Ταπεινό αντίο...
Πριν από 4 μήνες
26.12.11
25.12.11
24.12.11
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Ο ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΩΦΕΛΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
The Australian Psychological Society has endorsed a recent resolution of the American Psychological Association calling for marriage equality for those in same-sex relationships, on health and wellbeing grounds.The unanimous resolution of the APA, endorsed in August 2011, called for the legalisation of same-sex marriage, on the basis of psychological evidence showing the mental health benefits of marriage, and the harm caused by social exclusion and discrimination arising from not having the choice to marry.
More information on the APA resolution – and the psychological research that underpins it – is available on the APA website:
The APA resolution has now been endorsed by the Board of the APS, a body representing 20,000 members.
Professor Simon Crowe, President of the APS, said: “Decades of psychological research provides the evidence linking marriage to mental health benefits, and highlighting the harm to individuals’ mental health of social exclusion. The APS supports the full recognition of same-sex relationships, on the basis of this evidence.”
Dr Damien Riggs, convenor of the APS Gay and Lesbian Issues in Psychology Interest Group, said: “Marriage discrimination has a flow-on effect on same-sex attracted Australians, their loved ones, and the wider community. Psychologists must work to ensure that all Australians are supported to achieve positive mental health and full social inclusion.”
psychology.org.au
Professor Simon Crowe, President of the APS, said: “Decades of psychological research provides the evidence linking marriage to mental health benefits, and highlighting the harm to individuals’ mental health of social exclusion. The APS supports the full recognition of same-sex relationships, on the basis of this evidence.”
Dr Damien Riggs, convenor of the APS Gay and Lesbian Issues in Psychology Interest Group, said: “Marriage discrimination has a flow-on effect on same-sex attracted Australians, their loved ones, and the wider community. Psychologists must work to ensure that all Australians are supported to achieve positive mental health and full social inclusion.”
psychology.org.au
23.12.11
ΑΝΗΘΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ 3
Andreas Karayan (Cyprus)Ο Bernd
Είχαμε κατέβει για διακοπές στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1971. Ο Άρης μάς σύστησε τον Bernd, ένα φίλο του από το Βερολίνο. Εμείς μέναμε σε μια κατασκήνωση στον Πρωταρά. Τριγύρω χωράφια, και η Αγία Νά-πα ένα γραφικό χωριουδάκι. Ο Bernd είχε ένα συμπαθητικό baby face που το τόνιζε η φαλακρίτσα του. «Τυχαία» ακουμπούσαν τα χέρια μας και ένιωθα μια γλυκιά ζεστασιά. Έμενε σε ένα αναπαλαιωμένο νεοκλασικό κτήριο που είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Κάποιο βράδυ βρέθηκα μαζί του. Ανεβήκαμε την υπέροχη σκάλα του παλιού αρχοντικού που οδηγούσε στα επάνω δωμάτια. Άρχισε να με φιλάει και να με χαϊδεύει βγάζοντας τα ρούχα μου. Με ρώτησε τι μου αρέσει στο σεξ, αλλά είπα ότι δεν ξέρω. «Τι μπορεί να κάνουν δύο άντρες γυμνοί σ' ένα κρεβάτι;» αναρωτήθηκα. Μου πήρε απαλά το κεφάλι στα χέρια του και με οδήγησε να φιλήσω το κορμί του. Ανάσαινα μια ευχάριστη μυρωδιά από δέρμα, ελαφρό ιδρώτα και την χαρακτηριστική μυρωδιά ενός εφηβαίου πλυμένο με αρωματικό σαπούνι. Έκλεισα τα μάτια. Τα χείλη του άνοιγαν τις θύρες των αισθήσεών μου σε διαφορετικούς κόσμους απ' ό,τι ήξερα έως τότε. Ο έρωτας με την Ελεονόρα ήταν βαθύς και πλούσιος, αλλά η Ελεονόρα έβαζε όρια. Ο Bernd έπλαθε το κορμί μου, ξυπνούσε σ' εμένα ένα ένστικτο που λαγοκοιμόταν.
Είχαμε κατέβει για διακοπές στην Κύπρο, το καλοκαίρι του 1971. Ο Άρης μάς σύστησε τον Bernd, ένα φίλο του από το Βερολίνο. Εμείς μέναμε σε μια κατασκήνωση στον Πρωταρά. Τριγύρω χωράφια, και η Αγία Νά-πα ένα γραφικό χωριουδάκι. Ο Bernd είχε ένα συμπαθητικό baby face που το τόνιζε η φαλακρίτσα του. «Τυχαία» ακουμπούσαν τα χέρια μας και ένιωθα μια γλυκιά ζεστασιά. Έμενε σε ένα αναπαλαιωμένο νεοκλασικό κτήριο που είχε μετατραπεί σε ξενοδοχείο. Κάποιο βράδυ βρέθηκα μαζί του. Ανεβήκαμε την υπέροχη σκάλα του παλιού αρχοντικού που οδηγούσε στα επάνω δωμάτια. Άρχισε να με φιλάει και να με χαϊδεύει βγάζοντας τα ρούχα μου. Με ρώτησε τι μου αρέσει στο σεξ, αλλά είπα ότι δεν ξέρω. «Τι μπορεί να κάνουν δύο άντρες γυμνοί σ' ένα κρεβάτι;» αναρωτήθηκα. Μου πήρε απαλά το κεφάλι στα χέρια του και με οδήγησε να φιλήσω το κορμί του. Ανάσαινα μια ευχάριστη μυρωδιά από δέρμα, ελαφρό ιδρώτα και την χαρακτηριστική μυρωδιά ενός εφηβαίου πλυμένο με αρωματικό σαπούνι. Έκλεισα τα μάτια. Τα χείλη του άνοιγαν τις θύρες των αισθήσεών μου σε διαφορετικούς κόσμους απ' ό,τι ήξερα έως τότε. Ο έρωτας με την Ελεονόρα ήταν βαθύς και πλούσιος, αλλά η Ελεονόρα έβαζε όρια. Ο Bernd έπλαθε το κορμί μου, ξυπνούσε σ' εμένα ένα ένστικτο που λαγοκοιμόταν.
