεν πιστεύω πως θα εμφανιστεί ισάξιός του για πάρα πολλά χρόνια.
Ηταν τόσο τελειομανής που δεν επέτρεπε να τραβήξουν ούτε φωτογραφίες στις πρόβες εάν δεν ήταν όλα έτοιμα, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Θυμάμαι, σε μιαν απ' τις γενικές δοκιμές της «Τραβιάτα», η νεαρή τότε τραγουδίστρια Φράνκα Φάμπρι, που έπαιζε το ρόλο της Βιολέτας, έκανε μερικά λάθη στην κίνηση της τελευταίας σκηνής του θανάτου της. Ξαφνικά πετάχτηκε ο Λουκίνο απ' τη σκοτεινή πλατεία, ανέβηκε πάνω στη σκηνή και έπαιξε ο ίδιος το ρόλο μέχρι τη στιγμή που πέφτει η Βιολέτα νεκρή στο πάτωμα μπροστά στα πόδια του Αλφρέντο. Μετά γύρισε προς τους φωτογράφους και είπε: «Παρακαλώ, τις φωτογραφίες που τραβήξατε απ' αυτήν την τελευταία σκηνή, ξεχάστε τες. Δε θέλω να δημοσιευτούν με κανένα τρόπο, γιατί η όλη κίνηση της Βιολέτας ήταν τελείως λάθος». Γνωριμία με τους Κένεντι
Για να περιγράψω αυτήν την επίσκεψή μου στο Λευκό Οίκο με λεπτομέρειες, θα πρέπει να αφιερώσω σελίδες ολόκληρες. Αναμφισβήτητα ήταν από τις πιο εντυπωσιακές στιγμές που έζησα στη ζωή μου. Ολες εκείνες οι απέραντες σάλες, διακοσμημένες με τα πορτρέτα των Προέδρων της Αμερικής, η επισημότητα και οι πλούσιοι μπουφέδες με τις ορχήστρες και γύρω επώνυμοι άνθρωποι της τέχνης και της κοσμικής ζωής, με έκαναν να νιώθω πως βρίσκομαι μέσα σ' ένα όνειρο. Εκείνη την ημέρα είχα τόσο εντυπωσιαστεί και ενθουσιαστεί με όσα συνέβαιναν γύρω μου, που είχα κυριολεκτικά ξεχάσει πως προερχόμουν από την κομουνιστική γειτονιά της Καισαριανής. Είχα παρασυρθεί σ' ένα παραλήρημα της φαντασίας μου, που πίστεψα πως δεν υπάρχει καλύτερος λαός από τους Αμερικανούς!
Ο Κένεντυ με την Τζακλίν ήταν πολύ γοητευτικοί, απλοί και πρόσχαροι και αστειεύονταν με όλους, πηγαίνοντας από τραπέζι σε τραπέζι κι από παρέα σε παρέα. Η ίδια η Τζακλίν με σύστησε στον Κένεντυ, λέγοντάς του πως είμαι ο καινούργιος Ελληνας φίλος της που μια μέρα θα της έδειχνα όλα τα ελληνικά νησιά.
Ο Κένεντυ γέλασε και, με χιούμορ, είπε: «Ναι, αλλά όχι μόνοι σας, γιατί εγώ ζηλεύω. Να το κανονίσετε να είμαι κι εγώ μαζί».
Την επόμενο μήνα ο Κένεντυ δολοφονήθηκε στο Τέξας. Ρούντολφ Νουρέγεφ
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε εκείνο το χειμώνα που χόρευε στη Νέα Υόρκη. Ενα βράδυ μου τηλεφώνησε ο Τζιαν Κάρλο από το Μάουντ Κίσκο και μου είπε:
«Αύριο το απόγευμα, μόλις τελειώσεις τη σχολή σου μην κανονίσεις τίποτα για μετά. Θα στείλω τον Αλφρέντο με το αυτοκίνητο να σε φέρει εδώ, στο "Capricorn". Το βράδυ έχουμε τραπέζι στον Ρούντολφ Νουρέγιεφ».
Εφτασε στο «Capricorn» συνοδευόμενος από το φίλο του Ερικ Μπρουν και η όλη του συμπεριφορά ήταν σεμνή και ευγενική, πράγμα που τον έκανε συμπαθή και αγαπητό δίχως να φαίνεται ο ατίθασος και εγωκεντρικός χαρακτήρας που ανακάλυψα αργότερα. Η βραδιά κυλούσε ήρεμα και πολύ ευχάριστα με διάφορες συζητήσεις, ανέκδοτα και αστεία. Πριν από το δείπνο που είχε παραγγείλει ο Τζιαν Κάρλο να ετοιμαστεί, ειδικά προς τιμήν του Νουρέγιεφ, μαζευτήκαμε όλοι στο στούντιο του Σαμ όπου αυτοσχεδιάστηκε μια μικρή μουσική βραδιά. Ο Σαμ μαζί με τον Τζων Μπράουνινγκ έπαιξαν στο πιάνο διάφορα προκλασικά κομμάτια και η Λεοντίν Πράις τραγούδησε καταπληκτικά «Λήντερ» του Σούμπερτ, του Λόμπος, του Ντε Φάλια, όπως και του ίδιου του Σαμ. Μετά το δείπνο σκορπιστήκαμε σε πηγαδάκια και ύστερα από λίγο ο Τζιαν Κάρλο άρχισε να λέει τις γνωστές χαριτωμένες ιστορίες του και να οργανώνει τα διάφορα παιχνίδια.
Κάποια στιγμή μου ζήτησε να του δείξω το σπίτι και μου έκανε ερωτήσεις για το κάθε πράγμα που του άρεσε, ειδικά για τους πίνακες. Μετά από λίγο, μου πρότεινε να πάμε μια βόλτα έξω, γιατί η νύχτα, παρ' όλο το χιόνι και το κρύο, ήταν πανέμορφη και πολύ ευχάριστη. Αν και με κολάκευε η ιδέα να βρεθώ μαζί του, απ' την άλλη ντρεπόμουν να φύγω έτσι ξαφνικά μόνος με τον Νουρέγιεφ, γιατί ήταν φανερό σε όλους, και ιδιαίτερα στον Ερικ Μπρουν, ποιες ήταν οι προθέσεις του για μένα. Οταν μου το επανέλαβε ακόμα δυο φορές, τότε το ανακοίνωσα σε όλους και μερικοί από τους καλεσμένους θέλησαν να μας ακολουθήσουν.
