17.7.06

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΟΛΚΕ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΛKE
Βασικός σκοπός της ΟΛΚΕ είναι, η χειραφέτηση, η συμμετοχή και η ισότιμη ένταξη των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς στην Ελλάδα.
ΜΕΡΟΣ Α
ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΟΛΚΕ
Στην ΟΛΚΕ δρουν μαζί λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς. Αγωνίζονται από κοινού για ίσα δικαιώματα στην κοινωνία, την ισονομία, την ισότητα και την πλήρη αποδοχή τους.
Η ιδρυτική συνέλευση της 17.4.2004 επέλεξε το όνομα Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας ως επίσημη ονομασία του σωματείου.
Ήδη είχε αρχίσει μια συζήτηση για τον όρο ομοφυλοφιλία και τα παράγωγα του η οποία συνεχίζεται. Μιλώντας για «ομοφυλοφιλία» στην συνείδηση της κοινωνίας δημιουργείται η εικόνα του ομοερωτικού άνδρα και μόνο. Σήμερα όμως είναι αναγκαίο για λόγους ορατότητας των φύλων (και όχι μόνον) μαζί και με την επιθυμία μη χρήσης ενός όρου προερχόμενου από την Ιατρική, να χρησιμοποιούμε όρους που μας εκφράζουν καλύτερα. Η Γενική Συνέλευση της 22 Ιουνίου 2006 έδωσε το μήνυμα ότι θα πρέπει να εργαστούμε μέσα στην κοινότητα μας αλλά και προς τα έξω για τον αποστιγματισμό των όρων που μας περιγράφουν. Θεώρησε ότι το σωματείο θα πρέπει να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς ζύμωσης ώστε να ενταχθεί ο όρος πούστης στην επίσημη γλώσσα του σωματείου.
Η ΟΛΚΕ στον προφορικό και γραπτό λόγο χρησιμοποιεί τους όρους λεσβία και μεταβατικά τον όρο γκέι για να προσδιορίσει και να ορίσει την ταυτότητα των γυναικών και των ανδρών με ομοερωτικό προσανατολισμό. Θέλει με αυτόν τον τρόπο να γίνει κατανοητό, ότι στην Ελλάδα ζουν λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί, και τρανς που είναι μέρος της παγκόσμιας κοινότητας των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών, τρανς, και που μπορούν να συνεργαστούν όλες και όλοι μαζί ανεξάρτητα από το φύλο, το κοινωνικό φύλο, την εθνοτική, εθνική και κοινωνική- πολιτισμική καταγωγή, θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις, ηλικία, σωματική κατάσταση.
Ανταποκρινόμενες και ανταποκρινόμενοι στην ανάγκη δημιουργίας μιας οργάνωσης με νομική μορφή και υπόσταση επιλέχθηκε η σύσταση σωματείου, γιατί κατ’ αυτόν τον τρόπο θεωρήθηκε ότι θα διασφαλισθούν οι δημοκρατικές ζυμώσεις, η ορατότητα της λεσβιακής, της γκέι, της αμφισεξουαλικής και της τρανς κοινότητας, απέναντι στους θεσμούς και την κοινωνία θα είναι μεγαλύτερη ενώ η παρέμβαση και η πίεση για την επίτευξη των σκοπών ενός σωματείου ισχυροποιείται.
Στην Ελλάδα βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της αναγνώρισης της ύπαρξής μας. Όχι μόνο δεν προστατεύεται το ανθρώπινο δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης του σεξουαλικού προσανατολισμού, αλλά περιθωριοποιείται, καταπιέζεται και καταπατάται. Οι θεσμοί, η Πολιτεία και η κοινωνία απομονώνουν και εναντιώνονται κατά κανόνα στις λεσβίες, στους γκέι, στις αμφισεξουαλικές, στους αμφισεξουαλικούς, στις τρανς και στους τρανς που εκδηλώνονται ανοιχτά. Στα ζευγάρια του ίδιου φύλου η Πολιτεία δεν παρέχει νομική στήριξη και δεν αναγνωρίζει καν την ύπαρξή τους.
Η ΟΛΚΕ στηρίζει και αγωνίζεται για την κατάργηση όλων των προκαταλήψεων που αντιμετωπίζουν οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς, οι οποίες έχουν οδηγήσει σε νομικές και κοινωνικές διακρίσεις, εχθρότητα, βία, σεξισμό, ετεροσεξισμό και αποκλεισμό. Η ΟΛΚΕ αγωνίζεται ώστε να αλλάξει και να ανατρέψει τα κοινωνικά και νομικά δεδομένα με σκοπό τη χειραφέτηση, τη συμμετοχή, τη πληροφόρηση, την ευαισθητοποίηση και την ισότιμη ένταξη.
1. ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΛΕΣΒΙΩΝ, ΓΚΕΙ, ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣ
Η χειραφέτηση αποτελεί τη βάση για την συμμετοχή και την ισότιμη ένταξη. Η λεσβιακή, η γκέι, η αμφισεξουαλική, και η τρανς χειραφέτηση είναι υπόθεση κυρίως των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Η χειραφέτηση αρχίζει με το να θέσουν και να κατονομάσουν ερωτήματα και να βρουν τις απαντήσεις μόνες τους και μόνοι τους, όσον αφορά στον ερωτικό τους προσανατολισμό, στον αυτοπροσδιορισμό τους, στην ταυτότητα τους και στον τρόπο ζωής τους.
Οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί, και οι τρανς έχουν κάνει αρκετά βήματα μέχρι σήμερα προς την χειραφέτηση. Παρ’ όλα αυτά όμως ακόμη εκβιάζονται, εκφοβίζονται, αυτοπεριορίζονται και εξαναγκάζονται να κρύβουν την σεξουαλική τους ταυτότητα ζώντας κάτω από ένα ετεροερωτικό προσωπείο. Η προαιώνια καταπίεση συνεχίζει να έχει τεράστια δύναμη.
Η ΟΛΚΕ προσπαθεί να δημιουργήσει εκείνους τους όρους και τις προϋποθέσεις μέσα στην κοινωνία ώστε οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς να μπορούν να δημιουργούν και να αποφασίζουν τον τρόπο της ζωής τους όπως οι ίδιες και οι ίδιοι θέλουν:
• Ελεύθερες και ελεύθεροι από νομικές και άλλες διακριτικές μεταχειρίσεις και συμπεριφορές.
• Ελεύθερες και ελεύθεροι χωρίς την πίεση προσαρμογής σε ετεροκανονιστικά πρότυπα,
• Ελεύθερες και ελεύθεροι από εχθρότητα, διακρίσεις, σεξισμό, ετεροσεξισμό και αποκλεισμό.
Χειραφέτηση σημαίνει επίσης αναγνώριση της ιστορίας ζωής των άλλων. Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς χαρακτηρίζονται από ποικιλομορφία στον τρόπο ζωής τους, ο οποίος διαφέρει σαφώς από την εικόνα και μοντέλο ζωής που προτείνει η ετεροκανονιστική κουλτούρα και κοινωνία. Αυτή η ποικιλομορφία του τρόπου ζωής των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, και των τρανς είναι εμπλουτιστική τόσο για την ίδια τους την κοινότητα όσο και για όλη την κοινωνία. Η ΟΛΚΕ προωθεί και να στηρίζει την ποικιλομορφία και δεν δέχεται την μονολιθική προσαρμογή στον ετεροερωτικό τρόπο ζωής.
Η λεσβιακή, η γκέι, η αμφισεξουαλική, και η τρανς χειραφέτηση κλονίζει την πατριαρχική οπτική του γυναικείου και του ανδρικού πρότυπου μιας αποκλειστικά ετεροερωτικής μονοδιάστατης κουλτούρας. Για αυτό η ΟΛΚΕ από την αρχή της ίδρυσής της αισθάνεται αλληλεγγύη με το γυναικείο κίνημα και όλα τα κινήματα που αγωνίζονται για την μη διάκριση. Η λεσβιακή, η γκέι, η αμφισεξουαλική και η τρανς χειραφέτηση για πολλές και πολλούς στην κοινωνία αποτελεί βηματοδότη και σύμβολο για την ανάπτυξη του πλουραλισμού στον τρόπο ζωής. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της πορείας όλης της κοινωνίας για τον αυτό-προσδιορισμό και την ελεύθερη επιλογή του τρόπου ζωής. Για αυτό η ΟΛΚΕ προσδιορίζει την θέση της μέσα στα κινήματα χειραφέτησης με δεσμούς αλληλεγγύης.
2. Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΩΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ
Η πλήρης συμμετοχή των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς στην κοινωνική ζωή προϋποθέτει την αναγνώρισή τους ως αναπόσπαστο τμήμα της κοινωνίας. Η πολιτική της ΟΛΚΕ υποστηρίζει και προωθεί την ανοικτή και ισότιμη πρόσβαση στο δημόσιο χώρο και την κοινωνική ζωή, καθώς και σε όλους τους θεσμούς καθώς επίσης σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Δεν θα πρέπει να υπάρχουν στον νόμο και στην κοινωνία «προσκόμματα» για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς αλλά να δημιουργηθούν οι συνθήκες εκείνες ώστε γυναίκες και άνδρες να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς να περιθωριοποιούνται.
2.1. Η συμμετοχή πραγματοποιείται:
Α) με την αναγνώριση των διαφορετικών δυνατοτήτων και τρόπων έκφρασης της ανθρώπινης αγάπης και σεξουαλικότητας.
Β) με το δικαίωμα της κάθε γυναίκας και του κάθε άνδρα, να διαμορφώσει και να πραγματώσει ελεύθερα τις κοινωνικές της και τις κοινωνικές του σχέσεις, σύμφωνα με τις δικές της και δικές του ανάγκες και δυνατότητες.
Η δημοσίευση του γραπτού λόγου και η διάδοση της εικόνας μέσω των ΜΜΕ αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία. Συμμετοχή λοιπόν σημαίνει επίσης ότι πρέπει τα λεσβιακά, τα γκέι, τα αμφισεξουαλικά και τα τρανς θέματα να έχουν μια επαρκή κάλυψη στο δημόσιο διάλογο. Καλούνται τα ΜΜΕ να προβάλλουν την αληθινή εικόνα της ζωής τους ως μέρος της κοινωνικής πραγματικότητας και καθημερινότητας. Η συμμετοχή ουσιαστικά εκδηλώνεται με την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντικειμενική προβολή των λεσβιακών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς θεμάτων στους θεσμούς και τα ΜΜΕ.
Πραγματική συμμετοχή είναι να θεωρείται οποιοσδήποτε μη εξαναγκαστικός σεξουαλικός προσανατολισμός αυτονόητα ως ισότιμη έκφανση της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και να μπορούν ανοικτά οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς ως γυναίκες και άνδρες πολιτικοί να συμμετέχουν στην Βουλή, τα κόμματα, τα συνδικάτα, την Εκκλησία και σε όλους τους θεσμούς. Επιπροσθέτως γυναίκες ή άνδρες εκπρόσωποι των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς να συμμετέχουν ως τέτοιες και τέτοιοι στις Ανεξάρτητες Αρχές.
Συμμετοχή σημαίνει αποδοχή και επίλυση των αιτημάτων της ΟΛΚΕ για κοινωνική αποδοχή, πλήρη νομική ισότητα, καθώς επίσης να συμπεριληφθούν τα λεσβιακά, τα γκέι, τα αμφισεξουαλικά και τα τρανς αιτήματα στην κοινωνική πολιτική.
Η ΟΛΚΕ θεωρεί την εαυτή της μέρος των κοινωνικών κινημάτων στην Ελλάδα. Δηλώνει αλληλεγγύη με όλα τα κοινωνικά κινήματα τα οποία επίσης αγωνίζονται για ισοτιμία στην κοινωνία.
3. ΙΣΟΤΙΜΗ ΕΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΛΕΣΒΙΑΚΟΥ, ΤΟΥ ΓΚΕΙ, ΤΟΥ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΑΝΣ ΤΡΟΠΟΥ ΖΩΗΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Όσο εξακολουθούν να υπάρχουν προκαταλήψεις, κοινωνική περιθωριοποίηση και νομικά θεμελιωμένη ανισότητα, τα πολιτικά δικαιώματα των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, και των τρανς δεν θα πραγματωθούν ποτέ. Η χειραφέτηση και η συμμετοχή είναι προϋπόθεση και το πλαίσιο για μια πραγματική ισότιμη ένταξη των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς καθώς και του τρόπου ζωής τους σε μια κοινωνία χωρίς εχθρότητα απέναντι τους. Η χωρίς διακρίσεις κοινωνική συμπεριφορά απέναντι σε όλες και όλους αποτελεί μέτρο του βαθμού της Δημοκρατικότητας μιας χώρας.
Η ισοτιμία δεν μπορεί να επιτευχθεί με την Προκρούστια προσαρμογή σε ετεροκανονιστικές νόρμες. Η ισότιμη ένταξη σύμφωνα με το πνεύμα και την οπτική των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς για τη πολιτική των δικαιωμάτων των πολιτισσών και των πολιτών σημαίνει ισότιμη συμμετοχή σε όλο το κοινωνικό γίγνεσθαι, το οποίο σέβεται την όποια διαφορετικότητα και παρέχει την δυνατότητα επιλογών του τρόπου ζωής τους.
Ισότιμη ένταξη είναι η ισότιμη συμμετοχή σε ένα σύνολο με την ταυτόχρονη διατήρηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάθε ομάδας. Η ισότιμη ένταξη είναι έργο όλης της κοινωνίας.
Στόχος της ΟΛΚΕ δεν είναι η τυπική αναγνώριση των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, και των τρανς σε μια κοινωνία η οποία εξακολουθεί να εμφανίζεται ως αποκλειστικά «ετεροκανονιστικά διαρθρωμένη». Ο πατριαρχικά παραδοσιακός εξαναγκασμός στους ρόλους των φύλων έρχεται σε σύγκρουση με την χειραφέτηση, την συμμετοχή και την ισότιμη ένταξη των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού πολιτισμού ο γάμος και η οικογένεια είναι αποτέλεσμα μιας ανδροκεντρικής και ετεροσεξιστικής εξέλιξης. Σήμερα υπάρχει ανάγκη αλλαγής και εκδημοκρατισμού. Η αναγνώριση του πλουραλισμού των τρόπων ζωής, να γίνει πρότυπο για όλη την κοινωνία στα πλαίσια ενός δημοκρατικού συστήματος.
Ισότιμη ένταξη επιτυγχάνεται με την ισότιμη συμμετοχή όλων στην διεύρυνση του κοινωνικού γίγνεσθαι ώστε να συμπεριλαμβάνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε ομάδας. Το κοινωνικό σύνολο πρέπει να συμβάλει στην ισότιμη ένταξη, χωρίς να υπαγορεύει την σεξουαλική ταυτότητα τυποποιώντας την, και χωρίς αυτή να τυγχάνει διακριτικής μεταχείρισης. Η ισότιμη ένταξη γίνεται πραγματικά αντιληπτή από κάθε γυναίκα και από κάθε άνδρα σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο ως πολιτική ίσων ευκαιριών.
ΜΕΡΟΣ Β
ΠΥΛΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΣΒΙΩΝ, ΤΩΝ ΓΚΕΙ, ΤΩΝ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΝΣ
1. ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΙΣΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΛΕΣΒΙΩΝ, ΤΩΝ ΓΚΕΙ, ΤΩΝ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΝΣ
1.1. Κατοχύρωση των λεσβιακών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς δικαιωμάτων στο Σύνταγμα της Ελλάδας
Η συνταγματική αναφορά περί ισοτιμίας πολιτισσών και πολιτών στην Ελλάδα δεν δίνει την απαιτούμενη εγγύηση για τα δικαιώματα των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Η ΟΛΚΕ απαιτεί την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, και των τρανς και στο Ελληνικό Σύνταγμα. Καμία γυναίκα και κανένας άντρας δεν πρέπει να ευνοείται ή να βλάπτεται με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα του κοινωνικού φύλου.
Η μονόπλευρη προτίμηση της Πολιτείας στον ετερόφυλο γάμο και την οικογένεια πρέπει να καταργηθεί. Η υπάρχουσα στήριξη από την Πολιτεία πρέπει να βασίζεται στην ληξιαρχική πράξη αλλά και στην ανατροφή και την φροντίδα των παιδιών. Γνώμονας να είναι η ευημερία των παιδιών η οποία εξαρτάται από την σχέση γονιών-παιδιών και όχι από τον σεξουαλικό προσανατολισμό των γονιών. Η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να προστατεύει όλες οι επιλογές διαμόρφωσης ιδιωτικού βίου.
1.2. Ισοτιμία στον πολιτικό γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου και ελευθέρια βούλησης στη διαμόρφωση του ιδιωτικού βίου
Λεσβιακά και γκέι ζευγάρια πρέπει να έχουν τις ίδιες νομικές ευκαιρίες για την ανάπτυξη τους όπως τα ετερόφυλα. Έχοντας ως στόχο τον πολιτικό γάμο για ζευγάρια του ίδιου φύλου απαιτούμε την πλήρη ισοτιμία με τον πολιτικό γάμο ζευγαριών διαφορετικού φύλου.
Πολλά ζευγάρια δεν επιθυμούν να παντρευτούν. Η ΟΛΚΕ ζητά ακόμη και για τις γυναίκες και τους άνδρες που βρίσκονται σε καθεστώς ελεύθερης συμβίωσης να ισχύει η αναγνώριση τους και η ως εκ τούτου κατοχύρωση των αστικών δικαιωμάτων τους.
Η ερμηνεία του αστικού δικαίου ως προς τον πολιτικό γάμο και την οικογένεια πρέπει να απελευθερωθεί από την βαθιά ριζωμένη πατριαρχική αντίληψη. Οι νομικές ρυθμίσεις πρέπει να αναπροσαρμοστούν στο σήμερα.
Η ΟΛΚΕ απαιτεί την αποδοχή όλων των συναινετικών συμπεριφορών της σεξουαλικότητας τόσο για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τράνς όσο και για τις ετεροσεξουαλικές και τους ετεροσεξουαλικούς. Η μονογαμία ή η πολυγαμία μέσα στην σχέση, η συχνή αλλαγή ερωτικών συντρόφων και η κάθε μορφή σεξουαλικής συμπεριφοράς πρέπει να γίνει αποδεκτή, ενάντια στην κοινωνική υποκρισία που δεν αναγνωρίζει ότι αποτελεί μέρος της πραγματικότητας για όλες και όλους, ανεξάρτητα του όποιου σεξουαλικού τους προσανατολισμού.
1.3. Νομοθεσία κατά των διακρίσεων στις λεσβίες, στους γκέι, στις αμφισεξουαλικές, στους αμφισεξουαλικούς, στις και τους τρανς
Σε πολλές χώρες στην Ευρώπη έχουν ήδη κατοχυρωθεί νόμοι κατά των διακρίσεων των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Στην Ελλάδα υφίστανται σε πολλά σημεία του Δικαίου αλλά και στην καθημερινότητα τους, εχθρότητα, διακρίσεις και βλάβες.
Απαιτούμε μια ολοκληρωμένη νομοθεσία κατά των διακρίσεων, μέσω της οποίας οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς θα απολαμβάνουν σε όλα τα νομικά επίπεδα ίση μεταχείριση και προστασία. Για την εφαρμογή μιας πλήρους ισονομίας των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς θα πρέπει να προσαρμοστεί και το δίκαιο που αφορά τον δημόσιο τομέα συμπεριλαμβανομένου του στρατιωτικού και του εργατικού δικαίου.
Για να διεκδικήσουν οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς αποτελεσματικά το δίκαιο τους πρέπει να κατοχυρωθεί στα σωματεία και τις συλλογικότητες το δικαίωμα Υπεράσπισης ή/και Πολιτικής Αγωγής στα δικαστήρια και τις Αρχές.
1.4. Αναγνώριση της λεσβιακής, της γκέι, της αμφισεξουαλικής και της τρανς γονεϊκότητας
Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς με παιδιά αναλαμβάνουν την αγάπη, την φροντίδα, την ανατροφή, την εκπαίδευση και την ευημερία των παιδιών τους. Τα παιδιά πολλές φορές προέρχονται από προηγούμενες σχέσεις, γάμους, τεχνητές μεθόδους γονιμοποίησης ή υιοθεσία. Οι λεσβίες, οι γκέι οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς παραμένουν μητέρες και πατέρες άσχετα αν η επιλογή της συντρόφου ή τού συντρόφου τους σήμερα στρέφεται προς το ίδιο φύλο και ανταποκρίνονται στις ευθύνες τους ως γονείς.
Όταν σε διαπροσωπικό επίπεδο ή με αποφάσεις των δικαστηρίων η φροντίδα των παιδιών αμφισβητείται για την λεσβία, τον γκέι, την αμφισεξουαλική, τον αμφισεξουαλικό, την ή τον τρανς γονέα με κριτήριο τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τα παιδιά φορτώνονται επιπλέον με συναισθηματικές διαταραχές, τις οποίες δεν πρέπει να χρεωθούν οι λεσβίες, οι γκέι οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς γονείς αλλά η κοινωνική συμπεριφορά και θέση, η οποία για να διατηρήσει τις διακρίσεις θυσιάζει ακόμη και την ευημερία των παιδιών.
