CORPUS CHRISTI. ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΟΥ "ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΕ" ΤΟΥΣ ΑΥΣΤΡΑΛΟΥΣ

A play that depicts Jesus as a gay man who is seduced by Judas and

conducts a gay marriage for two apostles has been condemned by religious leaders.

.
Corpus Christi
What if Jesus Christ hailed from Corpus Christi, Texas . . .
and what if he was gay?
Arguably one of the most controversial plays of the last ten years, Corpus Christi by American playwright Terrence McNally (Love, Valour, Compassion) has outraged Christian groups with its modern take on the story of Jesus' birth, ministry and death and his relationship with Judas and the other disciples. It caused an uproar when first produced in the US nine years ago and the Religious Right picketed the Melbourne production.
Yet the moralists miss the point: this is not a play that mocks Jesus; it is a play that speaks out against inhumanity by providing a witty, contemporary interpretation of Jesus' life.
Director Leigh Rowney was tempted by the play for a number of reasons, even though it wasn’t quite the vanguard of anti religious-right-homophobia that he hoped it might be. “As a Christian gay man, it appealed to me to explore a play which allows the possibility of gay people participating in the Christian faith. While my view of Christ on earth is of a man tempted by all possibilities and embracing (metaphorically and actually) people who identify as gay, straight, transgender, bisexual, kaluhtumpian or, like me, from Scone, I am comfortable with McNally's premise that this 20th century second coming is gay or bisexual.”
The play is very funny, very cheeky, but with moments of profound yearning and tenderness. Into the mix is thrown a dramatised crucifixion, preceded by a scourging that might be a gay-hate male pack rape. Not to mention the presence of sequinned jock straps! All strong stuff, which this production is presenting with a Brechtian stripped-back simplicity.
Rowney believes the play’s broad canvas will appeal to all ages. “My mostly young cast love it, but our senior gay community also will make an immediate connection with some elements: Jimmy Dean as the original male gay icon; the first HIV/Aids epidemic causing even the deeply faithful to wonder where God had gone; the tension between the public and private expression of the gay self.”
Corpus Christi is a play that speaks to our desire in western culture to revisit spirituality (not merely organised religion) after decades of material preoccupation, cult-of-the-individual, greed-is-good global thinking. This play, with its funky ensemble of men and women, makes positive statements about community, acceptance, self-respect, dignity, grace, choice ... and most important of all, love. (australianstage.com.au)

MARIANO JOSÉ MARÍA BERNARDO FORTUNY Y GARBÓ

Mariano José María Bernardo Fortuny y Garbó (Ισπανία)

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ KAROL SZYMANOWSKI

Α poem for Boris Kochno
by Karol Szymanowski
.

No matter (1919)

.
Leave off talking ... Let silence sing
Its stances and romances.
It is the holy singer of lays who follows love
And the nights and the days.
So what if our bodies are alike –
Towards the infinite flow
Our souls
And swoon
In radiant delirium
Of tenderness,
Of caress ...
Sweet Lord!
So what if they'll call us greedy!
Idiots
Are those who trail
Their slavish
Chains!
Shipwrecks of love, beggars for ardor
Who die
Unfulfilled
In pride and disdain!

No matter! I love you, I adore
Your suple body,
The slow caress
Of your quivering mouth,
Delirium, drunkenness,
Divine tenderness,
The giddy abandon,
The dream, infinity ...

.

.
Karol Maciej Szymanowski (Tymoszówka, Ukraine, 3 October 1882 – 28 March 1937, Lausanne, Switzerland) was a Polish composer and pianist.
Life
Szymanowski was born into a wealthy land-owning Polish gentry family (of Korwin/Ślepowron coat-of-arms) in Tymoszówka, then in the Russian Empire, now in Cherkasy Oblast, Ukraine. He studied music privately with his father before going to Gustav Neuhaus' Elizavetgrad School of Music from 1892. From 1901 he attended the State Conservatory in Warsaw, of which he was later director from 1926 until retiring in 1930. Musical opportunities in Russian-occupied Poland being quite limited at the time, he travelled widely throughout Europe, North Africa, the Middle East, and the USA. These travels, especially those to the Mediterranean area, provided much inspiration to the composer and esthete.
The fruits of these trips included not only musical works, but poetry and his novel on pederasty Efebos, parts of which were subsequently lost in a fire in 1939. The central chapter was translated by him into Russian and given as a gift in 1919 to Boris Kochno, who was his beloved at the time. Szymanowski also wrote a number of love poems, in French, to the 15 year old boy. Among these are Ganymède, Baedecker, N'importe, and Vagabond.
Writing about his novel, Szymanowski said, "In it I expressed much, perhaps all that I have to say on this matter, which is for me very important and very beautiful." It remains available in a German translation as Das Gastmahl. Ein Kapitel aus dem verlorenen Roman Ephebos.
Szymanowski maintained a long correspondence with pianist Jan Smeterlin, who was a significant champion of his piano works. Their correspondence was published by Allegro Press in 1969.
Szymanowski died in a sanatorium in Lausanne, Switzerland from tuberculosis.
Influences
Szymanowski was influenced by the music of Richard Wagner, Richard Strauss, Max Reger, Alexander Scriabin and the impressionism of Claude Debussy, and Maurice Ravel. He also drew much influence from his countryman Chopin and from Polish folk music. Like Chopin he wrote a number of mazurkas for piano. He was specifically influenced by folk music from the Polish Highlands [Górale], which he discovered in Zakopane, in the southern Tatra highlands, even writing in an article entitled About Górale Music: "My discovery of the essential beauty of Górale (Polish Highlander) music, dance and architecture is a very personal one; much of this beauty I have absorbed into my innermost soul." (p.97) According to Jim Samson (1977, p.200), it is "played on two fiddles and a string bass," and, "has uniquely 'exotic' characteristics, highly dissonant and with fascinating heterophonic effects." Carefully digesting all these elements, eventually Szymanowski developed a highly individual rhapsodic style and a unique harmonic world of his own.
Works
Among Szymanowski's better known orchestral works are four symphonies (No. 3, Song of the Night with choir and vocal soloists and No. 4, Symphonie Concertante, with piano concertante) and two dream-like violin concertos. His stage works include the ballets Harnasie and Mandragora and the operas Hagith and Król Roger ('King Roger'). He wrote much piano music, including the four Etudes, Op. 4 (of which No. 3 may be his single most popular piece), many mazurkas and the exquisite and highly individual Metopes. Other works include the Three Myths for violin and piano, two masterful string quartets, a sonata for violin and piano, a number of orchestral songs (some to texts by Hafiz and James Joyce) and his Stabat Mater, an acknowledged choral masterpiece.
According to Samson (p.131), "Szymanowski adopted no thorough-going alternatives to tonal organization [...] the harmonic tensions and relaxations and the melodic phraseology have clear origins in tonal procedure, but [...] an underpinning tonal framework has been almost or completely dissolved away."

Boris Kochno (January 3, 1904, Moscow — December 8, 1990, Paris) was a Russian poet, dancer and librettist. He was a lover of Karol Szymanowski while a schoolboy of fifteen in Elisavetgrad (now Kirovohrad) in 1919,[1] and he received as a gift a Russian translation of the chapter The Symposium from Efebos, the composer's unpublished novel on pederasty. Szymanowski also dedicated four love poems to the youth. In 1920 he became Sergei Diaghilev's secretary, librettist, and eventually main collaborator. They were also briefly lovers. Kochno wrote the libretto of Mavra (1921), the Fâcheux (1924), La Chatte (1927) and of the Fils prodigue (1929). He also had an affair with Cole Porter in 1925, with whom he carried on a lengthy correspondence.
Upon Diaghilev's death he and Serge Lifar tried but failed to hold the Ballets Russes together. The two inherited part of Diaghilev's archives and collections, which Kochno completed and part of which was acquired by the Bibliothèque nationale de France. His later career included a position as Monte Carlo ballet director, where he became an influential figure in post World War II French ballet. In 1933 he co-founded, together with George Balanchine, the short-lived company Les Ballets 1933, which made its debut that summer at the Théâtre des Champs-Élysées. He and Edward James commissioned that year Brecht and Weill's last collaboration, The Seven Deadly Sins, which Balanchine produced, directed and choreographed.
At the end of World War II, Kochno entered into collaboration with Roland Petit, with whom he founded the Ballets des Champs-Élysées. There are a number of published works by him. One, Diaghilev and the Ballets Russes, is a record of the Diaghilev era. The other, Christian Bérard, is a scrapbook of reminiscences about, and art of, his former friend and collaborator. (en.wikipedia.org)

Ο ΧΥΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

Ανοίγω το ψυγείο και πιάνω το μοναδικό λεμόνι που απέμεινε. Κίτρινο, μα ζουλιέται έχοντας χάσει τη σκληράδα του. Έχει χρώμα θαμπό σαν κοτοπουλάκι αρρωστιάρικο. Το φέρνω στη μύτη μα τίποτα δεν ανασύρει κείνη την αψιά μυρωδιά των φρέσκων εσπεριδοειδών. Σίγουρα έχει πολύ ζουμί. Μα δε μου γεννάει καν την όρεξη να το κόψω. Το απίθωσα στο τραπέζι.

Βγήκα στον κήπο. Τα δέντρα φορτωμένα μικρά, ζωηρόχρωμα λεμόνια χωμένα στα φυλλώματα. Κόβω με όρεξη ένα κάπως μεγαλούτσικο. Πιέζω το μικροπλασμένο πράσινο κορμί του. Η όσφρηση διεγείρεται στο κατακόρυφο. Μοσχοβολάει ο τόπος από τ’ άρωμά του. Το κόβω. Σκληρό και σφριγηλό.… Απογοήτευση. Είναι άδεια από χυμούς τα μέσα του. Δεν πρόλαβε το έρμο να μεστώσει. Να εισπράξει το μερίδιο του ήλιου, το νερό, τις μέρες που χρειάζονταν για να γεμίσει ουσία. Το πιέζω. Δεν έχει τίποτα να μου δωρίσει. Η μυρωδιά του έχει κατακλύσει το δωμάτιο. Μα τι να στύψω; Τζούφια είναι η σάρκα του. Το γλείφω. Μου αφήνει μια πίκρα στη γλώσσα. Κόβω άλλο ένα, μια ιδέα μεγαλύτερο. Άπληστα και με αγωνία συνέχισα διαλέγοντας, όσα με ξεγελούσε η όψη τους. Το ίδιο αποκαρδιωτικό κενό… Αμέστωτοι κι ανούσιοι καρποί.

Παρατηρώ το ώριμο ανέγγιχτο και τα νεαρά κομμένα φρούτα πάνω στο τραπέζι. Σκέφτομαι, μην κάποιο πάνω στο δέντρο να έχει λίγο υγρό. Ίσα να δώσει μια σταγόνα να τη στάξω στη γλώσσα μου, να ξινιστώ, μιας και για το φαΐ δε φτάνει. Η ύστερη σκέψη με βεβαιώνει, πως όμοια λειψό θα είναι εντός του.

Συμβιβάστηκα με ενοχές κι άνοιξα το γινωμένο. Πολύ ζουμί. Φτωχό το άρωμά του εν συγκρίσει με τα άγουρα. Γέμισα ένα φλιτζάνι. Έφτανε και περίσσευε για τη δουλειά μου. Κατόπιν άδραξα άλλα δυο τρία μικρά σκουροπράσινα από το δέντρο. Όχι για να τα κόψω μιας και γνωρίζω, πως δε θα λάβω τίποτα από τα σωθικά τους. Μα πώς να αντισταθώ στη γλύκα ,που αναδίδουν τα εκρηκτικά αρώματα της νιότης τους ,στην τέρψη της αφής μου, όταν κρατώ στα χέρια μου την ρωμαλέα σάρκα … Αυτό έχουν να μου δώσουν. Δε φταίνε. Κι εγώ αμετανόητα θα τα κλέβω…Όσο με προκαλούν, όσο μου δίνονται και μου επιτρέπουν να τα φτάνω στα κλαδιά της λεμονιάς… ξέροντας τι θα αποκομίσω όμως.