Ηταν ένας όμορφος περίπατος και όλη η περιοχή ακτινοβολούσε μ' εκείνο τον ξάστερο ουρανό και το λαμπερό τοπίο από το χιόνι. Οι μοναδικοί ήχοι που ακούγονταν μες στην ησυχία της νύχτας ήταν το κάλεσμα των λύκων που είχε η γύρω περιοχή, οι φωνές από τις κουκουβάγιες και το τρέξιμο των σκίουρων ανάμεσα στα πόδια μας.
Εκεί που βαδίζαμε σιωπηλοί απολαμβάνοντας τη φύση, ξαφνικά αισθάνθηκα ένα χέρι να με τραβάει πίσω, στο τέλος της παρέας. Γύρισα και είδα πως ήταν ο Νουρέγιεφ που, χωρίς να προλάβω να πω οτιδήποτε, μ' άρπαξε από το κεφάλι με τα δυο του χέρια και με φίλησε έντονα στο στόμα. Στη συνέχεια μου έδωσε μια δυνατή σπρωξιά και έφυγε. Βέβαια τα έχασα, όχι που με φίλησε αλλά για την όλη συμπεριφορά του!
Μετά από εκείνη την πρώτη μας γνωριμία στο Μάουντ Κίσκο και την περίεργη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια του περιπάτου, ο Νουρέγιεφ δεν έπαψε, όπου κι αν συναντιόμασταν, να μου φέρεται μ' έναν αψυχολόγητο τρόπο. Υπήρχαν στιγμές που ήταν πολύ ήρεμος, φιλικός και τρυφερός μαζί μου και άλλες φορές πάλι έδειχνε μια περιφρόνηση κι επιθετικότητα. Εγώ τότε εναντιωνόμουν και γινόμουν το ίδιο όπως κι αυτός, πράγμα που το γόητρο και η αυταρέσκειά του δεν του επέτρεπαν να το δεχτεί από κανέναν. Γνωριμία με τον Τζιαν Κάρλο Μενότι
Με το που μπήκα στη Λυρική, με τις ημικυκλικές σκάλες και το τεράστιο φουαγιέ με τα αναρίθμητα φωτάκια, τα έχασα και θυμάμαι πως μ' έπιασε ένα τρεμούλιασμα σ' όλο μου το κορμί. Οταν δε αντίκρισα τα άλλα παιδιά σκορπισμένα, με κυρίεψε κι ένας φόβος, στοιχείο το οποίο τελικά βοήθησε πολύ στο ρόλο που θα με δοκίμαζαν. Ο Ελλιοτ κατάλαβε πώς ένιωθα και, για να με ηρεμήσει, μου έφερε από το μπαρ ένα τοστ και μια πορτοκαλάδα. Μέχρι τότε δεν είχα φάει ποτέ μου τοστ, παρ' όλα αυτά δεν κατάφερα να καταπιώ παρά μόνο μια μπουκιά και άφησα άθικτη την πορτοκαλάδα. Σε λίγο έφτασε και ο Μενόττι συνοδευόμενος από τον Μπαστιά, τη Ράλλη, το βοηθό σκηνοθέτη Θεολογίδη, το μαέστρο Ανδρέα Παρίδη που θα διηύθυνε την όπερα και τον Γιάννη Τσαρούχη που θα έκανε τα σκηνικά και τα κοστούμια. Παρόντες ήταν κι όλοι οι τραγουδιστές που έπαιρναν μέρος στη διανομή της όπερας. Ο Μπαστιάς μαζί με τον Παρίδη τους σύστησε στον Μενόττι. Την ίδια μέρα η διεύθυνση της Λυρικής είχε διοργανώσει μια πρες κόνφερανς για τον Μενόττι και μετά από κάποια ώρα άρχισαν σιγά σιγά να καταφθάνουν οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι.
Κάποια στιγμή ο Μενόττι χτύπησε τις παλάμες του κι έδωσε εντολή ν' αρχίσει η διαδικασία για την επιλογή του νεαρού που θα έπαιζε το ρόλο στην όπερά του. Εριξε μια γρήγορη ματιά στα περισσότερα παιδιά και άρπαξε ένα από το χέρι και το έφερε στη μέση του φουαγιέ. Αφού δοκίμασε κι εμένα, μου είπε να περιμένω στην άκρη. Καθώς συνεχιζόταν η δοκιμασία των υπολοίπων, γύριζε συχνά και με κοίταζε εξεταστικά. Στο τέλος, αφού είδε όλα τα παιδιά ¬ εκτός από μερικά που δεν του έκαναν καθόλου οπτικά ¬, διάλεξε πέντε, μεταξύ αυτών κι εμένα.
Τη δεύτερη φορά που μου είπε να επαναλάβω το ίδιο, μου ζήτησε να βγάλω το σακάκι και τη γραβάτα που φορούσα. Μου ανέβασε ψηλά τα μανίκια και μου ανακάτεψε τα μαλλιά. Τότε άρχισε η αντίστροφη μέτρηση κι ο αριθμός των πέντε λιγόστευε. Οι τέσσερις, τρεις, δύο, ένας.
Αυτός ο ένας που έμεινε ήμουν εγώ! Μαρία Κάλλας
Η Κάλλας ήταν η τραγουδίστρια που, χωρίς να την έχω δει ποτέ μου πάνω στη σκηνή αλλά ακούγοντάς την μόνο από τους δίσκους της, με είχε κάνει να αγαπήσω την όπερα. Είχα ήδη όλες τις ηχογραφήσεις της που κυκλοφορούσαν τότε στο εμπόριο και με τη βοήθεια των φίλων μου που ήταν γνώστες στη μουσική και τις φωνές της όπερας, έμαθα να ξεχωρίζω την αξία και τους τρόπους της τεχνικής προσέγγισης που χρησιμοποιούσαν οι τραγουδιστές σ' ένα ρόλο. Η Κάλλας με είχε κυριολεκτικά συνεπάρει και κάθε φορά που άκουγα μία ερμηνεία της με ηλέκτριζε και ζούσα, μέσα απ' τη φωνή της και μόνο, τους χαρακτήρες που ερμήνευε, πράγμα που καμία άλλη τραγουδίστρια δε μου το μετέδιδε. Αν και υπήρξαν και άλλες μεγάλες φωνές, τέλειες σε μουσικότητα, ακριβείς σε λεπτομέρειες πάνω στο ύφος των εκάστοτε συνθετών, ποτέ δε με έπεισαν και ποτέ δε μου δημιούργησαν την αίσθηση πως τραγουδούσαν κάποιο συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ηταν σε όλα ίδιες, χωρίς ψυχή και καμία συγκίνηση.
