LITTLE ASHES. ΤΟ ΤΡΕΪΛΕΡ ΜΕ ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΛΟΡΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΤΑΛΙ

.
Όταν ο Λόρκα συνάντησε τον Νταλί το 1923, ο ψηλόλιγνος ζωγράφος φορούσε κομψά ρούχα και είχε τα μαλλιά του χτενισμένα πίσω σαν τον Ροδόλφο Βαλεντίνο. «Η προσωπικότητα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα μού έκανε τρομερή εντύπωση» έγραψε ο Νταλί στα απομνημονεύματά του. «Το ποιητικό φαινόμενο στην ολότητά του παρουσιάστηκε ξαφνικά μπροστά μου με σάρκα και οστά, κόκκινο σαν αίμα, ανάστατο, πηχτό και θεϊκό, τρέμοντας με χιλιάδες φωτιές τεχνασμάτων και υπόγειας βιολογίας, όπως κάθε ύλη προικισμένη με την αυθεντικότητα της μορφής της». Για τα επόμενα πέντε χρόνια οι δύο διακεκριμένοι αυτοί Ισπανοί απόλαυσαν μια δυνατή φιλία και καλλιτεχνική συνεργασία. Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα: ο Λόρκα ένιωθε για τον Νταλί μια ερωτική έλξη στην οποία ο τελευταίος δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Κατά τη διάρκεια της φιλίας τους ο Λόρκα έγραψε αισθησιακά, σουρεαλιστικά ποιήματα που ξεχειλίζουν από ανεκπλήρωτο πόθο, ενώ ο Νταλί ζωγράφισε το πρόσωπο και το σώμα του Λόρκα σε ποικίλες εκδοχές ¬ καμιά φορά και ως σκιά του εαυτού του. Δυστυχώς έχουν σωθεί ελάχιστα αποσπάσματα από τα γράμματα του Λόρκα προς τον Νταλί. Σε αυτό που ακολουθεί ο ποιητής αναπολεί στιγμές από τη διαμονή τους στο Καντακές, στην Κόστα Μπράβα. Το σπίτι όπου έμεναν απείχε μόλις μερικά μέτρα από τη θάλασσα. Σύντομα επήλθε ο χωρισμός και οι δυο τους δεν ξανασυναντήθηκαν παρά μόνο μία ακόμη φορά, ένα βράδυ στη Βαρκελώνη, ύστερα από επτά χρόνια.

«Το Καντακές έχει τη ζωτικότητα και τη σταθερή, ουδέτερη ομορφιά ενός μέρους όπου γεννήθηκε η Αφροδίτη και όπου κανείς δεν μοιάζει να το θυμάται αυτό... Σήμερα είσαι μέσα. Από εδώ που κάθομαι ακούω (α, μικρό μου αγόρι, τι θλιβερό!) τον απαλό παφλασμό του αίματος της "Ωραίας κοιμωμένης του δάσους των συσκευών" (στον πίνακά σου με τον Αγιο Σεβαστιανό), καθώς και το κροτάλισμα δύο μικρών θηρίων ­ σαν τους ήχους ενός φιστικιού που σπάει ανάμεσα στα δάχτυλα. Η αποκεφαλισμένη γυναίκα (στον πίνακά σου "Το μέλι είναι γλυκύτερο από το αίμα") είναι το καλύτερο "ποίημα" με θέμα το αίμα που θα μπορούσε να φαντασθεί κανείς ­ έχει περισσότερο αίμα από όλο όσο χύθηκε στον Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο ήταν καυτό αίμα και δεν εξυπηρετούσε κανέναν άλλο σκοπό από την άρδευση της γης και το καταλάγιασμα της συμβολικής δίψας για ερωτισμό και πίστη... Η εντύπωση που μου δίνει η Βαρκελώνη είναι ότι όλοι παίζουν και ιδρώνουν σε μια εναγώνια προσπάθεια να ξεχάσουν. Ολα είναι μπερδεμένα και επιθετικά σαν την αισθητική της φλόγας ­ όλα αναποφάσιστα και διαλυμένα... Τώρα καταλαβαίνω πόσα χάνω αφήνοντάς σε» (Ιούλιος 1927, Βαρκελώνη).[Λουίζα Αρκουμανέα, Το ΒΗΜΑ, 16 /8/ 1998 ]
Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: Νο 375

.

.
Περισσότερα για την ταινία εδώ:

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: LITTLE ASHES
GAY SUPER HERO: ΛΟΡΚΑ ΚΑΙ ΝΤΑΛΙ / LITTLE ASHES

ELIOT DEAREST

T.S. Eliot

.

Mr Modern T.S. Eliot
Από τον Γιώργο Πανόπουλο [Paper (το ένθετο περιοδικό της Ημερησίας) ]

Eliot Dearest
«Πόσο δυσάρεστο να συναντάς τον κ. Ελιοτ!» γράφει για τον εαυτό του ο ποιητής. «Μ ένα κοπρόσκυλο, κομμένη ουρά, σ' ένα παλτό από γούνα και μια σκαντζοχοιρένια γούνα κι ένα καπέλο νεκροφόρα: Πόσο δυσάρεστο να συναντάς τον κ. Ελιοτ (είτε το στόμα του ανοιχτό είτε κλειστό).»

