****************
Ταπεινό αντίο...
Πριν από 2 μήνες
25.3.11
24.3.11
ELIZABETH 5
************
.
Anti-Gay Church Group To Protest At Elizabeth Taylor's FuneralMembers of the Westboro Baptist Church in Kansas have announced they'll be picketing Elizabeth Taylor's funeral to protest the actress' love of homosexuals and activism for Hiv/Aids charities.
The much-maligned anti-gay group, made up mostly of Pastor Fred Phelps' family members, plan to wreck what promises to be a star-studded Hollywood farewell.
Announcing the protest on Twitter.com, church official Margie Phelps raged, "Her whoredoms enabled filthy f**s! She now answers for her gr8 sin in hell!"
ELIZABETH 4. Ο ΠΕΔΡΟ ΑΛΜΟΔΟΒΑΡ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΤΕΪΛΟΡ
OBITUARIO: La última de una estirpe de estrellas
Maggie, la eterna
PEDRO ALMODÓVAR (El País, 24/03/2011)
Sabía que no tardaría en ocurrir. Fueron muchos matrimonios, muchas enfermedades y muchas operaciones a las que ha sobrevivido esta mujer esplendorosa.
Desde que Tennessee Williams la escribiera, ha debido haber cientos de Maggie, la gata pero ninguna como la que Elizabeth Taylor interpretó al lado de Paul Newman, dirigida por Richard Brooks. La he visto miles de veces y siempre me ha impactado su fuerza, su belleza, su garra, su humanidad, su pasión, lo bien que le sienta la combinación y su ancestral conocimiento y tolerancia de esa cualidad tan masculina (y femenina) que es la homosexualidad. No es un secreto que Nick, igualmente bordado por Paul Newman, bebía hasta anegarse por el dolor de la muerte de su íntimo amigo (no recuerdo el nombre del personaje) cuya amistad ni el propio autor se atrevió a especificar hasta qué punto era íntima (la moral de la época y del propio Hollywood se lo habrían impedido).
He conocido a muchas estrellas, pero nunca tuve la oportunidad de conocerla a ella. Pero mi dvdteca y mi memoria está llena del arte que nos regaló en sus películas y en su propia vida. Cuando ya no hubo personajes, o no estaban a su altura, en esa industria cegata que ha dilapidado el talento de tantas actrices geniales de más de 40 años, Elizabeth Taylor tuvo lo que Billy Wilder calificaría como un gran tercer acto en su propia vida. Supo llenar el vacío de personajes con el mejor de ellos, el personaje solidario que dedicó los últimos casi 30 años de su vida y la potencia arrolladora de su fama a favor de los enfermos de sida, en un país en el que todavía sigue siendo un estigma. Elizabeth Taylor fue mucho más que una de las mejores actrices americanas desde los años cuarenta hasta los ochenta. La mujer que interpretó como nadie la vulgaridad hortera (Reflejos en un ojo dorado, de Huston, o su mítica ¿Quién teme a Virginia Woolf?) fue también icono de moda, modelo de mujer independiente que no escondía sus pasiones, ingeniosa, vital, inconformista. Una mujer a la que su propia importancia no le impedía poseer algo que pocas actrices guapas poseen: sentido del humor.
Ha muerto una de las actrices más hermosas de la historia del cine. El milagro de los ojos violeta. Mejor dicho, no ha muerto. El cine es eterno. Las películas nos sobrevivirán. Maggie es eterna.
Maggie, la eterna
PEDRO ALMODÓVAR (El País, 24/03/2011)
Sabía que no tardaría en ocurrir. Fueron muchos matrimonios, muchas enfermedades y muchas operaciones a las que ha sobrevivido esta mujer esplendorosa.Desde que Tennessee Williams la escribiera, ha debido haber cientos de Maggie, la gata pero ninguna como la que Elizabeth Taylor interpretó al lado de Paul Newman, dirigida por Richard Brooks. La he visto miles de veces y siempre me ha impactado su fuerza, su belleza, su garra, su humanidad, su pasión, lo bien que le sienta la combinación y su ancestral conocimiento y tolerancia de esa cualidad tan masculina (y femenina) que es la homosexualidad. No es un secreto que Nick, igualmente bordado por Paul Newman, bebía hasta anegarse por el dolor de la muerte de su íntimo amigo (no recuerdo el nombre del personaje) cuya amistad ni el propio autor se atrevió a especificar hasta qué punto era íntima (la moral de la época y del propio Hollywood se lo habrían impedido).
