ΗΠΑ. ΛΕΣΒΙΑ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΕΝΘΕΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΦΙΛΙΚΟΥ ΤΗΣ ΓΚΕΪ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ

Σκάνδαλο έχει προκαλέσει στην Αμερική η απόφαση μιας λεσβίας βουλευτή του Δημοκρατικού κόμματος να δανείσει τη μήτρα της σε ένα ζευγάρι γκέι φίλων της, που λαχταρούν να αποκτήσουν ένα παιδί. Η Κριστίν Τζόνσον εκλέγεται στη Γιούτα, το οχυρό των Μορμόνων που δεν αναγνωρίζουν τους γάμους ανάμεσα σε ομοφυλοφίλους και δεν επιτρέπουν τις υιοθεσίες σε ζευγάρια που δεν είναι παντρεμένα. Η βουλευτής που είναι 41 ετών ανακοίνωσε ότι έμεινε έγκυος από το σπέρμα ενός από τους γκέι φίλους της. «Καταλαβαίνω πολύ καλά την επιθυμία τους να αποκτήσουν ένα παιδί» εξήγησε. «Πιστεύω ότι οι φίλοι μου θα γίνουν εξαιρετικοί γονείς».
Η Κριστίαν Τζόνσον που έχει μία κόρη 17 ετών, η οποία γεννήθηκε από έναν προηγούμενο γάμο της, εξήγησε επίσης ότι γνωρίζει καλά ότι η απόφασή της αυτή να γεννήσει το παιδί ενός γκέι ζευγαριού δεν θα τύχει μεγάλης αποδοχής, ιδιαίτερα από μερικούς συναδέλφους της. «Είμαι πεπεισμένος ότι για ένα μωρό το καλύτερο είναι να έχει έναν πατέρα και μια μητέρα» σχολίασε ο Χάουαρντ Στέφενσον, αντιπρόσωπος της πολιτείας στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Ομως πρόσθεσε ότι σέβεται κάθε γυναίκα που αποφασίζει να φέρει στον κόσμο ένα παιδί για ένα ζευγάρι που δεν έχει παιδιά. (ΚΑΤΙΑ ΓΙΑΠΑΛΑΚΗ. espressonews, 12-1-2010)

"ΜΑΥΡΗ" ΑΦΡΙΚΗ 2. ΟΥΓΚΑΝΤΑ

Bahati: The unlikely gay basher
Jocelyn Edwards (independent.co.ug, 13/1/2010)
At the Imperial Hotel in Entebbe last month, MP David Bahati moved around the room handing out copies of his anti-gay bill to religious leaders of all the major faiths and denominations. Muslim imams in their embroidered skull caps, Anglican and Catholic priests in their collars were joined by Pentecostals, Seventh Day Adventists, Bahais and others at the gathering, a meeting of the Inter-religious Council of Uganda.
The event was only one of a number of appearances that the honourable member is making to get his controversial bill passed. “Through these people we will reach about 95% of the people who believe in God,” said Bahati.
The MP has also done at least a dozen interviews with international media and he plans to fly to the US and the UK to make his case this month. Here at home, he has spoken at Makerere University and other public venues; he also plans to go to over 20 secondary schools before the private member’s bill comes before parliament again. “We are working day and night to make sure that this bill gets passed,” he said.
No less than President Obama and his secretary of state Hilary Clinton have opposed the legislation; the delegation of the European Union has filed a formal protest against it; Rick Warren, a former ally of conservative pastors in Uganda, has spoken out against it; and it has received media attention from CNN, BBC and Time. Despite the criticism, Bahati steadfastly defends it. “In my heart I believe that we are doing the right thing,” he said.
For his determination, Bahati, formerly a backbench NRM, is on the verge of becoming a hero for many religious in the country. Another attendee at the conference in Entebbe was a former teacher of the MP’s from Ndorwa West. Onesimus Asiimwe said he is not surprised that the man is at the vanguard of the crusade against gays.
Assimwe, who is now the chaplain to the Anglican archbishop in Uganda, recalls that the future MP was reserved and quiet as a student but “a leader already.” He says Bahati always stood out.
Left orphaned when he was three-years-old Bahati was sent to live with his grandmother. Later she also passed away and the boy had to work at the local market selling and carrying bananas to raise money for school fees. He was separated from his siblings and only reunited with them at 13 when his sister came to the market to buy fruit and recognised him.
The man decided to run for parliament partly as a way to give back to the community that helped raised him. In his first term , Bahati is only 35-years-old with a boyish face and an unassuming manner. He seems an unlikely candidate to incite such a virulent debate. Even his strongest opponents have trouble conjuring up strong emotions towards him. The writer of Gay Uganda, a gay blog in Kampala, admits he went to a debate on the bill prepared to hate the man. He found he could not and the strongest insult he uses to describe the MP is that he is “a dupe.”
The story of how Bahati came to be the face of the anti-gay campaign in Uganda goes back a couple of years. The MP, a father himself, first became interested in the issue of homosexuality after hearing testimony from sexually molested children. “I’m passionate about the issue of homosexuality because of both the danger for our children and our society,” he said.
The bill establishes the death penalty for the offense of “aggravated homosexuality,” that is homosexual sex with a person under the age of 18, a disabled person or in an instance when “the offender is a person living with HIV.”
However, as many have pointed out, Uganda’s criminal code already provides for the death penalty in cases of sexual assault or defilement of a person under 18. And besides that one provision, the bill has nothing to do with the sexual abuse of children at all. In fact, the bill’s stated purpose is to prohibit “any form of sexual relations between persons of the same sex.” It establishes a sentence of life imprisonment for those who commit “the offense of homosexuality.” So what business does the government have with what two consenting adults of the same sex do in the privacy of their own bedroom? To Bahati what goes on between them is a crime. “If two thieves were in the bedroom, would you stop government from going there? If two terrorists were in the bedroom, would you stop government from going there? When they get out they will influence (society). They are planning to recruit children into this behaviour.”
Seeing TV and newspaper reports from the west of homosexuals getting married also helped to motivate Bahati, who speaks of a world-wide “gay agenda.” “These are stories that really moved me. I said, ‘Wow this can’t go on; something must happen.’ I saw this happening in our country if we didn’t act.” He started talking to colleagues about the issue and when it came time to present a bill, the young MP stepped forward.
Bahati makes it clear he will not consider backing down, despite outcry at home and abroad. He said he doesn’t fear pressure from donor countries, like Sweden, who have threatened to withdraw their contributions to the Ugandan budget either. “I don’t think there is any country or any parliament in the world that will cut aid because of this issue of homosexuality,” he said. “This is a minority group that is all over the world, with a lot of noise and a lot of connections.”
Bahati furthermore downplays the statements that international leaders have issued on the bill. He calls the criticisms made by British Prime Minister Gordon Brown and Canadian PM Stephen Harper at the Commonwealth Heads of Government Meeting a mere “raising of concerns.”
“There is no amount of pressure or intimidation that will deter us from protecting the children and defending family values here in Uganda. We will continue to move forward and stop the recruitment,” he said.
So far not even strongly-worded condemnations by some of the world’s biggest leaders have been enough to kill Bahati’s determination. Perhaps a veto by the president, as recent reports have suggested is in the works, will eventually be required to halt the repressive law.

CHLOE

.

Chloe is a remake of the French film, Nathalie, in which Seyfried plays a prostitute (Chloe) that Moore hires to seduce her husband (Liam Neeson) to see if he is a cheater. Based on reviews from TIFF, it appears that the two women share more than a man.
Vanity Fair writes, "Toronto audiences gripped their elbow rests as Seyfried upped the sapphic ante in Chloe, engaging in a sultry hotel-room romp with Julianne Moore."

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΦΡΑΝΣΙΣ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΤΖΟΝΣΤΟΝ

The American photographer and photojournalist, Frances Benjamin Johnston, self-portrait, dressed as a man with false mustache, circa 1890 - Frances Benjamin Johnston, full-length portrait, seated in front of fireplace, facing left, holding cigarette in one hand and a beer stein in the other, in her Washington, D.C. studio

.
Frances Benjamin Johnston (15/1/1864–16/5/1952), born in West Virginia and raised in a socially prominent family in Washington, D.C., had a privileged introduction to photography. She studied at the Académie Julian in Paris, and received her first camera as a gift from George Eastman, the inventor of the Kodak camera.
Johnston worked as a freelance photojournalist and opened a studio in Washington in 1895, where as official White House photographer she documented the administrations of Presidents Benjamin Harrison, Grover Cleveland, William McKinley (whom she photographed seconds before his assassination), Theodore Roosevelt, and William H. Taft.
Johnston also photographed Natalie Barney. Her famous self-portrait (ca 1896) seated with her skirt pulled up, crossed legs exposed, smoking a cigarette and grasping a beer stein was her radical take on the concept of the "New Woman" being touted in contemporary literature.
She became a vocal advocate for women in photography. In 1897 The Ladies Home Journal published Johnston's article "What a Woman Can Do With a Camera," and she served as curator at the Paris Exposition of 1900 of an exhibition of photographs by twenty-eight women photographers.
Johnston's one-time business partner and presumed lover, Mattie Edwards Hewitt (d. 1956), was a successful freelance home and garden photographer. In 1913 she and Johnston opened a studio together in New York, and in the 1920s they photographed New York architecture together. Johnston continued to photograph until her death in New Orleans at age eighty-eight. The details of Hewitt's later career are unknown. (glbtq.com)

.

Two girls from a Washington, D.C., school on a class visit to the Library of Congress, looking at an exhibit of relief or wood engravings, one with her chin on shoulder of the other - American feminist poet and writer Charlotte Perkins Gilman (1860–1935)

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ KGB

Guy Francis De Moncy Burgess (16 April 1911 – 30 August 1963) was a British-born

intelligence officer and double agent, who worked for the Soviet Union. He was part

of the Cambridge Five spy ring that betrayed Western secrets to the Soviets before

and during the Cold War. Burgess and Anthony Blunt contributed to the Soviet cause

with the transmission of secret Foreign Office and MI5 documents that described

Allied military strategy.

Anthony Frederick Blunt (26 September 1907, Bournemouth, Hampshire – 26

March 1983, Westminster, London), known as Sir Anthony Blunt, KCVO between

1956 and 1979, was a British spy, art historian, Professor of the History of Art at the

University of London, director of the Courtauld Institute of Art, London (1947-74),

and Surveyor of the King's Pictures (1945-72).Blunt was an acclaimed art historian

and the "Fourth Man" of the Cambridge Five, a group of spies working for the Soviet

Union from some time in the 1930s to at least the early 1950s.(en.wikipedia.org)

.

«Κατά λάθος» συμμετείχε στον πυρήνα πρακτόρων της KGB που δρούσαν στο Κέμπριτζ της Βρετανίας κατά τη δεκαετία του 1940 και 1950, ο τέως καθηγητής πανεπιστήμιου, Αντονι Μπλαντ, σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του που είδαν το φως της δημοσιότητας χθες.
Οι δραστηριότητες του Μπλαντ, ο οποίος κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου είχε τροφοδοτήσει με πολλές πληροφορίες τους Σοβιετικούς, είχαν αποκαλυφτεί το 1979 από τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Ο Μπλαντ από το 1979 και μετά για αρκετό καιρό, όπως έχει γίνει γνωστό, σκεφτόταν να αυτοκτονήσει, αντ αυτού όμως ο ακαδημαϊκός έγραψε τα απομνημονεύματά του σε μια προσπάθεια να δώσει τη δική του άποψη για τα γεγονότα.
Χειρόγραφο
Το χειρόγραφο των 30.000 σελίδων, παρότι ήταν στην κατοχή της Βιβλιοθήκης του Λονδίνου από το 1984, οπότε και πέθανε ο Μπλαντ, είδε το φως της δημοσιότητας μόλις χθες, καθώς ο συγγραφέας του είχε ζητήσει να εκδοθεί 25 χρόνια μετά τον θάνατό του.
Στο βιβλίο, ο κατάσκοπος των Σοβιετικών αποφεύγει να κάνει αναφορά για τις δραστηριότητές του κατά την περίοδο 1940-1950, όμως δίνει λεπτομέρειες για τον τρόπο που στρατολογήθηκε.
Σύμφωνα με τον Μπλαντ, τον στρατολόγησε ο φίλος του Γκι Μπουργκές, ο οποίος ήταν ήδη κατάσκοπος της KGB.
Ο Μπλαντ, ο οποίος ήταν ομοφυλόφιλος, γνωρίστηκε με τον Μπουργκές, ο οποίος ήταν επίσης ομοφυλόφιλος στις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Οπως αναφέρει ο Μπλαντ, ο Μπουργκές ήταν αυτός που τον έπεισε να μη γραφτεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα, αλλά να τον βοηθήσει στη δουλειά που έκανε.
Τότε, όπως τονίζει ο Μπλαντ, η δουλειά αυτή (του κατασκόπου) δεν του φάνηκε περίεργη κι αυτό γιατί στην ουσία την έκανε «κατά λάθος», όπως αναφέρει ο ίδιος. (Το Έθνος, 2009)

EATING OUT: ALL YOU CAN EAT

Eating Out: All You Can Eat (2009)
Tiffani and her friend Casey try to lure the gorgeous Zack with a phony online profile using the image of Tiffani's buff ex, Ryan... which works fine until the real Ryan shows up. Only through some fancy footwork, advice from his Aunt Helen and mentor Harry, and a daring sexual escapade can Casey figure out how to set things right and perhaps even find the love he's been seeking.