Πόσο δυσάρεστος ήταν άραγε ο ποιητής;
Η απάντηση είναι ΔΕΝ ξέρουμε. Εικασίες, φήμες, υπονοούμενα. Κι έπειτα νύξεις, αμφιβολίες, ελλιπείς πληροφορίες και κουτσομπολιά πέφτουν σαν κομφετί για τη ζωή του. Το υλικό που θα έριχνε φως στην προσωπική του ζωή είναι κλειδωμένο σε ένα τεράστιο αρχείο από το οποίο έχει κυκλοφορήσει μόνο ένας τόμος με προσωπικές σημειώσεις και επιστολές του που επιμελήθηκε η χήρα του, Βάλερι, και εκδόθηκαν το 1988. Περιέχουν τα χρόνια από το 1898, όταν ο δεκάχρονος Τόμας Στερν Ελιοτ άφησε το σχολείο του Σεν Λούις, μέχρι το 1922 που εξέδωσε την Ερημη χώρα.
Κι όμως, μόνο η αλληλογραφία του 1923 περιέχει 88.388 λέξεις. Το 1926 έγραψε 112.878. Μεταξύ 1922 και 1940 υπολογίζονται σε 2.000.000 οι λέξεις που δεν έχουν εκδοθεί. Δεν υπάρχει ούτε επίσημος βιογράφος του. Ο Πίτερ Ακρόιντ που έγραψε την πιο γνωστή βιογραφία του δεν πήρε καν την έγκριση να παραθέσει αποσπάσματα από την ποίησή του. Μέχρι τώρα η ογδοντάχρονη πλέον κυρία Ελιοτ εμποδίζει οποιαδήποτε πρόσβαση στο αρχείο του προσπαθώντας να μη διαρρεύσει κάτι δυσάρεστο για τη ζωή του.
Οι γνώμες για τον Ελιοτ είναι ακραίες. Υπάρχουν αυτοί που τον μισούν κι αυτοί που τον θεωρούν εξαίσιο. Το ειρωνικό παράδοξο που θα διασκέδαζε τον Ελιοτ είναι ότι οι περισσότεροι θαυμαστές του δεν ξέρουν ότι είναι θαυμαστές του δεν αναγνωρίζουν πιθανόν καν το όνομά του κι αν το αναγνωρίσουν θεωρούν ότι είναι στιχουργός, αφού είναι ο άνθρωπος που έγραψε τα λόγια στα τραγούδια του μιούζικαλ Γάτες.
Στην εποχή του επίσης δεν είναι όλοι μαγεμένοι με τον Ελιοτ. Οταν γράφει το «Τραγούδι αγάπης του Τζ. Αλφρεντ Προύφροκ» είναι 22 χρόνων. Το ποίημα ξεκινάει με τους τώρα διάσημους στίχους κατά τους οποίους παρομοιάζει το βραδινό ουρανό «σαν ναρκωμένο άρρωστο επάνω στο τραπέζι». Η διανόηση της εποχής σοκάρεται. Οι Times γράφουν στις 21 Ιουνίου του 1917: «Το γεγονός ότι τέτοια πράγματα εμφανίζονται στο μυαλό του κ. Ελιοτ δεν έχει την παραμικρή σημασία για κανέναν, ούτε καν για τον ίδιο.
Δεν έχουν καμία σχέση με ποίηση.» Κι όμως, το 1948 το βραβείο Νόμπελ του δίνεται για «την εκπληκτική και πρωτοποριακή συνεισφορά του στη σύγχρονη ποίηση».
Η Ντόροθι Γουέλσλι, δούκισσα, κοσμική, συγγραφέας και κριτικός γράφει στο Γέιτς για τον Ελιοτ: «Δεν είναι καθόλου μοντέρνος. Στύβει το παρελθόν και αδειάζει το χυμό στα λαρύγγια αυτών που είναι είτε πολύ απασχολημένοι είτε πολύ δημιουργικοί για να διαβάζουν τόσο πολύ όσο αυτός.» Ο χαρακτηρισμός «χυμός του παρελθόντος» δεν είναι καθόλου άσχημος για να περιγράψει κανείς την Ερημη χώρα. Σαν να μπαίνεις σε μια χρονομηχανή και βρίσκεις τον Βούδα δίπλα στον Αγιο Αυγουστίνο, σανσκριτικά δίπλα σε λατινικά και γερμανικά και τον Οβίδιο δίπλα στον Βάγκνερ. Κι όμως, αισθάνεσαι τον πνευματικό ιδρώτα του να στάζει στην ψυχή σου καθόλου παράξενο αφού σημαντικό μέρος της Ερημης χώρας γράφεται στη Λοζάνη όπου βρίσκεται ο Ελιοτ υπό τη θεραπεία του Ελβετού ψυχιάτρου Roger Vittoz και χάρη σ' αυτήν τη δημιουργία του ξεπερνάει την ψύχωση.
Πολιτικά «δυσάρεστος»
Πολύ δυσάρεστος σύμφωνα με ένα βιβλίο που εκδόθηκε το 1995 από τον Αντονι Τζούλιους, που κατηγορεί τον Ελιοτ για ρατσισμό και μισογυνισμό και γράφει ότι «έβαλε τον αντισημιτισμό του στην υπηρεσία της τέχνης του». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα πιστεύω του Ελιοτ είναι ακραία δεξιά. Ενας από τους αγαπημένους του φίλους είναι ο Εσρα Πάουντ, που είναι και ο πρώτος που είδε την Ερημη χώρα. Ο Πάουντ είναι φανατικός αντισημίτης και θαυμαστής του φασισμού αποφεύγει μάλιστα τη δίκη για προδοσία μετά τον πόλεμο δηλώνοντας σχιζοφρένεια. Ο Ελιοτ δεν είναι φασίστας για τον απλό λόγο ότι σαν φανατικός αγγλοκαθολικός δεν μπορούσε να δεχθεί τις παγανιστικές πλευρές του φασισμού. Αλλά είναι αντισημίτης. Οταν αναλαμβάνει υφηγητής στο Yorkshire επιβάλλει στους φοιτητές του τα βιβλία του Σαρλ Μοράς, ενός Γάλλου φιλοσόφου τον οποίο θαύμαζε. Ο Μοράς είναι ιδρυτής της φασιστικής Γαλλικής Δράσης (Action Franaise), την οποία το 1927 το Βατικανό καταδικάζει και ο Ελιοτ σπεύδει προς υπεράσπισή της:
«Οι περισσότερες ιδέες που μπορούν να κάνουν ελκυστικό το φασισμό βρίσκονται και μάλιστα σε περισσότερο κατανοητή μορφή στο έργο του Σαρλ Μοράς», γράφει. Τη χρονιά που ο Χίτλερ καταλαμβάνει την εξουσία παρόλο που αργότερα θα το μετανιώσει υπαγορεύει στους μελετητές του να ανακαλύψουν στην ποίησή του περισσότερα σημεία αντισημιτισμού. Οι λογοτεχνικοί ντετέκτιβ έψαξαν και βρήκαν τρία ποιήματά του με αντισημιτικά υπονοούμενα, αλλά καμία ένδειξη στα αριστουργήματά του, Ερημη χώρα, Προύφροκ και Τέσσερα Κουαρτέτα.
Private lives
H προσωπική ζωή του Τ.Σ. Ελιοτ είναι ένας απομονωμένος, θλιμμένος και γεμάτος σκιές τόπος. Ο Ελιοτ είναι 26 χρόνων και σίγουρα ένας μπερδεμένος παρθένος όταν παντρεύεται μια Αγγλίδα που έχει γνωρίσει μόλις τρεις μήνες πριν. Η Βίβιαν Γουντ είναι μια διαταραγμένη γυναίκα που παίρνει φάρμακα για να μην καταρρεύσει. Υποφέρει από ημικρανίες και νευραλγίες και παθαίνει κρίσεις πανικού. Είναι όμορφη, φιλόδοξη και τις καλές μέρες ζωντανή, δυναμική και δραστήρια. Ο Τομ είναι κομψός, φιλόδοξος και το αντίθετο του ζωντανού, δυναμικού και δραστήριου. Ο Μπέρτραντ Ράσελ τη χαρακτηρίζει «έξοχη και ληθαργική» όταν τη συναντάει σε ένα δείπνο που δίνουν οι Ελιοτ δύο εβδομάδες μετά το γάμο τους. «Λέει ότι τον παντρεύτηκε για να τον ζωντανέψει, αλλά μάλλον αισθάνεται ότι δεν μπορεί. Μάλλον την παντρεύτηκε για να τον ζωντανέψει. Νομίζω ότι πολύ γρήγορα θα τον βαρεθεί.»
Η διαίσθηση του Ράσελ είναι ακριβέστατη. Οι Ελιοτ συνειδητοποιούν αμέσως ότι είναι σεξουαλικά ασύμβατοι. Η κυρία Ελιοτ αντιδρά δημιουργώντας σχέση με τον Ράσελ, την οποία ο σύζυγός της παριστάνει ότι αγνοεί. Η βιογράφος της, μάλιστα, ισχυρίζεται χωρίς πειστικά επιχειρήματα ότι ο Ελιοτ έδειχνε ανοχή σ' αυτή τη σχέση επειδή άρεσε και στον ίδιο ο Ράσελ.
Τα προβλήματα του ζεύγους ενισχύονται και από τη συναναστροφή του με την ομάδα του Bloomsbury, μια παρέα από αστραφτερούς διανοούμενους που πηδούσαν ο ένας στο κρεβάτι του άλλου αδιακρίτως φύλου και χωρίς σεξουαλικά ταμπού. Αυτός και η Βιβ έχουν ξεχωριστά δωμάτια. Ουσιαστικά ένας λευκός γάμος.
Τέσσερα χρόνια μετά, ο Ελιοτ επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να διδάξει και να δώσει διαλέξεις αφήνοντας τη Βίβιαν στην Αγγλία. Ενώ λείπει, βάζει τους δικηγόρους του να της ανακοινώσουν την απόφασή του να χωρίσουν και όταν επιστρέφει μετά από ένα χρόνο αρχίζει να κρύβεται. Ο χωρισμός την τρελαίνει. Θα καταδιώκει το διάσημο πλέον σύζυγό της επί πέντε χρόνια. Μπαίνει κρυφά στο γραφείο του στον εκδοτικό οίκο Faber & Faber ή παραμονεύει απ έξω.
Οι περισσότεροι κοινοί φίλοι την εγκαταλείπουν και η συμπεριφορά της γίνεται όλο και πιο ακατανόητη. Το 1934 γίνεται μέλος της Βρετανικής Ενωσης Φασιστών και κυκλοφορεί δημόσια με τη στολή των φασιστών. Το 1938 ο αδελφός της, Μορίς, την οδηγεί σε ψυχιατρικό άσυλο. Πεθαίνει σ' αυτό το 1947, σε ηλικία 58 ετών, από συνειδητή υπερβολική δόση φαρμάκων.
Ο Ελιοτ ανανεώνει τη σχέση του με την Αμερικανίδα Εμιλι Χέιλ, με την οποία ήταν ερωτευμένος όταν ήταν φοιτητής στο Χάρβαρντ. Η σχέση τους είναι πλατωνική.
Η Χέιλ δεν έχει αντίρρηση. Θεωρεί τον εαυτό της υποψήφια κυρία Ελιοτ. Ο Ελιοτ μετά το θάνατο της Βιβ της το ξεκόβει κι εκείνη συμβιβάζεται με μια ανολοκλήρωτη αγάπη σε μια σχέση χωρίς γάμο. Ο Ελιοτ αποκτάει κι άλλη θαυμάστρια. Την Αγγλίδα Μέρι Τρεβέλιαν. Η σχέση τους είναι επίσης χωρίς σεξ. Μάλιστα, ο Ελιοτ για να αποθαρρύνει κάθε αυταπάτη οικειότητας κάνει κανόνα να μην τρώνε ποτέ συνεχόμενες μέρες μαζί.
