VISUAL GAY KAMA SUTRA

Gay sex positions through photographs, a visual gay Kama Sutra

www.gaysexpositionsguide.com

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 93

μοντέλα: Stefane Haffner & Kyle Kier

φωτογράφος: David Vance

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - ΤΟ ΣΒΗΣΙΜΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΑΣ

ΤΟ ΣΒΗΣΙΜΟ ΤΗΣ ΛΑΜΠΑΣ

Έρχεται η ώρα της μεγάλης κόπωσης. Θαμβωτική πρωία,

προδοτική· – δείχνει το τέλος κι άλλης νύχτας του,
υπερθεματίζει

τη στιλπνή τύψη του καθρέφτη, σκάβοντας μνησίκακα

τις χαρακιές δίπλα στα χείλη και στα μάτια. Τώρα,

δεν ωφελεί η προσήνεια της λάμπας ή το κλείσιμο των

παραπετασμάτων.

Συνείδηση άκαμπτη του τέλους πάνω στα σεντόνια όπου
ψυχραίνει

το θερμό χνώτο θερινής νυκτός, και μένουν μόνον λίγοι κρίκοι

πεσμένοι από νεανικούς βοστρύχους –μιά κομμένη αλυσίδα–

η ίδια εκείνη αλυσίδα – ποιός τη σφυρηλάτησε; Όχι,

δεν ωφελεί η ανάμνηση μήτε κι η ποίηση. Κι ωστόσο,

την ύστατη στιγμή, πριν κοιμηθεί, σκύβοντας πάνω απ’ το γυαλί

της λάμπας

να φυσήσει τη φλόγα της, να σβήσει πια κι αυτή,
αντιλαμβάνεται

ότι φυσάει κατευθείαν μέσα στο γυάλινο αυτί της αιωνιότητας

μιά λέξη αθάνατη, εντελώς δική του, το ίδιο του το

χνώτο – ο στεναγμός της ύλης.

Ωραία που η καπνιά της λάμπας ευωδιάζει το δωμάτιό του
τα χαράματα.

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 92

μοντέλο: Todd Senfield

φωτογραφία: Rick Day

ΙΤΑΛΙΑ. ΠΟΙΝΙ-ΧΑΔΙ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΗΣ ΝΑΠΟΛΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΚΗ ΦΡΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ ΤΗΣ ΙΝΤΕΡ

Ποινή χάδι επέβαλλε η ιταλική ομοσπονδία ποδοσφαίρου στον Μαουρίτσιο Σάρι για την προ δύο ημερών φραστική επίθεση που εξαπέλυσε στον Ρομπέρτο Μαντσίνι* μετά την λήξη του αγώνα Κυπέλλου ανάμεσα στη Νάπολι και την Ίντερ.

Συγκεκριμένα, ο προπονητής της Νάπολι τον αποκάλεσε «αδερφή» με τον συνάδελφό του να τον κατηγορεί ότι είναι «ομοφοβικός και ρατσιστής».

Το περιστατικό προκάλεσε μεγάλο «ντόρο», με τα ιταλικά Μέσα να αναφέρουν πως ο Σάρι κινδυνεύει ακόμα και με δύο μήνες αποκλεισμό από τους πάγκους.

Ωστόσο, ο αθλητικός δικαστής αποφάσισε να τον τιμωρήσει με αποκλεισμό από τα δύο επόμενα ματς της Νάπολι για το Κύπελλο Ιταλίας καθώς και με πρόστιμο ύψους 20.000 ευρώ.

Αξίζει να αναφερθεί πως η τιμωρία μεταφέρεται για την επόμενη σεζόν καθώς οι Ναπολιτάνοι αποκλείστηκαν από την φετινή διοργάνωση. (sportit.gr, 21/1/2016)

*Συγκεκριμένα ο Μαντσίνι δήλωσε:

«Ο Σάρι πρέπει να απομακρυνθεί από το ποδόσφαιρο. Πήγα να ρωτήσω τον τέταρτο γιατί έδωσε πέντε λεπτά καθυστερήσεις και τότε ο Σάρι ήρθε κοντά και με αποκάλεσε «που…» και «παλιοαδε…». Θα ήμουν περήφανος αν ήμουν έτσι αν αυτός θεωρείται άνδρας», είπε αρχικά ο Ιταλός και συνέχισε:

«Δεν θέλω να μιλήσω για το παιχνίδι. Ένας 60άχρονος άνδρας που συμπεριφέρεται έτσι αποτελεί ντροπή. Μπορείς να διαφωνήσεις, αλλά αυτό είναι αηδία. Πήγα να τον βρω στα αποδυτήρια και μου απολογήθηκε. Εγώ θέλω να αισθανθεί ντροπή. Στην Αγγλία κάποιος με ανάλογη συμπεριφορά θα αποτελούσε ήδη παρελθόν».

Θέση πήρε και ο Σάρι:

 «Δεν θυμάμαι ακριβώς, ίσως και να έγινε έτσι. Ήμουν… αναμμένος και θυμωμένος. Δεν θυμάμαι τι είπα εκείνη την ώρα. Η αδρεναλίνη εκείνη την ώρα είναι στα ύψη και μπορούν πολλά να συμβούν. Είναι μέσα στο παιχνίδι και αυτό. Αν είμαι ομοφοβικός; Αυτό ξεπερνάει τα όρια. Ήμουν απλά εκτός εαυτού»

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 21/1/2016

ΠΡΩΗΝ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΑΝΔΡΑ ΣΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗ

Πρώην Αρχιμανδρίτης παντρεύτηκε με άνδρα στη Βοστώνη!

romfea.gr/Εθνικός Κήρυξ, 20/1/2016

Ο πρώην Αρχιμανδρίτης της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κ. Ιωάννης Χαιρόπουλος, ο οποίος εγκατέλειψε την ιεροσύνη πριν από εννέα περίπου χρόνια, παντρεύτηκε με άνδρα το Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016.

Ο πολιτικός γάμος του κ. Χαιρόπουλου με τον εκλεκτό της καρδιάς του κ. Ρίτσαρντ Κρουκ, έγινε στο Neighborhood Club της πόλης Κουίνσι η οποία βρίσκεται περί τα 12 μίλια νοτίως της Βοστώνης, παρουσία συγγενών και φίλων.