Ο περιορισμός της πρόσβασης στο δικαίωμα της γονεϊκότητας μόνο για παντρεμένα ετερόφυλα ζευγάρια πρέπει να καταργηθεί. Το δικαίωμα για την δημιουργία οικογένειας πρέπει να ισχύει για όλες και όλους όπως και το ελληνικό σύνταγμα ορίζει δίνοντας απόλυτο χαρακτήρα στον γάμο. Όλο και περισσότερες αμφισεξουαλικές και λεσβίες μόνες ή μέσα σε μια σχέση, αποφασίζουν να τεκνοποιήσουν. Μέχρι στιγμής στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση σε τράπεζες σπέρματος. Η κοινή επιθυμία τεκνοποίησης, ανατροφής και φροντίδας των παιδιών εμπλέκει ολοένα και περισσότερους γκέι, αμφισεξουαλικούς και τρανς που δεν έχουν προχωρήσει στην διόρθωση φύλου, ως δωρητές σπέρματος καθιστώντας τους βιολογικούς πατέρες. Ενώ σε πολιτικό γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου, εκείνη ή εκείνος που δεν έχει τεκνοποιήσει ή δώσει το σπέρμα του θεωρούνται κοινωνικοί γονείς. Υπάρχουν ήδη πολλαπλές δυνατότητες μορφών οικογένειας με τεκνοποίηση στην λεσβιακή, γκέι, αμφισεξουαλική και τρανς κοινότητα.
Λόγω του αναμφισβήτητου γεγονότος ότι παντού και πάντα υπήρχαν και υπάρχουν κυρίως αμφισεξουαλικές, λεσβίες αλλά και γκέι, αμφισεξουαλικοί και τρανς που μεγαλώνουν παιδιά δεν πρέπει να είναι θεμιτό να τους αρνούνται την φροντίδα των παιδιών τους. Για την λήψη της απόφασης γνώμονας πρέπει να είναι η ευημερία των παιδιών ανεξάρτητα από την σεξουαλική ταυτότητα των γονιών. Σε κάθε άλλη περίπτωση οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικές, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς εμφανίζονται ως ανάξιες και ανάξιοι να μεγαλώσουν παιδιά. Αυτή η διακριτική συμπεριφορά καταστρέφει λεσβιακές, γκέι, αμφισεξουαλικές και τρανς οικογένειες καθώς επίσης και όλες τις μορφές οικογένειας που μπορούν να προκύψουν, μέσα στις οποίες μεγαλώνουν παιδιά.
Το καθεστώς που ισχύει στην ετερόφυλη οικογένεια και αφορά την φορολόγηση, το ασφαλιστικό και κοινωνικό δίκαιο όπως και στο επώνυμο του παιδιού και την πρόσβαση σε όλες τις κρατικές και άλλες παροχές πρέπει να επεκταθεί και στην οικογένεια γονέων του ίδιου φύλου.
Έχοντας υπ’ όψιν το συμφέρον των παιδιών, είναι απαραίτητο να επεκταθεί ο πολιτικός γάμος και στα ζευγάρια του ίδιου φύλου.
2. ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
2.1. Ο χώρος εργασίας για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές τους αμφισεξουαλικούς τις τρανς και τους τρανς
Η συντριπτική πλειοψηφία μας έχει δεχτεί ήδη διακρίσεις στον χώρο εργασίας. Το φάσμα των διακρίσεων αρχίζει από λεσβιακά, γκέι, αμφισεξουαλικά και τρανς αστεία ή ανέκδοτα, παρενόχληση και φτάνει μέχρι συνεχή επιθετική συμπεριφορά, συχνά δε σε παρεμπόδιση επαγγελματικής ανέλιξης και βία. Συχνά ο φόβος των διακρίσεων οδηγεί τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς στην προσποίηση και διπλή ζωή στο χώρο της εργασίας.
Τα συνδικάτα και οι αντιπροσωπείες εργατριών και εργατών πρέπει να δραστηριοποιηθούν ώστε να σταματήσουν οι διακρίσεις κατά των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς στο χώρο της εργασίας. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να προχωρήσει δίνοντας το παράδειγμα και ως εργοδοσία να κατοχυρώσει ασφαλιστικές δικλείδες κατά των διακρίσεων. Οι προϊστάμενες και οι προϊστάμενοι καθώς και οι αντιπροσωπίες εργατριών και εργατών πρέπει να καταγγέλλουν τις διακρίσεις που βασίζονται στον σεξουαλικό προσανατολισμό.
2.2. Ομοερωτικές συμβιώσεις και κατοικία
Επιδόματα και βοηθήματα στο χώρο της κατοικίας οφείλουν να ισχύουν ισότιμα για όλες τις μορφές του ιδιωτικού βίου που μπορεί να προκύψουν. Στον τομέα της ενοικίασης εξακολουθούν να υπάρχουν διακρίσεις από τις ιδιοκτήτριες και τους ιδιοκτήτες απέναντι σε ζευγάρια του ίδιου φύλου. Η ΟΛΚΕ απαιτεί την ισότιμη εφαρμογή του δικαίου στον τομέα της κατοικίας και την εξάλειψη των διακρίσεων.
2.3. Η πολιτική της ΟΛΚΕ σε σχέση με την εκκλησία
Με την αδιάλλακτη στάση της στα θέματα της σεξουαλικότητας οι εκπρόσωποι των θρησκευτικών δογμάτων έχουν συμβάλει από αιώνες στην καταδίωξη και την περιθωριοποίηση γυναικών και ανδρών οι οποίες και οι οποίοι με την σημερινή συνειδητοποίησή τους αυτό-προσδιορίζονται ως λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί ή τρανς. Απαιτούμε από την Εκκλησία της Ελλάδας και την Ιερά Σύνοδο να παραδεχτούν τα εγκλήματα των διώξεων και των διακρίσεων έναντι των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Ως εργοδοσία καλούνται τα εκκλησιαστικά ιδρύματα να επιτρέπουν στις λεσβίες, στους γκέι, στις αμφισεξουαλικές, στους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς να εξακολουθούν να εργάζονται χωρίς διακρίσεις και να υπερισχύει το εργατικό δίκαιο του κράτους.
2.4. Ορατότητα των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των τρανς γυναικών
Οι λεσβίες και οι αμφισεξουαλικές οι τρανς γυναίκες είναι αντιμέτωπες με πολύπλοκες και πολύμορφες διακρίσεις οι οποίες σχετίζονται με την κοινωνικοποίηση των γυναικών και την συνθήκη της ανισότιμης κατανομής των ρόλων των φύλων. Ένα από τα αποτελέσματα είναι η μη ορατότητα των λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανς γυναικών μέσα στην κοινωνία. Σε αυτό συμβάλει η διπλή διαδικασία διάκρισης που υφίστανται: Α) Στον αυτο-προσδιορισμού της γυναικείας σεξουαλικότητας και της αποσύνδεσής της από τον ετεροσεξιστικό και ετεροκανονιστικό αποκλειστικό ρόλο της αναπαραγωγικής μητρότητας. Β) Ως λεσβίες, αμφισεξουαλικές και τρανς γυναίκες δέχονται διακρίσεις λόγω των ομοερωτικών τους επιλογών και αποτελούν μια αποσιωπημένη ομάδα ακόμη και μέσα στα πλαίσια της ομοερωτικής κοινότητας.
Οι αμφισεξουαλικές και οι λεσβίες έχουν διαμορφώσει σημαντικά το λεσβιακό και γυναικείο κίνημα με το να συμβάλλουν στην: Α) Εδραίωση της πρωταρχικής και βασικής αλήθειας που πάνω σε αυτή στηρίχτηκε η συνειδητοποίηση της ταυτότητας του φύλου και η χειραφέτηση όλων των γυναικών: ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό». Μέσα από αυτό κατορθώθηκε οι γυναίκες να αποκτήσουν στοιχειώδη ορατότητα, να αναγνωριστούν ως ένα βαθμό σαν ξεχωριστές οντότητες και να τεθούν τα γυναικεία θέματα στην κοινωνία. Β) Αναγνώριση και προσδιορισμός της βίας κατά των γυναικών ως πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα που στηρίζεται και διαιωνίζεται από τις πατριαρχικές αξίες και δομές και αναπαράγεται μέσα σε αυτές, Γ) Ως γυναίκες, παρ’ ότι ανήκουν στην πλειοψηφία της κοινωνίας, δέχονται διακρίσεις λόγω του κοινωνικού τους φύλου.
Η εξέλιξη της συνείδησης της αμφισεξουαλικής και λεσβιακής ταυτότητας παρέμεινε στάσιμη. Η κοινωνική απαλλοτρίωση του γυναικείου σώματος συνεχίζει να ισχύει για τις λεσβίες και τις αμφισεξουαλικές και έχει ως αποτέλεσμα την ουδετεροποίηση του βιολογικού φύλου (sex) και κοινωνικού φύλου (gender). Τις λεσβίες, αμφισεξουαλικές και τις τρανς τις βλέπουν ως όντα χωρίς την βιολογική, την σεξουαλική, την κοινωνική διάσταση του φύλου τους και των επιλογών τους. Έτσι ο αυτό-προσδιορισμός για μια λεσβιακή, αμφισεξουαλική και τρανς ταυτότητα καθώς και το δικαίωμα στην ύπαρξη λεσβιακού και αμφι-λεσβιακού ζευγαριού και δημιουργία λεσβιακής, αμφι-λεσβιακής οικογένειας δεν τις αναγνωρίζεται. Οι λεσβίες οι αμφισεξουαλικές και οι τρανς γυναίκες είναι εντελώς αόρατες. Δεν αναφέρονται σε ιστορικά ή διδακτικά βιβλία, σε στατιστικές και έρευνες. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν ελαχιστότατες δημόσια πρόσωπα λεσβίες, αμφισεξουαλικές και τρανς γυναίκες που εκδηλώνονται δημόσια και ζουν ανοικτά ως λεσβίες, αμφισεξουαλικές ή τρανς γυναίκες.
Η ΟΛΚΕ προωθεί την ορατότητα στον λεσβιακό, στον αμφισεξουαλικό και τρανς τρόπο ζωής και υποστηρίζει τον σεβασμό του για αυτόν. Το σωματείο θέτει και προωθεί τα αιτήματα των λεσβιών, αμφισεξουαλικών και τρανς γυναικών τόσο ως εσωτερική συζήτηση όσο και στο δημόσιο χώρο. Στα πλαίσια στήριξης και ενδυνάμωσης ανήκει επίσης η ισότιμη συμμετοχή των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των τρανς γυναικών σε κάθε βαθμίδα κοινωνικής και πολιτικής ζωής, καθώς και η δημόσια προβολή τους, όπως επίσης η κατανόηση του λεσβιακού, αμφισεξουαλικού και τρανς τρόπου ζωής καθώς και η ενημέρωση της κοινωνίας σχετικά με τον λεσβιακό, αμφισεξουαλικό και τρανς τρόπου ζωής. Προωθεί στα ΜΜΕ την παρουσία των ίδιων των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των τρανς γυναικών των τρόπο της ζωής τους αλλά και των ζητημάτων που τις αφορούν.
3. ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΛΕΣΒΙΩΝ, ΤΩΝ ΓΚΕΙ ΤΩΝ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΝΣ
3.1. Βία κατά των λεσβιών και των αμφισεξουαλικών γυναικών
Η βία κατά των αμφισεξουαλικών και λεσβίων πρέπει να διαχωρίζεται από την συνήθη βία κατά των εφήβων και ενηλίκων γυναικών στην πατριαρχική κοινωνία. Έχει σημασία η συνεργασία του λεσβιακού και γυναικείου κινήματος και η συμβολή τους στα προγράμματα κατά της βίας, στα οποία ουσιαστικά οι λεσβίες πρωτοστάτησαν, στήριξαν και στηρίζουν.
Επιπλέον, η σεξουαλική επαφή μεταξύ δύο γυναικών εμπορευματοποιείται με έναν ιδιαίτερο τρόπο στα πλαίσια πορνογραφικών προϊόντων που προσφέρονται σε ετεροερωτικούς άνδρες. Επειδή μέχρι τώρα η αμφιερωτική και η λεσβιακή σεξουαλικότητα παρουσιάζεται σχεδόν αποκλειστικά με αυτόν τον τρόπο στην κοινωνία, οι αμφισεξουαλικές και οι λεσβίες αντιμετωπίζονται με ένα ηδονοβλεπτικά επιθετικό βλέμμα στις ερωτικές σχέσεις τους, που οδηγεί στον φόβο και βιώνεται ως ψυχολογική σεξουαλική επίθεση, η οποία συχνά μπορεί να γίνει και πράξη. Αυτό είναι σίγουρα μια πρόσθετη αιτία, για την οποία οι περισσότερες αμφισεξουαλικές και οι λεσβίες προτιμούν να παραμένουν αόρατες στην κοινωνία και συνεπώς λιγότερο ορατές και υπαρκτές ακόμη και από τους γκέι.
3.2. Βία κατά των γκέι
Παρόλο που κοινωνικές έρευνες αποδεικνύουν ότι οι γκέι υφίστανται περισσότερες επιθέσεις και γίνονται συχνότερα θύματα βίας από τον μέσο όρο του ενήλικου ανδρικού πληθυσμού, η βία κατά των γκέι στην κοινωνία μας αγνοείται και αποσιωπάται. Ένας στους τρεις γκέι έχει δεχτεί τουλάχιστον μια φορά βιαιοπραγία λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Μια εξίσου σημαντική μορφή βίας που δέχονται είναι η προβολή τους ως μία καρικατούρα στα πλαίσια ενός ακραίου του γυναικείου ρόλου η οποία πηγάζει από την πατριαρχική αντίληψη για τα φύλα και τις συμπεριφορές τους. Έτσι θίγεται η ποικιλόμορφη ταυτότητα των γκέι και αμφισεξουαλικών.
3.3. Αντιμετώπιση της βίας
Η ΟΛΚΕ έχει λάβει σοβαρά υπ’ όψιν το θέμα της βίας κατά των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς ξεκινώντας με την δημοσιοποίηση του προβλήματος αυτού έτσι ώστε να σπάσει η σιωπή. Επί του παρόντος πρέπει τουλάχιστον να έχουν το δικαίωμα οι λεσβίες, οι αμφισεξουαλικές και οι τρανς γυναίκες να φιλοξενούνται στα κέντρα κακοποιημένων γυναικών όταν αυτές είναι θύματα βίας, και αιτούμαστε την δημιουργία αντίστοιχων κέντρων για κακοποιημένους γκέι, αμφισεξουαλικούς και τρανς άνδρες. Αναγκαία είναι προγράμματα στα οποία θα προσφέρεται άμεση βοήθεια για τα θύματα, τις δράστιδες και τους δράστες. Η πρόληψη της βίας πρέπει επίσης να συμπεριληφθεί σε αυτά τα προγράμματα. Καλείται η Πολιτεία να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν το θέμα της βίας στηρίζοντας το αίτημα της ΟΛΚΕ για την πραγμάτωση τέτοιων προγραμμάτων.
Οι Αστυνομικές, Νομικές, και Κοινωνικές Αρχές αλλά και όλες εκείνες και εκείνοι που ασχολούνται με συναφή θέματα πρέπει να συνεργαστούν για την εξάλειψη της βίας κατά των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, και των τρανς με τις αντίστοιχες οργανώσεις και τα σωματεία. Μέσα στη Αστυνομία και τις άλλες Αρχές θα πρέπει να υπάρχει μία υπεύθυνη και ένας υπεύθυνος με ειδική κατάρτιση στην εποπτεία των θεμάτων βίας. Πληροφορίες και γνώση γύρω από τον σεξουαλικό προσανατολισμό, σεξουαλικές συμπεριφορές, τρόπο ζωής και της βίας κατά των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς πρέπει να ενσωματωθούν στην εκπαίδευση και μετεκπαίδευση των αστυνομικών, των νομικών, των επιστημονισσών, των επιστημόνων και των διδασκόντων. Η ΟΛΚΕ αναζητεί την συνεργασία με τις Αρχές αλλά και με όσες και όσους ασχολούνται με συναφή θέματα.
4. ΔΙΑΡΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΛΕΣΒΙΑΚΩΝ, ΤΩΝ ΓΚΕΙ, ΤΩΝ ΑΜΦΙΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΝΣ ΘΕΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΜΕ
4.1. Έφηβες και έφηβοι και η εκπαιδευτική πολιτική
Έφηβες και έφηβοι έχουν το δικαίωμα υποστήριξης στην ανάπτυξη μιας υπεύθυνης και ενεργής προσωπικότητας η οποία θα τις κάνει συμμέτοχες και θα τους κάνει συμμέτοχους στην κοινωνία μέσα από ομάδες, συλλόγους, κινήματα κλπ.
Ενσωμάτωση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία, χωρίς προκαταλήψεις και διακρίσεις απέναντι στην ηλικία, το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την θρησκεία, τις πεποιθήσεις, την σωματική κατάσταση αλλά και την κουλτούρα. Οι εκπαιδεύτριες και οι εκπαιδευτές να ενημερώνονται και να μετεκπαιδεύονται στα παραπάνω θέματα. Ο ερωτισμός των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς είναι εκφάνσεις της σεξουαλικότητας και ισότιμοι τρόποι ζωής. Να δοθεί το δικαίωμα συνεργασίας των μη κυβερνητικών οργανώσεων και σωματείων με τις εκπαιδευτικούς και τους εκπαιδευτικούς ώστε να κάνουν καμπάνιες στα σχολεία για τη χειραφέτηση, τη συμμετοχή και την ισότιμη ένταξη των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς για την κατάργηση των διακρίσεων. Η έκδοση διδακτικών βιβλίων να γίνεται σε συνεργασία με γυναίκες και άνδρες εκπαιδευτικούς, ειδικές επιστημόνισσες και ειδικούς επιστήμονες καθώς επίσης και με την ΟΛΚΕ.
4.2. Η θέση της ΟΛΚΕ απέναντι στην επιστήμη
Μερικές επιστημόνισσες και μερικοί επιστήμονες του τομέα της Βιολογίας, της Ιατρικής, της Γενετικής ή της Ψυχολογίας συνεχίζουν να προσπαθούν με επιμονή να ανακαλύψουν την αιτία της σεξουαλικής συμπεριφοράς και του προσανατολισμού των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τράνς. Είναι ανεπαρκές και χωρίς νόημα να αναλύονται περίπλοκες ανθρώπινες ερωτικές συμπεριφορές, ή η σεξουαλική ταυτότητα, μονόπλευρα σε Γενετική, Βιολογική επιστημονική βάση. Αρνούμαστε την στείρα εξερεύνηση της αιτίας για τις εκφάνσεις της σεξουαλικότητας που αφορά τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς. Η ΟΛΚΕ δεν βλέπει την αναγκαιότητα μονόπλευρης επεξήγησης των εκφάνσεων της σεξουαλικότητας των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Αντί αυτού απαιτεί μια πλήρη κοινωνιολογική έρευνα ως προς την αντιμετώπιση των διακρίσεων, την εχθρότητα αλλά και την βία κατά των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς στην κοινωνία. Καθώς και μία μεθόδευση των τρόπων άμυνάς τους.
4.3. Η θέση της ΟΛΚΕ απέναντι στα πανεπιστήμια
Τα ερωτήματα γύρω από την χειραφέτηση, τη συμμετοχή και την ισότιμη ένταξη των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τράνς να ενσωματωθούν στην πανεπιστημιακή έρευνα και διδασκαλία. Να κατοχυρωθεί και να θεσμοθετηθεί η κοινωνιολογική έρευνα για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς.
Στην Πανεπιστημιακή εκπαίδευση να υπάρξει πληροφόρηση γύρω από την ταυτότητα, τον τρόπο ζωής, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα κοινωνικού φύλου και την συμπεριφορά των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Να δημιουργηθεί και να ενσωματωθεί στους κύκλους σπουδών το μάθημα. Οι κανονισμοί των σπουδών οφείλουν να προσαρμοστούν και να συμπληρωθούν ώστε να δημιουργηθούν τμήματα σπουδών γύρω από τα λεσβιακά, τα γκέι, τα αμφισεξουαλικά και τα τρανς θέματα και να μην αγνοούνται. Να θεσμοθετηθεί η πρακτική άσκηση των επιστημονισσών και των επιστημόνων στις οργανώσεις και τα σωματεία που ασχολούνται με τα θέματα των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τράνς.
4.4. Πολιτισμός
Πολιτιστικά έργα και δραστηριότητες για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τις και τους τρανς παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη, την διαμόρφωση ταυτότητας και την ενδυνάμωση της αυτοπεποίθησης τους. Εξυπηρετείται έτσι η αλληλεπίδραση μεταξύ λεσβιακής, γκέι, αμφισεξουαλικής, τρανς και ετερόφυλης πολιτισμικής οπτικής μέσα στην κοινωνία. Η ΟΛΚΕ ζητά την στήριξη πολιτιστικών προγραμμάτων από την Πολιτεία που αφορούν λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικούς ή τρανς και προωθούν τα ζητήματά τους.
4.5. Αθλητισμός
Ο χώρος του αθλητισμού δομημένος σε ετεροσεξιστικά και ετεροκαονονιστικά πρότυπα είναι ιδιαίτερα εχθρικός για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς, τις και τους τρανς η ΟΛΚΕ προωθεί και αναδεικνύει τα θέματα των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς μέσα από τον αθλητισμό. Για την κατάργηση των διακρίσεων σε αυτό τον τομέα υλοποιεί προγράμματα όπως η ΑΘΗΝΑ ΟΛκεία.
4.6. ΜΜΕ
Στα ΜΜΕ τα θέματα των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς προβάλλονται κυρίως με προσβλητικό και τις περισσότερες φορές με απαξιώτικο τρόπο. Ως επί το πλείστον η ειδησεογραφία είτε αναφέρεται με ένα ηδονοβλεπτικό τρόπο ή σιωπά τελείως όταν πρόκειται για νέα που αφορούν και είναι υπέρ της λεσβιακής, της γκέι, της αμφισεξουαλικής και της τρανς κοινότητας. Χρειάζεται να ασκηθεί με επιμονή η ανάλογη κοινωνικοπολιτική πίεση ώστε τα ΜΜΕ να προβάλλουν εξ ίσου και αυτονόητα τον τρόπο ζωής των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τράνς, χωρίς φόβο και προκαταλήψεις. Τα κρατικά ΜΜΕ όπως και οι ανεξάρτητες αρχές είναι αυτονόητο ότι πρέπει να τηρούν τους δεοντολογικούς κώδικες χωρίς διακρίσεις σε βάρος των λεσβιών, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς. Να υπάρχει συνεργασία των ΜΜΕ και των Ανεξάρτητων Αρχών με αντιπροσωπείες λεσβιακών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τράνς οργανώσεων.
