ΑΝΔΡΙΚΗ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ 1

Γκρίζα μαλλιά στην κεφαλή,
πούτσος αργός στα σκέλια.
Ασάλευτα τ’ αρχίδια μου,
το χαλεπό το γήρας καταφθάνει.
Ξέρω, αλίμονο, καλά την τέχνη για τον κώλο,
μα, έλα, που πια δεν δύναμαι…

του Αυτομέδοντος από την Κύζικο
(άκμασε τον πρώτο αιώνα μ.Χ.)

.
Moritz–Hermann–Eduard Meier: Ο «Ελληνικός Έρωτας» στην Αρχαιότητα (Περίπλους, 2009)

DARK ROOM

Joe Oppedisano

DARK ROOM
Αυτό το χέρι δεν το ορίζω πάλι σαν ξένο
μέσα στο συνωστισμό, τα πόδια να παραλύουν στα τυφλά αγγίγματα,
ο όλεθρος με σαγηνεύει — στα τιποτένια φιλιά.

Βασίλης Δημητράκος

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ 3

.

Για το ζεϊμπέκικο*

Οι Έλληνες ας θυμούνται πάντα πως η χώρα
τους είναι αυτή που γεφυρώνει την Ευρώπη
με την Ανατολή και χρέος τους είναι να
κρατούν κάθε ανατολίτικο στολίδι.
Andersen

Το 1934 είδα αληθινούς ζεϊμπέκηδες που μπαρκάρανε στη Σμύρνη, στο πλοίο που με πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη. Πήγαινα να δω τα μωσαϊκά στην Αγία Σοφία, που εκείνο τον καιρό είχε ξεσκεπάσει ο Αμερικανός βυζαντινολόγος Ουίτμορ.
Αυτοί οι ζεϊμπέκηδες ήταν ντυμένοι με τις παλιές στολές τους και έμοιαζαν πολύ μ’ αυτούς που είχε ζωγραφίσει ο Γύζης και ο Λύτρας. Ο ένας απ’ αυτούς, ως τριανταπέντε χρονών, μιλούσε καλά ελληνικά και μου έλεγε διάφορα πράγματα. Ιδίως μου μιλούσε για το πώς χόρευε ένας νεαρός που ήταν μαζί τους και όλο έλεγε ότι κανείς δεν τον φτάνει στο χορό.
Προς το ηλιοβασίλεμα, όταν ξεκίνησε το πλοίο για την Πόλη, ο νεαρός χόρεψε πάνω στο κατάστρωμα.Ήταν κοντός και χοντροκόκαλος, αλλά μόλις άρχισε να κινείται πραγματικά μετεμορφώθη. Δεν ήταν πια το ίδιο πρόσωπο. Την ανδρεία του, γιατί ήταν ανδρείος πολύ, σχεδόν άγριος, συνεπλήρωνε περίεργα ένα είδος ταπεινότητος και ένα είδος ευγνωμοσύνης, που δεν ήταν γνωστό ποιον απευθύνεται και ήταν σαν να ευγνωμονεί, με πολλή σεμνότητα ένα θεό, για το θαύμα που είναι η ζωή. Τον συνόδευε ένα τουμπελέκι, που χτυπούσε ένας άλλος ζεϊμπέκης, στο μαγικό ρυθμό 9/8.
Αληθινή θυσία αινέσως, ανδρεία και μαζί πνεύμα συντετριμμένον και τεταπεινωμένον. Έρωτας και αντρειοσύνη και μαζί κάτι σαν αίσθηση θανάτου. Είναι αξιοθαύμαστο πώς χαμήλωνε τα μάτια του με γλυκιά υποταγή, σε αντίθεση με τη μεγάλη δύνμαη, αλλά συγχρόνως με τα πόδια του που τα χτυπούσε στο έδαφος, φοβέριζε κάτι το αόρατο που σερνόταν καταγής. Έμοιαζε με κάποιο άγαλμα ενός πολεμιστή που άλλοτε βαρούσε σπάθα και ασπίδα, και πολεμούσε ένα δράκοντα και τώρα είχε μείνει χωρίς αυτά τα τρία συμπληρώματα –την ασπίδα, τη σπάθα και το δράκοντα- που είχαν χαθεί, όπως συμβαίνει σε πολλά παλιά αγάλματα. (…)
Στα βουνά της Αλβανίας, κοντά στη Φτέρα, άκουσα για πρώτη φορά το ζεϊμπέκικο που τα λόγια του αρχίζουν ως εξής: Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια, μπρος στ’ αρχοντικά σου σκαλοπάτια…
Είχα γνωρίσει ως τότε τα τραγούδια της Ρόζας Εσκενάζη και ήμουν θαμώνας της στο κέντρο της οδού Δώρου που, πολλές φορές, πήγαινα παρέα με τον βυζαντινολόγο Ξυγγόπουλο , τον Κόντογλου και άλλοτε με τον Τζούλιο Καΐμη. Μα το ζεϊμπέκικο που άκουσα στην Αλβανία ερχόταν από έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό, που μου απεκάλυπτε μια άλλη πλευρά του ανθρώπου. Το ζεϊμπέκικο και τα ρεμπέτικα υπήρχαν βέβαια, ήδη από το 1900 και οι μεγάλοι του ρεμπέτικου είχαν δημιουργήσει αριστουργήματα. Αλλά οι αστικές προκαταλήψεις είχαν βρει έναν τρόπο να το αποκρύψουν, ακόμη και απ’ αυτούς που τους ενδιέφερε. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί και ήρθαν οι Εγγλέζοι με τους Έλληνες από τη Μέση Ανατολή, μαζί με το σουίνγκ άρχιζε να ανθίζει με μια νέα βλάστηση, και υπό νέο πνεύμα, το πανάρχαιο ζεϊμπέκικο.
Ο κεντρικός του ναός για μας τους Αθηναίους ήταν το κέντρο “Ο Μάριος” σ’ ένα σπίτι της οδού Ίωνος δεύτερο πάτωμα, όπου άκουσα για πρώτη φορά τον Τσιτσάνη. Η λέξη ναός δεν είναι υπερβολή’ αντρικές καλλονές που θα ζήλευε η Ολυμπία και τα Ίσθμια και θα υμνούσε προθύμως ο Πίνδαρος, έχορευαν με εκείνη τη σεμνότητα που χαρακτηρίζει τον Έλληνα όταν δεν έχει αμφιβολίες για την αξία του. Ο χαρακτήρας του ναού εδίδοντο και ενισχύονταν από την αυστηρότητα του διευθυντή που δεν επέτρεπε την παραμικρή σύγκρουση, πολύ περισσότερο το μεγάλο καβγά για παραγγελιές και άλλες ασήμαντες αφορμές. Θαμώνες ήταν ναύτες και στρατιώτες, που φορούσαν ακόμη το σορτς που απαγόρεψε αργότερα ο στρατός. Καμιά φορά περνούσε και η ΕΣΑ και η ΕΝΑ, αλλά δεν θυμάμαι σοβαρά επεισόδια’ ο διευθυντής τα κανόνιζε όλα. (…)
Παρά τους ενθουσιασμούς των ξένων επισήμων και ανεπισήμων, το ζεϊμπέκικο μένει κατιτί το ερμητικό στην ουσία του και είναι προσιτό, αληθινά προσιτό, μόνο σ’ αυτούς από τους Έλληνες που έχουν αληθινά ορφική μύηση. Λόγια φθαρμένα που δεν μπορούν να εκφράσουν την ουσία, για την οποία ο αμύητος μένει καχύποπτος. (...)
Στα πρώτα ζεϊμπέκικα που εζωγράφισα, τις φιγούρες τις έντυσα με σττρατιωτικά ή ναυτικά ρούχα γιατί απ’ αυτούς είδα να χορεύεται ο χορός αυτός. Όταν άρχισα να ζωγραφίζω γυμνούς χορευτές, με πείραζε κάπως και, για να κάνω πιθανά τα οράματά μου, επινόησα με τη φαντασία μου παραλιακά καφενεδάκια στα οποία αναδυόμενοι κολυμβητές, υπό τους ήχους ενός βραχνού φωνογράφου ή ενός τζουκ μποξ έρχονταν στο τσακίρ κέφι και χόρευαν ζεϊμπέκικο ή τσάμικο, αλλά προς τι οι δικαιολογίες μου όταν ο Ανδρέας Εμπειρίκος το είπε μια για πάντα για μένα, ότι οι φιγούρες μου είναι πάντα γυμνές, ακόμη και όταν είναι ντυμένες.

Γιάννης Τσαρούχης: Αγαθόν το εξομολογείσθαι (Καστανιώτης 1989)

* Πρόλογος στην έκδοση της Γκαλερί Ζουμπουλάκη «Τσαρούχης: Ζεϊμπέκικα και μερικά άλλα», 1982

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ 2

.
Για το ζεϊμπέκικο.
Ένας Έλληνας έχει στοιχεία για να καταλάβει αυτό που ονομάζουμε κλασική τέχνη. Έχει ζωντανό μέσα του τον προ-ελληνικό και παντοτινό γραφισμό της Μεσογείου. Έχει στοιχεία που τον κάνουν να καταλαβαίνει το τυπικό της βουδιστικής θρησκείας. Αλλά έχει κυρίως το πολυτιμότερο όλων. Το «μηδέν άγαν». Στα προσχέδια που εκθέτω υπάρχουν όλα αυτά τα στοιχεία που τα παρουσιάζω σαν ανοιχτά χαρτιά. Ο χρόνος θα τα ενώσει. Θα τα ομαλύνει. Η προγραμματισμένη ελληνικότητα μάς φτωχαίνει. Και μας κάνει ακαδημαϊκούς και ξερούς. Μόνο η ελληνικότητα που υπάρχει παρά τη θέλησή μας, έχει αξία. Ή καλύτερα, μια ελληνικότητα που δεν τη σκεπτόμαστε ποτέ. Είναι κάτι σαν την ομορφιά κι η ελληνικότητα. Δεν προετοιμάζεται στον καθρέφτη. (…)

Και τώρα με τα ζεϊμπέκικα δεν ανησυχείτε; Εξυμνούν κατά κάποιο τρόπο την ανατολίτικη πλευρά της παράδοσής μας.
Από τη μια μεριά γίνεται καυγάς για την υφαλοκρηπίδα και από την άλλη χαρίζουμε στους Τούρκους ό,τι ωραιότερο έχουμε ελληνικό. Ονομάζουμε τούρκικα τα σπίτια με τις εσωτερικές αυλές, που συνεχίζουν την ελληνιστική παράδοση. Και όλη τη βυζαντινή μουσική και τους ελληνικότατους αμανέδες, που ξεκινούν από τα επί σκηνής άσματα του Ευριπίδη, δημιουργώντας μια φανταστική Ευρώπη, ανύπαρκτη. Ή διαλέγοντας για ιδανικό μας την όγδοης ποιότητας Ευρώπη. Ο εχθρός μου στη Ζωή που τον πολέμησα με όλες μου τις δυνάμεις, υπήρξε η ευρωπαϊζουσα αρχοντοχωρατιά.