Εν τω μεταξύ, όπως δημοσιεύθηκε στο Facebook από τους πρώτους οι οποίοι έσπευσαν να ευχηθούν στους νιόπαντρους βίον ανθόσπαρτον ήταν και οι εξής: Ο διευθυντής του Γραφείου Κατηχητικής Παιδείας της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, κ. Τόνυ Βρέιμ.

Η πρεσβυτέρα Σύνθια Παλαιολόγου, σύζυγος του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Παλαιολόγου πρώην ιερατικού προϊσταμένου της κοινότητας Αγίου Σπυρίδωνα του Γούστερ Μασαχουσέτης η οποία έγραψε «είμαστε τόσο χαρούμενοι για σένα Γιάννη, σου στέλνουμε την αγάπη μας και τις προσευχές μας για υγεία και ευτυχία μαζί».

Επίσης, ο πρωτοπρεσβύτερος Ντιν Πανάγος, ιερατικός προϊστάμενος της κοινότητας Αγίας Σοφίας στην πόλη New London του Κονέκτικατ, ο οποίος είναι και πρόεδρος του Συνδέσμου Κληρικών της Μητρόπολης Βοστώνης, ο οποίος έγραψε «συγχαρητήρια Γιάννη».

Ο κ. Χαιρόπουλος έστελνε διάφορα μηνύματα όπως «σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την αγάπη και την υποστήριξή σας. Ειλικρινά ο Ρίτσαρντ κι εγώ έχομε ευλογηθεί με τόσους πολλούς καλούς και αγαπητούς φίλους και οικογένειες.

Υπενθυμίζεται ότι ο κ. Ιωάννης Χαιρόπουλος ήταν κληρικός με ικανότητες και διοικητικά προσόντα.

Διετέλεσε Διάκονος του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Βορείου και Νοτίου Αμερικής Ιακώβου. Βοηθός ιερεύς στην κοινότητα του Αγίου Νικολάου του Φλάσινγκ.

Ιερατικός προϊστάμενος στην κοινότητα της Αγίας Παρασκευής στην πόλη Greenlawn της Νέας Υόρκης, καθώς επίσης και του Αγίου Γεωργίου στο Hartford του Κονέκτικατ.

Επίσης, υπηρέτησε ως διευθυντής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Σπυρίδωνα, και πρωτοσύγκελος της Μητρόπολης Ντιτρόιτ.

Εγινε ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός από την Ομογένεια όταν τον Μάιο του 2003 δώρισε το ένα του νεφρό και σώθηκε ένα μικρό παιδί.

Ενώ όλα έβαιναν καλώς και είχε μπει σε πορεία για να γίνει Επίσκοπος -υπενθυμίζεται ότι τον προωθούσε ενθέρμως ο αείμνηστος Μητροπολίτης Αγίου Φραγκίσκου Αντώνιος- ξαφνικά εμφανίστηκε στον Αρχιεπίσκοπο κ. Δημήτριο ενώ είχε την προϊσταμενία της κοινότητας του Αγίου Γεωργίου του Hartford στο Κονέκτικατ και του είπε ότι ήθελε να εγκαταλείψει την ιεροσύνη.

Ο Αρχιεπίσκοπος τον συμβούλεψε να πάρει ένα χρόνο άδεια για να σκεφθεί.

Εντός έξι μηνών επέστρεψε και είπε στον Αρχιεπίσκοπο ότι απεφάσισε να εγκαταλείψει την ιεροσύνη και ζήτησε να καθαιρεθεί και να επανέλθει στις τάξεις των λαϊκών, πράγμα που έγινε.

Μετέβη στη Βοστώνη και άρχισε να εργάζεται ως επικεφαλής του τιμήματος οικονομικής αναπτύξεως του Οργανισμού Children's Tumor Foundation.

Εκεί εργάσθηκε επί έξι χρόνια, ενώ σήμερα εργάζεται στο Τμήμα οικονομικής αναπτύξεως του Επισκοπελιανού Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου.

Σε συνέντευξή του στον «Ε.Κ.» είπε ότι γνωρίστηκε με τον σύζυγό του Ρίτσαρντ, «πριν από έξι χρόνια σε κάποια κοινωνική εκδήλωση στη Βοστώνη». Ο Ρίτσαρντ εργάζεται στο πανεπιστήμιο Harvard.

Οταν τον ρωτήσαμε πότε αποφάσισε να παντρευτεί, είπε: «τώρα είμαι 52 χρόνων. Οταν μεγάλωνα αυτά τα πράγματα ήταν απίθανα πολιτιστικώς και κοινωνικώς. Θα σας έλεγα πως αρχίσαμε να γνωρίζει ο ένας τον άλλον όπως κάνουν όλοι και καθώς αφοσιωνόμαστε πιο πολύ ο ένας στον άλλον σκεφθήκαμε ότι θα ήταν σωστό, αγαπητικό και υπεύθυνο πράγμα να παντρευτούμε. Η πολιτεία της Μασαχουσέτης και το Ανώτατο Δικαστήριο νομοθέτησαν αυτά τα πράγματα και έγινε πιο εύκολος ο γάμος».

Στην ερώτηση «πώς αισθάνεστε με αυτή την καινούργια φάση και διάσταση της ζωής σας που είστε παντρεμένος με άντρα;» απάντησε: «θα έλεγα ότι είναι μία άλλη όμορφη όψη αγάπης και συντροφικότητας που γεύομαι εμπειρικά. Είχα γευθεί αγάπη ως ιερέας σε ανθρώπινες σχέσεις με όμορφους τρόπους, αλλά σαν παντρεμένος άνδρας είναι μία καινούργια διάσταση αγάπης η οποία διώχνει την μοναξιά».

Στην ερώτηση «σας προσήλκυαν οι άνδρες καθ' όλη σας τη ζωή ή πρόσφατα αρχίσατε να έχετε τέτοιες τάσεις;», είπε πως «ένας γκέι γεννιέται γκέι, δεν είναι κάτι που το επιλέγεις. Εγώ γεννήθηκα γκέι και προσπαθούσα να είμαι όσο πιο καλός μπορούσα στη ζωή μου. Ως ιερεύς ένιωσα μοναξιά και αποφάσισα να αναζητήσω συντροφικότητα».

