Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

Ήταν βράδυ της 11ης Δεκεμβρίου 2003 όταν το φιλί μεταξύ δύο ανδρών

στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια»

άναψε φωτιές σε ένα κομμάτι της κοινωνίας

.
Η σεξουαλική απελευθέρωση της τηλεόρασης
Κάποτε τα τηλεοπτικά φιλιά μεταξύ ομοφυλοφίλων κόστιζαν ακριβά. Σήμερα, έξι χρόνια μετά το φιλί στη σειρά του Χρ. Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια», οι γκέι και οι σχέσεις τους αποτελούν αναπόσπαστο και ανώδυνο κομμάτι της τηλεοπτικής πραγματικότητας
της ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΓΡΑΜΜΕΛΗ (Το Βήμα, 9/8/2009)
Σε μια εποχή που οι πιπεράτες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι αποτελούν το αγαπημένο καλοκαιρινό ανάγνωσμα και το τηλεφωνικό σεξ των εγκλείστων της συμμορίας των 16 σε φυλακές με τις ερωμένες τους δημοσιεύεται στον Τύπο, γίνεται σαφές ότι δύσκολα πλέον μπορεί κάτι να σοκάρει. Ακόμη πιο δύσκολα μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο την ώρα που πολλοί εξ ημών, καθισμένοι αναπαυτικά στον καναπέ με την τηλεοπτική οθόνη αναμμένη, παρακολουθούμε ερωτικές σκηνές. Διότι αν κάποτε η κάμερα μετά την ανταλλαγή του πρώτου φιλιού προτιμούσε να «σφυρίζει κλέφτικα»κατ΄ άλλους καλλιτεχνικά- και να κάνει πλάνα στο ταβάνι ή στο πάτωμα, σήμερα πλέον όχι απλά ζουμάρει στις λεπτομέρειες αλλά αναδεικνύει και τις πλέον τολμηρές. Φυσικά ουδείς εξαιρείται. Ούτε και τα ζευγάρια ομοφυλοφίλων, τα οποία, αν και κάποτε κατάφερναν να σκανδαλίσουν με ένα φιλί, σήμερα αποκτούν ίσα τηλεοπτικά δικαιώματα τα οποία τους επιτρέπουν να συγκατοικούν, να κάνουν παιδιά και κυρίως να ζουν ανάμεσά μας. Δικαιώματα που κατακτήθηκαν μέσα από μια σειρά τηλεπεριπετειών με αίσιο τέλος.
Οι γκέι ως καρικατούρα
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο για πολλά τηλεοπτικά χρόνια στο μυαλό κάθε σεναριογράφου ο γκέι ρόλος έμοιαζε περισσότερο με καρικατούρα και λιγότερο με άνθρωπο. Τα στοιχεία επαναλαμβάνονταν απαράλλακτα σε σίριαλ, ταινίες, σόου: υπερτονισμός μιας θηλυπρεπούς συμπεριφοράς, αστείο περπάτημα, έντονες χειρονομίες, ομιλία που προκαλούσε γέλιο και φυσικά χαρακτήρες μονίμως απορριπτέοι από αρσενικά τα οποία επιθυμούσαν διακαώς, αν και οι τελευταίοι αρέσκονταν στο να χλευάσουν την τηλεοπτική «αδελφή». Οι γκέι εκτός τηλεοπτικής οθόνης γελούσαν, εξοργίζονταν και παρέα με τους λοιπούς τηλεθεατές απορούσαν: Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για τον οποίο οι γκέι μοιάζουν περισσότερο με άνθρωποι άλλου πλανήτη και καθόλου με αυτούς της διπλανής ή ενίοτε και της δικής μας πόρτας; Μια λογική εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανασφάλεια των σεναριογράφων απέναντι σε μερίδα του τηλεοπτικού κοινού που δεν ήταν έτοιμη να αποδεχθεί κάτι τέτοιο αλλά και η αδυναμία τους να αποδεχθούν και να εντάξουν στις σειρές τους φυσιολογικούς γκέι. Επίσης λογική εξήγηση αποτελεί και η έλλειψη γνώσης ή συναναστροφής μαζί τους και η προσήλωσή τους σε λανθασμένα και βολικά για πολλούς στερεότυπα.
Ωστόσο σιγά σιγά οι τηλεοπτικοί γκέι αρχίζουν να προσγειώνονται στη σφαίρα του ρεαλισμού. Από τον Φίφη του Σταύρου Παράβα φτάσαμε στους γκέι των «Δέκα Μικρών Μήτσων» (Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος), οι οποίοι άρχισαν να γίνονται περισσότερο αποδεκτοί από το τηλεοπτικό κοινό. Στη συνέχεια περάσαμε στον Γιάννη (Γιάννης Μπέζος) των «Απαράδεκτων» και στον πιο ρεαλιστικό γκέι της ελληνικής μυθοπλασίας Τόλη (Αλέξανδρος Ρήγας) των «Δύο ξένων». Πρόσφατα γνωρίσαμε και τον εξαιρετικό Μπίλι (Γιώργος Πυρπασόπουλος) στα «Υπέροχα πλάσματα» και αναγνωρίσαμε τον κολλητό μας, τον φίλο, τον συνεργάτη μας. Ως εδώ όλα καλά. Η ένταξη των παραπάνω στον τηλεοπτικό μικρόκοσμο ήταν ομαλή και σ΄ αυτό σίγουρα βοήθησε και το γεγονός πως όλοι τους ανήκαν σε καστ κωμικών σειρών. Δηλαδή, εμφανίστηκαν όλοι πασπαλισμένοι με χιούμορ, υπερβολή και χαρακτηριστικά που τους έκαναν αξιαγάπητους ακόμη και στους πλέον δύσπιστους. Ακολούθησαν οι σειρές του Χριστόφορου Παπακαλιάτη. Μόνο που εκεί άρχισαν τα δύσκολα... Στο πλαίσιο του δράματος, δίχως παραμορφώσεις και ελαφρυντικά, η εικόνα των γκέι προκάλεσε σεισμικές δονήσεις. Ειδικά όταν για το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας τόλμησαν να λάβουν τηλεοπτικό ασπασμό...
Το φιλί του σκανδάλου
11 Δεκεμβρίου 2003: ένα φιλί μεταξύ δύο ανδρών στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια» οδηγεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην απόφαση να τιμωρήσει με πρόστιμο 100.000 ευρώ το Μega. «Υπήρξαν απαράδεκτοι και ακραίοι διάλογοι που προετοίμασαν μια ατμόσφαιρα χυδαία και οδήγησαν σε μια εκδήλωση που μπορεί να συμβαίνει στην κοινωνία αλλά δεν είναι συνήθης. Είναι μια ιδιορρυθμία που είναι έξω από την παραγωγική διαδικασία της ζωής» είχε πει τότε ο πρόεδρος του ΕΣΡ Ι. Λασκαρίδης. Η υπόθεση λαμβάνει τεράστιες διαστάσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τον τηλεοπτικό μικρόκοσμο. Ομοφυλοφιλικές ενώσεις διαμαρτύρονται, εκπρόσωποι των γραμμάτων και των τεχνών καταδικάζουν την απόφαση της ανεξάρτητης αρχής και η πλειονότητα τηλεθεατών και ανθρώπων της τηλεόρασης αντιδρά στην «αναχρονιστική και φαρισαϊκή λογική του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης», όπως τη χαρακτήρισαν. Η υπόθεση φτάνει ως το Ευρωκοινοβούλιο, όπου και εκεί γίνεται λόγος για έλεγχο που ξεπερνά τα όρια και για περιορισμό της έκφρασης ευαίσθητων ομάδων πληθυσμού. Ακολούθησε η ανατροπή. Το Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας ακύρωσε το πρόστιμο των 100.000 ευρώ κρίνοντας ότι δεν υπήρχε νόμιμη αιτιολογία και πως επρόκειτο για ένα φιλί και όχι για σκηνές πορνογραφικού περιεχομένου. Το ΣτΕ κάνει ένα βήμα ακόμη λέγοντας ότι πρέπει οι ερωτικές αυτές επιλογές να γίνονται «απολύτως σεβαστές», ως εκδήλωση ελεύθερης επιλογής, και οι οποίες μπορούν να εκφράζονται στα έργα τέχνης, όπως γίνεται με τις υπόλοιπες ομάδες του πληθυσμού. Ο σταθμός και ο Χρ. Παπακαλιάτης δικαιώνονται και η υπόθεση του φιλιού θα απασχολήσει τα μίντια για πολύ καιρό ακόμη, με σχετικούς και άσχετους να διατυπώνουν απόψεις επί του θέματος, με την κατάσταση να ξεφεύγει και να μετατρέπεται σε πόλεμο μεταξύ ομοφυλοφίλων και ακραίων συντηρητικών προσώπων. Σήμερα πλέον η υπόθεση, που εδώ και χρόνια έχει μπει στο τηλεοπτικό συρτάρι, μοιάζει τουλάχιστον αστεία. Ποιος να φανταστεί πως ένα φιλί εν έτει 2009 θα προκαλούσε τέτοια αναστάτωση; Κανείς. Τα τηλεοπτικά φιλιά δίνονται αφειδώς και δίχως εξαιρέσεις. Μεταξύ ετεροφυλοφίλων και ομοφυλοφίλων, μεταξύ νομίμων και παρανόμων δεσμών.
«Προχωρημένη» Πολυκατοικία
Και ύστερα ήλθε η «Πολυκατοικία». Μόνο που σε αυτή την τηλεοπτική «Πολυκατοικία» μένουν πολλοί και διαφορετικοί ένοικοι. Μικροαστικές οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργένηδες, απατεωνίσκοι αλλά και γκέι. Ο Μάρκος (Χάρης Ασημακόπουλος) και ο Χρήστος (Νίκος Πουρσανίδης), αν και αρχικά είναι ένα ζευγάρι που κρύβεται φοβούμενο τις αντιδράσεις των υπολοίπων, τελικά αποκαλύπτεται. Στην πορεία το ζευγάρι θα περάσει από πολλές περιπέτειες, θα διανύσει επεισόδια με εκδηλώσεις αγάπης, ζήλιας, ανταγωνισμού. Θα θεωρήσουν αντιζήλους ακόμη και τις γυναίκες συγκατοίκους τους, θα τα βάλουν με συντηρητικούς εργοδότες, θα προσποιηθούν τους στρέιτ και τελικά θα χωρίσουν. Στη σειρά θα εισβάλει μια ομοφυλόφιλη συγκάτοικος, η Μπέτυ (Ευδοκία Ρουμελιώτη), η οποία θα μείνει στο ίδιο διαμέρισμα με τον Μάρκο. Αρχικά φλερτάρει μια γειτόνισσα, καβγαδίζει έντονα με την πρώην της και τελικά αποφασίζει να μείνει έγκυος από τον συγκάτοικό της. Ενδεχομένως το παραπάνω να είναι και το μεγαλύτερο σεναριακό άλμα της ελληνικής μυθοπλασίας. Γκέι ζευγάρια ζουν μαζί, αποκτούν παιδιά, φλερτάρουν με στρέιτ. Και όλα αυτά στο prime time! Δηλαδή, την ώρα που ακόμη και μικρά παιδιά μπορεί να παρακολουθούν τηλεόραση. Στο κανάλι δεν έφθασαν ποτέ διαμαρτυρίες ούτε καταγγελίες. Στο Ιnternet σε κάποια sites η τηλεοπτική ανοχή εξαίρεται, σε κάποια άλλα δαιμονοποιείται. Ατάκες του τύπου «αίσχη στην “Πολυκατοικία”» αλλά και «επιτέλους μια “Πολυκατοικία” σαν και αυτές που ζούμε» γεμίζουν τα πεδία που αφιερώνονται στα σχόλια των επισκεπτών. Αναμενόμενο; Ναι. Αλλά σίγουρα πολύ διαφορετικό. Γιατί αν κάποιος αναλογιστεί ποια θα ήταν η υποδοχή μιας τέτοιας τηλεοπτικής «συγκατοίκησης» από το κοινό λίγα χρόνια πριν σίγουρα δεν θα έβρισκε πολλές ομοιότητες με τη σημερινή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «φιλί» που παρ΄ ολίγον να κοστίσει εκατό χιλιάδες ευρώ και πολλά κιλά μελάνης. Ο κόσμος αλλάζει και μαζί με αυτόν και η τηλεόραση, έστω και με αργά βήματα καθώς πρέπει να αρέσει σε όσο το δυνατόν περισσότερους. Ενστάσεις πάντα υπάρχουν και καλώς. Ωστόσο για όσους νιώθουν απειλή πάντα υπάρχει και η πιο δραστική λύση που μπορεί να εξουδετερώσει οποιονδήποτε «εχθρό» του προσωπικού γούστου, της ηθικής και των αξιών: το κουμπί off. Τηλεοπτική δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΫ

Dorian Gray is an upcoming British film adaptation of Oscar Wilde's 1891 novel

The Picture of Dorian Gray. This version is directed by Oliver Parker,

written by Toby Finlay (his first screenplay), and stars Ben Barnes as Dorian Gray.

It will be released in the autumn of 2009 in Britain. The film began shooting in summer 2008

at Ealing Studios and locations across London and wrapped in October.

.
Tο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ, αφηγείται τη συγκλονιστική ιστορία του ηδονοθήρα Ντόριαν, ο οποίος, συνεπαρμένος από το εξαιρετικά όμορφο πορτρέτο που του φιλοτεχνεί ο ζωγράφος Μπάζιλ Χόλγορτ, πουλάει την ψυχή του στον διάβολο με αντάλλαγμα την αιώνια νεότητα και το αιώνιο κάλλος. Υπό την επιρροή του φίλου του, του λόρδου Χάρρυ Γουότον, ο Ντόριαν θα παραδοθεί σε έναν ακόλαστο τρόπο ζωής, τον οποίο κρατά κρυφό από την υψηλή κοινωνία, στα μάτια της οποίας παραμένει ένας τζέντλεμαν. Σε αντίθεση με το άψογο παρουσιαστικό του, το πορτρέτο φέρει τα σημάδια της φθοράς του.

.

Η AMERICAN PSYCOLOGICAL ASSOCIATION ΛΕΕΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ "ΘΕΡΑΠΕΙΕΣ" ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ

.