He conocido a muchas estrellas, pero nunca tuve la oportunidad de conocerla a ella. Pero mi dvdteca y mi memoria está llena del arte que nos regaló en sus películas y en su propia vida. Cuando ya no hubo personajes, o no estaban a su altura, en esa industria cegata que ha dilapidado el talento de tantas actrices geniales de más de 40 años, Elizabeth Taylor tuvo lo que Billy Wilder calificaría como un gran tercer acto en su propia vida. Supo llenar el vacío de personajes con el mejor de ellos, el personaje solidario que dedicó los últimos casi 30 años de su vida y la potencia arrolladora de su fama a favor de los enfermos de sida, en un país en el que todavía sigue siendo un estigma. Elizabeth Taylor fue mucho más que una de las mejores actrices americanas desde los años cuarenta hasta los ochenta. La mujer que interpretó como nadie la vulgaridad hortera (Reflejos en un ojo dorado, de Huston, o su mítica ¿Quién teme a Virginia Woolf?) fue también icono de moda, modelo de mujer independiente que no escondía sus pasiones, ingeniosa, vital, inconformista. Una mujer a la que su propia importancia no le impedía poseer algo que pocas actrices guapas poseen: sentido del humor.
Ha muerto una de las actrices más hermosas de la historia del cine. El milagro de los ojos violeta. Mejor dicho, no ha muerto. El cine es eterno. Las películas nos sobrevivirán. Maggie es eterna.
ELIZABETH 3
"I started my activism in the eighties when a new disease emerged that was quickly and inexplicably killing people. Worse than the virus there was the terrible discrimination and prejudice it left in its wake. Suddenly it made gay people stop being human beings and start becoming the enemy. I knew somebody had to do something. For God's sake, our president didn't even utter the word for years into the epidemic. So I got involved.All of my life I've spent a lot of time with gay men -- Montgomery Clift, Jimmy Dean, Rock Hudson -- who are my colleagues, coworkers, confidantes, my closest friends, but I never thought of who they slept with! They were just the people I loved. I could never understand why they couldn't be afforded the same rights and protections as all of the rest of us. There is no gay agenda, it's a human agenda.
All of us should be treated the same. Why shouldn't gay people be allowed to marry? Those against gay marriages say marriage should only be between a man and a woman.
God, I, of all people know that [the remainder of the sentence was inaudible due to an audience outburst]. I feel that any home where there is love constitutes a family and all families should have the same legal rights, including the right to marry and have or adopt children!
Why shouldn't gay people be able to live as open and freely as everybody else? What it comes down to, ultimately, is love. How can anything bad come out of love? The bad stuff comes out of mistrust, misunderstanding and, God knows, from hate and from ignorance. Thank God GLAAD works to fight this.
During my life I've seen many things, good and bad, but the bad things never came out of loving acts, loving gestures or loving relationships. That's why I'm here tonight -- to celebrate you and your families. And to tell you to hang in there and to say, once and for all of us, long live love."
Elizabeth Teylor's acceptance speech in GLAAD's Vanguard Award for promoting gay equality (2000).
AP, 1/8/198523.3.11
ELIZABETH 2
Αν υπάρχει κάτι σταθερό στη συνεχώς μεταβαλλόμενη ζωή της Ελίζαμπεθ Τέιλορ αυτό είναι η φιλία της με γκέι άντρες. Σύζυγοι και εραστές έρχονται και παρέρχονται, όμως πάντα υπήρχαν εκεί γι' αυτήν ένας ή περισσότεροι γκέι φίλοι, για να τους εμπιστευθεί, για να την παρηγορήσουν. Ενας από αυτούς ήταν ο Ρόντι Μακ Ντάουαλ
, από την εποχή που εμφανίστηκαν μαζί στη «Λάσι» το 1943 ως τον θάνατό του το 1998. Ηταν ακόμη ο Ροκ Χάντσον, ο Τένεσι Γουίλιαμς, ο Μοντγκόμερι Κλίφτ, ο Χάλστον, ο Μάλκολμ Φορμπς, ο Αντι Γουόρχολ, ο Τρούμαν Καπότε. Οταν το AIDS άρχισε να παίρνει κάποιους από κοντά της, η Τέιλορ υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος στο Χόλιγουντ που συνέβαλε χρηματικά στην έρευνα για την καταπολέμηση της νόσου. Στην αρχή με το Αμερικανικό Ιδρυμα Ερευνών για το AIDS και στη συνέχεια εγκαινιάζοντας το Ιδρυμα «Ελίζαμπεθ Τέιλορ». (Το Βήμα, 1999)ELIZABETH 1
************
Λυσσασμένη γάτα (1958)
Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι (1959)
Ανταύγειες σε χρυσά μάτια (1967)COCK
Η ξεφτισμένη επτάχρονη σχέση ενός gay ζευγαριού δοκιμάζεται όταν ο ένας τους, ο Τζον, ερωτεύεται μια γυναίκα. Σ’ ένα δείπνο-μάχη διεκδίκησης θα δοκιμαστούν αντοχές και επιχειρήματα. Όλα αυτά στην παράσταση “Cock” του Μάικ Μπάρτλετ.