***
Περπάτησα δίπλα στη θάλασσα προσπαθώντας να συνειδητοποιήσω τι συνέβη, να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Επιτέλους αντιμετώπισα κατά πρόσωπο τον «αόρατο εχθρό» του padre Εugenio, «πάλεψα» μαζί του και βγήκα νικητής. Η προφητεία του Erik : «Δεν θα γίνεις ποτέ ολοκληρωμένος άνθρωπος χωρίς ν' αποδεχτείς αυτό το κομμάτι του εαυτού σου» επαληθεύτηκε. Το κορμί μου απελευθερώθηκε. Αισθανόταν τη χαρά της ανακάλυψης ενός καινούργιου κόσμου. Θυμήθηκα τις παραινέσεις κάποιου Πέρση σοφού προς το γιο του: «Το καλοκαίρι με αγόρια και το χειμώνα με κορίτσια να συνευρίσκεσαι. Το χειμώνα να κοιμάσαι με γυναίκες γιατί το σώμα τους παράγει περισσότερη θερμότητα, και το καλοκαίρι με αγόρια γιατί το σώμα τους είναι πιο δροσερό!»
Ανδρέας Κάραγιαν: Ανήθικες ιστορίες (Γαβριηλίδης, 2011)
22.12.11
ΤΑΪΛΑΝΔΗ. ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ 4 ΔΙΑΦΥΛΙΚΕΣ ΑΕΡΟΣΥΝΟΔΟΙ
‘Ladyboy’ Flight Attendants Begin Their Ascent with Thailand’s P.C. Air
By William Lee Adams (newsfeed.time.com, 16-12-2011)
At Thailand’s P.C. Air, transsexual flight attendants are taking to the skies—and boosting acceptance of the country’s “third sex” while they’re at it.
Four transsexual flight attendants completed their inaugural flight over Thailand earlier today, serving drinks and snacks en route from Bangkok to Surat Thani province. That comes ten months after the recently-launched P.C. Air announced it would consider applications it had received from more than 100 transvestites and transsexuals. Four made the cut and joined a cabin crew that also includes 19 female and seven male flight attendants.
Peter Chan, the airline’s president, told Reuters that the new recruits faced the same stringent application process as applicants who were born female. Bosses judged them on criteria that included femininity, attractiveness and proficiency with English and Mandarin. They also had to demonstrate feminine posture and vocals. He believes that transgender flight attendants will prove more versatile than the airline’s more traditional recruits. “They might provide better services because they understand both males and females. And they’re well-trained according to the aviation standard,” he said. “I’m a pioneer, and I’m sure there will be [other] organizations following my idea.” (The airline doesn’t draw its name from its politically correct approach to recruitment: P.C. refers to Chan’s initials.)
Known locally as ladyboys or katoeys, Thailand’s transsexuals enjoy greater acceptance and visibility than their counterparts anywhere else in the world. Skilled surgeons have turned Bangkok into a capital for gender reassignment, and relatively low costs make procuring a sex change more realistic than in the United States, where fees can easily run into the six figures. The Miss Tiffany pageant—Thailand’s most prestigious beauty contest for male-to-female transsexuals—is broadcast nationally every year. And millions of tourists flock to transgender musical shows, like the Simon Cabaret in Phuket.
P.C. Air’s newest trolley dollies hope their work will allow other katoeys to explore careers off the stage and away from the beauty counter. “This is the beginning of the acceptance of transsexuals in Thailand, giving the opportunity for us to work in various fields,” 22-year old Tanyarat Jirapatpakorn told Reuters. “Maybe in the future we can get any job that transsexuals never did before, such as police, soldiers or even pilots.”
For now, though, they’re content to scratch flight attendant off the list. Twenty-three-year old Dissanai Chitpraphachin, a former winner of the Miss Tiffany pageant, told the Associated Press her new gig was a dream come true. “When I was young, I couldn’t take my eyes off those nicely dressed ladies in the airline commercials every time they came on the screen,” she said before starting her new career. Now, as you can see in the commercial below, Thailand has its eyes on her.
By William Lee Adams (newsfeed.time.com, 16-12-2011)
At Thailand’s P.C. Air, transsexual flight attendants are taking to the skies—and boosting acceptance of the country’s “third sex” while they’re at it.
Four transsexual flight attendants completed their inaugural flight over Thailand earlier today, serving drinks and snacks en route from Bangkok to Surat Thani province. That comes ten months after the recently-launched P.C. Air announced it would consider applications it had received from more than 100 transvestites and transsexuals. Four made the cut and joined a cabin crew that also includes 19 female and seven male flight attendants.
Peter Chan, the airline’s president, told Reuters that the new recruits faced the same stringent application process as applicants who were born female. Bosses judged them on criteria that included femininity, attractiveness and proficiency with English and Mandarin. They also had to demonstrate feminine posture and vocals. He believes that transgender flight attendants will prove more versatile than the airline’s more traditional recruits. “They might provide better services because they understand both males and females. And they’re well-trained according to the aviation standard,” he said. “I’m a pioneer, and I’m sure there will be [other] organizations following my idea.” (The airline doesn’t draw its name from its politically correct approach to recruitment: P.C. refers to Chan’s initials.)
Known locally as ladyboys or katoeys, Thailand’s transsexuals enjoy greater acceptance and visibility than their counterparts anywhere else in the world. Skilled surgeons have turned Bangkok into a capital for gender reassignment, and relatively low costs make procuring a sex change more realistic than in the United States, where fees can easily run into the six figures. The Miss Tiffany pageant—Thailand’s most prestigious beauty contest for male-to-female transsexuals—is broadcast nationally every year. And millions of tourists flock to transgender musical shows, like the Simon Cabaret in Phuket.
P.C. Air’s newest trolley dollies hope their work will allow other katoeys to explore careers off the stage and away from the beauty counter. “This is the beginning of the acceptance of transsexuals in Thailand, giving the opportunity for us to work in various fields,” 22-year old Tanyarat Jirapatpakorn told Reuters. “Maybe in the future we can get any job that transsexuals never did before, such as police, soldiers or even pilots.”
For now, though, they’re content to scratch flight attendant off the list. Twenty-three-year old Dissanai Chitpraphachin, a former winner of the Miss Tiffany pageant, told the Associated Press her new gig was a dream come true. “When I was young, I couldn’t take my eyes off those nicely dressed ladies in the airline commercials every time they came on the screen,” she said before starting her new career. Now, as you can see in the commercial below, Thailand has its eyes on her.
ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ
ΟΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ
Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ επιστρέφει στη δραματουργία του Γιόχαν Άουγκουστ Στρίντμπεργκ -μετά την πολυσυζητημένη παράσταση «Τζούλια» (Νixon / Screening Room, 2009)- συμμετέχοντας στο Έτος Στρίντμπεργκ 2012 με το έργο «Η πιο δυνατή» (Den Starkare).Ο τίτλος, για τις ανάγκες του νέου ανεβάσματος του σύντομου μονόπρακτου (γραμμένο το 1889), έχει αποδοθεί στον πληθυντικό αριθμό: «Οι πιο δυνατοί». Αναφέρεται σε εκείνους που επιμένουν και διεκδικούν μέχρι τέλους το μερίδιό τους στον έρωτα υπακούοντας, πρωτίστως, στη φύση και το ένστικτο.