5. Η ΟΛΚΕ ΑΠΑΙΤΕΙ ΙΣΟΤΙΜΗ ΕΝΤΑΞΗ ΑΝΤΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
5.1. Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς της τρίτης ηλικίας
Τα γηρατειά αποτελούν μια πρόκληση για την ελληνική κοινωνία πολύ περισσότερο δε αν κάποια ζει μόνη ή μόνος. Οι δυσκολίες γίνονται μεγαλύτερες όταν λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές και οι αμφισεξουαλικοί ζουν ανοικτά και δεν έχουν γίνει αποδεκτές και αποδεκτοί από τους συγγενείς τους. Ιδιαίτερα οι τρανς εξ’ αιτίας της εμφανούς ταυτότητάς τους δέχονται πολύ περισσότερες διακρίσεις σε σχέση με την υπόλοιπη κοινότητα. Το Υπουργείο υγείας, οι οργανώσεις που ασχολούνται με τα θέματα της υγείας αλλά και το γυναικείο κίνημα δεν θεώρησαν ιδιαίτερης σημασίας θέμα τον τρόπο με τον οποίο βιώνουν οι λεσβίες , οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς την τρίτη ηλικία. Η κοινωνίας μας ακόμη βασίζεται στην πατριαρχική αντίληψη ότι η οικογένεια και ιδιαίτερα οι γυναίκες είναι υπεύθυνες για την τύχη των ηλικιωμένων.
Έχοντας αυτό τον προβληματισμό η ΟΛΚΕ εισάγει έναν ευρύτερο κοινωνικό διάλογο προσδιορίζοντας τις δυσκολίες που έχουν οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς όταν βρίσκονται στην τρίτη ηλικία θέτοντας ως στόχο την ευαισθητοποίηση και την δράση στα θέματα αυτά. Αυτός ο διάλογος είναι ανάγκη να γίνει πρώτα στην ίδια την κοινότητα των λεσβιών των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς ώστε αυτή η ίδια να συνειδητοποιήσει την διάσταση της πρόκλησης και τους τρόπους επίλυσής της.
Η κλασική φροντίδα των ηλικιωμένων αγνοεί εντελώς τις ανάγκες των ηλικιωμένων λεσβίων, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς. Ιδιαίτερα άσχημη είναι η κατάσταση στα γηροκομεία ή στα αντίστοιχα ιδρύματα φροντίδας ηλικιωμένων. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς πρέπει να κρύψουν εντελώς την σεξουαλική τους ταυτότητα. Αυτή η κατάσταση πρέπει να σταματήσει. Η ΟΛΚΕ ζητά την συναίνεση και την ενεργή συμμετοχή της κοινότητας ώστε οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς να μπορούν και στην τρίτη ηλικία να βιώνουν τις επιλογές τους, ελεύθερα και χωρίς κανενός είδους διακρίσεις.
Η σιωπηρή απόσυρση των ηλικιωμένων λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς από την ίδια τους την κοινότητα φέρνει όχι μόνο την απομόνωση των ηλικιωμένων αλλά και οι νέες λεσβίες, αμφισεξουαλικές, τρανς γυναίκες και οι νέοι γκέι, αμφισεξουαλικοί και τρανς άνδρες, δεν κερδίζουν με την μη ορατότητα των ηλικιωμένων τις προοπτικές για τα δικά τους γηρατειά.
Η ΟΛΚΕ απαιτεί την αλληλεγγύη και τον διάλογο των γενεών καθώς και την επανένταξη των ηλικιωμένων λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών και τρανς τόσο στην κοινωνία όσο και στην ίδια τους την κοινότητα.
Η ΟΛΚΕ απαιτεί την δημιουργία ομάδων και προγραμμάτων για την διαμόρφωση του τρόπου ζωής και τόπου διαμονής της τρίτης ηλικίας, ώστε να αναπτυχθούν εκείνα τα κοινωνικά πλαίσια που θα συνδράμουν στην συνειδητοποίηση της γήρανσης ως φυσικής διαδικασίας και θα προστατεύει την σεξουαλική τους ταυτότητα.
5.2. Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς μετανάστριες και μετανάστες
Οι μετανάστριες λεσβίες, αμφισεξουαλικές, τρανς γυναίκες και μετανάστες γκέι αμφισεξουαλικοί και τρανς άνδρες στην Ελλάδα βιώνουν πολλαπλές διακρίσεις. Μέσα σε μία κοινωνία όπου πλειοψηφούν η ελληνικής υπηκοότητας πολίτισσες και πολίτες, υφίστανται διπλό στίγμα, ως λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί, τρανς και ως «ξένες» και «ξένοι». Ταυτόχρονα κάποιες από αυτές και κάποιοι από αυτούς δεν έχουν από τις συμπατριώτισσες τους και συμπατριώτες τους στήριξη ή συμπαράσταση όταν η λεσβιακή, η γκέι, η αμφισεξουαλική ή η τρανς ταυτότητα τους είναι ακόμη λιγότερο αποδεκτή στις χώρες καταγωγής τους από ό,τι στην ελληνική κοινωνία.
Για την σωστή αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης οφείλει η Πολιτεία να λάβει υποστηρικτικά μέτρα για την ενσωμάτωση των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών, των τρανς μεταναστριών και μεταναστών. Σε αυτά περιλαμβάνεται εκτός άλλων και η στήριξη ανάλογων ομάδων αλληλοϋποστήριξης μέσα στην λεσβιακή, την γκέι, την αμφισεξουαλική και την τρανς κοινότητα. Στην στήριξη της ισότιμης ένταξης περιλαμβάνονται και τα μέτρα τα οποία θα στοχεύουν στη μείωση και στην εξάλειψη της εχθρότητας απέναντι στην ομοερωτική, αμφιερωτική και τρανσερωτική συμπεριφορά. Μέσα στις ομάδες είναι αναγκαίο, με βάση την πολιτισμική τους καταγωγή, να υπάρξει ανάλογο πρόγραμμα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης γύρω από τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς, τις γυναίκες και τους άνδρες τρανς και τους τρόπους ζωής και συμβίωσης με το ίδιο φύλο.
Ιδιαίτερα προβλήματα αντιμετωπίζουν οι διαπολιτισμικές σχέσεις συμβίωσης του ίδιου φύλου. Η έλλειψη οποιασδήποτε νομικής αναγνώρισης της ομοερωτικής σχέσης στο ελληνικό δίκαιο εμποδίζει και κάνει δύσκολη την συμβίωση τους. Αυτό αποτελεί παραβίαση κατοχυρωμένων και εγγυημένων δημοκρατικών δικαιωμάτων, και είναι ενάντια στην Συνθήκη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία κατά κύριο λόγο αναφέρεται στην προστασία της ιδιωτικής σφαίρας και στο στοιχειώδες ανθρώπινο και συνταγματικά αμετάκλητο δικαίωμα για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας. Η ισοτιμία του πολιτικού γάμου σε ζευγάρια του ίδιου φύλου θα εξασφαλίσει το αίσθημα δικαίου και τα εχέγγυα της νομικής προστασίας στα ζευγάρια του ίδιου φύλου. Μια τέτοια ρύθμιση στο αστικό δίκαιο είναι αναγκαία καθώς είναι απάνθρωπο να απειλείται η αλλοδαπή συντρόφισσα ή ο αλλοδαπός σύντροφος με απέλαση χωρίς να λαμβάνεται υπ όψη η ιδιωτική ζωή και οι σχέσεις τους. Εδώ βεβαίως χρειάζεται μια γενική μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί αλλοδαπών.
5.3. Πρόσφυγες λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς
Σε πολλά κράτη του κόσμου καταδιώκονται ή απειλούνται οι λεσβίες, οι γκέι οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τράνς λόγω της σεξουαλικής τους ταυτότητας με φυλάκιση, βασανισμούς μέχρι και θανατική ποινή είτε από επίσημο κράτος είτε από το παρακράτος. Να δίνεται πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα στις διωκόμενες και διωκόμενους λόγω του σεξουαλικού προσανατολισμού και να παρέχεται ασφάλεια με εγγυήσεις ότι δεν θα απελαθούν καθώς και στα παιδιά τους, όταν υπάρχουν. Να δίνεται η δυνατότητα επανένωσης της οικογένειας.
5.4. Λεσβίες, γκέι αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικοί και τρανς με αναπηρία
Οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανς με αναπηρία περιθωριοποιούνται όχι μόνο εξ’ αιτίας της σεξουαλικής τους ταυτότητας και της ταυτότητας, του κοινωνικού τους φύλου αλλά επίσης και λόγω της αναπηρίας τους.
Για τις ανάπηρες λεσβίες, τους ανάπηρους γκέι, τις ανάπηρες αμφισεξουαλικές, τους ανάπηρους αμφισεξουαλικούς τις ανάπηρες τρανς γυναίκες και τρανς άνδρες η συμμετοχή στη λεσβιακή, στη γκέι, στην αμφισεξουαλική και στην τρανς ζωή είναι ακόμη σχεδόν αδύνατη, επειδή στο λεσβιακό, στο γκέι, στο αμφισεξουαλικό και στο τρανς περιβάλλον πολλές φορές λείπουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Χρειάζεται ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα για την λεσβιακή ,την γκέι, την αμφισεξουαλική και την τρανς κοινότητα ώστε να επιτευχθεί η πλήρης συμμετοχή των γυναικών και ανδρών με αναπηρία.
Η ΟΛΚΕ μέσα στο πρόγραμμά της φροντίζει ώστε να μην υπάρξει αρνητική και απαξιωτική στάση στις ανάπηρες καθώς και στους ανάπηρους. Απαιτεί από την Πολιτεία να τις στηρίξει και να τους στηρίξει με προγράμματα πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες ώστε να ζουν πραγματικά ως ισότιμες πολίτισσες και ισότιμοι πολίτες στην κοινωνία. Θεωρούμε απαραίτητη την στήριξη των οικογενειών τους ώστε να μην απομονώνονται από την κοινωνία και να μη επιβαρύνονται με το έργο που η Πολιτεία οφείλει αυτονόητα να παρέχει.
5.5. Να σταματήσουν οι διακρίσεις κατά των γυναικών και ανδρών τρανς
Λεσβίες, γκέι, αμφισεξουαλικές, αμφισεξουαλικούς, γυναίκες και άνδρες τράνς τις ενώνει και τους ενώνει το γεγονός ότι αδιάλειπτα πρέπει να τοποθετούνται πάνω τον ρόλο των φύλων στην κυρίαρχη ετεροκανονιστική κουλτούρα. Η κοινωνία διαπαιδαγωγεί, πιέζει και επιβάλει να ανταποκριθούν σε μία επιβεβλημένη εικόνα και περιμένει να ενστερνιστούν και να αναπαράγουν τις συμπεριφορές τους σύμφωνα με αυτήν.
Η ΟΛΚΕ είναι αλληλέγγυα με τις γυναίκες και τους άνδρες τράνς στον αγώνα κατά των διακρίσεων και της περιθωριοποίησης τους. Οι τράνς αντιμετωπίζουν εχθρότητα σχεδόν σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας τους. Η πρόσβαση στον χώρο της εργασίας δυσκολεύει και εμποδίζεται από τις πολλαπλές προκαταλήψεις που υπάρχουν σε βάρος τους. Γι’ αυτό είναι απαραίτητό να κατονομασθούν και να υπάρξει ουσιαστική αναφορά των τράνς στη νομοθεσία κατά των διακρίσεων.
Η νομοθεσία ακόμη σήμερα εκθέτει τις γυναίκες και τους άνδρες τράνς που επιθυμούν διόρθωση φύλου σε μακροχρόνιες και υποτιμητικές γραφειοκρατικές και ιατρικές διαδικασίες. Οι τράνς έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιες και οι ίδιοι τον τρόπο ζωής τους, την διαμόρφωση της ταυτότητας του φύλου, του κοινωνικού τους φύλου, και την επιλογή των συντρόφων τους. Η ΟΛΚΕ τοποθετείται υπέρ μιας ριζικής μεταρρύθμισης της νομοθεσίας για τις γυναίκες και τους άνδρες τράνς.
Η ΟΛΚΕ απαιτεί από τον ιατρικό σύλλογο αλλά και από όλες και όλους που ασχολούνται με τον κλάδο υγείας να σεβαστούν το δικαίωμα των τράνς στην διόρθωση του σώματός τους και την επιλογή του τρόπου ζωής τους. Η τρανσεξουαλικότητα δεν είναι ασθένεια. Είναι μια στάση σε σχέση με το φύλο. Αυτό πρέπει να αναγνωριστεί και να γίνει σεβαστό σαν δικαίωμα.
Οι τράνς έχουν το δικαίωμα από μόνες και μόνοι τους να αποφασίζουν για το σώμα τους. Για τη διάθεση και την εφαρμογή ιατρικών βοηθημάτων δεν επιτρέπεται να ασκηθεί πίεση στις ενδιαφερόμενες και στους ενδιαφερομένους. Αντίθετα να είναι διαθέσιμα όλα τα κατάλληλα ιατρικά μέτρα και μέσα για όλες τις γυναίκες και όλους τους άνδρες τράνς που τα έχουν ανάγκη. Το κόστος να καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία, να απλοποιηθούν οι χρονοβόρες διαδικασίες και να επιταχυνθεί η έγκριση του κόστους για τις απαραίτητες επεμβάσεις των τράνς ως προς την εναρμόνιση φύλου και σώματος.
Όλα τα αιτήματα που διεκδικεί η ΟΛΚΕ για τις μετανάστριες και τους μετανάστες, για τις και τους πρόσφυγες, για τις ανάπηρες και τους ανάπηρους και τις ηλικιωμένες και τους ηλικιωμένους, ισχύουν χωρίς καμία διαφορά και για τις γυναίκες και τους άνδρες τράνς.
6. ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΟΥ HIV AIDS
Οι γκέι ακόμη και σήμερα είναι στην Ελλάδα η πληθυσμιακή ομάδα που πλήττεται από την ασθένεια πιο πολύ από κάθε άλλη. Το hiv aids έχει αλλάξει δραστικά τη γκέι ζωή. Οι γκέι και λιγότερο οι λεσβίες είναι αναγκασμένες και αναγκασμένοι εκτός από το να βιώσουν την αρρώστια και το θάνατο φίλων και γνωστών τους, ταυτόχρονα να χειρισθούν και την σύνδεση ότι το θέμα του aids συνδέεται στενά με τον γκέι τρόπο ζωής. Ασθενείς του hiv aids ακόμη και σήμερα απομονώνονται στα νοσοκομεία και η σεξουαλική τους ταυτότητα αποσιωπάται. Για τις λεσβίες, τις αμφισεξουαλικές και τρανς γυναίκες δεν υπάρχει καμία αναφορά σε σχέση με το hiv aids στην Ελλάδα γιατί για άλλη μια φορά δεν αναγνωρίζονται από καμία μελέτη σε σχέση με το hiv aids.
6.1. Πολιτική ενημέρωσης και πρόληψης
Στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει σωστή πληροφόρηση για τους τρόπους πρόληψης του hiv/aids. Η πρόληψη του hiv aids είναι υποχρέωση της Πολιτείας. Αντί περικοπών χρειάζεται μια εξειδικευμένη επέκταση των διατιθέμενων κονδυλίων για κάθε έκφανση της σεξουαλικότητας ξεχωριστά. Η πρόληψη πρέπει να λαμβάνει υπ όψιν της τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και σεξουαλικές συμπεριφορές της κάθε ομάδας. Ειδική βαρύτητα πρέπει να δοθεί στις νεαρές λεσβίες και τις γυναίκες που έχουν περιστασιακά σεξ με άλλες γυναίκες καθώς και στους νεαρούς γκέι και στους άνδρες που έχουν περιστασιακά σεξ με άλλους άνδρες.
Πρόληψη του hiv/aids, σημαίνει επίσης ενδυνάμωση της λεσβιακής, της γκέι, της αμφισεξουαλικής και της τρανς αυτοεκτίμησης, υποστήριξη των κοινωνικών τους δραστηριοτήτων και επίτευξη της κοινωνικής ισοτιμίας. Όσο μεγαλύτερη αυτό-εκτίμηση έχουν οι γυναίκες και οι άνδρες τόσο πιο πολύ μπορούν να παραδέχονται ανοιχτά τα λεσβιακά, τα γκέι, τα αμφισεξουαλικά και τα τρανς βιώματα τους και να διαχειρίζονται τους αντίστοιχους κινδύνους. Η πολιτική της ΟΛΚΕ έχει ως στόχο την βελτίωση των προϋποθέσεων για την χειραφέτηση. Όσο περισσότερο αναπτύσσεται η κοινωνική και ατομική χειραφέτηση τόσο μεγαλύτερη είναι η συνεισφορά στην καταπολέμηση του hiv aids.
6.2. Αντίσταση στην περιθωριοποίηση
Η ΟΛΚΕ αντιστέκεται στην προσπάθεια για κοινωνική περιθωριοποίηση των hiv οροθετικών και ασθενών του aids. Τόσο μέσα στην λεσβιακή, στη γκέι, στην αμφισεξουαλική και στην τρανς κοινότητα όσο και στον χώρο εργασίας καθώς και στην κοινωνική ζωή πρέπει τα άτομα που ζουν με τον hiv aids να γίνουν αποδεκτές και αποδεκτοί ώστε να ενσωματωθούν στην κοινωνία.
7. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΛΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ
Στην Ελλάδα ακόμη σήμερα εξακολουθεί να επικρατεί η νοοτροπία που ορίζει τον ομοερωτισμό ως παρέκκλιση και διαταραχή.
Απαιτούμε από τον ιατρικό σύλλογο και όλες και όλους που ασχολούνται με τον κλάδο της υγείας να ανατρέψουν την παθολογική εικόνα του ομοερωτισμού, αμφιερωτισμού και τρανσερωτισμού Η ΟΛΚΕ αντιτίθεται σε κάθε σεξουαλική μεταστροφή, ευγονικές ορμονικές προγεννητικές προσπάθειες ή παρεμβάσεις στην εγκυμοσύνη και στον τοκετό. Στην εκπαίδευση και μετεκπαίδευση στον ιατρικό κλάδο πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν τα θέματα της σεξουαλικότητας όταν αυτή απευθύνεται στο ίδιο φύλο, καθώς και η εχθρική αντιμετώπισή της.
8. ΑΙΤΗΜΑ ΓΙΑ ΙΔΡΥΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ ΑΡΧΗΣ
Η Πολιτεία έχει καθήκον να αντιμετωπίζει δραστικά τις διακρίσεις κατά των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς και δημιουργήσει ανεξάρτητη Αρχή για τα θέματά τους.
9. Η ΟΛΚΕ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΑ ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Στις 8 Φεβρουαρίου 1994 το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στη συντριπτική πλειοψηφία ψήφισε απόφαση υπέρ της ισοτιμίας των λεσβίων και των γκέι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Η απόφαση συστήνει στις χώρες μέλη της ΕΕ «σε συνεργασία με τις εθνικές λεσβιακές και γκέι Οργανώσεις να λάβουν μέτρα για τη δημιουργία εκστρατειών για την καταπολέμηση οποιασδήποτε μορφής κοινωνικής διάκρισης των λεσβιών και των γκέι» Ως κύριο μέτρο ζητά το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο μια αποφασιστική παρέμβαση κατά της αντιομοερωτικής βίας, την ισονομία λεσβιακών και των γκέι συμβιώσεων και το δικαίωμα υιοθεσίας για τις λεσβίες και τους γκέι. Η ΟΛΚΕ απαιτεί την εφαρμογή αυτών των ευρωπαϊκών συστάσεων και στην Ελλάδα. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή καλείται με βάση την απόφαση της Ευρωβουλής να συντάξει διάταγμα περί ισοτιμίας για τις λεσβίες και τους γκέι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ένταξη των αμφισεξουαλικών και των τρανς στην παραπάνω απόφαση κρίνεται απαιτητή από την ΟΛΚΕ γιατί αναγνωρίζει εξίσου τις διακρίσεις που υφίστανται.
Σε αναρίθμητες χώρες εκτίθενται οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφισεξουαλικές, οι αμφισεξουαλικοί, και οι τρανς σε διώξεις και καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δεν πρέπει να το παραβλέπει η ελληνική κυβέρνηση. Η κατάσταση των λεσβίων, των γκέι, των αμφισεξουαλικών και των τρανς πρέπει να αποτελεί αυτονόητη και μόνιμη προϋπόθεση όλων των συνομιλιών μεταξύ των μελών των κρατών όπως και των διαπραγματεύσεων μεταξύ δύο κρατών περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ΟΛΚΕ είναι αλληλέγγυα με τα κινήματα άλλων χωρών που εργάζονται για τα ίσα δικαιώματα όλων των πολιτισσών και των πολιτών και ενισχύει τις οργανώσεις και τα κινήματα στα πλαίσια των δυνατοτήτων της. Είναι μέλος στην International Lesbian and Gay Association (ILGA) στα πλαίσια της παγκόσμιας συνεργασίας για τη αποκατάσταση ίσων πολιτικών δικαιωμάτων για τις λεσβίες, τους γκέι, τις αμφισεξουαλικές, τους αμφισεξουαλικούς τρανς πολίτισσες και πολίτες. Είναι μέλος μέσω του προγράμματος ΑΘΗΝΑ ΟΛκεία του EGLSF (European Gay and Lesbian Sport Federation).
Η ΟΛΚΕ σε συνεργασία με τον ΕΡΜΗ, την ελληνική λεσβιακή και γκέι κοινότητα στην Γερμανία στηρίζει το αίτημα των αποδήμων λεσβίων, γκέι, αμφισεξουαλικών, και τρανς για την ίδρυση ενός Παγκόσμιου Ελληνικού Δικτύου με στόχο την αλληλοϋποστήριξη και αλληλοπληροφόρηση. Καθώς επίσης αναζητεί και ενθαρρύνει την συνεργασία και με άλλες οργανωμένες ελληνικές λεσβιακές, γκέι, αμφισεξουαλικές και τρανς ομάδες στο εξωτερικό.
(Ψηφίσθηκε ομόφωνα σε αυτήν την μορφή στην Έκτακτη Γενική Συνέλευση στις 22 Ιουνίου 2006)