.

ΚΟΑΛΑ ΣΕ ΣΚΗΝΕΣ ΛΕΣΒΙΑΚΟΥ ΠΑΘΟΥΣ

.Andy Roddick and his wife Brooklyn Decker visited the Lone Pine Koala Sanctuary in Australia this week, and a throng of press naturally accompanied the pair as they held the unusual marsupials. However, during a question-and-answer session with reporters, a pair of female koalas overshadowed the tennis star by staging an erotic performance for the cameras. (huffingtonpost.com, 6/1/2010)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΕΝΤΜΟΥΝΤ ΓΟΥΑΪΤ

Edmund White (13/1/1940- )
«It seems to me that many people count relatives and mates as their best friends.

Some people are extremely attached to childhood friends. I suppose the chance

of meeting people later in life and cultivating an intense friendship with them

is rare - and perhaps gays, with their (previous) lack of interest in family life

and marriage, were best suited for developing these intense friendships later

in life (even if "later" is defined as occurring in one’s twenties or thirties)»

.
Edmund Valentine White III (born January 13, 1940) is an American author and literary critic. He is a member of the faculty of Princeton University's Program in Creative Writing
Born in Cincinnati, Ohio, he largely grew up in Chicago. White attended the prestigious Cranbrook School in Bloomfield Hills, Michigan as a boy, then studied Chinese at the University of Michigan. He later worked in New York as a journalist. From 1983 to 1990 he lived in France.
Incestuous feelings existed in White's family; his mother was attracted to him. White spoke of his own sexual attraction to his father in an interview: "I think with my father he was somebody who every eye in the family was focused on and he was a sort of a tyrant and nice-looking, the source of all power, money, happiness, and he was implacable and difficult. He was always spoken of in sexual terms, in the sense he left our mother for a much younger woman who was very sexy but had nothing else going for her. He was a famous womanizer. And he slept with my sister!"
White's best-known work is A Boy's Own Story, the first volume of an autobiographical-fiction series that continued with The Beautiful Room Is Empty and The Farewell Symphony, describing stages in the life of a gay man from boyhood to middle age. Several characters in these latter two novels are recognizably based on well-known individuals from White's New York-centered literary and artistic milieu. White was a member of The Violet Quill, a gay writer's group that met briefly from 1980-1981. The Violet Quill included other prolific gay writers like Andrew Holleran and Felice Picano.
An earlier novel Nocturnes for the King of Naples (1978) and a later novel The Married Man (2000) are also gay-themed and draw heavily on White's own life. In 2006 he published a nonfiction autobiography entitled My Lives. It is unusual in that it is organized by theme, rather than chronologically. White's autobiographical works are frank and unapologetic about his promiscuity and his HIV-positive status. In 1982, White helped found the Gay Men's Health Crisis, in New York City. In Paris, in 1984, he was closely involved in the foundation of the French HIV/AIDS NGO AIDES.
Though he is openly gay himself, not all of his works centre on gay themes. His debut Forgetting Elena (1973) is set on an imaginary island. The novel can be read as commenting on gay culture, but only in a highly coded and indirect manner. Caracole (1985) centers on heterosexual characters, relationships, and desires. Fanny: A Fiction (2003) is a historical novel about Frances Trollope and Frances Wright. White's 2006 play Terre Haute (produced in New York City in 2009) portrays discussions that take place when a prisoner based on Timothy McVeigh is visited by a writer based on Gore Vidal. (In real life McVeigh and Vidal corresponded but did not meet.) [en.wikipedia.org]

.

Edmund White:Παρίσι. Ένας περίπατος στα παράδοξα του (Μεταίχμιο, 2002)

.

Ο Έντμουντ Γουάιτ συνιστά το Παρίσι, γιατί είναι αλλιώτικο από την Αμερική. Ο υπόγειος είναι ασφαλέστερος, στα καφενεία συζητιούνται ιδέες και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τις σεξουαλικές ατασθαλίες των πολιτικών. Οταν, όμως, αρχίζει να νοσταλγεί την αμερικανική κουζίνα (όποια κι αν είναι αυτή) τότε χαίρεται για την υποδούλωση της Ευρώπης στον αμερικανικό τρόπο ζωής και το εμπόριο. «Στο Παρίσι» αναφέρει θριαμβευτικά, «μπορείς να βρεις και τεξανικά φαγητά». Μια προοπτική που δεν ενδιαφέρει κανένα πλην των Τεξανών.
Μολονότι το βιβλίο επιγράφεται «περιδιάβαση», πεζό του συγγραφέα, ο αναγνώστης τον βλέπει πολύ λίγο. Σ' αυτή την περίπτωση καλά θα κάνει να αποταθεί σε ένα έξοχο βοήθημα, τον «Περιπατητή του Παρισιού», που εξέδωσαν πέρυσι σε δύο τόμους οι Ακτ Σιντ για τα Μουσεία του Παρισιού.
Ο Γουάιτ ευλαβώς αναφέρει τη Σεντ Σαπέλ ή την αυλή του Λούβρου και κάποιες γνωριμίες του στους ερωτικούς περιπάτους του στις όχθες του Σηκουάνα, όπου τις σεξουαλικές δοσοληψίες φωτίζουν αιφνίδια οι προβολείς των διερχόμενων σκαφών. Ή τις ηδονοβλεπτικές του επισκέψεις σε τρανσέξουαλ από τη Βραζιλία που διεξάγουν τις επιχειρήσεις της στους θάμνους του Μπουά ντε Μπουλόγν. Τέτοια και παρόμοια όμως περιγράφει καλύτερα ο Ρενό Kαμί στο Trieks, μια απογραφή τυχαίων οργασμών ενσταντανέ, που, κατά ένα τυπικά παρισινό συνδυασμό διανοουμενισμού και αισθησιασμού, προλογίζει ο Ρολάν Μπαρτ.
Kατά τα άλλα, ο Γουάιτ, πολύ συχνά φεύγει από τους δρόμους, που είναι το πεδίο του αργόσχολου περιπατητή και καταφεύγει σε εσωτερικά πεδία. Συχνάζει σε μουσεία, τα οποία απέφευγαν οι flaneurs, εκτός αν η μέρα ήταν βροχερή. Απομακρύνεται από το κέντρο της πόλης όπου μαζεύεται όλη η ανθρωπότητα και πηγαίνει στους θύλακες του περιθωρίου. Αραβες, Ασιάτες και μαύροι στα προάστια της Μπελβίγ και της Μπαρμπ, Εβραίοι και τώρα γκέι στο Μαρέ.
ενδιαφέρον του Γουάιτ για τους διαφορετικούς, σεξουαλικά και φυλετικά, φαίνεται περίεργο μια και στη Γαλλία τέτοιες κατηγοριοποιήσεις δεν υφίστανται εμφανώς. Η Γαλλική Δημοκρατία δεν είναι συνομοσπονδία ομάδων με ειδικά ενδιαφέροντα και προσωπικά βίτσια. Αναγνωρίζει και αντιμετωπίζει κάθε πολίτη άσχετα από το φύλο, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τη θρησκεία και το χρώμα, σαν μια αφηρημένη, οικουμενική μονάδα. Kι όμως ο Αμερικανός συγγραφέας εισάγει και στριμώχνει στο κεφάλι του αναγνώστη όλες τις πολιτικές περί διαφορετικότητας που ενδημούν στις ΗΠΑ, παραπονούμενος ότι οι Γάλλοι υστερούν ως προς αυτές. Προερχόμενος από μια χώρα όπου το κοινωνικό συμβόλαιο έχει υποκατασταθεί από αυτόν τον φευγαλέο και ελαστικό όρο, την «επιδίωξη της ευτυχίας» (με ποιο κόστος για τους άλλους;) δεν κατανοεί τη θεωρία ενός πολιτισμού που εξευγενίζει. (Καθημερινή)

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

A gay couple - 45-year-old Zeng and 27-year-old Pan wed in a gay bar in Chengdu of southwest China's Sichuan Province January 3, 2010. Zeng divorced his wife of 26 years, who born him a daughter, in February of 2009 and then met Pan in a gay bar. The two men decided to marry last November after dating for two months. Their wedding ceremony was attended by their gay friends without a single relative of either of the two. [Photo/CFP]

.
CHENGDU: Zeng Anquan and Pan Wenjie married only 10 days ago but their honeymoon has been a long ordeal.
Ever since the gay couple made their relationship public in November and had a wedding ceremony on Jan 3, they have been the subject of revilement from family and friends.
"All the capital in my company has been frozen by my younger brother," Zeng said in a dimly-it teahouse in Chengdu, capital of Sichuan province.
"My sister warned me she would never call me her brother unless I break up with Pan; and I have answered hundreds of phone calls from friends and relatives, who say they feel ashamed of me.
"But we are deeply in love and will never desert each other," Zeng, 45, told China Daily in an interview.
Same-sex marriages are not recognized in the country, and it is claimed that the Zeng-Pan wedding ceremony is the first such public event in the country.
The country has roughly 30 million homosexuals - 20 million gay men and the remaining, lesbians, according to estimates by Zhang Beichuan, a professor at Qingdao University and an expert on homosexuality and HIV/AIDS prevention.
The professor found in a survey of 1,259 homosexuals that 8.7 percent were fired or forced to resign after revealing their sexual orientation, and 4.7 percent felt their salary and career advancement were affected. Some 62 percent keep their sexual orientation a secret in the workplace.
Zeng, an architect in Chengdu, said he discovered when he was about 20 that he was not interested in people of the opposite sex. "What could I do at that time? I felt embarrassed to think of that tendency," he said.
He married a dance instructor in 1983 and they had a daughter three years later.
But try as he did, he said he could not be attracted to his wife. "I felt I was embracing a lifeless tree while holding a woman," Zeng said.
So he deliberately found a job far from home the day after marriage and came back just once or twice a month. He said he felt sorry for his wife whom he described as "dedicated" and "loyal".
When their daughter grew up and found a decent job, Zeng confessed to his wife. "She was shocked and kept crying for several days. Finally, she agreed to set me free".
The couple divorced last February.
Zeng met Pan, 27, a demobilized soldier last November at a bar. They fell in love with each other at first sight, he said.
"His bright and enchanting smile almost blinded me. And I am so addicted to his gentle and soft voice."
The 1.8-m-tall Pan is robust and masculine, he added.
The duo met frequently and quickly forged a relationship. One month after their first date, Pan broke up with his girlfriend and moved to Zeng's apartment.
However, they faced pressure and prejudice. "Sometimes, I even had to tell others that Pan was my adopted son. We finally moved back to my hometown of Luodai, a remote town in eastern Chengdu, where nobody knew us."
The couple finally made their choice - to get married in a bar frequented by male homosexuals, which was unprecedented in the city.
More than 200 of the couple's friends who shared their orientation were invited to the wedding but many guests who saw their wedding photos were surprised to find the bride in the white wedding gown was a man.
"Gays in Chengdu hardly tell others they are gay. They only meet each other in bars or teahouses, and dare not tell family members or friends," Zeng said.
"We are no longer hiding any more. The wedding is our happiest and most precious moment," Zeng said.
"We don't care how others consider us, as long as we are together."
The only thing they regret is that they could not get a marriage certificate in line with Chinese law. "Thousands of gays and lesbians get married in France, Finland, the UK. Why couldn't we?"
Zhang from Qingdao University and some other scholars, including well-known sociologist Li Yinhe, have called on the government to recognize and legalize same-sex marriage in China.
There has been no response from the government and critics argue the idea is too radical for present-day China.
Worldwide, same-sex marriages are legal in a handful of countries including Sweden, the Netherlands, Canada, and South Africa.
The couple said they hoped gays could become legitimate couples, which would be a "dream come true".
Although no family member attended their wedding, the attitude of their parents and some friends has switched from "opposition" to "it's OK". Pan's former girlfriend, surnamed Li, even volunteered to be Pan's bridesmaid at the wedding.
"The journey is long and arduous. But we'll never give up trying to be recognized as husband and wife," Zeng said.
By Huang Zhiling and Zhang Ao (China Daily, 13/1/2010)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ

Γιάννης Τσαρούχης (13/1/1910 – 20/7/1989)