Το μονολογικό, επί της ουσίας, κείμενο εκφέρεται εδώ από το στόμα ενός άντρα, του Κυρίου Χ, ενώ μέχρι την αυλαία δεν αποκαλύπτεται το φύλο του αποδέκτη. Ωστόσο, ο χρόνος και ο τόπος της δράσης έχει διατηρηθεί ως έχει: Παραμονή Χριστουγέννων σε δημόσιο χώρο διασκέδασης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ απόδοση-διασκευή-σκηνοθεσία: Δημήτρης Φοινίτσης όψη: Άντζυ Πυκνάδα μουσική: Λευτέρης Λάππας φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραστεργίου ερμηνεία: Περικλής Λιανός
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 22:00
Έναρξη παραστάσεων: 4 Ιανουαρίου 2012
PHILIPP / Champagne Bar (Τομπάζη 4 – Ψυρρή), πληροφορίες: 6997-166210
Ελεύθερη εισφορά εισόδου (τιμή εισιτηρίου κατά βούληση)
Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ συγκροτήθηκε το φθινόπωρο του 2005 από επαγγελματίες του θεάτρου. Έχει έδρα της την Αθήνα. Όραμα της να «προτείνει» το νέο, το δημιουργικά ουσιώδες, το διαφορετικό, το «άλλο» στην τέχνη του θεάτρου και των λοιπών παραστατικών τεχνών μέσω ενός γόνιμου διαλόγου της τέχνης και του ανθρώπου, σχηματίζοντας συνάμα μια «τάση» στην έκφραση∙ ριζοσπαστική, ελεύθερη, αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό την οποία και επιθυμεί σταδιακά να διαμορφώσει, κατά τη διάρκεια της πορείας της στην καλλιτεχνική σκηνή της χώρας αλλά και πέρα από αυτήν. Ο μινιμαλισμός και η αφαίρεση είναι τα κυριότερα ρεύματα που τροφοδοτούν καλλιτεχνικά το σχήμα. Τα κλασσικά έργα αλλά και η νέα γραφή, τα καινούργια -ιδιαίτερης τεχνοτροπίας- κείμενα αποτελούν τις πρώτες ύλες για έμπνευση και δημιουργία σε χώρους, κυρίως, μη θεατρικούς. Η ανατρεπτική «ιδέα» προσδιορίζει πρώτιστα το σκηνικό ύφος και την γενικότερη αισθητική της. Η ομάδα δεν χρηματοδοτείται από κανέναν κρατικό ή ιδιωτικό φορέα. «Αυτοχρηματοδοτείται», ωστόσο, από την ανεξάντλητη δεξαμενή της φαντασίας και τη ζωογόνα ανάγκη για πειραματισμό και καλλιτεχνική έκφραση.
Το μονολογικό, επί της ουσίας, κείμενο εκφέρεται εδώ από το στόμα ενός άντρα, του Κυρίου Χ, ενώ μέχρι την αυλαία δεν αποκαλύπτεται το φύλο του αποδέκτη. Ωστόσο, ο χρόνος και ο τόπος της δράσης έχει διατηρηθεί ως έχει: Παραμονή Χριστουγέννων σε δημόσιο χώρο διασκέδασης.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ απόδοση-διασκευή-σκηνοθεσία: Δημήτρης Φοινίτσης όψη: Άντζυ Πυκνάδα μουσική: Λευτέρης Λάππας φωτογραφίες: Παναγιώτα Καραστεργίου ερμηνεία: Περικλής Λιανός
Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 22:00
Έναρξη παραστάσεων: 4 Ιανουαρίου 2012
PHILIPP / Champagne Bar (Τομπάζη 4 – Ψυρρή), πληροφορίες: 6997-166210
Ελεύθερη εισφορά εισόδου (τιμή εισιτηρίου κατά βούληση)
Η Ομάδα Παραστατικών Τεχνών προΤΑΣΗ συγκροτήθηκε το φθινόπωρο του 2005 από επαγγελματίες του θεάτρου. Έχει έδρα της την Αθήνα. Όραμα της να «προτείνει» το νέο, το δημιουργικά ουσιώδες, το διαφορετικό, το «άλλο» στην τέχνη του θεάτρου και των λοιπών παραστατικών τεχνών μέσω ενός γόνιμου διαλόγου της τέχνης και του ανθρώπου, σχηματίζοντας συνάμα μια «τάση» στην έκφραση∙ ριζοσπαστική, ελεύθερη, αναγνωρίσιμη στο ευρύ κοινό την οποία και επιθυμεί σταδιακά να διαμορφώσει, κατά τη διάρκεια της πορείας της στην καλλιτεχνική σκηνή της χώρας αλλά και πέρα από αυτήν. Ο μινιμαλισμός και η αφαίρεση είναι τα κυριότερα ρεύματα που τροφοδοτούν καλλιτεχνικά το σχήμα. Τα κλασσικά έργα αλλά και η νέα γραφή, τα καινούργια -ιδιαίτερης τεχνοτροπίας- κείμενα αποτελούν τις πρώτες ύλες για έμπνευση και δημιουργία σε χώρους, κυρίως, μη θεατρικούς. Η ανατρεπτική «ιδέα» προσδιορίζει πρώτιστα το σκηνικό ύφος και την γενικότερη αισθητική της. Η ομάδα δεν χρηματοδοτείται από κανέναν κρατικό ή ιδιωτικό φορέα. «Αυτοχρηματοδοτείται», ωστόσο, από την ανεξάντλητη δεξαμενή της φαντασίας και τη ζωογόνα ανάγκη για πειραματισμό και καλλιτεχνική έκφραση.
21.12.11
ΖΙΜΠΑΜΠΟΥΕ. ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΓΙΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΑ ΟΡΓΙΑ
Ζιμπάμπουε: Βουλευτής κατηγόρησε τον πρόεδρο για ομοφυλοφιλικά όργιαtovima.gr, 21/12/2011
Μια βουλευτής στη Ζιμπάμπουε κινδυνεύει να περάσει τα Χριστούγεννα στη φυλακή μετά τη δήλωσή της ότι ο 87χρονος πρόεδρος της χώρας Ρόμπερτ Μουγκάμπε είναι «ένας ομοφυλόφιλος που γυρίζει από κρεβάτι σε κρεβάτι».
Η Λινέτ Κορένι τελεί υπό κράτηση από τη Δευτέρα κατηγορούμενη για υπονόμευση της εξουσίας του προέδρου μετά τη δήλωση ότι ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε είχε σχέσεις με τον πρώην υπουργό Πληροφόρησης Τζόναθαν Μόγιο και με τον πρώτο πρόεδρο της χώρας μετά την ανεξαρτησία Καναάν Μπανάνα.