.

πέμπτη εποχή

.

.

Σορμπέ λεμονιού
Σερβίρεται ανάμεσα σε ορεκτικό και κύριο πιάτο για να "καθαρίσει" τη γεύση ή σαν ελαφρύ καλοκαιρινό επιδόρπιο! Επίσης είναι δροσιστικό και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αλλάξει η γεύση μετά από...
Συστατικά
- το χυμό από 1 κιλό ζουμερά λεμόνια
-2 φλιτζάνια μοσχάτο (ή άλλο λευκό γλυκό κρασί)

- ½-1 φλυτζάνι ζάχαρη

- 2 φλιτζάνια νερό

- 6-7 φύλλα φρέσκιας μέντας (ή δυόσμου)

- το ξύσμα ενός λεμονιού
Οδηγίες
1. Βάζουμε σε κατσαρολάκι το νερό (μαζί με τη ζάχαρη) να ζεσταθεί και μόλις πάρει βράση ρίχνουμε το κρασί, το ξύσμα και το χυμό των λεμονιών, τα φύλλα της μέντας, ανακατεύουμε καλά και σβήνουμε την εστία.
2. Αφήνουμε το σιρόπι να κρυώσει και αφαιρούμε τα φύλλα της μέντας
3. Όσοι έχουν παγωτομηχανή βάζουν το μίγμα στο μηχάνημα, οι υπόλοιποι βάζουμε το μίγμα σε μεταλλικό σκεύος, το σκεπάζουμε με μεμβράνη και το τοποθετούμε στην κατάψυξη για 6 ώρες
4. Βγάζουμε το παγωμένο μίγμα, το σπάμε με πιρούνι ή καλύτερα το χτυπάμε με μίξερ χειρός
5. Το ξανασκεπάζουμε και το βάζουμε στην κατάψυξη.
6. Μετά από λίγες ώρες επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία (χτύπημα και ξανά κατάψυξη).
7. Σερβίρουμε σε ψηλά ποτήρια μαρτίνι (ή μπολάκια) αν πρόκειται για επιδόρπιο ή σε σφηνάκια αν πρόκειται για "ενδιάμεσο".

MARCOS PERGON

Marcos Pergon (Ισπανία)

ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑ ΕΠΕΙΔΗ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΗΤΕΡΑ

.
Είμαι μάνα, και είμαι… λεσβία;
Δεν ένιωθα ποτέ στρέιτ, αλλά παντρεύτηκα επειδή ήθελα να γεννήσω και δεν ήθελα να μεγαλώσω μόνη μου τα παιδιά.
Τότε η μητρότητα δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή για μια συνειδητοποιημένη γυναίκα, αλλά εγώ είχα πάρα πολύ ανάγκη να δώσω ένα νόημα στη ζωή μου παρόλο που για μια δεκαετία ο εγκέφαλός μου αντιστεκόταν στη μήτρα, έκανα εκτρώσεις και άλλαζα συντρόφους.
Ο γάμος κράτησε 18 χρόνια, γέννησα 3 παιδιά και συζούσαμε έχοντας ένα κοινό στοιχείο: την έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας μεταξύ μας. Τόσο θλιβερό είναι να μην είσαι ερωτευμένη, τόσο είναι καταθλιπτικό να μην αγαπάει κανείς το κορμί σου. Ούτε εγώ η ίδια… Τόσο που αρρώστησε η μήτρα βαριά, έκλαιγε, έκλαιγε…αίμα. Την αφαίρεσα από τη ζωή μου το 1995 και έγινα άλλος άνθρωπος. Ο εγκέφαλός μου σταμάτησε να την πολεμάει και εκείνη σταμάτησε να έχει απαιτήσεις θηλυκότητας. Ξαφνικά κατάλαβα ότι από μέσα μου ελευθερωνόταν ένας άλλος εαυτός, που ήταν χρόνια βυθισμένος και κοιμισμένος, μισοπνιγμένος στην ετεροκανονική εικόνα για τη θηλυκότητα. Τότε χώρισα, άλλαξα όνομα, παρέες, ντύσιμο, βάδισμα, αργά και σταθερά έγινε η επανάστασή μου.
Ήταν σοκαριστικό για όλους, και όποιος επέζησε τώρα έχει αρχίσει και συνέρχεται. Άλλοι κάνουν σαν να μην υπάρχω.
Παράλληλα γνώρισα μια γυναίκα στο χρονικό διάστημα που προσπαθούσε να κάνει παιδιά με εξωσωματική.
Την ερωτεύτηκα, τη θαύμασα για τη δύναμη και το κουράγιο που είχε να προχωρήσει μόνη.
Τη βοήθησα κι εγώ να πραγματοποιήσει την επιθυμία της. Γέννησε δυο όμορφα αγόρια πριν δυο χρόνια και από τότε η ζωή μας άλλαξε πολύ.
Όχια πάντα προς το καλύτερο, όπως στα παραμύθια. Ίσως αν είχαμε τη δυνατότητα να ζούμε όλοι μαζί σαν πολύτεκνη οικογένεια με κοινωνική αποδοχή, οικονομική στήριξη, κατάλληλο χώρο, ίσως λέω, θα ήταν πιο εύκολη η ζωή μας.
Λατρεύω τα δικά μας μωρά, τα γέννησε η αγάπη. Άθελά μου δημιουργώ ζήλιες και αντιπαλότητες στα άλλα τρία αγαπημένα μου παιδιά. Τους ζητάω συγγνώμη και προσπαθώ πάντα να κρατήσω ισορροπημένη τη σχέση μου με όλους. Όμως συχνά η μητρότητα επηρεάζει τη σεξουαλική και κοινωνική μας ζωή. Έπειτα, εγώ δε νιώθω δεύτερη μαμά και αυτό είναι φανερό και στα μωρά που όταν με βλέπουν αυθόρμητα φωνάζουν «μπαμπά», παρά τις διορθώσεις «είναι η θεία!». Και γελάμε.
Αρνούμαι να είμαι πάλι και μόνο μητέρα. Το άλλο μισό του εαυτού μου επαναστατεί και ψάχνει καινούριους δρόμους.
Είμαι γονιός, αλλά είμαι γυναίκα.
Χάρις.

(Από το περιοδικό της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας Η νταλίκα, τχ. 1, 7/2009)

ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ. ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ 108 ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ STROESSNER

“Declaramos que estas personas, perseguidas por la dictadura estronista, son merecedoras de

un lugar destacado en la memoria social del Paraguay, como resistentes a la hetero-

normatividad obligatoria que imponía esa dictadura”, indicó Carolina Robledo, integrante de

una las organizaciones que depositaron un homenaje floral en el Panteón de los Héroes para

conmemorar la heroicidad de las 108 (y más) víctimas de la represión homofóbica y patriarcal

que la dictadura de Alfredo Stroessner propició a partir del 1 de septiembre de 1959, con la

excusa de investigar la muerte de Bernardo Aranda. (lanacion.com.py)

.
Λοαδ οργανώσεις της Παραγουάης απέδωσαν πριν λίγες μέρες φόρο τιμής στα θύματα της άγριας καταστολής της δικτατορίας του Alfredo Stroessner, του στρατηγού που επέβαλε στη χώρα για 35 χρόνια ένα από τα στυγνότερα ολιγαρχικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής. Η καταστολή είχε τη συμβολική αρχή της ακριβώς πριν από 50 χρόνια, όταν 108 ομοφυλόφιλοι συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, διαπομπεύθηκαν δημοσίως και εξευτελίστηκαν με αφορμή τις έρευνες για τη δολοφονία ενός νεαρού δημοφιλούς ραδιοφωνικού εκφωνητή πιθανώς από τον εραστή του. Έκτοτε μάλιστα ο αριθμός 108 χρησιμοποιείται για την ντροπιαστική υποδήλωση της ομοφυλοφιλίας, ενώ για πολλά χρόνια ειδικό τάγμα κατά των ηδονιστών φρόντιζε να καταδιώκει τους ομοφυλόφιλους και να καλλιεργεί τον ψυχολογικό τρόμο.
Η τελετή έλαβε χώρα στο Πάνθεον των Ηρώων της Ασουνθιόν και όπως υπογράμμισε ένας από του ομιλητές: Ό,τι συνέβη πριν 50 χρόνια δεν διαφέρει και τόσο πολύ, όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται, από τις διακρίσεις, τους αποκλεισμούς και τον στιγματισμό που ακόμη και σήμερα υφίστανται οι ομοφυλόφιλοι και διαφυλικοί στην χώρα.
Οι εκδηλώσεις μνήμης θα συνεχιστούν ολόκληρο τον Σεπτέμβριο.

Ο ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΜΕΙΩΝΕΙ ΤΑ ΔΙΑΖΥΓΙΑ

.
Πέντε χρόνια μετά τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων στη Μασαχουσέτη για πρώτη φορά το ποσοστό των διαζυγίων στην αμερικανική αυτή Πολιτεία όχι μόνο μειώνεται, αλλά φθάνει στα νούμερα του 1940.
Αντιθέτως στη Φλόριντα, όπου απαγορεύεται ο γάμος προσώπων του ίδιου φύλου, το ποσοστό είναι το μεγαλύτερο της χώρας.
Νομίζω ότι θα είχε ενδιαφέρον να δούμε τα στατιστικά στοιχεία και από τις ευρωπαϊκές χώρες για να διαπιστώσουμε αν, όπως φαίνεται, οι ομοφυλόφιλοι θα είναι εκείνοι που θα σώσουν τον θεσμό του γάμου, και μάλιστα επανανοηματοδοτώντας τον.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ

.
Ο Νόμος του Πόθου (1986)
Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Παίζουν: Κάρμεν Μάουρα, Αντόνιο Μπαντέρας, Μανουέλα Βελάσκο, Εουσέμπιο Πονθέλα
Ο Πάμπλο, δημοφιλής σκηνοθέτης, είναι ερωτευμένος με τον Χουάν, ο οποίος, αν και έχει σχέσεις μαζί του, δεν τον αγαπά. Η Τίνα, αδελφή του Πάμπλο, ήταν στο παρελθόν αγόρι, αλλά άλλαξε φύλο για να ευχαριστήσει τον πατέρα της, με τον οποίο είχε αιμομικτικές σχέσεις. Τώρα ζει με τη δεκάχρονη Άντα, κόρη ενός φωτομοντέλου, που έφυγε για να κάνει το γύρο του κόσμου. O Χουάν πηγαίνει στην πατρίδα του για τις καλοκαιρινές διακοπές, και στο διάστημα αυτό ο Πάμπλο γνωρίζεται με τον Αντόνιο, έναν ζηλότυπο, ψυχωτικό νέο, ο οποίος δεν είχε στο παρελθόν ομοφυλοφιλικές εμπειρίες...

.

ΒΑΦΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΣΠΡΕΣ ΤΡΙΧΕΣ

.
Μια εταιρεία, στην Νέα Υόρκη, λανσάρει ένα νέο προϊόν βαφής των τριχών του αιδοίου. Το νέο επαναστατικό προϊόν «Betty Beauty» λανσάρεται ως «βαφή για τα μαλλιά κάτω εκεί» και ήδη εμφανίστηκε στη τηλεόραση και στο διάσημο περιοδικό Vogue.
Η κυρία Nancy Jarecki κατέβασε την ιδέα όταν έμενε στην Ρώμη πριν από τρία χρόνια. Η κυρία Nancy Jarecki αναφέρει ότι έβλεπε τον κομμωτή να «δίνει» ένα μικρό σακουλάκι σε κάποιες κυρίες όταν έφευγαν από το κομμωτήριο.
Ρώτησε τον υπεύθυνο του κομμωτηρίου τι περιείχε το σακουλάκι και η απάντηση ήταν: «χρώμα για τις «κάτω» τρίχες που να ταιριάζει με τις πάνω». «Φυσικά, ποια γυναίκα δεν θα ήθελε να ήταν «αληθινή ξανθιά,» είπε η κυρία Jarecki.
Έτσι λοιπόν εργάστηκε με ένα χημικό και ένα τοξικολόγο και ανέπτυξαν την ειδική φόρμουλα βαφής. Το νέο προϊόν πωλείται σε πέντε διαφορετικά χρώματα Brown (Καφέ) Betty, Blonde (Ξανθό) Betty, Auburn (Καστανοκόκκινο) Betty, Black (Μαύρο) Betty and Fun Betty (Ροζ) ? σε τιμή περίπου 15 δολάρια το κουτί.
Η εταιρεία Bettybeauty.com επίσης αναφέρει ότι το νέο προϊόν δεν απευθύνεται μόνο σε γυναίκες αλλά και σε άντρες!
(typos.com.cy)

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ, Η ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟ ΟΜΟΦΥΛΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΚΕ

Milan Pride 2008

.

Χωρίς ψηφοφορία λόγω της τρέχουσας ερμηνείας σχετικής συνταγματικής διάταξης σύμφωνα με την οποία προτάσεις νόμου της αντιπολίτευσης που προκαλούν δαπάνες του δημοσίου δεν τίθενται σε ψηφοφορία, απορρίφθηκε χτες στην τελευταία συνεδρίαση της Βουλής πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια.
Η εισηγήτρια του ΚΚΕ Ε. Μελά δήλωσε ότι ψηφίζει «Παρών» στην πρόταση νόμου και τόνισε ότι τα σύμφωνα συμβίωσης έρχονται να ρυθμίσουν τη συμβίωση ανθρώπων που θέλουν να ζουν μαζί αλλά να μην υφίστανται τους κανόνες του αναγκαστικού δικαίου όπως προβλέπει ο γάμος. Οι νέοι, είπε, σήμερα είναι αρκετά διστακτικοί στο να κάνουν οικογένεια και αυτό δεν είναι άσχετο από τις συνθήκες που ζει σήμερα η λαϊκή οικογένεια.
Η βουλευτής είπε ότι ο συντηρητισμός της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μας έχει οδηγήσει στο να είμαστε η μόνη χώρα στην οποία ο πολιτικός γάμος δεν είναι υποχρεωτικός και υπογράμμισε ότι η πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ για το σύμφωνο συμβίωσης πλησιάζει με τις ρυθμίσεις που προτείνει περισσότερο προς τον πολιτικό γάμο και αυτό δημιουργεί ερωτήματα, αφού εάν κάποιος «θέλει να μπει σε όλη αυτή την περιπέτεια τότε κάνει έναν πολιτικό γάμο και τελειώνει». Στην συνέχεια τόνισε ότι η σημερινή κοινωνική πραγματικότητα είναι αποτρεπτική για να κάνει κάποιος οικογένεια και αναφερόμενη στα ομόφυλα ζευγάρια τόνισε: «Ο κάθε άνθρωπος δικαιούται να έχει όποια σεξουαλική προτίμηση θέλει και αυτό πρέπει να γίνεται σεβαστό. Αυτό είναι εκ των ουκ άνευ. Ομως μιλάτε (σ.σ. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) για αυτό και δεν μιλάτε για όλες τις άλλες κοινωνικές διακρίσεις που γίνονται. Εμείς θεωρούμε ότι οι πολίτες που επιλέγουν μια ιδιαίτερη σεξουαλική συμπεριφορά, θα πρέπει να γίνονται σεβαστοί, δεν είναι ούτε κατώτεροι, ούτε πρέπει να περιθωριοποιούνται. Ομως ακριβώς επειδή το ζήτημα της διαδικασίας αυτής της τυπικής αναγνώρισης της συμβίωσης συνδέεται αργά ή γρήγορα με το ζήτημα της υιοθεσίας θεωρούμε ότι υπάρχει πρόβλημα με αυτό».
Υπέρ της πρότασης τάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, κατά ο ΛΑΟΣ, ενώ ο υφυπουργός Εσωτερικών Χ. Ζώης είπε ότι η κυβέρνηση δεσμεύεται ότι θα διερευνήσει το θέμα υπενθυμίζοντας ότι πριν από λίγους μήνες ψήφισε τον νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης για τους ετερόφυλους.
(Ριζοσπάστης, 4/9/2009)

Το blog του Αλέξη!

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΤΗ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ

.
Μετά τη δολοφονία τον περασμένο Μάιο του γκέι ακτιβιστή Leopoldo Caal στη Γουατεμάλα, τελευταίο κρίκο σε μια μακριά αλυσίδα ομοφυλοφοβικών περιστατικών βίας και δολοφονιών διαφυλικών γυναικών, η ντόπια λοαδ οργάνωση REDNADS αποφάσισε να οργανώσει μια εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών για τις διακρίσεις, τους αποκλεισμούς και την καθημερινή βία που υφίστανται ομοφυλόφιλοι και διαφυλικοί στη χώρα αυτή της κεντρικής Αμερικής.
Δύο μήνες μετά ο απολογισμός είναι απογοητευτικός. Η κοινωνία μοιάζει να αδιαφορεί, τα ΜΜΕ αρνούνται να ασχοληθούν με τα θέματα αυτά και η Πολιτεία συνεχίζει ανενόχλητη να αντιμετωπίζει ένα σημαντικό ποσοστό των κατοίκων σαν πολίτες β’ κατηγορίας. Κι αν φαντάζεστε ότι τουλάχιστον στέκονται στο πλευρό τους οι κατά τα άλλα ευαίσθητες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σφάλλετε.

Πρεσβεία της Γουατεμάλας στο Βατικανό, υπεύθυνη και για την Ελλάδα:
Piazzale Gregorio VII, 65- 00165
Roma, Italia
Teléfono: (00-39-06) 638.1632 - Fax: (00-39-06) 3937.6981
e-mail: embsantasede@minex.gob.gt

Άμισθο Ελληνικό Προξενείο στη Guatemala:
Δ/νση : Avenida La Reforma 13-70, Zona 9, Edif. Real Reforma, Guatemala C.A. 01009, Guatemala
Τηλ. : (00502) 3321050 - Fax : (00502) 3311860, 3315608
E-mail : wkalts@duwest.com
Επίτιμος Πρόξενος : Willi Kaltschmitt Lujan

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΙΝΤΖ

.
Η επιστροφή του Γουίλιαμ Ιντζ
(Το Βήμα, 30/8/2009)
Δύο άνδρες, πιθανώς ομοφυλόφιλοι, στο διαμέρισμα του ενός, ο οποίος ζητάει από τον άλλον να τον σκοτώσει, προφανώς επειδή δεν έχει ο ίδιος το θάρρος να θέσει τέρμα στη ζωή του. Αυτή είναι η υπόθεση του Φόνου του Γουίλιαμ Ιντζ (1913-1973) που παρουσιάστηκε προ ημερών στο Θερινό Φεστιβάλ Μονοπράκτων αποσπώντας επαινετικές κριτικές. Ο Φόνος ήταν άπαιχτος ως τώρα, όπως ήταν και άλλα 25 περίπου έργα του ίδιου συγγραφές που βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη του κολεγίου του Ιντιπέντενς του Κάνσας, γενέτειρας του Ιντζ. Ο αμεικανός θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος γνώρισε κάποτε μεγάλες δόξες χάρη στα έργα του Πικνίκ, Στάση Λεωφορείου, Γύρισε πίσω, μικρούλα Σήμπα και άλλα. Ο Ιντζ απέσπασε τιμητικές διακρίσεις και τα έργα του μεταφέρθηκαν στον κινηματογράφο με διάσημους ηθοποιούς, σημειώνοντας επίσης μεγάλη επιτυχία. Ο Ιντζ όμως ήταν βαθιά πονεμένος άνθρωπος και είχε πικρό τέλος. Ζώντας στο Ιντιπέντενς και βασανιζόμενος από την αποδοκιμασία των συμπολιτών του για την ομοφυλοφιλία του, καθώς και από την κατάθλιψη και τον αλκοολισμό, οδηγήθηκε στην αυτοκτονία. Εκτός από τον Φόνο, κατά τη διάρκεια της εφετινής χρονιάς είδαν το φως της σκηνής και μερικά άλλα από τα άγνωστα ως τώρα έργα του Ιντζ. Τώρα γίνονται προσπάθειες να δοθεί από τους κατόχους των δικαιωμάτων του συγγραφέα η άδεια για την αξιοποίηση του συνόλου των άπαιχτων έργων, αν και δεν είναι γνωστά πόσα είναι τελειωμένα. Κατά τη γνώμη αρμοδίου, το Ιντιπέντενς, όπου κάποτε η ομοφυλοφιλία ήταν ανάθεμα, φαίνεται σήμερα να αισθάνεται πολύ στοργικότερο για το άλλοτε ένδοξο τέκνο του.

William Motter Inge (1913-1973)
Although he was closeted and created few homosexual characters, playwright and novelist William Inge frequently acknowledged the existence of gay culture and desire in both his dramatic dialogue and prose.
Inge is perhaps most renowned for his four successful Broadway plays, Come Back, Little Sheba (1950), Picnic (1953), Bus Stop (1955), The Dark at the Top of the Stairs (1957), and the Hollywood films based upon them. Set in the American heartland of his native Kansas, each drama portrays the domestic tensions, repressed sexuality, and conservative societal norms that Inge associated with life in small, midwestern towns.
It was a lifestyle Inge had experienced first hand having been born, raised, and educated primarily in Kansas, and having spent his early career as a teacher in small towns in Kansas and Missouri.
A life-long bachelor, Inge kept careful guard over his personal life, seeking to suppress any information that might adversely affect his careers as a high school teacher, newspaper arts critic, and college professor. Later, his difficulties with alcohol, his homosexuality, and his extensive psychoanalytic therapy were cloaked in secrecy so that he might maintain his well-crafted public image as one of the most successful and highly respected dramatists of the 1950s.
Winner of the Pulitzer Prize for Drama in 1953 for Picnic and the 1961 Academy Award for Best Original Screenplay for Splendor in the Grass, Inge remained closeted throughout his career as a playwright, screenwriter, and novelist. He took his own life in 1973.
The Boy in the Basement, a one-act play written in the early 1950s, but not published until 1962, is Inge's only play that addresses homosexuality overtly. This well-sketched portrait of a middle-aged mortician who must come to grips with both his aging mother's discovery of his homosexuality and the senseless drowning of an attractive youth is a concise, hauntingly effective view of closeted homosexual desire and the trauma of "coming out."
Inge included openly homosexual characters in two other plays, both written late in his career when homosexuality was more openly addressed societally and when his success as a dramatist was waning.
Most significant is Pinky in Where's Daddy? (1966), Inge's final full-length play, who eludes many gay stereotypes in Inge's presentation of him as the male protagonist's surrogate father and the play's moral center.
The other is Archie, an effeminate intellectual awaiting execution for the murder of his mother and grandmother, who appears in The Disposal (1967).
Elsewhere Inge often leaves the sexual orientation of characters in question, for example, Virgil in Bus Stop, Bobby in A Loss of Roses (1960), and Vince in Natural Affection (1963).
Despite creating relatively few homosexual literary
characters, Inge frequently acknowledged the existence of gay culture and desire in both his dramatic dialogue and prose, often reflecting the status of the culture at the time the works were written.
Inge's work has been virtually untouched by recent scholarly criticism and could potentially benefit from careful gay analysis. Even Inge's four early successes could be tapped in such an endeavor for his overt celebration and foregrounding of both male and female sexuality, his championing of athleticism and muscle culture, his incisive critique of heterosexual domesticity and desire, and his close examination of parent-child relationships.