.
Το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας στη μελέτη των έργων του Τσαρούχη δεν μπορεί λοιπόν να μας ενδιαφέρει μόνο στενά, ως θέμα, δεν ήταν δηλαδή απλώς μια ακόμα, μεταξύ άλλων, ιδιαίτερη θεματική ενότητα των έργων του, όπως για παράδειγμα τα νεοκλασικά σπίτια, αλλά πρέπει να εκτιμηθεί στον ευρύτερο δομικό ρόλο που διαδραμάτισε σε όλη του την ανέλιξη’ μας ενδιαφέρει, επειδή έχει καθοριστικό, λειτουργικό ρόλο τόσο στην εσωτερική ψυχοδιανοητική και ιδεολογική του συγκρότηση, στον τρόπο που σκεπτόταν και έβλεπε, όσο και στο σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων, στον βαθμό που καθόριζε φιλίες, συνεργασίες, συμπάθειες και αντιπάθειες, στον βαθμό που προκαθόριζε επιλογές και δυνατότητες. Με ενδιαφέρει επίσης, γιατί με τη μοναχική του στάση, με τη συνέπειά του στις ιδέες του και τις επιθυμίες του, έδειξε ένα υψηλό παράδειγμα θάρρους, μια τόλμη που το τίμημά της δεν ήταν διόλου μικρό.
Είναι προφανές ότι την ομοφυλοφιλία ο Τσαρούχης δεν τη βίωσε μόνο εσωτερικά, βουβά, ως προσωπική ιδιαιτερότητα, ως απαγορευμένη σαρκική έλξη, ως ηθικό διχασμό, αλλά τη βίωσε και κοινωνικά, όταν θέλησε να την εκφράσει, στον βαθμό που του επιτρεπόταν ελεύθερα, τόσο στη συμπεριφορά του, όσο κυρίως στην τέχνη του. Ήταν λοιπόν για αυτόν ένας διαρκής αγώνας, ένας αγώνας τιμής, που τον έδωσε μέχρι τέλους, ολομόναχός’ και κάτι περισσότερο: Νομίζω ότι, στο πλαίσιο της ιδιαίτερης, πλατωνικής έμπνευσης θρησκευτικότητας του, τη διαχειρίστηκε εσωτερικά, διανοητικά, όσο και σωματικά-βιωματικά, ως όχημα-τρόπο, ως δυνατότητα εκστατικής και θεϊκής ανύψωσης, που τον οδηγούσε –αν δεχθούμε ότι η μύησή του σε όσα αναφέρει η Διοτίμα στο Συμπόσιο ήταν βιωμένη –σε μια μυστική και εκστατική αισθητική. Η ομοφυλοφιλία, ως στοιχείο της προσωπικότητάς του και συνάμα ως εσωτερικό κίνητρο της διαμόρφωσής της, τον οδήγησε στην πλέον απομακρυσμένη μεθόριο της φιλοσοφίας, της ηθικής και της αισθητικής: εκεί που οι εντασιακές τους σχέσεις γίνονται αλήθειες μέσα από τη βίωσή τους στην πράξη.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον να μελετήσουμε το γεγονός της παρατεταμένης έμφοβης σιωπής γύρω από το ομοερωτισμό, ο οποίος δειχνόταν με τα έργα του κατ’ επανάληψη δημοσίως σχεδόν απροκάλυπτα. Στη δημόσια σφαίρα η διαρκής απειλή των ποικίλων κατασταλτικών και λογοκριτικών μηχανισμών ενσωματώνεται στις συνειδήσεις υπό τη μορφή της αυτολογοκρισίας.
Η σιωπή του ίδιου του ζωγράφου για αυτό που ζωγράφιζε μας θέτει ήδη μπροστά σε ένα ζήτημα άνισης, ασύμμετρης εφαρμογής των απαγορεύσεων, των ορίων της δημόσιας ηθικής και των ανοχών της. Ο ελεύθερος, μέχρις ενός σημείου, να εκφραστεί ζωγραφικά Τσαρούχης, να απεικονίσει και να εκθέσει ομοερωτικά θέματα, πειθαρχούσε στους κώδικες της αποσιώπησης αυτών των θεμάτων στο πεδίο του λόγου. Ως εκ τούτου είχε συναίσθηση των κινδύνων, «μετρούσε τα λόγια του» πολύ πιο προσεκτικά, είτε μιλούσε για τη δική του δουλειά είτε για έργα άλλων’ έζησε λοιπόν μέσα στην αποσιώπηση των βιωμάτων, των σκέψεων και των συναισθημάτων του, τουλάχιστον μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Ευγένιος Ματθιόπουλος: Προσεγγίζοντας με σεμνή αναίδεια τη ζωή και το έργο του Γιάννη Τσαρούχη στον κατάλογο της έκθεσης Γιάννης Τσαρούχης 1910-1936

.

NO PUEDO DORMIR

(Από το Diario de un viaje imposible)

ΙΣΠΑΝΙΑ. ΠΡΩΤΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΦΥΛΟΥ ΣΕ ΑΝΗΛΙΚΟ

.
Ο πρώτος επαναπροσδιορισμός φύλου με χειρουργική επέμβαση σε ανήλικο -16χρονο- αγόρι στην Ισπανία μετά από δικαστική απόφαση [Δείτε το σχετικό βίντεο πιέζοντας εδώ: Primera operación de cambio de sexo a un menor en España] ανοίγει στην πράξη, μετά από πολλούς μήνες συζητήσεων και διαβουλεύσεων, το ακανθώδες ζήτημα του κατώτερου επιτρεπτού ορίου ηλικίας γι’ αυτού του είδους τις επεμβάσεις και της διαδικασίας που θα πρέπει να ακολουθηθεί.
Στην Ελλάδα καμία τέτοια συζήτηση δεν μπορεί να ξεκινήσει ούτε καν θεωρητικά αφού η Πολιτεία, τα κόμματα, ο Συνήγορος του Πολίτη και τα ΜΜΕ αδιαφορούν προκλητικά για τα ζητήματα ταυτότητας φύλου και οι διάφοροι αυτόκλητοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των διαφυλικών (βλ. ΟΛΚΕ κλπ) δεν πρόλαβαν να ενημερωθούν γι’ αυτές τις «λεπτομέρειες» στο ταχύρρυθμο σαββατοκυριακάτικο σεμινάριο που παρακολούθησαν τον περασμένο Οκτώβριο.

Primer cambio de sexo a un menor realizado en España
Un juez dio luz verde a la operación
MÓNICA L. FERRADO Barcelona (El País, 12-1-2010)
Una joven de 16 años ha sido sometida en una clinica privada de Barcelona a la primera operación de cambio de sexo que se realiza en España a un menor. La chica llevaba más de año y medio sometida a tratamiento hormonal. La operación, realizada a principios de diciembre y no conocida hasta ayer, ha corrido a cargo del doctor Iván Mañero.
Mañero, que es jefe de la Unidad de Trastornos de Género del Hospital Clínico de Barcelona, diagnosticó el caso.Fuentes de este hospital explicaron ayer que la operación no pudo realizarse en este centro público porque no hay ninguno en España que contemple en sus protocolos las operaciones de cambio de sexo a menores. El centro médico donde se ha hecho la operación es el Instituto de Cirugía Plástica Iván Mañero, integrado en Barnaclinic.
La operación dura dos horas y la convalencia seis días, explicó ayer el doctor que la ha hecho. "Está muy feliz", añadio el médico. Extirpan los testículos y hacen una inversión peneana, que consiste en introducir el tejido del pene para construir un túnel interior, dice el doctor. Con el glande se hace un clítoris.
Los padres de la menor transexual se enteraron de que su hija, como se consideraba ella, no podía ser operada hasta que cumpliera la mayoría de edad. Pero no querían esperar a que su hija cumpliera 18 años. La menor ha estado más de año y medio en tratamiento psiquiátrico y hormonal. Se trata de un caso en el que el cambio de sexo estaría totalmente justificado, ya que, no es mayor de edad, el caso no ha presentado dudas desde el punto de vista médico y existió un dictámen favorable de los médicos forenses para que el adolescente, que nació varón, se haya convertido en chica.
La ley permite la intervención quirúrgica para cambiar de sexo a los que tienen menos de 18 años, pero siempre que cuenten con una autorización judicial. La familia de la menor decidió por eso recurrir a la justicia para hacer posible el cambio de sexo, que finalmente autorizó que la operación se llevara a cabo el pasado mes noviembre.
Mejor antes de adulto
El cirujano Iván Mañero ha asegurado que es mejor realizar esta intervención antes de la edad adulta, incluso de los 18 años, que es la que establece la legislación española, debido a que los riesgos son menores. Para Mañero, este es "un debate abierto en todo el mundo", aunque "probablemente habrá más casos que no hayan trascendido a la opinión pública".
El doctor dice que si una chica de 16 años es madura para abortar sin decírselo a los padres, como contempla la nueva ley, también se deben autorizar estas intervenciones. "Casos como éste hay muchos, pues todos los transexuales pasan alguna vez por ser menores".
"Hay que seleccionar cada caso. Puede haber mayores no preparados y menores que sí. La edad cronológica no es determinante", opina este experto.El tratamiento de la transexualidad también se inicia en edades tempranas en otros países desarrollados.

Ο ΑΝΔΡΑΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΝΔΥΜΑΤΙΚΟΣ

Transvestite Wives Part 1 Panties on men, Transvestite Wives Part 2, Transvestite Wives Part 3

Transvestite Wives Part 4, Transvestite Wives Part 5

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΣΤΗΝ ΕΤ1

.

Γιάννης Τσαρούχης.
Παιδί του Πειραιά, πατέρας της σύγχρονης ζωγραφικής
(e-typos.com, 8/1/2009)
Χωρίς να μείνει στη γραφικότητα ή να μεταβληθεί σε ανθολόγιο εθνικών απηχήσεων, ο Τσαρούχης, υπακούοντας ίσως ασυνείδητά του σε μια λειτουργία ανθρωπισμού που υπάρχει μέσα στο ελληνικό φως, αγκάλιασε το ανθρώπινο σώμα και μαζί μ’ αυτό προχώρησε να βρει την οριστική έκφρασή του», αναφέρει ο Οδυσσέας Ελύτης σε κείμενό του, το οποίο εκτίθεται στο Μουσείο Μπενάκη. Αφορμή αποτέλεσε η αναδρομική έκθεση περίπου 670 έργων του ζωγράφου, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Εκτός του Μουσείου Μπενάκη, αφιέρωμα στο μεγάλο ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη θα προβάλει και η ΕΤ1 στις 13 Ιανουαρίου, με δύο ντοκιμαντέρ που αφορούν στη ζωή και το έργο του.
Λαϊκές όψεις
Ο Γιάννης Τσαρούχης γεννήθηκε και έζησε τα δώδεκα πρώτα χρόνια του στο μεγαλοαστικό περιβάλλον του Πειραιά. Ανατράφηκε σύμφωνα με τους κανόνες και τις επιταγές της πλούσιας οικογένειάς του. Ωστόσο, είναι φανερό ότι δεν αρκείται στη δεδομένη πολυτέλεια. Ο Γιάννης Τσαρούχης θυμάται όλες τις λεπτομέρειες της ζωής της εποχής εκείνης. Το σπίτι του, το σπίτι της θείας του κοντά στο Πασαλιμάνι -όπου άρχισε να ζωγραφίζει ακουαρέλες και είχε φτιάξει κι ένα μικρό θέατρο με χαρτονένιους ηθοποιούς-, τις υπηρέτριες και τις μαγείρισσες του αρχοντικού, αλλά και τις λαϊκές όψεις του μεγάλου λιμανιού με τους ανθρώπους του. Ολες αυτές οι εικόνες επηρέασαν καθοριστικά το ζωγράφο, γεγονός που καταγράφεται εμφανώς στο έργο του. Η Καστέλα, το Νέο Φάληρο, το Δαφνί και τα λαϊκά καφενεία στο λιμάνι του Πειραιά είναι οι χώροι όπου γυρίστηκε το ντοκιμαντέρ «Ο Πειραιάς του Γιάννη Τσαρούχη» και θα προβληθεί στις 9.00 το βράδυ της Τετάρτης από την ΕΤ1.
Ελληνικότητα
Στο δεύτερο ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί μισή ώρα αργότερα την ίδια μέρα, επιχειρείται μια προσπάθεια ανάλυσης της προσωπικότητας του Τσαρούχη, έχοντας ως κεντρικό άξονα τη συμβολή του στην ελληνικότητα της τέχνης. Ταυτόχρονα εξετάζονται οι ειδικότερες συνεισφορές του ζωγράφου σε ολόκληρο το πλέγμα που συνιστά την πεμπτουσία του ελληνικού βίου, όπως η παράδοση του ζεϊμπέκικου, η παράδοση του Καραγκιόζη και η λαϊκότητα του Θεόφιλου. Ο Γιάννης Τσαρούχης ως καλλιτέχνης και σύγχρονος στοχαστής έδωσε με τρόπο επιγραμματικό¬ μερικές από τις πιο καίριες και ζωντανές πτυχές της νεοελληνικής περιπέτειας, εξηγούν οι μελετητές. Αξίζει να σημειωθεί το πλούσιο υλικό από παλιές ταινίες, όπου χρησιμοποιήθηκε η φωνή του ίδιου του Τσαρούχη. Για το μεγάλο ζωγράφο μιλούν η δημοσιογράφος Μαρία Καραβία, ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος, ο ζωγράφος Αλέξης Ακριθάκης, η ηθοποιός Κατερίνα Χέλμη και ο Παναγιώτης Γερολυμάτος. Συμμετέχει και η Ευανθία Ρεμπούτσικα.