Resolution on Appropriate Affirmative Responses to
Sexual Orientation Distress and Change Efforts
Research Summary
The longstanding consensus of the behavioral and social sciences and the health and mental health professions is that homosexuality per se is a normal and positive variation of human sexual orientation (Bell, Weinberg & Hammersmith, 1981; Bullough, 1976; Ford & Beach 1951 ; Kinsey, Pomeroy, & Martin, 1948; Kinsey, Pomeroy, Martin, & Gebhard, 1953 ). Homosexuality per se is not a mental disorder (APA, 1975). Since 1974, the American Psychological Association (APA) has opposed stigma, prejudice, discrimination, and violence on the basis of sexual orientation and has taken a leadership role in supporting the equal rights of lesbian, gay, and bisexual individuals (APA, 2005).
APA is concerned about ongoing efforts to mischaracterize homosexuality and promote the notion that sexual orientation can be changed and about the resurgence of sexual orientation change efforts (SOCE)1. SOCE has been controversial due to tensions between the values held by some faith-based organizations, on the one hand, and those held by lesbian, gay and bisexual rights organizations and professional and scientific organizations, on the other (Drescher, 2003; Drescher & Zucker, 2006). Some individuals and groups have promoted the idea of homosexuality as symptomatic of developmental defects or spiritual and moral failings and have argued that SOCE, including psychotherapy and religious efforts, could alter homosexual feelings and behaviors (Drescher & Zucker, 2006; Morrow & Beckstead, 2004). Many of these individuals and groups appeared to be embedded within the larger context of conservative religious political movements that have supported the stigmatization of homosexuality on political or religious grounds (Drescher, 2003; Southern Poverty Law Center, 2005; Drescher & Zucker, 2006). Psychology, as a science, and various faith traditions, as theological systems, can acknowledge and respect their profoundly different methodological and philosophical viewpoints. The APA concludes that psychology must rely on proven methods of scientific inquiry based on empirical data, on which hypotheses and propositions are confirmed or disconfirmed, as the basis to explore and understand human behavior (APA, 2008a; 2008b).
In response to these concerns, APA appointed the Task Force on Appropriate Therapeutic Responses to Sexual Orientation to review the available research on SOCE and to provide recommendations to the Association. The Task Force reached the following findings.
Recent studies of participants in SOCE identify a population of individuals who experience serious distress related to same sex sexual attractions. Most of these participants are Caucasian males who report that their religion is extremely important to them ( Beckstead & Morrow, 2004; Nicolosi, Byrd, & Potts, 2000; Schaeffer, Hyde, Kroencke, McCormick, & Nottebaum, 2000; Shidlo & Schroeder, 2002, Spitzer, 2003). These individuals report having pursued a variety of religious and secular efforts intended to help them to change their sexual orientation. To date, the research has not fully addressed age, gender, gender identity, race, ethnicity, culture, national origin, disability, language, and socioeconomic status in the population of distressed individuals.
There are no studies of adequate scientific rigor to conclude whether or not recent SOCE do or do not work to change a person’s sexual orientation. Scientifically rigorous older work in this area (e.g., Birk, Huddleston, Miller, & Cohler, 1971; James, 1978; McConaghy, 1969, 1976; McConaghy, Proctor, & Barr, 1972; Tanner, 1974, 1975) found that s exual orientation (i.e., erotic attractions and sexual arousal oriented to one sex or the other, or both) was unlikely to change due to efforts designed for this purpose. Some individuals appeared to learn how to ignore or limit their attractions. However, this was much less likely to be true for people whose sexual attractions were initially limited to people of the same sex.
Although sound data on the safety of SOCE are extremely limited, some individuals reported being harmed by SOCE. Distress and depression were exacerbated. Belief in the hope of sexual orientation change followed by the failure of the treatment was identified as a significant cause of distress and negative self-image (Beckstead & Morrow, 2004; Shidlo & Schroeder, 2002).
Although there is insufficient evidence to support the use of psychological interventions to change sexual orientation, some individuals modified their sexual orientation identity (i.e., group membership and affiliation), behavior, and values (Nicolosi, Byrd, & Potts, 2000). They did so in a variety of ways and with varied and unpredictable outcomes, some of which were temporary (Beckstead & Morrow, 2004; Shidlo & Schroeder, 2002). Based on the available data, additional claims about the meaning of those outcomes are scientifically unsupported.
On the basis of the Task Force’s findings, the APA encourages mental health professionals to provide assistance to those who seek sexual orientation change by utilizing affirmative multiculturally competent (Bartoli & Gillem, 2008; Brown, 2006) and client-centered approaches (e.g., Beckstead & Israel, 2007; Glassgold, 2008; Haldeman, 2004; Lasser & Gottlieb, 2004) that recognize the negative impact of social stigma on sexual minorities 2 (Herek, 2009; Herek & Garnets, 2007) and balance ethical principles of beneficence and nonmaleficence, justice, and respect for people’s rights and dignity (APA, 1998, 2002; Davison, 1976; Haldeman, 2002; Schneider, Brown, & Glassgold, 2002).
Resolution
WHEREAS, The American Psychological Association expressly opposes prejudice (defined broadly) and discrimination based on age, gender, gender identity, race, ethnicity, culture, national origin, religion, sexual orientation, disability, language, or socioeconomic status (American Psychological Association, 1998, 2000, 2002, 2003, 2005, 2006, 2008b);
WHEREAS, The American Psychological Association takes a leadership role in opposing prejudice and discrimination (APA, 2008b, 2008c), including prejudice based on or derived from religion or spirituality, and encourages commensurate consideration of religion and spirituality as diversity variables (APA, 2008b);
WHEREAS, Psychologists respect human diversity including age, gender, gender identity, race, ethnicity, culture, national origin, religion, sexual orientation, disability, language, and socioeconomic status (APA, 2002) and psychologists strive to prevent bias from their own spiritual, religious, or non-religious beliefs from taking precedence over professional practice and standards or scientific findings in their work as psychologists (APA, 2008b);
WHEREAS, Psychologists are encouraged to recognize that it is outside the role and expertise of psychologists, as psychologists, to adjudicate religious or spiritual tenets, while also recognizing that psychologists can appropriately speak to the psychological implications of religious/spiritual beliefs or practices when relevant psychological findings about those implications exist (APA, 2008b);
WHEREAS, Those operating from religious/spiritual traditions are encouraged to recognize that it is outside their role and expertise to adjudicate empirical scientific issues in psychology, while also recognizing they can appropriately speak to theological implications of psychological science (APA, 2008b);
WHEREAS, The American Psychological Association encourages collaborative activities in pursuit of shared prosocial goals between psychologists and religious communities when such collaboration can be done in a mutually respectful manner that is consistent with psychologists’ professional and scientific roles (APA, 2008b);
WHEREAS, Societal ignorance and prejudice about a same-sex sexual orientation places some sexual minorities 2 at risk for seeking sexual orientation change due to personal, family, or religious conflicts, or lack of information (Beckstead & Morrow, 2004; Haldeman, 1994; Ponticelli, 1999; Shidlo & Schroeder, 2002; Wolkomir, 2001);
WHEREAS, Some mental health professionals advocate treatments based on the premise that homosexuality is a mental disorder (e.g., Nicolosi, 1991; Socarides, 1968);
WHEREAS, Sexual minority children and youth are especially vulnerable populations with unique developmental tasks (Perrin, 2002; Ryan & Futterman, 1997), who lack adequate legal protection from involuntary or coercive treatment (Arriola, 1998; Burack & Josephson, 2005; Molnar, 1997) and whose parents and guardians need accurate information to make informed decisions regarding their development and well-being (Cianciotto & Cahill, 2006; Ryan & Futterman, 1997); and
WHEREAS, Research has shown that family rejection is a predictor of negative outcomes (Remafedi, Farrow, & Deisher, 1991; Ryan, Huebner, Diaz, & Sanchez, 2009; Savin-Williams, 1994; Wilber, Ryan, & Marksamer, 2006) and that parental acceptance and school support are protective factors (D’Augelli, 2003; D’Augelli, Hershberger & Pilkington, 1998; Goodenow, Szalacha, & Westheimer, 2006; Savin-Williams, 1989) for sexual minority youth;
THEREFORE, BE IT RESOLVED, That the American Psychological Association affirms that same-sex sexual and romantic attractions, feelings, and behaviors are normal and positive variations of human sexuality regardless of sexual orientation identity;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association reaffirms its position that homosexuality per se is not a mental disorder and opposes portrayals of sexual minority youths and adults as mentally ill due to their sexual orientation;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association concludes that there is insufficient evidence to support the use of psychological interventions to change sexual orientation;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association encourages mental health professionals to avoid misrepresenting the efficacy of sexual orientation change efforts by promoting or promising change in sexual orientation when providing assistance to individuals distressed by their own or others’ sexual orientation;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association concludes that the benefits reported by participants in sexual orientation change efforts can be gained through approaches that do not attempt to change sexual orientation;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association concludes that the emerging knowledge on affirmative multiculturally competent treatment provides a foundation for an appropriate evidence-based practice with children, adolescents and adults who are distressed by or seek to change their sexual orientation (Bartoli & Gillem, 2008; Brown, 2006; Martell, Safren & Prince, 2004; Ryan & Futterman, 1997; Norcross, 2002);
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association advises parents, guardians, young people, and their families to avoid sexual orientation change efforts that portray homosexuality as a mental illness or developmental disorder and to seek psychotherapy, social support and educational services that provide accurate information on sexual orientation and sexuality, increase family and school support, and reduce rejection of sexual minority youth;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association encourages practitioners to consider the ethical concerns outlined in the 1997 APA Resolution on Appropriate Therapeutic Response to Sexual Orientation (American Psychological Association, 1998), in particular the following standards and principles: scientific bases for professional judgments, benefit and harm, justice, and respect for people’s rights and dignity;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association encourages practitioners to be aware that age, gender, gender identity, race, ethnicity, culture, national origin, religion, disability, language, and socioeconomic status may interact with sexual stigma, and contribute to variations in sexual orientation identity development, expression, and experience;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association opposes the distortion and selective use of scientific data about homosexuality by individuals and organizations seeking to influence public policy and public opinion and will take a leadership role in responding to such distortions;
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association supports the dissemination of accurate scientific and professional information about sexual orientation in order to counteract bias that is based in lack of knowledge about sexual orientation; and
BE IT FURTHER RESOLVED, That the American Psychological Association encourages advocacy groups, elected officials, mental health professionals, policy makers, religious professionals and organizations, and other organizations to seek areas of collaboration that may promote the wellbeing of sexual minorities.

.

Διαβάστε ολόκληρη την αναφορά της ΑΡΑ πιέζοντας εδώ

4 ΧΡΟΝΙΑ

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ
25/8/2005 – 25/8/2009

ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΤΑΤΕ

Όταν τελειώνει το κορμί μην το πετάτε
Όπως πετάτε τ' αποφάγια
Αφήστε το να γίνει μια καινούρια μαργαρίτα
Ή σαύρα ή χρώμα
(…)
Για να κλείσει ο κύκλος
Ανάμεσα σε δέντρα πουλιά
Για να κλείσει ο κύκλος
Ανάμεσα σε ρόγχους ηδονές
Για να κλείσει ο κύκλος

Δημήτρης Ποταμίτης

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΙ
.

Κάποτε, βέβαια, θα βρεθώ κι εγώ -ας μη γελιόμαστε¬-
με κάποιο σουγιά μπηγμένο στα πλευρά,
κάποιο σκοινί γύρω απ’ το λαιμό μου,
παραμορφωμένος απ’ τα χτυπήματα τού αγνώστου,
(άνεργος; ναυτικός; ψυχοπαθής; τί σημασία έχει…).
Τα συρτάρια μου άνω κάτω, ρούχα πεταμένα,
ολόγυμνος σε στάση άμυνας ή παράκλησης
να κλείσει, να τελειώσει, επιτέλους, το μαρτύριο
(πού, άλλωστε, το περίμενα στο βάθος)
και πια να μείνουν πίσω μου δυό τρία ποιήματα,
μάλλον οι, τελευταίοι στίχοι μου,
πεντέξι σοφές υποθήκες πίσω από τη μάσκα μου.
Λοιπόν, ας έχετε το νου σας. “Αν χαθώ,
αν δεν τηλεφωνήσω κι εξαφανισθώ περίεργα,
μην το αποδώσετε στις γνωστές παραξενιές μου.
Ψάξτε με στο λιμάνι, σ’ έρημες μαούνες,
σε τίποτα θάμνα εξοχικά,
σε ύποπτα, παγωμένα ξενοδοχεία,
αναζητήστε με μ’ επιμονή στις ερημιές,
ρωτήστε πρόσωπα στα πάρκα,
κυρίως, διαβάστε για τις έρευνές σας
προσεκτικά τα ποιήματά μου.
Περιγράφω λεπτομερώς τους υποψήφιους δολοφόνους μου,
τί μάρκα τσιγάρου καπνίζουν,
το βλέμμα, τις συνήθειες,
τη βραχνάδα τους.

.
Ανδρέας Αγγελάκης

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ
.

Θα μπορούσα ώρες ολόκληρες να ρουφώ
την αναπνοή σου αμίλητος ακούγοντάς σε
να μιλάς σαν ήχος βροχής σε λουλούδι
για θέματα αδιάφορα. Τόσο λίγο καταλαβαίνει
ο ένας τον άλλον, αλλά, ξέρεις, φθάνει
να βλέπω το χέρι σου να γυρνά
μια σελίδα βιβλίου μισοφωτισμένο απ’ τη λάμπα
ή την πλάτη σου να σκεπάζει την κάμαρα
και να σωπαίνω. Ο χρόνος έφερε
αυτό το απροσδόκητο μέσα μου:
σ’ έλαμψε τίμια και τώρα σε νιώθω
σαν πράσινη φωτιά να μεγαλώνεις.
Αθόρυβα που πατά η νύχτα, προνοητική
για ό,τι αφέθηκε ανεκπλήρωτο η ανείπωτο.
.