Jay Scott Chipman(glbtq.com)

JOSEPH C. LEYENDECKER

Joseph C. Leyendecker (1874-1951)

.
During the decades between the two World Wars, the "Arrow Man," the advertising figure of the Arrow Collars and Shirts company, became the icon of urbane American masculinity. The unnamed artist-rendered figure, created by J. C. Leyendecker, received more fan mail from adoring women and girls than most leading men of the stage and screen and inspired numerous songs.
Unknown to the public, this epitome of male beauty and heterosexual female admiration was, ironically, the product of a homosexual collaboration that lasted half a century between the artist and his model, Charles Beach. Although Norman Rockwell is today the best remembered illustrator of early twentieth-century Americana, Leyendecker's ubiquitous images helped to define mainstream American standards of beauty and sophistication from the 1890s to the 1940s.
Joseph Christian Leyendecker was born in Montabaur, Germany, to a family of Netherlandic extraction, on March 23, 1874. The family immigrated to the United States in 1882, and settled in Chicago. From early childhood, Leyendecker drew images on any available surface, a tendency that his parents encouraged. As they were unable to afford private art lessons for their son, he was apprenticed at fifteen to a Chicago engraver, with whom he began his career by designing advertisements and book illustrations.
During these years, Leyendecker also took night classes at the Art Institute of Chicago. By the time he was nineteen, he showed a mature technical mastery of the illustrator's art and, with his younger brother Francis X. Leyendecker (1877-1924), he traveled to Paris to study at the Académie Julien.
The brothers returned to Chicago in 1898 and established a studio there. Both soon gained numerous commissions for magazine and advertisement illustrations, and in 1899, J. C. Leyendecker produced his first cover for the Saturday Evening Post, one of the leading mainstream American publications.
Leyendecker's association with the magazine continued for the next four decades. With his holiday covers for the magazine, he virtually created the popular image of Santa Claus and the New Year's baby that Americans know today.
Suddenly in great demand, the Leyendecker brothers moved to New York in 1900. Their work, characterized by what might best be called a discreet male homoeroticism, typically portrayed handsome young men, particularly athletes, soldiers, sailors, and muscular working men, as heroic figures, recalling the classical ideals of the French Academy and the sinuous lines of Art Nouveau.
By 1914, J. C. Leyendecker had accrued enough wealth to build an estate in New Rochelle, New York, where he lived with his brother, his sister Augusta, and his lover Charles Beach (1886-1952).
Leyendecker met Beach in 1903, when the young model from Cleveland first posed for him. The artist was impressed not only with Beach's handsome face and physique, but also with his ability to hold poses for extended lengths of time.
Their relationship lasted until Leyendecker's death. Over the next thirty years, Beach's image as the "Arrow Man," as well as Leyendecker's other representations of him, became one of the most widely circulated visual icons in mainstream American culture. In this capacity, Beach became the symbol of American prosperity, sophistication, manliness, and style.
For forty-nine years, Beach functioned as Leyendecker's model, lover, cook, and business manager. The household was extremely careful in maintaining a strict, even secretive, privacy.
Although Beach's features were much in the public's gaze, few actual photographs of him or the Leyendeckers are to be found. Beach, presumably at Leyendecker's instruction, burned virtually all correspondence and many art works after the artist's death.
Accordingly, few facts are known about their relationship and the couple's interactions with Leyendecker's siblings.
Frank Leyendecker was, however, also known to be gay, and a rift between the brothers apparently occurred months before the younger man's death, reportedly from a drug overdose, in 1924.
The last years of J. C. Leyendecker's life were overshadowed by financial concerns, as he had spent as lavishly as he earned at the height of his career. By the 1940s, the major magazines increasingly supplanted artist's cover illustrations with photographs. As a result, Beach and Augusta sold many of Leyendecker's art works, which now bring hundreds of thousands of dollars at auction, for a pittance.
Leyendecker died at his home in New Rochelle on July 25, 1951. Beach followed him in death within months.
Patricia Juliana Smith (glbtq.com)

12000 ΠΑΙΔΙΑ ΖΟΥΝ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΜΕ ΟΜΟΦΥΛΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

.
12.000 παιδιά ζουν στη Γερμανία με «ομοφυλόφιλους γονείς»
Sabine Ripperger / Βιβή Παπαναγιώτου (dw-world.de, 30/7/2009)
«Τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών είναι το ίδιο ευτυχισμένα και πετυχημένα με τα άλλα παιδιά», διαπιστώνει πρόσφατη επιστημονική έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο της Βαμβέργης.
Η έρευνα διεξήχθη κατ' εντολήν της υπουργού Δικαιοσύνης Μπριγκίτε Τσίπρις, η οποία τώρα απαιτεί εναρμόνιση του γερμανικού δικαίου με τη ευρωπαϊκή νομοθεσία. Δηλαδή ζητά να επεκταθεί το δικαίωμα της υιοθεσίας και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια που είναι παντρεμένα.
Το βασικό πόρισμα του Ερευνητικού Ινστιτούτου Μελέτης της Οικογένειας είναι ότι «τα παιδιά των ομοφυλόφιλων ζευγαριών διαμορφώνουν την προσωπικότητά τους και βιώνουν την σχολική και επαγγελματική τους εκπαίδευση χωρίς ελλείμματα και κοινωνικό στιγματισμό».
Η Γερμανίδα υπουργός Μπριγκίτε Τσίπρις, παρουσιάζοντας την έρευνα, δήλωσε ότι αποδεικνύεται ότι «τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι το ίδιοι καλοί και στοργικοί γονείς, όσο και τα ετερόφυλα. Και επιπλέον η έρευνα διαπιστώνει ότι οι ενήλικες αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά θετικά και χωρίς προκαταλήψεις. Έστω και αν τα παιδιά αυτά δέχονται μερικές φορές βρισιές και αστεϊσμούς από συνομήλικούς τους για τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονιών τους, εάν το θέμα συζητιέται στο σπίτι ανοιχτά, δεν δημιουργεί στα παιδιά οποιαδήποτε ελλείμματα στην ψυχοσωματική τους ανάπτυξη.»
Το 95% των παιδιών αυτών ζουν με δύο «μητέρες»
Πόσο σημαντική είναι αυτή η έρευνα φαίνεται από το γεγονός ότι το Ινστιτούτο Μελέτης της Οικογένειας μίλησε με 6.600 ομοφυλόφιλα ζευγάρια που έχουν παιδιά, εκ των οποίων τα 2.200 είναι παντρεμένα.
Το 95% των παιδιών ζουν με δύο μητέρες και μόνον το 5% με δύο πατέρες.
Να σημειώσουμε εδώ ότι το γερμανικό δίκαιο υιοθεσίας επιτρέπει την υιοθεσία παιδιού από ομοφυλόφιλο σύζυγο, μόνον εάν πρόκειται για παιδί τού ή τής συντρόφου του από προηγούμενο ετεροφυλικό γάμο, σχέση ή από τεχνητή γονιμοποίηση.
Στην έρευνα συμπεριελήφθησαν όχι μόνον ζευγάρια αλλά και 100 από τα παιδιά τους. Επίσης συμπεριελήφθησαν και άλλα 15.000 ζευγάρια ομοφυλόφιλων, τα οποία εξέφρασαν την άποψή τους για την επέκταση του δικαιώματος της υιοθεσίας και στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Το Ινστιτούτο υπολογίζει ότι τα παιδιά που ζουν με ομοφυλόφιλους γονείς πρέπει να φθάνουν τα 12.000.
Υψηλό το μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο των ομοφυλόφιλων ζευγαριών
Υπάρχει τελικά κάποια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην ετερόφυλη οικογένεια και την ομοφυλόφιλη;
Η επικεφαλής του ερευνητικού Ινστιτούτου Μαρίνα Ρουπ απάντησε καταφατικά όσον αφορά τη Γερμανία και συγκεκριμένα: «Οι λεγόμενες ‘οικογένειες του ουράνιου τόξου’ έχουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο: 58% των ομοφυλόφιλων συζύγων έχει τελειώσει τουλάχιστον το λύκειο και έχει υψηλή ειδίκευση και επομένως και ανάλογο επάγγελμα. Τα παιδιά ακολουθούν πολύ συχνά τα χνάρια των γονιών τους και έτσι φοιτούν σε καλά σχολεία και σπουδάζουν, πιο συχνά από ό,τι τα παιδιά στις άλλες μορφές οικογένειας.»

ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ "ΕΞΠΡΕΣ", ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ

.
Υιοθεσίες με διαδικασίες «εξπρές»
Της ΜΑΙΡΗΣ ΠΙΝΗ (Ελευθεροτυπία, 27/7/2009)
Ανοίγει ο δρόμος για υιοθεσίες «εξπρές». Με κοινή απόφαση των υπουργείων Υγείας και Δικαιοσύνης, και μετά την εξέταση του ζητήματος στην Ειδική Επιτροπή Ισότητας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου της Βουλής (Μάιος 2009), τερματίζεται το δαιδαλώδες, χρονοβόρο, γραφειοκρατικό, ψυχοφθόρο και οικονομικής εκμετάλευσης σύστημα υιοθεσιών αλλά και η ασύδοτη δράση των κυκλωμάτων εμπορίας βρεφών και παιδιών στη χώρα μας.
Προηγήθηκε έκκληση που δίνει το στίγμα του προβλήματος. Απευθύνθηκε στους υπουργούς Ν. Δένδια, Μ. Σαλμά και στους 50 βουλευτές των κομμάτων που μετέχουν στην ειδική επιτροπή της Βουλής.
«Σώστε τα παιδιά από τον εγκλεισμό των ιδρυμάτων και τα άτεκνα ζευγάρια, που οδηγούνται σε παράνομες ιδιωτικές υιοθεσίες. Η υιοθεσία είναι απόφαση ζωής και τα υιοθετημένα είναι παιδιά της καρδιάς. Για κάθε παιδί -ακόμη και γι' αυτά, με πρόβλημα υγείας- υπάρχει ένας γονιός. Δώστε τέλος στην εγκατάλειψη των βρεφών στα δημόσια μαιευτήρια και στα ιδρύματα». Την προσυπέγραφαν οι εκπρόσωποι των «Κέντρου Βρεφών Μητέρα», ο Συνήγορος του Παιδιού Γ. Μόσχος και η πρόεδρος του ΜΚΟ «Οι Ρίζες», Μ. Θεοδωροπούλου, η οποία μετέφερε στην «Ε» το κλίμα κατά την ακρόαση στη Βουλή, τονίζοντας την απουσία εκπροσώπου της Κοινωνικής Υπηρεσίας της Νομαρχίας Αθηνών (υπεύθυνης για την εδώ έρευνα, που διεξάγεται στο πλαίσιο της συνεργασίας σε θέματα διακρατικών υιοθεσιών).
Η πρώτη κίνηση ήταν να κυρωθεί επιτέλους (16/6/09), 16 χρόνια αφότου ψηφίστηκε (1993) από τη χώρα μας, η Σύμβαση της Χάγης, που αφορά και την «Προστασία των Παιδιών, τη συνεργασία σε ζητήματα Διακρατικής Υιοθεσίας». Για την εφαρμογή της απαιτείται χρόνος πιστοποίησης τριών μηνών, ώστε να διευκολυνθούν οι διαδικασίες υιοθεσιών παιδιών από το εξωτερικό (κυρίως ορφανών από Ρουμανία και Μολδαβία).
Η δεύτερη κίνηση αφορά το νομοσχέδιο που πρόκειται να κατατεθεί από το υπουργείο Υγείας τον Οκτώβριο στη Βουλή, με ρυθμίσεις συντόμευσης των διαδικασιών, ώστε κανένα παιδί να μην παραμένει σε ίδρυμα περισσότερο από ένα χρόνο και οι υιοθεσίες να γίνονται εντός 8 μηνών και όχι σε 5-6 χρόνια όπως μέχρι σήμερα.
Για τον λόγο αυτό συγκροτήθηκε πενταμελής «Ειδική Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή από στελέχη του υπουργείου Υγείας, ανώτατους δικαστικούς, πανεπιστημιακούς, με αντικείμενο την τροποποίηση των ισχυουσών διατάξεων «περί υιοθεσιών».
Το περίγραμμα των υιοθεσιών στην Ελλάδα
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία (φορείς - υπηρεσίες), κάθε χρόνο στη χώρα μας υιοθετούνται 500-600 παιδιά.
Το 95% των υιοθεσιών αυτών είναι «ιδιωτικές», με κόστος πολλών χιλιάδων ευρώ και 9 στους 10 γονείς να πληρώνουν στα κυκλώματα από 30-60.000 ευρώ για να σφίξουν ένα παιδί στην αγκαλιά τους.
Αυτές που γίνονται μέσω μαιευτηρίων και ιδρυμάτων δεν υπερβαίνουν τις 50-60 ετησίως, γιατί παρ' ότι πολλά παιδιά φιλοξενούνται σε μαιευτήρια και ιδρύματα, τα τελευταία δεν έχουν ούτε την επιμέλεια ούτε τα νομοθετικά εργαλεία για να προχωρήσουν σε πράξεις υιοθεσίας.
Ενδεικτικά, μόνο στο «Μητέρα» γίνονται κάθε χρόνο 150-200 νέες αιτήσεις υιοθεσίας και σημέρα έχουν φτάσει τις 1.οοο, για 150 παιδιά, ενώ προς υιοθεσία είναι μόνο 30.
Εξουθενωμένα, ψυχικά και οικονομικά, άτεκνα ζευγάρια, τα οποία ύστερα από πολλές αποτυχημένες εξωσωματικές έχουν υπερβεί τα επιβαλλόμενα όρια στη διαφορά ηλικίας μεταξύ θετών γονέων και παιδιού (μεγαλύτερη των 18 και μικρότερη των 45 ετών, σύμφωνα με το Συμβούλιο της Ευρώπης), προσφεύγουν για υιοθεσία είτε στο φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον (σ.σ. είναι πολύ περιορισμένες) είτε στα κυκλώματα εμπορίας βρεφών, σε τσιγγάνους και αλλοδαπούς.
Εκπρόσωπος ΜΚΟ, εξηγεί πώς λειτουργεί το κύκλωμα: Ο ενδιαφερόμενος, μόλις εντοπιστεί βρέφος «διαθέσιμο» για υιοθεσία, συνήθως γεννημένο από οικονομική μετανάστρια, σπεύδει να το αναγνωρίσει ως δικό του εξώγαμο. Τα αναγνωρισμένα με αυτόν τον τρόπο βρέφη ή ανήλικα παιδιά, αναγνωρίζονται ταυτόχρονα και από τις Ελληνίδες συζύγους ως τέκνα των ανδρών τους και έτσι η πράξη υιοθεσίας νομιμοποιείται...

.
Τι πρέπει να προβλέπει το νομοσχέδιο
Σύμφωνα με τους στόχους των δύο υπουργείων και των εμπλεκόμενων φορέων, το νέο νομοσχέδιο πρέπει να προβλέπει:
* Τη διευκόλυνση της διαδικασίας υιοθεσίας σε περίπτωση που οι φυσικοί γονείς του παιδιού είναι αγνώστου διαμονής, αλλά και όταν το παιδί είναι ορφανό, αφού στο εξής δεν θα απαιτείται η συγκατάθεση των φυσικών συγγενών, αλλά θα αποφασίζει το δικαστήριο.
* Την πάταξη των κυκλωμάτων υιοθεσίας βρεφών.
* Τη συγκατάθεση της φυσικής μητέρας ύστερα από διεξοδική κοινωνική έρευνα, για να διαπιστωθεί αν το προς υιοθεσία παιδί είναι αγνώστου πατρός.
* Τη μη ανάκληση της υιοθεσίας, όταν οι φυσικοί γονείς έχουν συγκατατεθεί αλλά μετανόησαν. Με τη δικαστική πράξη υιοθεσίας θα αλλάζει αυτόματα το επώνυμο του παιδιού και δεν θα καταγράφεται πλέον στον φάκελό του αν οι φυσικοί γονείς έχουν κριθεί ακατάλληλοι λόγω τοξικομανίας ή ποινικής καταδίκης.
* Την απαραίτητη έγκριση των συζύγων -που πιθανόν ζουν στο εξωτερικό- για την απόδοση σε υιοθεσία, παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα από αλλοδαπές.
Από τον ισχύοντα νόμο 2447/96 περί υιοθεσιών, θα διατηρηθούν οι διατάξεις σύμφωνα με τις οποίες:
* Γυναίκα χωρίς σύζυγο έχει το δικαίωμα της υιοθεσίας, όπως και άνδρας που δεν είναι απαραίτητα έγγαμος.
* Απαιτείται η συμφωνία και των δύο συζύγων, αλλά και συναίνεση του παιδιού αν έχει συμπληρώσει τα 12 χρόνια του.
Οι φορείς ζητούν επίσης με το νομοσχέδιο:
* Να θεσπιστούν λίστες διαθέσιμων για υιοθεσία γονέων και παιδιών.
* Να καθιερωθεί κοινωνική και βιολογική (ιατρικό ιστορικό, ηλικία κ.λπ.) έρευνα από ΜΚΟ και τις κοινωνικές υπηρεσίες των Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων.
* Να δημιουργηθεί βάση δεδομένων (data).

.

Και, ναι, όπως μπορείτε να δείτε, ουδεμία σκασίλα είχαν οι "εμπλεκόμενοι φορείς" για τον αποκλεισμό των ομόφυλων ζευγαριών από τη δυνατότητα υιοθεσίας.

Επίσης, παρ' όλο που η διάταξη για το δικαίωμα των μη έγγαμων ανδρών να υιοθετούν διατηρείται, ουδέποτε δίνεται στη δημοσιότητα το ποσοστό τους επί του συνόλου, έστω κι αν πρόκειται τελικά για ετεροφυλόφιλους άνδρες (η "κοινωνική έρευνα" που ζητούν οι φορείς και που έτσι κι αλλιώς κάνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, ξέρετε εσείς τώρα...).

Όσο για την Ελευθεροτυπία, προφανώς θεωρεί άνευ σημασίας να προσδιορίσει ότι τα "εξουθενωμένα άτεκνα ζευγάρια" είναι υποχρεωτικά ετερόφυλα. Αυτονόητο, θα μου πείτε.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ

.
Καθε φορα που τυχαινει να περάσω εξω απο κτιριο της πυροσβεστικης και βλεπω αυτη την πινακιδα, ειναι σαν καποιος να μου ριχνει μπουνιά στο στομαχι.
Η πινακιδα δηλωνει οτι το κτιριο της πυροσβεστικης ειναι Safe Surrender Site.
Αυτο σημαινει οτι... αν πατερες - μητερες αποφασισουν οτι δεν θελουν το παιδι τους, εχουν το δικαιωμα μεσα σε 72 ωρες απο την γεννηση του, να πανε και να το αφησουν στο κτιριο της πυροσβεστικης.
Συμφωνα με το νομο στις Ηνωμενες Πολιτειες, οι αρχες δεν εχουν το δικαιωμα να κανουν ερωτησεις στους γονεις που θελουν να αφησουν το παιδι, οπως επισης δεν εχουν το δικαιωμα να ζητησουν το ονομα των γονιων.
Με λιγα λογια...
Οι straight εχουν, το δικαιωμα να παντρευονται, το δικαιωμα να εχουν παιδια, ακομα και το δικαιωμα να εγκαταλειπουν τα παιδια χωρις νομικες συνεπειες.
Οι gay δεν εχουν το δικαιωμα να παντρευονται, δεν εχουν το δικαιωμα να εχουν παιδια, δεν εχουν τιποτα.
Καθε φορα που βλεπω αυτη την πινακιδα, και σκεφτομαι οτι τα ατομα που πανε και αφηνουν τα παιδια τους στο κτιριο της πυροσβεστικης, ειναι τα ιδια ατομα που ειναι εναντιον της υιοθεσιας παιδιων απο gay γονεις, αισθανομαι σαν καποιος να μου ριχνει μπουνια στο στομαχι...

Ephemeron

.

.

Και τελικά άθελα του ο Ricky Martin έγινε το κεντρικό πρόσωπο για την διαφημιστική καμπάνια του Proudparenting.com. O τραγουδιστής δεν έχει αναφερθεί ευθέως στις ερωτικές του προτιμήσεις, ωστόσο σε πρόσφατη συνέντευξη δήλωσε ότι η καρδιά του θα μπορούσε να ανήκει σε μια γυναίκα ή έναν άντρα. Η ιστοσελίδα, που παρέχει υπηρεσίες υποστήριξης σε gay & lesbian ζευγάρια που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν, κατά πάσα πιθανότητα χρησιμοποίησε τις επίμαχες φωτογραφίες χωρίς άδεια

Ethan and the city

ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ

Ο μικρός Λουκάς
.

«Πες μου…», μου λέει…
Χαμογελώ… Δανείζομαι από τη χροιά της φωνής του την βραχνάδα και τον ερωτισμό που τόσο μ’ αρέσει…
«Τι να σου πω;… Δεν έχω να πω τίποτα…», του λέω…
«Τι θα αλλάξει στη σχέση μας;», με ρωτάει…
Λέξεις… Είναι φίλοι μου όταν γράφω, αλλά γίνονται ο όλεθρος της ύπαρξής μου όταν θέλω να μιλήσω…
«Όταν θα με φιλάς, για παράδειγμα… δεν πρέπει να ακούγεται θόρυβος γιατί θα ξυπνήσει ο Λουκάς…», του απαντώ χαϊδεύοντάς του τις μπούκλες…
Γελάει, αλλά γρήγορα πνίγει το γέλιο του σ’ ένα χαμόγελο…
«Δεν γίνεται αυτό που λες…», μου λέει…
«Αυτό θα μου το πεις σε έξι μέρες από τώρα…», του λέω…
«Ξέρεις;», με ρωτάει…
«Όχι… πες μου…», του απαντώ…
«Πρέπει να βάλουμε ωτοασπίδες στον μικρό για να μην μας ακούει…», μου λέει…
(…)
Και, αν και ο Λουκάς δεν έχει γεννηθεί ακόμα, οι συζητήσεις για το πόσο θα μας αλλάξει την καθημερινότητά μας η παρουσία του, είναι αρκετά συχνές κυρίως το τελευταίο δεκαήμερο… αλλά πιστεύω ότι δεν έχουμε πει ακόμα αρκετά…
«Άλεξ;», μου λέει…
«Ναι;», τον ρωτώ…
«Θα τα καταφέρουμε;», με ρωτάει…

(24/8/2008)

.

