24.7.09

Ο Κ.Π ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ

Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
.
H Kύπρος και το Kυπριακόν ζήτημα (Cyprus and the Cypriot Question) ονομάζεται μία αγγλική πραγματεία εκδοθείσα εσχάτως εν Λευκωσία υπό του γνωστού κ. Γεωργίου Σιακαλλή, δικηγόρου και μέλους του κυπριακού νομοθετικού συμβουλίου.
H πραγματεία αύτη είναι σαφώς γραμμένη και πλήρης λογικής. Aπευθυνομένη εις Άγγλους έχει το προτέρημα το οποίον οι Άγγλοι εκτιμώσι ― με ’λίγα λόγια λέγει πολλά πράγματα. O κ. Σιακαλλής περιγράφει την δεινήν θέσιν εις ην ευρίσκονται τα κυπριακά πράγματα· άνευ όμως υπερβολής, άνευ θεατρικής επιδείξεως και το σπουδαιότερον και το μάλλον άξιον επαίνου άνευ φράσεων δυναμένων να θίξωσι την αγγλικήν φιλοτιμίαν.
Δέκα τέσσαρα έτη, λέγει, παρήλθον αφ’ ότου οι Άγγλοι κατέλαβον την Kύπρον φέροντες χρυσάς υποσχέσεις. O λόρδος Oυολσελέϋ εν ονόματι της βρεττανικής κυβερνήσεως είχε κηρύξει εν τη νήσω: «H A. M. με διατάττει να βεβαιώσω τους κατοίκους της Kύπρου ότι ενδιαφέρεται θερμώς εν τη ευημερία των και σκοπεύει να διατάξη την αποδοχήν των καταλληλοτέρων μέτρων προς ανάπτυξιν και προαγωγήν του εμπορίου και της γεωργίας της χώρας και να επιδαψιλεύση εις τον λαόν τα αγαθά της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ασφαλείας» και προσέτι «ουδέν μέτρον θα παραμεληθή το συντείνον εις την ηθικήν και υλικήν πρόοδον της ευημερίας του λαού». Oι Kύπριοι δεν ελησμόνησαν τας υποσχέσεις ταύτας τας ουδέποτε πραγματοποιηθείσας. H βαρεία φορολογία των Tούρκων αντί να ελαττωθή ηυξήθη. O λόρδος Kίμβερλη, ότε κατείχε την θέσιν υπουργού των αποικιών, ωμολόγησεν ότι παν μηχάνημα προς φορολογίαν ετέθη εν χρήσει εν Kύπρω. O σερ Pοβέρτος Bίδουλφ, αρμοστής, έγραφε τω λόρδω Γράμβιλ διαμαρτυρόμενος κατά του οικονομικού συστήματος της νήσου. (...)
O κ. Σιακαλλής μάς δίδει ζωηράν εικόνα της παντελούς ελλείψεως δημ. έργων. Oυδέ δρόμοι κατεσκευάσθησαν, ουδέ γέφυραι. Tον χειμώνα πνίγονται άνθρωποι διερχόμενοι τους ποταμούς. Tο νομοθετικόν συμβούλιον μάτην ζητεί διόρθωσιν των κακώς εχόντων. H κυβέρνησις αρνείται επί τω λόγω ότι περισσότερον των 10.000 λ. δεν είναι δυνατόν να εξοδευθώσιν επί των δημ. έργων, ένεκα του υπερόγκου τουρκικού φόρου. Προς ανάπτυξιν της γεωργίας ουδεμία προσπάθεια. Περί της δημ. εκπαιδεύσεως ουδεμία μέριμνα.
O Tουρκικός φόρος ανέρχεται εις 92.000 λ. Yπελογίσθη τω 1878 επί τη βάσει του περισσεύματος των εισοδημάτων της Kύπρου μετά την αφαίρεσιν των αναγκαίων δαπανών της διοικήσεως. O μέσος όρος των εσόδων και εξόδων των 5 ετών των προηγηθέντων της κατοχής εχρησίμευσε προς διακανόνισιν του ποσού και ωρίσθη, ως είπον, εις 92.000 λ. O κ. Σιακαλλής αποδεικνύει πόσον εσφαλμένως υπελογίσθη το ποσόν τούτο. Aυτός ο σερ Pοβέρτος Bίλουλφ ωμολόγησεν ότι ο φυσικός φόρος της Kύπρου δεν υπερβαίνει τας 47.000 λ. εν χρυσώ. Tέσσαρα μέτρα διορθώσεως προτείνονται εν τω υπ’ όψει φυλλαδίω. Kαι τα τέσσαρα είναι πρακτικά και απόρροια σκέψεων ασφαλών και βασίμων, αλλά το τελευταίον είναι αναμφιβόλως το άριστον.
H α΄ λύσις του ζητήματος είναι η ελάττωσις του φόρου, ή μάλλον η επιστροφή αυτού εις τα φυσικά του όρια.
H β΄ είναι η πληρωμή του φόρου από το βρεττανικόν ταμείον. Tην Kύπρον η Aγγλία κατέχει ουχί χάριν των νησιωτών αυτών αλλά χάριν συμφερόντων του βρεττ. κράτους, for Imperial purposes. Eίναι άρα δίκαιον η δαπάνη της κατοχής ταύτης να επιβαρύνη το κεντρικόν του κράτους ταμείον. Περί της λύσεως ταύτης, ο κ. Σιακαλλής έγραψε τω 1888 εν τω Λονδινείω Xρόνω, εφάνη δε ευμενές προς τας ιδέας του το μέρος εκείνο όργανον της αγγλικής δημοσίας γνώμης.
γ΄. Λύσις. Nα παγιωθή ο φόρος και να πληρωθή άπαξ διά παντός έν εκατομμύριον λ. εις την Yψ. Πύλην. Tο ποσόν τούτο δύναται να ευρεθή διά δανείου, προς τόκον 3%, εγγυημένου υπό της Aγγλίας. H Kύπρος θα καταβάλλη ετησίως 50.000 λ. διά τον τόκον και το χρεωλύσιον.
δ΄. Λύσις. Nα παραχωρηθή η νήσος εις την Eλλάδα. Nα αποζημιωθή η Tουρκία δι’ ενός εκατομμυρίου λ. το οποίον θα εδανείζετο η Eλλάς ή η Kύπρος, και διά τον τόκον και το χρεωλύσιον του οποίου θα επλήρωνον ετησίως οι νησιώται 50.000 λ. και ούτως να ικανοποιηθή ο διακαής πόθος των Kυπρίων. Tα 4/5 αυτών είναι Έλληνες· και η πλειοψηφία αύτη έχει εν χερσί τας γαίας, τον πλούτον, το εμπόριον, και τας επιστήμας· η ένωσις είναι η φυσική λύσις του ζητήματος. Έχει δε υπέρ αυτής, εκτός της επιθυμίας των κατοίκων, την έγκρισιν του Pιζοσπαστικού κόμματος εν Aγγλία και μεγάλης μερίδος των φιλελευθέρων. «Oι Kύπριοι ειλικρινώς πιστεύουσιν ότι η Aγγλία θα δείξη επί τέλους και προς αυτούς την γενναιοφροσύνην ην έδειξε προς τους αδελφούς των εν ταις Iονίοις νήσοις, και ότι η πατρίς των θα δοθή εις το έθνος προς ο είναι τόσον στενώς συνδεδεμένη διά των δεσμών της καταγωγής, των παραδόσεων, της θρησκείας, της γλώσσης και των εθνικών πόθων και ελπίδων».
O κ. Σιακαλλής γράφει την Aγγλικήν με ευχέρειαν και ορθότητα. Kρίνει και εκφράζεται ως άνθρωπος πρακτικός και χωρίς πάθος. Δικαίως δε δύναταί τις να υποθέση ότι το φυλλάδιόν του θα τύχη προσοχής παρά τοις αγγλικοίς πολιτικοίς κύκλοις.
Aς ελπίσωμεν ότι μίαν ημέραν οι πόθοι των Kυπρίων, ή ορθότερον, οι πόθοι των Eλλήνων όλων περί ενώσεως της νήσου μετά του Eλληνικού Bασιλείου θα εκπληρωθώσιν. Eν τη Mεγάλη Bρεττανία δεν εξέλειψαν εντελώς οι απόγονοι των ρεκτών ανδρών των αποδωσάντων την Eπτάνησον. Eν τη Mεγάλη Bρεττανία υπάρχει φιλοδίκαιος, πεφωτισμένη, και πανίσχυρος δημοσία γνώμη. Έπειτα ίσως βοηθήσωσι και αυτά τα πράγματα. H Kύπρος ήτις διά την Eλλάδα είναι μέγα βήμα προς τα πρόσω, διά την Aγγλίαν είναι βάρος, είναι δυσκολία τις, είναι πηγή φροντίδων.
Πριν πραγματευθή περί της λύσεως του Kυπριακού ζητήματος, ο κ. Σιακαλλής εκθέτει εν βραχεί την ιστορίαν της Kύπρου. O κύριός του σκοπός είναι να αποδείξη το ελληνικόν της νήσου. Eις ημάς τους Έλληνας το πράγμα φαίνεται περιττόν. Eίναι ως να απεδείκνυέ τις ότι οι Πελοποννήσιοι είναι Έλληνες. Aλλ’ εν πραγματεία προωρισμένη διά ξένους αναγνώστας ουχί πάντας ευπαιδεύτους και ειδήμονας ήτο αναγκαίον.
Aι ιστορικαί σημειώσεις του κ. Σιακαλλή αναφέρουσιν ότι η πρώτη ιστορική είδησις περί Kύπρου είναι η κατάκτησις αυτής υπό του Aιγυπτίου βασιλέως Θότμη του Γ΄. Eσχημάτισε και μέρος του μεγάλου Aσσυριακού κράτους. Kατά τον Δ΄ αιώνα π.X. είχε φθάσει εις επίζηλον βαθμόν ευημερίας και ισχύος. Kατά την εποχήν ταύτην εβασίλευεν ο Eυαγόρας. «Aι αρχαιότεραι επιγραφαί της Kύπρου αποδεικνύουσιν ότι η γλώσσα των Kυπρίων ήτο η ελληνική. H μόνη διαφορά ήτο ότι οι χαρακτήρες ων εποιείτο χρήσις εν Kύπρω ήσαν άλλοι των εν Eλλάδι. Aι Kυπριακαί επιγραφαί είναι γραμμέναι με Kυπριακά γράμματα, ενώ αι Eλληνικαί είναι γραμμέναι με Φοινικικά. Tούτο δεικνύει ότι ει και αμφότεροι οι Kύπριοι και οι Έλληνες ωμίλουν μίαν γλώσσαν, οι Kύπριοι ηδύναντο να την γράφωσιν, ενώ οι Έλληνες υπεχρεούντο να παραλαμβάνωσι την γραφήν από Φοίνικας. Tα Kυπριακά γράμματα ομοιάζουσι πολύ τα γράμματα της Λυκίας».
Θα προσθέσω ενταύθα εις τους λόγους του κ. Σιακαλλή μίαν ή δύο πληροφορίας περί της Kυπριακής γραφής ερανιζόμενος αυτάς εξ έργου του Mασπερώ.
H γραφή αύτη επί μακρόν χρόνον ήτο μυστήριον διά τους αρχαιολόγους. Mόνον τω 1872 η σπουδή αυτής κατέστη ήττον δύσκολος διά της ανακαλύψεως στήλης εχούσης επιγραφήν δίγλωσσον, φοινικικήν και κυπριακήν. H κυπριακή γραφή είναι συλλαβική. Σύγκειται εκ περίπου 60 σημείων. Δεν είναι βέβαιον πόθεν κατάγεται. O Φώλμαν νομίζει εξ Aιγύπτου. Tα αρχαιότερα περισωθέντα κείμενα της γραφής ταύτης δεν υπερβαίνουσι τον έκτον αιώνα π.X., τα μεταγενέστερα δεν είναι πλησιέστερα του δευτέρου. H σπουδαιοτέρα των Kυπριακών γραφών ανεκαλύφθη εν Iδαλίω και κατετέθη εν τη Eθνική Bιβλιοθήκη των Παρισίων υπό του δουκός Λουίν. Πραγματεύεται περί της αμοιβής ην η πόλις του Iδαλίου απένειμεν εις τον ιατρόν Oνάσιλον διά τας υπηρεσίας ας παρέσχε θεραπεύων τραυματίας του κατά των Mήδων πολέμου.
.
Κ.Π. Καβάφης: Τα πεζά (1882;-1931) [Ίκαρος, 2003]

23.7.09

ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΕΝΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΡΙΓΚΗΠΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Ο Μικρος Πριγκηπας μου εστειλε μηνυμα και μου γραψε “για σου ομορφε, εχεις σχεδια για αποψε? Εχω αλκοολ και ταινειες, με καλεις σπιτι σου?”. Ε και φυσικα… Ναι. Ειπα ψεματα στον Αστροφυσικο οτι με ποναει το στομαχι μου και δεν πηγα στο αποχαιρετηστηριο του (βεβαια τελικα αυτος εκανε σεξ με καποιον που γνωριστε στο παρτυ του).. και βουρ πηγα σουπερμαρκετ…βουρ… exfoliate και βουρ αλλαμα σεντονιων και συγυρισμα… Και γυρω στις 10 εφτασεν ο ομορφος, εφοδιασμενος με αλτερνατιβ ταινειες, εναν πολλα ωραιο ροζε τζιαι διαθεση για παρεα τζιαι κουβεντουα...
Ειδαμε τη ταινια..λα λα και το αλλο… και το πολλα καλο κομματι εξεκινησε μετα… Λαλω του... ξερεις εισαι πολλα ενδιαφερον, θελω να ξαπλωσω τζιαι να μου μιλας, να μου μιλας τζιαι να σε ακουω για ωρες. Τζαι σαν ηταν ξαπλωμενος, γυμνος μεσα στα χερια μου, εγυρισεν τζιαι φυλησεν με, τζιαι ειπεν μου οτι εν το πιο ωραιο πραμα που του ειπαν ποττε (εστω τζιαι αν ηταν ψεματα, εμενα αρεσεν μου η κινηση). Ρωτω γιατι.. και λεει μου οτι γενικα ουλλοι κοιταζουν την εμφανιση του, οι αντρες σπανια ενδιαφεροντε για το μεσα του.. Τζιαι γω αναψα τσιγαρο, εκοιταξαν τον τζιαι λαω του Μιλα...
Μες το μισοσκοταδο, με φως μονο που τον υπολογιστη να καπνιζουμε , εγω μεσ την αγκαλια του τζιαι να μιλουμε… Σε καποια φαση λαλει μου.. Ξερω οτι θελεις να ρωτησεις τζιαι εν ρωτας... Οποτε ρωτα οτι θελεις.. αλλιος θα φυγω. Τζιαι λαλω του.. Ναι, να παιξουμε χιλιες και μια νυχτες... μονο που εσυ θα εισαι η Σιεχαραζε και γω ο Σουλτανος... Γελασε τζιαι εξεκινησε να μου μιλα, απο το ενα θεμα στο αλλο, για την καριερα του, τη ζωη του σε διαφορα μερη της γης,, για τη ζωη του αναμεσα στο Μιλανο και το Λος Αντζελες, τους αντρες, τις σκεψεις του..
Τζιαι γω τζιαμε.. με τα μαθκια μου σχεδον κλειστα, να τον βλεπω, μες την αγκαλια του ξαπλωμενος και απλα να ακουω, να ακουω… Εχει πιο ομορφο πραμα?
Εφυγε καπως αγαρμπα η ωρα 8 το πρωι, τωρα να δουμε. Εν Μικρος Πριγκηπας τουτος. Φεφκει, Πετα, εν Περηφανος. Λαλω του “εισαι ο καλυτερος που εγνωρισα δαμε”... τζιαι λαλει μου ¨”ενταξει, τουντον εννοειται¨. Τζαι εχει τζιαι δικαιο. Εν καλα να ξερουμε την αξια μας.
.
.
Image Hosted by ImageShack.us
Nuno Manuel Baptista (Πορτογαλία)