Οταν τον ρωτήσαμε «είχατε καμία αναστολή να παντρευτείτε με τον Ρίτσαρντ; Σκεπτόσαστε τι θα πουν οι γονείς και οι συγγενείς σας;» ανέφερε πως «είπα σ' ολόκληρη την οικογένειά μου και σε πολλούς φίλους μου πριν από χρόνια πως ήμουν γκέι και κανείς δεν εξεπλάγη. Ολοι, ο πατέρας μου, η μητέρα μου, οι αγαπημένοι μου φίλοι, η οικογένειά μου ήταν πολύ αποδεκτικοί και υποστηρικτικοί. Οσον αφορά τον γάμο μου όλοι ήταν εκστατικοί που βρήκα κάποιον να τον ερωτευθώ και να παντρευτούμε».

Αναφορικά εάν του έχει στείλει κάποιος αρνητικά ή επικριτικά σχόλια που παντρεύτηκε με άνδρα, είπε «όχι ακόμα, όχι».

Οταν τον ρωτήσαμε «πώς συμβιβάζετε τον παλιό σας εαυτό ως ιερεύς και μάλιστα Αρχιμανδρίτης, ως υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Αρχιεπισκοπής Αμερικής, σεβαστός από όλους τότε, με την καινούργια φάση της ζωής σας τώρα καθότι καθώς γνωρίζετε πολύ καλά θεολογικώς, εκκλησιολογικώς, πνευματικώς, αυτό που κάνατε δεν είναι άνετη και αποδεκτή κατάσταση;» απάντησε: «ναι σίγουρα. Για μένα ως ιερέας το θέμα ήταν να είμαι άγαμος ιερεύς. Να είμαι πιστός στην κλήση μου και στην αγαμία μου και να προσπαθώ να είμαι ο καλύτερος ιερεύς που μπορούσα».

Στην ερώτηση «λέτε δηλαδή πως ως άγαμος ιερεύς δεν επιδιδόσασταν σε ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες;», είπε «ήμουν πιστός στον όρκο της αγαμίας μου». Οταν τον ρωτήσαμε αν αυτό ήταν μία διαρκής καταπίεση και αν προσπαθούσε να διαφύγει και να λυτρωθεί, τόνισε: «δεν νομίζω πως ήταν διαφυγή ή λύτρωση. Νομίζω ότι αγαπούσα πολύ την ιεροσύνη και γι' αυτό έγινα ιερεύς και έκανα το καλύτερο να είμαι πιστός στον όρκο της αγαμίας μου. Κι ακόμα νομίζω ότι ήταν το καλύτερο πράγμα για μένα προσωπικώς και πνευματικώς όταν αποφάσισα πως ήταν καιρός να φύγω».

Στην ερώτηση «σας απασχολεί αν πιθανόν κάποια μέλη της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας και ιδιαίτερα πρώην ενορίτες σας, σκανδαλιστούν που παντρευτήκατε με άνδρα;» υποστήριξε ότι «έφυγα από την Εκκλησία σεβαστικά. Εάν κάποιοι συμφωνούν ή διαφωνούν με τον γάμο μου είναι δική τους ελεύθερη επιλογή, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε γι' αυτό».

Ο κ. Χαιρόπουλος μας αποκάλυψε ότι εκκλησιάζεται σε Ορθόδοξη εκκλησία τις Κυριακές και μάλιστα Κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων. Σε σχετική ερώτηση είπε, «ναι και στην εκκλησία πηγαίνω και κοινωνώ».

Οταν τον ρωτήσαμε αν εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο γάμος είναι ανάμεσα σ' έναν άντρα και σε μία γυναίκα, είπε πως «δεν έχω κανένα σχόλιο γι' αυτή την ερώτηση».

INDIANA QUEEN

 Indiana Queen

ΙΡΑΚ. ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΡΑΓΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ

photos: Al Jazeera

Ομοφυλόφιλος βρίσκει τραγικό θάνατο από τζιχαντιστές

Τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους οδηγούν σε τραγικό θάνατο έναν άνδρα που πέταξαν από την ταράτσα κτιρίου στην επαρχία Αλ Φουράτ του Ιράκ, κατηγορώντας τον για ομοφυλοφιλία.

Σοκάρουν οι φωτογραφίες που δείχνουν έναν άνδρα, το όνομα του οποίου δεν έχει γίνει γνωστό, να βρίσκει τραγικό τέλος από ομάδα τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, ο οποίος κατηγορήθηκε για ομοφυλία.

Το θύμα, οδηγήθηκε από τις σκάλες στην οροφή ενός κτιρίου, με δεμένα τα μάτια του και τα χέρια.

Οι φωτογραφίες κάνουν το γύρω του διαδικτύου, σοκάροντας την κοινή γνώμη για την σκληρότητα του περιεχομένου τους.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι εξτρεμιστές του Ισλαμικού Κράτους, ανακοίνωσαν λίγο πριν, πως το θύμα είχε «δικαστεί» και είχε βρεθεί ένοχος για σοδομιστικές πράξεις.

Ο άτυχος άνδρας, ρίχνεται στο κενό από την ταράτσα κτιρίου για να βρει στη συνέχεια και πέφτοντας από το μεγάλο ύψος στο έδαφος, χάνει τη ζωή του. (ipop.gr, 18/1/2016)

ΠΟΛΩΝΙΑ. ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΒΡΑΧΙΟΝΙΟ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Του απαγόρευσαν να φορέσει περιβραχιόνιο υπέρ των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων

Σχετική απαγόρευση του δικαστηρίου της Πολωνίας δεν επιτρέπει στον αρχηγό της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα να φορέσει περιβραχιόνιο υπέρ των γκέι. Ευθύνες στην ομοσπονδία ρίχνει ο παίκτης. 