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ

"Λεωφορείο ο Πόθος"
Tennessee Williams – Κάρολος Κουν – Μάνος Χατζιδάκις – Μελίνα Μερκούρη
.

Το βραβευμένο με Pulitzer «Λεωφορείο ο πόθος», έγραψε ο Williams το 1947 και το ανέβασε αμέσως στο Broadway ο Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης Elia Kazan, με πρωταγωνιστές τον 24χρονο τότε Marlon Brando, στον ρόλο του Stanley Kowalski, και την Jessica Tandy στον ρόλο της Blanche Dubois. Η πολύ επιτυχημένη παράσταση έριξε αυλαία δύο χρόνια μετά, ενώ κέρδισε δύο βραβεία Tony.
Το 1951 όμως, ο Kazan μετέφερε την υπόθεση στο σινεμά, και δημιούργησε έναν κινηματογραφικό θρύλο, κρατώντας τον τόσο ταιριαστό ωμά νατουραλιστικό Marlon Brando στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ την Blanche υποδύθηκε μοναδικά η Vivien Leigh και κέρδισε δίκαια Oscar ερμηνείας- άλλα δύο χρυσά αγαλματίδια πήγαν σε άλλους δύο ηθοποιούς της ταινίας, γεγονός πρωτόγνωρο εκείνη την εποχή.
Το έργο ανέβηκε αμέτρητες φορές σε όλο τον κόσμο, το 1949 όμως παρουσιάστηκε για πρώτη φορά και στην Αθήνα, από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. (koyinta.gr)

Ουίλλιαμς Τέννεσση: ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ
Θέατρο "Κοτοπούλη", 1948-1949
Μετάφραση : Γκάτσος Νίκος-Βολονάκης Μίνως-Οικονομόπουλος Ν.
Σκηνοθεσία : Κουν Κάρολος
Σκηνικά : Στεφαννέλης Γιάννης
Μουσική : Χατζιδάκις Μάνος
Διανομή: Μερκούρη Μ., Διαμαντόπουλος Β., Καράλη Τ., Χατζημάρκος Δ., Μηλάς Δ., Κατσούλης Μπ., Σκουρλά Ζ., Κουν Κ., Μιχαηλίδου Α., Λευτεριώτης Γ. (theatro-technis.gr)

Η "ΝΤΟΥΛΑΠΑ" ΤΟΥ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ

.
«Οι ηθοποιοί αναγκάζονται να κρύβουν τις διαφορετικές σεξουαλικές τους προτιμήσεις επειδή ξέρουν ότι το Χόλιγουντ δεν θα τις αποδεχθεί». Αυτά δήλωσε ο Κόλιν Φερθ, ο οποίος πρωταγωνιστεί στον ρόλο ενός ομοφυλόφιλου Βρετανού καθηγητή τη δεκαετία του ΄60, στην ταινία «Α single man». Δεν είναι δύσκολο για έναν ετεροφυλόφιλο ηθοποιό να υποδυθεί έναν ομοφυλόφιλο, όπως είπε ο 49χρονος Κόλιν Φερθ, αλλά τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά όταν είναι ομοφυλόφιλος.
«Στο Χόλιγουντ υπάρχουν ελάχιστοι σταρ που τολμούν να μιλήσουν ανοιχτά για την ερωτική τους ζωή, και να βγούν από την "ντουλάπα"» πρόσθεσε. Μάλιστα, ο Βρετανός ηθοποιός Ρούπερτ Έβερετ παραδέχθηκε πως από την ημέρα που δήλωσε ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος έπαψαν να του προτείνουν ρόλους. «Δεν ξέρω αν έκανα το σωστό, αλλά δεν θέλησα να κρύψω αυτό που είμαι για να σώσω την καριέρα μου, κάτι που επιλέγουν πολλοί συνάδελφοί μου», δήλωσε. (Τα Νέα, 16/12/2009)

ΘΥΜΑΤΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

.
.

ΘΥΜΑΤΑ ΕΙΡΗΝΗΣ (mega, 1999). Πέντε αγόρια, φίλοι μεταξύ τους, εγκλωβισμένα στα αδιέξοδα της γενιάς τους αναζητούν, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, μια φυγή από την καθημερινότητα, ένα παράθυρο στο όνειρο. Μια κοπέλα εμφανίζεται στην ζωή τους και δρα σαν καταλύτης. Έχει όραμα, έχει πίστη, έχει θάρρος και τολμάει να ονειρεύεται. Η κοινή πορεία και οι αντιθέσεις τους δίνουν άλλο νόημα στην ζωή τους, αν και πολλές φορές τους φέρνουν στα όρια...Όλοι μαζί αποφασίζουν να ακολουθήσουν ένα όραμα που φαίνεται ανέφικτο να πραγματοποιηθεί, αλλά που εκείνοι πιστεύουν. Γιατί έχουν ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι σημαντικό, σε μια πράξη σπουδαία, σε μια ιδέα εθνική. Ακολουθώντας το όραμά τους, οι ήρωές μας εμπλέκονται σε μια περιπέτεια με τραγική κατάληξη και απρόσμενες συνέπειες για όλους τους....

Συντελεστές
Πρωταγωνιστούν: 'Αγης Εμμανουήλ (Ζήσιμος), Χάρης Μαυρουδής (Ηλίας), 'Αννα Μαρία Παπαχαραλάμπους (Μαρία), Ιωσήφ Πολυζωίδης (Βύρων), Γιώργος Πυρπασόπουλος (Γεράσιμος), Φώτης Σπύρος (Αντρέας), Αλμπέρτο Εσκενάζυ( Αλέξανδρος),Γιώργος Κέντρος(Φίλιππος),Τατιάνα Παπαμόσχου (Μάχη), Τάνια Σαββοπούλου (Θάλεια)
Σενάριο: Στέλλα Βασιλαντωνάκη
Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος

2010. 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

.
Υπηρέτησε μόνο την τέχνη
50 ΧΡΟΝΙΑ από τον θάνατο του Δημήτρη Μητρόπουλου
Γεώργιος Μαλούχος (Το Βήμα, 3/1/2010)
Είχε πει κάποτε ότι θα ήθελε να πεθάνει πέφτοντας από την κορυφή ενός βουνού. Και, τελικά, ακόμη και στον θάνατό του υπήρξε συνεπής. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος, που ήταν δεινός ορειβάτης, πέθανε στις 2 Νοεμβρίου 1960 «πέφτοντας» από μία από τις ψηλότερες κορυφές του ανθρώπινου πνεύματος: διευθύνοντας την Ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου στην πρόβα της Τρίτης Συμφωνίας του Γκούσταφ Μάλερ. «Βρισκόταν σε τέτοια κατάσταση έκστασης και παροξυσμού ώστε μας κοιτούσε σαν να ήταν κάποιος προφήτης της Παλαιάς Διαθήκης που βοά στην έρημο.Τη στιγμή εκείνηήμουν ολότελα συντετριμμένος. Δεν σταμάτησα βέβαια να παίζω,ήμουν υποχρεωμένος να το κάνω, αλλά δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μου. Και αυτό μπορούσε να συμβεί με τον Μητρόπουλο οποτεδήποτε,με οποιοδήποτε μουσικό έργο». Ετσι τον θυμάται να διευθύνει την είσοδο των κόρνων στο πρώτο μέρος της Δεύτερης Συμφωνίας του Σεργκέι Ραχμάνινοφ ο Γκάθνερ Σούλερ, κορνίστας στη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης τα χρόνια που ο Δημήτρης Μητρόπουλος βρισκόταν επικεφαλής της.
Η μαρτυρία του Σούλερ είναι ίσως και η πιο βαθιά και εναργής περιγραφή της ουσίας του Δημήτρη Μητρόπουλου και όσων προσέφερε στην τέχνη του. Η εντελώς μοναδική μουσική ευαισθησία, η ενέργεια και η ιδιοφυΐα του όμως δεν στάθηκαν αρκετές για να τον προφυλάξουν από κάτι που ούτε γνώριζε ούτε τον ενδιέφερε στη ζωή του να γνωρίσει ή να υπηρετήσει: την «πολιτική» της μουσικής. Ετσι το μέγα και καθοριστικό πλήγμα ήρθε από την ίδια του την Ορχήστρα: «Μη μου μιλάτε για τη Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης. Αυτή δεν είναι ορχήστρα. Είναι πτέρυγα δολοφόνων. Αν δεν με πιστεύετε, δείτε τι έκαναν στον καημένο τον Μητρόπουλο» απάντησε ο σκληρότερος ίσως αρχιμουσικός της εποχής των «μεγάλων», ο Γκέοργκ Σελ, όταν, στα 1968, του προτάθηκε να αναλάβει τη Νέα Υόρκη για να την περισώσει από την παρακμή στην οποία τότε κατρακυλούσε. Αγνόησε τη μουσική βιομηχανία
Τι ήταν όμως αυτό που «έκαναν» στον Μητρόπουλο οι Νεοϋορκέζοι, Ορχήστρα και κριτικοί- με «επικεφαλής» στην εναντίον του εκστρατεία τον «πρύτανη» των νεοϋορκέζων μουσικοκριτικών της εποχής Τάουμπαν; Μάλλον πρόκειται για λάθος ερώτημα. Το σωστό ερώτημα είναι το ακριβώς αντίστροφο: Τι «έκανε» ο Μητρόπουλος σε όλους αυτούς; Και η απάντηση είναι απλή: με τη ζωή και τη δουλειά του υπηρέτησε αποκλειστικά και μόνο την τέχνη του παραβλέποντας εντελώς τα χρήματα, τις ανάγκες της διαρκώς ανερχόμενης, ανθούσας τότε δισκογραφικής βιομηχανίας αλλά και την «υψηλή κοινωνία» της Νέας Υόρκης με τις απαιτήσεις και τις προδιαγραφές της.
Από το 1949 που ανέλαβε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νέας Υόρκης ως τα μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1950 που σταδιακά βρέθηκαν σε σύγκρουση αρχιμουσικός και Ορχήστρα θεωρούνταν από πολλούς στην Αμερική και στην Ευρώπη περίπου ό,τι σημαντικότερο διέθετε η διεθνής μουσική σκηνή. Την εποχή εκείνη και στις δύο όχθες του Ατλαντικού η μουσική βιομηχανία ηχογραφούσε ασταμάτητα. Με τον Μητρόπουλο όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν απλό καθώς προσανατόλιζε το ρεπερτόριό του κυρίως στα τέλη του ρομαντισμού ως και τη σύγχρονη μουσική της εποχής του. Το «βαρύ πυροβολικό» της μουσικής που οι εταιρείες ήθελαν να ηχογραφήσουν και οι καταναλωτές ήθελαν να αγοράσουν εν πολλοίς απουσίαζε από τις επιλογές του: δεν σκέφτηκε ποτέ να ηχογραφήσει κύκλους συμφωνιών του Χάιντν, του Μότσαρτ, του Μπετόβεν, ακόμη και του Μπραμς, την ίδια ώρα που άλλες ορχήστρες το έκαναν, σε ορισμένες περιπτώσεις δύο ή ακόμη και τρεις φορές. Το πλήγμα για τη βιομηχανία ήταν τεράστιο. Η ανάγκη του να διερευνήσει άλλα πεδία της μουσικής, ανάγκη που τον είχε κάνει τόσο αγαπητό νωρίτερα στη Μινεάπολη, όπου έμεινε από το 1938 ως το 1949, αλλά και οδήγησε την Ευρώπη να τον λατρέψει ιδίως τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του, ήταν μια ανάγκη την οποία ουδέποτε αποδέχθηκε πραγματικά η υπερσυντηρητική μουσική κοινωνία της Νέας Υόρκης της εποχής.
Το «διαζύγιό» του με τη Φιλαρμονική τού στοίχισε πολύ. Η δεύτερη και πολύ σοβαρή καρδιακή προσβολή ήρθε τον Ιανουάριο του 1959. Οι συστάσεις των για τρών του να σταματήσει ήταν απόλυτες. Φυσικά δεν σταμάτησε. Αντίθετα, συνέχισε να διευθύνει όλο και πιο απαιτητικά σε μουσικές δυνάμεις έργα.
Αν και τα περισσότερα χρόνια του τα πέρασε στην Αμερική, η Ευρώπη ήταν εκείνη που τον σεβάστηκε όσο ελάχιστους αρχιμουσικούς τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν πέθανε ο Βίλχελμ Φουρτβένγκλερ, ο θρυλικός γερμανός αρχιμουσικός, το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ κάλεσε τον Δημήτρη Μητρόπουλο να πάρει τη θέση του στο πόντιουμ.
Ο Δημήτρης Μητρόπουλος άφησε πίσω του ελάχιστες «επίσημες» ηχογραφήσεις, εκ των οποίων οι περισσότερες είναι σε έργα γραμμένα στα τέλη του 19ου ή στις αρχές και στα μέσα του 20ού αιώνα. Σήμερα οι λεγόμενες «ζωντανές» ηχογραφήσεις του εκδίδονται και επανεκδίδονται ασταμάτητα. Και οι μουσικόφιλοι όλου του κόσμου τις αποθησαυρίζουν σαν ένα είδος «γκράαλ» της δισκογραφίας. Ανάμεσά τους ορισμένες από τις συμφωνίες του Γκούσταφ Μάλερ, των οποίων υπήρξε ένας από τους πρωτοπόρους υπερασπιστές σε εποχές που οι περισσότεροι τις αντιμετώπιζαν με καχυποψία. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος ήταν ο πρώτος αρχιμουσικός που, στα 1940, στη Μινεάπολη, ηχογράφησε την Πρώτη Συμφωνία του συνθέτη.
Και έτσι, κατά κάποιον τρόπο, με τον Μάλερ ξεκίνησε και με τον Μάλερ ολοκλήρωσε το συγκλονιστικό πέρασμά του από τον κόσμο των θνητών, που δεν χωρούσε το πνεύμα του...