Ο Μπανάνα είχε καταδικαστεί το 1999 για σοδομισμό συνεργαστών του. Ο ίδιος είχε αρνηθεί τις κατηγορίες χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία «φριχτή».
Η Καρένι, η οποία κρατείται στο Μουτάρε, περίπου 300 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χαράρε, κατηγορείται ότι υπονόμευσε την εξουσία του προέδρου, κατηγορία για την οποία θα μπορούσε να τής επιβληθεί ποινή κάθειρξης τουλάχιστον 20 ετών.
Η βουλευτής ανήκει στο κόμμα του Μόργκαν Τσβανγκιράι, ο οποίος το 2000, και ενώ το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αποφάσισε να συγκροτήσει έναν εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό με το κόμμα του Μουγκάμπε, το Zanu-PF.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο του κόμματος του Τσβανγκιράι, Κίνημα για τη Δημοκρατική Αλλαγή, η Καρένι αρνείται τις κατηγορίες.
«Πιστεύουμε ότι η σύλληψη είναι ένας τρόπος να μάς οδηγήσουν εκτός της κυβέρνησης. Ανησυχούμε πολύ γι' αυτό» δήλωσε ο δικηγόρος Ντάγκλας Μουονζόρα.
Ο Μουγκάμπε έχει προβεί στο παρελθόν σε σκληρά ομοφοβικά σχόλια, χαρακτηρίζοντας τους ομοφυλόφιλους «χειρότερους από τα γουρούνια και τους σκύλους που γνωρίζουν τους φυσικούς τους ερωτικούς παρτενέρ».
Δικαστήριο αποφάσισε να αφεθεί ελεύθερη η Καρένι με εγγύηση, ωστόσο θα πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση, καθώς οι εισαγγελείς επικαλέστηκαν νόμο που αναστέλλει για επτά ημέρες την αποφυλάκιση με εγγύηση, μέχρις ότου εκδικαστεί η έφεση που έχει ασκήσει η βουλευτής.
Μια βουλευτής στη Ζιμπάμπουε κινδυνεύει να περάσει τα Χριστούγεννα στη φυλακή μετά τη δήλωσή της ότι ο 87χρονος πρόεδρος της χώρας Ρόμπερτ Μουγκάμπε είναι «ένας ομοφυλόφιλος που γυρίζει από κρεβάτι σε κρεβάτι».
Η Λινέτ Κορένι τελεί υπό κράτηση από τη Δευτέρα κατηγορούμενη για υπονόμευση της εξουσίας του προέδρου μετά τη δήλωση ότι ο Ρόμπερτ Μουγκάμπε είχε σχέσεις με τον πρώην υπουργό Πληροφόρησης Τζόναθαν Μόγιο και με τον πρώτο πρόεδρο της χώρας μετά την ανεξαρτησία Καναάν Μπανάνα.
Ο Μπανάνα είχε καταδικαστεί το 1999 για σοδομισμό συνεργαστών του. Ο ίδιος είχε αρνηθεί τις κατηγορίες χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία «φριχτή».
Η Καρένι, η οποία κρατείται στο Μουτάρε, περίπου 300 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χαράρε, κατηγορείται ότι υπονόμευσε την εξουσία του προέδρου, κατηγορία για την οποία θα μπορούσε να τής επιβληθεί ποινή κάθειρξης τουλάχιστον 20 ετών.
Η βουλευτής ανήκει στο κόμμα του Μόργκαν Τσβανγκιράι, ο οποίος το 2000, και ενώ το κόμμα του βρισκόταν στην αντιπολίτευση, αποφάσισε να συγκροτήσει έναν εύθραυστο κυβερνητικό συνασπισμό με το κόμμα του Μουγκάμπε, το Zanu-PF.
Σύμφωνα με εκπρόσωπο του κόμματος του Τσβανγκιράι, Κίνημα για τη Δημοκρατική Αλλαγή, η Καρένι αρνείται τις κατηγορίες.
«Πιστεύουμε ότι η σύλληψη είναι ένας τρόπος να μάς οδηγήσουν εκτός της κυβέρνησης. Ανησυχούμε πολύ γι' αυτό» δήλωσε ο δικηγόρος Ντάγκλας Μουονζόρα.
Ο Μουγκάμπε έχει προβεί στο παρελθόν σε σκληρά ομοφοβικά σχόλια, χαρακτηρίζοντας τους ομοφυλόφιλους «χειρότερους από τα γουρούνια και τους σκύλους που γνωρίζουν τους φυσικούς τους ερωτικούς παρτενέρ».
Δικαστήριο αποφάσισε να αφεθεί ελεύθερη η Καρένι με εγγύηση, ωστόσο θα πρέπει να παραμείνει υπό κράτηση, καθώς οι εισαγγελείς επικαλέστηκαν νόμο που αναστέλλει για επτά ημέρες την αποφυλάκιση με εγγύηση, μέχρις ότου εκδικαστεί η έφεση που έχει ασκήσει η βουλευτής.
Β. ΚΟΡΕΑ. ΔΙΑΔΟΧΗ ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΟΝ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ;
The Maybe-Gay Son of Kim Jong-Il Definitely Won’t Be North Korea’s Next Leader
queerty.com
As the world watches North Korea to see what will unfold next following the death of its “Dear Leader” Kim Jong-il, one thing is for certain: The country’s next ruler won’t be Jong-il’s second son, Kim Jong-chul, who the Dear Leader reportedly often boozily bemoaned was too effeminate to lead.
Like most things North Korean, Jong-chul is shrouded in mystery, but it is known that he’s the 30-year-old son of Jong-il and the late despot’s former consort Ko Young-hee.
He was educated in Switzerland and really really likes Eric Clapton: Earlier this year, Jong-chul was spotted at an Clapton concert in Singapore. In 2006 he attended several Clapton dates in Germany, then asked the rocker to perform in Pyongyang. (Clapton’s not exactly Elton or Mariah, so we’re not sure how that factors in determining his sexuality.)
For a few years early last decade, after it became clear that Dear Leader’s oldest son was way too much of a boob to ever take a leadership role, Jong-chul seemed the heir apparent—especially after the North Korean military started referring to Jong-chul’s mother as “The Respected Mother who is the Most Faithful and Loyal ‘Subject’ to the Dear Leader Comrade Supreme Commander.”
But Jong-chul’s role as successor started to unravel in 2003, when a former family sushi chef, using the pen-name Kenji Fujimoto, published a tell-all book in which he called Jong-chul useless because he was “like a girl.” In 2009, it was widely announced that son #3, Kim Jong-un, 28, would now be North Korea’s Next Top Dictator.