(Αναδημοσίευση από το site της ΟΛΚΕ, όπου μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τις δράσεις της οργάνωσης)

FRANCIS BACON

Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us
Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us Free Image Hosting at www.ImageShack.us

.
Francis Bacon (1909-1992)

16.7.06

DAVID SEDARIS: ΜΙΑ ΣΧΕΔΟΝ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us

.

Μερικούς μήνες μετά το ταξίδι μου στην Ελλάδα η μητέρα μου, η αδελφή μου και ο ομοφυλόφιλος ξάδελφός τους επισκέφτηκαν τη θεία Λεφτού στο σπίτι της στο Γκέιτς Μιλς. Είχα ακουστά γι’ αυτό τον ξάδελφο, από θετικά σχόλια της μητέρας μου και γεμάτα απογοήτευση σχόλια του πατέρα μου, που του άρεσε να αφηγείται την ακόλουθη ιστορία: «Είχαμε πάει μια παρέα στη Νότια Καρολίνα. Ήμασταν εγώ, η μητέρα σου, η Τζόις και ο Ντικ και αυτός ο ξάδελφος, αυτός ο Φίλιπ, εντάξει; Πάμε λοιπόν για μπάνιο στον ωκεανό και…» Σε αυτό το σημείο άρχιζε να γελάει. «Πάμε για μπάνιο και όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο ο Φίλιπ μάς χτυπάει την πόρτα και ρωτάει αν μπορεί να δανειστεί, άκου τώρα, αν μπορεί να δανειστεί το πιστολάκι για τα μαλλιά της μητέρας σου». Αυτό ήταν. Τέλος της ιστορίας. Δεν έβαλε το πιστολάκι στον κώλο του ή κάτι τέτοιο, το χρησιμοποίησε κανονικά, για να στεγνώσει τα μαλλιά του, αλλά ο πατέρας μου το έβρισκε απίστευτο. «Δηλαδή, πιστολάκι για τα μαλλιά! Τι άλλο θα ακούσουμε!»

Είχα μια εμμονή με τον Φιλίπ, που δούλευε σε μια πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη κάπου στις Μεσοδυτικές Πολιτείες. «Σου μοιάζει πολύ» έλεγε η μητέρα μου. «Διαβάζει παρά πολύ. Λατρεύει τα βιβλία». (…)

.

David Sedaris: Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια (Μελάνι, 2006)

15.7.06

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΤΑ ΛΕΕΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ

NATIONAL AFFAIRS EXCLUSIVE: Mayor Gavin Newsom on Gay Marriage
Tim Dickinson (Rolling Stones 13-07-2006)
I recently spoke to San Francisco Mayor Gavin Newsom about the renewed push to outlaw gay marriage. Newsom, of course, made gay weddings a national issue by choosing to marry more than 2,000 same-sex couples at city hall in 2004.
Newsom had strong words for his fellow Democrats: Stop lying to the American people. Newsom claims, based on first hand knowledge, that the “vast majority” of congressional Dems favor gay marriage, but they lack the “moral courage” to say so.
“As long as we allow this to be dangled in front of us because of our unwillingness to say publicly what so many of us are saying privately,” Newsom told me, “it will haunt the Democratic party.”
Read the full interview:Rolling Stone: Listening to the Democratic opposition to the federal anti-gay marriage amendment, the party’s senators sounded more like Dixiecrats — talking about marriage as a states’s rights issue — rather than Democrats, pursuing this from a civil-rights perspective.
Gavin Newsom: Where’s the moral courage? It’s lost. I have the luxury of saying this from San Francisco, I certainly respect what it’s like saying this in parts of Kentucky or North Carolina, but also believe this issue won’t go away for the Democratic party we stand up on historic principles.
We’ve never run the 90-yard dash on equality — ever. The history of this party is civil rights, women’s rights, human rights, labor rights, gay and lesbian rights. And for us to hold up civil unions and say that separate is somehow now equal — when just a-year-and-a-half we ago celebrated the 50th anniversary of Brown v. Board – is transparent to the people. They see through the Democrats.
That’s why this issue was not seen by the Kerry campaign in 2004 in a positive light. Because people saw through John Kerry. They didn’t believe that he was only supportive of civil unions. Because here he was, running as a Democrat on all those proud traditions where we never fell short on equality. And so — even though his position was exactly the same as Dick Cheney’s — the American people questioned that. I don’t think the American people believe us. And that’s a big problem.
RS: What advice do you give to politicians in your party?
GN: I tell all of my fellow Democrats this is not going to go away. As long as we allow this to be dangled in front of us because of our unwillingness to say publicly what so many of us are saying privately, it will haunt the Democratic party. And it will be used as a wedge issue just as it is being dangled in front of congressional candidates in the November election.
Not every Democrat in Washington agrees with gay marriage. But I will make the case — based on some strong evidence — that an overwhelming majority do. But they just can’t say it. And that is a limitation that is causing more damage than the issue. Because, again, it shows a weakness of character.
This is really one of the great final civil rights struggles, and again I say to my colleagues in the Democratic party: Why are you a Democrat if you can’t stand on a fundamental construct that has always distinguished our party. That we didn’t sit around. We advanced the issues of equality. We engaged the American people head on.

