7.2.16

ΟΗΕ. ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΟΑΔ ΑΤΟΜΩΝ

This issue promotes the UN Free & Equal campaign for lesbian, gay, bisexual and transgender (LGBT) equality. The new stamps, which celebrate the diversity of the LGBT community, mark the first time that the UNPA has issued stamps with an LGBT theme.

An initiative of the UN Human Rights Office, Free & Equal is a global public education campaign dedicated to raising awareness of homophobic and transphobic violence and discrimination globally. Since its launch, the campaign has generated a stream of popular content and engaged millions of people in an effort to promote the fair treatment of LGBT people and generate support for measures to protect their rights.

Equality is a fundamental principle of human rights. All human beings – whoever they are, wherever they live, whomever they love – are entitled to enjoy the same basic rights, free from arbitrary interference. All States, regardless of their political, economic and cultural systems, have a legal duty to promote and protect the human rights of all. LGBT people, like everyone else in the world, are entitled to live their lives free from fear, violence, discrimination and persecution.

UN Free & Equal recently celebrated two years of campaigning, in which the campaign’s message of acceptance and equality reached some two billion people. To learn more about the Free & Equal campaign, please visit www.unfe.org.

6.2.16

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 103

#SNOWCHALLENGE

"ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ" ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο κλάδος «Τέχνη και Ψυχιατρική» της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας συνδιοργανώνει με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας για ένατη συνεχή χρονιά το αφιέρωμα «Κινηματογράφος και Ψυχιατρική», που έχει γίνει πια θεσμός. Στον κινηματογράφο «Λαΐς» τις Κυριακές 12.00 το μεσημέρι ανά δεκαπενθήμερο από 7 Φεβρουαρίου μέχρι 24 Απριλίου θα έχει τις καθιερωμένες συναντήσεις με θεματικό άξονα για εφέτος: «Κινηματογράφος και ομοφυλοφιλία».

Την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου ξεκινά το αφιέρωμα με την εξαιρετική ταινία «Μια ξεχωριστή μέρα» (1977) του πρόσφατα εκλιπόντα Ettore Scola. Η ταινία απέσπασε δύο βραβεία όπως τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, ενώ ήταν υποψήφια και για δυο Όσκαρ.
Το σενάριο αναφέρεται στην 8η Μαΐου του 1938, ημέρα της επίσκεψης του Χίτλερ στη Μουσολινική Ρώμη και της πάνδημης υποδοχής του εκεί. Είναι επίσης η ημέρα όπου η μυθοπλασία του φιλμ τοποθετεί τη συνάντηση ανάμεσα σε μια ηττημένη από τη ζωή σύζυγο, μητέρα και νοικοκυρά και έναν ομοφυλόφιλο αντιφασίστα, στην άδεια από ανθρώπους (αφού όλοι οι ένοικοι έχουν πάει στην υποδοχή) αχανή πολυκατοικία όπου και οι δυο μένουν, όσο διαρκεί η φασιστική γιορτή της υποδοχής.
Η ταινία γυρίστηκε στο μεγαλύτερο της μέρος σε ένα διαμέρισμα, που βρίσκεται στις πολυκατοικίες «Φεντερίτσι», εργατικές κατοικίες που ανεγέρθηκαν κατά τη δεκαετία του '30 με πρωτοβουλία του Μουσολίνι, ενώ τα εξωτερικά γυρίσματα αφορούν κυρίως το χώρο γύρω από τις πολυκατοικίες. Η παραγωγή έγινε από τον σύζυγο της Σοφία Λόρεν, Κάρλο Πόντι, ενώ το σενάριο γράφτηκε από τον σκηνοθέτη της ταινίας Έττορε Σκόλα, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μαουρίτσιο Κοστάντσο και τον Ρουτζέρο Μάκκαρι. Στην ταινία έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο η ανιψιά της Σοφία Λόρεν και εγγονή του Μουσολίνι, Αλεσάντρα Μουσολίνι, νυν πολιτικός. (in.gr)