Και ξαφνικά το 1957 παντρεύεται την κατά σαράντα χρόνια μικρότερή του τριαντάχρονη γραμματέα του, Βάλερι Φλέτσερ. Η Μέρι σταματάει να του μιλάει και η Εμιλι μπαίνει σε κλινική με νευρικό κλονισμό. Ο Ελιοτ είναι ευτυχισμένος. «Δεν συνέβαινε τίποτα περίεργο με τον Τομ, εάν υπονοείτε κάτι τέτοιο», λέει αργότερα η Βάλερι Ελιοτ σε ένα δημοσιογράφο που τη ρωτάει γιατί ο πρώτος γάμος του Ελιοτ απέτυχε. Ο Ελιοτ πέθανε το 1965. Η Βάλερι είναι η διαχειρίστρια του πνευματικού του έργου και χάρη στις Γάτες μια πολύ πλούσια γυναίκα.
Φήμες
Είναι περίεργο αλλά η σεξουαλικότητα μοιάζει ανύπαρκτη για κάποιον που στο έργο του έχει εμμονή με το σεξ. Ομως, η σεξουαλική εμπειρία δεν είναι απαραίτητη στη σεξουαλική φαντασία. Αυτό μάλλον δεν μπορεί να το αντιληφθεί η Κάρολ Σέιμουρ Τζόουνς που στο βιβλίο της Painted Shadow The life of Vivienne Eliot, first wife of T.S. Eliot and the long suppressed truth about her influence on his genius (2001) θεωρεί την ποίηση του Ελιοτ αναφορά των γούστων του. Πιστεύει ότι ο Ελιοτ ήταν ομοφυλόφιλος και ότι είχε κρυφή ζωή. Παντρεύτηκε τη Βίβιαν προσπαθώντας να «κάνει κανονική ζωή» και παρέμεινε παντρεμένος από το φόβο του σκανδάλου. Η Εμιλι και η Μέρι λειτουργούσαν σαν καμουφλάζ. Παντρεύεται ξανά σε μεγάλη ηλικία επειδή υποφέρει από εμφύσημα και χρειάζεται νοσοκόμα. Διαβάζοντας αυτή τη θεωρία αυτό που σε εξοργίζει περισσότερο είναι η ανικανότητα της συγγραφέως να αποδείξει οτιδήποτε. Το Painted Shadow δεν αλλάζει το προφίλ της Βίβιαν ως δυστυχισμένης συζύγου που έκανε τον Ελιοτ επίσης δυστυχισμένο αλλά υπήρξε και η μούσα του. Αντίθετα με τον υπότιτλο του βιβλίου, η επιρροή της Βίβιαν δεν ήταν εμφανής. Φυσικά διάβαζε τα χειρόγραφά του, συνεργαζόταν στην Επιθεώρηση Τέχνης Criterion που εξέδιδε ο σύζυγός της και πίστευε στην ιδιοφυϊα του. Ο Ελιοτ ήταν υπερήφανος για τις ικανότητές της. «Διαθέτει ένα πρωτότυπο μυαλό», έγραψε σε ένα φίλο του για κείνη, «και δεν το θεωρώ καθόλου θηλυκό» η έλλειψη θηλυκού μυαλού ισοδυναμούσε για τον Ελιοτ με παράσημο.
Ο ισχυρισμός της ομοφυλοφιλίας για την κατανόηση του Ελιοτ και του έργου του δεν είναι καινούργιος. Το 1952 ένας νεαρός πανεπιστημιακός, ο Τζο Πίτερ, δημοσιεύει ένα άρθρο στο περιοδικό Essays in Criticism στο οποίο ερμηνεύει την Ερημη χώρα σαν ελεγεία για ένα νεκρό αγαπημένο άντρα. Οταν το δοκίμιο του Πίτερ πέφτει στην αντίληψη του Ελιοτ στέλνει μέσω των δικηγόρων του μια επιστολή στο περιοδικό όπου δηλώνεται «η έκπληξη και η οργή» του απειλώντας με μήνυση. Οι επίμαχες παράγραφοι αφαιρούνται. Το 1969, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Ελιοτ, ο Πίτερ το επαναφέρει, προσθέτοντας νέα στοιχεία στα οποία ονοματίζεται ο αγαπημένος νεαρός άντρας του Ελιοτ. Ονομάζεται Ζαν Βερντενάλ. Το 1977 το άρθρο γίνεται βιβλίο: T.S. Eliot Personal Wasteland. Ποιος είναι όμως ο Ζαν Βερντενάλ; Είναι αυτός που του έτυχε ο κλήρος να ενσαρκώσει την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του Ελιοτ. Ο Βερντενάλ ήταν Γάλλος σπουδαστής της Ιατρικής που συνάντησε τον Ελιοτ στο Παρίσι όταν κάθισε εκεί για ένα χρόνο, το 1910. Μένουν στην ίδια πανσιόν και γίνονται φίλοι. Είναι μια σημαντική χρονιά για τον Ελιοτ. Ερχεται σε επαφή με τη φιλοσοφία του Μπερξόν που επηρεάζει τα πρώτα του ποιήματα και ιδιαίτερα το «Τραγούδι αγάπης του Τζ. Αλφρεντ Προύφροκ», που τέλειωσε το 1911. Αυτή τη χρονιά μαθαίνει για τις φασιστικές ιδέες της Γαλλικής Δράσης που επιδρούν στην ποίησή του και στις κοινωνικές του ιδέες. Δεν ξανασυναντιούνται ποτέ.
Ο Βερντενάλ κατατάσσεται ως γιατρός και σκοτώνεται το 1915 στην Γκαλίπολη. Οταν ο Ελιοτ εκδίδει το πρώτο βιβλίο με ποιήματά του Προύφροκ και άλλες παρατηρήσεις, το 1917, το αφιερώνει στο Βερντενάλ.
Είναι πιθανόν στο μυαλό του να ενσαρκώνει το ιδεώδες μιας αγάπης «που δεν τολμάει να πει το όνομά της». Αλλά σίγουρα εκπροσωπεί το άνθος του ευρωπαϊκού πολιτισμού που καταστρέφει ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η "ΠΑΘΗΤΙΚΗ" ΤΟΥ ΤΣΑΪΚΟΦΣΚΙ