Γιάννης Τσαρούχης: ως στρουθίον μονάζον επί δώματος (Καστανιώτης, 1987)

ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ 1

.
Τα τραγούδια που του άρεσαν ήταν «Πέφτουν της βροχής οι στάλες», «Στα Τρίκαλα στα δυο στενά», «Σαν πεθάνω στο καράβι», «Μην απελπίζεσαι». Όλα αυτά τα χόρευε ζεϊμπέκικο. Και το «Έχε χάρη που ‘σαι μάγκας κι ομορφόπαιδο… συ μου μάσησες τα φράγκα, βρε παλιόπαιδο» -αυτό έλεγε πως είχε μεγάλη φιλοσοφία.
Σωτηρία Μπέλλου

«Είχε αρχίσει τότε να ζωγραφίζει κάτι ναύτες. Πήγαμε ένα βράδυ σε μια ταβέρνα στο Πέραμα. Ήθελα να δω από κοντά τα μοντέλα του Γιάννη. Μικρός ο χώρος αλλά γεμάτος από νέους που υπηρετούσαν στο Ναυτικό. Τα παιδιά έτρωγαν και έπιναν. Η μουσική λαϊκή, χόρευε κάποιος ζεϊμπέκικο, ξαφνικά πετιέται ένας άλλος, χώνει το κεφάλι το στα ανοιχτά σκέλη του χορευτή, τον σηκώνει στους ώμους και έτσι ο ένας πάνω στον άλλο χόρεψαν με αφάνταστη δεξιοτεχνία. Το χειροκρότημα ήταν ενθουσιώδες, δεν θα το ξεχάσω ποτέ».
Γιάννης Φαϊτάκης

«Την επόμενη μιας εκπομπής στην τηλεόραση, με σταματούσαν στο δρόμο, εδώ στο Μαρούσι, ηλικιωμένες γυναίκες και με ρωτούσαν:
"Εσείς χορεύατε χτες στην τηλεόραση ή ήταν τρικ;"
Για πλάκα τους έλεγα: "Ήταν τρικ".
"Λέγαμε κι εμείς… Μπορείτε στην ηλικία σας να χορεύετε;"
Γιάννης Τσαρούχης

«Πλησίαζε το Πάσχα του 1965, και ταξιδεύαμε με το τρένο προς Θεσσαλονίκη.
"Γεια σου δάσκαλε!" φώναξε μ’ ενθουσιασμό ένας φαντάρος που τον αναγνώρισε
Κι ο Τσαρούχης ψύχραιμος:
"Μπορείς να που πεις τι σε δίδαξα;"
"Ζεϊμπέκικο", απάντησε ο νέος»
Γιώργος Τουρκοβασίλης

Γιάννης Τσαρούχης (Ελευθεροτυπία, 2009)

.

CLOUDBURST

.
'Cloudburst'
Veteran actresses and fellow Oscar winners Olympia Dukakis and Brenda Fricker are teaming up for a road trip comedy "Cloudburst," which Thom Fitzgerald is writing and directing for Sidney Kimmel Entertainment.
The film will start shooting in July in Nova Scotia, Canada.
Dukakis and Fricker will play an elderly lesbian couple, together for 30 years, that decides to bust out of a nursing home to take a road trip to Canada. They plot their escape and subsequent trip to Canada because they want to be married before either of them dies. On their way to Canada, the women pick up a young male hitchhiker.

ΛΕΣΒΙΑ Η ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ

.
Λεσβία η επίσκοπος Στοκχόλμης
Είναι λουθηρανή και συζεί με μια ιερέα η οποία είναι μητέρα παιδιού
Το Βήμα, 3/7/2009
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ. Oσο εκείνη είναι απασχολημένη με τη Θεία Λειτουργία, το παιδί της παίζει στο ιερό. Η άρτι εκλεγείσα επίσκοπος Στοκχόλμης Εύα Μπρούνε , ετών 55, της Λουθηρανικής Εκκλησίας, δεν είναι η μητέρα. Το παιδί της το γέννησε προ τριετίας η κατά τι νεότερη ερωτική της σύντροφος Γκουνίλα Λίντεν . Η επίσκοπος Στοκχόλμης είναι λεσβία και δεν το κρύβει. Τις πρώτες συνεντεύξεις μετά την εκλογή της στον επισκοπικό θρόνο τις έδωσε στο περιοδικό ομοφυλοφίλων «QΧ» και στο αντίστοιχο γαλλικό «Τetu», αποκαλύπτοντας το μεγάλο της πλεονέκτημα: «Η Γκουνίλα είναι ιερεύς όπως εγώ και αυτό διευκολύνει τη σχέση μας...»- μια σχέση που είναι αδιάφορη για τον πολύ κόσμο στην προχωρημένη σουηδική κοινωνία. Το ιερατικό τους σχήμα τούς επέτρεψε να «ευλογήσουν» τον δεσμό τους ενώ και στο δημαρχείο έχουν καταγραφεί ως ζευγάρι. Η απόφαση για τη νομιμοποίηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου αναμένεται τον Σεπτέμβριο, και θα είναι το βασικό θέμα στη Σύνοδο των Λουθηρανών. Η επίσκοπος Μπρούνε προβάλλει από τώρα τα επιχειρήματά της σε αυτούς που φωνάζουν ότι στις Ιερές Γραφές δεν υπάρχει πουθενά αναφορά σε γάμους ομοφυλοφίλων.

THE KIDS ARE ALL RIGHT

.

"The Kids Are All Right"

By MICHAEL FLEMING (variety.com, 30/6/2009)
Annette Bening, Julianne Moore, Mark Ruffalo, Josh Hutcherson and Mia Wasikowska are set to star in "The Kids Are All Right."
Director Lisa Cholodenko ("High Art") begins shooting today from the script she co-wrote with Stuart Blumberg.
The plot revolves around a same-sex couple, played by Bening and Moore, who are raising two children (Hutcherson and Waskikowski) conceived through artificial insemination. The two kids decide to track down their donor father, and find that he’s none other than Mark Ruffalo. He enters their lives and upsets their happy family dynamic, for better or for worse. I’m not sure if this is meant to be funny or serious, so let’s be safe and label it a “dramedy,” and hope that it’s not a fatherhood thriller!

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Ο e-ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ 2

.

Εργαστήρι με θέμα τον σεξισμό και την ομοφοβία στο κίνημα
Την Κυριακή 5 Ιουλίου και ώρα 7.30, στα πλαίσια του 14oυ αντιρατσιστικού φεστιβάλ, η ομάδα στην πρίζα διοργανώνει εργαστήρι με θέμα τον σεξισμό και την ομοφοβία στο κίνημα. Η συζήτηση δεν θα έχει εισηγητές, γιατί πιστεύουμε ότι όλες και όλοι έχουμε βιώσει τέτοια περιστατικά, και έχουμε πολλά να πούμε, παραπέμπουμε όμως στα κείμενα που γράφτηκαν μετά τον Δεκέμβρη. Αυτή είναι μια κουβέντα που θέλουμε να ανοίξει εδώ και καιρό, αυτή την χρονιά όμως νομίζουμε ότι είναι η σωστή ώρα, καθώς θα ακολουθήσουμε την συνέχεια των αντιδράσεων για το σύνθημα «μπάτσοι μουνιά», και τις συζητήσεις που άνοιξε σε επίπεδο δημοσιεύσεων, κειμένων, αφισών κτλ.
Αν για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι η πατριαρχία αγκαλιάζει το κεφάλαιο, ότι η ματσίλα φλερτάρει με τον φασισμό, πόσο ξεκάθαρο είναι αυτό στους / στις συντρόφους μας; Και σε καταστάσεις κρίσης, πως μπορείς να διασφαλίσεις ότι η ανάγκη για συγκεκριμένες μορφές πάλης δεν θα κατατροπώσει τα προτάγματα για τα οποία πολεμάμε, όπως τον σεβασμό στην διαφορετικότητα, τον αντισεξισμό. Γιατί να είναι ανεκτό σε καιρούς «πολέμου» να κάνουμε όσα πασχίζουμε να νικήσουμε σε καιρούς «ειρήνης»; Στην κουβέντα αυτή ελπίζουμε να δούμε εκτός από «τους δικούς μας» και συντρόφους που έχουν διαφορετική άποψη!

Με pride

Στην πρίζα

.

******

.

Iª Semana da Diversidade de Joinville
A Vereadora Leo Kret do Brasil, participará da Iª Semana da Diversidade de Joinville, programada para os dias 21 a 28 de junho, a convite da Fundação Cultural de Joinville, que apóia a iniciativa duas instituições do movimento LGBT local - a Associação Arco-Íris e o Grupo Vida.

No dia 23/06, na mesa que discutirá “Homossexualidade e Comportamento”, Leo Kret do Brasil contribui com percepções e vivências de sua trajetória, juntamente com Fernando Alcântara de Figueiredo, ex-sargento do exército, Roldão Arruda, jornalista de “O Estado de São Paulo” e escritor e Charles Narloch, diretor executivo da Fundação Cultural de Joinville.

Além desta atividade, terá em Joinville agendas políticas e com o Movimento LGBT.

SEMINARIO INTERNACIONAL “UM MUNDO PARA TODOS”, Partilha de boas práticas de inclusão social de jovens com menos oportunidades.A Vereadora Leo Kret participará de encontro internacional, na Grécia, a convite da IBCM e da UniTS – Universidade do Terceiro Setor, no período de 01 a 10 de julho de 2009, onde discutirá as boas práticas de inclusão social de jovens com menos oportunidades.Leo Kret, dançarina transexual e Vereadora de Salvador, eleita com a 4ª maior votação da capital baiana, que foi notícia em todo o mundo devido à ascensão, inclusive com destaque na Revista Francesa Tetu, de circulação em toda Europa, dará informações sobre os projetos de inclusão de jovens no mercado de trabalho, como o Projeto Adolescente Aprendiz, que insere adolescentes e jovens adequada e legalmente.

Segundo a Vereadora, “compartilhar estas experiências de sucesso da Bahia e do Brasil em outros paises é necessário, pois além de servirmos de modelo, atraímos recursos para consolidar estas iniciativas”. Além disso, destaca Leo Kret do Brasil, “como jovem, devo trabalhar ao extremo, para que outros jovens tenham mais oportunidades de trabalho, que significa oportunidade de vida para si e para a família”.

O SeminárioO Seminário envolverá cinco paises – Brasil, Grécia, México, Moçambique e Espanha – sendo realizado pela UNITS – Universidade do Terceiro Setor e Instituições que trabalham com inserção de adolescentes e jovens no mercado de trabalho. No Brasil, a organização não governamental parceira é a IBCM, que é uma das mantenedoras do Projeto Adolescente Aprendiz, que já inseriu mais de dois mil adolescentes e jovens desde sua criação.

Data: 01 a 10 de julho de 2009

Local: OIKOPERIIGITIS – Tessalônica – Grécia

Promoção Università Del Terzo Settore – Pisa – Itália

ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

.