5.2.16

ΚΑΤΑΡ. ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ Η ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ "ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΝΙΑ"

Η ταινία «Το Κορίτσι από τη Δανία», η οποία αφορά μια από τις πρώτες αλλαγές φύλου που έγιναν ποτέ, φαίνεται πως έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις πριν καλά καλά κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Για την ακρίβεια, το Κατάρ επέλεξε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας επειδή είναι «ανήθικη».
Πιο αναλυτικά, μετά από την προβολή της εκκεντρικής ταινίας σε μερικούς κινηματογράφους στη Ντόχα, διάφοροι πολίτες διαμαρτυρήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την ηθική της ταινίας, χαρακτηρίζοντας την ανήθικη και αισχρή.
Μετά από αυτά τα παράπονα, το Υπουργείο Πολιτισμού του Κατάρ απάντησε πως: «Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι έχουμε επικοινωνήσει με την ανήσυχη διοίκηση και η προβολή της δανέζικης ταινίας απαγορεύεται πλέον από τους κινηματογράφους. Σας ευχαριστούμε για την αμέριστη επαγρύπνηση σας».
Η υπόθεση της ταινίας, στην οποία πρωταγωνιστεί ο βραβευμένος με Όσκαρ, Έντι Ρεντμέιν, είναι εμπνευσμένη από τη ζωή της Lile Elbe, η οποία τη δεκαετία του 1920 πραγματοποίησε μια από τις πρώτες εγχειρίσεις αλλαγής φύλου. (protothema.gr)

Η αληθινή ιστορία του Έιναρ Βέγκενερ, του Δανού ζωγράφου που στην δεκαετία του ’30 ήταν ο πρώτος άνθρωπος που υποβλήθηκε σε εγχείρηση αλλαγής φύλου, μοιάζει υπερβολικά συναρπαστική για να μην ειπωθεί. Το βιβλίο του Ντέιβιντ Εμπερσχοφ, στο οποίο βασίστηκε η ταινία, υπήρξε η μυθιστορηματική αφήγηση των αληθινών γεγονότων που θέλησε όχι μόνο να καταγράψει την ιστορία του Βέγκενερ, μα κυρίως να φωτίσει την προσωπικότητα και την ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου που έκανε κάτι που μοιάζει ακόμη και σήμερα θαραλέο και που στην εποχή του ήταν αλλά αδιανόητο.

Ο Τομ Χούπερ, σκηνοθέτης του εξαιρετικού (και πολυβραβευμένου στα Οσκαρ) «Ο Λόγος του Βασιλιά», ανέλαβε να φέρει στην οθόνη αυτή την ιστορία αντλώντας στοιχεία τόσο από το βιβλίο όσο κι από τα ημερολόγια που κρατούσε ο Έιναρ στη διάρκεια της μεταμορφωσής του σε Λίλι Ελμπε, τη μυστηριώδη φιγούρα που πήρε πρώτα μορφή στους πίνακες της γυναίκας του για να αναδυθεί στη συνέχεια από μέσα του, ως η γυναίκα που πάντα ήθελε να γίνει

Η ταινία του Χούπερ στηρίζεται πάνω σε μια υπέροχη αναπαράσταση της εποχής, μεταφέροντάς μας στην Κοπεγχάγη και το Παρίσι της δεκαετίας του ’30, μέσα από σκηνικά και κοστούμια που φυσικά κέρδισαν υποψηφιότητες για τα επερχόμενα Οσκαρ και μοιάζουν ήδη φαβορί.

Όμως στη μεταφορά μιας τέτοιας ιστορίας στην οθόνη, ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες για την επιτυχία ή μη του φιλμ, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο πρωταγωνιστής, τον οποίο ο Τομ Χούπερ βρήκε στο πρόσωπο του περσινού νικητή του βραβείου Οσκαρ, Έντι Ρεντμέιν.