Ανδρέας Αγγελάκης

ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ

Bruce of Los Angeles (ΗΠΑ)

.
Αν και είχα μεγαλώσει στην Πραινέστη, δεν ήμουν τελείως αφελής. Είχα μάτια και ήξερα ότι ο Λόυκιος δεν ήταν ο μοναδικός εραστής στην παλαίστρα. Υπήρχε συγκεκριμένο τελετουργικό για το πώς να φλερτάρεις έναν νέο και συχνά γινόταν με χάρη και κομψότητα. Είχα παρατηρήσει ότι στα στάδια και στις στοές δίπλα στον στίβο, στη σφενδόνη της πάλης και στην πισίνα υπήρχαν διάφοροι άντρες που στέκονταν και κοιτούσαν σαν να μην είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Πάντα υπήρχαν πολλές διαλέξεις, μαθήματα μουσικής ή διάφοροι αγώνες και με όλες αυτές τις δραστηριότητες υπήρχε συνεχής ροή ανθρώπων.
Όμως οι συγκεκριμένοι άντρες δεν έρχονταν για να αγωνιστούν, να κάνουν παρέα με τους φίλους τους ή να ασκηθούν. Ο μοναδικός σκοπός που έρχονταν εκεί ήταν νγια να θαυμάσουν τους γυμνούς νέους.
Στην αρχή με είχε ξενίσει αυτό. Με τον καιρό αντιλήφθηκα ότι τα παλικάρια που γδύνονταν για να προπονηθούν δεν τους έδιναν σημασία και άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν τους απασχολούσε καθόλου αν κάποιος ήθελε να κοιτάζει το κορμί τους. Αυτό ήταν το σώμα τους, όπως το είχαν φτιάξει οι θεοί, τέρμα.
Εξάλλου υπήρχε κάτι ακόμα που άρχιζα σιγά σιγά να καταλαβαίνω. Δεν ήταν όλοι οι θεατές απρόσδεκτοι. Κάποιοι από τους νεαρούς είχαν εραστές και χαίρονταν όταν οι εραστές τους έρχονταν για να τους υποστηρίξουν. Όμως αυτοί οι άντρες συμπεριφέρονταν με αξιοπρέπεια. Δεν είδα ποτέ κανέναν τους να προσεγγίζει ένα παλικάρι μπροστά σε φίλους του και να του δίνει με το ζόρι ένα ακριβό δώρο. Ήταν απολύτως φυσιολογικό ο Μενέξενος να μη θέλει να μιλήσουμε γι’ αυτό. Ο κόσμος θα το θεωρούσε ντροπή και πολλοί θα νόμιζαν ότι εκείνος είχε ενθαρρύνει τον Λούκιο.

Πολ Γουότερς: Ήρωες και εραστές (Μεταίχμιο, 2009)

MAX KOCH & OTTO RIETH 2

Max Koch (1854-1925) & Otto Rieth (1858–1911) [Γερμανία]

ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΑΙ Ο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ" 3

.
3. Στις άλλες δωρικές πόλεις
Δεν λείπουν αποδείξεις ύπαρξης «παιδεραστίας» στα Μέγαρα και στην Κόρινθο' στην Αμβρακία και στη Συρακούσα, αποικίες της Κορίνθου' στην Επίδαμνο, αποικία της Κέρκυρας, που ήταν με τη σειρά της αποικία της Κορίνθου' στην Κνίδο, στον Τάραντα, αποικίες της Σπάρτης' την Ηράκλεια, αποικία του Τάραντα' στον Ακράγα, αποικία της Γέλας, που ήταν αποικία της Ρόδου' στη Ρόδο, στην Αλικαρνασσό, αποικία της Τροιζήνας' στους Επιζεφύριους Λοκρούς, που έχουμε το δικαίωμα να υπολογίσουμε ως έναν από τους λαούς της δωρικής φυλής, αν προσαρτήσουμε τους Οπούντιους και τους Οζόλους Λόκρους στην αιολική καταγωγή.
Στα Μέγαρα, κάθε χρόνο στην αρχή της Άνοιξης τα αγόρια συγκεντρώνονταν κοντά στον τάφο του Διοκλή, εξόριστου Αθηναίου γνωστού για την τρυφερή και πιστή φιλία που είχε δείξει στους αγαπημένους του κατά τη διάρκεια της ζωής του, και εκεί συμμετείχαν σε έναν παράξενο διαγωνισμό φιλιού. Όποιος φιλούσε γλυκύτερα τον αντιφιλούντα, στεφόταν νικητής και πήγαινε ύστερα τα στεφάνια στη μητέρα του. Ας προσθέσουμε ότι, σύμφωνα με τον Αθήναιο[35], ο Θέογνις ο Μεγαρεύς δεν ήταν αντίθετος προς την «παιδεραστία» και, σύμφωνα με τους λεξικογράφους[36], ήταν ο εραστής του Κύρνου, στον οποίο και αναφέρεται τόσο συχνά στις ελεγείες του.
Ο Ιέρων ο Συρακούσιος επιδιδόταν πάρα πολύ στον ελληνικό έρωτα και ο ερωμένος του ο Δαΐλοχος είχε επονομαστεί ο κάλλιστος. Το ίδιο επιδιδόταν και ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος, οι γιοι του Νυσαίος και Ιππαρίνος, και ο Δίων, ο οποίος ήταν αξιοπρόσεκτος για την ομορφιά του σώματος και του πνεύματός του και ήταν ερωμένος του Πλάτωνα.
Ο πλατωνικός Εύδοξος από την Κνίδο φαίνεται ότι ήταν ο ερωμένος του γιατρού Θεομέδωνα.
Στον Ακράγαντα αυτό που συνέβαλε κυρίως στο να τιμηθεί ο ελληνικός έρωτας ήταν η πίστη που ενέπνευσε ο Χαρίτων και ο Μελάνιππος, με τον πρώτο να είναι εραστής του δευτέρου, στην επιχείρησή τους ενάντια στον τύραννο Φάλαρι' έπειτα, ο χρησμός του Απόλλωνα απέτιε φόρο τιμής στη γενναία τους συμπεριφορά. Αντίθετα, κατηγορήθηκε ο Φάλαρις, όπως και πολλοί άλλοι βάρβαροι τύραννοι, λόγω της συνήθειάς του να επιδίδεται σε ακάθαρτη παιδεραστία.
Κατά τη Σουίδα, οι Ιταλιώτες ήταν αυτοί που είχαν ανακαλύψει τον ελληνικό έρωτα.
Αποδίδουμε επίσης στους Ετρούσκους, στους Σαμνίτες, στους Μεσσάπιους, στους Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδας, την άσκηση του ακάθαρτου έρωτα των ανδρών και την αμαύρωση των νεαρών αγοριών. Ωστόσο, δεν φαίνεται ότι σε καμία από αυτές τις περιοχές η «παιδεραστία» δεν αναγνωρίσθηκε δημοσίως και ότι δεν απέκτησε πολιτική σημασία.

Moritz–Hermann–Eduard Meier: Ο «Ελληνικός Έρωτας» στην Αρχαιότητα (Περίπλους, 2009)

ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΑΙ Ο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ" 2

.
2. Στη Σπάρτη
Στην πρωτεύουσα της δωρικής φυλής, η ομοφυλοφιλική σχέση με αγόρια απέκτησε πολύ μεγάλη σημασία. Εκεί, δεν επρόκειτο μόνο για ανοχή και για επιείκεια που προέκυπτε από τα ήθη' κατά κάποιο τρόπο η ίδια η διακυβέρνηση επέβαλε αυτόν τον έρωτα και ενέκρινε αυτή την επιβολή με νομικές ποινές. Αυτό υποστηρίζει τουλάχιστον ο Αιλιανός στην Ποικίλη Ιστορία του. Σύμφωνα με αυτόν τον συγγραφέα, οι έφοροι τιμωρούσαν τον αριστοκράτη νεαρό που δεν είχε καθόλου εραστή και επέβαλαν πρόστιμο στους ωραίους νεαρούς που είχαν προτιμήσει έναν πλούσιο εραστή από έναν τίμιο φτωχό άνδρα. Ακόμα και στις δύο βασιλικές οικογένειες, τα νεαρά αγόρια είχαν εραστές και οι άνδρες ερωμένους. Φέρουμε εδώ ως παραδείγματα αυτής της συνήθειας τον Αγησίλαοκαι τον Κλεομένη.
Στη Σπάρτη όμως αυτή η μορφή του έρωτα ήταν ένα πραγματικό μέσο διαπαιδαγώγησης, και ιδού ο λόγος που ο Ξενοφών, αφού διατύπωσε την αρχή ότι «η παιδεραστία αποτελεί τρόπον τινά μέρος της παιδείας», πραγματεύεται ταυτόχρονα τα δύο θέματα. Κατά τον Ξενοφώντα, ο νομοθέτης επιδοκιμάζει την αγνή παιδεραστία' εκτιμά ότι δεν υπάρχει καλύτερη εκπαίδευση από αυτήν που προκύπτει από τον έρωτα ενός τιμίου άνδρα για την ψυχή ενός ωραίου νεαρού και από τις άμεμπτες φιλικές σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσά τους' θεωρεί όμως ντροπή την επιθυμία που θα ένιωθε ο εραστής να απολαύσει το σώμα του ερωμένου, γι΄ αυτό και στη Λακεδαιμονία οι εραστές δεν ήταν λιγότερο επιφυλακτικοί απέναντι στους ερωμένους τους, απ’ ό,τι ήταν οι γονείς απέναντι στα παιδιά και τα αδέρφια αναμεταξύ τους. «Σε πολλούς», προσθέτει ο Ξενοφών, «αυτή η επιφύλαξη θα φανεί απίστευτη, μα η δυσπιστία τους προέρχεται από το γεγονός ότι σε πολλές πόλεις οι νόμοι δεν είναι αντίθετοι με την ηδυπαθή ικανοποίηση αυτού του έρωτα.»
Γνωρίζουμε ότι στη Σπάρτη, από την πρώτη νεότητα, η εκπαίδευση του παιδιού ξέφευγε από τα όρια της οικογένειας και γινόταν πια δημόσια υπόθεση. Σε αυτές τις συνθήκες, η «παιδεραστία» καλείτο να αποκαταστήσει την πατρική δραστηριότητα και ο εραστής γινόταν, θα λέγαμε, ο δεύτερος πατέρας του ερωμένου. Εξάλλου, ο νόμος επέτρεπε στον εραστή να εξοικειώνεται πλήρως με τον αγαπημένο του, να δίνει δείγματα της τρυφερότητάς του, ενώ δεν αντιτίθετο στις πιο προσωπικές σχέσεις' και, σύμφωνα με τον Αιλιανό, ο ερωμένος δεν είχε το δικαίωμα να φέρεται ούτε περήφανα, ούτε ακατάδεκτα. Αν όμως αυτός ο έρωτας γινόταν ακάθαρτος, ο νόμος επεφύλασσε παρόμοια αυστηρότητα για τον δράστη και το θύμα της διεφθαρμένης πράξης: την ατίμωση, την εξορία ή ακόμη και τον θάνατο και των δύο.
Ασφαλώς, πρακτικώς, συχνά έπρεπε να ξεπεραστούν οι νομικές απαγορεύσεις και η αγνότητα που προέβλεπε ο νομοθέτης δεν παρατηρείτο πάντα στα ήθη. Έτσι εξηγούνται οι αντιφατικές κρίσεις που ανέφεραν οι αρχαίοι συγγραφείς: από τη μια τα εγκώμια αυτών που, όπως ο Πλούταρχος, επιδοκιμάζουν τη σπαρτιατική «παιδεραστία» και, από την άλλη, οι κριτικές αυτών που, όπως ο Πλάτων και ο Κικέρων, την καταδικάζουν.
Στη Σπάρτη, ο εραστής λεγόταν εισπνήλας ή είσπνηλος' το αγαπάν λεγόταν εισπνείν' ο ερωμένος ονομαζόταν, όπως και στη Θεσσαλία, αΐτας. Δεν είναι απίθανο στη Σπάρτη οι νεότεροι να αναζητούσαν μερικές φορές πιο ηλικιωμένους' ο γενικός κανόνας όμως ήταν ότι ο είσπνηλος ζητούσε την εύνοια του αΐτα. Ο πρώτος υπερασπιζόταν την υπόθεση του δευτέρου στη δημόσια βουλή' ο πρώτος είχε δίπλα του τον δεύτερο στο πεδίο της μάχης και υπάρχουν πολλά παραδείγματα πίστης που έφθανε ως τον θάνατο.