RENT. ΤΟ ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Το πολυβραβευμένο ροκ μιούζικαλ "Rent" στην Ελλάδα!
in.gr, 2/7/2009
Το πολυβραβευμένο ροκ μιούζικαλ "Rent" του Jonathan Larson θα ανέβει τον προσεχή χειμώνα, στο Θέατρο Χώρα!
Το πολυβραβευμένο ροκ μιούζικαλ "Rent" του Jonathan Larson θα ανέβει τον προσεχή χειμώνα, στο Θέατρο Χώρα – Σκηνή Νέα Χώρα, κάνοντας πρεμιέρα τον Νοέμβριο, σε σκηνοθεσία της ταλαντούχας Θέμιδας Μαρσέλλου (Μαγαζάκι του Τρόμου, Grease κ.α.) και απόδοση κειμένου του Γιώργου Καπουτζίδη.
Το Rent, ένα από τα μακροβιότερα μιούζικαλ του Broadway, είναι φαινόμενο: έχει ήδη παρουσιαστεί σε 40 χώρες, μεταφραστεί σε 22 γλώσσες, βραβευτεί με βραβείο Pulitzer και με περισσότερα από 20 Tony και αλλά θεατρικά και μουσικά βραβεία!
Το Rent είναι ένα έργο που εκφράζει τη γενιά της τελευταίας 20ετιας, τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τις αγωνίες και τα όνειρά της - επίκαιρο όσο ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα - το οποίο δεν είναι ένα κλασικό μιούζικαλ αλλά μια ροκ μουσική παράσταση με στάση ζωής!
Η ιδέα του Rent βασίζεται στην όπερα La Boheme του Puccini.
Πρωταγωνιστές, μια παρέα περιθωριακών στο Village της Νέας Υόρκης στη δεκαετία του '90, οι οποίοι ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ζούνε τη χαρά της κάθε μέρας, ερωτεύονται, διεκδικούν, τραγουδούν, θυμώνουν, αγαπούν... κερδίζουν!
Ο νεαρός δημιουργός του Rent, Jonathan Larson, δούλευε χρόνια πάνω στο έργο με στόχο να γράψει ένα μιούζικαλ που να αφορά όμως τη δική του γενιά (γενιά του MTV όπως την έλεγε) με σύγχρονο ήχο, σύγχρονα πρόσωπα, σύγχρονη γλώσσα.
Ο στόχος του έγινε πραγματικότητα το 1996 και το Rent ήταν έτοιμο να ανέβει στην Νέα Υόρκη, όταν το πρωί της πρεμιέρας, ο Jonathan Larson βρέθηκε αναπάντεχα νεκρός στο σπίτι του, από ανεύρυσμα αορτής στα 35 του χρόνια.
Δεν πρόλαβε να δει το έργο του, που σημείωσε τεράστια επιτυχία αρχικά στην Αμερική και αργότερα σε ολόκληρο τον κόσμο που αγάπησε τους ήρωες του και τη δίψα τους για ζωή, τη μουσική και τα τραγούδια του.
Το Rent είναι μια δυνατή, πολυπρόσωπη παραγωγή που έχει αναλάβει ο παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος (Highway Productions), με ζωντανή επί σκηνής ροκ μπάντα, έμπειρους και πολύ ταλαντούχους συντελεστές και ένα θίασο νέων ηθοποιών και τραγουδιστών με σκοπό να εξασφαλίσουν ένα μοναδικό αποτέλεσμα για τις μεγάλες απαιτήσεις του είδους.
Το Rent αποτελεί ένα στοίχημα για τους συντελεστές του, με μοναδικό στόχο το δυναμικό αυτό ροκ μιούζικαλ στο Θέατρο Χώρα να λάμψει και να αγαπηθεί όσο έχει και στον υπόλοιπο κόσμο.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Απόδοση στίχων: Θέμις Μαρσέλλου Απόδοση κειμένου: Γιώργος Καπουτζίδης Ενορχήστρωση - μουσική διδασκαλία: Γιώργος Ζαχαρίου Χορογραφία: Αλέξανδρος Γιαννής Σκηνικά: Γιάννης Σκουρλέτης Φωτισμοί: Τάσος Ζαφειρόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Αργύρης Αγγέλου, Πάνος Μουζουράκης / Ησαΐας Ματιάμπα (σε διπλή διανομή), Άντα Λιβιτσάνου, Αλίνα Κωτσόβουλου, Αντιγόνη Ψυχράμη, Μίνως Θεοχάρης, Βασίλης Αξιώτης, Χρήστος Γεωργαλής, Μαριάννα Γερασιμίδου, Τάσος Φωτιάδης, Νατάσσα Καρακατσάνη, Στέργιος Νταουσανάκης και η Θέμις Μαρσέλλου.
.
Synopsis
Act I
The first act of the show takes place on Christmas Eve. The show begins as Mark Cohen, a filmmaker and the narrator of the show, begins shooting an unscripted documentary in his loft. He turns the camera on his roommate and best friend Roger Davis. Roger is a songwriter and former drug addict whose girlfriend committed suicide upon discovering that they were HIV-positive . Mark's mother interrupts the filming with a phone call; she reassures Mark about his performance-artist girlfriend Maureen Johnson dumping him for a woman.
Roger and Mark's friend Tom Collins arrives at their building but is beaten up and mugged before he can enter. Meanwhile, Roger and Mark receive a call from former friend and roommate, Benjamin "Benny" Coffin III. Benny married into a wealthy family and bought Mark and Roger's apartment building as well as the lot next door. He tells them the rent is due, despite his promise to let them live in the apartment for free . Mark and Roger decide to rebel against Benny and refuse to pay their rent (Rent).
Meanwhile, Joanne Jefferson, Maureen's new girlfriend, is working to set up for Maureen's performance protesting Benny's plan to develop the lot where many homeless people are currently living, when the sound system blows. Maureen calls Mark against Joanne's wishes, asking him to fix the sound system; Mark agrees to help against his better judgment. Back on the street, Angel Dumott Schunard, a street drummer and drag queen, spots Collins injured and comes to his aid; they leave together to tend to Collins's wounds. They are instantly attracted to one another and quickly discover that they both have AIDS (You Okay Honey?). The two quickly fall deeply in love.
Back at the loft, Roger attempts to write a great song to make his mark on the world before he dies of AIDS (One Song Glory). Roger is interrupted by a knock on his door. He answers it to find Mimi Márquez, a beautiful stranger asking him for a match to light a candle due to the power failure. Roger thinks he has seen her before and soon realizes that he saw her working as an S&M dancer at a club. Roger learns that she is a nineteen-year-old junkie who lives in the apartment downstairs (Light My Candle). There is mutual attraction, but Roger is hesitant to flirt as this is his first romantic situation since April's death.
Collins finally arrives at the loft. He introduces Mark and Roger to Angel (Today 4 U) just as Benny arrives with an offer for the roommates: if they convince Maureen to cancel her protest, he will let them live in the loft rent-free (You'll See); however, the two rebuff his offer. After Benny leaves, Angel and Collins invite Mark and Roger to attend Life Support, a local HIV support group meeting (Life Support).
Mark arrives at the lot and meets Joanne. While fixing the sound equipment, Mark tells Joanne of how Maureen flirted and cheated with other men while he dated her (Tango: Maureen). Mark feels better after the exchange, but Joanne becomes suspicious. Back at the loft, Mimi arrives and asks Roger to take her out for the night (Out Tonight). Roger, however, rejects her, telling her he can't love again, and demands that she leave (Another Day). However, Roger thinks it over and ends up leaving the loft to go to Maureen's protest. Mark and Roger meet up before the protest. Roger spots Mimi on her way to buy drugs from a dealer. He intercepts her and apologizes, inviting her to come to the protest and dinner with them instead, to which she agrees.
On the subway, on their way to the show, Collins talks about opening up a restaurant in Santa Fe (Santa Fe). As Mark leaves to go double check everythings okay for Maureen's show, Collins and Angel confess their love for each other (I'll Cover You). Maureen arrives and begins her performance: A thinly-veiled criticism of Benny through a metaphor involving a cow and a bulldog, culminating in her urging the crowd to "moo" with her (Over The Moon). The protest results in a riot that Mark catches on camera. Afterward, the group goes to the Life Café, where they run into Benny and his investor and father-in-law Mr. Grey. Benny criticizes the protest and the group's Bohemian lifestyle, declaring that Bohemia is dead. Mark gets up and delivers a mock eulogy for Bohemia, and all the bohemians in the café rise up and celebrate La Vie Boheme, ("the bohemian life"), joyfully paying tribute to everything they love about life while dancing on the tables, driving Mr. Grey from the café (La Vie Boheme A).
Mimi confronts Roger about ignoring her during dinner. Roger explains that he is trying but he has baggage that she doesn't know about that is holding him back. Mimi says she has baggage too and is not waiting for someone perfect. She says life is too short to waste time on taking things slow. Then Mimi's beeper goes off, reminding her to take her AZT, and Roger and Mimi each discover that the other is HIV-positive. They talk openly for the first time and despite their uncertainties and fears, they finally take the plunge into starting a relationship (I Should Tell You), and rejoin the group (La Vie Boheme B).
Act II
The act opens with the entire cast lined up at the front of the stage singing "Seasons of Love" - a song which contemplates how to measure a year in a life. The second act takes place over the course of the year following the first act, beginning on New Years Eve.Mimi, Mark, and Roger attempt to break into their building, which has been padlocked in response to Maureen's protest. Mimi and Roger are happy and say their past week together has been great. Mimi optimistically makes a New Year's resolution to give up her addiction and go back to school. Joanne and Maureen also decide to try a relationship again (Happy New Year) . Collins and Angel arrive bearing a blowtorch. As the others work on the door, Mark, Joanne and Maureen climb the fire escape into the loft and find a message on the answering machine that Buzzline, a tabloid newsmagazine wants to hire Mark as a director after having seen his footage of the riot.
The others finally break through the door just as Benny arrives. He says he's there to call a truce and offer Mark and Roger a key, but the group doesn't trust him. He reveals that Mimi came to talk to him and that he and Mimi used to date. He suggests that Mimi came onto him. This revelation upsets Roger and he briefly rebuffs Mimi before Angel settles everyone down. Roger and Mimi both apologize, but Mimi remains upset. The group leaves except for Mimi, who turns to the drug dealer for a fix.
On Valentine's Day, Maureen and Joanne have a fight while rehearsing for a new protest, and begin to fight. They give each other ultimatums to take each other as they are or leave (Take Me Or Leave Me). Joanne is not able to accept Maureen's flirtatious and non-committal ways and Maureen cannot take Joanne's controlling behavior so they break up. By spring, Roger and Mimi's relationship becomes strained and Angel's health deteriorates. Roger has been living with Mimi in her apartment for two months and he keeps talking about selling his guitar and moving out of town. Mimi comes home late again after secretly buying drugs, causing Roger to believe that she is cheating on him with Benny. Roger jealously storms out, Mimi stops him and tries to tell him the truth (that she is not cheating and that she is still using) but can't get the words out, and Roger leaves her. Collins continues nursing Angel who is very sick as AIDS begins to overtake him. Mark continues to receive calls from Buzzline. Eventually, Roger and Mimi, and Joanne and Maureen reconcile (Without You).
They then break up just as quickly. They are frustrated in their relationships, because they cannot trust and fully commit to one another. At the same time, Angel dies and Collins is heartbroken (Contact, I'll Cover You Reprise). Mark expresses his fear of being the only one left surviving when the rest of his friends die of AIDS. He finally accepts the job offer from Buzzline. Roger reveals that he is leaving New York for Santa Fe, which sparks an argument about commitment between he and Mimi, and Maureen and Joanne. Collins arrives and admonishes the entire group for fighting on the day of Angel's funeral and that the "family" is breaking up. Maureen and Joanne realize their fighting is petty and they reconcile. Mimi tries to go to Roger, but he turns away from her and she leaves with Benny.
As Roger prepares to leave the city, he gets into a fight with Mark. Mark accuses Roger of running away because he is afraid of watching Mimi die and asks Roger how could he let Mimi go. Roger accuses Mark of hiding in his work. When Roger leaves the apartment, he finds that Mimi, who has come to say goodbye, has heard everything (Goodbye Love). She bids Roger a tearful goodbye saying she just came to tell her love goodbye and does not blame him for leaving. He is confused, but quickly leaves before reconsidering. Mark suggests that Mimi enroll in a clinic and Benny suggests rehab, which he offers to pay for. Instead, Mimi runs away. Collins is then ejected from the church as he is unable to pay for Angel's funeral. Benny tells the pastor that he will take care of the bill. He, Collins and Mark reconcile.
In Santa Fe, Roger cannot forget Mimi; back in New York, Mark is working for Buzzline. They both have an artistic epiphany, as Roger finally finds his song in Mimi and Mark finds his film in Angel's memory. Roger returns to New York just in time for Christmas and Mark quits Buzzline to work on his own film. On Christmas Eve, Mark is preparing to screen his finished documentary (What You Own). Roger is ecstatic about finding his song but is worried because he cannot find Mimi. Collins arrives with money, revealing that he rigged a nearby ATM to dispense free cash when "A-N-G-E-L" is typed in. Suddenly, Maureen and Joanne arrive carrying Mimi who is sick and delirious. Roger realizes Mimi is seriously ill and might not have much longer. They finally clear up their misunderstandings as Mimi grows weaker. She begins to fade but not before telling Roger that she loves him (Finale A). Roger tells her to hold on as he plays her the song her wrote for her. As he finishes, Roger finally tells Mimi that he has always loved her (Your Eyes). As they kiss, Mimi goes limp and Roger cries out in grief. Then, suddenly, Mimi gasps and awakens, her fever breaking. She says that she was heading into a warm, white light and that Angel was there, telling her to turn back. Mimi and Roger embrace and Roger thanks God that this is not his last moment with Mimi. Everyone begins to sing the Life Support message of the fleetingness of life and reaffirm that there is "no day but today". At the same time, Mark screens his documentary. At the climax of the finale, Angel appears on stage to sing the last line with the rest of the company (Finale B).
Main characters
• Mark Cohen, a struggling documentary filmmaker, the narrator of the show. He is Roger's and Collins's roommate until Collins moves out; he is also Maureen's ex-boyfriend.
• Roger Davis, A once successful, but now, struggling musician who's HIV + and an "ex-junkie." He hopes to write one last meaningful song before he dies. He is having a hard time coping with the fact that he, along with many others around him, know that they are going to die. His girlfriend April killed herself after finding out she and he had HIV. He is roommates with Mark.
• Tom Collins, a gay anarchist with AIDS. He is described by Mark as a "computer genius; teacher; vagabond anarchist who ran naked through the Parthenon." Collins dreams of opening a restaurant in Santa Fe, where the problems in New York will not affect him and his friends. He was formerly a roommate of Roger, Mark, Benny, and Maureen. Then Roger and Mark, until he moves in with Angel.
• Benjamin "Benny" Coffin III, Landlord of Mark, Roger and Mimi's apartment building and ex-roommate of Mark, Collins, Roger, and Maureen. Now married to Alison Grey of the Westport Greys and is considered a yuppie sell-out by his ex-roommates.
• Joanne Jefferson, an Ivy League-educated public interest lawyer, and a lesbian. Joanne is the woman for whom Maureen left Mark. Joanne has very important parents (one is undergoing confirmation to be a judge, the other is a political figure).
• Angel Dumott Schunard, a drag queen, street percussionist with AIDS. He is Collins's love interest.
• Mimi Márquez, A club dancer and drug addict who has AIDS. She lives downstairs from Mark and Roger, and is Roger's love interest.
• Maureen Johnson, a bisexual performance artist; Mark's ex-girlfriend, and Joanne's current girlfriend. She is very flirtatious and cheated on both Mark and Joanne. (en.wikipedia.org)

