ES-COLLECTION & JOAN CRISOL

Joan Crisol (Ισπανία)

EMINENT OUTLAWS. THE GAY WRITERS WHO CHANGED AMERICA

Επιφανείς παράνομοι από τη σκιά στο προσκήνιο

Στο βιβλίο του Μπραμ εξιστορείται η διαδρομή της γκέι λογοτεχνίας των ΗΠΑ

Τhe Economist/kathimerini.gr, 19-2-2012

Christopher Bram: Eminent Outlaws. The Gay Writers Who Changed America (εκδ. Twelve)

Η κύρια διαφορά ίσως ανάμεσα στο κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και τα κινήματα για τη χειραφέτηση των γυναικών ή τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων ήταν η εξής: προτού οι ομοφυλόφιλοι μπορέσουν να συνασπισθούν εναντίον των διακρίσεων, έπρεπε πρώτα να μάθουν, στα φοβισμένα και κλειστοφοβικά χρόνια των μέσων του 20ού αιώνα, ότι υπήρχαν κι άλλοι ομοφυλόφιλοι με τους οποίους να συνασπισθούν.

Και ο τρόπος που το ανακάλυψαν αυτό ήταν μέσω της λογοτεχνίας - των βιβλίων που μίλησαν, στην αρχή με υπονοούμενα και παρένθετες σιωπές, έπειτα όλο και πιο άμεσα, για το τι σημαίνει και πώς βιώνεται η ερωτική έλξη για το ίδιο φύλο. Με δεδομένη τη μεγάλη προσοχή που έχουν προσελκύσει οι γυναίκες και οι μαύροι συγγραφείς και το πόσο συνηθισμένες πλέον είναι οι γκέι ιστορίες στην πεζογραφία, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, είναι αξιοσημείωτο ότι το έργο του Κρίστοφερ Μπραμ «Επιφανείς παράνομοι» αποτελεί την πρώτη προσπάθεια για μια συνολική καταγραφή αυτής της λογοτεχνικής παράδοσης.

Οι δεκαετίες

Ιχνηλατεί τα θέματα που εξερεύνησαν κυρίως οι άνδρες γκέι συγγραφείς: τον καταδικασμένο έρωτα και την αυτοκαταστροφική μυστικότητα τις δεκαετίες του ’40 και του ’50 (στα μυθιστορήματα «Η πόλη και ο στυλοβάτης» του Γκορ Βιντάλ και «Το δωμάτιο του Τζοβάνι» του Τζέιμς Μπόλντουιν)· την γεμάτη έξαψη απελευθέρωση και τις απρόβλεπτες, αμήχανες σχέσεις τη δεκαετία του ’60 (στο «Howl» του Αλεν Γκίνσμπεργκ και «The Boys in the Band» του Μαρτ Κρόουλερ)· την ασυγκράτητη σεξουαλική ελευθερία και το ξεκίνημα μιας ευτυχισμένης ομαλότητας στα ’70 (στο «Faggots» του Λάρι Κράμερ και το «Tales of the City» του Αρμιστεντ Μόπιν)· το μεγάλο χτύπημα του έιτζ τη δεκαετία του ’80 («Angels in America» του Τόνι Κούσνερ)· και, από τη δεκαετία του ’90 και μετά, το βαθμιαίο πέρασμα της γκέι εμπειρίας στον βασικό κορμό της αμερικανικής ζωής.

Οι μεγάλοι βρίσκονται όλοι εδώ - Γκίνσμπεργκ, Μπόλντουιν, Τζακ Κέρουακ, Ουίλιαμ Μπάροουζ, Τενεσί Ουίλιαμς, Τρούμαν Καπότε, Κρίστοφερ Ισεργουντ, Εντμουντ Γουάιτ και ο πανταχού παρών Γκορ Βιντάλ, ο οποίος στα 86 του παραμένει ο μεγάλος γκουρού, ή όπως το θέτει ο Κρίστοφερ Μπραμ, «ο νεραϊδονονός» των γκέι γραμμάτων.

Αντλώντας από βιογραφίες και απομνημονεύματα, ο Κρίστοφερ Μπραμ, ο οποίος είναι κι αυτός ένας καταξιωμένος γκέι πεζογράφος, υφαίνει μια χαλαρή «κουτσομπολίστικη» αφήγηση για τις φιλίες, τις αντιπαλότητες και τους έρωτες που έδωσαν στους γκέι συγγραφείς την πρώτη ύλη τους.