VII GAY ΑΓΩΝΕΣ, ΣΙΚΑΓΟ 2006

Image Hosted by ImageShack.us
.
From 15-22 July 2006, Chicago will play host to the world and welcome thousands of athletes, spectators and cultural participants into our homes, our hearts and our city for the seventh quadrennial Gay Games Sports and Cultural Festival. The Games will feature 12,000 participants, competition in 30 sports, world-class athletes and artists, band and choral performances, nightly medal ceremonies, a week-long arts festival, parties, and spectacular opening and closing ceremonies featuring entertainment, pageantry, and the parade of participants from more than 70 countries.
The Gay Games are open to anyone. There are no qualifying events, no minimum or maximum requirements, and no mandatory affiliations. The Games are built on the founding principles of Participation, Inclusion, and Personal Best, and promote a supportive environment, free from bigotry, where participants achieve success by their own measure. More than a tournament or cultural program, the Gay Games is a gathering of the international sports and arts community that changes lives, attitudes, and the very nature of competition.
In 1982, Dr. Tom Waddell, a 1968 Olympic decathlete, founded the Games primarily to showcase LGBT sports, describing it as "an experiment in global unity; an experiment in education; a vehicle for change." Since that time nearly 50,000 individuals of different races, genders, sexual orientations, national origin, physical and athletic abilities, health statuses, ages, religious and socio-economic backgrounds have come together from around the world in the spirit of Participation, Inclusion and Personal Best. For 25 years, these values have helped to foster an international LGBT sports movement that builds bridges across borders, eradicates stereotypes, and truly changes the world. If you are a recreational or master athlete, an emerging or acclaimed artist, physically challenged, young or old, near or far, LGBT or heterosexual, you are invited to join us in Chicago for a week of friendship, open expression, and global community.
This will be a Gay Games for the ages. The sports and cultural components will be directed by experts in their fields, the tournaments and performances will be professionally organized, the competition and culture will be top flight, and the events will be held at world-class facilities sure to bring out your personal best. Most activities will be bundled into four sports villages to maximize convenience and to foster camaraderie and support among participants. The villages, easily accessible by public transportation, are built around some of Chicago's most stunning recreational, cultural, and historic centers.
When you enter Soldier Field on Saturday, 15 July 2006, and bask in the emotion of our Opening Ceremony, you will begin to understand the passion that drives the Gay Games. Throughout the next 8 days, whether you take home a Gold, Silver, Bronze or Participation Medal, or simply come to support your friends and colleagues in their own dreams, you will have memories of a lifetime, and mark your place in the 25-year legacy of the Gay Games.
After all, our slogan is really the slogan of every Gay Games past and into the future - the Gay Games are truly "Where the World Meets."
(Αναδημοσίευση από το επίσημο site των αγώνων)


14.7.06

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ: ΑΝΤΙΝΟΟΣ

Image Hosted by ImageShack.us

.
(απόσπασμα)
Έτσι μισοσηκωμένος, κοιτάζει τον εραστή του,
Που τώρα δύναται ν’ αγαπήσει, αλλά δεν ξέρει πώς.
Μάταια, μένοντας στο ημίφως,
Διατρέχει τα παγωμένα χείλη του στο σώμα όλο.
Και ενώ τα χείλη του είναι αναίσθητα και παγωμένα, αλίμονο!,
Μόλις που γεύεται το θάνατο κ’ οι δύο
Κι ο έρωτας είναι παρών ακόμη, και κινητήρια δύναμη.
Ύστερα σταματούν τα χείλη του στου άλλου τη σχισμή την κρύα των χειλιών.
Α, ήδη η ανύπαρκτη αναπνοή στα χείλη του υπενθυμίζει
Ότι εκ μέρους των θεών έχει σταλεί μια ομίχλη
Που μπαίνει ανάμεσα σ’ εκείνον και στ’ αγόρι. Τ’ ακροδάχτυλά του,
Άσκοπα ακόμα το σώμα ερευνούν, γυρεύοντας
Κάποια απόκριση της σαρκός στην άγρυπνή του επιθυμία.
Μα η ερώτησή τους για την αγάπη φαντάζει ακατανόητη:
Ο θεός, που του ‘πρεπε η λατρεία των φιλιών, είναι νεκρός!

Fernando Pessoa: Αντίνοος (Αρμός, 2006)

Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος

13.7.06

Ο ΛΕΣΒΙΑΚΟΣ ΑΚΤΙΒΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ

Image Hosted by ImageShack.us


Activism in Africa: CAL Aims to Lead Lesbians' Projects
by Musa Ngubane (BtM Reporter),11/07/2006
Two weeks ago, the Coalition of African Lesbians (CAL) held its second leadership training in Johannesburg, South Africa. Forum for the Empowerment of Women (FEW) spearheaded this year’s session that focused on research that was held in Lekgotla Space at Women’s Gaol of the Constitution Hill.
The training that included women from Botswana, Kenya, Namibia, Nigeria, Rwanda, South Africa, Tanzania and Uganda was quite riveting in that it was interactive and every woman participated – that included Zanele Muholi’s photographic lessons and Don Cavanah of Gender Aids Forum talking about sexual health.
Members of CAL such as Lesbian, Gay and Bisexuals of Botswana (LeGaBiBo), Positive Women (of Kenya), Sister Namibia, The Rainbow Project (of Namibia), INCREASE (of Nigeria), Gender Aids Forum, Forum for the Empowerment of Women, Behind the Mask, Gay And Lesbian Archives, OUT (all of South Africa), TELESA of Tanzania and FARUG of Uganda.
It was through such trainings that CAL intends to integrate and unite all lesbian movements in Africa to start developing own research models.
Liz Frank – a member of CAL leadership says Tommy Boys (an already published research text) is being used as a platform by Saskia Wieringa (a pioneering researcher on sexuality) to encourage other lesbians to initiate own researches.
Frank says CAL “is situated within the strong global lesbian network”, particularly that it presents itself at most international women’s conferences such as Bangkok’s AWID and the recent Banjul’s human rights commissioners in The Gambi.
Issues that were raised from other parts of the continent are that it’s difficult to register lesbian organisations with governments – and that includes legal procedures. Worst cases have been reported in countries such as Nigeria and Namibia.
As a highlight, Muholi – an experienced photographer, took the centre stage to talk about her model of women researchers who are involved in photographic skills. Victor Mukasa from Uganda attests that, “I don’t believe that we participate (adequately) at national events as lesbians…”
A lot has been said during this five-day engagement, but the second day’s focus was so stern and challenged the states’ stereotypes on homophobia, which most lesbians experience in the continent.

ΟΙ ΛΕΣΒΙΕΣ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Invisible minority Japan's lesbian community in dual struggle for rights, acceptance
By THOMASINA LARKIN, The Japan Times 28/02/2006
Misrepresented, misunderstood and mysterious, a group of women fight a dual struggle, compelled to speak up for their rights, yet fearing the consequences of a life made visible in an oppressive world.The mysteries surrounding this group have too often become false myths that stereotype the lives of lesbians. Very common is the belief that women become lesbians because of some traumatic experience they've had with a man.
"That's no more valid than asking a straight person if they had a bad experience with someone from the same gender and then become heterosexual," says Kim Oswalt, a Tokyo-based psychotherapist.
"Straight people know they are straight at a young age -- maybe even before having a sexual experience. The same could be said for lesbian and gays -- they may know their orientation at an early age.
"Internalized homophobia is when gays feel like they have to look and act straight to be invisible because there is a culture of repression," says Oswalt. "I have my doubts that the politics of assimilation strengthen the voice of any marginalized group."
On the other hand, even if someone is out of the closet, it's not easy to identify a person's sexual orientation by how they look.
Every Wednesday night, a snug and mellow little Shibuya bar hosts a night called Chestnut and Squirrel, or "kuri to risu" in Japanese. The air is filled with the smell of what organizers call "dyke food," the sounds of ice clinking in so-called "dyke drinks" and the chatter of over a dozen international women.
They may all be there for one common reason, but not one looks much like another.
Within the lesbian "community" are several pocket communities divided by members such as political activists, party girls who are into cruising the bar scene, career women or lesbians with children.
"Sometimes people think that just because two people are lesbians, they're going to get along," says American EV. "But the truth is, I'm not defined by 'being a lesbian.' I'm myself. Being gay is part of who I am, but it's not all of who I am. We all have something in common, but it's just one thing that we have in common. It's not a hobby, like 'I'm gay on Wednesday nights but I scuba dive on Saturdays.' "
Lesbians are all around. They're our nurses, our teachers and our Saturday scuba diving buddies. They're even our friends and our sisters. They just blend in really well, sometimes to the point of invisibility.
"Minority, minority, minority," says Olivia Moss, who wrote her thesis for Cambridge University on Japanese lesbianism in the 1990s.
"For foreign working women in Tokyo, the minority of being foreign, within the minority of being lesbian, within the minority of being a working woman, means that it's no surprise we're 'invisible' on a large scale. Add to this the population who are able to be 'out' at work, and the minority chain just goes on and on and the numbers decrease with the chain."
As Japan has yet to pass same-gender rights or antidiscrimination laws, most women don't fully come out, thus feeding the myth that lesbians don't exist in Japan.
"There's a fear among both foreign and Japanese women that it wouldn't just be taboo but there's a risk of losing your job or of alienating yourself from the so-called straight society," says Moss. Though Kanako Otsuji, an Osaka lawmaker, took a step forward by coming out publicly at last August's gay pride parade in Tokyo, Japanese lesbians have long been lacking public role models.
In 1980, well-known pop singer Naomi Sagara saw her career collapse as she was banished by the public after her former partner announced she was a lesbian.
"I didn't come out until I was 32," says Chu, who is lovingly referred to as Momma and has been helping organize "dyke weekends" (thrice a year get-togethers in Saitama) for over 10 years, as well as hosting food and drinks at Chestnut and Squirrel for four years.
"It's all about repression. I only knew about Naomi Sagara. She was lesbian and it was bad news. But then KD Lang was so cool. When I saw her sing at The Grammys, I thought 'I'm lesbian!' It was finally time for me to consider my sexuality. It must be a visible positive image for women to want to come out."
Chu says lesbian activities hit their peak in 1994, coinciding with the American feminist movement, when leaders of groups in Japan all worked together.
She says since then it has calmed down and because groups have different agendas they have gone their own ways.
Recently Japanese lesbians have been going their own way, with an increasing number choosing the Internet, rather than public places, to meet other women.
"The Net is different from meeting in a bar. I want more. People have lives and experiences, not just parties," says Ayano, who has been meeting Internet friends around Chiba for daytime activities like horseback riding and swan watching since September.
For some, following the personals on the Internet has compromised the strength of lesbian communities.
"Women can lead double-lives and that counteracts what the possibilities can be. It's easy to find a relationship on the Net by speed dating, but you end up closeting yourself and it affects the structure of that minority group. So then we don't fight for visibility because we've disappeared," says Moss.
"We need to encourage a community where women can express themselves. I feel like the foreign community has a moral obligation to care, contribute and support.
"It's time to work toward building self-awareness within our own foreign lesbian community -- and find ways of breaking down any barriers between ourselves and other communities."
But because of language barriers, the transitory nature of foreigners and the lack of same-gender spousal visas, there are different agendas for the foreign and Japanese lesbian communities.
Perhaps one of the challenges is how to respect the different agendas while at the same time building a strong political base.
Until a broader spectrum of visibility exists, public blindness remains and stigmas are continually reinforced by images of lesbianism brought to the mainstream.
"There are still many who believe in that there are virtually no lesbians in the real Japanese society," says Maki Kimura, a staff member of the Kansai Queer Film Festival and partner of Otsuji.
"A market where feminine lesbians are objectified and consumed as objects of sexual desire by heterosexual men, say through pornography, has developed.
"There are also a great number of lesbians who marry men due to economic concerns, partly because wage differences are still large between women and men in Japan.
"Even though we describe it as a community, there is not enough sharing of information with each other. Except for personals on the Internet, it's a big problem that there is virtually no media to link Japanese lesbians," says Kimura.
"I want to cut off the vicious cycle of discrimination and prejudice. The more we become visible, the more a systematic change favorable for us will be fostered."

12.7.06

ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΘΗΜΕΝΩΝ

Image Hosted by ImageShack.us

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΔΗΜΑΡΧΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΣΤΟ "ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ 2006"

ΝΙΚΗΤΑΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ:
Αγαπητοί φίλοι
Εύχομαι κάθε επιτυχία στο Φεστιβάλ «Υπερηφάνεια -Athens Pride 2006» που οργανώνεται στην πόλη της Αθήνας.
Τα ανθρώπινα δικαιώματα και η προσωπική αξιοπρέπεια είναι συστατικά κάθε πολιτισμένης κοινωνίας.
Καλή επιτυχία

ΚΩΣΤΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ:
Αγαπητοί φίλοι,
Είναι μεγάλη μου χαρά που χαιρετίζω τη σημερινή εκδήλωσή σας. Λυπούμαι πραγματικά που άλλες προγραμματισμένες υποχρεώσεις μου, εκτός Αθηνών, δε μου επιτρέπουν να είμαι μαζί σας.
Πιστεύω βαθιά ότι σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία δε χωρεί καμία απολύτως διάκριση η οποία γίνεται λόγω διαφορετικής εθνικότητας, θρησκείας, φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ιδεολογικής τοποθέτησης. Ο δημοκρατικός πολιτισμός επιβάλλει την κατοχύρωση της ισονομίας και της ισοπολιτείας για τον κάθε πολίτη. Ο πολίτης πρέπει να νιώθει ότι προστατεύεται από την πολιτεία. Ότι οι κρατικοί θεσμοί του εξασφαλίζουν ότι σε μια δημοκρατική κοινωνία θα μπορεί να εκφράζεται, να εργάζεται, να ζει ελεύθερα και με αλληλοσεβασμό. Αυτό είναι βασικό ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο μια δημοκρατική χώρα οφείλει να διασφαλίσει για όλους τους πολίτες της. Γι’ αυτό θεωρώ σημαντικό να συζητηθεί σοβαρά και στην Ελλάδα η υιοθέτηση ενός «Συμφώνου Συμβίωσης» το οποίο θα θέτει τέρμα σε δυσμενείς και άδικες διακρίσεις σε βάρος ομόφυλων και ανύπαντρων ετερόφυλων ζευγαριών αποκαθιστώντας έτσι την ισονομία όλων των πολιτών.
Η διαφορετικότητα σε μια κοινωνία είναι στοιχείο ωριμότητας, προόδου και δύναμης. Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να προστατεύεται και θεσμικά. Η σημερινή ελληνική κοινωνία είναι πολύπλευρη και πολύχρωμη. Αυτή είναι η οικουμενική Ελλάδα. Και θα πρέπει να είμαστε περήφανοι γι’ αυτήν.
Καλή επιτυχία στις εκδηλώσεις σας!

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ:
Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που αρνούνται ακόμα την ισότητα των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, των λεσβιών και των τρανσέξουαλ. Ποινικοποιεί τη ζωή τους και τους στερεί πράγματα που είναι αυτονόητα για τους υπόλοιπους πολίτες, όπως για παράδειγμα το δικαίωμα να παντρεύονται τον άνθρωπο που αγαπούν.
Όσοι και όσες οραματιζόμαστε ένα δίκαιο κόσμο και αγωνιζόμαστε για τον σεβασμό κάθε ανθρώπου, συμμετέχουμε στον αγώνα ενάντια σε κάθε είδους ρατσισμό, αποκλεισμό και διάκριση που βασίζεται στον ερωτικό προσανατολισμό και τη σεξουαλική ταυτότητα.
Στόχος μας είναι να σπάσουμε τα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας και να συμβάλλουμε στην προώθηση της ισότιμης αναγνώρισης των ομοερωτικών σχέσεων. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι το σημερινό νομικό πλαίσιο δεν απαγορεύει τον πολιτικό γάμο μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου.
Αυτό που λείπει είναι η βούληση των μέχρι σήμερα δημάρχων να κάνουν αυτό το πρώτο βήμα.

11.7.06

ΜΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ ΤΟΥ (ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΟΥ) MARIE CLAIRE

Η διαφήμιση του βραζιλιάνικου Marie Claire του Ιουνίου 2006:
.
Image Hosted by ImageShack.us

ΓΑΜΟΣ
Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΟΝΕΣ. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΣΟΥ!

Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΗΝ "ΗΜΕΡΑ GAY ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ"