ΕΜΒΟΛΙΟ ΚΑΤΑ ΤΟΥ AIDS ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ Η Ν. ΑΦΡΙΚΗ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Εμβόλιο κατά του AIDS δοκιμάζει η Νότια Αφρική
Ξεκινούν οι δοκιμές, παρά τον τερματισμό της χρηματοδότησης από την κυβέρνηση.
kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΡ , 21-7-2009
Υπό το φως της διεθνούς δημοσιότητας ξεκινούν στη Νότια Αφρική οι δοκιμές ενός εμβολίου κατά του AIDS. Πρόκειται για ένα από τα πιο φιλόδοξα (αν όχι το πιο φιλόδοξο) επιστημονικό εγχείρημα της χώρας, το οποίο πέρασε από πολλά εμπόδια πριν φτάσει σε δοκιμαστικό στάδιο.
Σε μια επίδειξη αντιφατικότητας, έγινε γνωστό ότι η κυβέρνηση έχει τερματίσει τη χρηματοδότηση του προγράμματος- λίγο μετά την ανακοίνωση της έναρξης της δοκιμαστικής περιόδου, προκαλώντας αμφιβολίες σχετικά με το κατά πόσον η κυβέρνηση προτίθεται σοβαρά να τηρήσει την υπόσχεσή της για καταπολέμηση του AIDS.
Η Άννα-Λιζ Ουΐλιαμσον, ερευνήτρια πάνω στο AIDS στο πανεπιστήμιο του Κέηπ Τάουν ανακοίνωσε με τη σειρά της ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί με χρηματοδότηση που προέρχεται από τις ΗΠΑ. Κατά τα λεγόμενά της, το υπουργείο Επιστημών και Τεχνολογίας της Νότιας Αφρικής σταμάτησε να χορηγεί κονδύλια το Μάρτιο, ενώ ο έτερος χρηματοδότης του προγράμματος, η εταιρεία Eskom, δεν ανανέωσε το συμβόλαιό της για τη συνέχιση της οικονομικής υποστήριξης.
Το νοτιοαφρικανικό εμβόλιο αναπτύχθηκε από το πανεπιστήμιο του Κέηπ Τάουν και αποσκοπεί στην αντιμετώπιση του στελέχους του ιού HIV που έχει «θερίσει» τους πληθυσμούς της Νότια Αφρικής. Προς το παρόν, βρίσκεται σε στάδιο δοκιμής που περιλαμβάνει 12 άτομα στη Βοστώνη. Ο λόγος που οι δοκιμές ξεκίνησαν σε αμερικανικό έδαφος είναι η αποφυγή ενδεχομένων κατηγοριών ότι οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν τους Αφρικανούς σαν πειραματόζωα.
Η δοκιμαστική περίοδος του εμβολίου ξεκινά εν μέσω μιας περιόδου κατά την οποία η χρηματοδότηση της έρευνας πάνω στο AIDS μειώνεται διεθνώς. Σύμφωνα με αναφορά που δημοσιεύτηκε τη Δευτέρα, το 2008, για πρώτη φορά μετά το 2000, σημειώθηκε πτώση της χρηματοδότησης (1,2 δισεκατομμύρια) κατά 10% σε σχέση με το 2007.
Στο πρόγραμμα συμμετέχουν 250 επιστήμονες και τεχνικοί. Όπως είπε ο Δρ Άντονι Φάουτσι, διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργιών και Μολυσματικών Ασθενειών (που αποτελεί πλέον τον κύριο χρηματοδότη του προγράμματος ανάπτυξης του εμβολίου): «πρόκειται για τη σημαντικότερη ερευνητική συνεργασία γύρω από το AIDS στον κόσμο αυτή τη στιγμή…αλλά υπάρχουν μεγάλες προκλήσεις μπροστά» είπε σχετικά, αναφερόμενος στη μακρά περίοδο δοκιμών που απαιτείται.
Στο παρελθόν είχαν γίνει ξανά δοκιμές εμβολίου (2007), όταν η εταιρεία Merck & Co. παρουσίασε τη δική της πρόταση για την αντιμετώπιση του HIV. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν ότι το εν λόγω εμβόλιο, αντί να μειώνει, αύξανε τον κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό. Ως εκ τούτου, τα ερευνητικά προγράμματα εμβολίων αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό από την κυβέρνηση.
Η Νότια Αφρική έχει τα περισσότερα κρούσματα AIDS από κάθε άλλη χώρα στον πλανήτη (5,2 εκατομμύρια).

22.7.09

MISSISSIPI DAMNED. ΤΟ 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ 27ου L.A. OUT FEST

"Mississippi Damned" tops L.A. gay film fest (USA, 2009, 120 min)
DIRECTOR: Tina Mabry
Based on true events and spanning between 1986 and 1998, Mississippi Damned follows three young African Americans in the rural south as they suffer through the devastating cycles of poverty, addiction and abuse. Leigh is a bull dyke with an unhealthy, and long-lasting, obsession with her girlfriend. Sammy gives up his youth, innocence and body for a shot at his basketball dreams. Kari, the most promising of the three, has aspirations to attend New York University to further develop her musical talents, but fights to keep her head above water as her relatives and circumstances drag her down.This captivating drama takes the viewer through his or her own internal conflict: you want the characters to catch a damn break already, but you almost don’t want to give them a chance to mess up another opportunity. Each well-written individual is raw and genuine, with hidden complexities and agendas, which is rare for an ensemble cast. Jossie Thacker’s Charlie is especially tragic and haunting, as a woman whose own dark past demands forgiveness for her inability to be a better mother.Under writer-director Tina Mabry’s delicate touch, no plot twists feel forced, even when coming out of left field. Yet, the most predictable of actions leaves you blindsided. With the intimacy of handheld camera work, Mississippi Damned is a film that is both compelling and heartbreaking. — ANGELIQUE SMITH (frameline.org)
*****************************************************************************
Mannen som elsket Yngve (The Man Who Loved Yngve), a Norwegian film, was the festival’s best international film.
It's November 1989, and the Berlin Wall is falling. In Stavanger, Norway, teenage boy Jarle has a great new girlfriend and is starting a rock band with his buddies. But when a new boy, the synth pop-listening Yngve, joins his class, Jarle is more fascinated than he wants to be, and the world as he knows it starts to crumbl

ΔΙΑΣΤΗΜΑ. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΥΝΟΡΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ

Image Hosted by ImageShack.us
Ιστορίες για Αρειανούς...
.
Space, The Final Frontier for Homosexuality
By Loretta Hidalgo (wired.com, 1/2008)
There have been openly gay television actors and characters, there have been openly gay (retired) NFL football players, there has even been an openly gay US Republican Member of Congress, but there has never been an openly gay astronaut, active or retired.
With over 450 people having flown into space, odds are there has been at least one gay person in space already, but the conservative nature of NASA and the military heritage of many of the astronauts may combine to make it difficult for astronauts to be open about their sexual orientation. Add to that that US astronauts all live and train in Texas, where sodomy laws remained on the books until 2003 (when a Supreme Court ruling forced Texas to take them out), and you can begin to get a sense of the atmosphere. The atmosphere in Russia has not been much better.
There have been some recent victories however for gay people who love space. Former ‘N Sync singer and commercial astronaut hopeful Lance Bass came out on the cover of People magazine in 2006 and George Takei, the actor who played the beloved Lieutenant Sulu on Star Trek, came out of the closet in 2005. Takei has become a major spokesperson for the Human Rights Campaign and embarked on a nationwide speaking tour he called, "Equality Trek."
Of NASA’s 10 field centers, Ames and JPL in California, and Goddard in Maryland already have groups at their centers to support gay, lesbian, bisexual and transgender employees. NASA Ames also hosted George Takei in a special event on October 11, 2007 for National Coming Out Day. But the space community at large, still has a long way to go.
There are groups in the scientific and engineering communities for gay, lesbian, bisexual and transgender people, the largest is NOGLSTP (National Organization of Gay and Lesbian Scientists and Technical Professionals). There are also groups of gay astronomers and gay geoscientists (gAyGU, a play on the geoscience organization AGU). Space scientists, engineers and astronauts don’t have their own organization yet, or for that matter many role models, but things are changing.
In 1990, Todd B. Hawley, visionary co-founder of the International Space University, boldly disclosed he was gay in response to a flurry of rumors. He ultimately left ISU and died in 1995 from complications due to AIDS but his courage and his commitment to space still touches the people who knew him.
James Pollack, a famous atmospheric scientist who worked with Carl Sagan and spent most of his career at NASA Ames, was also gay. It is discussed in the book "Carl Sagan: A Life" by Keay Davidson, 2000. Pollack died of spine cancer in 1994.
If you are gay and you love space you are certainly not alone (US census data shows that at least 1 percent of the population is gay identifying and with the tens of thousands of people working in space that means there are a lot of gay people in the space community).
More importantly, if we work hard now, homophobia could be one of those things we don’t have to take into space with us.