Were Jong-chul to magically rise to power, it wouldn’t be the first time Korea was (maybe) gay-led. 14th century ruler Gongmin of Goryeo—interestingly, also a second son—was so notoriously boy-crazy that a 2008 South Korean film, A Frozen Flower, depicted a fictionalized account of the king’s romance with military commander Hong Lim.
queerty.com
As the world watches North Korea to see what will unfold next following the death of its “Dear Leader” Kim Jong-il, one thing is for certain: The country’s next ruler won’t be Jong-il’s second son, Kim Jong-chul, who the Dear Leader reportedly often boozily bemoaned was too effeminate to lead.
Like most things North Korean, Jong-chul is shrouded in mystery, but it is known that he’s the 30-year-old son of Jong-il and the late despot’s former consort Ko Young-hee.
He was educated in Switzerland and really really likes Eric Clapton: Earlier this year, Jong-chul was spotted at an Clapton concert in Singapore. In 2006 he attended several Clapton dates in Germany, then asked the rocker to perform in Pyongyang. (Clapton’s not exactly Elton or Mariah, so we’re not sure how that factors in determining his sexuality.)
For a few years early last decade, after it became clear that Dear Leader’s oldest son was way too much of a boob to ever take a leadership role, Jong-chul seemed the heir apparent—especially after the North Korean military started referring to Jong-chul’s mother as “The Respected Mother who is the Most Faithful and Loyal ‘Subject’ to the Dear Leader Comrade Supreme Commander.”
But Jong-chul’s role as successor started to unravel in 2003, when a former family sushi chef, using the pen-name Kenji Fujimoto, published a tell-all book in which he called Jong-chul useless because he was “like a girl.” In 2009, it was widely announced that son #3, Kim Jong-un, 28, would now be North Korea’s Next Top Dictator.
Were Jong-chul to magically rise to power, it wouldn’t be the first time Korea was (maybe) gay-led. 14th century ruler Gongmin of Goryeo—interestingly, also a second son—was so notoriously boy-crazy that a 2008 South Korean film, A Frozen Flower, depicted a fictionalized account of the king’s romance with military commander Hong Lim.
Συλλυπητήριο για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ
Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.
Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.
Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».
(2.rizospastis.gr, 20/12/2011)
Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:
«Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.
Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.
Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού».
(2.rizospastis.gr, 20/12/2011)
20.12.11
1978. Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΧΘΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΘΕΙ
Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 12/1978
19.12.11
"ΕΝΑΣ ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ". Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΟΥΣΤΑΥΟΥ ΙΙΙ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ
Τζουζέππε Βέρντι: Ένας χορός μεταμφιεσμένων
Λιμπρέτο: Αντόνιο Σόμμα
Βασισμένο στο λιμπρέτο Γουσταύος Γ' ή Ένας χορός μεταμφιεσμένων του Εζέν Σκριμπ
Λιμπρέτο: Αντόνιο Σόμμα
Βασισμένο στο λιμπρέτο Γουσταύος Γ' ή Ένας χορός μεταμφιεσμένων του Εζέν Σκριμπ
Εθνική Λυρική Σκηνή
17, 18, 20, 21, 22, 23, 27, 29 Δεκεμβρίου 2011
Η μεγαλειώδης όπερα του Τζουζέππε Βέρντι, η οποία πραγματεύεται τη δύναμη της εξουσίας, τον έρωτα και την προδοσία, παρουσιάζεται, στην πρωτότυπη μη λογοκριμένη εκδοχή της, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και σκηνοθεσία Δημήτρη Μαυρίκιου.
H Όπερα σε τρεις πράξεις, Ένας Χορός μεταμφιεσμένων βασίζεται σε ποιητικό κείμενο του Αντόνιο Σόμμα που με τη σειρά του στηρίχτηκε σε προγενέστερο του Εζέν Σκριμπ για την όπερα Γουσταύος Γ’ ή Ο χορός των μεταμφιεσμένων του Ντανιέλ Ωμπέρ. Η γαλλική όπερα είχε παρουσιαστεί με μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι το 1833.
Από μουσική άποψη, ο Χορός μεταμφιεσμένων είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα του Βέρντι καθώς συνενώνει το γνώριμο ιταλικό πάθος του συνθέτη με την λαμπρότητα της γαλλικής όπερας, που υπήρξε πρότυπό του. Επιπλέον, ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα έργα του Βέρντι, καθώς διαθέτει ένα στοιχείο που σπάνια συνδυάζουμε με αυτόν: το χιούμορ.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος, με μεγάλες επιτυχίες στο θέατρο και τον κινηματογράφο, επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή, 27 χρόνια μετά από την πρώτη του σκηνοθεσία στην όπερα του Μασνέ Βέρθερος. Ο Μαυρίκιος τοποθετεί τη δράση του έργου στο σήμερα. Η παράσταση ξεκινάει με την αναπαλαίωση της πρόσοψης ενός μνημειακού κτηρίου όπερας και τελειώνει με τη δολοφονία του ήρωα του έργου μέσα στο κτήριο αυτό.
Η υπόθεση στηρίζεται σε πραγματικό γεγονός, τη δολοφονία του Γουσταύου Γ’ βασιλιά της Σουηδίας κατά τη διάρκεια ενός χορού μεταμφιεσμένων το 1792 μέσα στην Βασιλική Όπερα της Στοκχόλμης. Οι λογοκριτικές αρχές προκάλεσαν πολλά προβλήματα στον Βέρντι, καθώς η σκηνική παρουσίαση της δολοφονίας ευρωπαίου μονάρχη δεν ήταν ανεκτή. Έτσι, τόπος και δράση της υπόθεσης μεταφέρθηκαν στη Βοστώνη στα τέλη του 17ου αιώνα και ο βασιλιάς Γουσταύος Γ΄ έγινε κυβερνήτης με το όνομα Ρικκάρντο. Πρόσωπα όπως η μάντισσα Ουλρίκα Άρβιντσον υπήρχαν στο περιβάλλον του μονάρχη, ωστόσο η αισθηματική πλοκή είναι τελείως φανταστική. Στη νέα παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ο Δημήτρης Μαυρίκιος επέλεξε να επαναφέρει τα ιστορικά πρόσωπα και τον τόπο της δράσης.