Απόφαση-σταθμός
Ανοιξε ο δρόμος για τη νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας στην Ινδία
(Newsroom ΔΟΛ, 2/7/2009)
Το Ανώτατο Δικαστήριο του Νέου Δελχί αποφάσισε πως οι σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε άτομα του ιδίου φύλου δεν θεωρούνται πλέον εγκληματική πράξη.Για πρώτη φορά η ινδική δικαιοσύνη κατήγγειλε το νόμο που ισχύει από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας, ο οποίος απαγορεύει την ομοφυλοφιλία, θεωρώντας την «ενάντια στη φύση», και επισείει ποινή φυλάκισης έως 10 έτη. Όπως έκρινε το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας, το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα της Ινδίας, που ποινικοποιεί τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις ανάμεσα σε ενηλίκους, αποτελεί «παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων» του ανθρώπου.«Η συναινετική σεξουαλική επαφή μεταξύ ενηλίκων είναι νόμιμη και αυτό ισχύει και για τις σεξουαλικές σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου» αναφέρεται στην απόφαση, η οποία ανοίγει το δρόμο για την κατάργηση του νόμου, ενώ αναμένεται να προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις της συντηρητικής κοινωνίας της Ινδίας, όπου οι σχέσεις ομοφυλοφίλων αποτελούν ταμπού.«Επιτέλους, η Ινδία εισέρχεται στον 21ο αιώνα» δήλωσε ο επικεφαλής της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Naz, Αντζαλί Γκοπαλάν, ο οποίος είχε προσφύγει στο δικαστήριο του Νέου Δελχί.Η απόφαση, αποτέλεσμα δικαστικού αγώνα που διήρκεσε εννέα χρόνια, αφορά όλη την επικράτεια της χώρας, χωρίς όμως να αποκλείεται ενδεχόμενη ακύρωσή της από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας.

ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ ΚΑΙ ΛΥΚΕΑΣ

Επιτύμβια στήλη του Χαιρεδήμου και του Λυκέα, δυο νέων οπλιτών

που έπεσαν στον Πελοποννησιακό πόλεμο. Είναι φανερή η πρόθεση

ηρωικής ταύτισης με τους Διόσκουρους ή το ζεύγος Αχιλλέως-Πατρόκλου,

από τη Σαλαμίνα, περί το 420 π.Χ.

.

Από τα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου χρονολογείται η στήλη των νέων οπλιτών Χαιρεδήμου και Λυκέα, από τη Σαλαμίνα. Του δυο νέους, που αναπόφευκτα φέρνουν στον νου τους Διόσκουρους, τους ενώνει όχι η χειραψία ή κάποια χειρονομία, αλλά –ως πλαστική μεταφορά της κοινής τους μοίρας- ο ρυθμός της παράλληλης πορείας. Τη σημασία της μορφής του πρώτου πλάνου, όπου είναι φανερή η επίδραση του πελοποννησιακού τύπου του Δορυφόρου του Πολυκλείτου, την υπογραμμίζει η ηρωική γυμνότητα, η έξαρση της πλαστικότητας και το άνοιγμά της στο χώρο, μπροστά στον ντυμένο σύντροφο ή αδελφό, που δεν ξεχωρίζει από το βάθος του αναγλύφου. Το αρμονικό περίγραμμα φαίνεται ωστόσο να κρατά και τις δυο μορφές δέσμιες της πλάκας, της οποίας αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα, όπως ακριβώς και το άγαλμα του 5ου αι. π.Χ. είναι κλεισμένο στον συγκεκριμένο πλαστικό χώρο που ορίζει η στάση του ή ο πολίτης στο χώρο της πόλης.

Γεώργιος Σταϊνχάουερ: Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιώς (Όμιλος Λάτση, 2001)

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ 5

.
ΓΚΡΟΤΕΦΕΡΑΤΑ Γ,β ΙΙ (Ενδέκατος αιώνας)

v.
Κανών εκκλησιαστικός επί γάμου, ποίημα Μεθοδίου πατριάρχου.
Κύριε ο Θεός ημών ο της αγάπης φυτουργός και της ειρήνης αυτουργός και της σης προνοίας χωρηγός ο ποιήσας τα αμφότερα εν και αποδούς ημάς αλλήλοις’ ο πάντας τους ακραιφνούς και ακαιρεοφόρους ευλογείν επισχύμενος’ αυτόν την υπέρ τούτον σου δεξιάν, την πλήρις χάριτος και οικτηρμών ουρανόθεν εξαπόστειλον προς τους παρόντας δούλους σου τούτους, και την δεξίαν επισυνοικεσίαν και σύνδεσμον γάμου εννόμως δεδωκότας, ευλόγησον και πλήρωσον επ’ αυτούς τα ελέη σου. Και επενδύων συναθροίσεις πάσι χάρισι και θείαις και πνευματικαίς αναρύγμασιν, εύφρανον αυτούς εν τη προσδοκία των οικτιρμών σου. Τελείωσον αυτών την συνάφειαν’ ειρήνην και αγάπην και ομόνοιαν δώρησαι αυτοίς’ αξίωσον αυτούς και των επιθέσεων των στεφάνων και της αμωκλήσεως’ ικεσίαις της κυρίως και αληθώς σε κυησάσης και πάντων των αγίων σου, νυν και αεί.

vi.
και μετά την ευχήν επαίρει τα στέφη και απολύει αυτούς.

Τζών Μπόσγουελ: Γάμοι μεταξύ ανδρών. Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα, Ρώμη και μεσαιωνική Ευρώπη (Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος, 2004)

.
***********

.
Παρότι όμως υπήρχαν αυτές οι αντίξοες συνθήκες στην Ανατολή, σκοτεινό παραμένει το θέμα των αδελφοποιήσεων. Σε ένα ολόκληρο βιβλίο ο J. Boswell παραθέτει επιχειρήματα – κάποιες φορές πολύ στέρεα – για να αποδείξει την ύπαρξη μιας μορφής ομοφυλόφιλων γάμων στο Μεσαίωνα. Τα σημαντικότερα ερείσματα τα αντλεί από τη βυζαντινή – ορθόδοξη τελετή της αδελφοποιίας. Ξεκινώντας από την απότατη αρχαιότητα, ο Boswell* διαπερνά το Μεσαίωνα για να βρει τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, τον Σέργιο και τον Βάκχο που αποτελούσαν τα πρότυπα της αδελφοποίησης, για να φτάσει στον αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄και τη σκοτεινή αδελφοποίηση του με το γιο της Δανιηλίδας Ιωάννη. Μέσα από όλα αυτά καταλήγει στο συγκλονιστικό συμπέρασμα ότι ο γάμος στο Μεσαίωνα επικυρωνόταν με δέκα συμβολικές ενέργειες. Οι τέσσερις από αυτές περιλαμβάνονταν στις αδελφοποιήσεις. Αυτές ήταν: η ένωση των χεριών, η τοποθέτηση βέλου στους συζύγους, η επισφράγιση με ένα φιλί και το γαμήλιο συμπόσιο. Βέβαια όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας αποδέχεται, παρότι η τελετή αυτή πραγματοποιούσε την ουσία του γάμου που είναι η μόνιμη συναισθηματική δέσμευση μεταξύ δυο ανθρώπων με μάρτυρες και αναγνώριση από την κοινότητα, όσοι επέλεγαν την τελετή της αδελφοποίησης (πολύ πιο επίσημη στην Ορθόδοξη Εκκλησία – εξαιτίας του κεντρικού ρόλου του ιερέα – παρά στην Καθολική) δεν θεωρούνταν παντρεμένοι για το νόμο και για τον κοινωνικό τους περίγυρο. (…)
Πέρα από τις φιλίες που είδαμε πιο πάνω υπάρχουν και οι απαγορευμένες φιλίες. Οι μόνες σχέσεις μεταξύ ανδρών που μπορούσαν να έχουν κάποιο ουσιαστικό συναισθηματικό υπόβαθρο ήταν οι ομοφυλοφιλικές. Το ερωτικό στοιχείο νοθεύει τη φιλία, αλλά κάνει τη σχέση πιο βαθιά. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος δεν θα αθώωνε το Βοϊλα, αν ήταν γι’ αυτόν απλά ένας καλός φίλος. Οι φίλοι δεν έχουν τόσο ισχυρή συναισθηματική σύνδεση, ώστε η σχέση τους να θέτει σε δευτερεύουσα θέση ακόμη και την απειλή για απώλεια της εξουσίας. Οι εραστές όμως; Το πάθος για τον χαριτωμένο αυλικό τυφλώνει τον Μονομάχο. Ο Ψελλός από την άλλη φαντασιώνεται ωραία ανδρικά σώματα και ερωτεύεται πλατωνικά – αυτή είναι ίσως η κατάρα των ανθρώπων του πνεύματος – πρόσωπα που του ελκύουν το ενδιαφέρον.

Ανθούλης Δημοσθένους : Φιλία και Ομοφυλοφιλία τον 11ο και 12ο αιώνα στο Βυζάντιο (Αντ. Σταμούλης, 2004)

.
Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ 4

.
Παρ’ όλο που η ανδρική ομοφυλοφιλία είχε ασκηθεί τρομερά στα Σόδομα και στους Τυρρηναίους’ παρ’ όλα που είχε ασκηθεί επίσης στους Εβραίους, στους Πέρσες, στους Κέλτες’ παρ’ όλο που ίσως δεν ήταν άγνωστη στη Γερμανία’ παρ’ όλο που στη Ρώμη ακούμε να γίνεται λόγος γι’ αυτό το θέμα ήδη από την εποχή της Δημοκρατίας και που έλαβε υπό την Αυτοκρατορία έναν εκκεντρικό χαρακτήρα –πράγμα που φανερώνει ότι η ερωτική έλξη για τ’ αγόρια δεν προκύπτει κατ’ ανάγκη από έναν υπερβολικά εξέχοντα πολιτισμό, εφόσον, άλλωστε, έχουμε ανακαλύψει ότι υφίστατο μεταξύ των αγρίων φυλών της Βόρειας Αμερικής, καθώς και στο Περού- το σύνολο αυτών των γεγονότων δείχνει ότι το περίεργο μείγμα υλισμού και πνευματικότητας, που αποτελεί τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του λεγόμενου «ελληνικού έρωτα», δεν απαντάται πουθενά αλλού. Στην Ελλάδα, η ερωτική σχέση με αγόρια εκτιμήθηκε όχι μόνο από τους πολίτες αλλά και από το νομοθέτη, ο οποίος την αναγνώρισε επίσημα ως ένα χρήσιμο μέσο εκπαίδευσης’ και οι φιλόσοφοι συζήτησαν όχι μόνο για τον ευγενή και καθαρό έρωτα των αγοριών, αλλά και για τα πιο διεφθαρμένα πάθη.
Είναι αλήθεια ότι η ερωτική ποίηση των Περσών και των Αράβων είναι τόσο επηρεασμένη από την ερωτική έλξη για τ’ αγόρια που δεν περιλαμβάνει τον έρωτα παρά μόνον υπό αυτή τη μορφή και που εκτιμά την αρσενική ομορφιά πολύ περισσότερο από τη θηλυκή. Ωστόσο, παραμένει σίγουρο το γεγονός ότι πουθενά αλλού η τέχνη και η ποίηση δεν τη δόξασαν και δεν την εξιδανίκευσαν τόσο όσο οι Έλληνες που την έκαναν πραγματικό θεσμό.
Οι Έλληνες διέκριναν αυτό το συναίσθημα από όλα τα ανάλογα με αυτό, κυρίως μάλιστα από τη φιλία. Οι φιλόσοφοι όμως θεωρούσαν τη φιλία ερωτική ως έναν τύπο του είδους φιλία, είδος στο οποίο ο Πλάτων απέδιδε τα χαρακτηριστικά τριών ακόμη τύπων, φιλία φυσική, εταιρική και ξενική, ενώ ο Αριστοτέλης και οι Στωικοί αναγνώριζαν δυο ακόμη τύπους φιλίας, φιλία συγγενική και φιλία ξενική.

Moritz – Hermann – Eduard Meier: Ο «Ελληνικός Έρωτας» στην Αρχαιότητα (Περίπλους, 2009)

.