Piotr Ilyitch Tchaikovsky

.

Ψάχνοντας στο youtube, έπεσα πάνω στην 6η Συμφωνία, την λεγόμενη "Παθητική"... Όταν ακούω την συμφωνία αυτή, το opus ultimum του Τσαϊκόφσκι, θυμάμαι πάντα την πρώτη φορά που την άκουσα, πριν αρκετά χρόνια. Ήμουν τότε σε μια περίοδο που βρισκόμουν σε άρνηση για τον σεξουαλικό μου προσανατολισμό, φοβούμενος ό,τι φοβούνται όλοι οι gay που δεν το έχουν παραδεχτεί ακόμα ούτε στον ίδιο τους τον εαυτό. Οι φίλοι/φίλες μου γενικά με θεωρούσαν αναίσθητο και γαϊδούρι, γιατί δεν εκδήλωνα ποτέ οποιοδήποτε συναίσθημα. Και πραγματικά, είχα καταφέρει να μη με συγκινεί τίποτα, να μη νιώθω γενικά τίποτα, οι αμυντικοί μου μηχανισμοί είχαν χτυπήσει κόκκινο! Όταν άκουσα την συμφωνία όμως, έσπασα. Στο πρώτο μέρος είχα βουρκώσει, στο τέταρτο είχα ξεσπάσει σε κλάματα. Ήταν η πρώτη φορά που έκλαιγα και ένιωθα κάτι δυνατό ακούγοντας μουσική, χωρίς μάλιστα να φαντάζομαι στο μυαλό μου τις νότες να περνάνε σαν να ήταν το scroll view του Finale ή τους εκτελεστές να παίζουν live.
Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτή η μουσική "μιλάει'" ακριβώς για αυτό το θέμα που με βασάνιζε. Ήμουν επίσης σίγουρος ότι και αυτός που την έγραψε είχε βιώσει την ίδια κατάσταση στο πετσί του, και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Το μουσικό μου gaydar είχε αρχίσει να λειτουργεί (δεν είχα ιδέα για την ομοφυλοφιλία του Τσαϊκόφσκι τότε). Λίγες μέρες αργότερα έψαξα και έμαθα για την ομοφυλοφιλία του, τον θάνατό του, για τον οποίον ακόμα τσακώνονται ιστορικοί και μουσικολόγοι αν ήταν αυτοκτονία ή όχι, αλλά και για το "μυστικό πρόγραμμα" της 6ης Συμφωνίας. Κατά πάσα πιθανότητα "πρόγραμμα" όντως υπήρξε, δεν έχουμε όμως καμία απόδειξη ότι είχε σχέση με την ομοφυλοφιλία, υπάρχει μόνο η φήμη ότι το πρόγραμμα αυτό το εκμυστηρεύτηκε ο Τσαϊκόφσκι στον Μόντεστ, τον επίσης ομοφυλόφιλο αδερφό του, και έτσι πέρασε από γενιά σε γενιά. Σύμφωνα με αυτό, η 6η Συμφωνία περιγράφει με τη μουσική τον απαγορευμένο έρωτα μεταξύ δύο ανδρών και το κοινωνικό περιβάλλον που τον αντιμετωπίζει με εχθρότητα και μίσος, βάζοντας συνεχώς εμπόδια που τελικά δεν τον αφήνουν ποτέ να εκπληρωθεί. Δεν ξέρω αν το "μυστικό πρόγραμμα" είναι αλήθεια, αλλά, πραγματικά, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία της μουσικής που μία Συμφωνία τελείωνε με ένα τόσο σπαρακτικό σβήσιμο, σαν να ξεψυχά από την απελπισία. Ο Τσαϊκόφσκι πέθανε/αυτοκτόνησε (;) 9 μέρες μετά την πρεμιέρα του έργου.

(Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο G-Musicology )

Σχετικά με τον Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι διαβάστε επίσης:
Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά: No 345 & No 346

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ: Τα ερωτικά γράμματα του Τσαϊκόφσκι στον ανηψιό του Μπομπ
GAY SUPER HERO: Η μέρα που πέθανε η μουσική

1964. Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΤΗΣ... ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΕΩΣ

Εφημ. ΕΜΠΡΟΣ, 27/6/1964

ΕΜΠΡΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ

Roma Pride

.
ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ
«ΟΔΟΣ ΠΑΖΟΛΙΝΙ»

Πλατύ πρωινό της Ρώμης που πλαταίνει το σύμφωνο λάμδα
μες στις φωνές των μικροπωλητών, στα λάστιχα των λεωφορείων,
και στη σιωπή των αγαλμάτων.
………………………......…Ώχρα σκιασμένη στις ανατολικές προσόψεις
των μαγαζιών και των μεγάρων. Πόρτες και πόρτες
συγκρατούν τα ημικύκλια των ίσκιων σ’ ένα κ.ά.π.ο.τ.ε. Παράξενο, -είπε-
σε μιαν αρχαία πολιτεία, με κόκκινα και κίτρινα σκοτεινά χρώματα,
να υπάρχουνε παιδιά κρατημένα απ’ το χέρι της μάνας τους
σ’ αυτούς τους πολυσύχναστους δρόμους, κάτω από τα αναρίθμητα
…….παράθυρα, εδώ

που ο Παζολίνι σεργιανούσε τις νύχτες του, - Στατσιόνε Τέρμινι, εδώ
που σ’ ένα υπαίθριο σανιδένιο κιόσκι ένας χοντρός σύγχρονος Νέρων
πουλούσε στους περιηγητές πολύχρωμα φουλάρια. Αγόρασα ένα κόκκινο
το ‘δεσα στο λαιμό μου, και καταμεσής του δρόμου σφύριξα:
Ε μ π ρ ό ς .τ η ς .γ ή ς .ο ι. κ ο λ α σ μ έ ν ο ι, .Ε μ π ρ ό ς .τ η ς .γ η ς
ο ι .κ ο λ α σ μ έ ν ο ι.

Γιάννης Ρίτσος: Ο κόσμος είναι ένας
στο Ιταλικό τρίπτυχο (Κέδρος, 1982)

1936. ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Εφημ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 26/1/1936

1927. ΜΙΑ ΑΚΟΛΑΣΤΟΣ ΔΙΑΛΕΞΙΣ. ΕΧΟΥΝ ΑΙ ΑΘΗΝΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ;

Εφημ. ΣΚΡΙΠ, 14/2/1927

STANLEY ETOTY

Stanley Etoty

.