Στην πρωτότυπη, μη λογοκριμένη, εκδοχή του Χορού Μεταμφιεσμένων, που με τη μορφή αυτή δεν έχει παιχτεί ποτέ έως τώρα στην Ελλάδα, ο λαοφιλής Γουσταύος Γ' της Σουηδίας εμφανίζεται διχασμένος ανάμεσα στο κρυφό πάθος του για την Αμέλια και τη βαθιά φιλία που τον δένει με το σύζυγό της Άνκαρστραιμ. Η Αμέλια, επίσης ερωτευμένη με τον Γουσταύο, θέλοντας να προστατέψει το γάμο της, καταφεύγει στη μάγισσα Ουλρίκα Άρβιντσον. Εκείνη τη στέλνει να βρει το βοτάνι της λήθης σ' έναν τρομακτικό τόπο εκτέλεσης καταδίκων, όπου συναντά τον Γουσταύο που την είχε ακολουθήσει ως εκεί. Τη συνάντηση αυτή ανακαλύπτει ο Άνκαρστραιμ μέσα από τον ζήλο του να προστατεύσει τον βασιλιά από εχθρούς του ορκισμένους να τον δολοφονήσουν. Συντετριμμένος και διπλά προδομένος από τη γυναίκα και τον φίλο του, ο Άνκαρστραιμ θα συνεργαστεί με τους συνωμότες. Ένας χορός μεταμφιεσμένων θα προσφέρει τις ιδανικές συνθήκες για την εκδίκησή του. Ο «φωτισμένος» μονάρχης Γουσταύος Γ' της Σουηδίας δολοφονήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1792 μέσα στη βασιλική όπερα της Στοκχόλμης κατά τη διάρκεια ενός χορού μεταμφιεσμένων που ο ίδιος είχε διοργανώσει.
Το κείμενο του Αντόνιο Σόμμα, ξεχωρίζει για τη θεατρικότητά του, στηρίζεται σε διαρκείς ανατροπές και σε ειρωνικά παιχνίδια της μοίρας ενώ δίνει ευκαιρία στους ήρωες να εκφράσουν με πάθος τα συναισθήματά τους.
Ο Τζουζέππε Βέρντι, με τη μουσική του εξέφρασε σε αισθητικό επίπεδο το πνεύμα του ώριμου ρομαντισμού και σε πολιτικό επίπεδο την επιθυμία των συμπατριωτών του να δουν την Ιταλία ελεύθερη και ενωμένη. Αγαπήθηκε από ιδιαίτερα πλατύ κοινό και απέκτησε εξαρχής δημοτικότητα που παραμένει αμείωτη μέχρι σήμερα. Στις ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες του 19ου αιώνα ο Βέρντι υπήρξε ο συνθέτης που έζησε εκείνη την μοναδική στιγμή στην Ιστορία της μουσικής, κατά την οποία η υψηλή τέχνη έγινε ταυτόχρονα και λαϊκή. (nationalopera.gr)
Gustav III, King of Sweden (1746-1792)
In a glittering time of Enlightened despots, when learning, culture, and sophistication were prized throughout the courts of Europe, Gustav III managed to glitter more brightly than the rest. During his reign, Swedish culture competed head to head with the brilliant courts of Versailles, Berlin, Vienna, and St. Petersburg. Literature, music, theater, and opera blossomed and Gustav himself took an active role in their success.
Gustav surrounded himself with clever and talented men; he showed no romantic interest in women, including his wife. He was generally believed to be homosexual; his own mother clearly assumed he was. Although his inclinations lay in cultural matters, Gustav never slighted his political duties. Unfortunately for him, his politics as well as his sexuality were seriously at odds with those of the Swedish nobility, a state of affairs that eventually cost him his life.
In a glittering time of Enlightened despots, when learning, culture, and sophistication were prized throughout the courts of Europe, Gustav III managed to glitter more brightly than the rest. During his reign, Swedish culture competed head to head with the brilliant courts of Versailles, Berlin, Vienna, and St. Petersburg. Literature, music, theater, and opera blossomed and Gustav himself took an active role in their success.
Gustav surrounded himself with clever and talented men; he showed no romantic interest in women, including his wife. He was generally believed to be homosexual; his own mother clearly assumed he was. Although his inclinations lay in cultural matters, Gustav never slighted his political duties. Unfortunately for him, his politics as well as his sexuality were seriously at odds with those of the Swedish nobility, a state of affairs that eventually cost him his life.
Gustav was born in Stockholm on January 13, 1746 Old Style (January 24, 1746 New Style), to King Adolf Frederick and Queen Louisa Ulrika, sister of Frederick the Great of Prussia. Since 1718, the nobility had controlled the Swedish government and the monarch served as a mere figurehead. While Gustav's weak father meekly accepted his role as a cipher, Louisa Ulrika continuously plotted to loosen the aristocrats' grip on power and seize it for her husband and herself.
Gustav grew up in an atmosphere seething with political intrigue among strong-willed, intelligent people. His flair for and interest in music and theater became apparent when he was a boy and, unlike his uncle Frederick, he was allowed to indulge it. He wrote, produced, and performed plays in French to entertain his mother and her entourage; he even designed sets and costumes.
For political reasons Gustav was betrothed to Sophia Magdalena of Denmark when he was only five. In 1766, when he was twenty, the two married, though the marriage never proved satisfying to either Gustav or Sophia.
While touring France in 1771, Gustav heard the news of his father's sudden death on February 12. With methodical calculation Gustav sent word to the Riksdag, Sweden's legislative assembly, that he counted on their support and assured them of his intention to follow his father's policies. Thus allaying any suspicions the nobility may have harbored, Gustav slowly returned to Sweden only after continuing his visit at Versailles and stopping in Prussia to confer with his uncle Frederick.
Contemporaries and historians alike agree that he dissimulated. Every account of his life speaks of his habit of deceit, lies, and pretence. Some suggest that his love of theater led him to live his life as a perpetual actor. Perhaps as a homosexual, he learned early on to mask his true feelings. In any case, Gustav successfully lulled the Swedish aristocracy into a sense of false security at the onset of his reign.
With the help of a few trusted friends and his younger brothers, Gustav managed to seize control of all key fortresses and to secure the support of the military. By August, only six months after ascending the throne, Gustav reigned as absolute monarch like his counterparts in Prussia and Russia, Frederick the Great and Catherine the Great.
Although he alienated the nobility, the bourgeoisie and lower classes welcomed the change. Despite embroiling Sweden in a series of conflicts with Denmark and Russia, Gustav managed to steer Sweden through these turbulent times and emerge with Europe's respect.
Theater, literature, art, music, and opera all flourished under Gustav's encouragement and patronage. Indeed, the period known as the Gustavian Age did not receive that name based on Swedish military or political achievements; rather it was the flowering of the arts that caused the king's name to become associated with the period.
The Swedish Academy for Language, the Academy for Literature, History and Antiquities, the Academy of Music, and the Academy of Art all originated during Gustav's reign. Although he extended religious toleration to Roman Catholics and Jews, he rigorously censored the press. Gustav loved freedom, as long as it suited his purposes.