ΧΟΣΕ ΠΕΡΕΘ ΟΚΑΝΙΑ. ΕΝΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ CAMP

Spanish drag artist and painter José Ángel Pérez Ocaña was a fixture of the counter-cultural scene in Barcelona in the 1970s. He was the subject of a milestone film in Spanish cinema, Ocaña, Retrat intermitent, by Ventura Pons.
In the 1970s Barcelona became a center of counter-culture, and Ocaña established himself as a player on the scene. He gained a following in the gay community, and gay cartoonist Nazario featured him as a character in his comic books. Especially during the "transition" period following Franco's death in 1975, he was a highly visible figure in the city, strolling along Las Ramblas, the main street, in extravagant costumes and staging "happenings" or procesiones.
The procesiones combined camp with the traditions of his native Andalusia, in particular the parades of Holy Week, for which the region is famous. In these, cofradías ("brotherhoods") of Catholic men carry huge, elaborately-decorated floats containing large statues of saints, often the Virgin Mary. Groups of penitents march behind them.
Ocaña created his own version. Using papier-mâché figures of virgins and little angels that he had exhibited in a leading underground art gallery, he led a procession throughout the city, causing a sensation.
Ocaña's paintings are modern in style and show the influence of Chagall, Modigliani, and Matisse. In his earlier work he favored themes that reflected the Andalusian culture in which he grew up. Among these are paintings with religious content, such as angels and images of the Virgin.
Although Ocaña was aware of the complicity of the Church in the oppression of homosexuals, he was intrigued by the color, pageantry, and emotion of religious rites, as well as by the sensuality often found in religious art.
His later work included paintings of urban subjects.

.

.
Shortly before his death, Ocaña painted Premonición (Premonition, 1978), which shows him lying on his bed in Barcelona while friends hold a wake.
Ocaña died in Cantillana on September 18, 1983, of an AIDS-related disease. After his death, his family established a small private museum of his paintings.
.
Διαβάστε επίσης: Bajo el Signo de Libra: Ocaña

.

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΦΟΡΕΜΑ

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΦΟΡΕΜΑ

Αθήνα του '50. Mια χήρα μάνα μεγαλώνει τα τρία παιδιά της έχοντας ιδιαίτερη αδυναμία στο μοναχογιό της. Τα πρώτα σημάδια ιδιαιτερότητας του γιου εμφανίζονται νωρίς: κόντρα με την οικογένεια, ρήξη με τα κοινωνικά πρότυπα, φιλίες με το ίδιο φύλο. Το πάθος του για το χορό τον οδηγεί στο Παρίσι και τα πάθη του σε αμφίφυλες σχέσεις. Αθήνα του '80. H απογοητευτική επιστροφή στην Ελλάδα, η καλλιτεχνική του αποτυχία και η όξυνση των σχέσεών του με τη μητέρα του τον οδηγούν σε ακραίες αποφάσεις: πεζοδρόμιο στη Συγγρού, χορευτής σε καμπαρέ με τραβεστί, φυλακή, αλλαγή φύλου. Η μάνα του αδυνατεί ν' ακολουθήσει τις αλλαγές του. (cinemanews.gr)

Το «Γαλάζιο φόρεμα» του Γιάννη Διαμαντόπουλου είχε παραπλήσια θεματολογία με τη «Στρέλλα» και είχε προκαλέσει αίσθηση. «Οι πλειοψηφίες όλων των κοινωνιών, όχι μόνο της Ελλάδας, θεωρούσαν και συνεχίζουν να θεωρούν την ομοφυλοφιλία, τους τραβεστί, τους τρανσέξουαλ, τους ανάπηρους και κάθε διαφορετικό άτομο ως μίασμα», υποστηρίζει. «Και οι νέοι που σήμερα γίνονται γονείς λένε το γνωστό “όλα θα τα συγχωρήσω στο παιδί μου, μόνο ουαί και αλίμονο μη γίνει π...”. Και αυτή η αντίληψη δεν έχει σχέση με τη μόρφωση ή την κοινωνική τάξη». (Τα Νέα, 12/12/2009)

.

ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ

.

Tσαρούχης κρεμάμενος
Κελλυ Κικη (ΒΗΜΑgazino, 20/12/2009)
Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του και εκατό από τη γέννησή του, μια μεγάλη αναδρομική έκθεση για τον Γιάννη Τσαρούχη ανοίγει τις πόρτες της. Βρεθήκαμε στο Μουσείο Μπενάκη κατά την προετοιμασία της και ακούσαμε όσους γνώρισαν τον έλληνα ζωγράφο να περιγράφουν το αξεπέραστο πνεύμα του.