(sport-fm.gr, 15/1/2016)

Ο Τόμπιας Κλάρκσον είχε κάνει γνωστό ότι στα παιχνίδια της εθνικής ομάδας χάντμπολ της Σουηδίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που θα διεξαχθεί στην Πολωνία θα φορέσει ένα περιβραχιόνιο στα χρώματα της σημαίας του «ουράνιου τόξου». 
«Πρόκειται για μια σιωπηρή εκδήλωση υπέρ της αποδοχής των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων, πως όλα τα άτομα είναι τα ίδια», είχε τονίσει ο αρχηγός της εθνικής Σουηδίας λαμβάνοντας θέση υπέρ των γάμων των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. 
Κι όμως η απόφαση αυτή του Κλάρκσον δεν θα εφαρμοστεί. Η Πολωνία η οποία φιλοξενεί τη διοργάνωση δεν αναγνωρίζει νομικά τους γάμους μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου όμως και έτσι με μια απόφασή του απαγορεύει στον Κλάρκσον να φορέσει το περιβραχιόνιο αυτό. 
Συγκεκριμένα η απόφαση του Πολωνικού δικαστηρίου ανέφερε ότι ο κάθε παίκτης έχει δικαίωμα να φέρει επάνω του μόνο χρώματα της εθνικής ομάδας της χώρας του. 
«Μπορώ να πω ότι έχω μείνει έκπληκτος», τονίζει ο Κλάρκσον ο οποίος πιστεύει ότι ο λόγος που δεν του επιτρέπεται να φορέσει το περιβραχιόνιο αυτό έχει να κάνει γενικότερα με την αντίληψη ομοσπονδίας του αθλήματος η οποία εκμεταλλεύεται και την σχετική νομοθεσία της Πολωνίας για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. 
«Πριν από λίγες ημέρες μου είχαν τονίσει ότι μπορώ να το φορέσω. Μάλιστα είχαμε έρθει σε επαφές με τους αρχηγούς των εθνικών ομάδων της Νορβηγίας και της Ισλανδίας και μας είχαν απαντήσει πως θέλουν να συμμετάσχουν και εκείνοι, καθώς και άλλοι παίκτες τους, στη «κίνηση» αυτή. Είναι ντροπή. Πραγματικά είναι ντροπή. Είναι πραγματικά δυσάρεστο η ομοσπονδία με τον τρόπο αυτό να επιλέγει να παίρνει θέση σε ένα ζήτημα και να μην μας επιτρέπει να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας», τόνισε.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ: ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΚΟΥΣ, ΠΑΡΑ ΓΚΕΪ ΓΟΝΕΙΣ

Ο Γιάννης Μπέζος ήταν καλεσμένος στα «Καλημερούδια», το πρωί της Δευτέρας.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε για την τύχη της σειράς «Μη Με Σκας» στον Alpha, με θέμα ένα gay ζευγάρι ανδρών που ενσάρκσωσε ο ίδιος και ο Πέτρος Φιλιππίδης, αλλά και την πρόσφατη μεγάλη συζήτηση γύρω από τα ομόφυλα ζευγάρια και τα δικαιώματά τους.

Τι πήγε λάθος με τη σειρά;

«Ήταν μια λάθος εκτίμηση. Πέρα από την ευθύνη τη δική μας, των ηθοποιών δηλαδή, ίσως ήταν οι καιροί. Υπάρχουν οι δυσκολίες της παραγωγής και το θέμα ήταν λίγο περίεργο. Η συμβίωση δύο ανδρών σαν θέμα ήταν περίεργο βεβαίως. Όταν κάτι προβάλλεται στην τηλεόραση, επισημοποιείται κάπως με ανθρώπους τόσο γνωστούς».

Ο ρόλος του gay ζευγαριού, ως πρωταγωνιστικό δίδυμο:

«Σε καμία σειρά δεν έχουμε δει ζευγάρι... Ας πούμε στου Παπακαλιάτη τη σειρά εκεί ήταν παραπληρωματικό. Εδώ ήταν βασικό ζευγάρι. Αυτό, λοιπόν, έχει πολύ μεγάλη διαφορά. Ορισμένοι ενοχλήθηκαν – από ό,τι ξέρω κι από τον σταθμό, γιατί εγώ δεν ασχολήθηκα και πολύ. Τους φάνηκε προχωρημένο. Ο κόσμος το πρωί μπορεί να δει ό,τι θέλει, το βλέπει πιο light. Όταν το βλέπει το βράδυ, το πράγμα επισημοποιείται. Ήταν λίγο περίεργο. Δεν θέλω να κατηγορήσω κανένα. Νομίζω και ο σταθμός (έχει ευθύνη), μπορούσαμε να το χειριστούμε διαφορετικά. Ίσως κινηθήκαμε λίγο βεβιασμένα».

Ο ίδιος έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα;

«Δεν ήμουν ικανοποιημένος, αλλά αυτό θα μπορούσε να βελτιωθεί. Δεν ήταν κάτι που δεν γίνεται. Αυτό εννοώ και σαν ευθύνη δική μας. Σταμάτησε μετά για 15 μέρες, υπήρχε και η στάση του σταθμού που ήταν επιφυλακτική. Έτσι είπαμε να το αφήσουμε. Όταν παίζονται τρία επεισόδια, είναι κάτι μη γενόμενο σχεδόν».

Ποια είναι η θέση του απέναντι στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης;

«Κοιτάξτε, όταν η κατάσταση επισημοποιείται δεν την αντέχει εύκολα ο άλλος. Όταν είναι... στον αστερισμό της πλάκας, τη δέχεται. Όταν δηλαδή μπορεί να χλευάσει κάτι, είναι ανώδυνο. Όταν επισημοποιείται είναι επώδυνο. Δεν είναι εύκολο. Φυσικά και δεν μπορεί να το δεχθεί και δεν είναι εύκολο. Νομίζω σωστά η πολιτεία κινήθηκε με αυτό το Σύμφωνο Συμβίωσης. Δεν το συζητώ, πολύ σωστά κινήθηκε. Και καλά θα κάνουν και οι εμπλεκόμενοι, οι ομοφυλόφιλοι δηλαδή, να κρατήσουν κι αυτοί μια σοβαρή στάση. Δεν το λέω για περιστατικά που έγιναν τώρα, μιλάω γενικότερα. Δεν είναι στιλ, είναι τρόπος ζωής. Είναι προσωπική υπόθεση. Αυτό, το προσωπικό θέμα γίνεται δημόσιο. Δεν πρέπει να γίνεται... Τι νόημα έχει;».

Πώς είδε τις αντιδράσεις της Εκκλησίας;

«Η Εκκλησία κάνει τη δουλειά της. Δένεται με τη ρίζα, το παρελθόν, και λέει αυτά που έχει να πει. Αυτοί που είπαν αυτά που είπαν είναι ανόητοι. Στην Εκκλησία υπάρχουν και ακρότητες. Οι ακραίες φωνές είναι ανόητες. Οι ακραίες φωνές των ομοφυλοφίλων είναι επίσης ανόητες. Φυσικά, δεν είναι; Εγώ ξέρω ανθρώπους, πάρα πολύ σημαντικούς, οι οποίοι είναι ομοφυλόφιλοι ή υπήρξαν στο παρελθόν. Δεν τους χαρακτήρισε αυτό, αλλά το έργο τους ή η στάση τους δημόσια. Ο δημόσιος λόγος και όχι η συμπεριφορά. Αλλιώς παγιδεύεται ο θεατής και ο αναγνώστης και μένει σε αυτό. Ενώ δεν πρέπει να μείνει σε αυτό».