Από το πρώτο 5λεπτο μπορείς να καταλάβεις αν μια παράσταση είναι καλή. Και αυτή η παράσταση είναι πολύ καλή. Η σκηνοθέτρια Κατερίνα Ευαγγελάτου δεν σκηνοθέτησε απλά αλλά χορογράφησε, έχοντας «συν-χορογράφους» το φωτιστή (Βαλεντίνα Ταμιωλάκη) και το συνθέτη (Σταύρο Γασπαράτο).
Οι 5 ηθοποιοί της μπήκαν σ’ έναν άδειο από σκηνικά χώρο και επιδόθηκαν σε κοκορομαχία, χρησιμοποιώντας για νυχιές και ραμφίσματα τον αιχμηρό, όλο ειρωνεία και χιούμορ, λόγο του έργου.
Ναι, στιγμή δεν μπορείς να ξεχάσεις πως αυτό το έργο έχει αγγλική καταγωγή, όμως η ιστορία του δεν μπορεί ν’ αφήσει κανέναν αδιάφορο. Το στρέιτ κοινό εύκολα ξεχνάει πως στα όπλα της διεκδίκησης χρησιμοποιούνται χαρακτηριστικά των φύλων και παρασύρεται από το ερωτικό τρίγωνο – ξέρω πολλές γυναίκες που ομολόγησαν πως ταυτίστηκαν με τον απατημένο. Το ίδιο συμβαίνει και με το γκέι κοινό, που (όπως πάντα) προχωρημένο, δέχτηκε άνετα μια τόσο καλογραμμένη απιστία. Μόνο οι αμφιφυλόφυλοι ίσως παραξενευτούν με τον Τζον, γιατί στην πραγματική ζωή αυτοί είναι οι χειριστικοί στις σχέσεις – έτσι μάλλον δύσκολα να ταυτιστούν μ’ έναν «που δοκιμάζει φωνές άλλων μπροστά στον καθρέφτη από μικρό παιδί».
Τo έργο λανσάρεται σαν ένα έργο για τη ρευστότητα των σεξουαλικών ταυτοτή
των. Η αλήθεια είναι πως το ερώτημα μπαίνει, γρήγορα όμως απαντάται για ν’ αφήσει χώρο ν’ ακουστεί η μεγάλη αλήθεια: «γυρνάς σ’ αυτό που σου φαίνεται πιο εύκολο». Έτσι ο τίτλος του προγράμματος «Ο χαμένος παράδεισος της ετεροφυλίας ή Cock μια in-yer-face “μετά-γκέι” φαρσοκωμωδία ή ένα έργο για τον πούτσο», φαντάζει πολύ περίπλοκος για ένα τόσο ξεκάθαρο έργο.
Τέλος πάντων, τι σημασία έχουν τα θεωρητικά όταν έχεις μια τόσο ωραία παράσταση (κι αν γέλασα) – με μια Ιωάννα Παππά (τουλάχιστον) εξαιρετική, έναν Γιώργο Κοτανίδη (πατέρας στα καλύτερά του), τον Δημήτρη Μοθωναίο (Τζον) να παλεύει και να βγαίνει νικητής με το αμφίρροπό του χαρακτήρα και τον Μάκη Παπαδημητρίου να σπιρουνιάζει το ταλέντο του προκειμένου να δώσει υπόσταση στον πιο θολό ρόλο του έργου.