Image Hosted by ImageShack.us
Χιλή

Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Κολομβία Παραγουάη

Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Περού Ουρουγουάη
.
Latinoamérica celebró el Dia del Orgullo
Venezuela
Con consignas contra la discriminación de carácter sexual, y a favor de la integración, diversos grupos del denominado colectivo GLBT (gay, lesbianas, bisexuales y transgéneros) marcharon desde el Parque del Este hasta Plaza Venezuela, en el denominado "Día del Orgullo Gay".
El evento, organizado por Alianza Lambda, agrupación por los derechos de los homosexuales, contó con el apoyo de la Alcaldía Metropolitana, y finalizó con un concierto de Diveana, así como con la participación de agrupaciones de música y danza.
La marcha fue el punto culminante de una programación que para el colectivo GLBT tomó todo el mes de junio, con foros, talleres, vigilias y miniolimpiadas.
Entre las reivindicaciones más importantes del colectivo están la igualdad a la hora de solicitar empleo, así como la de las parejas homosexuales, para que puedan tener los mismos derechos que las heterosexuales, según las consignas que se desarrollaron durante la marcha.
Bogotá (Colombia)
Travestis, lesbianas y homosexuales marcharon por el reconocimiento de sus derechos sobre la carrera Séptima de Bogotá, desde el Parque Nacional y hasta la Plaza de Bolívar.
En el desfile se vieron carrozas, pancartas y coloridos trajes de noche que lucían las distintas comunidades de travestis de la capital colombiana.
La décima versión de la marcha del Orgullo LGBT (lesbianas, gays, bisexuales y transgeneristas) estuvo acompañada por cientos de curiosos y personas gays provenientes de otros departamentos y de distintos países del mundo.
Durante el desfile clamaron por la legalización del matrimonio de personas de un mismo sexo y por una reforma que les permita la adopción de menores.
Al evento también asistieron diversas entidades de trabajan por los derechos humanos como la Defensoría del Pueblo, entre otras Ong's que representan a los homosexuales.
Paraguay
Al son de la música "marica quién, marica tú, marica yo, marica ah!, ah!..." desfilaron anoche por tercer año consecutivo los gays, lesbianas y transgéneros. Por la semana del orgullo gay-lésbico bajo el lema: "La diversidad, es un hecho; amar libremente, un derecho".
El punto de partida fue la escalinata ubicada sobre la calle Antequera, donde se reunieron aproximadamente 300 personas, entre homosexuales y heterosexuales que apoyaron la iniciativa.
Todo fue fiesta, al ritmo de batucadas los entusiastas participantes comenzaron a sambar y a cantar, fue un carnaval de "locas", como se llaman entre sí. Hubo mucho ruido y color, desde la bandera en tonos de arco iris, hasta emblema de la comunidad.
Llevados por la emoción muchos transformistas hasta hicieron topless y empezaron a gritar, pero sin agresiones. Varios vehículos acompañaron la marcha con música a todo volumen. Bajaron por Antequera hasta el Ferrocarril y luego tomaron calle Palma hasta el Panteón de los Héroes que también estaba iluminado con luces multicolores.
Los fuegos artificiales marcaron el inicio y comenzaron los discursos. "No tenemos miedo, no tenemos vergüenza, sí tenemos derechos, porque somos gays, somos lesbianas y somos transgéneros y esta es la lucha por nuestros derechos, porque somos ciudadanos y ciudadanas, porque hoy los gays, las lesbianas y los transgéneros somos mucho más que 108", exclamó Corina, una de las disertantes.
Lo sorprendente fue que en todo el trayecto hasta el Panteón, los homosexuales no recibieron ningún insulto; al contrario, la gente empezó a salir de los negocios aplaudiendo y gritando: ¡Fuerza, fuerza! Aplaudían y tomaban fotos.
Uruguay
Varias decenas de manifestantes participaron de una concentración en la Plaza Libertad en conmemoración del Día Internacional por la Diversidad Sexual. Con canciones, pinturas y baile se desarrolló la concentración en la Plaza Libertad en reclamo de una política estatal que ampare las diferentes opciones sexuales de la población.
''¿Dónde está el PIT-CNT reclamando por las travesti y las mujeres en la esquina?'', se lee en uno de los carteles colocados sobre 18 de julio.
La movilización comenzó a las 18.00 hs y se extendió durante poco más de dos horas, en las que los participantes formaron una ronda a los pies de la estatua de Libertad.
La concentración fue convocada por la organización Ovejas Negras, Movimiento Humanistas y Actitud Queer bajo la consigna: ''Con el Orgullo bien alto, el 28 de Junio y cada día, luchamos contra la violencia del sistema, porque somos forjador@s de los Derechos Humanos, de todas las personas, sin exclusiones''.
En sus principales reivindicaciones se encuentra el reconocimiento y la igualdad de oportunidades para todas las opciones sexuales, un programa de salud, al respecto, a la vez que un modelo educativo que cumpla con las siguientes características: ''Sin homofobias encubiertas y seudo tolerancias trasnochadas que nieguen en los hechos la existencia de nuestro derecho a ser reconocidos como una posibilidad más, dentro del basto bosque que es la sexualidad y la afectividad humana''.
Ésta fue la decimocuarta marcha realizada en Montevideo.
Lima (Peru)
© Jorge Alberto Chávez Reyes/ Diario de Lima Gay
Cuatro mil personas marcharon en la mayor manifestación por el Día del Orgullo gay, lésbico, bisexual y trans que haya visto la capital del Perú.
Las calles de una ciudad invernal vieron la mayor manifestación pública que con motivo de la Celebración del Orgullo GLBT se haya realizado en Lima.
La V Marcha del Orgullo GLBT resultó todo un éxito gracias a los diez carros alegóricos, las enormes banderas del orgullo, los cientos de pancartas, los miles de globos y banderitas arco iris pero, sobre todo, gracias a los miles de personas que mostrándose a plena luz en su colorida diversidad, iluminaron y llenaron de color una ciudad por lo general cucufata y gris como su cielo.
La cita era a las 3 de la tarde en la Av. de la Peruanidad del Campo de Marte, un escenario especialmente construido para desfiles militares, donde, poco a poco, se fueron congregando cientos y cientos de personas que llegaban de todos los puntos de una urbe con más de 8 millones de habitantes, tan extensa y caótica que,en ella, movilizarse de un extremo a otro puede tomar más de tres horas.
La marcha se inició pasadas las 4:30 cuando los carros alegóricos se pusieron en marcha en medio de los ya miles de personas congregadas.
La marcha cubría más de medio kilómetro y, como en esta oportunidad si contaba con los permisos necesarios, la policía se encargó de detener el tránsito y mantener el orden durante todo el trayecto de dos y medio kilómetros.
La mayoría de pancartas y lemas hacía referencia a la lucha contra la homofobia y la dicriminación pero no faltaron algunas que proclamaban su posición fremte al TLC recién firmado por el gobierno peruano.
Los participantes
Organizaciones de lesbianas, gays y trans de todo Lima se reunieron en la marcha como los colectivos JADE, Hojas al Viento, Contranaturas, Claveles Rojos, Uniones Perú, Alma Chalaca, Casa de los Talentos y Osos sin Fronteras.
También participaron el Ministerio de Salud y Mëdicos Sin Fronteras. Llamó mucho la atención la presencia de una delegación del Partido por la Democracia Social de la que formó parte la ex-candidata presidencial Susana Villarán que fue entrevistada por muchos medios de comunicación y recibió efusivas muestras de simpatía de los participantes en la marcha.
Otras importantes organizaciones se unieron también a la manifestación como Amnistía Internacional, ONUSIDA, Punto J y una delegación del Partido Socialista.
Los carros alegóricos
El Movimiento Homosexual de Lima (MHOL), la Comisión del Orgullo GLBT Perú, el Instituto Peruano de Paternidad Responsable (Inppares), la ONG Impacta (Proyecto Puentes), las discotecas Downtown Vale Todo (con la web Peruesgay), Kaleta y Laberinto presentaron camiones decorados de forma multicolor en los que iban drag queens, strippers y otros destacados artistas de la farándula gay limeña como Coco Marusix ( en el carro de Vale Todo) y Juan Carlos Ferrando (que iba en el carro del MHOL con el lema "Insurgencia Sexual"). También se hicieron presentes Frau Diamanda y muchos otros artistas.
Del Campo de Marte a la Plaza Francia
Los dos y medio kilómetros de la marcha fueron cubiertos en alrededor de dos horas. Resultó impresionante el despliegue de cuatro mil personas a lo largo de las avenidas Wilson y Colmena y ver al colorido y la música de la diversidad sexual hacer el periplo de la Plaza San Martín, con sus edificios de arquitectura afrancesada y sus portales en donde ha sido "tradicional" la prostitución homosexual.
El recorrido llegó a su fin cuando la marcha ingresó por el estrecho jirón Camaná para desembocar en la Plaza Francia, escenario tradicional de manifestaciones en celebración del orgullo, desde antes de que se realizara la primera marcha.
En la Plaza Francia, dominada por la iglesia de la Recoleta y la estatua de la libertad se realizó un "fin de fiesta" en el que uno de los camiones de la Comisión del Orgullo sirvió como escenario para algunas perfomances artísticas, la lectura del manifiesto 2006 y un breve discurso de Susana Villarán que fue muy aplaudido.
Pasadas las 7 de la noche todo concluyó y la alegría en los rostro de quienes participaron era la mejor muestra de su compromiso de luchar por un futuro que sólo podrá ser mejor.
Mas de 15 mil personas participaron de la Primera Gay Parade de Chile
Desde las 11 de la mañana comenzaron a apostarse en el Paseo Bulnes, frente a La Moneda, miles de personas para celebrar la Primera Gay Parade de Chile. Al finalizar el evento, a las 19:00 horas, el número de asistentes aumentó considerablemente respecto a la mañana: fue calculado en 12 mil por Carabineros y en 15 mil por el Movimiento de Integración y Liberación Homosexual [Movilh], grupo organizador del mega evento.
'Estamos felices por esta cifra histórica, pues la cantidad máxima de gente que habíamos aglutinado en otros eventos era de ocho mil. Además para hoy sólo esperábamos seis mil personas. Después de ver variados espectáculos de danza, por, rock, folklore y transformismo, miles de parejas comenzaron a eso de las 16:30 horas a bailar la música electrónica que estuvo a cargo de 12 premiados dj', dijo el presidente del Movilh, Rolando Jiménez.
La Primera Gay Parade de Chile tuvo lugar para celebrar los 15 años del Movilh, el movimiento de minorías sexuales más antiguo del país y, a juicio, del Programa para el Desarrollo de las Naciones Unidas [PNUD], la organización de gays, lesbianas, bisexuales y transgénero más importante e influyente de Chile.
En el marco del 15 aniversario del Movilh, miles de personas entonaron un feliz cumpleaños 'querido Movilh' que emocionó a todos los integrantes de la organización, mientras decenas de parejas expresaron su afecto en una gran besatón
'Esta Gay Parade la sacamos a puro pulso. Casi todo lo conseguimos gratis, por lo que no podemos estar sino satisfechos y felices. Con esfuerzo una organización sin fines de lucro y de casi nulos recursos económicos puede hacer eventos de este tipo', agregó Jiménez
El dirigente destacó que en la Gay Parade participarán con su arte otras minorías, como las personas con discapacidad, minorías étnicas y religiosas, pues este tipo de integración 'es inédita, única, en cualquier tipo de manifestación organizada por la población homosexual en el mundo'.
12 destacados y premiados DJ´s, 13 transformistas animados por la querida Paulette Favres con el respaldo de la cantante transexual Heather, tres importantes grupos de danza, tres importantes solistas con amplio apoyo en la comunidad homosexual, dos grupos folklóricos, 10 go-godancer, 10 patrocinadores, dos bandas de rock y pop, una besatón y el respaldo de 12 organizaciones sociales, fueron parte de la Primera Gay Parade de Chile.
El Movilh agradeció, por último, a 'todos los patrocinadores, colaboradores y artistas, todos los cuales participaron gratuitamente de este evento. Sin ellos, nada hubiera sido posible'
La Gay Parade de Chile contó con dos escenarios y cuatro cubos gigantes, donde los gogo-dancer cautivaron con su estética a los presentes.
(Αναδημοσίευση από το αργεντίνικο site Sentido G)
.

10.7.06

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ. ΘΕΩΡΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ

(…) Πρέπει ωστόσο να τονιστεί το εξής σημείο: η ταυτότητα συνιστά επιλογή. Δεν υπαγορεύεται από εσωτερικές εντολές.
Αυτό συνεπάγεται ότι η «επιθυμία» είναι κάτι διαφορετικό από την υποκειμενική θέση, δηλαδή την ταύτιση του υποκειμένου με μια ορισμένη κοινωνική θέση και μια οργανωτική αίσθηση του εαυτού (Hocquenghem 1978). Συνεπώς, χαρακτηρισμοί όπως «γκέι» και «λεσβία» συνιστούν όλο και περισσότερο πολιτικές επιλογές, και στη διαδικασία αυτή οι σεξουαλικές συνδηλώσεις τείνουν να εξαφανιστούν. Οι πρόσφατες διαμάχες για τη λεσβιακή ταυτότητα το δείχνουν καθαρά. Στους γκέι το ζήτημα αφορούσε κατά βάση τη σεξουαλική πρακτική, πώς θα αξιολογηθεί θετικά μια σεξουαλικότητα που είχε απορριφθεί. Στις διαμάχες για τον λεσβιασμό, αντίθετα, πύρινοι διαξιφισμοί ξέσπασαν για το αν η λεσβιακή ταυτότητα συνδέεται αναγκαστικά με συγκεκριμένες σεξουαλικές πρακτικές. Η συμβατική σοφία και η σεξολογική εμβρίθεια, ακόμη αυστηρότερα, είχαν ορίσει τον λεσβιασμό ως σεξουαλική κατηγορία. Οι φεμινίστριες, ωστόσο, με αυξανόμενη επιμονή πρότασσαν τον λεσβιασμό ως πολιτικό κυρίως καθορισμό, στον οποίο η σεξουαλικότητα κατέχει προβληματικό ρόλο. Η Lilllian Faderman υποστήριξε ότι «οι γυναίκες που αυτοπροσδιορίζονται ως λεσβίες συνήθως δεν θεωρούν τον λεσβιασμό ως σεξουαλικό φαινόμενο πρωτίστως» (1981: 141). Αντιθέτως συνιστά σχέση στην οποία δυο γυναίκες αναπτύσσουν μεταξύ τους αμοιβαία έντονα συναισθήματα και βαθιά στοργή. Η σχέση αυτή ανάγεται σε συνώνυμο της αδελφικής φιλίας, της αλληλεγγύης και της στοργής, και ως τέτοια αναδεικνύεται θεμελιώδες χαρακτηριστικό του φεμινισμού.

Jeffrey Weeks: Ζητήματα ταυτότητας
στο Κώστας Γιαννακόπουλος (επιμ.): Σεξουαλικότητα. Θεωρίες και Πολιτικές της Ανθρωπολογίας (Αλεξάνδρεια, 2006)

9.7.06

Η ΑΝΔΡΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ

Η ανδρική ταυτότητα και το γήπεδο
Κ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Την τελευταία δεκαετία στον χώρο της κοινωνικής ανθρωπολογίας υπάρχει ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη μελέτη του αθλητισμού και ειδικότερα του ποδοσφαίρου. Και αυτό διότι, όπως έχει παρατηρηθεί από τον ανθρωπολόγο C. Bromberger, το γήπεδο αποτελεί έναν τόπο θεάματος μιας συγκεκριμένης αθλητικής πρακτικής όπου εκφράζονται με τρόπο θεατρικό, συμβολικά, κοινωνικές σχέσεις, όπως εκείνες που αφορούν την τάξη, την εντοπιότητα, το φύλο. Αλλά και, αντιστρόφως, οι ποδοσφαιρικές αξίες και συμπεριφορές τόσο των φιλάθλων όσο και των παικτών ­ ακόμη και το ίδιο το στυλ του «παιχνιδιού» ­ διαμορφώνονται από τις ταξικές, τοπικές και έμφυλες ταυτότητες. Θα περιοριστούμε εδώ στη διαπλοκή του ποδοσφαίρου με τις κοινωνικές σχέσεις του φύλου και ιδιαίτερα την ανδρική ταυτότητα. Εξάλλου, το ποδόσφαιρο αποτελεί ένα από τα προνομιακά πεδία μελέτης του ανδρισμού, αφού θεωρείται κατεξοχήν ανδρικό σπορ τόσο ως θέαμα όσο και ως αθλητική πρακτική.
Το κείμενο που ακολουθεί στηρίζεται σε εθνογραφική επιτόπια έρευνα που διεξάχθηκε το διάστημα 1990-1992 σε ποδοσφαιρική ομάδα μιας εργατικής συνοικίας του Πειραιά, στο πλαίσιο ευρύτερης έρευνας για τις ανδρικές ταυτότητες στην Αθήνα και στον Πειραιά. Η ομάδα, την εποχή της έρευνάς μου, «έπαιζε» στην Δ' εθνική ερασιτεχνική κατηγορία. Οι συνομιλητές μου ήταν οι άνθρωποι της διοίκησης του συλλόγου, οι φίλαθλοι και, κυρίως, οι ποδοσφαιριστές.
Οι ποδοσφαιριστές της ομάδας, αν και ερασιτέχνες, έπαιρναν από τον σύλλογο μια μικρή αμοιβή ­ με τη μορφή του πριμ ­, συμπληρωματική του εισοδήματος από το κύριο επάγγελμά τους. Οι άνδρες του ποδοσφαίρου όμως λένε ότι το χρήμα αποτελεί ένα «κίνητρο» που είναι αντίθετο με το πάθος για το ποδόσφαιρο, το οποίο θεωρείται το απαραίτητο «έμφυτο» χαρακτηριστικό του καλού παίκτη. Η αντίθεση αυτή ανάμεσα σε μια «φυσική» εσωτερική παρόρμηση ή συναίσθημα και ένα εξωτερικό «κίνητρο» φαίνεται ότι είναι χαρακτηριστική του λόγου των ανδρών στις ομοκοινωνικότητές τους, αφού έχει επισημανθεί και για το κέφι στο καφενείο από τον Ε. Παπαταξιάρχη. Το πάθος του ποδοσφαιριστή αλλά και του φιλάθλου εκφράζεται ακόμη και με εκφράσεις όπως «αρρώστια», «τρέλα, έχω τρέλα με το ποδόσφαιρο». Σημειώνουμε εδώ ότι οι εκφράσεις αυτές χρησιμοποιούνται, όπως και το πάθος, στην περίπτωση μιας παράφορης, ανεξέλεγκτης ερωτικής επιθυμίας. Αλλωστε, πολλές φορές οι ποδοσφαιριστές εκφράζουν το πάθος για το ποδόσφαιρο με όρους σεξουαλικής διέγερσης, ενστίκτου που θεωρείται «φύσει» ανδρικό. Είναι σαν ο παίκτης που παίζει «γερά», «δυνατά», με «τσαμπουκά» να αντλεί συμβολικά τη δύναμή του, την ενέργειά του από την ανδρική σεξουαλική «φύση». Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα και γενικότερα στις μεσογειακές χώρες οι σεξουαλικές επαφές απαγορεύονται την προηγούμενη μέρα του παιχνιδιού και μια κακή απόδοση των ποδοσφαιριστών αποδίδεται στην ερωτική σχέση με μια γυναίκα. Εξάλλου, το ίδιο το παιχνίδι περιγράφεται με όρους σεξουαλικής μάχης, όπου οι ρόλοι επιτιθέμενου / ενεργητικού υφιστάμενου την επίθεση παθητικού εναλλάσσονται συνέχεια. Ο υφιστάμενος την επίθεση πρέπει να απαντήσει, αλλιώς υποβιβάζεται στη θηλυκή κατηγορία της «κότας» ή της «κυρίας» ή ακόμη χειρότερα θεωρείται ότι έχει πληρωθεί από την αντίπαλη ομάδα. Θεωρείται ότι η σωματική σύγκρουση μεταξύ των παικτών πρέπει να γίνεται «ανδρικά», «μέσα στη φάση», «στα ίσα». Ο παίκτης που τηρεί την ανδρική αυτή τάξη είναι «καθαρός», ενώ εκείνος που επιτίθεται «έξω από τη φάση», «από πίσω», «βρώμικος». Εκείνος όμως που έχει υποστεί μια «βρώμικη» επίθεση πρέπει να απαντήσει, έστω και «βρώμικα», αλλιώς δεν θα είναι «άνδρας». Η επιβεβαίωση αυτή ενός υπεραρρενωπού ανδρισμού δεν εκφράζεται μόνο διά μέσου μιας αντιπαράθεσης ανάμεσα στους αντίπαλους παίκτες ή και φιλάθλους. Περιλαμβάνει, επίσης, τις «φιλικές» σωματικές επαφές και τη λεκτική ανταλλαγή σεξουαλικών, συχνά ομόφυλων, φαντασιώσεων με τη μορφή συνήθως «αστείων» μεταξύ των ποδοσφαιριστών και οπαδών της ίδιας ομάδας. Επιπλέον, πολλές φορές, οι συμπαίκτες προσφωνούν ο ένας τον άλλον σε φιλικό, «αστείο» τόνο είτε με θηλυκά ονόματα είτε γενικότερα ως «κορίτσια». Φαίνεται ότι η υπεραρρενωπότητα μπορεί να περικλείει και μία θηλυκότητα. Οπως λέει η ιστορικός της αρχαίας Ελλάδας Ν. Loraux: «Ο άνδρας είναι περισσότερο άνδρας όταν έχει μέσα του μία γυναίκα».
Η παραπάνω έκφραση δεν γίνεται αντικείμενο ενός οργανωμένου, συνειδητού λόγου και συνήθως αποφεύγεται εκτός γηπέδου ή μπροστά σε έναν εξωτερικό παρατηρητή, ιδιαίτερα όταν αυτός είναι μια γυναίκα και δη η σύζυγος. Και γενικότερα η γυναικεία συμμετοχή αποκλείεται από τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Πόσο μάλλον η παρουσία των γυναικών συζύγων, αφού η ανδρική αυτή συλλογικότητα συγκροτείται γύρω από μια παραβατική σε σχέση με τη συζυγική σεξουαλικότητα. Ετσι, εκτός από τη σεξουαλική αποχή πριν από το παιχνίδι, υπάρχει επιπλέον και μια συνολικότερη ρήξη των ανδρών του ποδοσφαίρου με τη συζυγική ζωή. Η γυναίκα ενός βετεράνου ποδοσφαιριστή και κατόπιν παράγοντα του συλλόγου μού έλεγε ότι ξαναβρήκε τον «χαμένο» άντρα της μόνο όταν αυτός σταμάτησε να ασχολείται με την ομάδα. Από την άλλη μεριά οι άνδρες του ποδοσφαίρου, όταν σπάνια αναφέρονται στις συζύγους τους, θεωρούν ότι οι συζυγικές και γενικά οικογενειακές τους «υποχρεώσεις» τούς παρεμποδίζουν από το να δοθούν ολοκληρωτικά στο πάθος για το ποδόσφαιρο.
Αυτό το «φυσικό» πάθος φέρνει τους άνδρες του ποδοσφαίρου σε αντίθεση και με τους κανόνες της επίσημης εξουσίας που εκπροσωπούν η αστυνομία και ο διαιτητής. Το τελευταίο είναι χαρακτηριστικό και στην ανδρική ομοκοινωνικότητα του στρατού όπου οι φαντάροι, στηριζόμενοι στην ανδρική τους «φύση», αντιπαραθέτουν μια αρρενωπή «αταξία», απειθαρχία στην επίσημη τάξη των αξιωματικών.
Το γήπεδο λοιπόν αποτελεί τον χώρο όπου επιβεβαιώνεται ένας «φυσικός» ανδρισμός. Η «φυσικότητα» αυτή νομιμοποιεί την παραβίαση από τους άνδρες της επίσημης σεξουαλικής και, γενικότερα, κοινωνικής τάξης. Ισως αυτός να 'ναι και ο λόγος όπου οι άνδρες «παθιάζονται» με το ποδόσφαιρο. Πάντως, την τελευταία εικοσαετία ένα άλλο ομαδικό σπορ, εκείνο της καλαθοσφαίρισης, είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, δημοφιλές με το ποδόσφαιρο. Το μπάσκετ θεωρείται πιο αστικό, «κυριλέ» από το «λαϊκό» ποδόσφαιρο, οι παίκτες του είναι «μορφωμένοι», δεν είναι «αλήτες» όπως οι ποδοσφαιριστές. Από την άλλη μεριά πολλοί μιλάνε για μια «ποδοσφαιροποίηση» του μπάσκετ, δηλαδή μεταφορά των ποδοσφαιρικών αξιών και συμπεριφορών στο μπάσκετ. Τελικά, μήπως το μπάσκετ οφείλει την απήχησή του στο ότι σηματοδοτεί μια πιο σύγχρονη εκδοχή της αρρενωπότητας;
(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ 02-02-1997)