21.7.09

ΤΟ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ 2

Image Hosted by ImageShack.us
Γιάννης Ρίτσος
.
Ο απροκάλυπτα ομοερωτικός Ρίτσος έμεινε στην αφάνεια
Της Ιωάννας Κλεφτόγιαννη ( Ελευθεροτυπία, 11/7/2009)
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος βάλθηκε να βουτήξει στο χάος των 10.000 λέξεων του «Τερατώδους αριστουργήματος» του Γιάννη Ρίτσου, που θεωρεί το «8/12» του Ελληνα ποιητή. Το μεταφέρει σε μια παράσταση «αυστηρώς ακατάλληλη για παιδιά και... πουριτανούς» στη σκηνή της Μικρής Επιδαύρου στις 24 και 25 του μηνός.
Ο Δημήτρης Μαυρίκιος προειδοποιεί: «Οι ηθικολόγοι να μην έρθουν» Δεν κατέφυγε στα «έτοιμα» ή στα εύκολα. Κυρίως, δεν διάλεξε ένα «βατό», μάλλον...«ανώδυνο», ευρέως γνωστό έργο του ποιητή της «Ρωμιοσύνης». «Οσοι περιμένουν να δουν μόνο τον "στρατευμένο" Ρίτσο ή μόνο τον συγγραφέα των μονολόγων της "Τέταρτης διάστασης", ίσως απογοητευτούν στο θέατρο της Επιδαύρου», μας προλαμβάνει ο σκηνοθέτης. «Υπάρχει κι ένας άλλος Ρίτσος, που συχνά τον αγνοούμε. Το "Τερατώδες Αριστούργημα" αποτελεί ένα "διάδρομο απογείωσης" του μεταφυσικού και αισθησιακού Ρίτσου και οδηγεί στα ύστερα πεζά του, το "Εικονοστάσιο Ανωνύμων Αγίων", ένα τεράστιο έργο, αδικημένο από τον πουριτανισμό συντρόφων κι αντιπάλων αυτού του "πανερωτικού" δημιουργού».
- Ο Ρίτσος στο «Τερατώδες αριστούργημα» είναι από τις λίγες φορές που λέει τα πράγματα απερίφραστα με το όνομά τους σε ό,τι αφορά το πεδίο της ηδονής. Χτυπά τις λέξεις σχεδόν με βία στα πρόσωπα των πουριτανών;
«Είχε την τόλμη να παραβλέψει τις όποιες αντιδράσεις και να δημοσιεύσει κείμενα ενός ωμού ποιητικού αισθησιασμού, ενός λόγου απροσποίητα ερωτικού -συχνά απροκάλυπτα ομοερωτικού- που εκθειάζει τη σαρκική ηδονή ίσως όσο μόνον ο Εμπειρίκος ή ο Καβάφης το έπραξαν. Μια ολόκληρη κοινωνία προσπερνάει ερυθριώντας τις εξαίσιες συνευρέσεις ανδρών και γυναικών ή ανδρών μεταξύ τους, σε εκρηκτικές αφηγήσεις που θα έπρεπε να τιμώνται ως μνημεία της νεοελληνικής ερωτικής λογοτεχνίας».
- Θα υπάρξουν και στην παράστασή σας ερωτικές σκηνές μεταξύ ανδρών;
«Ναι. Εύχομαι οι ηθικολόγοι να μην έρθουν στην Επίδαυρο. Η παράσταση θα είναι αυστηρώς ακατάλληλη για παιδιά και πουριτανούς. Αν κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, προεξοφλώ ότι δεν θ' αρέσει καθόλου σ' αυτούς που θεωρούν ότι ο Ρίτσος είναι αποκλειστικά σημαιοφόρος της στρατευμένης ποίησης της Αριστεράς. Τα κείμενα αυτά έχουν οδηγηθεί σχεδόν στην αφάνεια, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βόλευαν -και μάλλον ακόμα δεν βολεύουν- κανέναν. Το "Τερατώδες" κρίνει τους εκ δεξιών και αριστερών κριτές του ποιητή. Σ' ένα μόνο δεν συγκρούστηκαν ποτέ η Αριστερά με τη Δεξιά στην Ελλάδα».
- Σε τι;
«Στην καταδικαστική στάση τους απέναντι σε κάθε έκφανση ερωτισμού, που ξέφευγε από το αυστηρό πλαίσιο μιας κοντόφθαλμης ηθικής. Μιας ηθικής μάλλον ρατσιστικής και κατ' ουσίαν κοινής για προοδευτικούς και συντηρητικούς».
- Βλέπετε ανάλογα «κρούσματα» και σήμερα;
«Φυσικά. Οταν στις μέρες μας υπάρχουν ακόμα κοινωνίες όπου λιντσάρονται γυναίκες κατηγορούμενες για μοιχεία ή εκτελούνται αθώοι άντρες μόνο και μόνο επειδή αγάπησαν άντρες, το να υμνήσεις τον "απαγορευμένο" έρωτα αποτελεί πράξη επαναστατική. Και σ' αυτό ο Ρίτσος είναι απίστευτα σύγχρονος και απολύτως επαναστάτης. Φιλοδοξώ η παράσταση να σταθεί στο ύψος της τόλμης του».
- Βασίζεται αποκλειστικά στο «Τερατώδες αριστούργημα»;
«Αποτελεί απλώς τον κορμό της παράστασης και της δανείζει τον τίτλο του. Αυτό το ολοφάνερα αυτοβιογραφικό ποίημα "ανοίγεται" προς τα προηγούμενα αλλά και προς τα επόμενα έργα του ποιητή. Υπάρχουν κάποια φλας μπακ σε έργα του προγενέστερα, όπως το "Κιγκλίδωμα", ο "Επιτάφιος", η "Σονάτα", η "Ελένη", η "Ρωμιοσύνη". Η παράσταση αφορά γενικότερα τη ζωή και το έργο του Ρίτσου και βρίσκει στέγη κάτω από αυτόν τον τίτλο, όπως θα συνέβαινε αν, ας πούμε, μια αντίστοιχη δουλειά για τον Χατζιδάκι είχε τον τίτλο "ο Μεγάλος Ερωτικός" ή για τον Ελύτη "Αξιον Εστί"».
- Ο υπότιτλος του ποιήματος «Απομνημονεύματα ενός ήσυχου ανθρώπου που δεν ήξερε τίποτα» είναι ειρωνικά αυτοαναφορικός για τον Ρίτσο;
«Ακριβώς. Χαρίζει μια ελευθερία σε όποιον το διαβάζει, πόσο μάλλον σε όποιον αποφασίσει να το μεταφέρει στη σκηνή. Ταυτόχρονα είναι σωκρατικός όπως και η υποσημείωση στο τέλος... Οτι το ποίημα θα μπορούσε να είναι "άλλο τόσο ή εκατό φορές τόσο ή να μην ήταν καθόλου". Αυτό χαρίζει μια ελευθερία στον αναγνώστη και, κατά συνέπεια, και στον ίδιο τον ποιητή».
- Πραγματικά αναρωτιέμαι πώς αυτόν τον καταιγισμό βιωμάτων του ποιητή, αισθημάτων, εικόνων και αισθήσεων, θα τον αποδώσετε σκηνικά. Δεν είναι παρακινδυνευμένο;
«Είναι οριακό. Το "Τερατώδες αριστούργημα" είναι τεράστιο ποίημα, πάνω από 10.000 λέξεις, και μάλιστα χωρίς ούτε ένα σημείο στίξης. Εγιναν επιλογές που αφορούν τα παιδικά χρόνια του ποιητή, τις σχέσεις του με τους προγενέστερους, κυρίως, ποιητές. Υπάρχει η αναφορά στον Καβάφη, στον Παλαμά, στον Καρυωτάκη. Αν πεις "θα βάλω όλα όσα λέει ο ποιητής" θα πρέπει να κάνεις μια παράσταση τριών ωρών - και πάλι λίγο θα ήταν. Η δική μας διαρκεί μόλις μία ώρα κι ένα τέταρτο».
- Κι είναι ίσως η πρώτη φορά που θα δούμε επί σκηνής τον... σουρεαλιστή Ρίτσο.
«Η αναφορά του στον Ντε Κίρικο ήταν για μένα σημάδι. Δεν περίμενα ότι θα αναφερόταν στον Ντε Κίρικο -είχα κι εγώ τη στενομυαλιά να πιστεύω ότι κάποια πράγματα λειτουργούσαν ως ταμπού την εποχή του χωρισμού των δημιουργών σε προοδευτικούς και συντηρητικούς. Ο Ντε Κίρικο υπήρξε σχεδόν... υμνητής του φασισμού.
Στην παράσταση δεν έκοψα, βεβαίως, τις σχέσεις του δημιουργού με το δημιούργημά του. Ειδικά το σημείο όπου μιλά για τις λέξεις. Πώς τις γεννάει τις λέξεις, πώς τις μαζεύει από την αμμουδιά τις ιστορίες ή τις πλένει με σαπούνι ή τις απλώνει σε ένα τσιγαρόχαρτο και τις καπνίζει και μετά πώς οι λέξεις φέρνουν τους ήρωες, οι ήρωες τις μυθοπλασίες... Από τον "Ερωτόκριτο" μέχρι τις "Βάκχες" κι από τον εφημεριδοπώλη ώς τον φαρμακοποιό, όλοι συνωστίζονται να μπουν στο ποιητικό σύμπαν του Ρίτσου. Σε αυτό βασίζω το φινάλε».
- Η φόρμα που αποκτά αυτό το υλικό ποια είναι; Πώς στήνεται σκηνικά το σύμπαν του «Τερατώδους αριστουργήματος»;
«Εκτυλίσσεται σε ένα πλατό»
- Εναν πολύ οικείο σας χώρο.
«Οχι μόνο σ' εμένα. Οικείος και στον Ρίτσο. Υπάρχει ένα συγκλονιστικό κείμενο από τα πεζά του, που μπαίνει στην καρδιά της παράστασης, ο "Φωτογράφος μου". Αναφέρεται στη σχέση του ποιητή με το είδωλό του και με τη φωτογραφική μηχανή. Είναι συχνή η παρομοίωση του χαρτιού με το φιλμ, τη φωτογραφία. Αλλη μια πιραντελική στιγμή του. Λέει ότι όλοι οι ήρωές του συνωστίζονται μπροστά στον φακό του συνεργείου για να απαθανατιστούν. Υπάρχουν συχνές αναφορές σε είδωλα και φωτογραφίες».
- Στη μακέτα του σκηνικού της παράστασης ανάμεσα στα μόνιτορ υπάρχουν παντού κόκκινα τετράδια. Τι περιέχουν;
«Το "Τερατώδες αριστούργημα". Υπάρχει στην παράσταση η σχέση δημιουργού και δημιουργημάτων, αν θεωρήσουμε ότι δημιουργός είναι ο κεντρικός ήρωας της παράστασης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, και δημιουργήματα είναι ο υπόλοιπος θίασος. Μαζί τους μοιράζεται αυτό το έργο, το οποίο κατά κάποιον τρόπο γίνεται "χορωδιακό". Κατανέμονται οι στίχοι τους οποίους "προσωποποιεί" ο εκάστοτε ηθοποιός. Η Τατιάνα Παπαμόσχου εμφανίζεται για να μας δώσει βιογραφικά στοιχεία του Ρίτσου. Αυτό διακόπτεται μέσα από ένα παιχνίδι παιδιών, από το οποίο θα προκύψει ο μικρός Ρίτσος. Υπάρχουν λεπτές νύξεις στην ταύτιση του ήρωά μας, του ποιητή, με τρεις ηθοποιούς σε διαφορετικές ηλικίες, χωρίς αυτό να γίνεται απόλυτο».
- Εικόνες όπως τα ακέφαλα αρχαία αγάλματα που καβαλάνε άλογα που καλπάζουν ή ο ίδιος ο ποιητής που βάζει τον Πύργο του Αϊφελ στην τσέπη του ζωντανεύουν στην παράσταση;
«Η πρώτη έλευση των ηρώων της μυθοπλασίας γίνεται μέσα από μια ωραία πλαστική σύνθεση της Αποστολίας Παπαδαμάκη. Σιγά σιγά έρχονται ένας ένας οι ήρωες δημιουργώντας ένα είδος αετώματος. Και από εκεί και πέρα, ξεχύνονται στην ορχήστρα και παίρνουν στα χέρια τους τα κόκκινα τετράδια. Στην παράσταση υπάρχει κι ο "Τειρεσίας", όπου ο Ρίτσος δίνει οδηγίες πως πρόκειται για 8 αρχαίους ηθοποιούς ύστερα από πρόβα, οι οποίοι έχουν ανεβεί ψηλά στο κοίλο του θεάτρου και ξεκουράζονται. Υπάρχει επομένως μια αυτοαναφορικότητα της παράστασης ως προς τον χώρο της αρχαίας Επιδαύρου, όπου θα διαδραματίζεται».
- Ο Ρίτσος αναφέρεται κάποια στιγμή στο παρελθόν, που πάει να γίνει αριστούργημα. Το παρελθόν είναι το Αριστούργημα και μάλιστα το Τερατώδες;
«Νομίζω ότι αριστούργημα τερατώδες είναι η ίδια η συγγραφή του κειμένου. Διακόπτεται μάλιστα από ένα προηγούμενο ποίημά του. Τον έπιασαν τον ποιητή επ' αυτοφώρω σε ένα τηλεφώνημα. Εκεί παρεισφρέει ένα ποίημά του από το "Κιγκλίδωμα", που έχει γραφτεί επί δικτατορίας, η "Ερευνα". Ενα άγριο ποίημα. Νομίζω ότι αναφέρεται στο ίδιο το έργο που γράφει, αν και πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι μπορεί να είναι. Γιατί είναι αμφίσημο και πολύσημο σε αρκετά σημεία. Εχω μιλήσει πολλές φορές με τη Χρύσα Προκοπάκη και την κόρη του ποιητή, Ερη. Οι ερμηνείες είναι συχνά ανοιχτές όσο και σιβυλλικές. Το πρώτο πράγμα, δηλαδή, που ένιωσα διαβάζοντας το "Τερατώδες αριστούργημα" ήταν "είναι το 8 1/2 του Ρίτσου". Το "8 1/2" του Φελίνι δεν έχει γεννηθεί ερήμην των "Εξι προσώπων" του Πιραντέλο. Με αυτή την έννοια το "Τερατώδες" είναι πιραντελικό και φελινικό, αλλά φελινικό και με μία επιπλέον έννοια. Αυτήν της υπερβολής, του ηθελημένου στόμφου που σου κλείνει το μάτι και γελά με τον ίδιο τον εαυτό του».
.
Image Hosted by ImageShack.us
Δημήτρης Μαυρίκιος
.
Η δραματουργική επεξεργασία είναι των Δ. Μαυρίκιου, Μαρίας Βαρδάκα και Δ. Πολυχρονιάδη. Τα σκηνικά του Δ. Πολυχρονιάδη και τα κοστούμια της Εύας Νάθενα. Χορογραφία: Αποστολία Παπαδαμάκη. Φωτισμοί: Λ. Παυλόπουλος. Μουσική επιμέλεια: Δ. Μαυρίκιος, Φωτεινή Μπαξεβάνη. Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ράνια Οικονομίδου, Λυδία Φωτοπούλου, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Τατιάννα Παπαμόσχου, Φωτεινή Μπαξεβάνη κ.ά. Στη σκηνή και οι Δημήτρης Μαυρίκιος και Αποστολία Παπαδαμάκη.

ΤΟ ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ 1

Image Hosted by ImageShack.us

.
κι ο Βαγγέλης έπεσε απ’ το ποδήλατο κ’ έσπασε το πόδι του
κι όταν του τόβαλαν στο γύψο περπατούσε με μια σοβαρή θλίψη που τον έκανε
…πιο όμορφο ακόμη
τόσο που τα παιδιά το Σαββατόβραδο στο σεργιάνι της προκυμαίας προσπαθούσαν
…να κουτσαίνουν ευδιάκριτα
και ξυρίζονταν κάθε μέρα για να μεγαλώσουν πιο γρήγορα τα γένεια τους και να …κουτσαίνουν λίγο πιο πολύ χωρίς να το δείχνουν

εκείνο τον καιρό ακριβώς αγαπήσαμε τ’ αγάλματα με τα κομμένα πόδια ή χέρια ή
…το κεφάλι ή τις φτερούγες
και συλλογιόμασταν πώς καβαλλάνε τ’ αγάλματα ποδήλατο
κι αν ζεσταίνεται η σέλλα απ’ τα σκέλια τους
κι αν κυματίζουν απ’ το τρέξιμο τα πέτρινα μαλλιά τους
κι αν ξέρουν τι σημαίνει να φοράς τρύπια παπούτσια
κι αν ξέρουν τι σημαίνει ένα κίτρινο πουκάμισο με φιλντισένια κουμπάκια

και πώς θάταν να κάναμε έρωτα μαζί τους κάτου απ’ τις μυγδαλιές στο νησάκι ….Κρανάη
στην ίδια θέση που μπαρκάρησε ο Πάρις με τη δική μας Ελένη
χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι οι δύο μυστηριώδεις φαροφύλακες ο Μελέτης κι ο …Παύλος
γιατί τ’ αγάλματα είναι εκ φύσεως πολύ μουγγά κ’ εχέμυθα και δεν υπάρχει
…φόβος να σε μαρτυρήσουν στο Γυμνασιάρχη
και το απόγευμα έχουν μια βαθιά συντροφική έκφραση που σε κάνει να πιστεύεις
…στη δυνατότητα της ειρηνικής επανάστασης και της αθανασίας

Γιάννης Ρίτσος: Το τερατώδες αριστούργημα (Κέδρος, 1985)
.
(Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά No 630 )
.