Surprisingly, Queen Sophia Magdalena gave birth to a son in 1778. Although not conclusively proved, contemporaries believed that Gustav and Sophia Magdalena secretly divorced, whereupon the Queen secretly married Count Adolph Fredric Munck of Fulkila, who impregnated her.
Similarly, when the wife of Gustav's younger brother, who was also homosexual, announced her pregnancy, rumor spread that it was merely a complicated ruse designed to substitute and cover for Gustav's sister, who was also rumored to be pregnant although she was not married. In both instances, the Dowager Queen Louisa Ulrika clearly expressed her surprise and disbelief that either of her two older sons could possibly father a child.
Fittingly enough, operatic tragedy and politics converged to end Gustav's life. On March 16, 1792, a malcontented nobleman, Johan Jaboc Anckarström, shot Gustav in the back at a midnight masquerade at the Royal Opera in Stockholm. Gustav died on March 29th.
Considering how much Gustav loved opera, perhaps it is appropriate that his assassination inspired Verdi's 1859 opera, Un Ballo in Maschera (The Masked Ball).
Alex Hunnicutt (glbtq.com)
By proxy in Christiansborg Palace, Copenhagen, on 1 October 1766 and in person in Stockholm on 4 November 1766, Gustav married Princess Sophia Magdalena, daughter of King Frederick V of Denmark. The match was not a happy one, owing partly to an incompatibility of temper; but still more to the interference of the jealous Queen Mother. The marriage produced two children: Crown Prince Gustav Adolf (1778–1837), and Prince Carl Gustav, Duke of Småland (Drottningholm, 25 August 1782 – Stockholm, 23 March 1783). For the consummation of the marriage, the king requested the assistance of Adolf Munck, reportedly because of anatomical problems both spouses possessed. Gustav's mother supported rumors that he was not the father of his first son and heir. It was rumored at the time that Gustav indulged in homosexuality. The close personal relationships he formed with two of his courtiers, Count Axel von Fersen and Baron Gustav Armfelt, were alluded to in that regard. His sister-in-law implied as much in a diary. (en.wikipedia.com)
Gustav grew up in an atmosphere seething with political intrigue among strong-willed, intelligent people. His flair for and interest in music and theater became apparent when he was a boy and, unlike his uncle Frederick, he was allowed to indulge it. He wrote, produced, and performed plays in French to entertain his mother and her entourage; he even designed sets and costumes.
For political reasons Gustav was betrothed to Sophia Magdalena of Denmark when he was only five. In 1766, when he was twenty, the two married, though the marriage never proved satisfying to either Gustav or Sophia.
While touring France in 1771, Gustav heard the news of his father's sudden death on February 12. With methodical calculation Gustav sent word to the Riksdag, Sweden's legislative assembly, that he counted on their support and assured them of his intention to follow his father's policies. Thus allaying any suspicions the nobility may have harbored, Gustav slowly returned to Sweden only after continuing his visit at Versailles and stopping in Prussia to confer with his uncle Frederick.
Contemporaries and historians alike agree that he dissimulated. Every account of his life speaks of his habit of deceit, lies, and pretence. Some suggest that his love of theater led him to live his life as a perpetual actor. Perhaps as a homosexual, he learned early on to mask his true feelings. In any case, Gustav successfully lulled the Swedish aristocracy into a sense of false security at the onset of his reign.
With the help of a few trusted friends and his younger brothers, Gustav managed to seize control of all key fortresses and to secure the support of the military. By August, only six months after ascending the throne, Gustav reigned as absolute monarch like his counterparts in Prussia and Russia, Frederick the Great and Catherine the Great.
Although he alienated the nobility, the bourgeoisie and lower classes welcomed the change. Despite embroiling Sweden in a series of conflicts with Denmark and Russia, Gustav managed to steer Sweden through these turbulent times and emerge with Europe's respect.
Theater, literature, art, music, and opera all flourished under Gustav's encouragement and patronage. Indeed, the period known as the Gustavian Age did not receive that name based on Swedish military or political achievements; rather it was the flowering of the arts that caused the king's name to become associated with the period.
The Swedish Academy for Language, the Academy for Literature, History and Antiquities, the Academy of Music, and the Academy of Art all originated during Gustav's reign. Although he extended religious toleration to Roman Catholics and Jews, he rigorously censored the press. Gustav loved freedom, as long as it suited his purposes.
Surprisingly, Queen Sophia Magdalena gave birth to a son in 1778. Although not conclusively proved, contemporaries believed that Gustav and Sophia Magdalena secretly divorced, whereupon the Queen secretly married Count Adolph Fredric Munck of Fulkila, who impregnated her.
Similarly, when the wife of Gustav's younger brother, who was also homosexual, announced her pregnancy, rumor spread that it was merely a complicated ruse designed to substitute and cover for Gustav's sister, who was also rumored to be pregnant although she was not married. In both instances, the Dowager Queen Louisa Ulrika clearly expressed her surprise and disbelief that either of her two older sons could possibly father a child.
Fittingly enough, operatic tragedy and politics converged to end Gustav's life. On March 16, 1792, a malcontented nobleman, Johan Jaboc Anckarström, shot Gustav in the back at a midnight masquerade at the Royal Opera in Stockholm. Gustav died on March 29th.
Considering how much Gustav loved opera, perhaps it is appropriate that his assassination inspired Verdi's 1859 opera, Un Ballo in Maschera (The Masked Ball).
Alex Hunnicutt (glbtq.com)
By proxy in Christiansborg Palace, Copenhagen, on 1 October 1766 and in person in Stockholm on 4 November 1766, Gustav married Princess Sophia Magdalena, daughter of King Frederick V of Denmark. The match was not a happy one, owing partly to an incompatibility of temper; but still more to the interference of the jealous Queen Mother. The marriage produced two children: Crown Prince Gustav Adolf (1778–1837), and Prince Carl Gustav, Duke of Småland (Drottningholm, 25 August 1782 – Stockholm, 23 March 1783). For the consummation of the marriage, the king requested the assistance of Adolf Munck, reportedly because of anatomical problems both spouses possessed. Gustav's mother supported rumors that he was not the father of his first son and heir. It was rumored at the time that Gustav indulged in homosexuality. The close personal relationships he formed with two of his courtiers, Count Axel von Fersen and Baron Gustav Armfelt, were alluded to in that regard. His sister-in-law implied as much in a diary. (en.wikipedia.com)
Ο ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ο Γυάλινος Κόσμος (αγγλικός τίτλος: The Glass Menagerie, Το Γυάλινο Θηριοτροφείο) είναι θεατρικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα Τένεσι Ουίλιαμς. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Δεκέμβριο του 1944 στο θέατρο Σιβίκ (Civic) του Σικάγου το 1944 και την επόμενη χρονιά στη Νέα Υόρκη (Θέατρο Playhouse, Μάρτιος 1945), όπου κέρδισε το Βραβείο New York Drama Critics Circle Award. Αποτέλεσε τη πρώτη μεγάλη θεατρική επιτυχία του Τένεσι Ουίλιαμς, που καθιερώθηκε ως ένας από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς του αιώνα.