Λέτε να πρόκειται για κάποια σύγχρονη θεραπεία από "το πάθος της ομοφυλοφιλίας";

1966. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΘΗ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 26/6/1966

EXTERFACE

THE DISTANCE
by
EXTERFACE

1982. ΜΑΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΙΡΗ... ΤΡΑΓΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΑΠΙΖΕΙ

Εφημ. ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 22/7/1982

1970. ΑΠΕΡΡΙΦΘΗ Η ΑΙΤΗΣΙΣ ΠΕΡΙ ΧΟΡΗΓΗΣΕΩΣ ΑΔΕΙΑΣ ΓΑΜΟΥ ΕΙΣ ΛΕΣΒΙΑΖΟΥΣΕΣ

Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 10/7/1970

1964. "ΕΠΙΔΙΔΟΜΕΝΩΝ ΚΑΤ' ΙΔΙΑΝ"

Εφημ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, 2/8/1964

ΑΚΥΡΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΡΟΔΟΥ ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ

Ακυρώθηκαν από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου οι γάμοι των ομόφυλων ζευγαριών
in.gr, 5-5-2009
Δεκτές έκανε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου τις αγωγές που είχε καταθέσει ο εισαγγελέας Πρωτοδικών Ρόδου Γιώργος Οικονόμου για την ακύρωση των δύο γάμων ομόφυλων ζευγαριών, που πραγματοποιήθηκαν στο δημαρχείο της Τήλου τον Ιούνιο του 2008.
Η απόφαση δεν έχει καθαρογραφεί, αλλά σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύονται στο Έθνος, με την ίδια απόφαση το δικαστήριο απορρίπτει το σκέλος των αγωγών που στρέφεται κατά του δημάρχου Τήλου Τάσου Αλιφέρη.
Ο εισαγγελέας ζητούσε να κηρυχθούν άκυροι και ανυπόστατοι οι δύο γάμοι.
Από την πλευρά τους, οι νομικοί σύμβουλοι των δύο ομοφύλων ζευγαριών και του Δήμου Τήλου ζητούσαν να απορριφθούν οι αγωγές του εισαγγελέα, τις οποίες χαρακτήρισαν «απαράδεκτες, αβάσιμες και ανεπίδεκτες δικαστικής εκτιμήσεως», επικαλούμενοι άρθρα του Συντάγματος για την ισότητα.


Στο πρώτο σχόλιο μπορείτε να διαβάσετε και το σχετικό δελτίο τύπου των... «ηνωμένων δυνάμεων» του Athens Pride, της ΟΛΚΕ και του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ).

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΦΥΛΑ: ΛΕΣΒΙΑΚΕΣ, ΓΚΕΪ, ΑΜΦΙ, ΤΡΑΝΣ ΚΑΙ QUEER ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ

Σεξουαλικότητες και Φύλα: Λεσβιακές, Γκέι, Αμφί, Τρανς και Queer κοινότητες στην Ελλάδα

Σάββατο 9 Μάη στο ΠΑΝΤΕΙΟ Πανεπιστήμιο

Λεωφόρος Συγγρού 136, Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα ΙΙ

10:30-14:30

Τα τελευταία χρόνια στο χώρο των κοινωνικών επιστημών στην Ελλάδα έχει αναπτυχθεί η έρευνα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Ακαδημαϊκές μελέτες, διδακτορικά, μεταπτυχιακές εργασίες και έρευνες «χρησιμοποιούν» τη σεξουαλικότητα ως επιστημονικό εννοιολογικό εργαλείο με στόχο την κατανόηση των ταυτοτήτων και των σχέσεων που αναπτύσσονται σε αυτή καθώς και την ανάδειξη της πολυμορφίας της. Έρευνες που πραγματοποιούνται στα ελληνικά πανεπιστήμια εστιάζουν στις λεσβιακές, γκέι, αμφί, τρανς και queer σεξουαλικές ταυτότητες και συμβάλλουν στην διεθνή διεπιστημονική συζήτηση. Μέσα από τη διοργάνωση μιας ημερίδας θέλουμε να αναδείξουμε τις LGBTQ έρευνες και τη συζήτηση που έχει αναπτυχθεί γύρω από αυτές. Καθηγήτριες-ές πανεπιστημίου, ερευνήτριες-ές και ακτιβιστικές ομάδες θα παρουσιάσουν μελέτες σχετικές με τις LGBTQ κοινότητες στην Ελλάδα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

10.45-11.00 Χαιρετισμοί – Έναρξη

Φιλίππα Διαμάντη, Μέλος του Athens Pride

Αλεξάνδρα Χαλκιά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας,Πάντειο Πανεπιστήμιο

11.00-12.40 ΠΑΝΕΛ 1

Συντονίστρια: Αλεξάνδρα Χαλκιά

Βενετία Καντσά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα ΚοινωνικήςΑνθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου «Ορατά αόρατες, αόρατα ορατές. Δύο όψεις τηςλεσβιακής παρουσίας στην Ελλάδα»

Άννα Αποστολίδου, Υποψήφια Διδάκτορας, Τμήμα Ανθρωπολογίας,University College London «Ενσώματη συμμετοχή: υποκειμενοποίηση και queer συλλογικότητα στη σύγχρονη Ελλάδα»

Κώστας Γιαννακόπουλος, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου «Πολιτισμικές εννοιολογήσεις της μοναξιάς: Συγγένεια, κοινότητα και πολιτικές του LGBT/ΛΟΑΤ κινήματος»

Τerminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία «Τα καλιαρντά του Ηλία Πετρόπουλου: η ορατότητα και τοπεριθώριο της ομοφυλοφιλικής εμπειρίας»

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

12.40-13.00 ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ (στο διάλειμμα προσφέρεται καφές)

13.00-14.40 ΠΑΝΕΛ 2

Συντονίστρια: Άννα Αποστολέλλη

Λίνα Λαχανιώτη, Υποψήφια Διδάκτορας, Τμήμα Κοινωνιολογίας,Πάντειο Πανεπιστήμιο «Από τη λεσβιακή θεματική στο queer: η διαδρομή μιας εμπειρικής έρευνας»

Βασίλης Διαμαντόπουλος, Υποψήφιος Διδάκτορας, ΤμήμαΚοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο «Κοινωνικές αναπαραστάσεις της ομοφυλοφιλίας στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο»

Κωστής Σπηλιώτης, Υποψήφιος Διδάκτορας, Τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Γιώργος Χαλάτσης, Διδάσκων Ισπανικού Πολιτισμού, Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο «Αναπαραστάσεις για το κοινωνικό φύλο και το σεξουαλικό προσανατολισμό στις περσόνες των ελληνικών ΛΟΑΤ /LGBTQ μπλογκ»

Κώστας Κανάκης, Επίκουρος Καθηγητής, Τμήμα ΚοινωνικήςΑνθρωπολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου «Γλώσσα, αρσενικότητα και σεξουαλικότητα: Οι προσωπικές αγγελίες στο διαδίκτυο»

ΣΥΖΗΤΗΣΗ*

.