Δημήτρης Μαστρογιαννίτης (AthensVoice, τχ 337 - 09/03/2011)
Από το πρώτο 5λεπτο μπορείς να καταλάβεις αν μια παράσταση είναι καλή. Και αυτή η παράσταση είναι πολύ καλή. Η σκηνοθέτρια Κατερίνα Ευαγγελάτου δεν σκηνοθέτησε απλά αλλά χορογράφησε, έχοντας «συν-χορογράφους» το φωτιστή (Βαλεντίνα Ταμιωλάκη) και το συνθέτη (Σταύρο Γασπαράτο).
Οι 5 ηθοποιοί της μπήκαν σ’ έναν άδειο από σκηνικά χώρο και επιδόθηκαν σε κοκορομαχία, χρησιμοποιώντας για νυχιές και ραμφίσματα τον αιχμηρό, όλο ειρωνεία και χιούμορ, λόγο του έργου.Ναι, στιγμή δεν μπορείς να ξεχάσεις πως αυτό το έργο έχει αγγλική καταγωγή, όμως η ιστορία του δεν μπορεί ν’ αφήσει κανέναν αδιάφορο. Το στρέιτ κοινό εύκολα ξεχνάει πως στα όπλα της διεκδίκησης χρησιμοποιούνται χαρακτηριστικά των φύλων και παρασύρεται από το ερωτικό τρίγωνο – ξέρω πολλές γυναίκες που ομολόγησαν πως ταυτίστηκαν με τον απατημένο. Το ίδιο συμβαίνει και με το γκέι κοινό, που (όπως πάντα) προχωρημένο, δέχτηκε άνετα μια τόσο καλογραμμένη απιστία. Μόνο οι αμφιφυλόφυλοι ίσως παραξενευτούν με τον Τζον, γιατί στην πραγματική ζωή αυτοί είναι οι χειριστικοί στις σχέσεις – έτσι μάλλον δύσκολα να ταυτιστούν μ’ έναν «που δοκιμάζει φωνές άλλων μπροστά στον καθρέφτη από μικρό παιδί».
Τo έργο λανσάρεται σαν ένα έργο για τη ρευστότητα των σεξουαλικών ταυτοτή
των. Η αλήθεια είναι πως το ερώτημα μπαίνει, γρήγορα όμως απαντάται για ν’ αφήσει χώρο ν’ ακουστεί η μεγάλη αλήθεια: «γυρνάς σ’ αυτό που σου φαίνεται πιο εύκολο». Έτσι ο τίτλος του προγράμματος «Ο χαμένος παράδεισος της ετεροφυλίας ή Cock μια in-yer-face “μετά-γκέι” φαρσοκωμωδία ή ένα έργο για τον πούτσο», φαντάζει πολύ περίπλοκος για ένα τόσο ξεκάθαρο έργο.Τέλος πάντων, τι σημασία έχουν τα θεωρητικά όταν έχεις μια τόσο ωραία παράσταση (κι αν γέλασα) – με μια Ιωάννα Παππά (τουλάχιστον) εξαιρετική, έναν Γιώργο Κοτανίδη (πατέρας στα καλύτερά του), τον Δημήτρη Μοθωναίο (Τζον) να παλεύει και να βγαίνει νικητής με το αμφίρροπό του χαρακτήρα και τον Μάκη Παπαδημητρίου να σπιρουνιάζει το ταλέντο του προκειμένου να δώσει υπόσταση στον πιο θολό ρόλο του έργου.
Δημήτρης Μαστρογιαννίτης (AthensVoice, τχ 337 - 09/03/2011)
.
22.3.11
Ο "ΑΝΤΙΝΟΟΣ" ΤΟΥ ΠΕΣΣΟΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ
«ΑΝΤΙΝΟΟΣ» του Φερνάντο Πεσσόα
Για πρώτη φορά το ποίημα του μεγάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα, «ΑΝΤΙΝΟΟΣ», μεταφέρεται στην σκηνή από τη Δευτέρα 2 Μαΐου στο Studio Κυψέλη και θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, μέχρι την Τρίτη 31 Μαΐου.
Πρόκειται για ένα εγκώμιο στον ιδεατό Έρωτα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και το Στέφανο Κακαβούλη στο ρόλο του Αδριανού.
Το ποίημα «ΑΝΤΙΝΟΟΣ» βασίζεται στην γνωστή ερωτική σχέση μεταξύ του ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού και του έλληνα εφήβου Αντίνοου. Όταν ο δεύτερος πνίγηκε οικειοθελώς στα νερά του Νείλου, για να σώσει τη ζωή του αγαπημένου ευεργέτη, ο Αδριανός βυθίστηκε σε βαριά θλίψη και έβαλε σκοπό να τον επιβάλει σαν Θεό στήνοντας παντού αγάλματά του και δημιουργώντας θρησκεία με το όνομά του. Ο Πεσσόα εμπνέεται από αυτήν την αγάπη και γράφει ένα ποίημα- εγκώμιο στη δύναμη του ιδανικού Έρωτα!