Στο έργο εξιστορείται μέσα από τις αναμνήσεις του Τομ η ζωή της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, που την απαρτίζουν ο γιος Τομ, η μητέρα Αμάντα και η κόρη Λώρα. Ο πατέρας τούς έχει εγκαταλείψει για χρόνια κι εκείνοι ζουν σ' ένα δικό τους "γυάλινο κόσμο". Η μητέρα έχει έμμονη ιδέα με τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο Νότο, ωστόσο τώρα δείχνει την εικόνα της "ξεπεσμένης καλλονής", ένα μοτίβο που επανέρχεται σε πολλά έργα του συγγραφέα.
Ταυτόχρονα, ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της, ωστόσο η πραγματικότητα είναι σκληρή. Για το γιο της, θεωρεί ότι είναι ένας εγωιστής ονειροπόλος, ο οποίος είναι ανεύθυνος και καταφεύγει στο αλκοόλ, στην ποίηση, στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, αντί να συνεισφέρει ουσιαστικά στην οικογένεια. Ο ίδιος ονειρεύεται να φύγει και αυτός όπως ο πατέρας του. Η Λώρα είναι μια εύθραυστη παρουσία, ανάπηρη στο πόδι, φοβάται τον έξω κόσμο, προτιμώντας τη συλλογή της από γυάλινα ζωάκια και την συλλογή παλιών δίσκων γραμμοφώνου του πατέρα της.
Κάποια στιγμή, όλη η οικογένεια στρέφει την ελπίδα της σε ένα τέταρτο πρόσωπο, τον Τζιμ, έναν επισκέπτη από τον έξω κόσμο, με τον οποίο έχει ένα σύντομο φλερτ η Λώρα. Ωστόσο, τα πάντα γκρεμίζονται, καθώς εκείνος διαλύει τις αυταπάτες τους κι έτσι επανέρχονται στη σκληρή πραγματικότητα.
Σε πολλά από τα έργα του, ο Τένεσι Ουίλιαμς ενσωματώνει στοιχεία της δικής του προσωπικής ζωής και των παιδικών του χρόνων με την οικογένειά του. Ο Γυάλινος Κόσμος θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα. Στην ουσία, περιγράφει την ίδια του την οικογένεια. Ο πατέρας του, μια αυστηρή πατριαρχική φιγούρα, τον θεωρούσε ουσιαστικά "απόντα" λόγω της δουλειάς του. Ο Τομ του έργου είναι ο ίδιος ο συγγραφέας (το πραγματικό μικρό όνομα του Ουίλιαμς ήταν Τόμας), η Αμάντα είναι η μητέρα του, μια αριστοκρατική γυναίκα, ωστόσο υπερπροστατευτική, αλλά κυρίως έχει επηρεαστεί από την αδερφή του, Ρόουζ. Η Ρόουζ είναι η έμπνευση για τη Λώρα, καθώς η ίδια έπασχε από σχιζοφρένεια κι είχε υποβληθεί σε λοβοτομή, με αποτέλεσμα να μείνει σχεδόν ανάπηρη για το υπόλοιπο της ζωής της.
Όπως εύστοχα παρατήρησε ο Πλωρίτης,
"Οι χαρακτήρες του γυάλινου κόσμου δεν σβήνουν μαζί με το έργο. Προεκτείνονται στα κατοπινά έργα του Ουίλλιαμς. Η Άλμα του 'Καλοκαίρι και καταχνιά" είναι ομογάλακτη αδελφή της Λάουρας, κι ο ξεπεσμός της Άλμας στην τελευταία σκήνή του έργου συνεχίζεται δραματικός σ'όλοκληρο το "Λεωφορείο ο Πόθος", όπου η Μπλάνς Ντυ Μπουά ξαναγυρίζει στις φαντασιώσεις της Αμάντας του "Γυάλινου κόσμου". Ουσιαστικά σε όλα τα έργα του Ουίλλιαμς υπάρχει ένας βασικός χαρακτήρας, μία βασική κατάσταση: ο άνθρωπος (η γυναίκα κυριώτατα), που ανήμπορος να πλάσει την πραγματικότητα σύμφωνα με τα όνειρά του και μή αντέχοντας τη θλιβερότητά της, γλιστράει στη φαντασία για να βρει μιαν υπνωτική λύτρωση."
Στην Ελλάδα, έχουν πραγματοποιηθεί πολλές παραστάσεις από διάφορους θιάσους, όπως του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, καθώς και Δημοτικών Περιφερειακών Θεάτρων.
Το έργο για πρώτη φορά παρουσιάστηκε από το Θέατρο Τέχνης το 1946 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν και μουσική Μάνου Χατζιδάκι. (Κουν, Λαμπέτη, Γιαννακοπούλου, Καλλέργης). Για την παράσταση, είχε γράψει ο Μ. Καραγάτσης:
«Ο κ. Κουν έπαιξε σαν ηθοποιός τον πρώτο ανδρικό ρόλο. Ο κ. Καλλέργης απέδωσε πολύ καλά τον τύπο του νεαρού, θετικού και πεζολόγου Αμερικανού. Όσο για την δ. Λαμπέτη, πρέπει να ομολγήσουμε ότι εγέμισε τη σκηνή με το δημιουργικό παίξιμό της. Μολονότι αποφεύγω τις προφητείες, έχω την εντύπωση πως αυτή η κοπελίτσα θα πάει μακριά και ψηλά!»
el.wikipedia.org
Γυάλινος κόσμος
Δράμα του Τενεσί Ουίλιαμς
Σκηνοθεσία: Κ. Ευαγγελάτου
Ερμηνεύουν: Ν. Τσαλίκη, Αντ. Αλμπάνης, Αμ. Νίνου, Κ. Γαβαλάς.
Σκην.-κοστ.: Γ. Πάτσας. Μουσ.: Στ. Γασπαράτος.
Θέατρο «Δημήτρης Χορν»
Αμερικής 10, Κολωνάκι
Τηλ.: 2103612500
Παραστάσεις: Απόγ: Τετ. (λαϊκή), Σάβ. 6.45 μ.μ. Βραδ: Παρ., Κυρ. 9.15 μ.μ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