Αγαπημένε Λουκά,
Είσαι μόνο δώδεκα ωρών βρέφος και δεν μπορείς να διαβάσεις, είμαι όμως σίγουρος πως μπορείς ν’ ακούσεις αυτά που θα σου γράψω και να καταλάβεις όλα αυτά που πρέπει να ξέρεις, τώρα, που έχει ξεκινήσει η πορεία σου στη ζωή… Επειδή είμαι πολύ μεγαλύτερος από εσένα, κι έχω δοκιμάσει τη ζωή με το κουτάλι, πρέπει να δώσεις σημασία σ’ αυτά που θα σου πω… Κι αν πω και καμία βλακεία, σε παρακαλώ να με συγχωρέσεις… Είναι η πρώτη φορά που παίρνω τον ρόλο του πατέρα, δεν έχω κάνει ούτε ένα δοκιμαστικό και στο κάτω-κάτω πρέπει να εκτιμήσεις τουλάχιστον την προσπάθειά μου γιατί θέλεις δεν θέλεις εμένα θα έχεις στο πλευρό σου… μ’ εμένα θα έρχεσαι αντιμέτωπος τα επόμενα χρόνια…

Εντάξει… δεν θέλω να γίνω απαιτητικός… Καταλαβαίνω πως δεν είσαι σε θέση να με παρακολουθήσεις και να με καταλάβεις, αλλά κάποια ημέρα, όταν θα είσαι έτοιμος, ελπίζω να σε βοηθήσουν τα λόγια μου και να βρεις έστω και την ελάχιστη αξία σ’ αυτά που σου γράφω…

Είσαι πολύ μικρός, η ζωή σε βλέπει με χαμόγελο… ούτε καν που θα τολμήσει να σου ζητήσει φόρο παρουσίας… ούτε που θα σκεφτεί να σε ρίξει στις απογοητεύσεις, στα καρδιοχτύπια και στη μοναξιά… στο πόνο… Κι αυτό γιατί σε σύγκριση με τα υπόλοιπα παιδιά έχεις τη τύχη να είσαι παιδί δυο μπαμπάδων που σε λατρεύουν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο… Έχεις δυο μπαμπάδες που σαν ασπίδες θα αποκρούσουν τα βέλη και τις σφεντόνες της καθημερινής ζωής… Δεν πρέπει να αισθάνεσαι μειονεκτικά, αλλά να είσαι ευγνώμων… Είσαι ακόμα παιδί, βρίσκεσαι στο πρώτο στάδιο της ζωής σου και έχεις να περάσεις από πολλά ακόμα… Ελπίζω να σε βοηθήσω, να σε στηρίξω όσα περισσότερα χρόνια γίνεται στη πορεία σου και να κρατήσεις από εμένα τα καλύτερα και όσα εσύ θεωρείς σημαντικά… Δεν θέλω να γίνω ένας κουραστικός συμβουλάτορας… δεν μου ταιριάζει αυτός ο ρόλος…

Η ζωή είναι πολύ σκληρή…

Θα υπάρξουν άνθρωποι στη ζωή σου που δεν θα σε συμπαθήσουν και ίσως να σε δείχνουν με το δάχτυλο… Αγνόησέ τους… Θα τους πειράζει το γεγονός ότι είσαι ξεχωριστός και όχι διαφορετικός και για κανένα άλλο λόγο… Η δύναμή τους θα πηγάζει από τη προσπάθειά τους να σε φοβερίσουν ή να σε βλάψουν… Μην επιτρέψεις να συμβεί αυτό… Μπορείς να κάνεις πάρα πολλά για να τους αποφύγεις… Πρέπει να μάθεις να τους κοιτάζεις στα μάτια και να καταλαβαίνεις ποιοι είναι φίλοι σου και ποιοι εχθροί σου… ποιοι είναι εκείνοι που θα σε φροντίσουν… ποιοι θα σου προσφέρουν βοήθεια… Όταν βρεις φίλους, να τους κρατήσεις για πάντα… Οι φίλοι είναι θησαυρός και στηρίζουν το κάθε σου βήμα ανεξάρτητα αν είσαι σωστό ή λάθος… Μάθε να ξοδεύεις όσο τον δυνατό περισσότερο χρόνο μαζί τους και το κυριότερο… μάθε να τους αγαπάς και να είσαι καλός μαζί τους…

Θα υπάρξουν στιγμές που θα συναντήσεις την απογοήτευση αντί της ευτυχίας… Η ζωή όμως θα σε βοηθήσει να διαλέξεις τον κατάλληλο δρόμο κάθε φορά για να πορευτείς… Σε κάθε σου βήμα πρέπει να σκέφτεσαι… Η ζωή είναι σαν την τραμπάλα… τη μια στιγμή θα βρίσκεσαι χαμηλά, την αμέσως επόμενη όμως θα βρίσκεσαι ψηλά… Δέξου την απογοήτευση και τη στενοχώρια σαν μάθημα για να μπορέσεις να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου και όχι να παγιδευτείς στη παγίδα της ευκολίας… Μάθε να μετατρέπεις τα αρνητικά σε θετικά και θα δεις πόσο καλύτερη θα είναι η ζωή σου…Κάποτε, ίσως νωρίς… ίσως αργότερα θα έρθεις αντιμέτωπος με τον χωρισμό ή με την εγκατάλειψη… Εύχομαι να μη σου συμβεί ποτέ, αλλά είσαι άνθρωπος και συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους… Όσο θα βρίσκομαι εγώ δίπλα σου να ξέρεις πως θα θεραπεύσω κάθε πληγή στη ψυχούλα σου… θα σηκώσω κάθε πέτρα, εμπόδιο στο δρόμο σου, αλλά θα σε αφήσω να αισθανθείς το άσχημο για να μάθεις να το ξεπερνάς και να γίνεσαι δυνατότερος και καλύτερος άνθρωπος…

Στο ταξίδι σου στη ζωή θα βρεις πολλά βάσανα και θα συναντήσεις την σκληρότητα… Μην υποχωρήσεις ούτε βήμα, μη κρυφτείς, μη τρέξεις μακριά… Να είσαι ανοικτός σε νέα πράγματα, σε νέες εμπειρίες, σε νέες ιδέες, σε νέους ανθρώπους… Είναι πολύ σημαντικό… Πρέπει να μάθεις να συγκρίνεις και να επιλέγεις… Δύναμη θα παίρνεις μόνο από εμάς, τους γονείς σου, και από την καρδιά σου… μέχρι να βρεις την αγάπη στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που εσύ θα επιλέξεις για να περάσεις τα πιο ευτυχισμένα χρόνια της ζωής σου… Μη φοβάσαι τις επιλογές σου και μη σε φοβίζουν οι άλλοι… άκου μόνο την καρδιά σου…

Θα αποτύχεις πολλές φορές, γιατί η αποτυχία είναι το εμπόδιο μιας προσπάθειας… Μην εγκαταλείψεις τίποτα για κανένα λόγο… Μετά από μια αποτυχία ακολουθεί μια επιτυχία… Αφήνοντας μια προσπάθειά σου στη μέση δεν θα νοιώσεις ποτέ αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα της επιτυχίας που είναι σαν να ανεβαίνεις στη κορυφή ενός βουνού… Η αποτυχία θα σου δείξει το δρόμο… τα βήματα προς την επιτυχία…

Θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους που θα θελήσουν να δοκιμάσουν τις αντοχές σου στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά… Θα προσπαθήσουν να συγκριθούν μαζί σου προτάσσοντας καλύτερα αυτοκίνητα, μεγαλύτερα σπίτια, ομορφότερα ρούχα… Μη τους δώσεις σημασία… Η ζωή τους είναι κενή και είναι ανταγωνιστικοί μόνο και μόνο για να παριστάνουν τους λόρδους και να ζουν μέσα στη ψεύτικη ευτυχία τους… Εδώ είναι το μυστικό… Η ζωή δεν είναι ένας ανταγωνισμός… είναι μια κοινή πορεία… Μια σχολική εκδρομή με τραγούδια και χαμόγελα… Αν κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού αναλωθείς προσπαθώντας να εντυπωσιάσεις τον άλλο, δεν θα χαρείς ούτε μια στιγμή… δεν θα μάθεις να απολαμβάνεις… Η ζωή είναι ένα ταξίδι στην ευτυχία, στη συνεχόμενη μάθηση, στη βελτίωση… στην αγάπη…

Μη σε πειράξει αν έχεις το μικρότερο αυτοκίνητο, αν ζεις σε ένα μικρό σπίτι, αν δεν πληρώνεσαι καλά στη πρώτη σου δουλειά… Τίποτα δεν μας ανήκει από την αρχή και πρέπει να μάθουμε να κερδίζουμε σκληρά οτιδήποτε θα καταλήξει στη κατοχή μας… Κανένα υλικό αγαθό δεν θα σε κάνει περισσότερο ευτυχισμένο… Πρέπει να αποκτήσεις πρώτα κάποια πράγματα για να καταλάβεις πως δεν πρέπει να θελήσεις περισσότερα… Μείνε ικανοποιημένος με τα λίγα και μη σπαταλάς χρόνο για να κερδίσεις χρήματα… έχω φροντίσει εγώ γι’ αυτό… Τα χρήματα δεν θα σε βοηθήσουν να αγοράσεις τίποτα σημαντικό… μόνο ο χρόνος θα σου προσφέρει τα πράγματα που θα αγαπήσεις και θα εκτιμήσεις…

Βρες το πάθος σου και δάγκωσε το σκληρά… όπως ο σκύλος δαγκώνει το κόκαλο και δεν αφήνει να του το πάρει κανείς από το στόμα… Βρες μια δουλειά που να σου αρέσει… Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη για να τη σπαταλήσεις σε μια εργασία την οποία και θα μισείς…

Η αγάπη πρέπει να γίνει ο κανόνας σου…

Αν υπάρχει μια λέξη που πρέπει να τη ζήσεις, να τη δεις από κοντά… αυτή είναι η λέξη: Αγάπη… Θα σου ακουστεί τετριμμένο, το ξέρω… Το ίδιο θα υποστήριζε και ο άλλος σου μπαμπάς… Δείξε μου εμπιστοσύνη… Αν δεν υπήρχε αγάπη, δεν θα υπήρχες κι εσύ… Σου αρκεί αυτό για να καταλάβεις τη σημαντικότητά της… Μερικοί πιστεύουν ότι η πιο σημαντική λέξη είναι η λέξη: Επιτυχία… Η ζωή τους είναι αγχωτική, ρηχή και οι ίδιοι απίστευτα δυστυχισμένοι… Άλλοι σκίσουν τα ρούχα τους για τη λέξη: Εγωισμός… Βάζουν τις δικές τους ανάγκες πάνω από τις ανάγκες των άλλων και είναι επίσης δυστυχισμένοι γιατί δεν έχουν ζωή… Κάνε σημαία της ζωής σου την αγάπη… Μάθε να αγαπάς τον σύντροφό σου, τα παιδιά σου, τους γονείς σου, τους φίλους σου… Άνοιξε την καρδιά σου και μοίρασέ την μόνο σ’ αυτούς και σε κανένα άλλο… Δώσε τους να καταλάβουν πόσο σημαντική είναι, πόσο την χρειάζονται… Στήσε την σαν ασπίδα και απομάκρυνε τη σκληρότητα, την αποδοκιμασία, τη ψυχρότητα, την απογοήτευση… Μάθε να προσφέρεις ένα χαμόγελο στους αγαπημένους σου, στους γείτονές σου… ένα χαμόγελο, μια καλή λέξη, μια ευγενική χειρονομία, ένα χέρι βοήθειας… Ο καθένας χρειάζεται αγάπη, ακόμα και ο εχθρός σου… Θυμίσου ότι πρόκειται για μια βασανισμένη ψυχή που έχει ανάγκη από αγάπη για να θεραπευτεί… Αν οι άλλοι σε επικρίνουν, μη γίνεσαι σκληρός μαζί τους… σκέψου πόσο άσχημα θα νιώσουν όταν δουν ότι είσαι ανώτερος από αυτούς, ένας θαυμάσιος άνθρωπος… Μάθε να αγαπιέσαι…

Τέλος, θέλω να ξέρεις ότι θα σ’ αγαπώ πάντα… Σου ζητώ συγγνώμη αν σε αποθάρρυνα, σου έγραψα και σου είπα όμως όλα αυτά που ήθελα ν’ ακούσω κι εγώ από τον πατέρα μου… Και αν ξεχάσεις κάτι απ’ όλα αυτά στο απίστευτα θαυμάσιο ταξίδι σου στη ζωή, να ξέρεις ότι θα είμαι εκεί… δίπλα σου, όταν μπορώ και όταν δεν μπορώ…
Φιλιά…
Ο μπαμπάς σου…

(27/8/2008)

.