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ 3

.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ, ΟΜΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ

1. Εισαγωγή, Προβλήματα ορολογίας και μεθοδολογίας

Η συνύπαρξη των τριών όρων στον τίτλο αυτού του κειμένου δηλώνει μια επιστημονική θέση και, ειδικότερα, μια μέθοδο ανάλυσης των αντίστοιχων κοινωνικών φαινομένων. Προκειμένου να εξηγήσουμε αυτή την προβληματική, ας αρχίσουμε από την «ομοκοινωνικότητα», που είναι ένας νεολογισμός στις κοινωνικές επιστήμες, αφού καθιερώθηκε μόλις τα 1983 από Ολλανδούς ερευνητές και είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα. Αντίθετα, είναι γνωστή η κοινωνική πραγματικότητα που εκφράζει: η ελληνική κοινωνία, και ιδιαίτερα η παραδοσιακή, είναι κοινωνία κατεξοχήν ομοκοινωνική. με κύρια χαρακτηριστικά την ανδρική κυριαρχία και τον απόλυτο διαχωρισμό των φύλων. Τα καφενεία και τα γήπεδα δεν είναι παρά μόνο οι πιο γνωστές μορφές της, αφού συνεχίζουν να υπάρχουν—έστω και σε διαφορετικό βαθμό και τρόπο— ακόμη και σήμερα. Όλος ο δημόσιος χώρος ήταν οργανωμένος με βάση τις προσωπικές σχέσεις ανάμεσα σε άνδρες, αφού οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες στον ιδιωτικό χώρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα θεσμοθέτησης των ανδρικών σχέσεων αποτελεί η αδελφοποιία, της οποίας η παρουσία ανάγεται στα πρώτα χρόνια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και φθάνει ώς τις αρχές του εικοστού αιώνα, ήταν διαδεδομένη σε κοινωνίες έντονα ανδροκρατικές, όπως η Μάνη και η Κρήτη,καθώς και σε απομονωμένες ανδρικές ομάδες (κλέφτες). Η θεσμοθέτηση αυτή των ανδρικών σχέσεων παρατηρείται και στη σύγχρονη Ελλάδα: στο στρατό, μια κλειστή ανδρι-κή κοινωνία, η δομή της οργάνωσης της στρατιωτικής ζωής βασίζεται στη διάκριση τωνστρατιωτών σε «παλιούς» και «νέους», χαρακτηριστικό ανάλογο προς τη δομή αρχαιοτέρων ή και «πρωτόγονων» κοινωνιών, όπου τα αγόρια διαπαιδαγωγούνται, μυούνται από τους άνδρες.

.

Κώστας Γιαννακόπουλος

Ανθρωπολόγος

Περιοδικό Αρχαιολογία, τχ. 41, 12/1991

.
Θεσμοθετημένη ή "αυθόρμητη», η ανδρική ομοκοινωνικότητα στην "παραδοσιακή" της, τουλάχιστον, μορφή είχε ως βασικά γνωρίσματα την υπεραρρενωπότητα ή machismo, όρος που είναι γνωστός από τις παρόμοιες με τη δική μας κοινωνίες της Ισπανίας, Πορτογαλίας και Λατινικής Αμερικής, με τις έντονες συναισθηματικές σχέσεις των ανδρών-μελών τους. Η τελετουργία της αδελφοποιίας, που θυμίζει την τελετουργίατου γάμου, οι όρκοι πίστης και αιώνιας φιλίας που δίνει ο ένας στον άλλο, αλλά και αι στενές σωματικές επαφές, όπως τ' αγκαλιάσματα των ανδρών στο δημόσιο χώρο ή ακόμα οι αμοιβαίοι αυνανισμοί των φίλων, οδήγησαν πολλούς Δυτικούς ερευνητές στο να χαρακτηρίσουν αυτές τις σχέσεις σεξουαλικές, ομοφυλοφιλικές. Την άποψη για τον σεξουαλικό χαρακτήρα των ανδρικών σχέσεων μοιάζει να ενισχύουν οι εθνολογικές περιγραφές των μυήσεων των αγοριών στις «πρωτόγονες» κοινωνίες καθώς επίσης και οι ανδρικές σχέσεις στην Ελλάδα. Οι ανδρικές αυτές σχέσεις είναι, αναμφισβήτητα, σεξουαλικές, ομοφυλοφιλικές, αν τις εξετάσουμε με τη ματιά του σημερινού, και πιο συγκεκριμένα, του Δυτικού ανθρώπου, για τον οποίο η έντονη συναισθηματικότητα και η σωματική επαφή μεταξύ ομοφύλων είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Είναι όμως σεξουαλικές και στα μάτια των μελών της κοινωνίας όπου λαμβάνουν χώρα και ειδικότερα των ανδρών που συμμετέχουν σ' αυτές; Μήπως παρερμηνεύουμε μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική μας, τη στιγμή μάλιστα που έχει γίνει δεκτó από τους ανθρωπολόγους και τους ιστορικούς ότι οι ερωτικές αναπαραστάσεις και πρακτικές διαφέρουν από κοινωνία σε κοινωνία; Κι αυτό επειδή η σεξουαλικότητα, αλλά και η φιλία, είναι μια κοινωνική κατασκευή, ένα κοινωνικό σύστημα, όπως το οικονομικό, το θρησκευτικό, το πολιτικό. Λέγοντας κοινωνική κατασκευή εννοούμε ότι η σεξουαλικότητα: α) εξαρτάται από τις υλικές και ιδεολογικές συνθήκες της κάθε κοινωνίας και β) στις ανδροκρατικές κοινωνίες η κυρίαρχη έκφρασητης, η ετεροφυλοφιλία, με την οποία ταυτίζεται η αναπαραγωγή, και ο φυλετικός καταμερισμός της εργασίας συμβάλλουν στο διαχωρισμό των φύλων, την ύπαρξη του οποίου η ανδρική κυριαρχία στηρίζει στη βιολογική διαφορά —«αλλοιώνοντας την σε τέτοιο βαθμό, που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να την διακρίνουμε»—, για να κατασκευάσει την ιεραρχία των κοινωνικών φύλων, την υποτέλεια του γυναικείου στο ανδρικό. Έτσι, παράγεται η ιδεολογία του ανδρισμού και της θηλυκότητας, που, όπως κάθε ιδεολογία, δεν είναι απλώς μία «εκ των υστέρων αντανάκλαση» των κοινωνικών σχέσεων του φύλου, αλλά ένας όρος για την εμφάνιση τους, ένα «ιδεατό στοιχείο που εμπεριέχεται εξαρχής σ' αυτές και που γίνεται τελικά απαραίτητη συνιστώσα». Εξετάζοντας λοιπόν τη σεξουαλικότητα μ' αυτήν την οπτική, μπορούμε να κατανοήσουμε το περιεχόμενο που δίνει η κάθε κοινωνία στους όρους: α) σεξουαλικός/σεξουαλικότητα, κατανοώντας παράλληλα τα όρια μεταξύ λανθάνουσας και κοινωνικά αναγνωρίσιμης ομοφυλοφιλίας, β) ανδρισμός, που όντας το στοιχείο γύρω από το οποίο δομούνται οι σχέσεις των ανδρών, μας βοηθά να καταλάβουμε τον τρόπο λειτουργίας των ανδρικών ομάδων.

Η συνέχεια του κειμένου αναφέρεται γενικά στη νεοελληνική «παραδοσιακή» κοινωνία, η οποία, αν και διαφοροποιείται από περιοχή σε περιοχή, παραμένει ομοιόμορφα ανδροκρατική. Η κατανόηση αυτής της ομοιομορφίας, ή καλύτερα, της ομοιογένειας, μας βοηθά στον τρόπο προσέγγισης της πολυμορφίας των συγκεκριμένων.

Ελληνική «παραδοσιακή» κοινωνία: μια κοινωνία ομο-κοινωνική και ετεροφυλο-φιλική

α. Φόβος της εκθήλυνσης, ανδρισμός και ετεροφυλοφιλία κυριαρχίας/'υποταγής.

Στις «παραδοσιακές», προκαπιταλιστικες κοινωνίες η κοινωνική ταυτότητα των φύλων προσδιορίζεται από τη φύση. Μόνο που η γυναίκα ταυτίζεται με το βιολογικό της φύλο, ενώ ο άνδρας είναι από τη φύση του, από το βιολογικό του φύλο «επιφορτισμένος» με την κατάκτηση, την καθυπόταξη της φύσης της γυναικείας, αλλά και γενικότερα «η αξία του άνδρα, η βασική αρχή του ανδρισμού δεν συνίσταται τόσο στο να έχει κάποιος όρχεις αλλά να εξουσιάζει τη γη». Η ανδρική ιδεολογία, ταυτίζοντας τις γυναίκες με τη φύση, δικαιολογεί την κυριαρχία των ανδρών: οι γυναίκες έχουν μια φυσική, ανεξέλεγκτη σεξουαλικότητα που θέτει σε κίνδυνο την ανδρική τιμή και τάξη. Οι νεράιδες, οι λάμιες, οι στρίγκλες των λαϊκών παραδόσεων «ξελογιάζουν» τους άνδρες και τους καθιστούν ανίκανους- αλλά και οι κοινές γυναίκες, ιδιαίτερα όμως οι ανύπαντρες, οι χήρες και οι παπαδιές των βωμολοχικών τραγουδιών, επιθυμούν να καταστρέψουν τα ανδρικά σεξουαλικά όργανα.

Αυτή η ανεξέλεγκτη ηδυπάθεια των γυναικών, που έρχεται σε αντίθεση με το πρότυπο της ασεξουαλικής Μάνας, πρέπει να ελεγχθεί, να καθυποταχθεί από την ανδρική σεξουαλική δύναμη. Οι άνδρες καλούνται ασταμάτητα σε έναν αγώνα κατά του κινδύνου του ευνουχισμού, της εκθήλυνσης που προέρχεται από την ακόρεστη σεξουαλική «πείνα» των γυναικών. Όλη η σεξουαλικότητα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης και σε ανδρική επιθετική δραστηριότητα απέναντι στο γυναικείο φύλο, ενώ στη σημερινή Ελλάδα η επιθετικότητα αυτή αποδίδεται και στα δύο φύλα.

Ώς τη δεκαετία του 70 η ενεργητική ομοφυλοφιλία ήταν διαδεδομένη στην ελληνική κοινω-νία, και συχνά στις ανδρικές παρέες αποτελούσε τίτλο ανδρικής τιμής. Κι αυτό επειδή ο ενεργητικός άνδρας, σύμφωνα με τη λαϊκή αντίληψη, δεν είναι ομοφυλόφιλος, αντίθετα κάνει επίδειξη του ανδρισμού του. Η λέξη «ομοφυλοφιλία» ήταν άγνωστη στους πολλούς Έλληνες ηλικίας σαραντά χρονων και πάνω, σήμερα. Η ανδρική ομοφυλόφιλη σχέση αναπαρήγε το κυρίαρχο πρότυπο της έτεροφυλοφιλιας και έπρεπε να είναι παροδική, «τυχαία, περιορισμένη στα όρια της επίδειξης της σεξουαλικής δύναμης. Γιατί ο άνδρας, έξυπνος από τη φύση του, δεν πρέπει ν' «αφήνετα ιστον αισθησιασμό του. Η ελευθερία που απολαμβάνει ο άνδρας να συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις είναι απόδειξη ότι δεν «πιάστηκε στα δίχτυα» της γυναίκας του, ότι δεν «τον έβαλε στο βρακί της» Αλλά και αν «καταστρέψει το σπιτικό του» για μια ερωτική περιπέτεια δεν είναι σωστός», επειδή ανατρέπει την ισορροπία ανάμεσα στο λογικό, την αυτοκυριαρχία του, και τον αισθησιασμό του. Όπως λένε στη Λέσβο αλλά και σ' άλλες ελληνικές περιοχές: «τουkótou του τσιφάλ' να μην τρώγ'τ απάνου του τσιφάλ'".