Είναι σύμφωνος με το ενδεχόμενο υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια;

«Σε αυτό δεν συμφωνώ, προς το παρόν τουλάχιστον. Η άποψή μου είναι αυτή, η εκτίμησή μου. Ακούω το επιχείρημα “ένα παιδί από το να μην έχει καθόλου οικογένεια, ας έχει αυτό”. Ακόμα και αν υπάρχει διαλυμένη οικογένεια, το παιδί είναι καλύτερο να έχει ένα κακό πατέρα και μια κακή μητέρα, παρά δύο καλούς πατεράδες ή δυο καλές μαμάδες. Αυτό πιστεύω εγώ. Δεν είναι αντιμετωπίσιμο».

Θεωρεί ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν δικαίωμα να υιοθετήσουν παιδιά;

«Όχι, γιατί να έχουν το δικαίωμα; Τι θα πει δικαίωμα; Ας το έχουν – δεν θα το αποφασίσω εγώ αυτό. Θέλω να πω ότι κανονικά κάπου αναφέρεσαι. Όταν έχεις έναν πατέρα, κάπου αναφέρεται. Όταν έχει μια μητέρα, κάπου αναφέρεται. Ο καθένας έχει άλλο ρόλο. Όταν έχει δύο ίδια πρότυπα, τα οποία δεν είναι και φυσικοί του γονείς, δεν είναι το ίδιο πράγμα. Εγώ εκτιμώ ότι είναι έτσι. Μακάρι να πέφτω εγώ έξω και να είναι αλλιώς».  

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 19/1/2016

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 18/1/2016

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 15/1/2016

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 91

AussieBum, Καλοκαίρι 2016

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ

Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ

Καλησπέρα, λοιπόν· οι δυό τους πάλι, ενώπιος ενωπίω,

η λάμπα του κι αυτός, – την αγαπάει, κι ας φαίνεται

αδιάφορος κι αυτάρεσκος· κι όχι μονάχα

γιατί τον εξυπηρετεί, μα πιότερο, και ιδίως,

γιατί αξιώνει τις φροντίδες του· – λεπτή επιβίωση

αρχαίων ελληνικών λυχνιών, μαζεύει γύρω της

μνήμες κι ευαίσθητα έντομα της νύχτας, απαλείφει

ρυτίδες των γερόντων, μεγεθύνει τα μέτωπα,

μεγαλύνει τις σκιές εφηβικών σωμάτων, επιστρώνει

μ’ ένα μειλίχιο φέγγος τη λευκότητα κενών σελίδων

ή το κρυμμένο πορφυρό των ποιημάτων· κι όταν,

κατά το λυκαυγές, το φως της ωχριάζει και ταυτίζεται

με το τριανταφυλλί της μέρας, με τους πρώτους θορύβους

απ’ τα ρουλά των μαγαζιών, τα χειραμάξια, τους οπωροπώλες,

είναι μιά εικόνα απτή της ίδιας του αγρυπνίας, κι ακόμη

μιά γυάλινη γέφυρα, που πάει απ’ τα γυαλιά του

ώς το γυαλί της λάμπας, κι από κει στα τζάμια

του παραθύρου, ώς έξω, όλο πιο πέρα –

γυάλινη γέφυρα που τον κρατεί πάνω απ’ την πολιτεία,

μέσα στην πολιτεία, στην Αλεξάνδρειά του, ενώνοντας,

με τη δική του τώρα βούληση, τη νύχτα και τη μέρα.

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ. Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

Σύμφωνο συμβίωσης: Ο χορός της υποκρισίας και οι πραγματικές αντιφάσεις

Στέλιος Στυλιανίδης, ψυχίατρος (metarithmisi.gr)

Μετά από μια στείρα συζήτηση στο κοινοβούλιο και ατελείωτες δημόσιες διαμάχες νομοθετήθηκε το αυτονόητο: το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια. Για ιστορικούς λόγους είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η Δανία έκανε αυτό το βήμα το 1989, η Νορβηγία το 1993, η Σουηδία το 1995, ενώ η Ολλανδία πρώτη θέσπισε το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια το 2001, ακολουθούμενες από τη μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαϊκών χωρών, όπως επίσης των ΗΠΑ και του Καναδά.

 Το debate σε αυτές τις χώρες έχει μετατοπιστεί από θέματα αρχής για τη μη παραβίαση στοιχειωδών συνταγματικών δικαιωμάτων και κοινωνικού αποκλεισμού σε μια ουσιαστική συζήτηση για τις συνθήκες και προϋποθέσεις υιοθεσίας παιδιών από τα ομόφυλα ζευγάρια.

Παρά τη σημαντική πρωτοβουλία της κυβέρνησης και την πειστική κοινοβουλευτική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα η χώρα έπραξε, τελικά, το λιγότερο δυνατό απέναντι σε κραυγές υπέρ της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας και του κοινωνικού στιγματισμού των ομόφυλων ζευγαριών.

Μέσα σε ένα περιβάλλον ιδεολογικής, πολιτικής και αξιακής κρίσης η νομοθετική αυτή μεταρρύθμιση θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος του κοινωνικού καθρέφτη “δίχως τον οποίο ο εαυτός μας δεν μπορεί να αποκτήσει νόημα” (Κ. Τσουκαλάς 27/12/2015).

Κόμματα και εκκλησία

Στην κρίσιμη ψηφοφορία στο κοινοβούλιο παρατηρήθηκαν κραυγαλέες και πρωτόγονες παρουσίες (από την Χρυσή Αυγή, τους ΑΝΕΛ και το ΚΚΕ) και εκκωφαντικές σιωπές (ειδικά από την πλειοψηφία των βουλευτών της ΝΔ και την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ).