Στον οίκο, ο είσπνηλος εκπαίδευε τον αΐτα στην ανδρική αρετή, όπως βλέπουμε στον σπουδαίο θρύλο του Ηρακλή, ο οποίος καλλιεργούσε στον νεαρό Ύλα τις αρετές που είχαν κάνει κι εκείνον να ξεχωρίζει. Υπήρχε επομένως τέτοια εμπιστοσύνη στην ηθική επίδραση του εραστή στην επιμόρφωση του ερωμένου, ώστε ενδέχετο συχνά ο είσπνηλος να τιμωρείται για ένα λάθος που διέπραττε ο αΐτας του.

.

Moritz–Hermann–Eduard Meier: Ο «Ελληνικός Έρωτας» στην Αρχαιότητα (Περίπλους, 2009)

ΟΙ ΔΩΡΙΕΙΣ ΚΑΙ Ο "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ" 1

.
1. Στην Κρήτη
Πώς έφτασε η συνήθεια της ομοερωτικής σχέσης με αγόρια στην Κρήτη; Θα πρέπει να συμφωνήσουμε με τον Welcker ότι οι Έλληνες την είχαν κληρονομήσει από τους Λυδούς; Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι μόνον από τους Λυδούς κρατούσε η σεξουαλική έλξη για αγόρια; Είναι αδύνατον να απαντήσει κανείς σε αυτές τις ερωτήσεις, ελλείψει επαρκών δεδομένων. Ας σημειώσουμε ωστόσο ότι σε ολόκληρη τη δωρική φυλή η σχέση με αγόρια χαρακτηρίστηκε σαν κάτι καλό και παιδαγωγικό, γεγονός που μας ωθεί να σκεφτούμε ότι η συνήθεια της ερωτικής σχέσης με αγόρια αρχικά αναπτύχθηκε υπό αυτή τη μορφή, όχι μόνο στην Κρήτη, αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα, την κοιτίδα αυτής της φυλής.
Τις βασικές πληροφορίες που έχουμε για την κρητική ερωτική σχέση αυτού του είδους μας τις έχει παράσχει ο Έφορος. Παρόλο που στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας ο πιο ηλικιωμένος, δηλαδή ο εραστής, προσπαθούσε αρχικά να κερδίσει με την πειθώ την εύνοια του ερωμένου, στην Κρήτη, αντίθετα, οι σχέσεις μεταξύ του εραστή και του ερωμένου άρχιζαν με την απαγωγή, όπως ακριβώς στη Σπάρτη ο αρραβωνιαστικός έκλεβε την αγαπημένη του. Τρεις ή περισσότερες μέρες πριν από την απαγωγή, ο εραστής γνωστοποιούσε τα σχέδιά του στους φίλους και στους συγγενείς του νεαρού. Οι τελευταίοι άφηναν όμως τον νεαρό να κυκλοφορεί έξω όπως συνήθως και θεωρείτο ντροπή να τον κρύβουν. Την προκαθορισμένη μέρα, οι φίλοι συγκεντρώνονταν και αν έκριναν ότι ο εραστής του αγοριού δεν ήταν άξιος για εκείνο, εμπόδιζαν την αρπαγή' αν όμως, αντίθετα, ο εραστής ήταν ένας άνδρας έντιμος και από κάθε άποψη ισάξιος του ερωμένου, δεν αντιστέκονταν παρά μόνο για τους τύπους και ακολουθούσαν τον απαγωγό μέχρι να οδηγήσει το νεαρό αγόρι στο ανδρείον του. Ο ερωμένος, αφού έφτανε εκεί, έκανε αρχικά ένα δώρο στον εραστή και στη συνέχεια τον οδηγούσε σε ένα εξοχικό σπίτι: στο βουνό ή εκεί που είχε τα κτήματά του, λέει ο Ηρακλείδης ο Ποντικός. Όσοι είχαν παρευρεθεί στην αρπαγή τον ακολουθούσαν εκεί και, για εξήντα μέρες, ο εραστής έπρεπε να τους δέχεται, να τους φιλοξενεί και να τους προσφέρει τη χαρά του κυνηγιού, μια χαρά που οι Κρήτες έβαζαν πάνω από κάθε άλλη. Δεν επιτρεπόταν στον εραστή να βλέπει τον νεαρό περισσότερο από δύο μήνες' κατ’ αυτό το διάστημα τον οδηγούσε στην πόλη, του χάριζε μια πανοπλία, έναν ταύρο και ένα αγγείο και ύστερα τον έδιωχνε. Πέρα από αυτά τα δώρα, τα οποία όριζε ο νόμος, του έκανε και πολλά άλλα και ακόμη ακριβότερα, τόσο πολύ που σε τέτοιες καταστάσεις, εξαιτίας της αύξησης των εξόδων, συνέβαινε συχνά να συμβάλλουν με χρήματα και οι φίλοι του εραστή. Στη συνέχεια, ο νεαρός θυσίαζε τον ταύρο στον Δία και, επί τη ευκαιρία αυτής της θυσίας, οργάνωνε ένα μεγάλο συμπόσιο για όλους αυτούς που τον είχαν ακολουθήσει στην εξοχή. Στο συμπόσιο αυτό, έκανε απολογισμό των σχέσεων με τον εραστή του, έλεγε αν αυτός του είχε φερθεί πραγματικά φιλικά ή αν του είχε φερθεί ποτέ με βία. Σ’ αυτή την τελευταία περίπτωση είχε το δικαίωμα να χωρίσει από τον βίαιο σύντροφο και να ζητήσει αποκατάσταση' στην αντίθετη περίπτωση, οι σχέσεις μεταξύ εραστή και ερωμένου συνεχίζονταν.
Οι Κρήτες θεωρούσαν ντροπή για έναν όμορφο νεαρό που καταγόταν από ένδοξη οικογένεια να μην έχει βρει εραστή και εκτιμούσαν ότι ο πραγματικά αγαπητός εραστής ήταν εκείνος που διακρινόταν όχι λόγω της ομορφιάς του, μα λόγω της ανδρείας του και της υψηλής του μόρφωσης. Τα νεαρά αγόρια που είχαν αρπαχθεί απολάμβαναν ιδιαίτερες τιμές' είχαν ξεχωριστή θέση στους χορούς και στα γυμνάσια' τους επιτρεπόταν, για να ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους, να φορούν ένδυμα τιμής, που τους είχε προσφέρει ο εραστής τους' αυτό μάλιστα συνεχιζόταν και όταν ενηλικιώνονταν, για να δείχνουν ότι άλλοτε ήταν κλεινοί. Έτσι ονομαζόταν ο ερωμένος, ενώ ο εραστής αποκαλείτο φιλήτωρ.
Ο Έφορος αναφέρει ακόμη ένα όνομα που έπαιρναν τα αγόρια που είχαν απαχθεί, το όνομα παρασταθέντες, χωρίς όμως να αποσαφηνίζει τη διαφορά μεταξύ του ονόματος αυτού και του κλεινοί. Ενδέχεται το όνομα κλεινός να περιέγραφε τον ερωμένο βάσει του ένθερμου δεσμού των πρώτων σχέσεων που είχε με τον εραστή του, ενώ το όνομα παρασταθείς να χρησιμοποιείτο την μετέπειτα περίοδο. Στην πραγματικότητα, αυτό το όνομα παραπέμπει στη θέση που είχε κανείς σε έναν χορό ή σε ένα ζευγάρι συμπολεμιστών, είναι μάλιστα αληθοφανές ότι στην Κρήτη, όπως και σε πολλές άλλες ελληνικές πόλεις, ο ερωμένος ήταν υπηρέτης του εραστή. Στα λόγια αυτά, ο Höck, όχι άνευ λόγου, υπενθυμίζει ότι, όπως και οι Λακεδαιμόνιοι που έκαναν προσφορά στον θεό Έρωτα πριν από τη μάχη, οι Κρήτες, κατά τη διάρκεια της μάχης, έβαζαν τους πιο ωραίους άνδρες της πόλης να κάνουν προσφορά στον ίδιο αυτό θεό.
Η κρητική ομοερωτική σχέση με αγόρια δεν ήταν αψεγάδιαστη και άσπιλη' η απόδειξη βρίσκεται στην κατηγορία που δέχεται από τον Πλάτωνα και τον Πλούταρχο, αλλά και στην παροιμιώδη έκφραση «κρήτα τρόπον», η οποία περιέγραφε την ερωτική σχέση με αγόρια. Ο κρητικός νομοθέτης δεν μπορεί επομένως να αποφύγει την κατηγορία του ότι ευνόησε το θεσμό. Όμως, το ότι μια συνήθεια τόσο πρόδηλα ευνοημένη, που θα έδινε τέτοια αποτελέσματα ανδρείας, δεν είχε ακριβώς ως αντικείμενο ντροπιαστικές ενέργειες και το ότι, σύμφωνα με την άλλωστε ανακριβή επεξήγηση του Αριστοτέλη[, ο νομοθέτης είχε την πρόθεση να εμποδίσει με αυτό το μέσο την υπερβολική δημογραφική άνοδο, είναι ό,τι θα μας επιτρεπόταν έστω να υποθέσουμε χάριν της τιμής του ανθρώπινου είδους' και περαιτέρω, ότι ένα μέτρο τέτοιου είδους δεν ήταν αντίθετο στο πνεύμα της συγκρότησης της δωρικής φυλής και ότι δεν ήταν απίθανο να είχαν προσπαθήσει να πετύχουν με αυτό το βίαιο μέσο μια ισορροπία μεταξύ του πληθυσμού και της ιδιοκτησίας, μεταξύ του οίκου και των κλήρων.
Εφόσον οι θρύλοι θέλουν να ονομαζόταν Αρπαγίας το μέρος όπου συνέβη η απαγωγή του Γανυμήδη, θα τολμούσαμε να καταλήξουμε στο ότι σε εκείνο το μέρος συνηθιζόταν να γίνεται απαγωγή νεαρών αγοριών.