Οταν λοιπόν έφτασε η στιγμή να τη δω επιτέλους και πάνω στη σκηνή, ήμουν φοβερά αναστατωμένος και η μεγάλη μου περιέργεια μου είχε δημιουργήσει ένταση και νευρικότητα, λες και θα εμφανιζόμουν εγώ στη σκηνή της Σκάλας του Μιλάνου.
Για να παρακολουθήσω αυτήν την παράσταση της «Μήδειας» που διηύθυνε ο Τόμυ, με είχε καλέσει η κόρη του Αρτούρο Τοσκανίνι, Βαλλύ. Προς μεγάλη μου έκπληξη καθίσαμε στο πρώτο θεωρείο που ανήκε στη διεύθυνση του θεάτρου, μιας και η Βαλλύ ήταν μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής της Σκάλας. Αυτό το θεωρείο βρίσκεται κυριολεκτικά πάνω στη σκηνή και υπήρξαν πολλές στιγμές κατά τη διάρκεια της παράστασης που η Κάλλας τραγουδούσε σε απόσταση αναπνοής από μας. Λίγο να άπλωνα το χέρι μου, θα την άγγιζα.
Η Βαλλύ Τοσκανίνι ήταν μια χαριτωμένη και ευγενική αριστοκράτισσα που κουβαλούσε τον οικογενειακό μύθο και την ιστορία του πατέρα της. Το σπίτι της, στο οποίο με φιλοξενούσε πάντα όταν βρισκόμουν στο Μιλάνο, ήταν γεμάτο από πολύτιμα αντικείμενα και ιστορικά ντοκουμέντα του πατέρα της. Δε χόρταιναν τα μάτια μου να βλέπουν και τ' αυτιά μου ν' ακούν την όποια χαριτωμένη και ενδιαφέρουσα ιστορία είχε να πει η Βαλλύ για όλα τα μικρά αντικείμενα που υπήρχαν γύρω μου. Επρόκειτο για ένα πραγματικό μουσικό μουσείο.
Η Βαλλύ όσο ευγενική και γλυκιά φαινόταν, συγχρόνως ήταν αρκετά σνομπ, και το γεγονός ότι μου έδειχνε αγάπη και φιλία με έκανε να νιώθω ιδιαίτερα περήφανος. Ηταν μια σπάνια ευκαιρία για μένα που κυκλοφορούσα και κοιμόμουν μέσα στο σπίτι που έζησε ο μεγάλος Τοσκανίνι.
Η Βαλλύ είχε πολύ χιούμορ και της άρεσε να πειράζει τους φίλους της, κάτι που οι παλαιότεροι συνήθιζαν να λένε πως το είχε κληρονομήσει απ' τον πατέρα της.
Η Βαλλύ γνώριζε πολύ καλά το θαυμασμό που είχα για την Κάλλας κι εκείνη την ημέρα κατάλαβε όλη μου την ένταση και αγωνία που θα την έβλεπα πάνω στη σκηνή. Κάθε τόσο λοιπόν, κατά τη διάρκεια της παράστασης, έσκυβε και με ρώταγε πώς μου φαινόταν η Μαρία.
Στο τέλος της πρώτης πράξης, στο διάλειμμα που κρατούσε περισσότερο από μισή ώρα, με πήρε και πήγαμε να μου τη συστήσει. Αφού πρώτα σταματήσαμε για λίγο να συγχαρούμε τον Τόμυ, φτάσαμε έξω από το καμαρίνι της, όπου ήδη είχε μαζευτεί κόσμος και ζητούσε να τη δει. Η ιδιαιτέρα της άνοιγε την πόρτα και τους έλεγε να έρθουν στο τέλος, γιατί η Κάλλας δεν μπορούσε να δεχτεί εκείνη τη στιγμή κανέναν. Φυσικά η Βαλλύ δε χτύπησε καν την πόρτα της, άνοιξε και μπήκε κατευθείαν μέσα.
Η Κάλλας την υποδέχθηκε μ' αγκαλιές και φιλιά και φαινόταν πολύ ανήσυχη και αναστατωμένη. Η αγωνία της ήταν μεγάλη και ρωτούσε συνέχεια τη Βαλλύ πώς ήταν και πώς ακουγόταν η φωνή της. Με σύστησε ως τον αγαπημένο Ελληνα φίλο της και νεαρό ηθοποιό. Η Κάλλας έδειξε χαρά που ήμουν Ελληνας, λέγοντάς μου τι όμορφο και ασυνήθιστο ελληνικό όνομα έχω. Μιλήσαμε για λίγο στα ελληνικά και μετά συνέχισε τη συζήτηση με τη Βαλλύ, θέλοντας ν' ακούσει λεπτομέρειες για την ερμηνεία της και την παράσταση.
Σίγουρα ήταν εντυπωσιακή, αλλά με τον τρόπο που μιλούσε και όσα έλεγε μου θύμιζε όλες τις γλυκανάλατες σοπράνο. Είχε αυτή τη γλυκιά ένρινη φωνή και διατύπωνε τα πάντα μ' ένα μελιστάλακτο τρόπο. Την παρατηρούσα κι αναρωτιόμουν πού βρίσκεται αυτή η δυναμική προσωπικότητα, η γυναίκα «τίγρης» που μετέδιδε ρίγος και συγκίνηση με τις ερμηνείες της.
Φυσικά της ζήτησα να μου αφιερώσει μια φωτογραφία της, αλλά δεν είχε και μου είπε πως θα την έστελνε στη Βαλλύ. Οταν φεύγοντας της υπενθύμισα το όνομά μου μου είπε:
«Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσω αυτό το όνομα που από δω κι εμπρός θα μου φέρνει τη νίκη;».
Το ίδιο βράδυ η Βαλλύ έδινε ένα γεύμα σπίτι της για λιγοστούς φίλους προς τιμήν της Κάλλας και του Σίππερς. Τη χαιρέτισα και της είπα πως θα την έβλεπα αργότερα. Εκείνη όμως γύρισε εμπιστευτικά και μου είπε:
«Μην πείτε τίποτα, αλλά δε θα έρθω, γιατί με περιμένει το αεροπλάνο του Αρη Ωνάση να με πάει στο Μόντε Κάρλο!».