Από την “κτηνοβασία” της Χρυσής Αυγής και την αναμενόμενη ταύτιση των ΑΝΕΛ με τις σκοταδιστικές αντιλήψεις της Εκκλησίας περάσαμε στον υποκριτικό φανατισμό του ΚΚΕ, η άποψη του οποίου φάνηκε (χωρίς να λέγεται) ότι στηρίζεται στην παλαιά “επαναστατική” προκατάληψη ότι η ομοφυλοφιλία υπονομεύει το μαχητικό φρόνημα του επαναστάτη και τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Η Εκκλησία μέσω του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου δήλωσε με παρρησία ότι “αυτοί που είναι στην Εκκλησία και πιστεύουν έχουν έναν τρόπο ζωής. Ο,τι είναι έξω από αυτό είναι εκτροπή από τη ζωή”. Μετά το διήμερο πένθος που κήρυξε ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος με το κάλεσμα “φτύστε τους” και μετά από τις γραφικές έως ακραία ρατσιστικές δηλώσεις του Μητροπολίτη Σεραφείμ ότι “η ομοφυλοφιλία προκαλεί καρκινογενέσεις”, “οι ομοφυλόφιλοι οδηγούν σε άπειρες λοιμώξεις του οργανισμού” και ότι “η φυσιολογία του ανθρωπίνου σώματος εξαρτάται από τη νομοτέλεια του δημιουργού Θεού” (sic), κατανοούμε το πώς για την Εκκλησία το σύμφωνο συμβίωσης αλλοιώνει την ίδια την ουσία της οικογένειας θεσπίζοντας την εξώγαμη οικογένεια.

Τι είναι όμως διαστροφή για την Εκκλησία και μέσα από ποιους μηχανισμούς η ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία αποκλείει από το ποίμνιό της πολίτες με άλλο σεξουαλικό προσανατολισμό; Ο όρος διαστροφή υποδηλώνει κάτι πρόστυχο και αμαρτωλό. Για την Εκκλησία η διαστροφή είναι τόσο υποτιμητική γιατί αποπνέεει αμαρτία, κατηγορία, μνησικακία και αδικία. Εχει μια απολυτότητα. Μέσω αυτής της διαστροφής κατακεραυνώνει τους διαφορετικούς ο Θεός και οι εκπρόσωποί του επί της γης.

Τι συγκαλύπτει η Εκκλησία μέσα από αυτές τις θέσεις; Πρωτίστως, την ουσία της αποστολής της για την απάντηση που μπορεί να προσφέρει ως συνοδοιπόρος των πολιτών σε κρίσιμα ζητήματα για τη ζωή του καθένα μας όπως ο θάνατος, η μοναξιά, η ανάγκη νοήματος, η ελευθερία. Η Εκκλησία μέσα από αυτή τη μικρόψυχη και σκοταδιστική αντίληψη αρνείται να υπερβεί τον εαυτό της και να δώσει νόημα και ουσία σε αυτό που νομοθετήθηκε.

Στην ουσία συγκαλύπτει κάτι που επιστημονικά είναι τεκμηριωμένο: Οτι υπάρχει ένας λανθάνων πυρήνας διαστροφής σε όλους μας, όπως και στοιχεία αμφίφυλης λειτουργίας του καθένα μας. Το τι θα επικρατήσει στο τέλος είναι συνάρτηση πολύπλοκων ενδοψυχικών, κοινωνικών και πολιτιστικών παραγόντων.

Συγκαλύπτει επίσης ότι ένα μέρος των ιερέων και λειτουργών της πάσχει από ελαφρά έως σοβαρή ψυχοπαθολογία, ενώ πολλοί είναι ομοφυλόφιλοι χωρίς να το αναγνωρίζουν και χωρίς η Εκκλησία να το αντιμετωπίζει ως σοβαρό πρόβλημα για την άσκηση θρησκευτικών καθηκόντων.

Σε αντίθεση με τη δική μας συντηρητική Εκκλησία, ο Πάπας Φραγκίσκος με ειλικρίνεια και γενναιότητα ανέδειξε την αντίφαση και της ομοφυλοφιλίας και της παιδεραστίας και πρότεινε τρόπους αντιμετώπισής της στους κόλπους της Εκκλησίας.

Ψυχιατρική και διαστροφή

Προκειμένου να αποσαφηνίσουμε τον όρο διαστροφή, σύμφωνα με σημαντικούς συγγραφείς και ψυχαναλυτές (Mc Dougall, Stoller κα) “διαστροφή ως μια ερωτική μορφή του μίσους είναι η βίαιη συμπεριφορά και η επιθυμία για ταπείνωση και εξευτελισμό του σεξουαλικού συντρόφου και του ίδιου του εαυτού” και όχι ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός. Ενα άτομο είναι διεστραμμένο μόνο όταν η ερωτική πράξη χρησιμοποιείται για να αποφύγει μια μακροχρόνια συναισθηματική σχέση, κάτι που τα ομόφυλα ζευγάρια δεν το πράττουν, αντίθετα δημιουργούν ή επιδιώκουν να δημιουργήσουν σταθερό συναισθηματικό δεσμό που συχνά υπετερεί τον στερεοτύπων εξιδανίκευσης της αγάπης των ετερόφυλων ζευγαριών.

Και κάτι για τον ψυχιατρικό λόγο: Η εξέλιξη του ορισμού των σχετικών με τη διαστροφή δραστηριοτήτων αποκαλύπτει την έκταση με την οποία η ψυχιατρική νοσολογία καθρεφτίζει την κοινωνία από την οποία πηγάζει. Η νοσογραφική κατάταξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ), ήδη από το 1991, θέτει τέλος στην ομοφυλοφιλία ως ψυχιατρική νόσο και διαστροφή.

Την ίδια γραμμή ακολούθησαν και άλλες επιστημονικές εθνικές και διεθνείς ενώσεις. Το βασικό ερώτημα που τίθεται εκ νέου είναι αν μπορεί να γίνει η ψυχιατρική ηθικός φύλακας της σεξουαλικής συμπεριφοράς και να χρησιμοποιείται ως νομιμοποιητικό εργαλείο κοινωνικών διακρίσεων τόσο από την πολιτεία όσο και από τους θρησκευτικούς θεσμούς.