Καθώς η εξιστόρηση προχωράει προς τη δική του εποχή (είναι 60 ετών), αισθάνεται κανείς ότι γίνεται πιο προσεκτικός στον σχολιασμό του. Εξακολουθεί, ωστόσο, να προσφέρει πολλές οξυδερκείς παρατηρήσεις για τις περίπλοκες σχέσεις των πρωταγωνιστών του μεταξύ τους και απέναντι στα προβλήματα της γκέι πολιτικής.

Είναι επίσης ένας οξυδερκής λογοτεχνικός κριτικός και δεν διστάζει να επαινεί συγγραφείς που θαυμάζει και να επισημαίνει τα ελαττώματα άλλων. Ο Κρίστοφερ Μπραμ αποδίδει την παραμέληση αυτής της σημαντικής πτυχής της λογοτεχνικής ιστορίας στην επίμονη δυσφορία του «στρέιτ» κόσμου απέναντι στην υπερβολικά ανοιχτή εκδήλωση της ομοφυλοφιλίας.

Τα όρια

Αυτός ο επιτιμητικός σχολιασμός που κάνει, όμως, προχωράει ενίοτε πολύ μακριά. Το να περιορίζει τη μελέτη του στους άνδρες ομοφυλόφιλους των αμερικανικών γραμμάτων είναι θεμιτό -τα βιβλία πρέπει κάπου να χαράσσουν τα όριά τους- στη συνέχεια όμως τους κλείνει μέσα στο πολιτιστικό φρούριο των αρρένων ομοφυλόφιλων.

Οταν κάνει λόγο για λογοτεχνικές επιρροές, αυτές αφορούν άλλους γκέι συγγραφείς της ίδιας ομάδας, σάμπως να ήταν άσχετη η υπόλοιπη λογοτεχνία. Και σχεδόν ποτέ δεν έχει έναν καλό λόγο να πει για τα εγχειρήματα των γκέι συγγραφέων σε πεδία άσχετα με την ομοφυλοφιλία.

Αυτό φαίνεται να καθοδηγείται από την πεποίθησή του, που δηλώνεται στον επίλογο, ότι «ένας ομοφυλόφιλος άνδρας που δεν γράφει παρά μόνο στρέιτ ιστορίες δουλεύει με μισή καρδιά». Υπάρχει βέβαια κάποια αλήθεια σ’ αυτό· όπως επισημαίνει ο Μπραμ, συγγραφείς όπως ο Κρίστοφερ Ισεργουντ και ο Τενεσί Ουίλιαμς, οι οποίοι αναγκάστηκαν να κρύψουν την ομοφυλοφιλία τους στα γραπτά τους, υπέστησαν μεγάλη εσωτερική καταπίεση, ενώ το έργο τους, στερημένο από την τροφή της προσωπικής εμπειρίας, υπέφερε κι αυτό. Υποστηρίζει, όμως, ότι ακόμα και οι επιτυχίες τους (όπως το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Αλμπι, μια δεξιοτεχνική κατεδάφιση του γάμου), δεν αξίζουν τον κόπο, άποψη ιδιαίτερα προβληματική, ιδιαίτερα για τη νέα και λιγότερο τραυματισμένη γενιά συγγραφέων.

Εξαιτίας ίσως αυτής της στάσης του, ο Μπραμ δεν αγγίζει αυτό που σίγουρα αποτελεί ένα κεντρικό ερώτημα για το βιβλίο: καθώς η ομοφυλοφιλία δεν κατοικεί πλέον στο περιθώριο και γίνεται μια περιοχή που στρέιτ συγγραφείς εξερευνούν ανεμπόδιστα (μια από τις πιο γνωστές γκέι ταινίες των τελευταίων χρόνων ήταν το «Brokeback Mountain», βασισμένη στο αφήγημα της παντρεμένης τρεις φορές Αννι Προυλ), ποιο θα είναι στο μέλλον το «προνομιούχο» πεδίο για τους γκέι συγγραφείς;

ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ

ΚΙ Ο ΚΛΗΡΟΣ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΣΜΑΪΛΙ

Βασισμένο στο καλύτερο μυθιστόρημα κατασκοπείας του Τζον Λε Καρέ, το έργο «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» τοποθετείται στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου (1973) και εξετάζει την περίπτωση ενός συνταξιοδοτημένου βρετανού κατασκόπου, του Τζορτζ Σμάιλι (Ολντμαν), ο οποίος επανέρχεται στην ενεργό δράση για να ανακαλύψει ποιος υψηλόβαθμος πράκτορας της ΜΙ5 είναι συνεργάτης των Σοβιετικών.
«Η νοσταλγία δεν υπήρξε ποτέ στις προθέσεις μου» είπε ο σκηνοθέτης Αλφρεντσον, ένας παχουλός 45άρης με γυαλιά με χοντρό σκελετό, όπως περίπου αυτά που φοράει ο Σμάιλι/Ολντμαν στην ταινία. «Ο Ψυχρός Πόλεμος βολεύει τη δραματουργία και την ίντριγκα, όμως τα πραγματικά θέματα της ταινίας βρίσκονται στις έννοιες φιλίας, εμπιστοσύνης, προδοσίας - θέματα διαχρονικά, ανεξαρτήτως εποχής». [...]
Ενα από τα πιο έξυπνα στοιχεία της ταινίας «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» είναι ότι οι σεναριογράφοι χρησιμοποίησαν πράγματα που δεν υπάρχουν στο μυθιστόρημα, «ιστορίες που ακούσαμε από τον ίδιο τον Λε Καρέ και στις οποίες βρήκαμε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον».
Επίσης, η ταινία κάνει έξυπνες παρεμβάσεις πάνω στο πρωτογενές έργο του Λε Καρέ, φλερτάροντας ακόμη και με την ιδέα της ομοφυλοφιλίας κάποιων ηρώων που στο βιβλίο δεν είναι εμφανώς ομοφυλόφιλοι.
«Τα πάντα ήταν κρυφά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου» είπε ο Αλφρεντσον στη Βενετία. «Ολοι φοβόντουσαν όλους. Ηθελα να δείξω ότι δεν είναι καθόλου απίθανο στο ασφυκτικό περιβάλλον εκείνης της εποχής πολύς κόσμος της κατασκοπείας να αναγκάζεται να καταπνίγει τα πραγματικά συναισθήματά του και την πραγματική φύση του». [...]
Γιάννης Ζουμπουλάκης , Γρηγόρης Μπέκος (tovima.gr, 12/2/2012)

JOSÉ MANUEL HORTELANO-PI 3

ΗΤΑΝ Ο ΝΙΞΟΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ;

Ήταν ο Νίξον ομοφυλόφιλος;

newsbeast.gr, 1/2012

Θα περίμενε κάνεις πως το Γουοτεργκέιτ, θα ήταν το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην καριέρα του Ρίτσαρντ Νίξον. Κι όμως… Σύμφωνα με το βιβλίο που γράφει ο πρώην ανταποκριτής του Λευκού Οίκου, Ντον Φούλσομ, ο Νίξον όχι μόνο χτυπούσε τη γυναίκα του, όχι μόνο ήταν μέθυσος και ομοφοβικός αλλά και ομοφυλόφιλος.

Στο βιβλίο με τίτλο «τα πιο σκοτεινά μυστικά του Νίξον», αποκαλύπτεται πως ο Νίξον ενδέχεται να είχε ερωτική σχέση με τον καλύτερο φίλο και έμπιστό του, Τσαρλς «Μπεμπε» Ρεμπόζο, έναν Αμερικανο-κουβανέζο έμπορο από τη Φλόριντα, ο οποίος φέρεται να είχε στενές σχέσεις με τη μαφία του Μαϊάμι.

Ο Φούλσομ επικαλείται έγγραφα που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας και μαρτυρίες ακόμη και από πράκτορες του FBI για να ρίξει φως στις υποψίες ανθρώπων μέσα από τον Λευκό Οίκο, σύμφωνα με τους οποίους ο Νίξον και ο Ρεμπόζο ήταν κάτι περισσότερο από κολλητοί φίλοι.