Για την ημερίδα συνεργάστηκαν:

Επιμελήτριες: Άννα Αποστελέλλη, Φοιτήτρια, Τμήμα Ναυπηγών Μηχανολόγων Μηχανικών, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Φιλίππα Διαμάντη, Απόφοιτη Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης.

Επιστημονική Σύμβουλος: Αλεξάνδρα Χαλκιά, Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

1966. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ, Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑΝ

Εφημ. ΕΜΠΡΟΣ, 18/6/1966

ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΟΥ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΟΥ

.
Un portrait robot de l'homophobe pour mieux le combattre
tetu.com, 20/11/2008
L'Université d'Amsterdam a présenté un rapport afin de mieux comprendre l'homophobie.
L'homophobe doute de sa propre masculinité et résiste mal à la pression du groupe, conclut l'Université d'Amsterdam (UVA) dans un rapport présenté jeudi sur la violence contre les homosexuels dans la capitale néerlandaise, demandé par les autorités municipales. "La majorité des homophobes sont des hommes âgés de 17 à 25 ans, peu scolarisés et de familles à problèmes. Ils redoutent que leur masculinité ne soit remise en cause, et résistent mal à la pression du groupe", a résumé Laurens Buijs, chercheur à l'UVA, au cours d'une conférence de presse à Amsterdam. Si 36% des actes de violence sont commis par des Néerlandais de souche, 36% sont le fait de jeunes d'origine marocaine, révèle l'enquête. En 2007, 201 agressions ont été enregistrées officiellement à Amsterdam. 35% sont des agressions physiques, 9% sont accompagnées d'un vol, 39% sont verbales et 19% sont des menaces. Pour autant, toutes les agressions ne sont pas enregistrées, et, en un an, "plus de 1.000 actes de violence, petits ou grands, allant de l'insulte à l'agression physique, sont commis", a admis Leo Wilde, de la police d'Amsterdam. La violence contre les homosexuels "est beaucoup plus répandue qu'on ne le pense généralement, au sein de nombreux groupes de la population d'Amsterdam", souligne l'étude. Les agresseurs se déclarent "tolérants, mais en fait ils ne le sont pas. Ils disent ne pas avoir de problèmes par rapport aux homosexuels, tant que ceux-ci ne les approchent pas, restent invisibles", dit M. Buijs. D'après l'enquête, les auteurs de violences redoutent "d'être pris pour des objets sexuels, d'être courtisés", ce qui dans 40% des cas est le motif de l'agression. Ils rejettent certains pratiques sexuelles, une "attitude efféminée" et une manière de se comporter qu'ils attribuent aux homosexuels. Pour contrer le phénomène, la ville table sur trois moyens: "insister sur la prévention dans les endroits où les homosexuels se rencontrent; accroître les interventions de la police et de la justice et inciter les victimes à porter plainte; et éduquer", a déclaré l'adjoint au maire chargé de l'Egalité des chances Freek Ossel.

1963. ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΕΙΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΝ

Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 3/3/1963

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ

Michelangelo Buonarroti

.
ΜΟΥΣΕΙΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ

Ντα Βίντσι, Ραφαήλ, Μικελάντζελο, - πώς κλείσαν
τους πιο μεγάλους ουρανούς στο ανθρώπινο πρόσωπο, στο ανθρώπινο σώμα,
νύχια ποδιών και χεριών, φύλλα και άστρα, θηλές, όνειρα, χείλη, -
το κόκκινο και το γαλάζιο’ το απτό και το ασύλληπτο. Απ’ το άγγιγμα ίσως
αυτών των δυο δαχτύλων να γεννήθηκε και πάλι ο κόσμος. Η απόσταση
ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο δάχτυλα μετράει με ακρίβεια ακόμη
την έλξη της γης και τη διάρκεια.

…………………………………………Δεν αντέχω – είπε –
τόση ομορφιά και τόση αμαρτωλή αγιότητα. Θα βγω στον άσπρο εξώστη
να καπνίσω συνέχεια δεκαπέντε τσιγάρα, αποθαυμάζοντας από ψηλά
τη θέα της Ρώμης, βλέποντας κάτω τα μεγάλα λεωφορεία
ν’ αδειάζουνε τσαμπιά τουρίστες στα προπύλαια του Μουσείου,
σπάζοντας με τα δυο μου δάχτυλα μέσα στην τσέπη του παντελονιού μου
ένα σωρό κλεμμένες οδοντογλυφίδες, σαν να σπάζω
όλους τους ξύλινους σταυρούς όπου σταυρώθηκαν οι ανθρώπινες επιθυμίες

Γιάννης Ρίτσος: Ο κόσμος είναι ένας
στο Ιταλικό τρίπτυχο (Κέδρος, 1982)

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. 11ο ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

www.orama-filmfestival.gr

ΣΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

.
Μόλις φόρεσε το καπέλο του εκείνο το θεότρελο το μικρόπονο η Λέλα, η Θελξινόη η ανυπόμονη έσκυψε και το φίλησε στο στόμα πολλή… πολλήν ώρα’ ύστερ’ αγκαλιαστήκανε να φύγουνε:
- Φεύγεις, Λέλα μου!... πρωτομιλούσε’ η Κατίνα.
Επειδής και ξαφνιάστηκε το μικρό, η Κατίνα είπε πάλι:
- …άμποτες μιαν ώρ’ αρχύτερα, παιδί μου Λέλα!... μια ώρα αρχύτερα να δεις κι εσύ τη λευτεριά σου!
Τα μάτια της βουρκώσανε:
- …κι ό,τι λαχταράει η ψυχή σου, κόρη μου!...Κι ο Θεός!... ο Θεός πάντα μαζί σου!...
Η Θελξινόη πειράχτηκε, το πήρε αλλιώτικα.
- Φτάνει πια τα καραγκιοζιλίκια!... Γιατί δεν μπορώ πια… δεν μπορώ εγώ να βλέπω πουτανιές!...
Ύστερα φύγανε αγκαλισμένες οι δυο οι αγαπητικές και μήτε καληνυχτίσανε.