8.7.06

ΤΑΧΤΣΗΣ - ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ. ΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Αν ξεπεράσει, λοιπόν, κανείς την επιθετικότητα αυτή, κατά βάθος ο Ταχτσής είχε δίκιο. Αυτός έβλεπε το πράγμα βαθιά, με μια φιλοσοφία που απέρρεε από μια μακροπρόθεσμη και μάλλον πεσσιμιστική αντίληψη των πραγμάτων, σύμφωνη με την καταραμένη του φύση και τις ατομικιστικές του πεποιθήσεις, όπως γράφει κάπου αλλού: «Καμία στράτευση, κανένα κίνημα δεν μπορεί βασικά ν’ αλλάξει την ανθρώπινη φύση».
Οι άλλοι, πάλι, ιδρύοντας ένα κίνημα, ήταν φυσικό να ψάχνουν για πιο βραχυπρόθεσμες πολιτικές πρακτικές και για πιο πιασάρικες, αν και εφήμερες, θεωρητικές λύσεις. πού να καθήσουν τώρα, ή μάλλον, πού να κάθονταν τότε, να διανοηθούν εκείνο το θαυμάσιο που, απ’ την προσωπική αντίφαση του ίδιου του τρανσβεστισμού του, ο Ταχτσής είχε στο μυαλό του, και που, αργότερα, έξοχα διατύπωσε ως εξής: «Σαν υπεύθυνος πνευματικός άνθρωπος ήμουν υποχρεωμένος να διαχωρίσω τα πράματα ακόμα κι αν συνέβαινε να μην με συμφέρει προσωπικά. Δεν μπορούσα ν’ αφήσω να ταυτιστεί με μια πουτάνα της Συγγρού ο σημερινός, ανιδιοτελής ομοφυλόφιλος έφηβος που ήμουν κι εγώ κάποτε…».
Το κακό εκ μέρους του ΑΚΟΕ σκέφτομαι ότι ήταν όχι τόσο το να αποτανθούν στον Ταχτσή για βοήθεια, όσο το ότι, ψάχνοντας να επανδρώσουν το κίνημά τους με ονόματα, φτασμένους και επώνυμους, για την συνεπαγόμενη διαφήμιση και το κύρος του, να επιμένουν τόσο με τον Ταχτσή, αφού τον έβλεπαν να διαφωνεί ή διαφωνούσαν αυτοί μαζί του. Και το άλλο κακό, εκ μέρους του Ταχτσή, πάλι, ήταν το να επιμένει κι αυτός, τόσο εγωιστικά, και, αντί ν’ αποσυρθεί όταν έβλεπε ότι δεν τα ‘βρισκε μαζί τους, να επιτίθεται με γράμματα στον Τύπο, ζητώντας ως και την παρέμβαση της Αστυνομίας και του Υπουργείου, αυτός, ένας τόσο πονεμένος πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα άνθρωπος και καλλιτέχνης, με αποτέλεσμα να τα σκέφτεται όλα αυτά αργότερα, στις νηφάλιες στιγμές του, και να γράφει: « Εγώ τα ‘γραψα όλα αυτά; Τι μου ‘ρθε; Τους καημούς των τραβεστί τούς ήξερα καλύτερα απ’ τον Βελισσαρόπουλο κι όλους τους έμμεσους καλοθελητές που θα ‘τρεχαν στην εκδήλωση, γιατί να κάνω αυτήν την έμμεση επίθεση εναντίον τους;»

Τάκης Σπετσίωτης: Ταχτσής – Δεν ντρέπομαι. Λογοτεχνικό χρονικό (Πολύχρωμος Πλανήτης, 2006)

7.7.06

NEBOJSA ZDRAVKOVIC

Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Image Hosted by ImageShack.us
Nebojsa Zdravkovic (Σερβία)

6.7.06

Η ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ. ΕΝΑ ΦΙΛΜ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΣΙΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Premiere Screening of Film about a "Happy Lesbian Family"
On June 25th and 27th, in conjunction with the "14th Annual St. Petersburg International Film Festival Festival of Festivals - 2006", the documentary film "My Happy Family" received its debut.
The project, which was envisioned in early 2004 by a St. Petersburg lesbian organization "Labris," conveys the everyday life of one lesbian family, who is preparing for the imminent birth of a baby.
"My Happy Family" is Russia's first documentary film to tackle the question of motherhood in a lesbian family. The heroines of the film candidly portray their home lives and relate their wrestle to attain their dream of having kids. Another unseen, yet constantly present, person takes part in the lives of these future mothers - their unborn child. He struggles to make a decision about whether these two loving women can become his parents.
For some time the project's creators kept the name of the film's director a secret. It has now come to light that it is the independent documentarian from St. Petersburg, Ekaterina Kharlamova. Ms. Kharlamova's films have been regular participants in various international festivals. To date "Text, or Apologetic Commentaries" (based on anecdotes and jokes from Faina Ranevskaya and a novella by Vladimir Nabokov A Forgotten Poet") has been her most critically acclaimed film, winning a number of awards. In 2001, her works were selected for Berlin Film Festival in its "Forum" program.
(Αναδημοσίευση από το site gayrussia)

4.7.06

LESBIAN & GAY MUSIC. DIVAS AND DISCOS

Lesbian and Gay Music
by Philip Brett and Elizabeth Wood

VII. DIVAS AND DISCOS
The approach so far in this discussion has been along the traditional modernist lines of emphasizing production: the composer and, perhaps less so, the performer. An arguably better way of defining ‘lesbian and gay music’, and countering arguments about sexuality and gender’s being ‘inaudible in the notes themselves’, is to invert that model and, invoking the ‘politics and epistemologies of location, positioning, and situating’ (Haraway 1991: 196), to consider both the audience and particular venues as creating (if only by contingency and for the moment) a label for the music.
In answer to the question ‘What is Gay Music?’ posed by Out magazine (November 1996, pp 108-14) to a number of musicians and people in the music business, Peter Rauhofer said ‘It’s all about the diva effect, an attitude that gay people immediately identify with’. This statement has a certain appeal as a generalization across 20th century homosexual cultures in the West, including both lesbians and gay males. Among affluent males the diva effect tends to produce a devotion to sopranos (Joan Sutherland or Maria Callas, most notably, the latter being central to Terrence McNally’s successful play, The Lisbon Traviata) and a subject position known as the Opera Queen, widely discussed and theorized (Bronski 1984, Koestenbaum 1993, Mordden 1984, Morris in Solie ed. 1993, Robinson 1994). Lesbian devotion may be equally intense, as instanced by the story of the young woman who committed suicide after being refused admission to Mary Garden’s dressing room (Castle in Blackmer
and Smith eds 1995: 25-26). It differs in attaching itself to dramatic sopranos, mezzo-sopranos or contraltos, especially if they are suspected of ‘belonging’ (like Garden) or if they cross-dress frequently in such roles as Orfeo, Octavian or the Poet in Ariadne auf Naxos. The tradition goes back beyond Garden (George Sand was ‘mad’ about Malibran, and both she and George Eliot found literary inspiration in the singing of Pauline Viardot-Garcia) and included among its celebrated divas Olive Fremstad, the famous butch Wagnerian soprano who is the heroine of Willa Cather’s The Song of the Lark and of Marcia Davenport’s Of Lena Geyer (Castle in Blackmer and Smith eds 1995, Wood in Brett, Wood and Thomas eds 1994).
The diva effect applies equally in popular music. If queer culture were religion, then Judy Garland would certainly be among its chief saints, its heaven ‘Somewhere over the Rainbow’ (a wish-fulfilling refuge from oppression), The Wizard of Oz a holy scripture, and ‘Friend of Dorothy’ the mantra of its votaries. Garland’s daughter, Liza Minelli, who starred in Cabaret, the musical adaptation of Christopher Isherwood’s Berlin Stories, almost established an apostolic succession. Other notable divas might include Marlene Dietrich, Mae West, Edith Piaf, Zarah Leander (the deep-voiced diva of the German scene), Bette Midler (who began her career in a New York bathhouse), Barbra Streisand, and Madonna. Whether these idols experienced same-sex liaisons or not is beside the point: more crucial are certain characteristics portrayed in their singing, such as vulnerability (or actual suffering) mixed with defiance, to which many of their fans relate. The quality of their humour is also an important ingredient. Several of the women singers already mentioned, notably k. d. lang, exploit the diva effect, possibly without quite reaching (or wanting) the status of a Garden, Callas, Ferrier, or Garland.
The diva effect also has some hold upon exclusively straight audiences; when it does occur, it is often imbued with camp elements of excess and style associated with homosexuals. Liberace, for instance, appealed to a broad (but not gay or lesbian) audience by developing a canny mixture of sentimentalism and transvestism around his candelabra and piano. His repertory included musical as well as sartorial camp, for example, his inspired cross-dressing of Cole Porter’s ‘Night and Day’ in the haute couture of Beethoven’s ‘Moonlight Sonata’ (for a cultural appraisal see Kopelson 1996:139-85 and Garber 1992). His manipulation of the ‘open secret’ was more extreme than that of any number of less flamboyant but also closeted gay musicians: the openly flaunted markings of a hidden identity allowed those who adored him to use their adoration (and his and their mother-love) to bolster their own sense of difference and superiority.
Another notable sphere of queer interest and sponsorship has been the dance floor. Disco is maligned in many quarters, but dance-club life throughout Europe and the United States was transformed in the 1970s with the advent of Gloria Gaynor, Patti Labelle, the Pointer Sisters, Sister Sledge, Donna Summer, Sylvester, The Village People, the Weather Girls and dozens more, to whose fast-and-heavy beat, colourfully synthesized sounds and comforting sentiments gay men and sometimes lesbians gyrated and celebrated ‘family’ in safe queer spaces that were close to realizing for the physicalized and sometimes transcendent moment what opera and The Wizard of Oz could only begin to suggest.
More localized and specialized forms, such as the even faster and louder House music of the 1980s, and later Acid and Techno, developed as Disco moved into the straight mainstream. In the 1990s gay dance music was strongly affected by the artistry of RuPaul, possibly the recording industry’s most successful drag queen. Like rock and roll before them, Disco and House were heavily derived from black performing styles and sounds, the African-American diva from Grace Jones to RuPaul being as important here as in the opera house. They momentarily displaced racial tensions to create an idealized arena for queer identity to be performed (Currid 1995). Even to consider Disco a category of music is inadequate: it is ‘also kinds of dancing, club, fashion, film, etc., in a word, a certain sensibility, manifest in music, clubs, etc., historically and culturally specific, ideologically and aesthetically determined — and worth thinking about’ (Dyer 1992: 149). This is as close as can be to gay music, one might think, yet its placing of queer performativity on the platform of black ‘diva-inity’ leads to a complicated play of identification, as Currid (1995) has shown.
Focus on a particular audience and its ‘situated knowledge’ may also undermine traditional critical arguments seeking to eradicate all identity in music save nationality. The New York Times review (by Paul Griffiths, 7 July 1998) of Kimper’s opera and the CRI recording of the music of lesbian coposers mentioned above, reaches the conclusion ‘that sexual preference, as well as sex, is inaudible’ and calls that conclusion ‘inevitable’. The response immediately suggests itself, ‘inaudible to whom’?
Modernist criticism, anxious to check the proliferation of meaning and keep forms of authority and canons of taste in place, puts the onus of proof on ‘the music itself’. But the notes cannot so easily be separated from their context (of performance, venue, genre and audience, as well as musical allusion): if stripped of all associations — an impossibility — they can yield no meaning.
In some few cases, such as the bizarre juxtapositions in Poulenc’s instrumental music, a homosexual sensibility is clearly audible, but then only to someone who has some grasp of the aesthetics of that much-discussed but uneasily defined phenomenon known as ‘camp’. Further, the orientalism or exoticism of a great range of 19th and 20th century music can be heard not simply as decorative acculturation but as an audible manifestation of some dissatisfaction with prevailing Western mores. More complicated musical strategies, such as the set of motivic and tonal interactions that signal the tragedy of internalized oppression in Peter Grimes, may be revealed as criticism involves itself more deeply and widely with such questions. Such markers, however, are possibly more prevalent in (closeted) homosexual culture in which classical music is so heavily implicated than in openly lesbian or gay music, such as Disco or the kinds of alternative women’s music mentioned above. Here, context exerts so powerful an influence as to overthrow conventional associations: even the opening of Beethoven’s Fifth Symphony, that quintessential model of heroic masculinity, met its gay destiny when, tricked out with a heavy beat and other accoutrements, it hit the Disco scene in the 1970s as ‘A Fifth of Beethoven’.
‘The identity of music is the sacred issue’, Philip Bohlman explains (referring to McClary 1991):
‘That women, working-class labourers, gays and lesbians, blacks, religious or ethnic communities, or anyone else should identify music in some other way or imagine music to embody completely different and differentiated cultural spaces, that becomes blasphemy against “what MUSIC is”.
Imagined in this way it may not be MUSIC anymore’ (Bohlman 1993: 417).
Accordingly, an important strategy among lesbian and gay critics is to insist on the possibility and the importance of different receptions of all kinds of music, an insistence which can undermine any authority or objectivity criticism might claim for itself, and of destroying the essentializing or minoritizing drive to confine lesbian and gay music criticism to style analysis. Suzanne Cusick, in an extremely radical statement quite early in the movement’s history (delivered at the first Feminist Theory and Music conference, 1991), insisted on, and explored, a special lesbian relationship to music itself (Brett, Wood and Thomas eds 1994). This gesture, going (in the gentlest manner) all the way, so to speak, prepared the ground for a good deal of critical work since (not all of it written by self-identifying lesbian, gay or bisexual critics, to complicate the picture even further) that refuses previous protocols in an effort to reach imaginative and varied views as to what kinds of phenomena might coexist as ‘lesbian and gay — or queer — music’ and how these might relate to whole sets of other posi-
tions, even the hegemonic one.