Υποστηρίζει ότι ο γάμος του Νίξον με την Πατ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια καλοστημένη απάτη. Το προεδρικό ζεύγος είχε χωριστές κρεβατοκάμαρες στο Λευκό Οίκο, ενώ δεν έμεναν καν στο ίδιο σπίτι όταν έκαναν τις διακοπές τους στο Μαϊάμι. Αντίθετα, ο Ρεμπόζο έμενε σε σπίτι που βρισκόταν ακριβώς δίπλα σε εκείνο του Νίξον.

Ο συγγραφέας επικαλείται επίσης μαρτυρία ενός δημοσιογράφου του «Time», ο οποίος σε δείπνο στην Ουάσινγκτον είδε τους Νίξον και Ρεμπόζο να κρατιούνται χέρι χέρι κάτω από το τραπέζι.

ΟΤΑΝ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΚΟΛΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΚΑΙ ΤΑΜΠΟΥ

Eνορίτες των δύο ιερέων διαδηλώνουν ζητώντας την τιμωρία των δολοφόνων.

Ιερείς εραστές με AIDS πλήρωσαν για να... δολοφονηθούν

Εξιχνίαση - έκπληξη του περσινού φόνου των δύο κολομβιανών παπάδων

tovima.gr, 15-2-2012

Συμβόλαιο θανάτου με θύματα τον... εαυτό τους φαίνεται πως είχαν συνάψει δύο ιερείς στην Κολομβία, οι οποίοι δολοφονήθηκαν πριν από έναν χρόνο στην Μπογκοτά. Όπως αποκάλυψαν οι Αρχές, οι ιερείς είχαν συμφωνήσει να αυτοκτονήσουν μαζί αφότου ο ένας τους διαγνώστηκε με AIDS, γιαυτό προσέλαβαν επαγγελματίες δολοφόνους επειδή δεν άντεχαν οι ίδιοι να πάρουν τη ζωή τους.

Οι συγγενείς των νεκρών ιερέων επιμένουν ότι δεν είναι έτσι. Λένε ότι οι δικοί τους έπεσαν θύματα ένοπλης ληστείας και αρνούνται τα στοιχεία που ήθελαν τους δύο άντρες να διατηρούν ομοφυλοφιλική σχέση. Δύο από τους φερόμενους ως δολοφόνους εντοπίστηκαν από κλήσεις που είχαν κάνει οι ιερείς στα κινητά τους τηλέφωνα.

Ο 37χρονος πατήρ Ρίτσαρντ Πιφάνο και ο 35χρονος πατήρ Ραφαέλ Ρεατίγκα βρέθηκαν νεκροί από σφαίρες σε ένα αυτοκίνητο στη νότια Μπογκοτά τον Ιανουάριο του 2011.

Η εισαγγελία υποστηρίζει ότι πλήρωσαν τους ύποπτους επαγγελματίες δολοφόνους περίπου 6.500 ευρώ για να τους σκοτώσουν και να το κάνουν να φανεί σαν απόπειρα ληστείας.

Οι δύο ιερείς ήταν φίλοι από την ιερατική σχολή και συχνά έκαναν μαζί την χριστουγεννιάτικη λειτουργία, αλλά και άλλες λειτουργίες, σύμφωνα με τον κολομβιανό Τύπο.

Στην τελευταία του λειτουργία, ο πατήρ Ρεατίγκα ζήτησε από τους ενορίτες του να προσευχηθούν στην Σάντα Μάρτα, την προστάτιδα των χαμένων σκοπών, ενώ ο πατήρ Πιφάνο ζήτησε από τους πιστούς να προσευχηθούν για τον ίδιο.

Τόσο η αυτοκτονία όσο και η ομοφυλοφιλία θεωρούνται κολάσιμα αμαρτήματα για την καθολική εκκλησία.

Πρώτα σεξ, μετά… ποντικοφάρμακο

Άνδρας σκότωσε τουλάχιστον τέσσερις εραστές του

newsbeast, 16-2-2012

Η αστυνομία στη δυτική Ινδονησία συνέλαβε έναν άνδρα ο οποίος κατηγορείται για το φόνο τουλάχιστον τεσσάρων ανθρώπων με ποντικοφάρμακο, αφού πρώτα είχε κάνει σεξ μαζί τους.