Από την αυτοβιογραφία του Νικηφόρου Νανέρη «πριν τα σβήσει ο χρόνος» που κυκλοφορεί στις εκδόσεις «Καστανιώτη». (tovima.gr, 1997)

1965. ΣΥΝΕΧΗΣ Ο ΑΓΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΦΡΟΔΙΣΙΩΝ ΝΟΣΗΜΑΤΩΝ

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 5/1965

MISHA GORDIN

Misha Gordin (Λεττονία)

"ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΡΕΤΗΣ" ΣΤΗ ΣΑΓΚΑΗ

Gay bar raided in sex shows probe
By Xu Chi (shanghaidaily.com, 4/4/20111)
THE Q Bar, a pub on the Bund popular with the gay community, was raided by Shanghai police early yesterday after complaints that it was staging sex shows.
More than 60 people, including customers, DJs and bar staff, were taken to Huangpu District's Xiaodongmen police station after police officers burst in at about 1am, according to a security guard.
Police said the bar was staging pornographic shows when they arrived and that their investigations were continuing.
By 3pm yesterday, all the people held in custody had been freed, police said.
Police didn't release details of the sex shows.
Migrant workers living in a temporary shelter on the rooftop of the building told Shanghai Daily that they often saw naked men on the roof, drinking beer, chatting loudly, and even having sex.
They didn't appear to notice that the migrant workers were living there.
On the Q Bar's microblog on t.sina.com.cn, a promotional advertisement said the bar was holding a "table dance party" on Saturday night. It had pictures of a man, nicknamed "GoGoBoy," dancing on a table, wearing only his underwear.
Located on the first floor of the building at No. 1029 Zhongshan Road S., the bar is just one street away from the police station.
Security guards said it was not the first time police had conducted spot-checks on the bar, but no one had been taken away for questioning previously.
Steven Bao, a DJ at the bar, claimed on his microblog that he "was kept in custody like a dog with no food and drinks."
But in response to online claims that those held had been "rudely treated" and left without food and water or heating for more than 10 hours, police said they had offered everyone clothing, food and hot water.
Bao said he believed the raid was the result of fierce competition among local bars, suggesting that it was other bars who had complained to police that the bar was staging sex shows.
Another man who said he was a customer in the bar said on the microblog that even customers who had been leaving the bar when police arrived had been stopped and taken to the police station.

1965. ΕΞΥΛΟΚΟΠΗΘΗ ΑΓΡΙΩΣ ΑΝΩΜΑΛΟΣ ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΕΜΑΧΑΙΡΩΘΗ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟΝ ΚΑΤΕΛΑΝΟΥ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ

Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 12/1965

DIMITRIS THEOCHARIS: QUERELLE

Dimitris Theocharis

Ο ΑΝΤΡΕ ΖΙΝΤ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

Οταν οι ελπίδες έγιναν εφιάλτες
Το 1936 ο Αντρέ Ζιντ επισκέφθηκε τη Σοβιετική Ενωση. Επέστρεψε σοκαρισμένος και έγραψε ένα βιβλίο-καταπέλτη για το σοσιαλιστικό όνειρο
του Αναστάση Βιστωνίτη (Το Βήμα, 13/3/2011)
Στις 19 Ιουνίου 1936, τέσσερις ημέρες πριν από την κηδεία του Μαξίμ Γκόρκι, έφτανε στη Σοβιετική Ενωση μια λογοτεχνική δόξα της Γαλλίας: ο Αντρέ Ζιντ, θαυμαστής ως τότε της χώρας των σοβιέτ ο οποίος τον Οκτώβριο της προηγούμενης χρονιάς είχε γράψει: «Είναι η βλακεία και η ανεντιμότητα των επιθέσεων εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης που μας κάνει σήμερα να επιμένουμε να την υπερασπιζόμαστε». Δεν θα περνούσε πολύς καιρός που ο θαυμαστής αυτός, επιστρέφοντας από το ταξίδι του στη σταλινική αυτοκρατορία θα έγραφε τα εντελώς αντίθετα: «Η Σοβιετική Ενωση δεν είναι αυτή που ελπίσαμε,αυτή που θα υποσχεθεί ότι θα γίνει,αυτή που προσπαθεί να φαίνεται.Πρόδωσε όλες τις ελπίδες μας... Ωστόσο δεν θα αποστρέψουμε το βλέμμα μας από εσένα,ένδοξη και πονεμένη Ρωσία.Οσο και αν ήσουν κάποτε για μας το παράδειγμα, τώρα αλίμονο! μας δείχνει σε τι βούρκο μπορεί να βυθιστεί μια επανάσταση».