β. Φόβος της εκθήλυνσης - ανδρισμός και ομοκοινωνικότητα ισοτιμίας.

Ο φόβος του ευνουχισμού/εκθήλυνσης και η επίδειξη του ανδρισμού δεν οδηγούν μόνο στην ανάδειξη της ετεροφυλοφιλίας. της υποταγής του θηλυκού στους άνδρες ως κυρίαρχης μορφής σεξουαλικότητας, αλλά και δομούν τις σχέσεις των ανδρών της ομοκοινωνικότητας και διαγράφουν τα όρια της. Στις ανδρικές ομάδες οι άνδρες ανταγωνίζονται μεταξύ τους ν'αποδείξουν τη φυσική, διανοητική και σεξουαλική τους δύναμη, την ικανότητα να κυριαρχούν στη φύση. Το κυνήγι, το ψάρεμα, τα σπορ, τα χαρτιά, η επικίνδυνη οδήγηση ή ακόμα και ο αυτοτραυματιομός —ακόμη και σήμερα σε χωριά της Θεσσαλίας πολλά αγόρια σπάζουν μπουκάλια στα χέρια τους ή τα καίνε με τσιγάρα— συνιστούν επίδειξη δύναμης, αντοχής, αντίστασης στην αδυναμία,την τρυφερότητα, τη συναισθηματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για την επίδειξη σεξουαλικής αρρενωπότητας: στις ανδρικές παρέες οι φίλοι διηγούνται τα ερωτικά «κατορθώματα» τους ή εξορμούν στους οίκους ανοχής, στα νησιά όπου παραθερίζουν τουρίστριες, στους τόπους συνάντησης των ομοφυλοφίλων. Οι ομαδικές αυτές σεξουαλικές πρακτικές χαρακτηρίζονται από την απουσία τρυφερότητας, την έντονη βιαιότητα και την περιφρόνηση: το κύριο ενδιαφέρον των ανδρών είναι να «ενεργήσουν» σεξουαλικά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, και να εγκαταλείψουν το «θύμα» τους. Η σεξουαλική βία συνοδεύεται, πολλές φορές, και από φυσική, αν λάβει κανείς υπόψη την περίπτωση των ομαδικών βιασμών των γυναικών ή τις βιαιοπραγίες κατά των ομοφυλοφίλων. Ο ανδρισμός, όπως τον περιγράψαμε πιο πάνω, αποτελεί τίτλο τιμής απαραίτητο για να γίνει ένας άνδρας μέλος της ανδρικής ομάδας, αποδεικνύοντας τον ανδρισμό του ο ένας στον άλλον, αλληλοθαυμάζονται, αλληλοαναγνωρίζονται σαν Άνδρες, ενισχύοντας παράλληλα τη συνοχή της ανδρικής ομάδας. Εκείνος που αρνείται τα βίαια ανδρικά «παιχνίδια» είναι δειλός/«γυναίκούλα». Και όποιος «αφεθεί» στον έρωτα για μια γυναίκα και αρνηθεί τους φίλους του είναι κατάπτυοτος, όπως λέγεται στο κλέφτικο τραγούδι του «καπετάνιου αγαπητικού».

Και τέλος, όσοι από τους άνδρες όχι απλώς παραβιάζουν τις αρχές της ετεροφυλοφιλίας, της κυριαρχίας, αλλά την αρνούνται ολοκληρωτικά, δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι, αυτούς η ανδρική κυριαρχία τους ταυτίζει με τις γυναίκες και τους εξοστρακίζει από την ομοκοινωνικότητα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα παρόμοιου εξοστρακισμού συναντάται στο στρατό, όπου υπήρχε διάχυτη η εντύπωση στούς υποψήφιους ότι η διαπίστωση της ομοφυλοφιλίας για ένα άτομο το οδηγεί στον αποκλεισμό του από το στράτευμα.

Συνοψίζοντας, μπορούμε να πούμε ότι η «εκθήλυνση» κάποιου μέλους της ανδρικής ομάδας, είτε με τη μορφή της ομοφυλοφιλίας είτε της φυσικής αδυναμίας και τρυφερότητας ή μιας "συναισθηματικής• 'ετεροφυλοφιλίας, κάνει το σύστημα της ανδρικής αλληλοεκτίμησης και αλληλοαναγνώρισης να παύει να λειτουργεί' η ανδρική τάξη καταλύεται. Με αυτή την οπτική, γίνεται κατανοητό γιατί η λανθάνουσα ομοφυλοφιλία της ανδρικής ομοκοινωνικότητας δεν μετατρέπεται σε ομοφυλοφιλία. Η ομοκοινωνικότητα των ισότιμων συναγωνιστών του ανδρισμού θα μετατρεπόταν σε μια «έτερο»-φυλοφιλία αρσενικής κυριαρχίας-θηλυκής υποταγής.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότιη ανδρική ομοκοινωνικότητα δεν εμπεριέχει σχέσεις βίας ανάμεσα στα μέλη μιας ομάδας ή μεταξύ αντιπάλων ομάδων. Στο στρατό οι «παλιοί» στρατιώτες καταπιέζουν τους «νέους», και στο ποδόσφαιρο ο ανταγωνισμός για τη νίκη μεταξύ των αντιπάλων παικτών εκφράζεται σε συμβολικό επίπεδο (λόγου και χειρονομιών) με όρους σεξουαλικούς, δηλαδή κυριαρχίας αρσενικού στο θηλυκό. Διαφέρουν όμως, κατά τη γνώμη μου,οπό τις σχέσεις ανδρών/γυναικών ή «εκθηλυσμένων» ανδρών, διότι η ανισοτιμία την οποία αυτές εμπεριέχουν,

α. ακόμη και όταν εκφράζεται με όρους σεξουαλικής κυριαρχίας και υποταγής, στην περίπτωση των αντιπάλων ανδρικών ομάδων, παραμένει πάντοτε σε επίπεδο συμβολικό- η πρακτική αφορά μόνο τις γυναίκες. Ο στρατός π.χ. που καταλαμβάνει μια άλλη χώρα εξευτελίζει τους άνδρες του εχθρικού στρατού βιάζοντας τις γυναίκες "του",

β. Είναι προσωρινή και λειτουργεί προς την κατεύθυνση της μύησης ενός «νέου» οτο στρατό ή ενός αγοριού στις «πρωτόγονες» κοινωνίες από τον «παλιό» ή τον άνδρα, αντίστοιχα. Ο«νέος« καταπιέζεται έτσι ώστε να επιθυμεί να γίνει κι αυτός «παλιός», το αγόρι άνδρας. Με τη σειρά τους θα μυήσουν άλλους «νέους» και άλλα αγόρια στην ανδρική κυριαρχία.

Ο σκοπός των σχέσεων αρσενικού/θηλυκού, με κυρίαρχη έκφραση τους τη σεξουαλικότητα, είναι να εμποδίζουν τις γυναίκες να συμμετέχουν στην εξουσία, να τις κρατούν οριστικό σ' ένα καθεστώς υποταγής.

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ 2

Γιάννης Τσαρούχης

.
Ναπολέων Λαπαθιώτης: Κάπου περνούσε μια φωνή... (1915)*
(…) Και στον ορίζοντα είχε φανεί, ακόμα, ένα νέο πρόσωπο, που δεν υπήρχε πριν: ένας καινούργιος σύντροφος του Λάκη, κομμάτι μεγαλύτερος στα χρόνια, αλλά που, ντροπαλούτσικος, κοντούλης και μικροκαμωμένος, καθώς ήταν, έκρυβε καμπόσα, και φαινόταν μόλις μεγα­λύτερος του Λάκη, ο Σωτήρης, ο γείτονας τσαγκάρης... (...)
Παρά την ηλικία του και τ’ άλλα φυσικά του, που ήταν καλοσύνη, τρυφεράδα και κάτι το θερμό, το στοργικό, στην αισθηματικήν υπόστασή του, δεν είχε πολλή κλίση στις γυναίκες, και του ’λειπεν, απέναντι σε κείνες, η λεπτή κι αυτόματη διαίσθηση, κι η ειδική, κρυφή εκείνη όσφρηση, που κάνει τους ανθρώπους και διαβάζουν, στην αστραπή και μόνο μιας ματιάς, το φλογερό κι απόρρητο περιεχόμενό της! Όχι, όχι, του ’λειπε μια τέτοιαν ικανότητα, κι ας είχε τόσες άλλες εξυπνάδες! Κι όταν το πράμα γίνηκε πασίγνωστο, ακόμα - έτσι καθώς θα δούμε παρακάτω - αυτός μήτε που το ’θιγε καθόλου, ή αν βρισκότανε, τυχόν, αναγκασμένος να δώσει μιαν απάντηση, σε κάποιον που ρωτούσε, επέμενε να μην το παραδέχεται, με πείσμα, που δεν ήτανε και τόσο φυσικό, και στρέφοντας το πρόσωπο αλλού, με δυσφορία, σα να ’ταν μια συζήτηση που τον δυσαρεστούσε, και που βιαζόταν γρήγορα να κλείσει…
Ο Σωτήρης ήταν τίμιο παιδί, κι όσο γινόταν φίλος της καρδιάς, και συνδεόταν με το Λάκη πιο πολύ, τόσο και περισσότερο τον πείραζαν αυτές οι καμπανιές, κι αυτά τ’ αστεία, και τόσο και σκοτείνιαζε το μάτι του, όταν κάποιοι φίλοι αδιόρθωτοι εννοούσαν, βλέποντας το πόσο πειραζόταν, σώνει και καλά να τον κουρντίζουν. Και σιγά σιγά, τα χάλασε μαζί τους, χωρίς να δείξει πως αυτός ήταν ο λόγος, μα ρίχνοντας το σ’ άλλες αφορμές.
Την παλιά του συντροφιά, την άφησε, γι’ αυτό. Σχετίστηκε με νέα γειτονοπούλα, που ήταν ήδη φίλοι και του Λάκη, κι απ’ τους παλιούς, δεν κράτησε, σχεδόν, παρά το ναύτη του «Κιλκίς», που λέγαμε πιο πάνω, το Βαγγέλη, απ’ τη Γαργαρέτα, παιδί πολύ προσεχτικό και διακριτικό, που ποτέ δεν πείραζε, για τίποτα, κανένα, κι ούτε και σαχλαμάριζε στη συντροφιά, ποτέ του. Μα, κι εκείνος, σπάνια ερχόταν ως εκεί, απ’ τον καιρό που φόρεσε στολή, γιατί κι οι άδειες δεν ήταν ταχτικές, κι ο Ναύσταθμος, που, πέντε μήνες, τώρα, ήταν αραγμένο το καράβι του, δεν ήταν Γαργαρέτα, να πετάγεται, σαν πρώτα, κάθε λίγο και λιγάκι, να βρίσκει το Σωτήρη, στο Παγκράτι! Κι άσε, ακόμα, και τις τιμωρίες, και τις, για ψύλλου πήδημα, στερήσεις εξόδου… Κι έτσι, τις περισσότερες φορές, ο Λάκης κι ο Σωτήρης ήταν μόνοι. Έπαιζαν τ’ απαραίτητο «σκαμπίλι», κι έπειτα χωρίζοντας, με τρόπο, απ’ τ’ άλλα τα παιδιά του καφενείου, που ταχτικά κολλούσαν στην παρέα, τραβούσαν πέρα, σ’ άλλες γειτονιές, και πότε κατηφόριζαν στο Ζάππειο, για ν’ ακούσουν λίγο μου­σική, φτάνοντας, κάποτε, και μέχρι την Ακρόπολη, πότε ανηφόριζαν προς τη Δεξαμενή, κι έσπαζαν κέφι με τον καραγκιόζη. Ήταν καρδιά καλοκαιριού, ζέστα πολλή τη μέρα, και μια δροσούλα φειδωλή φυσούσε, προς το βράδυ, κι οι γειτονιές ήταν γιομάτες κόσμο, μ’ όλο το σχετικό γυναικολόι, συναγμένο γύρω στις αυλόπορτες, και θρονιασμένο, μέχρι τα μεσάνυχτα, στα πεζοδρόμια, μπροστά σε κάθε σπίτι. Και το κουτσομπολιό έδινε κι έπαιρνε, ακούραστο, χωρίς διακοπή, ως τη στιγμή που οι παρέες σκόρπιζαν, μπαίνοντας μέσα, για να κοιμηθούν, και τραβώντας, με καληνυχτίσματα, τις καρέκλες απ’ τα πεζοδρόμια…
Το θέαμα των δυο παιδιών, πάντα μαζί, στο δρόμο, προκαλούσε σχόλια πολλά, κάθε βραδιά, και σ’ αυτά τα σχόλια τα καθεβραδινά, όχι μονάχα το πολύ γειτονικό, άλλα και κάπως μακρινότερο γυναικομανιό πρωτοστατούσε. Η καινούργια και θερμή αυτή φιλία, έτσι ξαφνικά σχηματισμένη, ήταν πολύ επόμενο να παρατηρηθεί, και να δώσει άμεση λαβή στη γειτονιά, σε χίλια ερωτήματα, και χίλιες υποθέσεις. Κι η πιο συχνή, κι επίμονη, και βάσιμη, από τις φήμες που κυκλοφορούσαν, ήταν πως ο Σωτήρης, πολύ σύντομα, θα γινότανε γαμπρός της κυρα-Λένης, κι ότι ο Λάκης, με τη νέα του φιλία, έκανε, για την ώρα, το μεσάζοντα, ανάμεσα στους δυο ερωτευμένους! Κι αμέσως η κουβέντα πήρε δρόμο, κι έφτασε και στ’ αυτιά της κυρα-Λένης... Μόνον ο Λάκης, ο Σωτήρης κι η Ρηνούλα, - δηλαδή, τα κύρια πρόσωπα, κι οι ήρωες αυτής της ιστορίας - αγνοούσαν, όπως γίνεται συνήθως, όλες αυτές τις άδικες, των καλοθελητάδων, κι ίσως και λίγο φθονερές, στο βάθος, διαδόσεις!..
Κι ένα βράδυ που καθόταν ολομόναχη, - έλειπε κι η μητέρα της, κι ο Λάκης - κι έραβε, με τη λάμπα, τα κουμπιά κάποιου παλιού πανταλονιού του Λάκη, η Ρηνούλα, περιμένοντάς τους για να φάνε, βρήκε, μες στην τσέπη του, δυο γράμματα κατατσαλακωμένα του Σωτήρη, γραμμένα με μολύβι, και τα δυο. Στο ένα έγραφε του Λάκη τούτα:

«Αγαπιτέμου αδελφέμου Λάκι, έρχομε πρότο νάσου εκσιγίσο τογιατή δεσούγραψα τρίς μέρες στησηρά. Δε φτέο, αδελφέμου, που δεσούγραψα, και δενίρθα γιανασανταμόσο, μαγιά καλό καιτόν διονόνμας τόκανα. Δεν πορό νάσου ταπό σετούτο το χαρτή, τοπόσο ίμε στεναχορεμένος, παλιογαπιμένε αδελφέμου, ναμή σεδό τρίς μέρες στησηρά. Απόπσε έλα νάμε περιμένις, ίνε πολί ανάγκι νασεδό, και θαταμάθις όλα, αδελφέμου, όλα μετονί και μετοσίγμα. Ναήσε στης ενιά εκή πουκσέρις. Θάσε περιμένο δίχως άλο. Κίτα μίσου φίγι λόγος πρός τούς άλλους, γιατή πρέπι νάμαστε ηδιόμας ναταπούμε. Σε γλικοφιλό, ο αδελφόσου…»

Τ’ άλλο γράμμα ήταν συντομότερο, και με τις ίδιες ανορθογραφίες:

«Αδελφέμου, ώχι, δεβαστό, θέλο ναμάθο αποσένα τιν αλίθια. Πεσεμούτο καθαρά, νακσέρο τι σινβένι, η ζοήμου κρέμετε στα χέργιασου. Σεκσορκίζω σότι αγαπάς, πέσεμου γιατή τόκανες αφτό, γιατή, γιατή;…»

Η Ρηνούλα στάθηκε, βαθιά συλλογισμένη, κρατώντας τα δυο γράμματα στο χέρι της σφιχτά! Τα μάτια της, θεόρατα, κοιτούσαν στο κενό... Και ξαφνικά, χωρίς να ξέρει το γιατί, κάτι, θαρρείς, έσπασε, στα βάθη της ψυχής της, και ξέσπασε σε κλάματα πικρά, πικρά, πικρά...
Το ’νιωθε πως, εκείνη τη στιγμή, κάτι με­γάλο πέθαινε, για πάντα, στην ψυχή της, κάτι μοναδικό κι ανεπανόρθωτο, κι έπειτ’ από μήνες αγωνίας.
Ήταν η γαλήνη της, που πέθαινε για πάντα, κι η ξενοιασιά της πρώτης της ζωής! Από κείνη τη στιγμή και πέρα, δε θα ζούσε, - κι όσο να ζούσε - παρά με μια λαχτάρα στην ψυχή, με μια λαχτάρα δίχως λυτρωμό, που δε θα ’ταν, Θε μου, τίποτ’ άλλο παρά λαχτάρα, και καημός, και πόθος του Σωτήρη ...

sarantakos.com

.

*Το πεζογράφημα αυτό του Λαπαθιώτη δημοσιεύτηκε πολύ αργότερα, το 1940, στη Νέα Εστία.

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΦΙΛΙΑ 1

Hope Langloff (ΗΠΑ)
Η ομοφυλοφιλία, σύμφωνα με τον Φουκό, είναι η επανεύρεση της κόλλας

(που συγκολλά τα σώματα των ανδρών), με νέους όρους, που δεν είναι υποχρεωτικό

ότι θα παραμείνουν «σεξουαλικοί», αν θέλουμε η νέα παιδεία για τη συναισθηματικότητα

ανάμεσα στους άντρες να έχει το δικό της χώρο και στο μέλλον.

.
Η αντρική φιλία σύμφωνα με τον Φουκό.
Ο Φουκό θα διατρανώσει αυτό το σημείο λέγοντας ότι η δύναμη της ομοφυλοφιλίας είναι ανατρεπτική, ένα αντικλείδι για να ανακαλύψουμε την υποτιθέμενη συζήτηση της αλήθειας που θέλει να συστηματοποιήσει τη σεξουαλικότητα σαν «μια αντικειμενική ταυτότητα του γένους που στηρίζεται σε σεξουαλικές πρακτικές», επιδεικνύοντας τον κίνδυνο της απομόνωσης της ομοφυλοφιλίας, ενώ θα επικαλείται την αξία της αρρενωπότητας. Όταν, όπως μας θυμίζει ο Ντιντιέ Εριμπόν (2000), ξεκινάει να διδάσκει στο Μπέρκλει και βρίσκει απέναντί του την γκέι παιδεία του Σαν Φρανσίσκο, ξεκινάει μια νέα περίοδος της σκέψης του. Αρχίζει να εκτιμάει την προσπάθεια των γκέι του Σαν Φρανσίσκο να δημιουργήσουν μια νέα παιδεία, δική τους. Θα δει μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια να βγουν από το γκέτο της ομοφυλοφιλίας, εννοούμενης μόνο ως σεξουαλικής πρακτικής, και θα βρει αφορμές να σκεφτεί μια από-σεξουαλικοποίηση της ομοφυλοφιλίας, θεωρώντας την ως μια διεύρυνση της έννοιας για τις σχέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα, που θα αποτελείται από νέες υποχρεώσεις, γενναιοδωρία, αλληλεγγύη και συμμετοχή. Τότε θα αρχίσει να ασχολείται και με την ιστορία της αντρικής φιλίας, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, τον ελληνικό και τον ρωμαϊκό κόσμο, και τους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού. Εκεί θα διακρίνει κάτι που έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την έρευνα σχετικά με μια νέα αντρική παιδεία:

Στην πορεία των αιώνων, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, η φιλία αποτέλεσε μια πολύ σημαντική κοινωνική σχέση, στο εσωτερικό της οποίας οι φίλοι διέθεταν μια ορισμένη ελευθερία, έναν συγκεκριμένο τύπο επιλογών (περιορισμένων, εννοείται), που τους επέτρεπε να έχουν πολύ έντονες συναισθηματικές σχέσεις. Η φιλία είχε και κοινωνικές συνέπειες και το άτομο έπρεπε να βοηθά τους φίλους του […] Αυτό το είδος φιλίας εξαφανίστηκε γύρω στον 16ο και 17ο αιώνα, τουλάχιστον από τις αντρικές κοινωνίες.

Επίσης, στη διάρκεια μιας από τις τελευταίες συνεντεύξεις που έδωσε σ’ ένα σαδομαζοχιστικό περιοδικό:

Η ομοφυλοφιλία (όπως την εννοώ εγώ, η ύπαρξη σεξουαλικών σχέσεων ανάμεσα σε άντρες) έγινε πρόβλημα αρχίζοντας από τον δέκατο όγδοο αιώνα. Εμείς τη βλέπουμε να γίνεται πρόβλημα με την αστυνομία και το νομικό σύστημα. Και σκέφτομαι ότι αν γίνει και κοινωνικό πρόβλημα, αυτό θα συμβεί επειδή θα έχει εξαφανιστεί η φιλία. Η φιλία ήταν τόσο σημαντική, τόσο κοινωνικά αποδεκτή, ώστε κανείς δεν αντιλαμβανόταν ότι οι άντρες είχαν μεταξύ τους σεξουαλικές σχέσεις. Δεν μπορούσαν να πουν ούτε ότι δεν είχαν, απλώς δεν είχε σημασία. Δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό επακόλουθο, το θέμα γινόταν αποδεκτό πολιτιστικά. […] Από τη στιγμή που εξαφανίστηκε η φιλία ως σχέση πολιτιστικά αποδεκτή, τέθηκε το ερώτημα: «Τι κάνουν, τέλος πάντων, οι άντρες που μένουν μαζί;» και σ’ αυτό το σημείο εμφανίστηκε το πρόβλημα […] Η εξαφάνιση της φιλίας ως κοινωνικής σχέσης και το γεγονός ότι η ομοφυλοφιλία δηλώθηκε σαν κοινωνικό, πολιτικό και ιατρικό πρόβλημα ανήκουν στην ίδια διαδικασία.