Ο 24χρονος, που επικαλέστηκε τη ζήλια ως το κύριο κίνητρό του, συνδέεται με το φόνο τριών ανδρών που βρέθηκαν νεκροί τον περασμένο μήνα κι άλλον έναν που βρέθηκε νεκρός το Φεβρουάριο.

Σύμφωνα με την αστυνομία, ο ύποπτος δηλητηρίασε έξι άτομα αλλά οι δύο επέζησαν και νοσηλεύονται σε κρίσιμη κατάσταση.

Η υπόθεσή του συνδέεται με ακόμα εννέα περιστατικά δηλητηριάσεων.

Οι αστυνομικοί εκτιμούν πως κάποια από τα θύματα δεν απευθύνθηκαν στην αστυνομία γιατί ντράπηκαν, επειδή η ομοφυλοφιλία παραμένει ταμπού στην Ινδονησία.

Ο ύποπτος θα εξεταστεί αύριο από ψυχίατρο και ενδέχεται να αντιμετωπίσει ακόμα και την ποινή του θανάτου εάν βρεθεί ένοχος για φόνο εκ προμελέτης.

JOSÉ MANUEL HORTELANO-PI 2

José Manuel Holtelano-Pi (Ισπανία)

στο Mondial (Μαυρομιχάλη 56-58, Εξάρχεια, Αθήνα)

από τις 10.00 έως τις 18.00 μέχρι τις 19/2

TI SPOSERÒ

ΤΟ ΦΙΛΙ-ΨΥΓΕΙΟ ΚΑΙ Η ESPRESSO

Το φιλί που πάγωσε τους θεατές

Σάσα Σταματη, espressonews.gr, 13.2.2012

Ενα φιλί στο στόμα μεταξύ δύο ανδρών είναι αρκετό για να προκαλέσει τους θεατές! Ο λόγος για τους Παναγιώτη Μπουγιούρη και Κρατερό Κατσούλη, που πρωταγωνιστούν στη θεατρική παράσταση «Πέτρες στις τσέπες του».
Κάποια στιγμή οι δύο ηθοποιοί κατά τη διάρκεια της παράστασης ανταλλάσσουν ένα τρυφερό φιλί στο στόμα, κάτι που κάνει το κοινό να παγώσει. Μάλιστα, επειδή και οι δύο ηθοποιοί είναι ταλαντούχοι και πολύ πιστοί στη δουλειά τους, από την πρώτη στιγμή που διάβασαν τον ρόλο δεν είχαν κανένα πρόβλημα να το κάνουν.
Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης και ο Κρατερός Κατσούλης, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Πέτρου Φιλιππίδη, παρουσιάζουν το έργο «Πέτρες στις τσέπες του» της Μαρί Τζόουνς, στο θέατρο «Μουσούρη».
Πρόκειται για μία εξαιρετική κωμωδία, με ανεξάντλητη ενέργεια και ασταμάτητο γέλιο. Το έργο έχει σημειώσει τεράστια επιτυχία όπου κι αν παρουσιάστηκε στην Ελλάδα και όχι μόνο… Οι δύο ήρωες του έργου, ο Τσάρλι και ο Τζέικ, είναι δύο Βορειοϊρλανδοί κομπάρσοι, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
Οι δυο τους αποφασίζουν ότι θέλουν και αυτοί το μερτικό τους από τη λάμψη των σταρ, γι' αυτό και ανεβάζουν μόνοι τους το έργο που έγραψαν: τις περιπέτειες που έζησαν παίρνοντας μέρος -ως κομπάρσοι πάντα- σε μια χολιγουντιανή παραγωγή που γυρίστηκε στα μέρη τους.
Στην… υπερπαραγωγή τους με τους δεκαέξι ρόλους πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Οι ίδιοι γράφουν τη μουσική και τα τραγούδια, κάνουν τα σκηνικά και τα κοστούμια. Κάνουν τα πάντα! Δεν σταματούν λεπτό, αλλά και τίποτα δεν τους σταματά… Μέσα από τους ρόλους που υποδύονται στο θεατρικό έργο υπάρχει και η ομοφυλοφιλική διάθεση των δύο ανδρών.
Οσο για τον Κρατερό Κατσούλη, διανύει την πιο όμορφη περίοδο της ζωής καθώς μαζί με τη σύζυγό του Κατερίνα Καραβάτου δεν χορταίνουν να ασχολούνται με τη μικρή κορούλα τους.