Το μπλε πανωφόρι του και η κόκκινη μπλούζα του, η μορφή του ολόκληρη ξεπηδά από το φόντο: Πρόκειται για την αυτοπροσωπογραφία του 1966 του Γιάννη Τσαρούχη η οποία υποδέχεται τον επισκέπτη στον εκθεσιακό χώρο στο ισόγειο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς. Η μεγάλη αναδρομική έκθεση για το έργο του Γιάννη Τσαρούχη, που οργανώθηκε από το Μουσείο Μπενάκη, το Ιδρυμα Γιάννη Τσαρούχη και το Πολιτιστικό Ιδρυμα της Τράπεζας Κύπρου, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του πολυδιάστατου ζωγράφου, μόλις άνοιξε τις πόρτες της για το κοινό. Αλλά εμείς βρεθήκαμε εκεί στο στήσιμό της, για να δούμε από κοντά μερικά από τα περίπου 670 έργα – από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού – να παίρνουν τη θέση τους στους σύγχρονους χώρους του μουσείου.
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου. Οι προετοιμασίες έχουν μόλις ξεκινήσει. Τα περισσότερα έργα είχαν φτάσει μία ημέρα νωρίτερα στον χώρο του μουσείου. Και τώρα, γύρω στις 11.00 π.μ., άλλα έχουν αποκαλυφθεί και άλλα παραμένουν τυλιγμένα, πάντοτε με την πλευρά του δέματος όπου αναγράφεται το όνομα του συλλέκτη να ακουμπά στον τοίχο. «Οι συλλέκτες έχουν ζητήσει απόλυτη εχεμύθεια ως προς την ταυτότητά τους» μας είχαν προϊδεάσει νωρίτερα οι υπεύθυνοι του μουσείου. Στον εκθεσιακό χώρο του ισογείου κάποιοι πίνακες έχουν ήδη αναρτηθεί, ωστόσο τα τυπώματα, οι μακέτες τοίχου είναι τα στοιχεία που κυριαρχούν, δηλώνοντας πώς θα διαμορφωθεί ο χώρος. Ενα τρόλεϊ, απαραίτητο για τη μεταφορά των έργων, και ένα μεγάλο μακρόστενο τραπέζι, που δεσπόζει στο κέντρο της σάλας και επάνω του θα τοποθετηθούν αντικείμενα που είχε φιλοτεχνήσει ο Τσαρούχης, περιμένουν να πλαισιωθούν από τους πίνακες ολόκληρης της καλλιτεχνικής πορείας του. Τα έργα θα φιλοξενούνται σε δύο ορόφους του μουσείου ως τις 14 Μαρτίου 2010, αναδεικνύοντας τον μεγάλο δημιουργό Γιάννη Τσαρούχη, που ξεπήδησε από την περίφημη γενιά καλλιτεχνών του ’30 για να ζήσει ως σήμερα και να μνημονεύεται διαρκώς με πληθώρα χαρακτηρισμών. «Ελληνικός», «ρεαλιστής», «στοχαστής», «ευφυής», «πολύμορφος», «διορατικός» είναι μερικά από τα επίθετα που του απέδωσαν όσοι τον γνώρισαν, μελέτησαν το έργο του ή απλώς τον θαύμασαν.
«Είναι μία από τις σημαντικότερες, τις μεγαλύτερες, τις πιο θεαματικές, τις πληρέστερες εκθέσεις που έχουν οργανωθεί στο Μουσείο Μπενάκη και είναι σίγουρα η πιο μνημειακή έκθεση που έχει αφιερωθεί σε έλληνα ζωγράφο. Πρόκειται για μία μείζονος σημασίας προσπάθεια να ξαναδούμε, να ξαναμελετήσουμε και να επανεκτιμήσουμε την προσφορά ενός από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα – και όχι μόνο για την Ελλάδα» μας λέει ο Αγγελος Δεληβοριάς, διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, και συνεχίζει: «Αν τον Τσαρούχη δεν τον ξέρουν στο εξωτερικό όσο θα του άξιζε, θα πρέπει να προβληματιστούμε. Δικός μας στόχος είναι να γνωστοποιήσουμε το έργο του Γιάννη Τσαρούχη κυρίως στη νεότερη γενιά που δεν τον γνώρισε. Αλλά θα θέλαμε επίσης να κεντριστεί ξανά το επιστημονικό ενδιαφέρον των ειδικών, ώστε να σκεφτούν εκ νέου πάνω στο έργο του Τσαρούχη προσπαθώντας να εντρυφήσουν στη σημασία του, στη σημειολογία του, στην αισθητική του, στην τεχνοτροπική εξέλιξή του. Το έργο του Τσαρούχη εικονογραφεί την Ελλάδα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, αλλά δεν ξέρω σε ποιον βαθμό έχει μελετηθεί η ιστορική διάστασή του».
«Ο ίδιος είχε εκφράσει την επιθυμία να γίνει μια αναδρομική έκθεσή του στην Αθήνα ήδη από το 1981, όταν έγινε η αναδρομική έκθεση στη Θεσσαλονίκη. Εφέτος τον Ιούλιο συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από τον θάνατό του, ενώ το 2010 είναι η επέτειος των 100 χρόνων από τη γέννησή του. Δεν ήθελα να περάσουν αυτές οι ημερομηνίες χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί η αναδρομική έκθεση» λέει η Νίκη Γρυπάρη, ανιψιά του Γιάννη Τσαρούχη και πρόεδρος του ομώνυμου ιδρύματος στο Μαρούσι, η οποία επιμελείται την έκθεση μαζί με μια ομάδα ανθρώπων. Επειτα μας εξηγεί: «Η έκθεση ξεκινά με τα πρώτα έργα του, ακολουθούν εκείνα που έκανε κατά τη διάρκεια των σπουδών του, οι επιρροές του από τους δασκάλους του, Κόντογλου και Παρθένη, τα αφηρημένα και σουρεαλιστικά σχέδιά του και η εποχή που δημιουργεί επηρεασμένος από τον Ματίς αλλά και από τον Καραγκιόζη. Επονται τα έργα της μεγάλης αλλαγής, που ξεκίνησε με τη “Μέδουσα”, όποτε αρχίζει να ζωγραφίζει εκ του φυσικού. Η έκθεση ολοκληρώνεται με τους πίνακες που δημιούργησε στο Παρίσι, όπου δούλευε πολύ πιο συστηματικά και προετοιμάζοντας τα χρώματα».
Οσο και αν οι εργασίες για την προετοιμασία της έκθεσης προέχουν, όσο και αν οι συνεργάτες της την καλούν διαρκώς λέγοντας ότι «πρέπει να συνεχίσουμε», η Νίκη Γρυπάρη συνεχίζει να συζητά μαζί μου για λίγο ακόμη. Περπατά δίπλα μου όσο περιπλανιέμαι μπροστά στους «Ποδηλάτες», τα έργα του Τσαρούχη με θέμα το αλβανικό μέτωπο – ανάμεσα στα οποία και ένα πορτρέτο του λοχαγού του από την περίοδο κατά την οποία και ο ίδιος πολέμησε –, τα εκπληκτικά τοπία-πονήματα της δεκαετίας του ’60, τους πασίγνωστους «Ναύτες» του 1967 και 1968, τον «Αγιο Σεβαστιανό», έργο του 1971, τα «Καφενεία» τα οποία εμπνεύστηκε όσο ζούσε μακριά από την Ελλάδα, στο Παρίσι, και φυσικά τα θρυλικά «Ζεϊμπέκικα». «Η θητεία του στον Κόντογλου και στον Παρθένη τον βοήθησε πάρα πολύ. Ηξερε πώς να περνά από τα σκούρα χρώματα στα ανοιχτά. Περισσότερο χρόνο τού έπαιρνε να φτιάξει το φόντο και ο προπλασμός του μοντέλου δεν ήταν παρά η τελική δημιουργία. Ολη η σπουδή γινόταν πριν» αναφέρει, μεταξύ άλλων, η Νίκη Γρυπάρη και συμπληρώνει: «Πιστεύω ότι η πειθαρχία του τον βοηθούσε να έχει μια συνέχεια στα πράγματα που μάθαινε. Είχε έναν δικό του τρόπο να διαβάζει και να αντιλαμβάνεται αυτά που άκουγε».
H φαντασία του, η ευφυΐα του, ίσως η απλότητα και τελικά αυτός ο μαγικός «δικός του τρόπος» συγκροτούν την πολυδιάστατη προσωπικότητα του Γιάννη Τσαρούχη και το πολυποίκιλο έργο του που χάρισε μοναδικές αναφορές στην ελληνική ζωγραφική, στο θέατρο και στον κινηματογράφο (όπου εργάστηκε ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος), αλλά και ένα σωρό αστείων φράσεων και περιστατικών που πολλοί σήμερα θυμούνται και αναπαράγουν, μνημονεύοντας τη δηκτικότητά του. «Τον συνοδεύει μια ανεκδοτολογία, αλλά εγώ θέλω να μιλήσω για τη ζωγραφική του» λέει ο Αλέκος Φασιανός, που υπήρξε μαθητής του: «Ο Τσαρούχης έδειξε το ελληνικό πνεύμα. Πριν από εκείνον, οι ζωγράφοι πήγαιναν στο Μόναχο για σπουδές, επέστρεφαν και έκαναν θεματικά ελληνική ζωγραφική, αλλά ο τρόπος του σκέπτεσθαι ήταν ξένος. Ο Τσαρούχης έβγαζε την ελληνικότητα μέσα από τη φτώχεια και πίστευε ότι από τον λαό προκύπτει η παράδοση. Ο τρόπος ζωγραφικής του σόκαρε τους άλλους. Μπορεί να ζωγράφιζε κάποιον να κάθεται σε μια καρέκλα και να ακουμπά στο γόνατο το χέρι του, το οποίο αναλογικά το έφτιαχνε πιο μεγάλο. Κάποιοι το έβρισκαν ασχεδίαστο, αλλά δεν ήταν. Πράγματα που εκείνος τα απέδιδε με φυσικότητα, άλλοι τα θεωρούσαν αφύσικα, διότι στο μυαλό τους είχαν τον καθωσπρεπισμό, ο οποίος δεν τον ένοιαζε καθόλου. Δεν υπάρχει τίποτε που να μη μου αρέσει στη ζωγραφική του Τσαρούχη, αντιθέτως».
Στον εκθεσιακό χώρο του πρώτου ορόφου στο Μουσείο Μπενάκη οι ζωγραφικές μακέτες σκηνικών για το θέατρο κοσμούν τις φωτισμένες βιτρίνες. «Είναι πολλοί οι Τσαρούχηδες. Ο Τσαρούχης του 1950 ήταν εντελώς διαφορετική περσόνα από τον Τσαρούχη του Παρισιού. Ηταν βέβαια πάντοτε δημιουργικός και ταλαντούχος, αλλά όταν ήταν νέος δεν νομίζω ότι είχε συναίσθηση της καλλιτεχνικής σημασίας του συνόλου στο οποίο συμμετείχε, αν και ήταν πανέξυπνος άνθρωπος. Εμένα με εκνεύριζε πολλές φορές στη συνεργασία, όταν ξαφνικά έλεγε ένα ανέκδοτο ή αντιμετώπιζε με χιούμορ ορισμένες ανάγκες του ντεκόρ. Το αποτέλεσμα ήταν, βέβαια, πάντοτε τέλειο. Εκανε εκπληκτικά σκηνικά» λέει σήμερα ο Μιχάλης Κακογιάννης, που συνεργάστηκε μαζί του στη «Στέλλα», στο «Κυριακάτικο ξύπνημα», στο «Κορίτσι με τα μαύρα», στο «Τελευταίο ψέμα», αλλά και στις «Τρωάδες» που ανέβηκαν το 1965 σε δική του σκηνοθεσία, στο Εθνικό Θέατρο του Παρισιού.
«Παρ’ όλο που ο Τσαρούχης εμπνεόταν από την πραγματικότητα και ήταν ένας ερωτικός ζωγράφος, πρέπει κανείς να δει τα έργα του μέσα από τον στοχασμό του, στοιχείο πολύ ενδιαφέρον και ξεχωριστό στην ελληνική πραγματικότητα. Ηθελα να του το πω αυτό και δεν έβρισκα τον τρόπο. Οταν τελικά κάποια στιγμή τού είπα “Ξέρετε κάτι; Με εντυπωσιάζει πάρα πολύ το είδος του στοχαστή που είστε”, το δέχτηκε πολύ απλά και μου απάντησε: “Ναι, αλλά είμαι λαϊκός στοχαστής”. Εννοούσε ότι είναι εμπειρικός, όχι ακαδημαϊκός» λέει η Μαρία Καραβία, συγγραφέας του βιβλίου «Ο στοχαστής του Μαρουσιού. Μνήμες και συνομιλίες με τον Γιάννη Τσαρούχη» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καπόν. «Θεωρώ ότι ο 20ός αιώνας σφραγίζεται από δύο προσωπικότητες, τον Καβάφη και τον Τσαρούχη. Εγώ ένιωθα να ταυτίζομαι μαζί του. Τώρα τον ανακαλώ στη μνήμη μου και θυμάμαι τη μορφή του με το ναυτικό αμπέχονο» αναφέρει ο Αλέξης Σαββάκης, ο οποίος υπήρξε φίλος του και έχει επίσης γράψει για τον Τσαρούχη, συμπληρώνοντας: «Εδινε πολλή σημασία στα απλά πράγματα. Αγαπούσε τον άνθρωπο και είχε μια σχεδόν θεολογικής ποιότητας φιλανθρωπία. Ηταν ικέτης των μικρών στιγμών».

ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΧΤΣΗΣ. ΖΩΗ ΣΑΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

.