Σύμφωνα με τον Ούλριχ Μπεκ, παρατηρώντας τις ριζικές αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση, “η υποχρέωση να οργανώνει κανείς τη ζωή του σε μια ατομική κοινωνία αποσυνδέει την σεξουαλικότητα από την αναπαραγωγή” (1995). Το ίδιο παρατηρεί και ο Αντονι Γκίντενς όταν γράφει (1992) για “plastic sexuality” και στα ετερόφυλα ζευγάρια. Σύμφωνα και με άλλους σημαντικούς κοινωνιολόγους και ανθρωπολόγους, η νομιμοποίηση της ομοφυλοφιλίας είναι η πιο σημαντική αλλαγή της τελευταίας 50ετίας. Εξάλλου, δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε τις νέες μορφές οικογένειας (extended families), τις νέες διαδρομές μητρότητας, την αποδυνάμωση του γάμου ως κοινωνικού συμβολαίου και τη νομοθέτηση των συμφώνων συμβίωσης και γάμου για ομόφυλα ζευγάρια στη συντριπτική πλειοψηφία των δυτικών χωρών. Τέτοιες πολύπλοκες κοινωνικές, ανθρωπολογικές, ηθολογικές και ψυχικές αλλαγές δεν μπορούν πλέον να αποτελούν αντικείμενο χλευασμού, αποκλεισμού, υποκρισίας και σκοταδισμού σε μια χώρα που θέλει να λέγεται κανονική, ευρωπαϊκή.

Ενα βήμα παραπέρα – η υιοθεσία

Η συζήτηση για τη δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια έχει αρχίσει στην επιστημονική κοινότητα εδώ και περίπου είκοσι χρόνια και διεξάγεται με νηφάλιο και τεκμηριωμένο τρόπο. Χωρίς να αγνοήσουμε την τεράστια έκταση των φαινομένων της ενδοοικογενειακής βίας, της παιδοφιλίας και της σοβαρής ψυχοπαθολογίας σε οικογένειες ετερόφυλων ζευγαριών, οφείλουμε εντελώς σχηματικά να παρατηρήσουμε ότι για πολλούς επιστήμονες υπάρχουν σημαντικοί λόγοι ενάντια στη δυνατότητα υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Ενδεικτικά, η παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού να έχει μια μητέρα και έναν πατέρα, η ατελής πληροφόρηση και ταύτιση του παιδιού με πρότυπα από τα δύο φύλα ως συστατικό στοιχείο της ομαλής, φυσιλογικής ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης, η διαφορετικότητα σαν ένα πολύ ισχυρό ερέθισμα που συμβάλλει στην ποιοτική και διαφοροποιημένη ανάπτυξη του ψυχισμού του παιδιού και, τέλος, από τη θρησκευτική οπτική, σε μια χριστιανική χώρα και σύμφωνα με τη χριστιανή διδασκαλία είναι αξίωμα να υπάρχουν δύο γονείς διαφορετικού φύλου.

Τα υπέρ επιχειρήματα για τη δυνατότητα υιοθεσίας είναι τα εξής: Τα ομόφυλα ζευγάρια είναι πιο σταθερά από ετερόφυλες ενώσεις με γάμο, πολλές μονογονεϊκές οικογένειες όταν δεν έχουν την κατάλληλη ψυχοκοινωνική υποστήριξη από υπηρεσίες διαμορφώνουν παιδιά με σημαντικά ελλείμματα μόρφωσης, εκπαίδευσης και προβλήματα συμπεριφοράς, είναι κοινωνική διάκριση η απαγόρευση υιοθεσίας παιδιών σε gay ζευγάρια, όταν υπάρχει έλλειψη θετών γονέων είναι καλύτερο να υιοθετούνται παιδιά από ομόφυλα ζευγάρια σε σύγκριση με τις ανάδοχες οικογένειες, κάτι που συνήθως έχει φτωχά αποτελέσματα στην ανάπτυξή τους.

Εξάλλου, όταν υπάρχει ένα συνεκτικό σύστημα ψυχοκοινωνικής φροντίδας και συστηματική καθοδήγηση και εποπτεία από ειδικούς ψυχικής υγείας, τότε η εσωτερίκευση των μητρικών ή πατρικών υποκατάστατων στο ευρύτερο περιβάλλον μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά για την ανάπτυξη των παιδιών. Σημαντικές έρευνες δείχνουν ότι δεν υπάρχουν σοβαρές διαφορές στη φυσιολογική ανάπτυξη των παιδιών μεταξύ ετερόφυλων και ομόφυλων ζευγαριών υπό δύο προϋποθέσεις: Την ύπαρξη μιας σοβαρής ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και για τις δύο κατηγορίες. Την εξάλειψη των ισχυρών προκαταλήψεων και βιωμάτων κοινωνικού αποκλεισμού και στιγματισμού (αυτο-στιγματισμού και ετερ0-στιγματισμού) που αντιμετωπίζουν με βία τα ομόφυλα ζευγάρια.

Το πεδίο -κοινωνικά, ηθολογικά και επιστημονικά- είναι πολύπλοκο και αξίζει τον κόπο να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος και στη χώρα μας γι αυτό το θέμα.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αναφερθεί η πρόσφατη επίσημη θέση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (AAP, 2013, Pediatrics, 131: 827-830) με τίτλο: Promoting the well being of  children whose par-ents are Gay or Lesbian (Προάγοντας το ευ ζην των παιδιών με γονείς gay ή λεσβίες). Η διακήρυξη της Ακαδημίας διατυπώνει μεταξύ άλλων την ανάγκη υποστήριξης όλων των παιδιών 1) για τα δικαιώματα των γονέων τους που έχουν συνάψει πολιτικό γάμο και 2) για τη θέληση και ικανότητα των γονέων που φιλοξενούν (θεσμός αναδοχής) και υιοθετούν παιδιά να εκπληρώσουν την αποστολή τους ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Συνεχίζοντας, η Ακαδημία αποδέχεται ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από ασφαλείς και διαρκείς σχέσεις με ικανούς για φροντίδα και δεσμευμένους σε αυτόν τον σκοπό ενήλικες προκειμένου να ενδυναμώσουν τις εμπειρίες ζωής τους για μια βέλτιστη κοινωνικοσυναισθηματική και γνωστική ανάπτυξη. Τέλος, η Ακαδημία διατυπώνει την άποψη ότι υπάρχει ισχυρή επιστημονική τεκμηρίωση που επιβεβαιώνει ότι τα παιδιά έχουν παρόμοιες αναπτυξιακές και συναισθηματικές ανάγκες και δέχονται παρόμοια γονεϊκή φροντίδα ανεξαρτήτως αν αναθρέφονται από γονείς του ίδιου ή διαφορετικού φύλου.