Μεταξύ μας, τώρα, και σε φωτογραφία να το δεις αυτό το φιλί ξεπαγιάζεις.

STEVE WALKER. ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ

Steve Walker (Καναδάς, 1961-2012)

Ο ΑΝΤΡΙΑΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ 26 ΗΤΑΝ ΕΔΩ. ΜΙΑ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΗ ΦΙΛΑΝΔΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΓΙΑ HIV-AIDS

MOSQUITA Y MARI

Mosquita y Mari is a coming of age story that focuses on a tender love between two young Chicanas that struggles to find its place in their lives and in today's world. Yolanda and Mari are growing up in Huntington Park, Los Angeles and have only known loyalty to one thing: family. Growing up in immigrant households, both girls are expected to prioritize the well-being of their families. Yolanda, an only child, delivers straight A's and the hope of the American Dream while Mari, the eldest, shares economic responsibilities with her undocumented mother who scrambles to make ends meet. When Mari moves in across the street from Yolanda, they maintain their usual life routine, until an incident at school thrusts them into a friendship and into unknown territory. As their friendship grows, a yearning to explore their strange yet beautiful connection surfaces. Lost in their private world of unspoken affection, lingering gazes, and heart-felt confessions of uncertain futures, Yolanda's grades begin to slip while Mari's focus drifts away from her duties at a new job. Mounting pressures at home collide with their new-found desires thus driving Yolanda and Mari's relationship to the edge, forcing them to choose between their obligations to others and staying true to each other.

ΑΓΡΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ

Άγριες Νύχτες - Άγριες Νύχτες!

Αν τις περνούσαμε μαζί

Θα 'ταν για μας οι Άγριες Νύχτες

Απόλαυση βαθιά χλιδή!

Όλα ασήμαντα - κι ο αέρας -

Αν η καρδιά λιμάνι βρει

Πυξίδες τότε κάνεις πέρα -

Και οι χάρτες όλοι περιττοί!

Στην Εδέμ κωπηλατώντας -

Α, θάλασσα μαγευτική!

Μακάρι να 'ριχνα - απόψε -

Σ' Εσένα άγκυρα γερή.

Έμιλυ Ντίκινσον: Ποιήματα (Γιαλός)

Μετάφραση: Μαρία Δαμολή

ΡΙΟ ΧΩΡΙΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ. ΜΙΑ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΛΟΑΔ ΑΤΟΜΩΝ

ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΤΑ ΚΑΙΝΕ ΦΑΝΕΡΑ... 3- ΑΠΟΛΛΩΝ

[...] Οι περισσότεροι ήταν εξοπλισμένοι με φωτογραφικές μηχανές. Άλλοι χρησιμοποιούσαν τα κινητά τους. «Μαλάκα, είμαι στο Αττικόν. Ροντέο γίναμε, μεγάλη πλάκα!» φίλος σε φίλο του από κινητό. «Δεν αργώ, παραγγείλετε. Φωτογραφίζω τις καταστροφές για να σας δείξω», κυρία σε φίλη της από κινητό. «Α, ρε τζαμάς είναι η δουλειά του μέλλοντος!» νεαρός δίνει μαθήματα επαγγελματικού προσανατολισμού στον εαυτό του. Ένας, εμφανώς συνταξιούχος, διαπληκτιζόταν με πυροσβέστη γιατί ήθελε να τραβήξει φωτογραφίες μέσα στην κατεστραμμένη στοά - κι αυτός θα ήθελε να δείξει τις φωτογραφίες στα εγγόνια ή στους φίλους του.