Τα όσα καταμαρτυρεί στο καθεστώς ο Ζιντ είναι σταγόνα στον ωκεανό σε σχέση με τα όσα αποκαλύφθηκαν στη μεταπολεμική εποχή. Ο συγγραφέας του Θησέα είναι επίσημος προσκεκλημένος που το καθεστώς τον περιποιείται εξαιρετικά. Οι ιθύνοντες πιστεύουν πως αυτό θα είναι αρκετό ώστε γυρίζοντας στη Γαλλία ο Ζιντ να γράψει έναν ύμνο για τα «επιτεύγματα του σοσιαλισμού»- αλλά η εκτίμησή τους ήταν απολύτως λανθασμένη. Ενας αντικομφορμιστής, ένα ελεύθερο πνεύμα όπως ο Ζιντ δεν θα εντυπωσιαζόταν από τέτοιες περιποιήσεις, ότι δηλαδή ήθελαν να τον πείσουν πως στη Σοβιετική Ενωση η ζωή ήταν εφάμιλλη και ίσως ανώτερη από εκείνη που απολάμβανε σε ένα αστικό καθεστώς. Και να τον «εξαγοράσουν» φυσικά. «Αν είχα γράψει διθυράμβους για τη Σοβιετική Ενωση και τον Στάλιν, θα είχα κάνει περιουσία» λέει. Ο,τι τον ενδιέφερε ήταν το πώς ζούσε η εργατική τάξη, πώς ασκείτο η εξουσία, ποιο ήταν- και αν υπήρχετο επίπεδο της ελευθερίας, ποια τα καλλιτεχνικά επιτεύγματα της σοβιετικής εποχής. Αντί για επιτεύγματα βρήκε φτώχεια, διακρίσεις, φόβο, γραφειοκρατία, προσωπολατρία. Και ασφαλώς ήταν εξαιρετικά δύσκολο να αντιληφθεί τότε το φοβερό κύμα διώξεων που είχε εξαπολυθεί, το εξίσου φοβερό σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας, τις εκτελέσεις όχι μόνο των αντιφρονούντων αλλά και στελεχών του κόμματος, τα βασανιστήρια. Δεν χρειαζόταν και πολύ ένας διανοούμενος της δικής του ευφυΐας να υποψιαστεί τι υπήρχε κάτω από τη βιτρίνα, ποια ήταν η πραγματική εικόνα που προσπαθούσαν να σκεπάσουν με τα καθεστωτικά ψεύδη. Γράφει λ.χ. πολύ χαρακτηριστικά στη σελίδα 69: «Το να καταργείς σ΄ ένα κράτος την αντιπολίτευση ή και απλώς να την εμποδίζεις να αποφαίνεται,είναι εξαιρετικά σοβαρό:οδηγεί στην τρομοκρατία» . Δεν μπορούσε να ξέρει ο Ζιντ τα εγκλήματα των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών (της Νι-Κα-Βε-Ντε) υπό τον Γιάγκοντα, ούτε πολύ περισσότερο πως λίγο μετά την επιστροφή του στη Γαλλία τον Γιάγκοντα θα τον διαδεχόταν ο δήμιος που λεγόταν Γέζοφ ο οποίος αμέσως θα εξαπέλυε ένα κύμα διώξεων πρωτοφανές στα χρονικά της χώρας στέλνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στον θάνατο.
Μεγάλο μέρος της κριτικής του σοβιετικού πειράματος ο Ζιντ το αφιερώνει στις συνθήκες ζωής και κυρίως στην- ανύπαρκτη- συμμετοχή της εργατικής τάξης στις πολιτικές αποφάσεις συμπεραίνοντας ότι η γραφειοκρατική δομή του καθεστώτος απέκλειε ακριβώς την εργατική τάξη εν ονόματι της οποίας είχε γίνει ο Οκτωβριανή Επανάσταση. Και βέβαια πως η αποπροσωποποίηση που επεδίωκε το καθεστώς επιβάλλοντας την απόλυτη υπακοή στην πολιτική γραμμή οδηγούσε στην ανελευθερία. Οπως ήταν επόμενο, το βιβλίο του Ζιντ αντιμετώπισε θυελλώδεις αντιδράσεις και οξύτατες επιθέσεις από την επίσημη Αριστερά στη Γαλλία και αλλού. Θα περνούσαν αρκετά χρόνια ώσπου να μην υπάρχει πλέον καμιά αμφιβολία πως όσα έγραφε ήταν απολύτως αληθινά και ακόμη χειρότερο: πως σε σύγκριση με τα όσα θα επακολουθούσαν- και σε μεγάλο βαθμό με εκείνα που δεν ήταν ακόμη γνωστά στον υπόλοιπο κόσμο- δεν αποτελούσαν παρά σταγόνα στον ωκεανό. Και το γεγονός ότι θα περνούσαν τόσα χρόνια ώσπου η Επιστροφή από τη Σοβιετική Ενωση να εκδοθεί- επιτέλους- και στα ελληνικά συνιστά από μόνο του απόδειξη του πόσο δύσκολο είναι να αντιπαρατεθεί κανείς στο δόγμα και τις εκ των άνω επιβεβλημένες «αλήθειες» που αποδεικνύονται στην καλύτερη περίπτωση ευσεβείς πόθοι και στη χειρότερη ωμή προπαγάνδα.