20.7.09

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ

Συνέντευξη στα πλάισια της εκπομπής ΖΩΝΤΑΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ με το ζωγράφο ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ. Ο αφηγητής κάνει λόγο για τις συνθέσεις και το εικαστικό όραμα του σημαντικού ζωγράφου. Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ μιλά για το έργο του και τα χρώματα που χρησιμοποιεί, ενώ παρακολουθούμε πλάνα από πίνακές του. Στη συνέχεια, αναφέρεται στη ζωγραφική της ΠΟΜΠΗΪΑΣ καθώς και στα πορτρέτα ΦΑΓΙΟΥΜ. Τέλος, κάνει λόγο για τη ζωγραφική στην αρχαία ΕΛΛΑΔΑ, τις ανακαλύψεις της ΒΕΡΓΙΝΑΣ, και τους ΙΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΕΣ ζωγράφους.
.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us

ΜΟΔΑ ΓΙΑ ΑΡΚΟΥΔΟΥΣ

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ. ΝΑΙ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ

Image Hosted by ImageShack.us
.
Equal partners
PRIDE, NOT PREJUDICE

soldiermagazine.co.uk, Interview: Joe Clapson
Just ten years ago it was illegal to be gay in the UK Armed Forces. But since 2000, following a ruling by the European Court of Human Rights, homosexual men and woman have been able to proudly serve – without hiding their sexuality.
In an interview with Soldier, Tpr James Wharton (The Household Cavalry Regiment) explained that instead of being oppressed, gay and lesbian Army personnel are now given full support.
“I came out to the Army before I told my parents, so that says a lot for the Armed Forces,” said the 22-year-old.
“I told the Army in March 2003, after all my initial training was over – I was 18. I have always known I was gay but it wasn’t until then that I told anyone.”
The decision to lift the ban on gays in the Army came after two landmark cases heard at the European Court of Human Rights, which found that the MoD’s policy was not sustainable.
Despite the change, the other half of the UK’s “special relationship” – the United States – has not relaxed its attitude towards homosexuals in
the Forces.
“I still can’t get my head round the US’ ‘don’t ask, don’t tell’ policy,” said Tpr Wharton, who has served Queen and country for six years.
“Luckily I don’t have to deal with it, but clearly there will be gay soldiers in the US Army who are not being themselves – they aren’t allowed to be.”
Tpr Wharton was deployed to Iraq on OpTelic 10 in 2007 on long-range desert patrols and he says the idea of a “pansy” serving in a conflict zone is a flawed one.
“I would say whoever goes on a tour to a place like Iraq can’t really be described as a pansy – so the gay stereotype doesn’t really apply,” he said.
The Liverpool FC fan, who met his boyfriend Ryan during last year’s London Gay Pride march – the first time members of the Armed Forces were allowed to march in uniform – went on to say that although he can find himself on the wrong end of “banter”, it is
not a problem.
The hard image and stories from Iraq ensure Tpr Wharton, based at Combermere Barracks, Windsor, does not fall into any gay stereotype, but by his own admission he can make himself a target for abuse.
"I can’t be late, I’m off to see Britney tonight,” he casually told Soldier before realising the potential implications of his comment.
“That doesn’t exactly sound the most macho thing to say does it? I’ve got quite a bit of ribbing for going to the concert, but to be fair a few of the lads have also got tickets.”
The very fact that Tpr Wharton – soon to be promoted to lance corporal – feels able to tell his colleagues that he is gay, likes Britney Spears and recently attended a Pink concert speaks volumes for the strides in equality and diversity made by the Army.
In the past Tpr Wharton and soldiers like him would have been turned away at the door or forced out of the Army for their sexuality. In 1999 alone, 298 people were discharged because of their sexual orientation.
“A friend of mine who is gay was not allowed to be open about it and had the Royal Military Police following him around because of their suspicions – he wasn’t allowed to be gay,” said Tpr Wharton.
“Some soldiers had to leave and others just remained quiet, so were not themselves. Now it’s completely different. I imagine it’s like being in a different Army.
“Obviously there are people who are set in their ways and aren’t in favour of the changed policy, but the whole attitude is different.”
Although he acknowledges the Army’s significant progress in diversity issues, Wharton explained that the current situation is not perfect, with potential recruits sometimes put off signing up by ill-informed personnel.
“I think there is room for improvement as far as the Army is concerned because there are still people who can’t accept the changes – but it’s 1,000 times better than ten years ago,” said Tpr Wharton.
“There could definitely be improvements in the first stages of recruitment because I know people who have been given
bad advice.
“A lot of people express their worries about being gay at recruitment and some awful things have been said to them, like ‘you’re not allowed to be gay in Army time’ or ‘you shouldn’t be gay’.”
In his six-year Army career Tpr Wharton can recall just two unwanted incidents as a result of his sexuality, but neither were serious enough for him to question his career.
“Considering some people have general problems every week I’m not complaining,” he said “I haven’t got any personal problems. My problems are like every other soldier’s – bombs and bullets.”
The trooper was also keen to elaborate on the general misconceptions people have about homosexual men and women. “People tend to think gay people don’t like sport and that
they just sit and file their nails – that is not the case,” he said. “I love playing and watching sport –I’m a massive Liverpool fan and I don’t own a nail file.”
.
Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
Tpr James Wharton - Proud to parade: Homosexual soldiers take part in the 2008 London Gay Pride march

19.7.09

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΤΟΥ

Image Hosted by ImageShack.us
.
O Δημήτρης Μητρόπουλος μέσα από τις επιστολές του
Μέσα από τις προσωπικές επιστολές του Δημήτρη Μητρόπουλου, που γράφει κατά την περίοδο της ακμής του στην φίλη του Καίτη Κατσογιάννη, εκτός που αντλούμε πλήθος στοιχείων για την καλλιτεχνική πορεία του, αναδύεται η προσωπικότητα του καλλιτέχνη και του ανθρώπου, και αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας του, καθώς εκφράζει τους προβληματισμούς, τις αγωνίες και τις ελπίδες του, καθώς περιγράφει τη μοναξιά του και τα πράγματα που τον ξεκουράζουν και τον ηρεμούν, καθώς εξομολογείται το προσωπικό και καλλιτεχνικό του όραμα, καθώς χαίρεται τις επιτυχίες του:
.
«... Όλα αυτά τα χρόνια η εντατική πνευματική εργασία σχεδόν με απέσπασε από κάθε όνειρο ή από την κάθε λεγόμενη ανθρώπινη απόλαυση ή αναψυχή. Η μόνη μου διασκέδαση είναι να πάω σε κανένα κινηματογράφο τα βράδυα όταν αισθάνομαι κουρασμένος και χρειάζομαι κάποια αλλαγή. Κατά τα άλλα έζησα τόσο μόνος όπως πάντα, αν όχι ακόμα πιο μόνος από πριν. Με άλλα λόγια έβγαλα χονδρό πετσί στα πέλματά μου με το να περπατώ ξυπόλιτος χρόνια τώρα της ζωής μου. Καμμιά φορά αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα πια να αισθανθώ πόνο ή χαρά σαν φυσιολογικός άν­θρωπος. Όλη μου η απόλαυση περιορίζεται και απορροφάται από τον εγκέφαλο, και μόνο το μυα­λό είναι ακόμα ικανό να απολαμβάνει με την ίδια ζωηρότητα και την ίδια ένταση όπως τον καιρό που ήμαστε μαζί. Η υγεία μου παρ' όλα αυτά δια­τηρήθηκε ανέπαφη, και φοβάμαι ότι δεν θα έχω το προνόμιο να φύγω εγκαίρως από τούτο τον κό­σμο, δηλαδή θα έχω να υποστώ την τραγωδία να ιδώ τον εαυτό μου πολύ γέρο.»
(Μιννεάπολις, 7.5.1945)
*
«Kαμμιά φορά λέω, δεν θα μπορούσα να πάω λίγο να χαρώ σε ένα κινηματογράφο;… Όχι, το καθήκον πρώτα απέναντι στην τέχνη μου, απέναντι στον εαυτό μου. Κι έτσι περνάνε οι ημέρες και οι νύχτες μου ανάμεσα στις παρτιτούρες μου και στην σκέψη μου. Βρίσκω πως είναι μια πολύ καλή εξάσκηση της σκέψης και του κεφαλιού. Αρχίζω λίγο-λίγο όχι μόνο να μην φοβάμαι τη μοναξιά μου, αλλά και να την αποζητώ ως υψίστη απόλαυση.»
(Μιννεάπολις, 15.2.1937)
*
«... Φαντάσου λοιπόν την ευχαρίστηση σου να με ιδείς να έρθω για να μείνω στην Αθήνα. Να σου ειπώ την μαύρη αλήθεια, αν αφαιρέσεις το ότι έχω μια καλή ορχήστρα στα χέρια μου, ως ζωή εδώ μου είναι απολύτως αφόρητη, και αν μείνω κάμποσο καιρό έστω και ασχολούμενος θα πάθω από μαρασμό. Παρ' όλο μου τον θαυμασμό που έχω στον τόπο αυτό, δεν μπορώ να πω πως κατόρ­θωσα να συνδεθώ ψυχικά και αυτό μου κάνει τη ζωή μου αφόρητα μονήρη, τόσο που έρχονται ώρες που τα νεύρα μου σπάζουν και κλαίω σαν παιδί. Διερωτώμαι μόνο αν αξίζει τον κόπο να υποφέρω τόσο στη ζωή μου για να έχω μερικές καλές εκτελέσεις στην ορχήστρα. Έχω ανάγκη να τροφοδοτήσω σαν θνητός και την ψυχή μου, την καρδιά μου, δεν μπορώ να ζω όλο τρώγωντας τις σάρκες μου, τρέφοντας μόνο το μυαλό μου.»
(Μιννεάπολις, 3.6.1940)
*
«... Ένα είναι βέβαιο, ότι είτε εδώ, είτε στον τό­πο μας. θα είμαι πάντα δυστυχισμένος. Αλλά εδώ τουλάχιστον θα είμαι λιγώτερο δυστυχισμένος. Εδώ, παρ' όλο που υποφέρω ηθικά, είμαι ηθικά αγνός. Δεν θα ήταν, αλίμονο, το ίδιο στην Αθήνα. Το γνωρίζω πολύ καλά. Στην Αθήνα χτυπιέμαι ηθικά από δύο μεριές, εδώ επί τέλους υποφέρω από τα δικά μου βάσανα που θα υπάρχουν για μέ­να σε όλες τις γωνιές της γης…»
(Μιννεάπολις, 24.12.1938)
*
«... Γυρεύω πάντα το ουσιώδες, αυτό που η καρ­διά μου και το μυαλό μου αποζητά και χρειάζεται. Επί τέλους δεν μπορεί κανείς να πετύχει πολλά πράγματα συγχρόνως. Δύο είναι τα κύρια πράγ­ματα: η μουσική μου και η φιλοσοφία σαν πάρερ­γο, και αυτά συνδυάζονται μεταξύ τους στον υψη­λό συμβολισμό της ορειβασίας μου, που μου φαί­νεται σαν η μεταφυσική συνέχεια της όλης μου δράσης. Το μεγαλείο της φύσης το βλέπω μπρο­στά μου σαν μια αποθέωση, ή καλύτερα μια μετα­φυσική αφαίρεση της φυσικής ύλης. Έτσι φέτος έζησα σε μια θαυμάσια αγροικία στο Estes Park του Κολοράντο, από όπου ανέβηκα σε τέσσερα δύσκολα βουνά, μελέτησα 7 καινούργιες παρτιτούρες, και διάβασα 4 ενδιαφέροντα βιβλία.»
(Μιννεάπολις, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1947)
*
«… Μου φαίνεται πως ύστερα από αυτό το τα­ξίδι, έχω πια το δικαίωμα να πεθάνω, αν όχι ευχα­ριστημένος ή ικανοποιημένος, μα τουλάχιστον ότι είδαν τα μάτια μου αρκετά.
...Αντικρύζοντας πάλι τον όγκο της εργασίας που με περιμένει, με πιάνει ίλιγγος. Ήταν τόσο γλυκεία η απραξία αυτών των ημερών, που μακα­ρίζω τους ανθρώπους που δεν εργάζονται με το μυαλό τους παρά με τα χέρια τους, παλεύοντας με την φύση. Ο ύπνος, ύστερα από μια σωματική κούραση, είναι πολύ πιο ήσυχος από τον ύπνο ύστερα από διανοητική κούραση.»
(Μιννεάπολις, 19.8.1940)
*
«… Εδώ και με­ρικά χρόνια συνήθιζα να πηγαίνω στα βουνά, μα­κριά από τη μουσική. Τώρα που έγινα ο φημισμένος και ο πιο περιζήτητος μαέστρος, κατάντησα σωστός σκλάβος, σε βαθμό να μην είμαι πια ικα­νός να ξεκουρασθώ ή ν' ανασάνω, ακριβώς σαν τον μέθυσο ή τον μορφινομανή, που μόλις σταματήσει τις ενέσεις νιώθει άθλια και δυστυχής και είναι αναγκασμένος να εξακολουθήσει ώσπου να δηλητηριασθεί ολότελα και να μην υπάρχει πια ελπίς να συνέλθει. Έτσι, μάζεψα όλο μου το κουράγιο και αρνήθηκα τα πάντα για το καλοκαίρι του 1955, και σκοπεύω να αναπαυθώ απόλυτα.»
(Νέα Υόρκη, 16.9.1954)
*
«… Η σαιζόν μου στην Μιννεάπολη μέχρι την τελευταία συναυλία με τον Rachmaninov, που ήταν αληθινή επιτυχία, πήγε μάλλον καλά, και μπορώ να πω ότι έμεινα ικανοποιημένος τόσο από την ορχήστρα, όσο και από τον εαυτό μου. Ο Rachmaninov δεν θέλησε να βγει ούτε μια φορά χωρίς εμένα για να χαιρετήσει, και καθώς δεν παίζει ποτέ μπις ήμουν αναγκασμένος να βγαίνω κάθε φορά, πράγμα που σημαίνει άπειρες μετακλήσεις στη σκηνή. Μου είπε ότι αισθάνθηκε πως έπαιξε μαζί μου, επομένως δεν μπορούσε να χαιρετήσει χωρίς εμένα. Και ήταν η αλήθεια. Εκείνος χωρίς παρτιτούρα και εγώ το ίδιο, κοιταζόμαστε στα μάτια και ένιωσα ότι οι ψυχές μας ενώθηκαν ερωτικά μπροστά στο κοινό.»
(Κλήβελαντ 17.12.1938)
* * *
Σ’ αυτές τι επιστολές διακρίνουμε, επίσης, έναν γενναιόδωρο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που δεν τρέφει αρνητικά αισθήματα για τους κριτικούς και δεν τους καταλογίζει κακές προθέσεις, έναν άνθρωπο που δεν φείδεται θαυμασμού και εγκωμιαστικών σχολίων για ομότεχνούς του. Αν και ανυποχώρητος σε συμβιβασμούς ως προς την τέχνη του και ως προς τις πιέσεις που αφορούν στις συνθήκες της προσωπικής του ζωής, είναι ταπεινός και τελειομανής, υπολογίζει τον εαυτό του ως συνδημιουργό μαζί με τους μουσικούς του, αδικεί τον εαυτό του με την κρίση του για τις “ελλείψεις” του, νιώθει υπερεκτιμημένος και προσπαθεί να ανταποκριθεί στην εικόνα που έχουν γι αυτόν οι θαυμαστές του.:
.
«…Έχουμε στιγμές απελπισίας που κάνουμε ακόμα και την σκέψη να εγκαταλείψουμε την ορχήστρα, οπόταν ξαφνικά, την τελευταία στιγμή, ως εκ θαύματος, βρίσκονται τα κεφάλαια. Τότε έχει επέμβει ο γενναιόδωρος Δημήτρης, που όχι μόνο όλα αυτά τα χρόνια δεν εζήτησε ποτέ αύξηση, αλλά προσφέρθηκε να παίρνει και λιγώτερα, ενώ παράλληλα επλήρωνε στους μουσικούς κρυφά από την τσέπη του την διαφορά ανάμεσα στον μισθό τους και εκείνο που είχαν ζητήσει.»
(Μιννεάπολις, 1.5.1946)
*
«... Για τους κριτικούς στις εφημερίδες της Νέας Υόρκης, τους οποίους αποκαλείς κλίκες, δεν έχεις απόλυτα δίκιο, θα αποκαλούσες κλίκα μια ομάδα ανθρώπων που πιστεύουν δυνατά σε κάτι διαφορετικό; Θα έλεγα μάλλον ότι είναι μια ομάδα, και δυστυχώς μεγάλη, από αντιδραστικούς και εφήμερους συνθέτες και διανοούμενους, τους αποκαλούμενους δήθεν μοντέρνους, που απορρίπτουν κάθε τι που είναι πιο προηγμένο, είτε σε γούστο, είτε σε τεχνική. Πολλοί από αυτούς απλούστατα φοβούνται την προσπάθεια που απαιτείται για ένα τόσο προχωρημένο μουσικό ιδίωμα. Αλλά, και αυτούς δεν θα μπορούσες να τους αποκαλέσεις κλίκα. Δεν θέλουν το κακό κανενός. Απλούστατα πολεμούν ό,τι τους ενοχλεί…»
(Μιννεάπολις, 12.1.1948)
*
«… Ο καινούργιος μου μάνατζερ, στον οποίο μετά την πρώτη μας συνάντηση κατά την οποία του έδωσα τα πρώτα μου 6 προγράμματα, που τα χαιρόμουν τόσο, ζήτησε να με δει εσπευσμένως, και ούτε λίγο ούτε πολύ είχε την αναίδεια να μου φέρει μια καινούργια λίστα, στην οποία κανένα από τα κομμάτια μου δεν υπήρχε, λέγοντας μου ότι αυτά τα προγράμματα θα διώξουν τον κόσμο και ότι θέλει πιο λαϊκά προγράμματα. Εννοείς ότι μπροστά σε αυτήν την αναίδεια μόνο που δεν τον έβρισα. Του είπα ότι εννοώ να κάνω τα προγράμματα που θέλω, και ότι υπό τοιαύτας συνθήκας δεν πρέπει να υπολογίζουν σε μένα για τη προσεχή σαιζόν.»
(Μιννεάπολις, 2.10.1938)
*
«… Ίσως ν' άκουσες από πρόσωπα που ήλθαν εδώ ότι κατοικώ στο πιο φθηνό ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης, πολύ κοντά στο Carnegie Hall. Στα γραφεία της Φιλαρμονικής διαφαίνεται κάποια δυσφορία, επειδή ο Μαέστρος της Φιλαρμονικής δεν κατοικεί σε palace όπως οι προηγούμενοι. Πάντως, απευθυνόμενος στους δημοκρατικότερους δημοκράτες του κόσμου, τους είπα πως είναι “βασιλικώτεροι και του βασιλέως”, έτσι τους έβαλα στα στενά και με αφήνουν ήσυχο να ζω όπως θέλω και όπου θέλω.»
(Νέα Υόρκη, 3.2.1950)
*
«... Επί τέλους η Αθήνα έχει τον πραγματικό μα­έστρο: τον Hermann Scherchen. Ήμουνα βέβαιος πως θα σου αρέσει και, δεν αμφιβάλλω, θα αντε­λήφθης πόσο σπουδαίος είναι, τι γνώσεις τερά­στιες έχει, και πόσο εγώ ο φτωχός απέχω από τις αφάνταστες τεχνικές του γνώσεις. Έχει τα σπου­δαιότερα τεχνικά εφόδια για ένα μαέστρο, τα οποία εγώ, δυστυχώς, παρ' όλες τις προσπάθειες μου, δεν θα αποκτήσω ποτέ. Γι' αυτό δεν πίστεψα ποτέ πως μπορούσα να έχω αξιώσεις να είμαι ένας από τους απόλυτα μεγάλους καλλιτέχνες. Εκείνο που με κάνει να φαίνομαι πως τους πλη­σιάζω είναι η ένταση της έκφρασής μου, η λογική ρυθμική Construction μου και η πειστική δύναμη που μερικές φορές έχω όταν είμαι στις καλές μου. Μα κατά βάθος παλεύω πάντα με ένα σωρό ελλεί­ψεις φυσικές, ξερά μουσικές, με τις οποίες ο Θεός με έχει προικίσει. Μα ούτε και η τύχη με έκανε να παίζω έγχορδο, αντί να παίζω ένα μέτριο πιάνο. Όλα αυτά με κάνουν να πιστεύω ακράδαντα πως τέλεια παρεξήγηση υπάρχει εκ μέρους του κοινού και των φίλων, αν ποτέ η εκτίμηση τους με σπρώξει σε ακόμη υψηλότερα επίπεδα. Από την άλλη μεριά, εγώ, πάσχοντας από ακράτητη ευσυνειδη­σία, θα τυραννάω τον εαυτό μου να φθάσω το ση­μείο που οι άλλοι με φαντάζονταν. Αυτή είναι η τραγωδία της ζωής μου.
(Μιννεάπολις, 26.1.1940)
* * *
Και πιθανόν να λέει, κάποια πράγματα που δεν θα τολμούσε να πει απευθείας. Όπως εδώ, ίσως:
.
«... Πίστεψε με, έφθασα στο σημείο να είμαι πολύ ανεκτικός, όταν ακούω κάποιον άλλον να κάνει μουσική, αν την αισθάνεται διαφορετικά από μένα. Δεν έχω το κουράγιο να κατηγορήσω κανένα είτε επειδή αισθάνεται λιγώτερο έντονα, είτε επειδή του αρέσουν τα απλά πράγματα, είτε επειδή δεν το αποτολμά να γελάσει πολύ δυνατά ή να κλάψει πολύ δυνατά - ωστόσο ευχαριστώ το Θεό ότι δεν ανέχομαι να πάψω να είμαι αυτός που είμαι, επειδή για μένα η μουσική είναι μια άλλη έκφραση της σεξουαλικής ζωής που δεν έχω ζήσει, και υποθέτω, όπως σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι κανείς ελεύθερος να εκδηλωθεί στο σπίτι του, σε κλειστό χώρο, το ίδιο κάνω επάνω στη σκηνή, όπου αισθάνομαι μόνος μπροστά στο σύντροφο μου, με τον οποίο ανταλλάσσω τα αισθήματα μου.»
(Νέα Υόρκη, 4.1.1952)
.
(Ένα κείμενο της Κ.σ-Μ. )
.
Image Hosted by ImageShack.us