Μπορεί να πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις-αντιδράσεις. Δεν ήταν όμως λίγες και δεν μπορείς να τις παρακάμψεις. Η εικόνα της βανδαλισμένης πόλης αντί να προκαλεί αισθήματα οργής ή αγανάκτησης προκαλεί απλά τηλεοπτική περιέργεια. Μοιάζει για πολλούς συμπολίτες μας να έχει γίνει συνήθεια. Κάποιος μπορεί να πει πως πρόκειται για εκδηλώσεις αμηχανίας σε κάτι που σε ξεπερνάει, σε κάτι που σου υπενθυμίζει πόσο ευάλωτος είσαι. Πάλι όμως πρέπει να βρω δικαιολογίες; Πάλι όμως πρέπει να βρω κομψές λέξεις προκειμένου να καλύψω την απέχθειά μου, να μην μαρτυρήσω πως ένιωσα μίσος για την κυρία που θα συνοδέψει το καφέ της με τέτοιες εικόνες;

Όχι, φίλε μου. Δεν γίναμε Ροντέο. Μεσαίωνας γίναμε, κι έχουμε όλα τα χαρακτηριστικά του όχλου που συνωστίζονταν μπροστά στο ικρίωμα για να χειροκροτήσουν τα κομμένα κεφάλια στην γκιλοτίνα του δημίου. «Κάποιοι, παρά την περιρρέουσα εθνική εξαθλίωση είχαν προσπαθήσει να διατηρήσουν κάποιους τρόπους συμπεριφοράς που κάθε μέρα έμοιαζαν όλο και περισσότερο απαρχαιωμένου παρελθόντος…» θυμάμαι μια παράγραφο τώρα, από το βιβλίο του Λεονάρντο Παδούρα «Χαμένοι στην ομίχλη» (εκδ. Καστανιώτης), που περιγράφει την Κούβα σε μια από τις χειρότερες στιγμές της. Ναι, εκεί, φτάσαμε. Ο σεβασμός και η θλίψη μπροστά στην καταστροφή να θεωρούνται απαρχαιωμένες αντιδράσεις και τα καλαμπουράκια αλά twitter, με τη δικαιολογία πως είμαστε αριστοφανικός λαός, αναπόφευκτη αντίδραση των καιρών!

Δημήτρης Μαστρογιαννίτης (AthensVoice, 13/2/2012)

ΤΖΟΝ ΑΜΙΤΣΙ: ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΑΝΔΡΑΣ; ΚΟΙΤΑ ΠΩΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΣΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΚΕΪ

Αμίτσι: "Θέλεις να αποδείξεις ότι είσαι άντρας; Κοίτα πως συμπεριφέρεσαι στους γκέι"

Ο Τζον Αμίτσι μίλησε στην Ισπανία για την ομοφοβία στο χώρο του αθλητισμού και για τις δικές του εμπειρίες από το φαινόμενο.

contra.gr, 14-2-2012

Προσκεκλημένος από το ινστιτούτο της Αθλέτικ Μπιλμπάο, ο Τζον Αμίτσι (άλλοτε παίκτης του Παναθηναϊκού, νυν συγγραφέας, ψυχολόγος αλλά και ομοφυλόφιλος) κλήθηκε από την "El Pais" να μιλήσει για τις διακρίσεις και τον ρατσισμό που αυτές επιφέρουν στο χώρο του αθλητισμού.

Ο 41χρονος Αγγλος δεν μάσησε τα λόγια του, κάτι που συνηθίζει άλλωστε: "Ο ιδιοκτήτης των Γιούτα Τζαζ, επί των ημερών μου, ήταν και ιδιοκτήτης αλυσίδας κινηματογραφικών αιθουσών που δεν προέβαλε την ταινία «Brokeback Mountain». Στις ΗΠΑ υπάρχουν τουλάχιστον 30 πολιτείες, όπου μπορούν να σε απολύσουν επειδή είσαι γκέι.

Για να αποδείξεις πως είσαι πραγματικός άνδρας, απλά κοίτα πώς συμπεριφέρεσαι στους γκέι. Κάποιοι φέρονται σαν να είναι ακόμα στο σχολείο.Οταν ανακοίνωσα δημόσια ότι ήμουν ομοφυλόφιλος, ένας ρεπόρτερ του ESPN μου ζήτησε συνέντευξη. Ξέρετε ποια ήταν η πρώτη ερώτησή του; "Μήπως έχετε προσβληθεί από τον ιό του Aids;"

Αποκάλυψε επίσης ότι κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ΝΒΑ την πιο "άγρια" λεκτική επίθεση για τις σεξουαλικές προτιμήσεις του την δέχθηκε από τον Τιμ Χαρ

ΑΝΔΡΑΣ ΛΥΟΜΕΝΟΣ

Carmelo Blázquez Jiménez (Ισπανία)