.
Moritz–Hermann–Eduard Meier: Ο «Ελληνικός Έρωτας» στην Αρχαιότητα (Περίπλους, 2009)

MAX KOCH & OTTO RIETH 1

Max Koch (1854-1925) & Otto Rieth (1858–1911) [Γερμανία]

Η ΙΣΠΑΝΙΑ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΩΝ ΛΟΑΔ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

HERBERT RITTS: VLADIMIR

Herb Ritts (ΗΠΑ)

.
«Τον είχα δει σε μια από τις πρώτες παραστάσεις του Cirque du Soleil. Ο Βλαντιμιρ ίπτατο επάνω από το κοινό. Ήταν πολύ εντυπωσιακός. Αποφάσισα ότι θα είχε ενδιαφέρον να τον φωτογραφίσω. Είχε αυτό το ρωσικό ταλέντο. (…) Ήταν πάμπτωχος ανθρακωρύχος από τη Ρωσία. Γι’ αυτό τα χέρια του ήταν τεράστια. Στην κυριολεξία φτυάριζαν κάρβουνο τρία χρόνια νωρίτερα.(…) Κάποια στιγμή, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για τη φωτογράφιση, κάλυπτε το σώμα του με λευκή πούδρα και κάπνιζε το τσιγάρο του. Άρχισα να τραβάω φωτογραφίες. Είναι αναζωογονητικό να δημιουργείς κάδρα που προορίζονται για σένα και για το άτομα με το οποίο δουλεύεις, χωρίς κάποιον άλλον πάνω από το κεφάλι σου» έλεγε σε παλαιότερη συνέντευξή του ο καταξιωμένος και πρόωρα χαμένος φωτογράφος και σκηνοθέτης Χέρμπ Ριτς, αναπολώντας την καρποφόρα ασπρόμαυρη συνάντησή του στο ηλιόλουστο Χόλιγουντ με τον «αγαλματένιο» σοβιετικό ακροβάτη από το Θέατρο του Ήλιου. (Κατερίνα Κολιού, ΒΗΜΑdonna, τχ. 89)

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΤΗΤΑΣ

O GAY SHERLOCK HOLMES TOY GUY RICHIE

.

How Gay Is Guy Ritchie's Sherlock Holmes?
By Gabriel Snyder (gawker.com, 4/8/2009)

Did Page Six get you all excited this morning about the possibility of Robert Downey Jr. and Jude Law doing a steamy gay love scene in Guy Ritchie's upcoming Sherlock Holmes? We scoured the screenplay for the movie's gayest scene.
The New York Post's gossip column didn't have much to base its conclusion that Ritchie had given the sleuthing tale a homoerotic backstory except for Downey's quote in the News of the World earlier this year that his Holmes and Law's Watson are "two men who happen to be roommates, wrestle a lot and share a bed. It's bad-ass."
That was apparently enough to put conservative radio host and family-friendly movie critic Michael Medved into a full-blown gay panic. "There's not a seething, bubbling hunger to see straight stars impersonating homosexuals. ... Who is going to want to see Downey Jr. and Law make out? I don't think it would be appealing to women. Straight men don't want to see it."
Well, we got a hold of a copy of a script to see just how gay it is, and to Medved's relief (or secret disappointment?) there're no scenes of Holmes and Watson going Brokeback. Our version is dated March 18, 2008, so it may not be the final, final revision. But the only explicit sex mentioned is a half-naked post-coital shot of Downey and Rachel McAdams in bed. That doesn't mean, of course, that Ritchie didn't direct his actors to give the Holmes-Watson dynamic some sexual tension. Here's the script's gayest moment — a scene that comes early in the movie when Watson tells Holmes that he's getting married. I could see how it could be played gay, but be your own judge.

.

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΤΟΥ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΛΙΑΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Candidates for suffragan bishop in the Episcopal Diocese of Los Angeles, from top left:

the Rev. Canon Diane M. Jardine Bruce; the Rev. Canon Mary D. Glasspool;

the Rev. Zelda M. Kennedy. From bottom left: the Rev. John L. Kirkley;

the Rev. Silvestre E. Romero; the Rev. Irineo Martir Vasquez. Glasspool and Kirkley

are homosexual, and if selected could become the first bishops consecrated under

the church's new policy allowing gay and lesbian clergy.

.
Gay, lesbian priests among bishop nominees by L.A. Episcopal diocese
A month after leaders of the national church voted to allow consecration of gay clergy, one of its most liberal dioceses names two homosexual priests among the six candidates for suffragan bishop.
By Duke Helfand (Los Angeles Times, 3/8/2008)
Episcopal Church leaders in Los Angeles on Sunday nominated two openly gay priests as bishops, becoming one of the first dioceses in the national church to test a controversial new policy that lifted a de facto ban on homosexuals in the ordained hierarchy.
The nominations of the Rev. John L. Kirkley of San Francisco and the Rev. Canon Mary D. Glasspool of Baltimore are likely to further inflame theological conservatives in the U.S. church and their global partners in the Anglican Communion, who have repeatedly warned about the repercussions of such action.
They are among six nominees who will face election in December for two suffragan bishop positions at the Los Angeles diocese's annual convention. Suffragan bishops assist a diocese's primary bishop.
Home to 70,000 Episcopalians across six counties, the diocese is widely regarded as one of the most liberal in the U.S. church of 2.1 million members. Its bishop, the Rt. Rev. J. Jon Bruno, is an outspoken advocate for the rights of gays in the church.
"I affirm each and every one of these candidates, and I am pleased with the wide diversity they offer this diocese," Bruno said in a statement Sunday.
Since the Episcopal Church's 2003 consecration of a partnered gay priest as bishop of New Hampshire, dozens of traditionalist parishes and four dioceses, including one in Central California, have voted to leave the national church.
The list of breakaway congregations includes several in the Los Angeles diocese, which has waged a costly, largely successful, legal battle over ownership of church properties.
Amid conflict over Bishop V. Gene Robinson's consecration, U.S. church leaders had promised to exercise restraint by agreeing not to consecrate bishops "whose manner of life" presented a challenge to the church and would strain ties with the communion. But they reversed course last month at their convention in Anaheim, voting overwhelmingly to open "any ordained ministry" to gays and lesbians. They also agreed to consider rites of blessing for same-sex couples.
Sunday's action in Los Angeles came a day after the Diocese of Minnesota nominated three priests for bishop, including a partnered lesbian, the Rev. Bonnie Perry. She is rector of All Saints' Episcopal Church in Chicago and an adjunct professor at Seabury-Western Theological Seminary in Evanston, Ill.
Church conservatives predicted that the swift actions of the two dioceses in response to the recent policy shift would lead to greater division within the U.S. church. And they accused top Episcopal leaders of being disingenuous by suggesting that the denomination had not strayed from traditional beliefs and policies.
"What this represents is a continued in-your-face gesture to the worldwide Anglican Communion," said Kendall Harmon, a prominent conservative who is chief theological advisor to the Episcopal bishop of South Carolina. "Anyone who is paying attention can see that the Episcopal Church is moving in the direction of the new theology and practice that they have embraced."
The church's presiding bishop, the Most. Rev. Katharine Jefferts Schori, and Bonnie Anderson, leader of its clergy and laity, had sought to quell Anglican fears even as the convention moved last month to relax the restrictions on bishops.
In a letter to Archbishop of Canterbury Rowan Williams, the Anglican Communion's spiritual leader, Jefferts Schori and Anderson described the resolution as "more descriptive than prescriptive" and said it did not repeal the earlier ban on ordinations.
Instead, they said, the measure reaffirmed assurances of equal treatment spelled out in the U.S. church's canons and constitution.
"In adopting this resolution, it is not our desire to give offense," they wrote. "We remain keenly aware of the concerns and sensibilities of our brothers and sisters in other churches across the communion."
Last week, Williams responded to the Episcopal church's new policies, saying that "very serious anxieties" had already been expressed among the communion's 77 million members. He suggested that the U.S. denomination might have to accept a different role in a new, two-tier system -- one tier for churches that remain fully within the Anglican fold and another for those that wish to be more autonomous.
Although Williams condemned persecution of gays and lesbians, he also made clear that the communion does not sanction blessings for gay and lesbian couples or the selection of such candidates as bishops.
Still, Episcopal leaders in Minnesota will select a new bishop Oct. 31 at their diocesan convention in Minneapolis. Clergy and lay representatives in Los Angeles will vote in early December.
The diocese's selections must be approved by a majority of bishops of the national church and of the diocesan "standing committees," which include clergy and lay representatives.
In Los Angeles, 51 priests were nominated for the two assistant bishop posts that will become vacant next year when two current bishops retire.
Twenty of the nominees submitted applications, and the field was then narrowed to six finalists, including three from the Los Angeles diocese.
In addition to Kirkley and Glasspool, who mention their partners in official diocesan statements, the nominees are the Rev. Canon Diane M. Jardine Bruce of St. Clement's by-the-Sea in San Clemente, Calif.; the Rev. Zelda M. Kennedy of All Saints in Pasadena; the Rev. Irineo Martir Vasquez of St. George's in Hawthorne; and the Rev. Silvestre E. Romero of St. Philip's in San Jose.
Reached by telephone Sunday, Kirkley declined to comment, but in a statement on his diocese's website he called his nomination "a privilege." Glasspool could not be reached.
Members of the Los Angeles diocese will be able to meet the candidates at a Sept. 19 forum at Campbell Hall private school in North Hollywood.
One leading Episcopal progressive, Bishop Marc Andrus of San Francisco, said the nominations of Kirkley and Glasspool were not a significant departure from the church's recent direction.
"This is really in keeping with the trajectory of our church toward justice and the recognition . . . of the full rights of gay and lesbian people," said Andrus, bishop of the Diocese of California.
But a leading conservative who left the Episcopal Church last year to establish a competing Anglican church said any move to elect more gay bishops would only hasten the exodus of congregations from the Episcopal denomination.
Martyn Minns, the founding missionary bishop of the Convocation of Anglicans in North America, said the embrace of progressive policies will drive the church further from "the mainstream of Anglican thinking, and frankly of Christian thinking."