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 6

.
Ο Μητρόπουλος έμοιαζε με φανατικό που έχει πουλήσει την ψυχή του στη μουσική και διηύθυνε την ορχήστρα σαν δαιμονισμένος. Φαλακρός, λυγερός και λιπόσαρκος, εμφανίστηκε από τα πλάγια της σκηνής, προχώρησε προς την εξέδρα με το χαλαρό βάδισμα του επαγγελματία πεζοπόρου και άπλωσε τα μακριά του χέρια με τα λεπτά δάχτυλα του πιανίστα σε μια υπνωτική κίνηση.
Με το πρώτο μέτρο άρχισε να μαστιγώνει αλύπητα τον αέρα με τα γυμνά του χέρια, αποκαλύπτοντας ένα αλλόκοτο ρεπερτόριο από μανιασμένες κινήσεις, μορφασμούς και γκριμάτσες, μεταδίδοντας έτσι μια πλειάδα αισθημάτων, απ’ τον τρόμο μέχρι την έκταση. Η παλλόμενη σιλουέτα του και οι αιωρούμενες γροθιές του έδιναν την εικόνα ανθρώπου που σειόταν σε μια αλλόκοτα ζωηρή και ρυθμική μορφή σπασμωδικής παράλυσης. Λες και η μουσική ήταν ηλεκτρικό ρεύμα που περνούσε μέσα απ’ το σώμα του κάνοντάς το να τινάζεται και να δονείται.
[Ήταν] μουσική τόσο αιματώδης, μυώδης και νευρώδης, ώστε έμοιαζε ζωντανή και απτή και μετέφερε τις αλάνθαστες και λεπτές αποχρώσεις μεγάλου στοχασμού και αναλλοίωτου πνεύματος.
John Sherman (Minneapolis Star, 29-1-1937)

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 5

Image Hosted by ImageShack.us
.
(…) η εντύπωση που αποκομίζει κανείς διαβάζοντας τις δεκάδες συνεντεύξεις των μουσικών είναι ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός του μαέστρου δεν αποτελούσε μυστικό για τα μέλη της Φιλαρμονικής και ότι συνέβαλε σημαντικά στη σταδιακή υπονόμευση του κύρους του Μητρόπουλου.
Στη Μιννεάπολη δεν φαίνεται να είχαν προκύψει προβλήματα, για τον απλό λόγο ότι, προφανώς, ο μαέστρος απείχε από κάθε ερωτική επαφή τους μήνες που ζούσε εκεί, και ενέδιδε πολύ σπάνια, μόνον κατά τη διάρκεια των περιοδειών σε άλλες πόλεις. Πολλοί γνώριζαν ή απλώς υποψιάζονταν ότι ο Μητρόπουλος ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά, εφ’ όσον δεν υπήρχε κάποια εξωτερική εκδήλωση αυτού του τρόπου ζωής, ούτε σκάνδαλα τα οποία αποκαλύπτονταν ή κουκουλώνονταν, δεν απιτούσε και μεγάλη προσπάθεια να παραστήσει κανείς πως το γεγονός ότι ο μαέστρος ήταν εργένης ήταν απλώς επακόλουθο της ασκητικής αφοσίωσής του στην τέχνη. Δεδομένου του γενικού επιπέδου σεξουαλικής εκζήτησης που επικρατούσε στις μεσοδυτικές πολιτείες κατά τη δεκαετία του 1940 είναι αμφίβολο κατά πόσον το μεγαλύτερο μέρος του ακροατηρίου της Μιννεάπολης αφιέρωσε δεύτερη σκέψη στο θέμα. Στο σκληρό, όμως, και εξεζητημένο περιβάλλον της Νέας Υόρκης αυτή η υπεκφυγή περί αφοσίωσης στην τέχνη δεν πρέπει να έπεισε πολλούς για μεγάλο διάστημα.
Από τη στιγμή που η αντίληψη ότι ο Μητρόπουλος ήταν ομοφυλόφιλος άρχισε να εγκαθίσταται στη συλλογική φαντασία της ορχήστρας, είχε ανοίξει ο δρόμος για τις αναπόφευκτες υπερβολικές πιθανολογίες, τα σκουντήματα στα κρυφά, τα αστεία, τη διασπορά φημών και τη διόγκωσή τους σε γκροτέσκο βαθμό. Ακόμη και οι κριτικοί μπήκαν στον χορό, όχι βέβαια στα άρθρα τους. Ο Winthrop Sargent, ο πανίσχυρος κριτικός του περιοδικού The New Yorker, συνήθιζε να λέει σε όποιον καθόταν να τον ακούσει ότι «ο Μητρόπουλος είχε “πάρει” όλους τους γκρουμ του ξενοδοχείου Great Northern», μια χαλκευμένη διάδοση που, εκτός από κακοήθης, ήταν και πέρα για πέρα αναληθής.
Στο σημείο αυτό διαπιστώνει κανείς μια τρομερή ειρωνεία, μια και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των σεξουαλικών ορμών του μαέστρου διοχετευόταν την εποχή εκείνη, όπως και ανέκαθεν, στη μουσική δημιουργία. Σ’ αυτές τις υπερβατικές στιγμές αγνής καλλιτεχνικής κοινωνίας με τις ορχήστρες που διηύθυνε έφθανε σε μια σχεδόν μυστικιστική κατάσταση ερωτικής χάρης. Οι στιγμές εκείνες ήταν τόσο γεμάτες από παραγωγική ένταση κι απελευθερωτική ενέργεια, ώστε, κατά μία πολύ πραγματική έννοια, ήταν πνευματικοί οργασμοί.
Υπήρξε πάντα πολύ ειλικρινής σχετικά με το σεξουαλικό στοιχείο στη διεύθυνση ορχήστρας φέρνοντας συχνά σε έντονη αμηχανία τους δημοσιογράφους που του έπειρναν συνέντευξη, ειδικά όσους του μιλούσαν μπροστά σε ανοικτό μικρόφωνο για το ραδιόφωνο. «Πρέπει να κάνεις έρωτα με τους μουσικούς» του άρεσε να λέει, μια μεταφυσική σύλληψη η οποία ερχόταν σε άμεση σύγκρουση με την καθαρά φαλλοκρατική παράδοση της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης. Το έκανε ακόμη και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, όταν δήλωσε στον Edward R. Murrow πως, όταν διηύθυνε, προσπαθούσε να «φτάσει στην ψυχή του μουσικού-με ερωτικό τρόπο- ή μάλλον, κάτι περισσότερο, να φτάσει και ν’ αδράξει την αγάπη του». Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς την αντίδραση των «σκληρών» της ορχήστρας ακούγοντας κάτι τέτοιο να λέγεται στην τηλεόραση.
Ο Μητρόπουλος δεν ήταν ποτέ πιο ξεκάθαρος γι’ αυτό το φαινόμενο απ’ όσο σε μια επιστολή του προς την Καίτη Κατσογιάννη, το καλοκαίρι του 1952:

Πίστεψέ με, έφθασα στο σημείο να είμαι πολύ ανεκτικός, όταν ακούω κάποιον άλλον να κάνει μουσική, αν την αισθάνεται διαφορετικά από μένα. Δεν έχω το κουράγιο να κατηγορήσω κανένα είτε επειδή αισθάνεται λιγώτερο έντονα, είτε επειδή του αρέσουν τα απλά πράγματα, είτε επειδή δεν το αποτολμά να γελάσει πολύ δυνατά ή να κλάψει πολύ δυνατά –ωστόσο ευχαριστώ το Θεό ότι δεν ανέχομαι να πάψω να είμαι αυτός που είμαι, επειδή για μένα η μουσική είναι μια άλλη έκφραση της σεξουαλικής ζωής που δεν έχω ζήσει, και υποθέτω, όπως σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι κανείς ελεύθερος να εκδηλωθεί στο σπίτι του, σε κλειστό χώρο, το ίδιο κάνω επάνω στη σκηνή, όπου αισθάνομαι μόνος μπροστά στον σύντροφό μου, με τον οποίο ανταλλάσσω τα αισθήματά μου.