Ο Φερνάντο Πεσσόα είναι ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ου αιώνα. Δημιούργησε εφτά προσωπικότητες- ψευδώνυμα με τα οποία έγραφε. Ο κάθε ένας από αυτούς τους φανταστικούς συγγραφείς ανέπτυξε το δικό του προσωπικό ύφος και ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Ο πολύπλευρος χαρακτήρας του είναι εμφανής στο έργο που με το πραγματικό του όνομα υπέγραψε και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, «Το βιβλίο της ανησυχίας». Πρόκειται για ένα βαθύ στοχασμό στην ανθρώπινη ψυχή!
Ερμηνεύει ο Στέφανος Κακαβούλης
Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος,
Για πρώτη φορά το ποίημα του μεγάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα, «ΑΝΤΙΝΟΟΣ», μεταφέρεται στην σκηνή από τη Δευτέρα 2 Μαΐου στο Studio Κυψέλη και θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, μέχρι την Τρίτη 31 Μαΐου.
Πρόκειται για ένα εγκώμιο στον ιδεατό Έρωτα, σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και το Στέφανο Κακαβούλη στο ρόλο του Αδριανού.
Το ποίημα «ΑΝΤΙΝΟΟΣ» βασίζεται στην γνωστή ερωτική σχέση μεταξύ του ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού και του έλληνα εφήβου Αντίνοου. Όταν ο δεύτερος πνίγηκε οικειοθελώς στα νερά του Νείλου, για να σώσει τη ζωή του αγαπημένου ευεργέτη, ο Αδριανός βυθίστηκε σε βαριά θλίψη και έβαλε σκοπό να τον επιβάλει σαν Θεό στήνοντας παντού αγάλματά του και δημιουργώντας θρησκεία με το όνομά του. Ο Πεσσόα εμπνέεται από αυτήν την αγάπη και γράφει ένα ποίημα- εγκώμιο στη δύναμη του ιδανικού Έρωτα!
Ο Φερνάντο Πεσσόα είναι ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ου αιώνα. Δημιούργησε εφτά προσωπικότητες- ψευδώνυμα με τα οποία έγραφε. Ο κάθε ένας από αυτούς τους φανταστικούς συγγραφείς ανέπτυξε το δικό του προσωπικό ύφος και ιδιαίτερο τρόπο γραφής. Ο πολύπλευρος χαρακτήρας του είναι εμφανής στο έργο που με το πραγματικό του όνομα υπέγραψε και τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, «Το βιβλίο της ανησυχίας». Πρόκειται για ένα βαθύ στοχασμό στην ανθρώπινη ψυχή!
Ερμηνεύει ο Στέφανος Κακαβούλης
Μετάφραση: Κώστας Λάνταβος,
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός,
Κινησιολογία: Μαρία Κωνσταντινίδου,
Σκηνικά- κουστούμια: Δέσποινα Βολίδη,
Μουσική: Φώτης Σιριβιγιάν
Από τη Δευτέρα 2 Μαΐου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι την Τρίτη 31 Μαΐου στο Studio Κυψέλης, Σπετσοπούλας 9 και Κυψέλης- Αθήνα, τηλ: 210 8819571, 213 0401873
Από τη Δευτέρα 2 Μαΐου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι την Τρίτη 31 Μαΐου στο Studio Κυψέλης, Σπετσοπούλας 9 και Κυψέλης- Αθήνα, τηλ: 210 8819571, 213 0401873
FUCKING GAMES. ΜΙΑ ΓΚΕΪ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ "ΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ"
«FUCKING GAMES» του Grae Cleughστο Θέατρο ΒΙΚΤΩΡΙΑ
Μετάφραση / σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός,
Σκηνικά / κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης,
Διανομή : Γιώργος Γιαννακάκος, Μάνος Κανναβός, Χάρης Μπόσινας, Μαρίνος Παναγιωτάκης.
Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα φέρνει τους νέους συντρόφους του στην παρέα. Όταν λοιπόν φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάννυ, αρχίζουν τα παιχνίδια: συγκρούσεις, υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω από τη μέση καθώς οι τέσσερις άντρες, μαέστροι στους λεκτικούς διαξιφισμούς, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν απόψεις για τις σχέσεις, το σεξ, την απιστία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη, τη μοναξιά. Υπάρχει όμως και ένα μυστικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά...
Μετάφραση / σκηνοθεσία: Δημήτρης Κομνηνός,
Σκηνικά / κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης,
Διανομή : Γιώργος Γιαννακάκος, Μάνος Κανναβός, Χάρης Μπόσινας, Μαρίνος Παναγιωτάκης.
Ο Τέρενς και ο Τζόνα είναι μαζί δέκα χρόνια. Ο Τζουντ είναι νέος, όμορφος και πάντα φέρνει τους νέους συντρόφους του στην παρέα. Όταν λοιπόν φέρνει σπίτι το τελευταίο του απόκτημα, τον Ντάννυ, αρχίζουν τα παιχνίδια: συγκρούσεις, υπονοούμενα, χτυπήματα κάτω από τη μέση καθώς οι τέσσερις άντρες, μαέστροι στους λεκτικούς διαξιφισμούς, αρχίζουν να εκσφενδονίζουν απόψεις για τις σχέσεις, το σεξ, την απιστία, την αγάπη, την εμπιστοσύνη, τη μοναξιά. Υπάρχει όμως και ένα μυστικό που δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά...
21.3.11
"ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ" ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ
ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Χριστούγεννα του 1970 στο στρατόπεδο Βάτη του Έβρου. Ο κλειστός και ακοινώνητος υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου), ο οποίος έχει αρχίσει να αναπτύσσει ερωτικά αισθήματα για τη Ζωή, τη σύζυγο του συνταγματάρχη Μανώλη Λόγγου (Γιάννης Μπέζος), θέλει να της ζητήσει να χορέψουν στη χριστουγεννιάτικη στρατιωτική γιορτή. Χωρίς να έχει καμία απολύτως σχέση με το χορό, θα ζητήσει τη βοήθεια ενός μορφωμένου φαντάρου, του Λάζαρου Λαζάρου, ο οποίος θα κληθεί να μάθει τανγκό στον αξιωματικό μέσα σε λίγες ώρες. Η διδασκαλία του παθιασμένου ερωτικού χορού θα ξεσκεπάσει ανομολόγητους έρωτες και σκοτεινά πάθη μέσα σε ένα ασφυκτικά συντηρητικό περιβάλλον.
Σκηνοθεσία: Νίκος Κουτελιδάκης
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Μπέζος, Αντίνοος Αλμπάνης, Γιάννης Στάνκογλου, Βίκυ Παπαδοπούλου, Βασίλης Ρίσβας.
Σενάριο: Βαγγέλης Νάσσης
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος
Σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Γιώργος Γεωργίου.
Χριστούγεννα του 1970 στο στρατόπεδο Βάτη του Έβρου. Ο κλειστός και ακοινώνητος υπολοχαγός Στέφανος Καραμανίδης (Γιάννης Στάνκογλου), ο οποίος έχει αρχίσει να αναπτύσσει ερωτικά αισθήματα για τη Ζωή, τη σύζυγο του συνταγματάρχη Μανώλη Λόγγου (Γιάννης Μπέζος), θέλει να της ζητήσει να χορέψουν στη χριστουγεννιάτικη στρατιωτική γιορτή. Χωρίς να έχει καμία απολύτως σχέση με το χορό, θα ζητήσει τη βοήθεια ενός μορφωμένου φαντάρου, του Λάζαρου Λαζάρου, ο οποίος θα κληθεί να μάθει τανγκό στον αξιωματικό μέσα σε λίγες ώρες. Η διδασκαλία του παθιασμένου ερωτικού χορού θα ξεσκεπάσει ανομολόγητους έρωτες και σκοτεινά πάθη μέσα σε ένα ασφυκτικά συντηρητικό περιβάλλον.
Σκηνοθεσία: Νίκος Κουτελιδάκης
Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Μπέζος, Αντίνοος Αλμπάνης, Γιάννης Στάνκογλου, Βίκυ Παπαδοπούλου, Βασίλης Ρίσβας.
Σενάριο: Βαγγέλης Νάσσης
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Δρακουλαράκος
Σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Γιώργος Γεωργίου.
. .
.