Ευφυής, ανεξάρτητος, προκλητικός
Ο Αντρέ Ζιντ (1869-1951), που για τα μυθιστορήματα και τα δοκίμιά του τιμήθηκε το 1947 με το βραβείο Νομπέλ, δεν υπήρξε μόνο ένας από τους ευφυέστερους, μαζί με τον Βαλερύ, συγγραφείς της Γαλλίας αλλά και μια ισχυρή και πολύπλοκη προσωπικότητα με πολυσχιδές έργο που επέδρασε σε σημαντικούς δημιουργούς όπως ο Σαρτρ και ο Καμύ. Χωρίς αμφιβολία, ο γαλλικός υπαρξισμός τού οφείλει πολλά. Ατομο ελεύθερο και θαρραλέο, δεν δίστασε να ομολογήσει ανοιχτά την ομοφυλοφιλία του τόσο στο αυτοβιογραφικό του βιβλίο Αν ο σπόρος πεθάνει όσο και στο Κοριντόν (1924) που η έκδοσή του προκάλεσε σκάνδαλο στο Παρίσι του Μεσοπολέμου.
Ο Οσκαρ Γουάιλντ μετά την αποφυλάκισή του από τις φυλακές του Ρέντιγκ, όπου είχε εγκλειστεί επί δύο χρόνια για σοδομισμό,τον είχε συναντήσει στο Παρίσι και αργότερα στην Αλγερία. Υπήρξαν στενοί φίλοι και το χρονικό της φιλίας τους το περιγράφει με εξαίρετο τρόπο ο Ζιντ. Η άποψη ωστόσο πως λόγω του Γουάιλντ ο Ζιντ έγινε ομοφυλόφιλος δεν έχει ουδεμία βάση αληθείας. Ο Ζιντ όλη του τη ζωή προσπαθούσε να συνδυάσει τη σεξουαλική ελευθερία με ένα σύστημα ηθικών αρχών- όπως θεμελιώνεται στο έργο του. Για τούτο και πίστευε πως«είναι καλύτερο να σε απεχθάνονται γ΄ αυτό που είσαι παρά να σ΄ αγαπούν για κάτι που δεν είσαι».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