Πέτρος Πικρός: Σα θα γίνουμε άνθρωποι (Άγρα, 2009)

.

Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ. ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ 1988

.
Οι ομοφυλόφιλοι (1988)
Η αληθινή ιστορία τριών ανθρώπων. Ο ψυχίατρος Αλέξης, που εργάζεται στην κλινική του πατέρα του και γνωρίζει τον ομοφυλόφιλο Παύλο είναι ο ένας από αυτούς.
Είδος: Κοινωνική
Διάρκεια: 92'
Σκηνοθεσία: Γιώργος Τσολάκος
Παίζουν: Μιχάλης Μανιάτης, Βάνα Μπάρμπα, Κώστας Προβελέγγιος, Σπύρος Μπιμπίλας, Χρήστος Νάτσιος

ΟΡΙΟΘΕΤΕΙΤΑΙ Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΟΥ GAY CRUISING ΣΕ ΠΑΡΚΟ ΤΟΥ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

Cruising by night and day
Oeverlanden/Nieuwe Meer: the major outdoor cruising area (day and night) is

located on the south-west side of the city. You'll find the cruising area near

the 'oude haagseweg', close to the Mercure Hotel (Oude Haagse weg 20).

When the weather is fine, the cruising area is larger: it ends at the border

of the Nieuwe Meer (a small lake, swimming is possible). Unfortunately this part

of Amsterdam becomes more and more part of the city. Still, the rougher part

is dominated by men. Nudism is allowed.

Cruising during the night in this area is not our favorite.

.
Dutch park unveils signs pointing to gay 'cruiser' areas
news.com.au, 29/4/2009
A PARK near Amsterdam has unveiled information signs pointing out spots where officials say gay men are known to have sex - so no visitors are taken by surprise.
The signs "clearly indicate what is happening in each zone; also those where gay men are known to practice 'cruising'," municipal spokeswoman Manon Koffijberg said.
Cruising is a slang word used to describe the act of trawling for casual sex.
"If you don't want to be confronted by a vision of that sort, the signs allow you to avoid specific areas," said Ms Koffijberg.
The De Oeverlanden park in Slotervaart, southwest of Amsterdam, is known as a place where homosexuals from all over the Netherlands and elsewhere in Europe go in search of sex partners.
Ms Koffijberg said that while having sex in public was against the law, the park has been used for this purpose for so long that it has become "gedoog", a Dutch word for tolerating unwanted behaviour.
The sexual activities of cruisers, she said, kept mostly to the bushes in the park, and the new signs sought to ensure that they stayed there.
"There are various groups of users of the park; people with small children who bathe on the beaches, those who walk their dogs, gays cruising and nature lovers," said Ms Koffijberg.
"Things are arranged so that each group can relax in their own area without intruding on each other."
There had been recent complaints of gay bashing in the Slotervaart area, populated by a large group of immigrants of Muslim origin, with reports of robberies and violence against gay men in De Oeverlanden park.

.

Μια ενδιαφέρουσα ιδέα για τη Υπερνομαρχία Αττικής, ενόψει της ανάπλασης του Πεδίου του Άρεως, δεν νομίζετε;

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

José Manuel García Jurado (Ισπανία)

ΤΟ ΑΠΡΟΦΤΑΣΤΟ

Όλα δικά μου – λέει. Όλα τα κόσμου. Όλος ο κόσμος δικός μου.
Αγάλματα, βιβλία, τριαντάφυλλα, το βενζινάδικο, το χαρτοπωλείο,
μια σκάλα, όλες οι σκάλες, διάδρομοι, πηγάδια, μαγαζιά, τσιγάρα, νύχτες,
η μουσική, η σιωπή, δυο φοινικόδεντρα πίσω απ’ τον τοίχο,
δυο σκοτεινά βαρέλια στην γκρεμισμένη στοά, το πρόσωπο αυτό,
…....................................το σώμα εκείνο, κι άλλο’
γαλάζια μαυρόφρυδη ματιά, φίλησέ με’ με όλα δικά μου’
δικά μου – δεν προφταίνω να πλαγιάσω μαζί σας’
πιάνω το γόνατο του Σοφοκλή την ώρα που βγαίνει ο αποσπερίτης’
ένα μπαλκόνι στον ώμο μου,
ένα μεγάλο λουλούδι απ’ το στόμα μου,
όλα μου τα βραχιόλια τα πέταξα –

Δεν έχω καιρό’ τι ζητάτε; Αφήστε με. Θάλασσα χάνομαι – λέει –
διαμελίζομαι, διαλύομαι, πολλαπλασιάζομαι, - αναρίθμητος’-
θέλω να εντοπιστώ στο σώμα μου – λέει –
να εντοπίσω το σώμα μου σ’ ένα άλλο σώμα –
.......................................................................αμήν –
μονοδιάστατος να υπάρξω ακέριος’
................................................................να υπάρξω
μέσα στη λησμονιά του πολλαπλού, στο βίωμα του όλου.
Αμήν, λέγω υμίν. Αμήν.

Γιάννη Ρίτσος: Το άγαλμα στη βροχή

στο Ιταλικό τρίπτυχο (Κέδρος, 1982)

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ

Χρυσό λουλούδι μου, που ανθείς,
στου κήπου μου το πλάι,
για πες: Το φως μου μ’ αγαπά;
Θαρρώ πως με γελάει!

Μαδώ τα φύλλα σου δειλά,
και τρέμω μήπως τύχει,
και μετανιώσω που, για σε,
μου πήγαν τόσοι στίχοι.

Να, το στερνό σου πέταλο
τραβώ μ’ ανατριχίλα
και βλέπω: «Μ’ αγα…», ή τάχατες,
και λάθεψα τα φύλλα;

Ναπολέων Λαπαθιώτης
Ποιήματα (Ζήτρος, 2001)