LastNightIDreamtThatSomebodyLovedMe

ΤΡΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΔΡΕΣ 2

.
Αγαπημένε μου Λουκά

Σήμερα γιορτάζουμε τα πρώτα γενέθλιά σου!
Θυμάμαι τόσο έντονα εκείνη τη μέρα ένα χρόνο πριν… Θυμάμαι ακριβώς τη στιγμή που γεννήθηκες στο μέσο της νύχτας… πολύ νωρίτερα από την ώρα που μας είχε πει ο γιατρός ότι θα έρθεις… Θυμάμαι, αν και βρισκόμουν σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, τη στιγμή που σου έβγαλαν το ένα πόδι έξω και πως μου φάνηκε ότι αυτό ήταν το πρώτο βήμα σου στον κόσμο… Και τι κραυγές ήταν αυτές που έβγαλες; Πιστεύω ότι είχες περισσότερη δύναμη από εμένα εκείνη την ημέρα…. τόση δύναμη που δεν σου κρύβω ότι με αιφνιδίασες…
Σήμερα συμπληρώνεται ένας χρόνος από τότε που ανακάλυψα ένα άλλο είδος αγάπης… διαφορετική από την αγάπη που έχω για τον άλλο σου μπαμπά, διαφορετική από την αγάπη που είχαν οι γονείς μου για μένα, διαφορετική από την αγάπη που έχω για τα αδέρφια μου… διαφορετική από την αγάπη για τη ζωή… Είναι η αγάπη μου για σένα… για σένα που αγαπώ περισσότερο και από τη ζωή μου… Και δεν ξέρεις πόσο την αξίζεις αυτή την αγάπη…
Μήνες προτού γεννηθείς είχα δοκιμαστεί με συναισθήματα ανικανότητας… κυρίως τις πρώτες εβδομάδες… συναισθήματα αβεβαιότητας για τις νέες πτυχές της ζωής που φέρνει η ύπαρξη ενός παιδιού… Ποτέ στο παρελθόν δεν έκρινα τόσο αυστηρά τον εαυτό μου… Αναρωτιόμουν αν μπορούσα να σε βοηθήσω να ανακαλύψεις τον κόσμο… να αναπτύξεις τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την πορεία σου στη ζωή…
Σήμερα, κι εγώ ο ίδιος μένω κατάπληκτος με όσα έχω καταφέρει μαζί σου… Έχεις ξυπνήσει ένα άλλο επίπεδο της ύπαρξης του εγώ μου… Με κάνεις να σκέφτομαι το υπόλοιπο της ζωής μου με μια διαφορετική ματιά… σκέφτομαι πλέον τις συνέπειες της κάθε πράξης μου, πράγμα που δεν το έκανα ποτέ… Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι η γέννησή σου έχει εμβαθύνει την αγάπη μου για τον άλλο σου μπαμπά. Βλέπω την αγάπη και την αφοσίωσή του για σένα και ζηλεύω… Ζηλεύω γιατί κάποιες στιγμές μου φαίνεται ότι είναι πολύ καλύτερος μπαμπάς από μένα… Γρήγορα όμως η ζήλεια περνάει… Περνάει όταν σας βλέπω να παίζετε μαζί… να μοιράζεστε πράγματα… να διασκεδάζετε… Περνάει γιατί ξέρω πως ό, τι κι αν συμβεί, θα έχεις τουλάχιστον έναν από τους δυο μας να σε φροντίζει στην πορεία σου στη ζωή… Είναι πολύ σημαντικό να έχεις κάποιον που να μπορείς να βασιστείς πάνω του… ένα χέρι να σε βοηθήσει όταν θα προσπαθείς να προχωρήσεις μπροστά, όσο τολμηρή κι αν είναι αυτή η προσπάθεια…
Σ’ ευχαριστώ πολύ που υπάρχεις στη ζωή μου, όμορφε… εσύ…
Χρόνια Πολλά. Σ’ αγαπώ…
Ο μπαμπάς σου

.

.
Αγαπημένε γιέ μου
Μου φαίνεται σαν να ήταν χθες η μέρα που σε φέραμε για πρώτη φορά στο σπίτι από το μαιευτήριο… Σαν να ήταν χθες… Κι όμως έχει περάσει ένας χρόνος. Ήσουν ένα μικρό-μικρό βρέφος και τώρα έχεις γίνει ένα πλασματάκι που προσπαθεί και κάνει τα πρώτα του βήματα. Όταν θα μεγαλώσεις αρκετά και θα μάθεις να μετράς, θα σου πω μια μεγάλη αλήθεια… θα σου αποκαλύψω πόσα τσιγάρα κάπνισε ο μπαμπάς Αλέξανδρος από την αγωνία του μέχρι ν’ ακούσει το πρώτο κλάμα σου… Θα σου πω κι άλλη μια αλήθεια για να έχεις να γελάς… Ο μπαμπάς Αλέξανδρος ήταν τόσο νευρικός επειδή γεννιόταν νωρίτερα από εσένα τα άλλα παιδάκια που έφτασε μέχρι το σημείο ν’ απειλήσει να χτυπήσει μια νοσοκόμα… Τόσο πολύ βιαζόταν να γίνει μπαμπάς… Που να ‘ξερε ότι θα γινόταν έτσι κι αλλιώς μπαμπάς για όλη τη ζωή του! Αλλά κι εγώ ήμουν κάπως υπερβολικός στις αντιδράσεις μου. Όταν σε είδα για πρώτη φορά είπα από μέσα μου δεν μπορούσα να φανταστώ πως μπορούσες εσύ… αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι… να είσαι η μεγαλύτερη ευθύνη της ζωής μου… Δεν σου κρύβω ότι μια από τις πρώτες σκέψεις μου ήταν αν ήμουν έτοιμος… αν μπορούσα να τα καταφέρω… Πέρασε ένας ολόκληρος χρόνος και ακόμα αναρωτιέμαι… Κι εσύ δεν μπορείς να με βοηθήσεις, να μου απαντήσεις… γιατί το μόνο που κάνεις είναι να χαμογελάς… και δεν ξέρω… Χαμογελάς γιατί σου αρέσουμε; Χαμογελάς γιατί μας κοροϊδεύεις; Αν και δεν είμαι ακόμα σίγουρος εάν είμαι καλός πατέρας, πιστεύω ότι έχω κάνει κάποια βήματα. Η γέννησή σου ήταν και είναι μια προσωπική νίκη για μένα… Είσαι ένα μικρό θαύμα…
Έχει περάσει ένας χρόνος Λουκά μου… ένας χρόνος κατά τη διάρκεια του οποίου έχω καταγράψει τα πάντα που έχουν σχέση μ’ εσένα… Το πρώτο χαμόγελό σου… Την πρώτη λέξη σου… Το πρώτο βήμα σου… Το πρώτο ξέσπασμά σου… Τις πρώτες αταξίες σου… Αχ! Αυτές οι αταξίες! Ποιος από τους δυο μας θα βρει το κουράγιο να σε κάνουμε να πειθαρχήσεις; Μάλλον θα προσπαθήσουμε ομαδικά… και οι δυο!
Τι άλλο μας περιμένει μαζί σου; Διαβάζω τον τελευταίο καιρό για την επιδημία της γρίπης και οι νύχτες μου γίνονται άυπνες νύχτες με εφιάλτες για επισκέψεις σε γιατρούς… εμβόλια… αντιβιοτικά… Ξέρεις πόση προσπάθεια κάνω να κρύβω τους φόβους μου για να μπορώ να σε κοιτάζω με ήρεμο βλέμμα; Ευτυχώς που μου χαμογελάς και τα ξεχνώ όλα… Τι αξία έχει η ζωή, αν δεν υπάρχουν και εμπόδια που πρέπει να τα ξεπεράσεις; Να… Σύντομα, θα έρθει η μέρα που θα πρέπει να σε πάμε στον παιδικό σταθμό… Εσύ θα φωνάζεις γιατί δεν θα θέλεις να φύγεις από κοντά μας, αλλά θα αναγκαστείς να καθίσεις… μετά την πρώτη εβδομάδα θα έχεις συνηθίσει και δεν θα θέλεις να έρχεσαι σπίτι… Έτσι έκανα κι εγώ… Ζούμε την ζωή σε φάσεις Λουκά… Κάτι τελειώνει… κάτι άλλο αρχίζει… Οι αλλαγές είναι τόσο γρήγορες για μια ζωή που δεν διαρκεί αιώνια…
Ένα χρόνο τώρα έχω μάθει τόσα πολλά μαζί σου και θα συνεχίσω να μαθαίνω… Έχω μάθει να αγαπώ άνευ όρων και χωρίς ανταλλάγματα… ένα μάθει πώς να συγχωρώ… έχω μάθει να απολαμβάνω τα μικρά πράγματα στη ζωή… Έχω μάθει πώς να είμαι ξένοιαστος… Ο κατάλογος είναι ατελείωτος…
Σ’ ευχαριστώ μικρέ μου
Χρόνια σου πολλά και ευτυχισμένα

Θα σ’ αγαπώ για πάντα
Ο μπαμπάς Μιχάλης

.
LastNightIDreamtThatSomebodyLovedMe

41 SEKUNDEN

What do you do when your girlfriend tells you, your best friend kisses better than you?
A young man decides to settle the matter once and for all.

ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ

Ένας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

σκυμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος·

με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμι, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

σαν χθές. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα·

και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -

την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση

χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι

κάθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

... Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται

στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ

Cornelius McCarthy (Ηνωμένο Βασίλειο)

ΤΑ ΓΕΡΑΤΕΙΑ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ

Τα γερατειά δεν φτάνουν σιγά-σιγά
αλλά απρόσμενα, στο κεφάλι. Το σώμα γερνάει
με το πάσο του, αλλά το μυαλό, στη νιότη προσκολημμένο
βγάνει ξάφνου αναλαμπές – κάνει σα να μην έτρεχε
τίποτα! – ακτινοβολεί πάνω στο συρρικνωμένο δέρμα,
πάνω στα μαλλιά που έχασαν το χρώμα τους.
Κι αν είσαι γυναίκα, πιθανόν να κλάψεις.
το πρόσωπό σου πλαισιώνεται με στυφές ρυτίδες
γύρω απ’ τις γωνιές του στόματος
κι ένας πόνος σε σκοτώνει.
Ο πόνος είναι ο Χρόνος.
Αν είσαι άντρας, καλαμπουρίζεις πως πια δεν σου σηκώνεται
τόσο συχνά, αλλά το κάνεις αργά
και με την ησυχία σου και αρέσει έτσι στις γυναίκες
καλλίτερα έτσι χα χα και μιλάς για τον παλιό καλό καιρό
του ποδοσφαίρου και του πολέμου.
Μα αν είσαι ομοφυλόφιλος, αυτό είναι και το τέλος σου.
κανένας δεν σε θέλει, οι φίλοι σου οι παλιοί σε βρίσκουν πληκτικό
και σ’ αφήνουν ύστερα από μια σύντομη επίσκεψη.
Ρίχνεις τη ματιά σου στους παίδαρους σαν κάποιος
λησμονημένος δεινόσαυρος
που πλανιέται μέσα στη σιωπή, τρομαγμένος
από τους ίδιους άντρακλες που πλάγιαζες παλιά μαζί τους.
Γιατί αν τώρα παν μαζί σου,
αυτή ίσως είναι κι η κηδεία σου.

Harold Norse / ΗΠΑ
Αμερικάνικη ομοφυλόφιλη ποίηση (Οδυσσέας, 1982)
Επιμέλεια – μετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης

ΟΤΑΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

.
Δευτέρα οχτώ η ώρα, αρχή του μήνα. Έξω από την Εθνική τράπεζα μια τεράστια ουρά συνταξιούχων περιμένουν καρτερικά να ανοίξει η τράπεζα για να μπουν μέσα, προκειμένου να πάρουν το πολυπόθητο χαρτάκι για τα ταμεία. Έχουν έρθει από τις έξι το πρωί για να “πιάσουν” σειρά, μη και στερέψουν τα χρήματα της τράπεζας, σα συσσίτιο και δεν προλάβουν να πάρουν το δικό τους μερτικό που αποτελεί, το ίσως μοναδικό τους εισόδημα, τη σύνταξη του μήνα. Άλλοι τσακώνονται γιατί κάποιος τόλμησε να τους πάρει τη σειρά, άλλοι λένε τα βάσανα τους, άλλοι λένε για την ακρίβεια που δεν τους φτάνει η σύνταξη για τα αναγκαία και άλλοι σκέφτονται τι να πρωτοπάρουν με αυτά που θα λάβουν.
Ήμουν κολλημένος στο μποτιλιάρισμα, μισή ώρα καθηλωμένος στο ίδιο σημείο, ακριβώς απέναντι από την τράπεζα και σκεφτόμουν βλέποντας αυτή την εικόνα: Αυτό είναι και το δικό μου μέλλον; Θα γεράσω και θα περιμένω κι εγώ με τη σειρά μου έξω από μια τράπεζα για να λάβω τη δική μου σύνταξη; Μόνος, γέρος, να αγωνίζομαι ακόμα και σε κείνη τη φάση της ζωής μου για επιβίωση;
Θυμάμαι τον παππού και τη γιαγιά μου. Παντρεμένοι πενήντα χρόνια άσχετα αν έγινε λόγω προξενιού, όπως είθισται για την εποχή. Όταν εκείνος πέθανε όλα όσα δημιούργησαν από κοινού περιήλθαν στη γιαγιά μου επιτρέποντας της να έχει μια σχετικά άνετη ζωή. Έπειτα εκείνη είχε δυο παιδιά που στην ύστατη στιγμή φρόντισαν για τα αναγκαία και προβλεπόμενα όταν πια εκείνη δεν ήταν σε θέση λόγω γήρατος να τακτοποιήσει. Τι γίνεται όμως με εκείνους, τους γέρους που είναι μόνοι; Τι γίνεται με εκείνους που a priori είναι προορισμένοι να μείνουν μόνοι στο έλεος ενός κοινωνικού συστήματος που εθελοτυφλεί λόγω παγιωμένης προκατάληψης;
Ζω μόνος πλέον δεκατρία χρόνια, από τότε που οι γονείς μου με πέταξαν από το σπίτι επειδή είμαι gay. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και βλέπω το σφριγηλό μου πρόσωπο γεμάτο νιάτα και υγεία που μου επιτρέπουν να αγωνίζομαι για μια σχετικά καλή ζωή. Όμως η εικόνα από το απέναντι πεζοδρόμιο με προσγειώνει ανώμαλα στην πραγματικότητα η οποία αμείλικτα μου βροντοφωνάζει πως δεν θα είμαι για πάντα έτσι. Πως θα έρθει η στιγμή που οι δυνάμεις μου θα μειωθούν στο ελάχιστο και το πρόσωπο μου θα γεμίσει ρυτίδες. Και τότε; Είμαι συνειδητοποιημένος gay, που σημαίνει πως δεν θα μπω στη λογική του στρουθοκαμηλισμού, κάνοντας έναν ψεύτικο γάμο και αποκτώντας παιδιά με το σκεπτικό, πρώτον να εκπληρώσω το κοινωνικό status και δεύτερον να “εξασφαλίσω” το κοινωνικό μου μέλλον. Εκ των προτέρων λοιπόν έχω διαγράψει τη δική μου πορεία, θέτοντας με σε ένα κοινωνικό υποσύνολο, λόγω διαφορετικής, από την καθιερωμένη, κοινωνικής επιλογής. Συνακόλουθο αυτού είναι ότι δεν θα μπορέσω να εξασφαλίσω κοινωνικά και οικονομικά τον εαυτό μου ή τον σύντροφο μου, αν είμαι τόσο τυχερός, σε μια περίοδο όπου δεν θα μπορώ να είμαι “ενεργό” μέλος της οικονομικής κοινωνίας, αλλά και με τα θάνατον. Επίσης δεν θα μπορέσω να έχω τη χαρά να μεγαλώσω ένα παιδί και να αγωνιστώ για κάποιον άλλον, που θα αποτελέσει το μέλλον, πέραν από τον εαυτό μου. Κι όλα αυτά επειδή είμαι ομοφυλόφιλος. Επειδή η προτίμηση μου να έχω ως ερωτικό σύντροφο ένα άτομο του ίδιου φύλου, μετουσιώνεται στον αφορισμό μου από το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, που αποτελείται από τους ίδιους τους συνανθρώπους μου.
Πριν κάποιες μέρες ένα άτομο του “συναφιού”, ο οποίος καμουφλάρει τη φύση του, τηρώντας ευλαβικά όλα τα κοινωνικά προσχήματα, μου είπε πως δεν πρόκειται να αλλάξω τον κόσμο. Προσωπικά δεν είχα ποτέ τέτοιες δον κιχωτικές οφθαλμαπάτες. Θέλω όμως να αλλάξω τον μικρόκοσμό μου και το επιτυγχάνω, όταν καταφέρνω τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι, να με αντιμετωπίζουν ως ισότιμο, παραμερίζοντας την σεξουαλική μου ταυτότητα και ομολογώ πως δεν είναι κάτι εύκολο.
Κάνοντας όμως μια αναδρομή στην ανθρώπινη ιστορία, βλέπω πως το δικαίωμα ψήφου των γυναικών ή η ισοτιμία των μαύρων, που σήμερα θεωρούνται αυτονόητα, δεν επήλθαν εν μια νυκτί και αυτό μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω να αγωνίζομαι, για το δικό μου μερίδιο ευτυχίας σε αυτόν τον κόσμο. Άλλωστε το δικό σου παιδί, αγαπητέ μου αναγνώστη, μπορεί να είναι αυτό που θα αλλάξει τον κόσμο κι αυτό μου δίνει τη χαρά να υπάρχω.

Gay σημαίνει …χαρούμενος

.

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟΙ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ

.

Οι καλύτεροι προορισμοί για τους ομοφυλόφιλους
Express.gr, 28/08/09
Η πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο είναι μια από τις υποψήφιες για τον τίτλο του "καλύτερου προορισμού στον κόσμο για τους ομοφυλόφιλους".
Αλλες υποψήφιες πόλεις είναι η Βαρκελόνη, το Μπουένος Αϊρες, το Λονδίνο, το Μόντρεαλ και το Σίδνεϊ, σύμφωνα με τους εκπροσώπους της εταιρίας, "Rio Convention et Visitors Bureau" (RC&VB), που έχει αναλάβει την τουριστική προώθηση της πόλης.
Τον διαγωνισμό οργανώνει το τηλεοπτικό δίκτυο Logo που ανήκει στον όμιλο του MTV και το βραβείο θα δοθεί από τη ηλεκτρονική σελίδα Trip Out Gay Travel (http://www.tripoutgaytravel.com/), που ασχολείται αποκλειστικά με τους τουριστικούς προορισμούς των ομοφυλόφιλων.
Τις υποψήφιες πόλεις επέλεξε ομάδα δημοσιογράφων, εκδοτών και τουριστικών πρακτόρων.
Όσοι θέλουν μπορούν να ψηφίσουν ηλεκτρονικά την πόλη που προτιμούν και τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν στις 2 Νοεμβρίου με την ευκαιρία του 10ου Τουριστικού Συνεδρίου των Ομοφυλόφιλων στη Βοστώνη.

JAMES

.

James is the final short we will review, in this, Sundance’s unique 10/10 online series....
In what has been a very strong lineup over these 10 days, I do believe this film is my favorite. A heart-rendng gay/lesbian film of the classic “coming out” variety, James is the most emotionally powerful film of this year’s lineup, and through superior writing creates a worthy addition to this over-exposed genre. Focusing on a boy in Northern Ireland isolated by his sexuality, alienated from his family due to his parent’s marital troubles, the title character “James” reaches out in desperation to his teacher for support and guidance.
The director Connor Clements is a first-time writer/director. This film was his graduate project, and I almost feel bad for him because he hits a home-run right out of the chute. In documenting a universal experience among gays and lesbians, he discovers a new angle, crafting a story that is of course personal and local, but also challenges all viewers, not just those who are queer, with questions regarding teachers and students, that resonate in our culture.
As a student-production, there is nothing flashy about its execution. The direction isn’t unique or ostentatious, the filming is competent but not eye grabbing. It should provide heart to inexperienced filmmakers everywhere as an example that it is still true—a good script can lead to acclaim.
What I love, being again someone who likes to think about films, to chew on the topics and questions they present, is the ambiguity that is present in the film. In what is a SPOILER to those who haven’t watched yet, James comes out to his teacher, yet does not get the kind of warm response he desired. He is instead gently rebuffed from leaning upon the older man for support. Interestingly though, his teacher reveals that he was not surprised by James announcement. He also mentions somewhat forlornly about a boy a “few years back” who came out and had great difficulties, when he warns James to continue to keep his sexuality a secret. Is the teacher gay as well? That is the reading I got. And it lends an even greater sadness to the film, as it suggests that the nature of closeting oneself off continues through time. That even though the teacher understands James’ situation, he is psychologically unable to reveal himself in a true friendship. A second possibility is that the instructor feels empathy, but needs to push James away as a matter of perception. That, perhaps especially by being in a Catholic school setting, it would be too easily misunderstood by others for him to be engaging in such a personal relationship with a young student. If that is the case it is tragically ironic, that the the fear of, and potential for an inappropriate relationship, directly drives James into that exact situation.
It is these kind of deep readings which I find rare in the rather literal world of short film, and so i do appreciate it when I find them. With it also being a film that stuck with me for some time after watching it, I find it easy to heartily recommend James.

James on ‘Short Of The Week’ written by Jason Sondhi on 24/1/2009