Συμπερασματικά

Οι προκαταλήψεις, η μισαλλοδοξία, η δυσανεξία και το μίσος απέναντι στη διαφορετικότητα προκαλούν πολύ μεγαλύτερη βλάβη στην ψυχική υγεία των παιδιών ανεξαρτήτως του φύλου των γονέων τους.
Μια αριστερή κυβέρνηση, έχοντας κάνει το πρώτο αυτονόητο βήμα, με καθυστέρηση δεκαετιών στη χώρα μας, οφείλει να θέσει με έμφαση, με σχέδια δράσης και με αποφασιστικότητα, και όχι με ιδεολογήματα, την εφαρμογή του συμφώνου συμβίωσης μέσα από την ενίσχυση των δομών του κοινωνικού κράτους. Διαφορετικά, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε την πολλαπλή θανατηφόρα επανάληψη μη εφαρμογής ενός νόμου σαν δείκτη καχεξίας και καταρράκωσης των κοινωνικών και πολιτειακών θεσμών μας.
Ας αντιμετωπίσουμε τις αντιφάσεις μας με την απαιτούμενη παρρησία και επιστημονική τεκμηρίωση και όχι με αλλαλαγμούς, θρησκευτικές προκαταλήψεις και εθνικολαϊκιστικούς αναχρονισμούς.

ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ

Το σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια ενδέχεται να “ανάψει φωτιές” στις Ένοπλες Δυνάμεις και μάλιστα μεγάλες.
Τι εννοούμε;
Παλαιοί αξιωματικοί που έζησαν εποχές κατά τις οποίες αξιωματικοί αποστρατεύθηκαν λόγω “ομοφυλοφιλικών τάσεων”, ρωτούν τι θα γίνει αν κάποιος ή κάποιοι απ΄ αυτούς προσφύγουν στη δικαιοσύνη. Για τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις ρωτούν αν υπάρχει περίπτωση να επανέλθουν στην ενέργεια όση -θεωρητικά πάντα- προσφύγουν και δικαιωθούν.
Οι νεότεροι που υπηρετούν σε θέσεις διοίκησης αναρωτιούνται πως πρέπει να διαχειριστούν τις περιπτώσεις που αργά ή γρήγορα θα προκύψουν εντός των στρατοπέδων. Αν για παράδειγμα ένα ομόφυλο ζευγάρι υπογράψει σύμφωνο κοινωνικής συμβίωσης και αυτό γίνει γνωστό είτε από τους ίδιους είτε από τρίτους, τι πρέπει να κάνουν οι ανώτεροί τους. Πως να το διαχειριστούν;
Το ερώτημα θα πουν κάποιοι δεν έχει βάση ,αφού το σύμφωνο συμβίωσης πέρασε από τη Βουλή. Με την διαφορά ότι το κόμμα του οποίου επικεφαλής είναι ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμμένος δεν το ψήφισε και δεν συμφωνεί επί της ουσίας του θέματος .
Συνεπώς ένας διοικητής που θα του προκύψει ένα τέτοιο ζήτημα δεν θα είναι και πολύ …ευτυχής. 
Το ζήτημα είναι πολύ λεπτό και άπτεται των προσωπικών ελευθεριών και επιλογών του κάθε ατόμου που πρέπει να είναι απολύτως σεβαστές. Για να είμαστε όμως ρεαλιστές και να μην μένουμε στην θεωρία θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι το στράτευμα δεν είναι σε καμία περίπτωση έτοιμο να αφομοιώσει λογικές και πρακτικές που σε άλλους στρατούς του πλανήτη έχουν γίνει πλέον πραγματικότητα. Και είναι βέβαιο ότι η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης δεν θα σημάνει αυτομάτως την αλλαγή νοοτροπίας στο στράτευμα. Ειδικά όταν ο πολιτικός του προϊστάμενος είναι αντίθετος στο σύμφωνο.  (onalert.gr)

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ

Η ΛΑΜΠΑ ΤΟΥ

Η λάμπα είναι ήμερη, καλόβολη· την προτιμάει

από άλλους φωτισμούς. Ρυθμίζεται το φως της

ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής, ανάλογα

με την αιώνια, ανομολόγητην επιθυμία. Και πάντα,

η μυρωδιά του πετρελαίου, μια λεπτή παρουσία

πολύ διακριτική, τις νύχτες, σαν γυρνάει μονάχος

με τόση κούραση στα μέλη, τόση ματαιότητα

στην ύφανση του σακακιού του, στις ραφές της τσέπης

τόσο που κάθε κίνηση να μοιάζει περιττή κι αφόρητη –

η λάμπα, μιά απασχόληση και πάλι· – το φιτίλι,

το σπίρτο, η φλόγα η κινδυνεύουσα (με τις σκιές της

στην κλίνη, στο γραφείο, στους τοίχους) και προπάντων

εκείνο το γυαλί – η εύθραυστη διαφάνειά του,

που σε μιά απλή κι ανθρώπινη χειρονομία, απ’ την αρχή,

σε υποχρεώνει: να προφυλαχτείς ή και να προφυλάξεις.

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 7 & 8/1/2016

***

12 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ - Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Ο ΧΩΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Το μαύρο, σκαλιστό γραφείο, τα δυό ασημένια κηροπήγια,

η κόκκινη πίπα του. Κάθεται, αόρατος σχεδόν, στην πολυθρόνα,

έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του. Πίσω από τα

  γυαλιά του,

πελώρια και περίσκεπτα, παρατηρεί τον συνομιλητή του,

στ’ άπλετο φως, αυτός κρυμμένος μες στις λέξεις του,

μέσα στην ιστορία, σε πρόσωπα δικά του, απόμακρα, άτρωτα,

παγιδεύοντας την προσοχή των άλλων στις λεπτές ανταύγειες

ενός σαπφείρου που φορεί στο δάχτυλό του, κι όλος έτοιμος

γεύεται τις εκφράσεις τους, την ώρα που οι ανόητοι έφηβοι

υγραίνουν με τη γλώσσα τους θαυμαστικά τα χείλη τους.

  Κι εκείνος

πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος,

ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,

σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,

ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του

τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.

«Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος τους–

τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος».

Γιάννης Ρίτσος: 12 ποιήματα για τον Καβάφη