ΒΗΡΥΤΟΣ. Η GAY ΜΕΚΚΑ ΤΩΝ ΑΡΑΒΩΝ

Αυτή η σύνοψη δεν είναι διαθέσιμη. Κάντε κλικ εδώ, για να δείτε την ανάρτηση.

MERCE CUNINNGHAM & JOHN CAGE. ΑΧΩΡΙΣΤΟΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Ο Κάνινγκαμ πρωτοσυνάντησε τον Τζον Κέιτζ το 1938, όταν σπούδαζε

στην Cornish School του Σιάτλ, όπου ο Κέιτζ εργαζόταν ως μουσικός

συνοδός στα μαθήματα χορού. Η δημιουργική συνεργασία τους άρχισε

το 1942 στη Νέα Υόρκη και κράτησε μέχρι τον θάνατο του Κέιτζ, το 1992.

Κανένας από τους δύο δεν μιλούσε ανοιχτά για την προσωπική τους σχέση,

σε αντίθεση με την επαγγελματική. Οταν ένας νεαρός που πιθανόν ήθε-

λε να τους «ξεμπροστιάσει» ρώτησε κάποτε σε μια δημόσια συζήτηση πώς

περνούν την καθημερινή τους ζωή, ο Τζον είπε μετά μια παύση: «Να σας πω,

εγώ ασχολούμαι με το μαγείρεμα... και ο Μερς πλένει τα πιάτα».

(Καθημερινή, 2/8/2009)

.

Merce Cunningham and John Cage, forerver inseparable
Mark Swed (Los Angeles Times, 31-8-2009)
The tributes to choreographer Merce Cunningham, who died in New York at 90, have been pouring in, and they are glorious.
I think we have consensus on the fact that Cunningham revolutionized modern dance and that he was the greatest living choreographer. That the world recognizes the genius, originality and importance of a beloved artist means a lot to us Merceophiles. Still, coming to Cunningham from music, I have been struck by how little has been said about Cunningham’s relationship to my art form, and by a certain grudging credit accorded Cunningham’s collaborator and greatest artistic influence, his companion and the music director of his company, John Cage.
It has been easy enough to dismiss the whole thing by noting that for Cunningham, dance and music were created apart, with the implication that in his case choreography did not need the music.
Moreover, the tone of Cunningham’s obituaries is significantly different from that of Cage’s. When he died in 1992, less than a month before his 80th birthday, Cage was widely credited for being among the most original music thinkers of all time and among the most influential and charismatic musicians of his day.
But no one dared call him the greatest composer of his time. More typical was what the British critic Andrew Porter spelled out in the lead paragraph of his Cage obituary in the Observer: “He said a lot silly things, and wrote a lot of silly music. But everyone was fond of him.” Even those who praised Cage’s music were forced to assume a defensive tone.
In fact, those “silly” things said and the “silly” music were central to Cunningham’s work and everything the choreographer stood for.
But such misunderstanding is nothing new. During their partnership, Cage was better known but Cunningham more institutionally celebrated, particularly in America. Cunningham, not Cage, was awarded the National Medal of Arts by the White House in 1990.
There were some obvious reasons for all this. The dance world is smaller than the music world. Cage and Cunningham were both hugely charismatic stage animals, but in a visual society, Cunningham’s spectacular dancing and the fabulous movement he created offered a more immediate appeal than Cage’s extraordinary ideas or extraordinarily curious music.
Even so, Cage made Cunningham possible. A teenage Cunningham first encountered Cage at the Cornish School in Seattle in 1938. Cage was the accompanist in Bonnie Bird’s dance class. Cage recognized a musical talent in Cunningham and enticed him into a percussion ensemble. Though only seven years Cunningham’s senior, Cage was already worldly and exposed the young dancer to the most progressive notions of the visual arts, literature, theater and philosophy.
Cunningham left the Cornish School in 1938 to join Martha Graham’s company in New York. Cage got to Manhattan three years later, and he convinced Cunningham to break out on his own. Cage dissolved his marriage, and he and Cunningham began a career and life together.
It was Cage’s idea that music and dance should have lives of their own. In her obituary, Washington Post dance critic Sarah Kaufman writes that score and choreography came together “essentially as strangers.” In fact, the case was just the opposite. The only reason this approach could work is because the dancer and composer were on the same wavelength. They understood that music and dance would come together as friends. Theirs was a deep relationship based upon trust that honored independence, which is different from separation.
In the early years, Cage wrote prepared piano pieces for Cunningham and they toured performing together. When the Merce Cunningham Dance Company was formed in 1953, Cage became music director. He selected all the music and musicians. The composers and performers were his – and Cunningham’s – friends. The general nature of the work was always discussed. The musical style employed was well known to Cunningham. There was always a clear aesthetic at work.
Experimentation was encouraged, and because of that everything wasn’t going to work, which all the creators knew in advance. But Cunningham made room for music, and the composers created music that made room for movement. An invitation always went out to listen.
Cage’s sphere became Cunningham’s. Included were such visual artists as Marcel Duchamp, Robert Rauschenberg and Jasper Johns; philosophers Buckminster Fuller and Marshall McLuhan; the Zen Buddhist teacher D.T. Suzuki; the mythologist Joseph Campbell and a great many others. When Cage developed a way to make music using chance operations, he passed that on to Cunningham. Cunningham’s artistic antennae were exceptionally sensitive. He immediately found implications from all these sources for movement that no else had ever thought of.
There are some in the dance world who resent Cage’s intellectual power over Cunningham. Without Cage, the thinking goes, Cunningham could have been another Baryshnikov or another Balanchine, or both rolled into one. But he wouldn’t have been Merce, and maybe he wouldn’t have been the man who revolutionized dance.
In the New York Time obituary, Alastair Macaulay quotes Cunningham as saying, after Cage died: “On the one hand, I come home at the end of the day, and John’s not there. On the other hand, I come home and John’s not there.”
Yes, Cunningham did say that. But when I heard him say it, he did so with a gentle laugh that asked us not to feel sorry for him. And he fought to keep back the tears with his follow-up line: “I miss the conversation.”

ΙΡΛΑΝΔΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΟXΙ ΣΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ;

.