Κώστας Ταχτσής: Ζωή σαν μυθιστόρημα
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ (Έθνος, 11/2009)
Πάσχα του 1960. Σκίζει ό,τι έχει γράψει στην Αυστραλία -εκατοντάδες σελίδες- και ξεκινάει από την αρχή. Εκστασιασμένος από την επιστροφή του στην Ελλάδα, την οποία αντικρίζει ξανά ύστερα από τρία χρόνια απουσίας, πιάνει την άκρη του νήματος και προσπαθεί να βγει από τον λαβύρινθο των αναμνήσεών του. Παραδομένος σε μια ανείπωτη ευτυχία, μαγεμένος από μια χώρα που είναι σαν να ανακαλύπτει για πρώτη φορά, ανασκευάζει, «διορθώνει» τη ζωή στο χαρτί. Με αισιοδοξία και χιούμορ.
Διαβάζει τα πρώτα πέντε κεφάλαια στον Εμπειρίκο. Εκείνος ενθουσιάζεται, το αποκαλεί από την πρώτη στιγμή «ένα ελληνικό έπος» και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει. Φορτώνει μια γραφομηχανή στη βέσπα που έχει φέρει μαζί του από το Σίδνεϊ και ξεκινάει για τον γύρο της Ευρώπης. Τα βράδια γλεντάει και τα πρωινά γράφει. Ετσι ολοκληρώνει «Το τρίτο στεφάνι». Σχεδόν απνευστί. Το βιβλίο που στοιχειώνει τον ίδιο αλλά και τη μεταπολεμική μας λογοτεχνία.
Αυτήν την εποποιία μιας εποχής, που μέσα από μονολόγους παραληρηματικούς, σχεδόν θεατρικούς (γεγονός πρωτόγνωρο στην ελληνική γραμματεία), καταφέρνει να αφηγηθεί τις ζωές δύο γυναικών και μέσα από αυτές ολόκληρη την ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Με όλους τους ιδιωματισμούς των λαϊκών ανθρώπων, τους αστεϊσμούς, τις εντάσεις και τις συγκινήσεις του αρχετυπικού τους λόγου.
Αντιστρέφοντας τα πραγματικά γεγονότα, κάνοντας τα δραματικά να μοιάζουν περισσότερο κωμικά, και τα κωμικά λίγο σαν δραματικά, κρατώντας παρ’ όλα αυτά την τραγικότητα σε στιγμές συντριβής και απόγνωσης. Και χάρις στο μπόλιασμα της μυθιστορηματικής φόρμας, ο ταπεινός και τετριμμένος διάκοσμος γίνεται νεοκλασικό σκηνικό και η γλώσσα της γειτονιάς λογοτεχνικό ύφος που ξεπερνάει την ηθογραφία και το πέρασμα του χρόνου- γίνεται ιστορική μαρτυρία. Από την ειδυλλιακή αθηναϊκή μπελ εποκ μέχρι την Κατοχή και τον Εμφύλιο, όπου κρατάει ίσες αποστάσεις από την αριστερά και τη δεξιά, σχολιάζοντας ευφυώς την ιδιοσυγκρασία του Ελληνα ανεξαρτήτως παράταξης.
Κι σε αυτό το «έπος της μικροαστικής Ελλάδας» (που ο ίδιος προτιμάει να χαρακτηρίζει «ιλαρο-τραγωδία»), με πρωταγωνίστρια την κυρά Εκάβη (δηλαδή τη γιαγιά του, δηλαδή την Ελλάδα), πρωταγωνιστής είναι στην πραγματικότητα ο ίδιος ο συγγραφέας. Σε μια πρόωρη παραδοχή -λογοτεχνικού- τρανσβεστισμού, μάλιστα, αφηγείται την ιστορία του μέσω της νύφης της Εκάβης, της Νίνας. Είναι το όνομα που αργότερα οικειοποιείται στις νυχτερινές του αναζητήσεις με την ιδιότητα του εκδιδόμενου τραβεστί, ενώ δηλώνει σε φιλολογίζουσες παρέες, λίγο για να σκανδαλίσει και λίγο για να υπερθεματίσει, «η Νίνα είμαι εγώ!»...
Γεννήθηκε το 1927 στη Θεσσαλονίκη. Παιδί χωρισμένων γονιών, τον πατέρα τον γνώρισε ελάχιστα. Η μάνα, ιδιαίτερα ανεξάρτητη για την εποχή της, τον «παραδίδει» και μεγαλώνει στα χέρια της Αθηναίας γιαγιάς του, που έχει βρεθεί στη Μακεδονία υπό τις ίδιες συνθήκες, πάνω κάτω, που βρέθηκε και η Εκάβη του «Στεφανιού». Και για τους ίδιους ακριβώς λόγους παίρνει τον εγγονό της και εγκαθίστανται στην Αθήνα, στο Μεταξουργείο, όπου ζει όλες τις περιπέτειες και τις σύγχρονες τραγωδίες της Ελλάδας. Ο Κώστας Ταχτσής περνάει την εφηβεία του σε ένα μητριαρχικό περιβάλλον, όπου τα αρσενικά πέφτουν συχνά θύματα των γυναικών, οι οποίες μηχανορραφούν εις βάρος τους, υφαίνοντας σαν τις αράχνες τον ιστό στον οποίο παγιδεύουν τους άντρες-θηράματά τους. Κι έτσι χάρη σε αυτές, διεισδύει από πολύ μικρός στη γυναικεία ψυχολογία -αντιζηλίες, προδοσίες, εκδίκηση- την οποία και αποδίδει τόσο αριστουργηματικά στο έργο του.
Ως ενήλικας, επιλέγει μια ζωή ακραία τολμηρή -ώς εξωφρενική: Ανοιχτά ομοφυλόφιλος από πολύ νωρίς (τον χαρακτηρίζει έντονα το αίσθημα της ελευθερίας) και υπέρμαχος της ειλικρίνειας και της συνέπειας λόγων και πράξεων όσο λίγοι, κάτι που στον πολυποίκιλο και πολυτάραχο βίο του δημιουργεί άπειρες προστριβές και έχθρες.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, φοιτητής της Νομικής ακόμα (την οποία ποτέ δεν τέλειωσε) γίνεται μέλος του κύκλου του «Βυζάντιου» και του «Μπραζίλιαν», των καφενέδων που στέγαζαν τις συζητήσεις και τα οράματα της πρώτης μεταπολεμικής -μεγαλοαστικής κυρίως- παρέας νεαρών διανοουμένων: Γιώργος Μακρής, Ελύτης, Γκάτσος, Χατζιδάκις, Αργυράκης, Νάνος Βαλαωρίτης -με τον οποίο συνδέεται φιλικά εφ’ όρου ζωής.
Κάνει μερικές ποιητικές απόπειρες με το «Περί ώραν δωδεκάτην» το ’53, και τη «Συμφωνία στο Μπραζίλιαν» το ’54, για να το πάρει απόφαση ότι δεν είναι «γεννημένος ποιητής», κι έτσι στην τελευταία του συλλογή «Καφενείο το Βυζάντιο», το ’56, βάζει τον Τσαρούχη και του φιλοτεχνεί το εξώφυλλο, με ένα αγγελτήριο θανάτου, «τελειώνοντας» με την ποίηση! Με τον ζωγράφο είναι γείτονες στις σοφίτες του περίφημου μεγάρου Καλλιγά στο Σύνταγμα, και οι σχέσεις τους καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους δεν διακρίνονται από μεγάλη σύμπνοια, αλλά μάλλον από ανταγωνιστική διάθεση. Σε αυτόν, εξάλλου, χρωστάει τη γνωστή ρήση: «Ο Ταχτσής κάνει γκελ με την άβυσσο»!
Εργάζεται ως γραμματέας του Αμερικανού επόπτη στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο του Λούρου, στην Αθήνα βιοπορίζεται διδάσκοντας αγγλικά, και το ‘54 αρχίζει τις μεγάλες του εξορμήσεις -και περιπέτειες- ανά την Ευρώπη. Το ‘56 δουλεύει ως βοηθός σκηνοθέτη στο «Παιδί και το δελφίνι», που γυρίζεται στην Υδρα με τη νεαρή τότε Σοφία Λόρεν, και τον επόμενο χρόνο φεύγει μετανάστης στην Αυστραλία. Στους «Αντίποδες» «ενηλικιώνεται»: Ξεκινάει την πρώτη εκδοχή του μυθιστορήματός του και αρχίζει να εκδίδεται ως παρενδυτικός, μια συνήθεια που τον ακολουθεί στο υπόλοιπο της ζωής του μέχρι τελευταίας -κυριολεκτικά- πνοής. Πάντα με το ίδιο μοτίβο: Σκεπτόμενος διανοούμενος το πρωί, ακροβάτης των σεξουαλικών ισορροπιών τη νύχτα.
«Το τρίτο στεφάνι» το εκδίδει πουλώντας ένα σπίτι στην Πλάκα, διανέμει τον Ιανουάριο του ‘63 μερικά αντίτυπα και φεύγει με το πρώτο καράβι, άρον άρον σαν απόδραση, για την Αμερική, όπου διανύει δύο συναρπαστικά και τρικυμιώδη χρόνια. Ο Βαλαωρίτης ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Πάλι» και του ζητάει ένα διήγημα για το πρώτο τεύχος. Του στέλνει από τη Νέα Υόρκη «Τα ρέστα». Παρόλο που επανέρχεται αυτοβιογραφούμενος, η μοντέρνα γραφή και η κριτική απόσταση από τα βιώματά του αποδεικνύουν, χάρη στην άρτια τεχνική του, την ωριμότητα και την εξελισσόμενη μαστοριά του ως πεζογράφου. Με αφορμή τα επόμενα τεύχη, και ως μέλος της συντακτικής ομάδας του «Πάλι», πίσω στην Αθήνα, ολοκληρώνει σειρά διηγημάτων, κάτι σαν «ένα μυθιστόρημα αλυσίδα» όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος, που κάτω από τον τίτλο του πρώτου αποτελούν τη συλλογική έκδοση του ‘72.
Η δικτατορία τού στερεί τη μαζική επανέκδοση του «Στεφανιού», καθώς ο Δεσποτίδης των εκδόσεων «Θεμέλιο», που του το προτείνει, συλλαμβάνεται την ώρα που στη Γαλλία εκδίδεται σε μετάφραση του κορυφαίου ελληνιστή Ζακ Λακαριέρ. Συνυπογράφει τη «Δήλωση των 18 κατά της λογοκρισίας», ενώ οι συναναστροφές του πια περιλαμβάνουν από τον Σεφέρη μέχρι τον Ιόλα, τον Φασιανό και τον Ακριθάκη, οι οποίοι αποδεικνύονται καρδιακοί φίλοι. «Το τρίτο στεφάνι» αναπάντεχα διαδίδεται χάρις στους πολιτικούς κρατουμένους του Κορυδαλλού, περνώντας από χέρι σε χέρι. Το 1973, ο Αγγελόπουλος συνεργάζεται μαζί του στο σενάριο του «Θιάσου», ξεχνώντας να βάλει το όνομά του στους συντελεστές.
Η μεταπολίτευση φέρνει ελπίδες για τις νέες προοπτικές της σύγχρονης Ελλάδας. Γίνεται σύμβουλος λογοτεχνίας στην κρατική τηλεόραση και συν-σχεδιάζει μαζί με τον Χατζιδάκι το Τρίτο Πρόγραμμα. Σύντομα όμως παραιτείται, συνειδητοποιώντας ότι, φύσει και θέσει ανένταχτος κι ελεύθερος, είναι αδύνατο να συμβιβαστεί με τους αυλοκόλακες και τα τερτίπια του κατεστημένου.
Διασκευάζει εξαιρετικά για τη φίλη του Ελλη Λαμπέτη το ’75 την πρωτοποριακή «Δεσποινίδα Μαργαρίτα» και το ’78 τη «Φιλουμένα», ενώ εξοργίζει την πλειονότητα των αρτηριοσκληρωτικών φιλολόγων, μεταφέροντας τον Αριστοφάνη σε σύγχρονες πολιτικοκοινωνικές αντιστοιχίες -«Λυσιστράτη», «Βατράχους», «Εκκλησιάζουσες», όλα παραγγελίες του Σπύρου Ευαγγελάτου- με τη χρήση λαϊκού ζωντανού λόγου και «καλλιαρντών» (την αργκό των τραβεστί). Ολα αυτά, στον κολοφώνα της δόξας του ?το «Στεφάνι» πια μπεστ σέλερ και το δοκιμιακό «Η γιαγιά μου η Αθήνα» του ’79 να τον ανάγει σε ζωντανό μύθο του αθηναϊκού γίγνεσθαι.
Στη δεκαετία του ’80 αναλώνεται σε φοβερές συγκρούσεις με τους παρενδυτικούς της Συγγρού, μια πολύπλοκη ρήξη με αφετηρία την ίδρυση του απελευθερωτικού κινήματος των γκέι, και η δημοσιοποίηση της προσωπικής του ζωής οδηγεί στην ακύρωση της κινηματογραφικής μεταφοράς του «Τρίτου στεφανιού» από τον Αγγελόπουλο και τον Κακογιάννη. Με αυτό το παράπονο φεύγει, θύμα μιας μυστηριώδους δολοφονίας από εραστή-πελάτη στο σπίτι του στον Κολωνό, ξημέρωμα της 26ης Αυγούστου του 1988, σε ηλικία μόλις εξήντα ενός ετών. Αφήνοντας ημιτελή μια εξαιρετικού ύφους και αφηγηματικής πυκνότητας προφητική αυτοβιογραφία «Το φοβερό βήμα», όπου πρόλαβε να πει τα πάντα για τον εαυτό του αλλά και για όλους τους υπόλοιπους, κάποιος -άθελα του ή προσχεδιασμένα- φρόντισε να μην προλάβει...
Περί ελευθερίας
«...Ετσι, κατέληξα και στον έρωτα ό,τι και σ’ όλα τα άλλα, δηλαδή να είμαι κάτι και συγχρόνως να μην είμαι. Να είμαι κι εδώ κι εκεί και παντού... Φαντάζομαι ότι αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που με πιάνει ασφυξία ακόμα και στην ιδέα ότι μπορεί ν’ ανήκω επίσημα και τελεσίδικα σε μια οποιαδήποτε κλειστή ομάδα ή οργάνωση, κι αυτός είναι πάλι εν μέρει, ο λόγος που δεν πολυπιστεύω στην αποτελεσματικότητα οποιουδήποτε αγώνα μέσα από οργανώσεις. Πιστεύω ότι την αληθινή ελευθερία -κατ’ αντιδιαστολή προς τις πρακτικές ελευθερίες της καθημερινής ζωής- την κατακτάει κανείς μόνος του».
«Μια συνέντευξη» από το βιβλίο «Η γιαγιά μου η Αθήνα»
Και του λιμανιού και του σαλονιού
«...οι ανορθόδοξες ερωτικές μου συνήθειες, που είναι εξ’ ορισμού αταξικές, μ’ έμαθαν να μην κάνω κοινωνικές διακρίσεις. Εδώ πρέπει να εξομολογηθώ κάτι: Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν κατάφερα να ταυτιστώ με μια τάξη, ούτε με τους αστούς, ούτε με το λαό. Πάντα αισθανόμουν ότι ήμουν έξω, κάτι αλλιώτικο. Ούτε στο λούμπεν προλεταριάτο ανήκα ποτέ, ούτε στη μεγάλη κοινωνία, ούτε πουθενά. Τους έβλεπα όλους λίγο απέξω, λίγο αντικειμενικά, δηλ. μπορούσα τη μια στιγμή να είμαι με εργάτες και να φερθώ ανάλογα και την άλλη στο σαλόνι της κυρίας τάδε και να φερθώ επίσης ανάλογα. Μ’ όλους έκανα λίγο θέατρο».
«Διαβάζω», Μάιος-Οκτώβριος 1986
Αναλύοντας «Το τρίτο στεφάνι»
«Ο θρήνος ταιριάζει στις γυναίκες κι αυτό με βόλευε. Oπως όλες τις "πατρίδες", έτσι και την Ελλάδα τη φανταζόμαστε και την παριστάνουμε, παραδόξως, σαν γυναίκα. Μια γυναίκα, λοιπόν, ταυτίζεται πολύ εύκολα με την ίδια την Ελλάδα. Ετσι, όταν διαμαρτύρεται και κλαίει η ηρωίδα, διαμαρτύρεται και κλαίει η Ελλάδα. Κι εγώ ακριβώς αυτό ήθελα να κάνω -να βάλω την Ελλάδα να κλάψει, να κλάψω την Ελλάδα, να κλάψω με την Ελλάδα. Αλλ’ από την άλλη μεριά δεν ήθελα και να περιοριστώ στο κλάμα. Ηθελα να τελειώσω με μια νότα αισιοδοξίας και κατάφασης, που κι αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό των Ελλήνων σαν φυλής κι επί πλέον αισθητικά απαραίτητο. Αλλιώς το "Τρίτο στεφάνι", ήδη αρκετά καταθλιπτικό, θα γινόταν μια θηλιά γύρω απ’ το λαιμό του αναγνώστη».
Συνέντευξη στον Γ.Κ.Πηλιχό, περιοδικό «Ταχυδρόμος»

ΟΙ ΛΕΣΒΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ 1

Μόλις φόρεσε το καπέλο του εκείνο το θεότρελο το μικρόπονο η Λέλα, η Θελξινόη η ανυπόμονη έσκυψε και το φίλησε στο στόμα πολλή… πολλήν ώρα’ ύστερ’ αγκαλιαστήκανε να φύγουνε:
- Φεύγεις, Λέλα μου!... πρωτομιλούσε’ η Κατίνα.
Επειδής και ξαφνιάστηκε το μικρό, η Κατίνα είπε πάλι:
- …άμποτες μιαν ώρ’ αρχύτερα, παιδί μου Λέλα!... μια ώρα αρχύτερα να δεις κι εσύ τη λευτεριά σου!
Τα μάτια της βουρκώσανε:
- …κι ό,τι λαχταράει η ψυχή σου, κόρη μου!...Κι ο Θεός!... ο Θεός πάντα μαζί σου!...
Η Θελξινόη πειράχτηκε, το πήρε αλλιώτικα.
- Φτάνει πια τα καραγκιοζιλίκια!... Γιατί δεν μπορώ πια… δεν μπορώ εγώ να βλέπω πουτανιές!...
Ύστερα φύγανε αγκαλισμένες οι δυο οι αγαπητικές και μήτε καληνυχτίσανε.

Πέτρος Πικρός: Σα θα γίνουμε άνθρωποι (Άγρα, 2009)

.

.