(Πρόσκληση που έφθασε στο Α.Π. μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου)

1965. ΑΝΕΚΑΛΥΦΘΗ ΑΝΤΡΟΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΕΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΝ ΟΔΟΝ

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 3/1965 Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 10/1965

JASON DRISKILL

Jason Driskill (ΗΠΑ)

ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΑ ΡΟΖ ΜΑΛΛΙΑ

Perez Pens a Children's Book
By Advocate.com Editors
Perez Hilton has written The Boy With Pink Hair, a book for children that "celebrates individuality and self-acceptance," according to a statement released to the press. Hilton says the book is inspired by his "desire to promote equality in readers of all ages."
“I am absolutely elated about this book, which comes from a very dear and genuine place within me," Hilton says in the statement. "While I can identify in many ways with The Boy With Pink Hair, he represents so much more. This story is about every kid that’s ever had a dream, felt excluded, wanted to belong, and hoped that one day they could do what they loved and make a difference. Today, with this book, that’s exactly what I feel I have the opportunity to do. I hope everyone can share in the spirit of a boy that only wants to bring some happiness to the world around him.”

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΡΑΦΑΕΛΑ ΚΑΡΑ

1965. ΚΑΙ ΣΚΥΛΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟΙ Ή ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΙ ΣΑΔΙΣΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΖΟΧΙΣΤΑΙ!

Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 12.1965

1965. ΘΑ ΓΙΝΗ ΕΠΙΕΙΚΕΣΤΕΡΟΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Εφημ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (της Αιγύπτου), 11/1965

1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ. ΜΑΡΙΑΣ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΙΑΣ

Μια βραδιά πήραν τον δρόμο για την κακόφημη συνοικία, μα βρήκαν την πόρτα του αγαπημένου τους σπιτιού κλειδωμένη. Αρνήθηκαν να παραδεχτούν την ήττα τους και συνέχισαν να περιφέρονται στα άδεια σοκάκια σαν χαμένες ψυχές, ψάχνοντας μάταια, ώσπου ο Μάρκος Τιμολέων θυμήθηκε πως ήταν πρώτη Απριλίου, γιορτή της Αγίας Μαρίας της Αιγύπτιας, προστάτιδας των μετανοημένων πορνών: όλα τα μπορντέλα ήταν κλειστά εκείνη τη μέρα. Κατέληξαν εξαντλημένοι και μεθυσμένοι στο δωμάτιο του υπάλληλου μετά από ώρες, όπου έπεσαν στο κρεβάτι και συνέχισαν να πίνουν για να ξεχάσουν την απογοήτευσή τους.
«Πήδα τις πουτάνες», είπε ο Μάρκος Τιμολέων.
«Αυτό ακριβώς», είπε ο φίλος του.
Άρχισε να ξεντύνεται. Ο Μάρκος τον κοίταζε μέσα από τη ζάλη του ποτού.
«Τι προτείνεις;»
«Να κάνουμε οικονομία», απάντησε ο άλλος.
Έτσι είπαν στο βιογράφο του πως έγινε. Εκείνος που το είπε είχε γνωρίσει και τον Μάρκο και το φίλο του και ορκιζόταν πως ήταν αλήθεια. Είπε επίσης πως ο φίλος του Μάρκου είχε χορογραφήσει όλο το επεισόδιο πολύ προσεχτικά, έχοντας διαισθανθεί από καιρό πως ό,τι χρειαζόταν ήταν μια σπίθα: όχι ξελόγιασμα αλλά λύτρωση, η κατάληξη μιας τρυφερότητας που είχε μεγαλώσει με τους μήνες χωρίς πρόθεση και χωρίς υποψία για το πού θα οδηγούσε. Ο Μάρκος Τιμολέων θα πρέπει να είχε ανησυχήσει για τη χριστιανική αμαρτία που διέπραττε, το ρίσκο που έπαιρνε σε μια πόλη που όλοι ήξεραν όλους και η ομοφυλοφιλία ήταν αδίκημα, αλλά μεγαλύτερο ήταν το βάρος της ντροπής, το οποίο αλάφρωνε με μεγάλες ποσότητες ποτού – ή έτσι ήθελε να κάνει το φίλο του να νομίζει: ένα βράδυ ο αγαπημένος του ανακάθισε στο κρεβάτι , άπλωσε το χέρι να πιάσει το μπουκάλι με το ρακί που Μάρκος Τιμολέων έπινε και ήπιε κι αυτός μια γουλιά από το διάφανο αλκοολικό ποτό, χωρίς να ξέρει πως θα ξεσκέπαζε την απάτη: «Μα αυτό είναι νερό με γλυκάνισο», είπε.
Στην μετέπειτα ζωή του, ο Μάρκος Τιμολέων θα αρνιόταν την ερωτική σχέση, επιλέγοντας να κρυφτεί πίσω από μια παραφουσκωμένη αίσθηση ανδρισμού που έδινε έμφαση στη σωματική δύναμη, στη σεξουαλική ικανότητα, στην επιβολή στις γυναίκες και στην επιθετικότητα: ένας αρρενωπός άνδρας.