Φράνκο Λα Τσέκλα: Απότομοι τρόποι. Η ανθρωπολογία του αρσενικού (Κέδρος, 2004)

STONEWALL. 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

[το γραφικό φιλοτέχνησε ο gay super hero]
.

**********************************************************

.

Stonewall (film)
Stonewall is a 1995 historical comedy-drama film. Inspired by the memoir of the same title by openly gay historian Martin Duberman, Stonewall is a fictionalized account of the weeks leading up to the Stonewall riots, a seminal event in the modern American gay rights movement. Stonewall was the final film of British film director Nigel Finch, who died of an AIDS-related illness shortly after completing filming.
Stonewall stars Guillermo Díaz, Frederick Weller, Duane Boutte and Brendan Corbalis. Dwight Ewell and Luis Guzmán also make cameos.
While the film is a work of fiction, Finch makes the unusual directorial choice of including documentary-style interview footage with several people who were at the Stonewall Inn during the uprising. Finch also intersperses lip synch numbers performed by the actors throughout the film to function as something of a Greek chorus.
The film has now been made into a stage play by Rikki Beadle-Blair and premiered in London and The Edinburgh Festival in 2007.

.

Plot summary
Mattie Dean (Weller), a young gay man, arrives in New York City by bus and immediately heads for Greenwich Village. There he falls in with drag queen La Miranda (Díaz) and friends, who take him to the Stonewall Inn. There is a police raid and Mattie and La Miranda are arrested.
They are bailed out by Bostonia (Boutte), who is the African-American "mother" of the family of queens who hang out at the Stonewall. Bostonia is the secret lover of Vinnie (Bruce MacVittie), the deeply closeted mafioso who runs the Stonewall. Mattie and La Miranda go back to La Miranda's place where she receives her draft notice. They talk all night until Mattie leaves to attend a meeting of the Mattachine Society, where he meets Burt (Peter Ratray) and Ethan (Corbalis), who he'd bumped into the night before while Ethan was distributing leaflets. The group is planning a picket at Independence Hall in Philadelphia. Ethan and Mattie spend some time together after the meeting until Mattie goes to meet La Miranda. They witness an initiation of sorts as a young man named José becomes the drag queen Camelia. After the ceremony they return to La Miranda's place and make love.
Mattie Dean spends more time with Ethan, who is a writer under a pseudonym for a homophile magazine. They flirt and become infatuated.
La Miranda reports to the induction center in full drag and is ordered to go for psychological evaluation. La Miranda is terrified because of former bad experiences with psychiatrists, so Mattie dons her clothes and meets with the doctor in her place, securing a rejection from military service for her as a "sexual deviant." On the subway ride home Mattie tells La Miranda he loves her.
At a Mattachine meeting, Mattie is disgusted by the guest speaker, a psychiatrist who discourses on the then-current disease model of homosexuality, and leaves. After the meeting Burt, Ethan and Mattie argue about it on their way to meet with a reporter and photographer from the Village Voice newspaper. The group stages a "sip-in," trying to illustrate discriminatory alcohol service laws by being refused service but no one refuses to serve them until they go to the Stonewall. At the bar La Miranda and Ethan meet and Ethan treats her mockingly. La Miranda realizes that Mattie hasn't told his Mattachine friends about her and storms out. Mattie follows and they argue about La Miranda's refusal to conform and Mattie's feeling the need to be with more masculine men. Mattie seeks out Ethan and they begin an affair.
Vinnie takes Bostonia to an isolated rooftop. He points out a clinic he calls the "Palace of Dreams" and tells her that he wants her to have sex reassignment surgery so that they can marry. Bostonia is vehemently opposed to this, declaring herself to be "a chick with a dick who ain't done with her dick yet." Vinnie is miserable and Bostonia reaches to comfort him, but Vinnie is terrified that someone will spot them through one of the distant windows.
Following the Philadelphia picket, Ethan takes Mattie to Fire Island, which Ethan describes as "heaven." "Heaven" includes such repressive features as men not being allowed to dance face-to-face, not being allowed to dance at all unless there's a woman on the dance floor and police performing random beach checks for "suggestive" bathing costumes. Given the choice between Ethan's acceptance of that sort of discrimination and La Miranda's defiance, Mattie chooses La Miranda and they reconcile.
It is the day of Judy Garland's death. Bostonia watches the television coverage, very depressed. To cheer her up, Vinnie takes her out in full drag in public for the first time. They have ice cream at a fancy restaurant, their open affection drawing disapproving stares from the other patrons, until asked to leave by the manager.
As they wake up together the next morning, Vinnie asks Bostonia if he's ever told her that he loves her. She says no. Vinnie suddenly commits suicide with a bullet through the head and Bostonia becomes hysterical. Vinnie has left her a large amount of cash and scrawled "I LOVE YOU" on a mirror in lipstick.
That night at the Stonewall there's another raid. Several of the queens are arrested, including Bostonia. As she's led out, the arresting officer says "Poor little faggot don't know whether to kill me or kiss me." Bostonia smashes him in the face, saying "I guess I made up my mind." She is attacked by other cops and other queens fight back, touching off the riots that would mark the beginning of the gay community's advocacy movement for its rights. (en.wikipedia.org)

ΕΞΟΡΚΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

.
Με... εξορκισμό ήθελαν να «διώξουν» την ομοφυλοφιλία
Το Βήμα, 27/6/2009
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Εξορκισμός χρησιμοποιήθηκε σε εκκλησία του Κονέκτικατ για να «σωθεί» ένας 16χρονος από την ομοφυλοφιλία. Δημόσια κατακραυγή και διαμαρτυρίες έχει προκαλέσει στις ΗΠΑ βίντεο που δείχνει τον έφηβο να πέφτει κάτω και να συγκλονίζεται από σπασμούς, ενώ πλήθος κληρικών τον περιβάλλει φωνάζοντας «ομοφυλόφιλε δαίμονα, σε προστάζουμε να εξέλθεις τώρα αμέσως! Αφησέ τον, Σατανά!». Ο νεαρός ντυνόταν γυναικεία και είχε ζητήσει ο ίδιος άλλες τρεις φορές εξορκισμό για να αλλάξει σεξουαλικές προτιμήσεις. Αν και ο ανήλικος έδειχνε φανερά καταπονημένος στο βίντεο, η υπεύθυνη της τελετής Πατρίσια Μακίνι διέψευσε ότι το παιδί έπεσε θύμα κακοποίησης. Η κυρία Μακίνι έχει στο παρελθόν κατηγορηθεί ότι απειλούσε με εξορκισμό τουλάχιστον πέντε μέλη οργάνωσης ομοφυλοφίλων.

ΦΑΡΑ ΦΟΣΕΤ

Myra Breckinridge is a campy American comedy film released in 1970. Based on the 1968 novel of the same name by Gore Vidal, the film was directed by Michael Sarne, with Raquel Welch in the title role. It also starred John Huston as Buck Loner, Mae West as Letitia Van Allen (spelled Leticia in the film), Farrah Fawcett, Roger Herren, and Roger C. Carmel. Tom Selleck made his film debut in a small role as one of Leticia's "studs".



Φάρα Φόσετ
2/2/1947 – 25/6/2009

Β. ΚΑΡΟΛΙΝΑ. Η 8η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΙ ΝΟΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΗΣ ΠΑΡΕΝΟΧΛΗΣΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

.
North Carolina passes anti-gay bullying bill
By Nell Frizzell • pinknews.co.uk, 23-6-2006
Following 90 minutes of heated debate, the North Carolina House passed legislation yesterday to include specific protections for students who are bullied because of their sexuality in an anti-bullying law.
The anti-bullying laws will state that a child should not be discriminated against or harassed on the grounds of their real or perceived sexual orientation. The bill also makes reference to bullying on several other grounds, including race, religious views and disabilities.
The bill to discuss the inclusion of a category referring to sexuality was carried by 59 to 57 votes in a preliminary vote, with three Democrats voting against the motion and one Republican voting in favour of it.
The debate included testimonials, descriptions of discrimination and warnings about the dangers of bullying, including suicide.
Opposition to the bill claimed that the largely Democratic group who proposed the motion were wrong to focus on the protection of a minority instead of legislating to protect all children in the state. Dale Folwell, a Winston-Salem Republican representative, was quoted in the News and Observer as saying: "The people of North Carolina are being bullied on this floor tonight."
However, Grier Martin, a Raleigh Democrat representative argued back: "To oppose this bill because you object to one of those categories is to fight the culture wars on the back of a child."
According to the Gay, Lesbian, Straight Education Network, only seven other US states with bullying laws in place include specific protection for gay students: California, Iowa, Maryland, New Jersey, Oregon, Vermont and Washington state.
The bill requires all districts to establish an anti-bullying policy and for any instances of bullying to be reported and acted upon.

Ο ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΠΑΝΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Ο "ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ"

.

Οι σκηνές που έκανα με τον Αλμοδόμπαρ στη δεκαετία του ’80 ήταν ερμηνευτικά πολύ δύσκολες, εκείνη την εποχή δεν ήταν συνηθισμένο οι ηθοποιοί να υποδύονται ομοφυλόφιλους. Πολλοί ηθοποιοί σκέφτονταν ότι αν γύριζες αυτό το είδος των σκηνών όλος ο κόσμος θα σε ταύτιζε με το πρόσωπο του ρόλου. Σύντομα αντιλήφθηκα ότι σ’ αυτό το επάγγελμα υπάρχουν όρια, ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε.

Θυμάμαι ότι στον «Νόμο του Πόθου», όπου υποδύθηκα έναν ομοφυλόφιλο, τον κόσμο τον απασχολούσε περισσότερο ότι φιλούσα έναν άνδρα στο στόμα απ’ όσο το ότι είχα σκοτώσει έναν άνθρωπο. Έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς ο κόσμος μπορεί να συγχωρήσει σε κάποιον τη δολοφονία, όχι όμως ένα ομόφυλο φιλί. Σου δίνει μια ενδιαφέρουσα εικόνα της ηθικής του καιρού μας και αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχουν ένα σωρό υποκριτικά επικριτικά σχόλια για αυτά τα πράγματα.

Αντόνιο Μπαντέρας (New York Post, 23/6/2009)

EIMAI GAY! ΛΟΙΠΟΝ; ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΣΤΟ ALTER

.
ΕΙΜΑΙ GAY! ΛΟΙΠΟΝ; (PROM QUEEN)
Κομεντί καναδικής παραγωγής 2004
Παίζουν: Άαρον Άσμορ, Μακ Φάιφ, Ταμάρα Χόουπ, Τρέβορ Μπλούμας, Ντέιβ Φόλει
Σκηνοθεσία: Τζον Λ’ Εκιγιέρ
Υπόθεση: Παρά το γεγονός ότι ο Μαρκ έχει παραδεχτεί ανοιχτά το γεγονός ότι είναι ομοφυλόφιλος, δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ πρόβλημα ούτε στη συντηρητική πόλη που ζει, ούτε στο καθολικό σχολείο του. Αντιθέτως, είναι ένας από τους πιο αγαπητούς και δημοφιλείς μαθητές. Όμως, όλα αυτά θα αλλάξουν όταν αποφασίζει να πάει στο σχολικό χορό συνοδευόμενος από το αγόρι του. Και τότε, θα δει τη ζωή του να μπαίνει στο επίκεντρο της δημοσιότητας, και η ιστορία του να γίνεται σημαία του gay κινήματος.