Ύστερα από τόσο γλέντι κι από τόση κούραση, ξαπλωμένη μες στο κρεβάτι, ξαναθυμότανε η Ζιζέλ τις συγκινήσεις τις βραδιάς. Πάει κι απόψε.
Αύριο να δούμε. Βλέποντας την υπηρέτριά της να σιάζει τις βελούδινες κουρτίνες πήγε κάπου ο νους της. Στριμώχτηκε μέσα στο κρεβάτι, έγινε ένα κουβαράκι κι άφησε τα λεπτά χεράκια της να τρέχουν πάνω στο κορμί της. Έλεγες και χαϊδευότανε η ίδια. Μια μπερδεμένη εικόνα παρουσιάστηκε στο μυαλό της, μόλις έκλεισε τα μάτια της… Οι αλήτες… ο Τζούλιο… Αλήθεια νά’ ταν εδώ τώρα ο Τζούλιο…
- Μαρή-Ροζ, αχ! Αλήθεια, σε καμάρωνα τώρα δα, έτσι που στεκόσουνα… Όμορφο στήθος κι οι γλουτοί αλήθεια!... Να, εκεί μέσα, Μαρή-Ροζ, πάρε κι ένα για σένα… δεν πειράζει… είναι από κείνα που ξέρεις…. Δεν καπνίζεις; Να! Κουτή… Σου το επιτρέπω… Για σκύψε να σου πω… Τι; Έβαψες τα χείλια σου; Μη φοβάσαι… Άκου δω… έρχεσαι απόψε να… Λίγο ακόμα και θα ξεχνιότανε η κυρία Φουρνιέ…
Με τη Μαρή-Ροζ; Την υπηρέτρια; Να το διαλαλήσει καλέ στον κόσμο… αυτά τα άθλια πλάσματα!... Μήπως, τι; Αν δεν την είχε στην υπηρεσία της, δε θά ‘ταν κι αυτή εκεί στο υπόγειο;…
Ξέσπασε στα γέλια η Ζιζέλ κι άφησε να πέσει απότομα το κεφάλι της υπηρέτριας που το κρατούσε με τα δυο της χέρια…
- Πού να σ’ τα λέω καημένη… Δεν ξέρεις τι μου θύμισες, έτσι δα, σαν έπεφτε το κεφάλι σου… Για πες μου, Μαρή-Ροζ, αν δεν σε είχα στην υπηρεσία μου… Καλέ, μου έγινες κοκέτα. Βάζεις και μυρουδιές!... κάπνισε κι εσύ! Αχ! Έλα!... Μαρή-Ροζ…γλυκό μου κορίτσι!...Θέλεις να μείνουμε απόψε; Αχ! Θέλεις;… Ναι απόψε...

Πέτρος Πικρός: Χαμένα κορμιά (Άγρα, 2009)

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά

.

.

Ο Β’ κύκλος εκδηλώσεων " Ξαναδιαβάζοντας… συγγραφείς και κείμενα του 20ου αιώνα" συνεχίζεται με αφιέρωμα στον Πέτρο Πικρό. Το αφιέρωμα θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο, 9 Ιανουαρίου (ώρα 1 μ.μ.), στο χώρο του Πολύεδρου (Κανακάρη 147, Πάτρα).
Παρουσιάζει: η Χριστίνα Ντουνιά, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

ΝΑΙ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ

.
Το πορτογαλικό κοινοβούλιο υιοθέτησε σήμερα σε πρώτη ανάγνωση το νομοσχέδιο της σοσιαλιστικής κυβέρνησης που νομιμοποιεί το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, αλλά απέρριψε τις προτάσεις της άκρας αριστεράς και των πρασίνων για την υιοθέτηση παιδιών από τα ζευγάρια των ομοφυλοφίλων.
Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, του οποίου υπεραμύνθηκε από το βήμα της βουλής ο πρωθυπουργός της χώρας Ζοζέ Σόκρατες, ο οποίος στην ομιλία του εξήγησε ότι η κυβέρνησή του θέλει «να αποκαταστήσει τις αδικίες που γίνονταν επί δεκαετίες σε βάρος των ομοφυλοφίλων» και υπενθύμισε ότι έως το 1982 η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικά κολάσιμη στην Πορτογαλία, ψηφίστηκε σχεδόν από το σύνολο των βουλευτών της αριστεράς, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, ενώ η δεξιά ψήφισε κατά. Το νομοσχέδιο αυτό θα πρέπει τώρα να συζητηθεί στις επιτροπές πριν υιοθετηθεί οριστικά και τεθεί σε ισχύ. (Ναυτεμπορική, 8/1/2010)

ΑΛΚΟΟΛ ΚΑΙ ΛΑΓΝΕΙΑ ΣΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ

.

Αλκοόλ και λαγνεία στα πάθη του Καβάφη
Του Μανώλη Πιμπλή (Τα Νέα, 22/12/2009)
Η ερωτοπάθεια στην καβαφική ποίηση δεν συνδέεται αποκλειστικά με την ομοφυλοφιλία αλλά με σειρά από πάθη, σύμφωνα με τελευταίες μελέτες των αρχείων του
«Η ζωή μου περνά μέσα σε διακυμάνσεις ηδονικές, μέσα σε συλλήψεις- πραγματοποιημένες ενίοτε- ερωτικές. Τo έργον μου πάει προς στην σκέψι. Εργάζομαι σαν τους αρχαίους. Έγραφαν ιστορία, έκαμναν φιλοσοφία, δράματα μυθολογικής τραγικότητος- ερωτοπαθείς- τόσοι τους- όμοια σαν εμένα», έγραφε ο Κωνσταντίνος Καβάφης τον Ιούνιο του 1910.
Ποιες όμως ήταν οι ηδονές και τα πάθη του; «Η έννοια της ερωτοπάθειας στον Καβάφη συνδέεται περισσότερο με την υποθετική εμπειρία και αφορούσε τη συνολική συγγραφική εμπειρία του», πιστεύει ο καβαφιστής Μιχάλης Πιερής, καθηγητής και κοσμήτορας στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας. Το βασικό νέο συμπέρασμα που εξάγεται από τη νέα ενδελεχή μελέτη των αρχείων Καβάφη που τηρούσε ο Γ.Π. Σαββίδης- ανακοινώθηκε και στα 11α Καβάφεια σε Κάιρο και Αλεξάνδρεια- είναι ότι «η ποιητική εκδήλωση του ερωτικού Καβάφη είναι μια υπόθεση πολύ πιο σύνθετη απ΄ ό,τι υποψιάζονται ορισμένοι οι οποίοι έχουν επιχειρήσει να τον ανθολογήσουν ή να τον μελετήσουν δίνοντας βάρος αποκλειστικά και μόνο σε μια διάσταση, αυτήν της ερωτικής ομοφυλοφιλικής σχέσης».
Σημασία είχαν για τον Καβάφη και άλλες εκδοχές «πάθους», λέει ο μελετητής, όπως για παράδειγμα: «το πάθος του αλκοολισμού, όπως αυτό φαίνεται σ΄ ένα ποίημα όπως το “Μισή Ώρα”· το πάθος της λαγνείας και της ερωτικής πλάνης· το πάθος της μονήρους εμπειρίας, όπως αυτή εκφράζεται στο ποίημα “Πολυέλαιος” που φαίνεται ότι συμβολίζει το πάθος του αυνανισμού». Αλλά και πάθη διανοητικά, όπως «το πάθος που συνδέει την ηδονή με τη γνώση» (στο ποίημα «Δυνάμωσις») ή «το πάθος που σχετίζεται με θέματα ποιητικής» (στο ποίημα «Νόησις»). Όπως και πάθη πολιτικά ή πάθη που σχετίζονται με την ιστορική συνείδηση, όπως φαίνεται στο ποίημα «Η μάχη της Μαγνησίας».
Αφορμή για την εξαγωγή αυτών των συμπερασμάτων είναι ένα άλλο «πάθος» του μεγάλου ποιητή. Το πάθος του για την τάξη. Στην καθημερινότητά του, λέει ο Μιχάλης Πιερής, ο ποιητής έκανε «σχολαστική απογραφή των μεγάλων και των μικρών εξόδων, των μεγάλων και των μικρών εργασιών, των καθημερινών υποχρεώσεων και με τη σύνταξη ποικίλων πινάκων και καταλόγων». Έκανε και καταλόγους ποιημάτων γραμμένων στην καθαρεύουσα, αποκηρυγμένων, ατελών, χρονολογικούς πίνακες σύνθεσης ποιημάτων αλλά και θεματικούς (με βάση έναν κεντρικό χαρακτήρα τους που αφορούσε στην ιστορία, στη θρησκεία, στον απολεσθέντα χρόνο και τη φθορά, στον εγκλεισμό...).
Έκανε όμως και μια θεματική κατάταξη με τίτλο «Πάθη» που, κατά τον Μιχάλη Πιερή, είναι «η πιο ενδιαφέρουσα για την κατανόηση της καβαφικής τέχνης». Περιλαμβάνει σε αυτή 57 ποιήματά του και παίρνει εντέλει τη μορφή «λανθάνουσας συλλογής» που δεν ολοκληρώθηκε. «Εκείνο που μας δείχνει είναι ότι το ερωτικό/ηδονικό θέμα στον Καβάφη δεν περιορίζεται σ΄ ένα “πάθος”, αυτό της ομοφυλοφιλικής ερωτικής εμπειρίας, αλλά αφορά στα πάθη ενός μεγάλου δημιουργού, ενός συνειδητού τεχνίτη και σε θέματα καλαισθησίας και αισθητικής, στα οποία είχε μιαν εμπαθή (με την αρχαία έννοια του όρου) στάση». Αυτό προκύπτει και από την αντιπαράθεσή του με την μποντλερική άποψη περί ηδονής: «Με φαίνεται ότι ο Βaudelaire ήταν κλεισμένος μέσα σε πολλή στενό κύκλον ηδονής. Χθες τη νύκτα αίφνης· ή την παρελθούσα Τετάρτη· και τόσες άλλες φορές έζησα, κ΄ έπραξα, και φαντάσθηκα, και σιωπηλά ερρύθμισα πιο παράξενες απολαύσεις».
Στα Καβάφεια- που οργάνωσαν η ελληνική πρεσβεία, το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καΐρου και το Παράρτημα Αλεξάνδρειας του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, χωρίς να αποφευχθούν και οργανωτικά προβλήματα- βραβεύτηκαν οι ποιητές Μιχάλης Γκανάς, Φουάντ Ταμάν και οι πεζογράφοι Δημήτρης Δημητριάδης, Γκαμάλ Ελ Γκιτάνι. Ανακοινώσεις για το έργο του Κ. Π. Καβάφη στο εξωτερικό (πρόεδρος συνεδρίας: Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου) έκαναν οι Σόνια Ιλίνσκαγια, Έλενα Λαζάρ, Ζντράβκα Μιχαήλοβα, Σαμουήλ Μπισάρα, Βικέντιος Γκονζάλεζ Φερναντέζ, Μαρία Πάολα Μινούτσι, Μάρθα Βασιλειάδη.
Ο Καβάφης στον κόσμο
Ρουμανία: το 1939 πρωτοεκδόθηκε καβαφική ποίηση στα ρουμανικά. Ο προπάππος του ποιητή, Ιωάννης Καβάφης, υπήρξε κυβερνήτης του Ιασίου. Οι Καβαφίδες δούλεψαν στον Δούναβη, στη Βλαχία, κυρίως στον τομέα της εμπορίας σιτηρών.
Ρωσία: η πρώτη έκδοση καβαφικής ποίησης άργησε πολύ: το 1984, επί Μπρέζνιεφ (μετάφραση: Σόνια Ιλίνσκαγια). Αποκλείστηκαν όμως τα ερωτικά ποιήματα στα οποία δεν διακρινόταν καθαρά το φύλο του ερωτικού εταίρου. Την τελευταία δεκαετία υπάρχει έκρηξη ενδιαφέροντος για τον Καβάφη.
ΗΠΑ: Η νέα μετάφραση των απάντων του Καβάφη από τον Ντάνιελ Μέντελσον έτυχε πρωτοφανούς υποδοχής.
Βουλγαρία: έχουν υπάρξει πέντε εκδόσεις στη βουλγαρική γλώσσα, όλες είναι εξαντλημένες.
Ισπανία: υπάρχουν πάνω από 100 εκδόσεις καβαφικής ποίησης. Κάθε χρόνο πωλούνται 5.000 αντίτυπα βιβλίων του Κ.Π. Καβάφη. Το ποίημα «Θυμήσου σώμα» έχει εμπνεύσει πλήθος καβαφογενών ποιημάτων στα ισπανικά
Ιταλία: υπάρχουν πολλές και καλές μεταφράσεις του Καβάφη στα ιταλικά. Όλες πιστές και ταυτόχρονα διαφορετικές.
Ελβετία: η διεθνής διαδρομή του Καβάφη ξεκίνησε από τις γαλλόφωνες μεταφράσεις.