(athinorama.gr)
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 2011 (β)
Robert Knapman
Εφημ. ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (της Αιγύπτου), 2/1964
.
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
20.3.11
Ο ΔΕΜΕΝΟΣ ΩΜΟΣ
Δημήτρης ΓέροςΟ δεμένος ώμος
Είπε που χτύπησε σε τοίχον ή που έπεσε.
Μα πιθανόν η αιτία να 'ταν άλλη
του πληγωμένου και δεμένου ώμου.
Με μια κομμάτι βίαιη κίνησιν,
απ' ένα ράφι για να κατεβάσει κάτι
φωτογραφίες που ήθελε να δει από κοντά,
λύθηκεν ο επίδεσμος κ' έτρεξε λίγο αίμα.
Ξανάδεσα τον ώμο, και στο δέσιμο
αργούσα κάπως· γιατί δεν πονούσε,
και μ' άρεζε να βλέπω το αίμα. Πράγμα
του έρωτός μου το αίμα εκείνο ήταν.
Σαν έφυγε ηύρα στην καρέγλα εμπρός,
ένα κουρέλι ματωμένο, απ' τα πανιά,
κουρέλι που έμοιαζε για τα σκουπίδια κατ' ευθείαν·
και που στα χείλη μου το πήρα εγώ,
και που το φύλαξα ώρα πολλή --
το αίμα του έρωτος στα χείλη μου επάνω.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1919)
.
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο Ο ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
.
*************
The Bandaged Shoulder
He said that he had hurt himself on a wall or that he had fallen.
But there was probably another reason
for the wounded and bandaged shoulder.
With a somewhat abrupt movement,
to bring down from a shelf some
photographs that he wanted to see closely,
the bandage was untied and a little blood ran.
I bandaged the shoulder again, and while bandaging it
I was somewhat slow; because it did not hurt,
and I liked to look at the blood. That
blood was a part of my love.
When he had left, I found in front of the chair,
a bloody rag, from the bandages,
a rag that looked in belonged in garbage;
which I brought up to my lips,
and which I held there for a long time --
the blood of love on my lips.
The Bandaged Shoulder
He said that he had hurt himself on a wall or that he had fallen.
But there was probably another reason
for the wounded and bandaged shoulder.
With a somewhat abrupt movement,
to bring down from a shelf some
photographs that he wanted to see closely,
the bandage was untied and a little blood ran.
I bandaged the shoulder again, and while bandaging it
I was somewhat slow; because it did not hurt,
and I liked to look at the blood. That
blood was a part of my love.
When he had left, I found in front of the chair,
a bloody rag, from the bandages,
a rag that looked in belonged in garbage;
which I brought up to my lips,
and which I held there for a long time --
the blood of love on my lips.
C.P. Cavafy / Greece
Transl: Edmund Keeley-Philip Sherrard
Transl: Edmund Keeley-Philip Sherrard
*******
El hombro vendado
Dijo haberse golpeado contra una pared o haberse caído.
Pero quizá fuera otra la causa
de su hombro herido y vendado.
Por un movimiento un tanto brusco,
al bajar de una repisa
unas fotos que quería mirar,
se soltó la venda y brotó un poco de sangre.
Le volví a vendar el hombro y despacio
le hice la cura porque no sufriera,
me agradó ver su sagre. Aquella
sagre era parte de mi amor.
Cuando se marchó, hallé en la silla
un jirón de la venda, ensangrentado,
un jirón para echarlo a la basura sin más;
y que yo me llevé a los labios,
y que retuve por un buen rato –
sangre del amor en mis labios.
Constantino Cavafis / Grecia
(trad.: Pedro Bádenas de la Peña)
El hombro vendado
Dijo haberse golpeado contra una pared o haberse caído.
Pero quizá fuera otra la causa
de su hombro herido y vendado.
Por un movimiento un tanto brusco,
al bajar de una repisa
unas fotos que quería mirar,
se soltó la venda y brotó un poco de sangre.
Le volví a vendar el hombro y despacio
le hice la cura porque no sufriera,
me agradó ver su sagre. Aquella
sagre era parte de mi amor.
Cuando se marchó, hallé en la silla
un jirón de la venda, ensangrentado,
un jirón para echarlo a la basura sin más;
y que yo me llevé a los labios,
y que retuve por un buen rato –
sangre del amor en mis labios.
Constantino Cavafis / Grecia
(trad.: Pedro Bádenas de la Peña)
19.3.11
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