.
στο ALTER, την Παρασκευή 25/6, στις 04:15

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ. ΤΟ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΑΙΜΑ 4

.
Γραπτή Ερώτηση, από τους Ευρωβουλευτές Marco Cappato (ALDE) και Marco Pannella (ALDE) προς την Επιτροπή και θέμα «Ομοφυλόφιλοι αιμοδότες» και αριθμό πρωτοκόλλου 3671/09 . Την αντιγράφουμε από την σελίδα της Ευρωβουλής:

.
Στις 27 Μαρτίου, στο Μιλάνο, ο κ. Lorenzo Masili προσήλθε στο Γενικό Νοσοκομείο του Μιλάνου για να προσφέρει για πρώτη φορά αίμα.
Οι γλυκαιμικές εξετάσεις ήταν καλές και ο κ. Masili ενημέρωσε τον ιατρό ότι δεν έπασχε ποτέ από λοιμώδεις ασθένειες, οι αιματολογικές του παράμετροι ήταν πάντοτε φυσιολογικές, αθλείται τακτικά, χαίρει άκρας υγείας και έχει επί 8 έτη μονογαμική σχέση με τον σύντροφό του.
Ο ιατρός ενημέρωσε τον αιμοδότη ότι αποτελεί «άτομο υψηλού κινδύνου», ότι οι σεξουαλικές του σχέσεις έχουν «επικίνδυνο χαρακτήρα» και ότι θα έπρεπε ο ίδιος να αντιληφθεί πως δεν θα κρινόταν κατάλληλος διαβάζοντας τους κανόνες για τους δυνητικούς αιμοδότες.
Σύμφωνα με όσα δήλωσε το κέντρο αιμοληψίας, «…ο αποκλεισμός από την αιμοδοσία των ανδρών που διατηρούν ομοφυλοφιλικές σχέσεις –ανεξαρτήτως του αριθμού των συντρόφων– βασίζεται στις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (οδηγία 2004/33/ΕΚ(1)) και στην ιταλική νομοθεσία (υπουργική απόφαση της 13.4.2005, παράρτημα 4), οι οποίες απαγορεύουν τη δωρεά από άτομα με επικίνδυνες συμπεριφορές…».
Δεν θεωρεί η Επιτροπή,
- ότι στην περίπτωση αυτή είναι εμφανής μια διακριτική μεταχείριση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τις ιατρικές και επιστημονικές παραμέτρους που καθορίζουν ποιος είναι και ποιος δεν είναι άτομο υψηλού κινδύνου όσον αφορά τη δωρεά αίματος, και ότι τα επιχειρήματα για την υποστήριξη των θέσεων αυτών είναι επιστημονικώς αβάσιμα;
- ότι δεν είναι η ομοφυλοφιλία ή η ετεροφυλοφιλία που καθιστούν περισσότερο ή λιγότερο «υψηλού κινδύνου» ένα άτομο σε σχέση με τη δωρεά αίματος, αλλά ο τρόπος ζωής σε ορισμένους ειδικούς τομείς;
- ότι είναι αβάσιμη η αναφορά του κέντρου αιμοληψίας στην ευρωπαϊκή οδηγία 2004/33/ΕΚ και στο παράρτημα 4 της ιταλικής υπουργικής απόφασης της 13.4.2005, καθώς σε καμία περίπτωση αυτές δεν προβλέπουν τον αποκλεισμό από τη δωρεά αίματος των ατόμων που δεν έχουν επικίνδυνη σεξουαλική συμπεριφορά και, πολύ περισσότερο, των ομοφυλοφίλων;

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΛΝΤ ΝΟΡΣ

Χάρολντ Νορς (6/7/1916 – 8/6/2009)

Ελλάς χρονοκάψουλα

.

γκρίζα παντζούρια βλέπουν σε κοτετσόσυρμα
ελαιόμαυρα νησιά επιπλέουν
σε άγρια σοβάτινη θάλασσα
ο παρθενώνας σου τοίχος φτωχογειτονιάς ω ελλάδα!
θραύσματα και κομμάτια
του στεναγμού του τρελού σου ηρακλείου
επανεμφάνιση αιώνια
σε αρχαίο κολάζ
αρρωστημένος από λέξεις που τσακίστηκαν σε αρένες
αιμάτινης αυτοκρατορίας
σχέδια άγριας παρακμής
αδιέξοδης ομορφιάς
της κνωσσού-καρφιτσωμένη-πεταλούδα
ο Χρόνος επαναλαμβάνει μια μορφή ραγισμένη
άγρυπνη βία που στέρεψε
από νόημα
ω κάψουλα των κύκλων που μαρτυράς
αιώνιο κίνδυνο και ψευδαίσθηση που φτερουγίζει
γύρω απ’ την φλόγα της ματαιότητας
δεν υπάρχει διαφυγή
οι πλανήτες συγκρούονται
σεισμός και ξέσπασμα πολέμου κομήτες
καταβυθίζονται στα προκλητά καμπαναριά της λογικής
διατρέχουν κυκλικά τον ήλιο
κι επιστρέφουν στην κοσμική ισχύ των εκτοξευμένων άστρων!
μυαλά συμπιεσμένα από την ιστορία και νεύρα
που επιταχύνουν τον Θάνατο περνούν
μέσα από πένθιμες ελπίδες
παρόλο που τίποτα δεν μπορεί ολικά να καθηλώσει
τους διαλυμένους εγκεφαλικούς χάρτες της παράνοιας!
κανένα προσχέδιο για τα
ατόφια κενά της χιλιετίας!
τέρμα οι νύχτες! τέρμα η
σοφία! τέρμα
τα παραδείσια προϊόντα χαμένων μυστικών δρόμων!
η στιγμή ακυρώθηκε
η ζωή πέταξε μακριά το κλειδί
μέσα σ’ αυτόν τον πόλεμο όλων
εναντίων όλων
ο Θάνατος γράφει κατάσαρκα
το σιωπηλό του ποίημα
ο ίκαρος χάνει τα φτερά του έρχεται ορμώντας μες απ’ την κοσμική σκόνη
ο πολυμήχανος δαίδαλος κλαίει
πολύ αργά ανάμεσα στα συντρίμμια
τρέμουν τα επιστημονικά του χέρια
βουνά
καταρρέουν καθώς οι θάλασσες αποκόπηκαν
απ’ τις κλίνες τους και οι ήπειροι σχίστηκαν
σαν το χαρτί αφήνοντας σεληνιακούς κρατήρες
η λεμουρία βυθίστηκε η μου βυθίστηκε η ρωσία και η αμερική θα βουλιάξουν
ο πάπας περπατά θρηνώντας
μέσα στον καταποντισμένο καθεδρικό
πάνω από πνιγμένα και καβουρνιασμένα
πτώματα
η γη αιμοστάζει πάνω στον ήλιο
με γδαρμένο το κεφάλι
κάτω απ’ την θάλασσα
τα πάντα
στη θέση τους
πως αλλιώς θα
μπορούσε να γίνει;
ακόμη
κι αν το βουητό του καλοκαιριού
απλώνεται
κάτω απ’ αυτόν τον λόφο της πόλης
ο χρυσός
διεισδύει μέσα στον μαύρο αέρα
μια φωνή καταριέται και γκρινιάζει
τα μικρά αγόρια ξεφωνίζουν στις πλαγιές
και τα σπουργίτια ριγούν πάνω
στα τηλεφωνικά σύρματα
αναμένω
με υπερένταση
τη μοναχική ώθηση
.

από την Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα (Ηριδανός)

μετ: Γιάννης Λειβαδάς


Αντίο

Κάθησα στης Ευρώπης τον πιο αρχαίο θρόνο
κι άκουσα το παγώνι να φωνάζει μες στα ερείπια
μέθυσα πίνοντας από την Κασταλία πηγή
εκείνη που οι λατίνοι ποιητές
πηγή έμπνευσης την ονόμαζαν
και χάιδεψα στους Δελφούς τον ομφαλό του κόσμου

...κι είδα το βασιλιά των κρίνων
να ξεπροβάλλει
από της Κρήτης
τον φλεγόμενο τοίχο
μυημένο, με φτερά στολισμένο
να κοιτάζει ψηλός και νέος
μέσα από τους σεισμούς του χρόνου

...και στου Απόλλωνα το μαντείο
άκουσα την Πυθία
μέσ' απ' το βράχο: ΔΙΑΛΕΞΕ

από την Ανθολογία Μπιτ Ποίησης (Ροές)

μετ: Γιάννης Λειβαδάς

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΧΑΡΟΛΝΤ ΝΟΡΣ

Χάρολντ Νορς (6/7/1916 – 8/6/2009)

Μπήκαμε στο λιμάνι
οι καμπάνες όλων των ναών χτύπησαν
ο κεντρικός δρόμος της ημικυκλικής ακτής
ιριδίζοντα μετάξια κρεμασμένα από τα παράθυρα
οι προσόψεις των σπιτιών γυάλιζαν
τριαντάφυλλο, φυστίκι, ροδάκινο
και μία πομπή τραγουδούσε
πίσω από έναν ιερέα με λευκά άμφια
που μετέφερε έναν στιλβωμένο Χριστό
όταν πάτησα το πόδι μου στη στεριά
ένας νεαρός βγήκε από το πλήθος
ξυπόλητος και ηλιοκαμμένος
και σκαρφαλώσαμε σε βραχώδεις πλαγιές
μέχρι που ήρθε το σούρουπο και κοντά στο φεγγάρι
στο στόμιο μιας σπηλιάς κάναμε έρωτα
καθώς τα άγρια κύματα έσπαγαν κάτω από τον γκρεμό.

μτφ: Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου

.

Ο Ηarold Norse γεννήθηκε στο Mπρονξ και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν. Σπούδασε Αγγλική Λογοτεχνία και για 15 χρόνια έζησε σαν περιπλανώμενος στην Ευρώπη, στην Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Από πολύ νεαρή ηλικία μπήκε στον κύκλο του Όντεν, όταν με τον δεκαοκτάχρονο εραστή του Chester Kallman πήγαν να ακούσουν τον Όντεν και τον Ίσεργουντ που είχαν έρθει στην Νέα Υόρκη. Η γνωριμία του Αuden με τον Kallman (ποιητής, μεταφραστής και λιμπρετίστας), στάθηκε μοιραία, αφού οι δύο άνδρες έζησαν μαζί για 35 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Όντεν. (Ο Kallman πέθανε στην Αθήνα το 1975)

Ο Η.Ν. συγκατοίκησε για τρία χρόνια με τον Γκρέγκορι Κόρσο, τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ, στο ξενοδοχείο «Beat Hotel» του Παρισιού, εμπειρία που περιέγραψε στο ομώνυμο βιβλίο του. Το 1972 εξέδωσε το περιοδικό Bastard Angel μέσα από το οποίο παρουσίαζε καθιερωμένους αλλά και νέους συγγραφείς και υποστήριζε την πειραματική και αντικομφορμιστική ποίηση. Ζει στο Σαν Φρανσίσκο, έχει κερδίσει βραβεία και υποτροφίες και ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες ομοερωτικής ποίησης. Είναι καταγεγραμμένος ως Μπιτ, gay και απόδημος συγγραφέας και θεωρείται από τους σπουδαιότερους ποιητές της γενιάς του αν και δεν έχει ακόμα κερδίσει την αναγνώριση που του αξίζει.

( Gay Βιβλιογραφία στα Ελληνικά)