Ο ίδιος μιλώντας για το φιλμ στην πρεμιέρα του στο Φεστιβάλ της Βενετίας είπε: «Για μένα ήταν μονόδρομος να παίξω αυτό το ρόλο. Όχι γιατί έπρεπε πάλι να μεταμορφωθώ, αλλά γιατί θα είχα την ευκαιρία να παίξω ένα συγκλονιστικό άνθρωπο. Κι αν έχεις τέτοια τύχη σε αυτή τη δουλειά, τι άλλο να ζητήσεις; Μετά το τέλος αυτής της εμπειρίας ένιωσα πιο πλούσιος. Συναντούσα ανθρώπους της trans κοινότητας για πάνω από 4 χρόνια. Έμαθα πολλά. Οφείλω να τους ευχαριστήσω – εκείνοι μου έβγαλαν από μέσα μου τη Λίλι».

Και η αλήθεια είναι πως ακόμη κι αν υπάρχουν φωνές που ως ένα σημείο δικαιολογημένα αναρωτιούνται για το αν ένας trangender ηθοποιός δεν θα ήταν καταλληλότερος για το ρόλο, η αλήθεια είναι πως το ταλέντο του Ρεντμέιν και η ερμηνεία που δίνει ως Λίλι, είναι ίσως η καλύτερη απάντηση στην οποιαδήποτε αμφισβήτηση.

Μια ερμηνεία που φυσικά τον έφερε μέχρι τις υποψηφιότητες των Οσκαρ, όπως και τη συμπρωταγωνίστριά του Αλίσια Βικάντε.

Γιώργος Κρασσακόπουλος (athensvoice.gr)

ΚΟΛΟΜΒΙΑ. ΜΕ ΔΥΟ ΜΑΜΑΔΕΣ

For the first time in Colombia’s history, a toddler was registered as the child of two women, a controversial victory for gay rights activists in the predominantly Catholic country.

The seven-month-old girl is the natural child on one of the mothers, a chemical engineer from Bogota, who had become pregnant through IVF.

After nine months of trying to secure Registry offices complied with a constitutional court sentence legalizing same-sex parenthood.

“These two mothers files a writ of protection in the past, but were rejected. Nevertheless, today the Registrar’s Office authorized the procedure through the sentence of presumed legitimacy,” Marcela Sanches, the director of gay rights organization Colombia Diversa, told newspaper El Tiempo.

Until Wednesday, the Registrar’s Office had refused to register same-sex couples as parents in spite of the court ruling that ordered civilian authorities to treat same-sex couples the same as heterosexual couples when it comes to children.

Opponents have called the same-sex adoption ruling a violation of children’s rights.

todaycolombia.com, 28/1/2016

6 ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΦΟΒΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΕΪ ΓΟΝΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ

Η Ελλάδα περνάει το σύμφωνο συμβίωσης χωρίς κανείς να βγει στους δρόμους και με αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή. Αντίθετα στην Ιταλία τις τελευταίες μέρες χιλιάδες διαδηλώνουν υπέρ και κατά και κανείς δεν ξέρει αν τελικά το νομοσχέδιο θα περάσει ως έχει. Αν και δεν πρέπει να υποτιμούμε τη δύναμη του Βατικανού να υποδαυλίζει τις αντιδράσεις, οι Ιταλοί μάλλον δεν είναι λιγότερο «ανοιχτόμυαλοι» σε σχέση με τους Έλληνες. Αυτό που εξηγεί τη διαφορά των αντιδράσεων ανάμεσα στις δύο χώρες είναι ότι το ιταλικό σύμφωνο συμβίωσης περιλαμβάνει μία διάταξη που επιτρέπει στον έναν σύντροφο να υιοθετεί το (βιoλογικό ή θετό) παιδί του άλλου. Πρόκειται για ένα θέμα που είχε τεθεί και στην Ελλάδα από τη Συνήγορο του Πολίτη χωρίς όμως να συμπεριληφθεί τελικά στο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή.