Πάνος Καρνέζης: Το πάρτυ γενεθλίων (Μακόντο)

ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ. ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΑ ΛΟΑΔ ΑΤΟΜΑ

Older Lesbians, Gays Have Higher Rates of Chronic Disease, Mental Distress, Isolation
ScienceDaily (Mar. 29, 2011) — Members of California's aging lesbian, gay and bisexual population are more likely to suffer from certain chronic conditions, even as they wrestle with the challenges of living alone in far higher numbers than the heterosexual population, according to new policy brief from the UCLA Center for Health Policy Research.
Half of all gay and bisexual adult men in California between the ages of 50 and 70 are living alone, compared with 13.4 percent of heterosexual men in the same age group. And although older California lesbians and bisexual women are more likely to live with a partner or a family member than their male counterparts, more than one in four live alone, compared with one in five heterosexual women.
A lack of immediate family support may impact aging LGB adults' ability to confront statistically higher rates of diabetes, hypertension, poor mental health, physical disability and self-assessed fair or poor health, compared with demographically similar aging heterosexual adults.
The study, which draws upon three cycles of data from the biennial California Health Interview Survey (CHIS), underscores the importance of considering these unique needs and chronic health conditions in providing health care and social services to the estimated 170,000 self-identified aging LGB adults in California -- a population that will double in size over the next 20 years.
"Many aging LGB Californians do not have biological children or strong family support," said Steven P. Wallace, the lead researcher on the project. "Organizations that serve these communities need to take this into account and consider outreach and support mechanisms that enable these individuals to maintain their independence and ability to age safely and in good health."
The policy brief, "The Health of Aging Lesbian, Gay and Bisexual Adults in California," includes the first data published on aging LGB adults based on a large statewide population. And among a population whose health needs are too often associated only with HIV and AIDS, the study offers the first insights about broader health conditions and trends.
Among the findings:
Gay and bisexual men have more chronic conditions
Gay and bisexual men experience higher rates of high blood pressure, diabetes, psychological distress, physical disability and poor self-rated health than their heterosexual counterparts.
Aging LGBs suffer greater psychological distress
Aging LGBs report symptoms of psychological distress significantly higher than their heterosexual counterparts (1.45 times higher for gay and bisexual men and 1.35 times higher for LGB women).
Even more affluent, educated LGBs may be uninsured
Only one in five aging LGBs is low-income, and 35 percent are highly educated (compared with 16.6 percent of the heterosexual population), yet aging LGBs have a statistically similar rate of being uninsured (8.1 percent versus 10.6 percent of heterosexuals).
Since chronic and life-threatening health conditions appear increasingly in individuals' early 50s, the authors studied the health of LGBs between the ages of 50 and 70 as a "first look" at the likely health profile of this coming generation of LGB elderly.
And the report's authors recommend that service providers prepare for this generation, both by providing services and resources that target LGBs and by increasing cultural competency and sensitivity among health care providers.
"Access may be equal, but we know that quality of care for LGBs often isn't," said Susan Cochran, a co-author of the study and a professor of epidemiology at the UCLA School of Public Health. "Attitudes are changing, but we still have to continue to push to eliminate discrimination and increase understanding of the rich and diverse life experiences of these individuals to improve the quality of the care they receive."

ΟΛΛΑΝΔΙΑ. 10 ΧΡΟΝΙΑ ΓΑΜΩΝ ΟΜΟΦΥΛΩΝ, ΑΛΛΑ ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ

Netherlands. Gays want 'real' equal rights
dutchnews.nl, 31/3/2011
Homosexuals in the Netherlands may be able to marry, they still do not enjoy all the rights of heterosexual couples, gay organisation COC chairman Vera Bergkamp writes in a letter to prime minister Mark Rutte and parliament and reported in the Dutch press.
There are still too many councils where civil servants refuse to conduct gay marriages, according to Bergkamp. 'It's unthinkable that anyone refusing to marry Jews or people of colour would be protected,' she writes.
The COC wants the government to introduce a bill that would put an end to this practice.
The COC also wants the government to give gay couples the same rights when one of them has a child as heterosexual couples. 'At the moment, the other mother has to adopt the child, a long, emotional and expensive process,' she writes.
But a heterosexual couple who have a baby using a sperm donor do not have to go through the same process, she points out.
The third area where the COC wants equality is on family reunions. The government is planning to restrict reunions to couples who were married abroad. But most countries do not allow gay couples to marry, meaning they will miss out, Bergkamp says.
The Netherlands legalised gay marriage on April 1, 2001. Since then, nearly 15,000 couples have married.

1965. ΑΠΕΡΡΙΦΘΗ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΙΝ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 5/1965