Protest for same-sex marriage
TIM O'BRIEN (irishtimes.com, 9/8/2009)
Up to 5,000 people gathered outside the Department of Justice in St Stephen's Green this afternoon to protest against the Government's refusal to lift the ban on same sex marriages.
The crowd which marched from Dublin City Hall heard former director of the Equality Authority Niall Crowley claim the proposed legislation on civil partnerships was a retrograde step, merely tolerating but not valuing, diversity. Tolerance alone was not acceptable he said, as it was often accompanied by contempt.
Mr Crowley said the Civil Partnerships Bill did nothing to promote equality and was in fact a move to enshrine inequality into law. It was, he said, the product of a backlash against gains in the equality agenda in recent years, such as legislation on incitement to racial hatred. People somehow believed they could no longer afford equality, he said.
Other speakers at the march included broadcaster Brendan Courtney, former director of the International Lesbian and Gay Association Patricia Prendeville, march coordinator Mark McCarron and journalist Fiona McCann, as well as a number of same sex couples and their families who gave personal testaments.
Ms Prendeville said it was "now time for another shift in how we understand marriage here in Ireland as well as throughout the world". Mr McCarron, vowed the protests would continue "until the ban on same sex civil marriage is lifted. We are not going to go away and we are not going to be satisfied with a few crumbs. We want the whole cake, the wedding cake.'
Organisations represented at the gathering included Amnesty International, the Union of Students in Ireland, and other groups representing lesbian, gay, bisexual, and transgendered people.
Draft legislation for civil partnership at the end of June, and it will be debated when the Dáil resumes in September

ANDREAS H. BITESNICH

Andreas H. Bitesnich (Αυστρία)

.
Καμιά φορά το ταλέντο αναβλύζει από εκεί που δεν το περιμένεις. Κάτι που ισχύει με το παραπάνω για τον αυστριακό φωτογράφο, ο οποίος επί σειρά ετών διήγε διπλό βίο. Το πρωί πουλούσε ηλεκτρικές συσκευές και το βράδυ εμφάνιζε ρολά φιλμ στο μπάνιο των γονιών του. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες ο 47χρονος Βιεννέζος διαθέτει το δικό του στούντιο και χαράζει το δικό του επιτυχημένο δρόμο στην καλλιτεχνική φωτογραφία με συνθέσεις που κόβουν την ανάσα και εγκωμιάζουν την ανθρώπινη σιλουέτα. Η εμμονή του με το ασπρόμαυρο φιλμ και τις περίτεχνες πόζες μάς χάρισε μια σειρά από κλασικά, διαχρονικά ερωτικά γυμνά που φλερτάρουν με την αψεγάδιαστη γεωμετρία, την ισορροπία και την ένταση της κίνησης, την αρμονία και τον χαμαιλεοντισμό της ανθρώπινης φιγούρας. Για την τελειομανία του αυτοδίδακτου φακού ο ίδιος λέει: «Είναι ο μοναδικός τρόπος να πετάξω ψηλότερα από τους υπόλοιπους». (Κατερίνα Κολιού, ΒΗΜΑdonna, τχ. 89)

.

ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΤΗ ΡΟΥΑΝΤΑ

.
RWANDA’S SILENCE ON GAY RIGHTS IMPACTS ON LGBTI ACTIVISM
By Jerina Messie (28/7/2009)
RWANDA – 28 July 2009: Two years after the parliament brought, for debate, a Bill criminalising homosexuality, lesbian, gay, bisexual, transgender and intersex (LGBTI) organisations in Rwanda, are still uncertain about their future since they are presently not protected by law.
For Naome Ruzindana, Director of Horizon Community Association (HOCA), an LGBTI organisation in Rwanda, absence of the law protecting homosexuals is frustrating as they do not know if they are stepping on anybody’s toes by doing their work.
Ruzindana says initially Rwanda did not have law criminalising homosexuality until parliament proposed the anti-gay bill in 2007, which “up to now it’s still being debated upon.”
“If the Bill is passed it will be almost impossible for us to operate, if it stays the way it’s portrayed without being amended, we will be doomed.”
Ruzindana further states that with or without law, things have always been difficult for LGBTI people and organisations in Rwanda due cultural influence and religion.
Meanwhile, recently the Rwandan government has proposed a Bill demanding compulsory HIV testing before marriage and forced sterilization for women deemed as mentally ill, laws that, according to human rights activists, are a clear indication of that country’s disrespect of human rights.
Under the proposed Bill, all individuals will be required to have HIV testing and provide a certificate before getting married and married individuals could also be required to be tested for HIV/AIDS upon request one of the spouses in a marriage.
The World Health Organisation alongside the Joint United Nations Programme on HIV/AIDS and the UN’s Office of the High Commissioner of Human Rights have condemned this Bill arguing that compulsory HIV testing and disclosure of results could put women at increased risk of abuse while undermining public trust in the health care system.
*****
There are actual laws against homosexuality as well as fierce cultural taboos. I imagine this causes a strain on homosexuals living outside of the largest urban areas (most likely anywhere but Kigali) because in addition to the strong cultural tradition in Rwanda there is also nowhere private to go ever. There are people everywhere. You would very literally have to be in the closet to act on one's inclination towards the same sex IF there were any closets to be had in poor Rwandan homes. So I imagine it is very, very difficult to be an LGBT adolescent or adult living here, frankly.
I'm not sure what the punishments are for being caught engaging in homosexual activity. I assume it is rarely dealt with outside of the mediation or small community courts in the rural areas. If there are prosecutions, they are not discussed openly in the media and given the pieces that run about how America is going to hell in a hand basket because of its leniency on same sex relations, I would think it might get media coverage.
So the take home message: there is no homosexuality in Rwanda, officially. Thus, they don't have to ask the gay people to leave - they aren't here.
However, I will say that every time I go out in Kigali, much like every other African country I've partaken of the night life in, I've been hit on by sex workers. (you may be interested to know that Rwanda also does not have sex workers, officially.) I know, that doesn't mean anything because most likely it's my skin not my gender/sex they're banking on. I've also seen plenty of man-on-man action of a variety that defies explanation through rationalization of the female to male ratio in the night club. Nor am I thinking about the man of Indian descent and the Chinese man who ended up in each other's embrace when the fast song turned to slow and a very outgoing African woman pushed them together, both shuffling slowly with their faces frozen in a look of "what has Africa done to me." I'm thinking more of a group of three men who obviously love dancing and touching one and other, particularly as they get drunker through the night. I see them consistently and their behavior clearly indicates more than platonic, masculine love of music, beer and each others' company. At one night club I've been to, there seems to be a dark corner of the dance floor for men only, which reminds me very much of the dark corner of the dance floor at Climax in Conakry which was very clearly also for men only.
But, of course, we can easily extrapolate that these men are all from Kenya or Uganda because there is no homosexuality in Rwanda, unless someone else brought it here. (kigalilife.blogspot.com, 7/2008)
****
"It is true that homosexual culture is not Rwandan and is therefore susceptible to challenges. Rwanda has not spoken much about homosexuality, but certainly it is against the practice. If homosexuality is not African then it cannot certainly be Rwandan!
It is against this background that a mini survey was done to know if there are gays in Rwanda or not.

[...]Like any other form of prostitution, it is denied, and practiced indoors--a thing that has made it remain in obscurity.
There is a community of gays in Rwanda, even though one will be hard put to produce evidence to clearly prove it. One gentleman, who did not want to be mentioned, caused laughter in public when he complained thus: 'I was surprised when a man of my age approached me to be his boy friend. He was serious and promised to offer me some good money. This is horrible! Suppose I was a young man with problems of money; the amount he offered would have really seduced me into the nasty demands of the son of devil.'

[...] It takes a lot to recognise a gay person; but sometimes young men go around with treated hair, tinted, walking like a woman, or forcing the voice to soften like that of a woman and speaking with abnormal gestures,etc. They cannot go out in the open and shout it out because they would be ridiculed.

[...] There are in fact very many reasons that call us to worry about homosexuality. These reasons go beyond the fact that homosexuality goes against the Rwandan cultural norms and morals. Homosexuality is harmful for society since it does not engender reproduction, thus threatens the survival of society. It poses a great threat to children, and leads to depressing and miserable lifestyles. Generally, homosexuals are obsessed with a sexual lifestyle that is unnatural, and so the society should stand warned well in advance." (New York Times, 3/2008)

ΜΠΟΥΡΟΥΝΤΙ. ΘΕΣΜΟΘΕΤΩΝΤΑΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

.
Burundi: Gays and Lesbians Face Increasing Persecution
Human Rights Watch, 30/7/2009
(Bujumbura) - An April 2009 law that criminalizes homosexual conduct threatens to exacerbate the deplorable treatment of gays and lesbians in Burundi, Human Rights Watch said in a multimedia project published today.

The project, "Forbidden: Institutionalizing Discrimination against Gays and Lesbians in Burundi," consists of printed and online narratives, photos, and voice-recorded testimonies of Burundian gays and lesbians that bring to life the daily struggles faced by the small lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT) community in Burundi. Members of the community talk about how they have been fired from their jobs, beaten by parents and neighbourhood youth, and evicted from their homes.The LGBT population had just begun to speak up and organize - demanding an end to discriminatory treatment in workplaces, schools, and homes - when the Burundian government struck back, adding to the criminal code in April a provision that institutionalizes such discrimination by criminalizing "sexual relations with persons of the same sex." Individuals convicted under the new law can be sentenced to up to two years in prison.

"The government needs to listen to these voices to understand the harm it is doing to Burundians with its state-sanctioned discrimination," said Georgette Gagnon, Africa director at Human Rights Watch. "The government should rescind this law and instead work to promote equality and understanding."The testimonies presented in "Forbidden," alongside Martina Bacigalupo's powerful photographs, give a public platform to a population in Burundi that has long been silenced.

The individuals interviewed for "Forbidden" described Burundi's new law as a huge step backward. (Some names have been changed in the report for reasons of privacy and protection.) Cynthia, a 25-year-old waitress, told Human Rights Watch: "I was shocked when I heard about the new law against homosexuality. I want them to give us liberty. We are people like everyone else. It's God who created us. The law won't change us."

Even before the law was passed, Burundian LGBT people faced significant obstacles to acceptance by society, as recounted by the 10 people interviewed for this project. Carine, for example, a 37-year-old lesbian from a small town in Burundi's interior, describes how she lost a teaching job when her sexual orientation was discovered. She was harassed at another job by a male colleague, who on one occasion locked her in a room and threatened to kill her.

Pascal, starting when he was 5 years old, was beaten regularly by his parents, who considered him effeminate. As he said: "They thought that by beating me, they could change me." Many of the people interviewed by Human Rights Watch, most of them young, had been kicked out of their homes or disowned by their parents.

Human Rights Watch called upon the government of Burundi to listen to the voices of Burundi's gays and lesbians, and to urgently reform the criminal code so as to end state discrimination against this group of Burundian citizens.