Βέβαια, στη Νέα Υόρκη –τότε, όπως και τώρα- υπήρχε μια αρκετά ευρεία ομοφυλόφιλη υποκουλτούρα και, αν υπήρχε ένα μέρος στον κόσμο όπου ο Μητρόπουλος μπορούσε να είναι ο εαυτός του, ήταν εκεί. Εκείνος, όμως, δεν ένιωθε πιο άνετα όταν συναναστρεφόταν παρέες ομοφυλοφίλων απ’ όσο όταν βρισκόταν σε κοκτέιλ πάρτι με κοσμικούς του Μανχάταν. Ελάχιστοι μόνον φίλοι του, ανάμεσα τους ο Ned Rorem και ο David Diamond, διέκριναν το διονυσιακό μαρτύριο του μαέστρου σε πλήρη έκταση. Ζήλευε την ευθύτητα και την άγρια, προκλητική υπερηφάνεια του Diamond. «Σε θαυμάζω τόσο πολύ, David» είπε κάποτε. «Νομίζω ότι είναι ένας θρίαμβος που συμβιβάστηκες με αυτό τόσος νωρίς, που είσαι πάντα τόσο υπερήφανος και που υποφέρεις τόσο πολύ γι’ αυτό».
Υπάρχουν ωστόσο πάμπολλες ανέκδοτες μαρτυρίες που καταδεικνύουν ότι τόσο στη Νέα Υόρκη όσο και στη Μιννεάπολη ο Μητρόπουλος παρέμενε το μεγαλύτερο διάστημα τόσο άγαμος και ασκητικός όσο μαρτυρούσε η δημόσια εικόνα του. Υπάρχουν πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι μετά την πρώτη καρδιακή προσβολή που υπέστη υιοθέτησε μια στάση πλήρους αποχής, από την οποία σπάνια –ίσως και ποτέ- δεν βγήκε.
Πέρα από τα κουτσομπολιά και τα υπονοούμενα που κυκλοφορούσαν στην ορχήστρα, ο Μητρόπουλος πήγαινε στην 42η Οδό όχι για να κάνει ψωνιστήρι, αλλά για να δει ταινίες. (…) Ο Maxim Gershunoff πίστευε ότι «το ενδιαφέρον του Μητρόπουλου για τους νεαρούς άνδρες, όπως εκείνο το παιδί, τον Anson Mount, που έφερε από το Γουάιτ Μπλαφ του Τεννεσσή, ήταν κάτι το οποίο θα μπορούσε να δώσει λαβή για κοινωνική καταδίκη ή ψιθύρους για την προσωπική του ζωή, αν βέβαια είχε προσωπική ζωή, πράγμα που, απ’ όσο ξέρω, δεν συνέβαινε».
Ωστόσο, τροφοδοτούμενη από ψέματα, αστεία, υπαινιγμούς και μοχθηρία η αντίληψη που υπαγόρευε ότι ο Μητρόπουλος ήταν δήθεν ένας ακόρεστος ελευθέριος εξακολουθούσε να υφίσταται. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για την κατάκτηση της Φιλαρμονικής, ο Leonard Bernstein συνέβαλε στη διατήρηση του στίγματος λέγοντας σε όποιον έβρισκε να τον ακούσει ότι θα ήταν πολύ καλύτερο για την ορχήστρα να έχει επικεφαλής της έναν έγγαμο, έναν οικογενειάρχη –όπως, για παράδειγμα, τον ίδιο. Με αυτάρεσκο, αν όχι υποκριτικό, τρόπο ο Bernstein μπορούσε να αναφερθεί στον δικό του γάμο και τους απογόνους του για να προβάλει μια εικόνα χρηστότητας και επάρκειας.
Εδώ υπάρχει μια πικρή αδικία: όσο περισσότερο ο Μητρόπουλος συμπεριφερόταν σαν άγαμος ερημίτης, τόσο περισσότερα φανταστικά αμαρτήματα του καταλογίζονταν. Κάποτε, συζητώντας το πρόβλημα με τον Gershunoff, ο Μητρόπουλος εξέφρασε το παράπονο: «Τι κρίμα να με καταδικάζουν για πολυτέλειες στις οποίες δεν έχω χρόνο να ενδώσω!»

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)
.
Image Hosted by ImageShack.us

18.7.09

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 4

Image Hosted by ImageShack.us
Leonard Bernstein - Aaron Copland
.
Σε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του, με τίτλο Reflections, σκηνοθετημένο το 1978 από τον Peter Rosen για την Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (United States Information Agency), ο Bernstein έδωσε το πιο εκτεταμένο από τα αναρίθμητα σχόλιά του γύρω από τη σχέση του με τον Μητρόπουλο:

Η επίδραση του Μητρόπουλου στη ζωή μου, τη ζωή μου ως μαέστρου, είναι τεράστια και συνήθως υποβαθμισμένη ή εντελώς άγνωστη, επειδή συνήθως οι δυο μεγάλοι αρχιμουσικοί δίπλα στους οποίους μαθήτευσα είναι και αυτοί στους οποίους αποδίδονται τα εύσημα για τις τυχόν διευθυντικές μου δεξιότητας. Συγκεκριμένα ο Serge Koussevitzky και ο Fritz Reiner… Αλλά πολύ πριν γνωρίσω κάποιον από αυτούς τους δύο είχα γνωρίσει τον Δημήτρη Μητρόπουλο(…) και βλέποντάς τον να διευθύνει εκείνες τις δύο εβδομάδες των δοκιμών και των συναυλιών του με τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης οικοδομήθηκε μέσα μου ένα είδος πάθους για τη διεύθυνση και στην ψυχή μου χτίστηκε ένα υπόβαθρο του οποίου την ύπαρξη χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να αντιληφθώ. Θυμάμαι κάθε κομμάτι που ερμήνευσε. Το μόνο που κάνω είναι να αναπαράγω αρκετή από αυτή την επίδραση. (…) Αυτά τα έργα που έπαιξε ο Μητρόπουλος, όποιος βρέθηκε εκεί δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσει ποιος τα έπαιξε ή ότι ήταν παρών.

Κάτι που έμαθε ο Bernstein στη διάρκεια αυτών των δύο εβδομάδων του στη Βοστώνη ήταν ότι το επάγγελμα του διευθυντή ορχήστρας, κατά παράδοση σιδηρούν προπύργιο ανδρισμού, δεν είχε απαραίτητα κλειστές τις πόρτες του στην ομοφυλοφιλία. Είχε παρακολουθήσει τη Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης, ένα σύνολο το ίδιο ανδροπρεπές όσο και κάθε άλλο στην Αμερική, κάτω από την καθοδήγηση ενός ανθρώπου ο οποίος δεν είχε κάνει καμία προσπάθεια να κρύψει από τον Bernstein ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Δεν είχε καμία σημασία το γεγονός ότι η υπόλοιπη Βοστώνη δεν μοιραζόταν μαζί του αυτήν τη γνώση. Σε ηλικία δεκαεννέα ετών ο Bernstein είχε ανακαλύψει το πιο ιδιαίτερο και ισχυρό πρότυπό του. Τα χρόνια που ακολούθησαν υιοθέτησε ακόμη και τη συνήθεια του Μητρόπουλου να οδηγεί τους αγαπημένους του προσκεκλημένους στην τουαλέτα των παρασκηνίων για ένα προσωπικό τετ-α-τετ μετά τις συναυλίες, μόνον που σε αυτή την ιδιορρυθμία ο Bernstein υπερέβη τον Μητρόπουλο, υποδεχόμενος μερικές φορές τους επισκέπτες στο καμαρίνι του γυμνός από τη μέση κι επάνω, με μια πετσέτα ριγμένη ατημέλητα στον ώμο του.

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)
.
Image Hosted by ImageShack.us
Leonard Bernstein

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 3

Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us
.
Στο τέλος της δεύτερης συναυλίας, το Symphony Hall τραντάχτηκε συνθέμελα και το ακροατήριο ξέσπασε σε εκδηλώσεις θαυμασμού. (…) Ζαλισμένος και τρέμοντας από συγκίνηση, ο Bernstein μπλέχθηκε ανάμεσα στο πλήθος που πλημμύριζε τα παρασκήνια για να συγχαρεί τον προσκεκλημένο μαέστρο. Τα καμαρίνια ήταν ασφυκτικά γεμάτα από ανθρώπους οι οποίοι συνωστίζονταν γύρω από τον απαστράπτοντα, μουσκεμένο στον ιδρώτα Μητρόπουλο ο οποίος προσπαθούσε να βρει χώρο για να ανάψει ένα τσιγάρο. Παρά την πίεση του πλήθους, εντόπισε τον Bernstein σχεδόν την ίδια στιγμή που εκείνος μπήκε στο δωμάτιο. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και πέταξαν σπίθες. Ανοίγοντας με δυσκολία δρόμο ανάμεσα στο πλήθος, ο Μητρόπουλος κατάφερε να πλησιάσει τον Bernstein, έπιασε τον νεαρό από τον ώμο και τον οδήγησε –προς μεγάλη έκπληξη του πλήθους- κατευθείαν στην τουαλέτα, το μοναδικό μέρος όπου μπορούσαν οι δυο τους να πουν δυο λόγια ιδιαιτέρως.
Ο Μητρόπουλος έκλεισε την πόρτα κι έπειτα έβαλε τα χέρια του στους ώμους του Bernstein.
«Κάποια μέρα θα με κάνεις υπερήφανο» είπε ο Μητρόπουλος. «Είμαι σίγουρος ότι διαθέτεις όλα τα χαρίσματα ενός συνθέτη. Είσαι ευαίσθητος με έναν ιδανικό τρόπο. Το ξέρω, δεν χρειάζεται να πεις λέξη. Πρέπει μόνο να δουλέψεις, να δουλέψεις σκληρά. Πρέπει να αφιερώσεις όλο σου τον χρόνο στην τέχνη σου. Πρέπει να κρατηθείς αγνός. Μην αφήνεις τους φίλους σου να σε κακομάθουν με τις κολακείες τους. Έχεις όλα όσα χρειάζονται για να γίνεις σπουδαίος. Σε σένα απομένει να εκπληρώσεις την αποστολή σου».
Έβγαλε από το σακάκι του μια υπογεγραμμένη φωτογραφία του και την έδωσε στον Bernstein λέγοντάς του: «Αυτό είναι για σένα. Μην με απογοητεύσεις». Η αφιέρωση έγραφε: «Με συμπάθεια, Δ. Μητρόπουλος».
Ο Bernstein υποσχέθηκε ότι θα προσπαθούσε να φανεί αντάξιος των προσδοκιών του μέντορά του. Ο Μητρόπουλος υποσχέθηκε να του γράψει μόλις επιστρέψει στην Ευρώπη. Έπειτα τον αποχαιρέτησε και ξαναγύρισε στο καμαρίνι για να συνεχίσει να υπογράφει αυτόγραφα.

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)

17.7.09

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2

Image Hosted by ImageShack.us
Λέοναρντ Μπερνστάιν
.
Αν και σε λίγες ημέρες άρχιζαν οι εξετάσεις του εξαμήνου, ο Bernstein πήγε πράγματι στη Βοστώνη. Δεν αντιμετώπισε πρόβλημα εισόδου στην πρόβα, άλλωστε ο Μητρόπουλος είχε ήδη φροντίσει γι’ αυτό. (…) Στα αυτιά του Bernstein η δοκιμή ηχούσε «υπέροχα» αλλά η έξαψη και η νευρικότητά του ήταν πολύ μεγάλη για να παραμείνει στον χώρο μετά τη λήξη της –μέσα σε ένα πρωί ο Μητρόπουλος είχε γίνει το ίνδαλμα του Leonard Bernstein. Μετά το τέλος της επόμενης πρόβας κατάφερε να συγκρατηθεί και να πλησιάσει τον μαέστρο τόσο για να τον συγχαρεί όσο και για να ζητήσει από τον Μητρόπουλο την άδεια να του δείξει την παρτιτούρα κάποιας σύνθεσής του. Πήδησε στη σκηνή ακριβώς τη στιγμή που ο Μητρόπουλος έφευγε από αυτήν. Ο Bernstein ακολούθησε ξοπίσω του και ξαφνικά οι δύο άνδρες συγκρούστηκαν.
«Γυρνούσα για να σε ψάξω» είπε ο Μητρόπουλος. «Θέλεις να φάμε μαζί;»
Ήταν η πρώτη φορά που είχαν την ευκαιρία να βρεθούν μόνοι και απλώς να μιλήσουν ο ένας στον άλλον. (…) Κουβέντιασαν για πολλά θέματα και όσα περισσότερα έβλεπε και άκουγε ο Bernstein τόσο περισσότερο πειθόταν ότι απέναντί του είχε έναν «πραγματικά σπουδαίο άνθρωπο, ο οποίος διέθετε το είδος αυτό του μεγαλείου που ενσαρκώνει τον φιλελευθερισμό, την απόλυτη ανοχή και τον απεριόριστο ενθουσιασμό και την αφοσίωση για την τέχνη του».
Τέλος, έπειτα από ώρα συναρπαστικής και όλο και πιο προσωπικής συνομιλίας, ο Μητρόπουλος προχώρησε σε μια χειρονομία με βαθύτερο νόημα: να προσφέρει στον Bernstein ένα στρείδι από το πηρούνι του. Ο πρόδηλος συμβολισμός της πράξης, καθώς και η λεπτότητα που τη χαρακτήριζε εντυπωσίασαν εντονότατα τον νεαρό Bernstein, περισσότερο όμως το alter ego του, τον Carl, ο οποίος «λίγο έλειψε να λιποθυμήσει» όταν του προσφέρθηκε η παλλόμενη μπουκιά του θαλασσινού. Η φανταστική ανταπόκριση του Carl στη χειρονομία δεν καταγράφεται, αλλά ο πραγματικός Leonard δεν δίστασε να δεχθεί το στρείδι, μαζί με όλους τους περί τη σχέση τους υπαινιγμούς που μετέφερε η κίνηση.
Θα μπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι, χωρίς ίχνος υστερόβουλης διάθεσης για αποπλάνηση, ο Μητρόπουλος είχε μετατρέψει για τον νέο του φίλο τη συνάντηση για φαγητό σε αφάνταστη, μοναδική εμπειρία. Το τελετουργικό του μοιράσματος του στρειδιού κολάκεψε τη φιλήδονη πλευρά της προσωπικότητας του Bernstein και τα λόγια του Μητρόπουλου λίγες στιγμές αργότερα άναψαν μια φλόγα τόσο δυνατή, ώστε ξεπέρασε την άπληστη σεξουαλικότητα του Bernstein εισδύοντας κατευθείαν στο εγώ, που αποτελούσε τον πυρήνα της.
«Γνωρίζεις», είπε αργά ο Μητρόπουλος, «ότι από την πρώτη στιγμή που σε είδα ένιωσα κάτι –μια αίσθηση παρουσίας, μεγαλείου, ιδιοφυίας». Νάτη λοιπόν η μαγική λέξη που έβγαινε από τα χείλη του νέου του ινδάλματος χωρίς περιστροφές. Στο άκουσμα αυτής της φράσης, στην οποία προσέδιδε πρόσθετο κύρος η ωραία ευρωπαϊκή προφορά του Μητρόπουλου, ο Bernstein, αισθάνθηκε «έτοιμος να λιποθυμήσει κάτω από το βάρος της επίγνωσης. Ο άνθρωπος το είχε πει…».
Λίγο μετά την εκφορά αυτών των μεθυστικών λέξεων, ο Μητρόπουλος επέστρεψε για να συνεχίσει τη δουλειά του με την ορχήστρα και ο Bernstein, το δίχως άλλο χαμένος στις σκέψεις του, έφυγε για να μελετήσει για τις εξετάσεις του. Οι δυο άνδρες δεν θα ξαναβρίσκονταν μόνοι μέχρι την τελευταία συναυλία της Βοστώνης.