3.7.06

TANER CEYLAN 1

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us
Taner Ceylan (Τουρκία)

2.7.06

ΤΟ ΜΕΞIΚΑΝΙΚΟ GAY PRIDE

Εκλογές στο Μεξικό σήμερα.
Ας δούμε, λοιπόν, τι ζήτησαν από τα κόμματα και τη μελλοντική κυβέρνηση οι μεξικανοί ομοφυλόφιλοι στο δικό τους Gay Pride την περασμένη εβδομάδα.

RIGHTS-MEXICO:test
Diego Cevallos

MEXICO CITY, Jun 24 (IPS) - Anhalí is putting the final touches on the devil costume she plans to wear for the Pride Parade this Saturday in the Mexican capital, which is expected to draw around 60,000 members of the gay, lesbian, bisexual and transgender (GLBT) community.
”It's the best day of the year,” declares Anhalí, who was born a man but now dresses and lives as a woman.
Held annually for over ten years now, the parade passes along some of Mexico City's main streets before reaching a downtown square, where a performing arts festival will be held.
Along the route, Anhalí will be dancing to techno music and trying not to think about her friend Pablo, who won't be accompanying her this year as he usually does. Tired of repeated incidents of homophobic discrimination, Pablo finally decided to emigrate to the United States.
As well as a major social event, the Pride Parade is an opportunity for the GLBT community to voice its demands, which include respect for all sexual orientations, the right to same-sex marriage, and public health care support for sex change surgery.
In a survey conducted in May by the Secretariat of Social Development and the National Council to Prevent Discrimination, 94.7 percent of members of so-called ”sexual minorities” said they suffered discrimination.
According to a number of different research studies, between five and 10 million Mexicans, out of a total population of 105 million, define themselves as homosexuals.
The discrimination suffered by gays and lesbians sometimes takes the form of crime. Around 30 homosexuals are murdered in Mexico every year solely because of their sexual orientation.
”I'm going to be up on a float for the whole parade, to show everybody who I am: a woman in a man's body, but no less of a person because of it,” Anhalí told IPS.
The annual parade is also attended by hundreds of heterosexual participants, who join in to show their support for the demands of sexual minorities.
The government and politicians should listen to what the marchers have to say on Saturday and undertake the legal reforms needed to guarantee the rights of non-heterosexuals, said Mario Arteaga, president of the Mexican Pride Committee, one of the groups organising the parade.
”It is not simply a matter of recognising the rights of a more or less scandalous minority. It is a matter of raising the quality of our democracy in general,” he added.
Over the past two months, the government of President Vicente Fox has carried out a media public service campaign aimed at promoting acceptance and respect for sexual diversity.
”Equality begins when we recognise that we all have the right to be different,” and ”For an influential, tolerant and pluralistic Mexico” were among the slogans used in the campaign. The initiative was bitterly opposed by the Catholic Church leadership and conservative groups, who claimed that the messages expressed served to promote homosexuality.
In addition to members of sexual minorities, the Mexican government survey conducted in May also addressed other minority groups and sectors of society.
The results indicated that 94.4 percent of the disabled people interviewed, 94.2 percent of the women, 90.8 percent of the indigenous people, 88.4 percent of the elderly and 80.4 percent of the practitioners of minority religions felt that they were discriminated against in Mexico.
In the same survey, 71 percent of the homosexuals consulted said that the greatest problem they face is discrimination.
In addition, 54.5 percent said they felt rejected by society, 43 percent believed they had fewer educational opportunities than non-homosexuals, and 72 percent said it was more difficult for them to find employment because of their sexual preferences.
In the meantime, close to 45 percent said their families had tried to force them to change their sexual orientation.
During the Pride Parade, flyers will be handed out calling on the Mexican Congress to approve a bill - on hold since 2003 - that would recognise same-sex civil unions.
They will also urge the government to include sex reassignment surgery in basic public health care coverage.
Finally, the marchers will be demanding greater efforts to investigate crimes committed against homosexuals.

The non-governmental Citizens Commission Against Homophobic Hate Crimes reports that between 1995 and 2003, there were 290 people murdered in Mexico as a result of homophobic hatred, of whom 275 were men. A full 126 of these murders took place in Mexico City alone, and most of them remain unsolved and unpunished. (END/2005)

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΙΝΑΙ GAY!

Image Hosted by ImageShack.us
.
Papai é Gay!!!
por Joao Bosco Filho
Definido como "animal racional, mamífero e bípede, que ocupa o primeiro lugar na escala zoológica; pessoa do sexo masculino, que atingiu a virilidade" (Tersoriol s.d.): o homem. Discorrendo sobre o assunto, Badinter (1993) afirma que o homem vive uma das suas maiores crises de identidade, pois a sociedade patriarcal e conservadora o colocou como único e modelo a ser seguido pelos demais membros sociais, impondo-lhe uma forma de vida que foge as suas próprias condições humanas de existência. Frases como "homem não chora", "é agressivo por natureza", "é um traidor nato", entre outras, são questionadas e levam um grande contingente masculino a buscar explicações para tantas mudanças no seu espaço social.
Entendendo que o homem é um ser construído histórico e socialmente, é importante ressaltarmos que a atual crise masculina é fruto das várias transformações históricas, merecendo destaque as várias lutas e conquistas femininas que vem redefinindo o papel social da mulher e ao mesmo tempo exigindo que o homem faça o mesmo, bem como, o profundo processo de mudanças ocorridas com o advento da modernidade, que ao afirmar a intrínseca relação da sociedade atual com a ciência, a tecnologia, o materialismo, a competição e a globalização, ou seja, com o progresso científico, impõe "uma ênfase no presente e no futuro com um crescente descaso pelo passado, pela tradição, pela religião... resultando em perda dos modelos e paradigmas tradicionais, sem haver segurança nos dias futuros." (Boechat, 1997)
Observando historicamente a sexualidade humana, com ênfase no processo de formação masculina percebemos que a masculinidade é concebida a partir da capacidade produtiva, pela qual o homem responde como provedor material e financeiro do grupo no qual está inserido. Portanto a simples posse do cromossomo Y ou dos órgãos sexuais masculino não são suficientes para determinar o 'verdadeiro homem', para isto ele deve obedecer as normas ditadas pelo "manual do macho", no qual ser homem implica a superação de todos os ritos de passagem, que geralmente compreendem a demonstração de poder através da força física, da proteção de seus dependentes, da inteligência, do trabalho forçado entre outros.
Poderíamos afirmar tranqüilamente que na nossa sociedade atual, com sua enorme complexidade, continua mantendo como pilares estes quatro núcleos arquetípicos básicos: o guerreiro, o xamã, o que vai em busca do sexo oposto visando o Coniunctio, e finalmente, o chefe ou rei que integra as partes num todo harmônico. (Boechat, 1997)
Entre as várias formas de demonstração de poder aos quais o 'pré-homem' é submetido, destaca-se a conquista do status social, via de regra conquistado pela profissão que desempenha e pela condição financeira que alcança; outro fator e a constituição de uma família, que apesar de não mais ser caracterizada como tradicional, pai e mãe unidos pelos laços do matrimônio até que a morte os separe, ainda se forma pela presença de um pai provedor financeiramente. Não esqueçamos que neste modelo de família atua uma mãe que, além de dona de casa, assume tarefas no espaço público e é a maior responsável pela reprodução, momento no qual o homem exibe para os seus companheiros a sua maior façanha viril, a perpetuação da espécie.
Ainda como importante elemento de consolidação masculina, está a sua posição heterossexual, onde o padrão de normalidade estabelece que "a identidade masculina está associada ao fato de possuir, tomar, penetrar, dominar e se afirmar, se necessário pela força" (Badinter, 1993). A homossexualidade, compreendida enquanto dominação do homem pelo próprio homem, se constitui em um modelo anormal de comportamento. Neste cenário, ser homem também passa pela necessidade de mostrar que não se é homossexual.
A crescente conquista do espaço social pelas mulheres acentua ainda mais a crise masculina, uma vez que, ao ocupar esferas sociais, antes exclusivamente masculinas, expõe uma ruptura no modelo hegemônico do poder do macho, levando-o a uma busca incessante pela redefinição do seu papel viril.
Nesse contexto de conflito masculino e conquistas femininas, várias instituições sociais são transformadas, entre estas a família, que ao perder o seu caráter tradicional, assume um modelo denominado de moderno, no qual "a família hierárquica com papéis bem definidos quanto a gênero e geração" é substituída por "uma família igualitária, onde os papéis e atribuições de gênero e geração estariam com seus contornos cada vez mais diluídos" (Vaitsman, 1994). É nesse mesmo momento que se percebe o aumento do número de pais separados, mães solteiras, bem como a presença de casais homossexuais, que ao desenvolverem suas atividades profissionais, assumem a responsabilidade de criar filhos fora do padrão tradicional da família mononuclear.
A família gay é uma modalidade que ora ganha maior visibilidade. O espaço aberto pelas novas formas de constituição familiar, as várias formas de produção independente, bem como a possibilidade de adoção por parte de pessoas solteiras expõe arestas para que homens e mulheres homossexuais assumam a maternidade e a paternidade de acordo com os seus ideais. Essa forma de união torna-se mais polêmica quando o modelo tradicional familiar questiona quais os princípios morais que serão utilizados para educar a criança membro dessa relação. Como ela irá compreender sua família constituída por dois homens ou duas mulheres, quando a grande maioria encontra-se representada por um homem e uma mulher? As respostas a esses questionamentos e vários outros existentes começam a ser expressas a partir das experiências bem sucedidas, onde casais gays educam suas crianças e lhes proporcionam um ambiente tão saudável quanto ou melhor do que os oferecidos por vários casais heterossexuais. Quanto aos aspectos teóricos que embasam esta problemática, observam-se discussões, como por exemplo a do psicanalista Acyr Maia, autor do livro Psicologia e Homossexualidade, que afirma que nada impede que casais homossexuais eduquem com sucesso uma criança, pois "de acordo com a psicanálise, a função materna e paterna são exercidas pela linguagem. (...) Mas qualquer pessoa, independente do sexo biológico pode suprir essa carência" (Maia apud Mazzaro, 1998). Entretanto, o maior problema a ser enfrentado por essas crianças constitui-se na agressão social, já que ao serem elementos constituintes de um modelo familiar que foge ao padrão de 'normalidade' servirão de alvo para piadas e brincadeiras desagradáveis por parte daqueles que se consideram normais.
Existem também as famílias que apresentam um dos seus membros optantes pela homossexualidade, fato registrado em muitos casos devido a forte pressão social imposta ao indivíduo para que ele se inclua no padrão de normalidade masculino ou feminino, onde o homem representa o papel de pai e a mulher contracena com o papel de mãe, ser submisso e responsável pelo cuidado do lar e do 'marido'.
A forte coerção feita ao homem para que este jamais fuja as normas ditadas pelo "manual do macho", obriga a um número elevado de homens a construir situações que camuflem a sua verdadeira orientação sexual. As uniões heterossexuais que evoluem para a paternidade, são exemplos clássicos, pois ao cumprir estas duas regras da masculinidade, o homem atinge um patamar no qual seu potencial viril não poderá ser questionado e, se for, o mesmo apresenta provas concretas de sua eficiência masculina, sendo estas, a mulher e o filho fruto dessa relação.
Entre todos os povos a preocupação em deixar descendentes é um sinal de virilidade, e em muitas culturas o número de descendentes é visto como sinal de fertilidade e, portanto, de masculinidade. (Boechat, 1997).
Ao expor uma maneira de ser e de viver diferente da que realmente deseja, esse homem passa a viver sua sexualidade na clandestinidade, satisfazendo suas fantasias e desejos sexuais carregados por um complexo de culpa e traição, e envoltos em um mundo de mistérios, os quais jamais devem ser revelados ao mundo do macho, pois essa revelação acarretaria na exclusão deste homem do círculo de normalidade, bem como levaria seus descendentes a difícil afirmação "papai é gay".
Sabemos que fugir ao padrão de normalidade imposto pela sociedade é uma tarefa árdua e que requer determinação e coragem, uma vez que toda fuga traz como consequência atos punitivos, e nesse caso a punição vem sob a forma de preconceito, da exclusão e da marginalidade de todas as pessoas que assim se comportam.
Dessa forma, assumir a homossexualidade nesse universo machista e conservador é percorrer um caminho de pedras e barreiras, transponíveis somente a partir de muitas lutas pela busca da cidadania plena, na qual a orientação sexual não represente motivo de exclusão dos indivíduos dentro do processo da dinâmica social.

1.7.06

ΙΣΠΑΝΙΑ, ΕΤΟΣ 1 μ(ετά) Γ(άμον)

Από την Ομοσπονδία των Gay & Λεσβιακών οργανώσεων της Ισπανίας λάβαμε το δελτίο τύπου που ακολουθεί.
Πρόκειται για έναν περιληπτικό απολογισμό του πρώτου χρόνου (Ιουν 05 – Ιουν 06) μετά τη ψήφιση του νόμου για τον γάμο ομοφύλων, αν και στην πραγματικότητα θα πρέπει να μιλάμε για ένα πολύ ευρύτερο πλέγμα νόμων (π.χ. δυνατότητα υιοθεσίας, νόμοι σχετικοί με την ταυτότητα κοινωνικού φύλου κλπ), που οδήγησε τους ισπανούς ομοφυλόφιλους και διάφυλους (τρανσέξουαλ) στην κατάκτηση της τυπικής νομικής ισοτιμίας. Όπως όμως σημειώνεται μένει εκκρεμής ακόμη η πλήρης ομαλοποίηση της ομοφυλοφιλίας στην καθημερινή κοινωνική ζωή.
Επόμενοι στόχοι: η ουσιαστική βοήθεια προς τις πιο ευάλωτες λοατ ομάδες, όπως είναι οι έφηβοι, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, οι οροθετικοί, τα άτομα με αναπηρίες, οι λοατ οικογένειες κλπ. και η βοήθεια προς τις κοινότητες των χωρών εκείνων όπου οι ομοφυλόφιλοι ακόμη υφίστανται διακρίσεις, διώξεις και δολοφονίες.
Και, βέβαια, περιέχει ευχαριστίες προς όλους εκείνους που αγωνίστηκαν όλα αυτά τα χρόνια για τα gay δικαιώματα και προς τον Ισπανό πρωθυπουργό Zapatero, σταθερό υπερασπιστή ενός κράτους που θα σέβεται όλους τους πολίτες του εξ ίσου.
Εμείς να τους ευχηθούμε καλή συνέχεια στους αγώνες τους και καλή επιτυχία στο Gay Pride της Μαδρίτης που λήγει σήμερα με μια πορεία στην οποία όλοι ελπίζουν ότι η συμμετοχή θα ξεπεράσει κατά πολύ το ένα εκατομμύριο (7000000 πέρυσι).
Μια ιδέα του πολύ εντυπωσιακού προγράμματος του φεστιβάλ – εδώ ο όρος κυριολεκτεί - μπορείτε να πάρετε στην επίσημη ιστοσελίδα του στην διεύθυνση: http://www.madoweb.com/2006/es/

POLÍTICA
Barcelona, 27 de junio de 2006
28 DE JUNIO: DÍA DEL HOMOSEXUALGRAN SATISFACCIÓN TRAS UN AÑO DE PLENA IGUALDAD
Con motivo del 28 de Junio, Día del Orgullo de Gays y Lesbianas, la Coordinadora Gai-Lesbiana de Catalunya manifiesta su gran satisfacción un año después de haberse conquistado la plena igualdad legal de gays y lesbianas, felicita a toda la comunidad de gays, lesbianas y hombres y mujeres transexuales y reconoce el trabajo de quienes con su activismo y voluntariado han hecho posible este gran logro social. Así mismo agradece el apoyo de los partidos políticos que votaron afirmativamente en el Congreso de los Diputados y al Gobierno del Presidente Rodríguez Zapatero por su defensa de los derechos GLT.
Declaraciones:
Antonio Guirado, Secretario General de la CGL, declara: “Han sido los doce meses de la igualdad, de los derechos, de la dignidad. Podemos estar plenamente satisfechos ya que a la ley que permite el matrimonio homosexual se ha sumado la de Identidad de Género que reclamaban los colectivos de hombres y mujeres transexuales. A todo ello hay que agregar que la ciudadanía de Catalunya acaba de aprobar en referéndum el primer Estatuto de todo el Estado que obliga a las autoridades a velar por la igualdad de todas las personas con independencia de su orientación sexual y del tipo de familia constituido y que exige erradicar la homofobia. En estos doce meses, por tanto, se han alcanzado las cotas más elevadas de nuestra historia en cuanto al reconocimiento de los derechos civiles de los ciudadanos, por lo que este 28 de junio nos sentimos doblemente orgullosos.
Retos pendientes
La consecución de todos estos logros no debe hacernos olvidar que quedan grandes retos pendientes como la plena normalización de la homosexualidad en nuestra sociedad ya que aún son muchos los gays y lesbianas y hombres y mujeres transexuales que viven con graves problemas de carácter social o laboral a causa de su orientación o identidad sexual. Así mismo la educación en los centros públicos y privados ha de recoger el respeto hacia todas las minorías y los nuevos modelos familiares y hemos de recabar el apoyo institucional hacia los colectivos más vulnerables de la comunidad GLT: adolescentes, mayores, seropositivos, discapacitados, familias GLT, etc. En este sentido la Coordinadora Gai-Lesbiana de Catalunya reclamará la aplicación de políticas activas desde las instituciones públicas que contribuyan a la normalización social y que ofrezcan apoyo a estos colectivos.
Así mismo nos sentimos obligados a trabajar para apoyar a las comunidades GLTB de otros países, especialmente los latinoamericanos, para que consigan las mismas cotas de respeto e igualdad legal que aquí hemos adquirido. No debemos olvidarnos que aún son muchos los países donde gays, lesbianas y transexuales son gravemente discriminados, perseguidos e incluso asesinados. Deben contar con todo nuestro apoyo.”
La Coordinadora Gai-Lesbiana anima a la participación en las actividades y celebraciones que se realizan por todo el Estado y especialmente en la Manifestación Estatal que se celebrará en Madrid el próximo sábado 1 de julio.
Gabinete de Medios de comunicación de la Federació d’Associacions Coordinadora Gai-Lesbiana