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)

Ο ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 1

Image Hosted by ImageShack.us
.
Η Καίτη Κατσογιάννη ήταν μια μικροκαμωμένη γυναίκα με καστανά μαλλιά, ανοιχτόχρωμο δέρμα, λαιμό που θύμιζε τη βασίλισσα Νεφερτίτη, χαριτωμένο, εκφραστικό στόμα και τεράστια σκούρα υγρά μάτια’ σε μερικές πρώιμες φωτογραφίες θυμίζει τη νεαρή Anais Nin. Οι κινήσεις της είχαν τη χάρη χορεύτριας και ήταν σε θέση ν’ ακολουθήσει τους μεγάλους δρασκελισμούς στο βάδισμα του Μητρόπουλου σε περιπάτους που κάλυπταν μεγάλες αποστάσεις. Διέθετε μουσική παιδεία, ανοικτό μυαλό και ήταν τρομερά διαβασμένη. Μιλούσε άπταιστα τουλάχιστον τέσσερις γλώσσες και ήταν σε θέση να εκφράσει εμπεριστατωμένες απόψεις γύρω από την ποίηση, την τέχνη και τη φιλοσοφία, θέματα που καλύπτονταν συνήθως στις μαραθώνιες συζητήσεις της με τον μαέστρο.
Στην επική, διάρκειας τριάντα ετών, αλληλογραφία τους συνέχισαν αυτές τις συζητήσεις τους γραπτώς και οι επιστολές της Καίτης αποκαλύπτουν έναν ευρύτατου φάσματος συγκροτημένο νου, ικανό να σταθεί επάξια και σε συζητήσεις υψηλότατου πνευματικού επιπέδου, ικανό να κουβεντιάσει οτιδήποτε με την ίδια ευκολία, από τον δωδεκαφθογγισμό μέχρι τα γραπτά του Gide. Ούτε στα γραπτά της διακρίνεται κάποιου είδους γυναικεία υποχωρητικότητα: όταν πίστευε πως ο Μητρόπουλος είχε άδικο σχετικά με κάτι ή κάποιον, ήταν ικανή να υποστηρίξει με θέρμη την άποψή της, μέχρι του σημείου να τον επιπλήξει. (…)
Το ερώτημα γεννάται εύλογα: Ήταν εραστές; Είναι πολύ πιθανόν τα πρώτα χρόνια να είχαν υπάρξει. Παρ’ ότι ο Μητρόπουλος είχε κυρίως, και μετά το 1930 αποκλειστικά, ομοφυλοφιλικές τάσεις, η παρατεταμένη χρονικά σχέση του με την Κατίνα Παξινού αποδεικνύει πως στην πρώιμη ανδρική του ηλικία δεν διακρινόταν αποκλειστικά από τέτοιες τάσεις. Σ’ αυτό το στάδιο της ζωής του θα μπορούσε να έχει απαντήσει σε ορισμένες ερωτήσεις με τον τρόπο που απάντησε ο αγαπημένος του Άγιος Φρασκίσκος, όταν τα πρώτα χρόνια του ως κληρικού δήλωνε χωρίς περιστροφές: «Μην βιάζεστε τόσο πολύ να με κάνετε άγιο’ είμαι ακόμη απολύτως ικανός να γίνω πατέρας ενός παιδιού!»
Λόγω της θέσης του και των ακατάπαυστων μηχανορραφιών που εξυφαίνονταν γύρω του κατά την πρώτη δεκαετία του στην Αθήνα, οι σεξουαλικές του προτιμήσεις τον καθιστούσαν ιδιαίτερα τρωτό σε κουτσομπολιά, εκβιασμούς και το διαρκές ενδεχόμενο της ανυπόφορης δημόσιας ντροπής. Είχε ήδη εφαρμόσει ένα σχέδιο προκειμένου να εκτονώνει τις φυσικές του παρορμήσεις στη δουλειά του οδηγώντας τον εαυτό του σε παρατεταμένες περιόδους πραγματικά μοναχικής αυταπάρνησης. Ένας τυπικός (συμβατικός) δεσμός, αν και δεν επιδεικνυόταν δημοσίως, δεν υπέκρυπτε τόσους κινδύνους και πράγματι η υποψία πως ήταν εραστής της Καίτης θα απομάκρυνε άλλες, πιο επικίνδυνες εικασίες. Σε εκείνες τις περιπτώσεις που η πραγματική σεξουαλική του φύση αρνούνταν να υπακούσει άλλο στη θέληση του και οι συσσωρευμένες εβδομάδες αποχής ασκούσαν αβάστακτη πίεση επιζητούσε την ανακούφιση στο να αφήνει την Αθήνα και να περιπλανιέται, τόσο μυστικά όσο του επέτρεπαν το παρουσιαστικό και η φήμη του, στις παραλιακές περιοχές γύρω από τον Πειραιά. (…)
Η Καίτη Κατσογιάννη, εκ μέρους της, ενθάρρυνε τον κόσμο να πιστεύει πως είχε υπάρξει κάποιο ερωτικό στοιχείο στη σχέση τους, αν και γνώριζε την αλήθεια για την κυρίως ομοφυλοφιλική φύση του Μητρόπουλου’ πράγματι, δείχνει να είναι, όχι και τόσο κρυφά, υπερήφανη για την ιδέα ότι είχε υπάρξει αρκετά γυναίκα ώστε να στρέψει αλλού, τουλάχιστον για κάποιο χρονικό διάστημα, αυτές τις βασικές παρορμήσεις. Όσο μεγάλωνε, αλίμονο, μεγάλωνε μέσα της και η πεποίθηση ότι δεν ήταν απλώς η αδελφή ψυχή γι’ αυτόν, μα και η πραγματική σύζυγος. Στα γεράματά της μετέτρεψε το σπίτι της σε ένα είδος μουσείου για τον Μητρόπουλο και οδηγούσε τους επισκέπτες τριγύρω σαν έφορος επισημαίνοντας διάφορα σημεία στο μπαλκόνι και τον κήπο και λέγοντας: «Συνήθιζε να κάθεται και να διαβάζει εδώ το απόγευμα» ή «Εδώ συνήθως παίρναμε το τσάι μας και συζητούσαμε για μουσική».
Όταν ετοίμαζε τα γράμματά τους για δημοσίευση, εκείνη ανέλαβε να αφαιρέσει όλα τα αποσπάσματα στα οποία ο Μητρόπουλος ασκούσε κριτική σε πρόσωπα η καταστάσεις της Αθήνας. Όταν άλλοι, συμπεριλαμβανομένης της Μαρίας Χριστοπούλου, επεζήτησαν να δημοσιεύσουν βιογραφικές σπουδές του μαέστρου, εκείνη όχι μόνον αρνήθηκε κάθε συνεργασία στην έρευνά τους, αλλά προσπάθησε ενεργά να την τορπιλίσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της δεν ανεχόταν καμία άποψη, όσο τεκμηριωμένη κι αν ήταν, που δεν συμφωνούσε με τη δική της, εξιδανικευμένη εκδοχή των γεγονότων. Όταν τελικά κάποιος βρήκε το κουράγιο να τη ρωτήσει ευθέως για την ομοφυλοφιλία του μαέστρου, αποκρίθηκε αγανακτισμένη: «Αυτό δεν είναι δυνατόν να είναι αλήθεια. Εγώ ήμουν η γυναίκα του».

William R. Trotter: Ο ιεροφάντης της μουσικής. Η ζωή του Δημήτρη Μητρόπουλου (Ποταμός, 2000)

16.7.09

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ" ΤΗΣ ΕΡΤ

.
Η εκπομπή «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ», έχοντας ως καλεσμένη την προσωπική φίλη του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, ΚΑΙΤΗ ΚΑΤΣΟΓΙΑΝΝΗ, προσεγγίζει την προσωπικότητα του μεγάλου μαέστρου, κυρίως από την ανθρώπινη πλευρά. Ο μουσικολόγος ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΩΣΤΙΟΣ παρουσιάζει πιο εξειδικευμένες πληροφορίες σχετικά με την παρουσία και εξέλιξη του καλλιτέχνη ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ. Τα λεγόμενά τους πλαισιώνουν πλάνα από φίλμ με το συνθέτη στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ, φωτογραφίες, παρτιτούρες, πρωτοσέλιδα εφημερίδων και ηχητικά ντοκουμέντα. (ert.gr)

ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΜΟΥ κ. ΚΑΒΑΦΗ!

Image Hosted by ImageShack.us
Δημήτρης Μητρόπουλος
Φωτό: Nelly’s
.
ΠΑΣΑΚΑΛΙΑ (Μέρες του 1903)
PRELUDIO (Εν τη οδώ)
ΠΕΝΤΑΛ (Έτσι πολύ ατένισα)*
από το cd ΛΟΓΟΣ ΜΟΥΣΙΚΟΣ – LINGUA MUSICALIS (Μάρτιος 2002)
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης – Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας
.
Όταν ο Μητρόπουλος μελοποιούσε ποιήματα του μεγάλου Αλεξανδρινού...
«Θαυμαστέ μου κ. Καβάφη!»

Ελευθεροτυπία, 8-02-2001
«Θαυμαστέ μου Κύριε Καβάφη! Λαβαίνω το θάρρος - να σας γράψω, αν και δεν με γνωρίζετε, γιατί έχω τόσες καλές πληροφορίες για τη μεγάλη καλωσύνη, απλότητα και καταδεκτικότητα που δείχνετε προς τους νέους καλλιτέχνας που ατενίζουν σε σας με θαυμασμό! Προ ενός ήδη χρόνου έγραψα μουσική απάνω σε 14 τραγούδια σας και επειδή είχαν πολύ επιτυχία εδώ εις την audition που έκαμα θα 'θελα πολύ να τα τυπόσω τώρα, και ήθελα εν πρώτοις την άδειάν σας, και Δεύτερον ει δυνατόν να μου στείλετε μεταφρασμένα αυτά τα ίδια τραγούδια στη Γαλλική, ή ακόμη και στην Αγγλική, γιατί έτσι θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω και στο Παρίσι που σκοπεύω να πάω (...) Εστέ βέβαιος ότι η Μουσική μου είναι τόσο σύγχρονη όσο και η ατμόσφαιρα η καινούρια που αναδίνουν τα τραγούδια σας. Ο Κύριος Αντώνιος Μπενάκης τα ήκουσεν και μπορεί να σας πη ο ίδιος την εντύπωσίν του (...)».
Σε ελάχιστους είναι γνωστό ότι ο πρώτος Ελληνας συνθέτης που μελοποίησε ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη ήταν ο Δημήτρης Μητρόπουλος. Εξ ου και η επιστολή, μία εκ των δύο που σώζονται με ημερομηνίες 15 Ιουλίου και 16 Αυγούστου 1926. Τις αναδημοσιεύει η νεοεκδοθείσα (από τη «Νεφέλη») εξαμηνιαία επιθεώρηση μουσικής, «Μουσικός Λόγος», στο μόλις δεύτερο τεύχος της.
Οι επιστολές συνοδεύονται από το σύντομο επεξηγηματικό σημείωμα της Στεφανίας Μεράκου, μουσικολόγου και υπεύθυνης του Αρχείου Ελληνικής Μουσικής της Μεγάλης Βιβλιοθήκης της Ελλάδος Λίλιαν Βουδούρη. Στη συλλογή αυτού του αρχείου ανήκουν οι επιστολές, ενώ αντίστοιχα το χειρόγραφο με τα 14 τραγούδια που, βασισμένα σε ποιήματα του Καβάφη, είχε συνθέσει το 1925-26 ο Μητρόπουλος φυλάσσεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.
Τα «ποιήματα, ερωτικά, τολμηρά, ρεαλιστικά, ελευθερωμένα από δεσμεύσεις και κοινωνικές προκαταλήψεις, προτρέπουν-εμπνέουν-οδηγούν τον Μητρόπουλο σε συνθετικούς νεωτερισμούς», σημειώνει η κ. Μεράκου, παραθέτοντας και τους τίτλους των ποιημάτων όπως αναγράφονταν στο χειρόγραφο. Πρόκειται για τα «Ηδονή», «Για νάρθουν», «Μια νύχτα», «Η αρχή των», «Να μείνει», «Εν απογνώσει», «Γκρίζα», «Μέρες του 1903», «Το διπλανό τραπέζι», «Μακρυά», «Εν τη οδώ», «Ο ήλιος του απογεύματος», «Ετσι πολύ ατένισα», «Επήγα Coda».
Από το περιεχόμενο της πρώτης επιστολής προκύπτει ότι ο Μητρόπουλος είχε ήδη αποφασίσει ότι η έκδοση θα περιλάμβανε τα 10 μόνο από τα 14 τραγούδια. Στέλνει ως εκ τούτου την επιστολή, Ιούλιο του '26, ζητώντας από τον Καβάφη να του παρέχει μεταφράσεις των τραγουδιών για τις ανάγκες της έκδοσης.
Απάντηση του Καβάφη δεν βρέθηκε στο αρχείο του συνθέτη στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Από το περιεχόμενο όμως της δεύτερης επιστολής συμπεραίνει κανείς ότι ο Καβάφης έστειλε τις μεταφράσεις των ποιημάτων του, πλην τριών («Επήγα», «Μακρυά» και «Το διπλανό τραπέζι»). Διαβάζουμε στη δεύτερη επιστολή: «Φίλτατε Κύριε Καβάφη - Σας ευχαριστώ απείρως για τις μεταφράσεις - των ποιημάτων σας τας οποίας έλαβα - Δεν μου γράφετε όμως για τις υπόλοιπες - τρεις; (...)Αλλωστε πρέπει να σας εξηγήσω πως δεν πρόκειται - καμία από τις μεταφράσεις αυτές να τραγουδηθούν - αλλά μόνον στην αρχή της εκδόσεώς μου, θα βάλω - όλες αυτές τις μεταφράσεις μαζύ μόνον και μόνον - για να ξέρουν οι ξένοι το περιεχόμενον των - ποιημάτων (...)».
Η πρώτη δημόσια εκτέλεση του έργου έγινε τελικώς, όπως διαβάζουμε, «στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου του 1927 με την Πόπη Σερτσίου και τον Μητρόπουλο στο πιάνο». Δυστυχώς η αντίδραση των κριτικών ήταν αποθαρρυντική: «Ο Ν.Δ. στην τακτική του στήλη στην εφημερίδα Πολιτεία στις 8 Ιουνίου 1927 γράφει μεταξύ άλλων ότι "...είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς τα θέματα και να ανακαλύψει αλληλουχίαν μελωδίας. Εξ άλλου η εξεζητημένη ατονικότης ...και η φουτουριστική αρμονία φθάνουσα μέχρι παραφωνιών, παρέχουν μίαν δυσάρεστον και εκνευριστικήν εντύπωσιν...".»
.
Image Hosted by ImageShack.us
Κ.Π Καβάφης