Η ομογονεϊκότητα λοιπόν αποδεικνύεται πολύ χρήσιμος «μπαμπούλας» για όσους θέλουν να ξεσηκώσουν αντιδράσεις σχετικά με τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών. Στην Ελλάδα μόνο το Ποτάμι τάχθηκε υπέρ της πολύ περιορισμένης πρότασης της Συνηγόρου του Πολίτη η οποία αφορούσε μόνο κοινή επιμέλεια και όχι πλήρη υιοθεσία του παιδιού του συντρόφου, και αυτό μετά από δικαστική απόφαση. Αντίθετα πολλοί βουλευτές που ψήφισαν «Ναι» όπως η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Βασίλης Λεβέντης ξεκαθάρισαν πως δεν θα το έκαναν αν υπήρχε ζήτημα υιοθεσίας παιδιών. Στην Ιταλία η συγκεκριμένη διάταξη βρίσκεται στο στόχαστρο κεντρώων βουλευτών του κυβερνητικού συνασπισμού που ζητούν από τον Ματέο Ρέντσι την απόσυρσή της για να ψηφίσουν το νομοσχέδιο.

Καθώς το ζήτημα της ομογονεϊκότητας χρησιμοποιείται για να καλλιεργούνται ένα σωρό φοβίες και δυσανάλογες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη, ενώ συχνά ακόμα και τα επιχειρήματα όσων την υποστηρίζουν μπορούν να χαρακτηριστούν προβληματικά, είναι χρήσιμο σήμερα από αυτή εδώ τη στήλη να συνοψίσουμε το παράλογο του πράγματος σε έξι προτάσεις.

1) Κανένα παιδί ποτέ δεν επέλεξε τους γονείς του

[…]

2) Το να φοβάσαι μήπως οι γκέι γονείς «κολλήσουν» την ομοφυλοφιλία στο παιδί τους είναι από μόνο του ένα ομοφοβικό επιχείρημα.

[…]

3) Κανένας επιστήμονας δεν μέτρησε ποτέ την «καταλληλότητα» των ετερόφυλων γονέων

[…]

4) Κανείς δεν ζήτησε να απαγορευτούν π.χ. τα διαζύγια για χάρη των παιδιών

[…]

5) Η επίκληση μιας προκατάληψης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να τη διαιωνίζει

[…]

6) Είναι τρελό να υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να γίνουν γονείς και να τους στερείς αυτή τη δυνατότητα

[…]

AthensVoice

4.2.16

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 102

μοντέλο: Hanno

7 ΘΥΜΟΙ

7 Θυμοί

Χρήστος Μήτσης (athinorama, 4.2.2016)

Ασπρόμαυρο, χαμηλής έντασης, μα σωστού κινηματογραφικού βηματισμού οδοιπορικό στη νεοελληνική πραγματικότητα της χαμένης μνήμης, των κοινωνικών αντιθέσεων και των ανεκπλήρωτων προσδοκιών.

Συγγραφέας και μοντέρ, ο Χρήστος Βούπουρας έχει συνυπογράψει σκηνοθετικά με τον Γιώργο Κόρρα τα κοινωνικά δράματα «Λιποτάκτης» (1988 ) και «Μιρουπάφσιμ» (1997 ), ενώ σκηνοθετήσει μόνος του το ντοκιμαντέρ «Ο Χορός των Αλόγων» (2001 ). Πιστός σε ένα ανθρωποκεντρικό σινεμά που μιλά ψιθυριστά, μετρημένα και εύστοχα, επιστρέφει πίσω από την κάμερα με τη διασκευή ενός δικού του μυθιστορήματος, το οποίο αναζητά τους Εφτά Θυμούς της Αποκάλυψης (εφτά άγγελοι αδειάζουν το περιεχόμενo αντίστοιχων φιαλών γεμάτων με τους θυμούς του Θεού ) στη σύγχρονη Αθήνα.
Ποια αμαρτία κουβαλάει αυτή η πόλη; Επίμονος στις λεπτομέρειες –η Αθήνα αναδεικνύεται σε πραγματική πρωταγωνίστρια– και ταυτόχρονα «γενικόλογος», αναφερόμενος σε κάθε δυτική μητρόπολη, ο Βούπουρας περιδιαβαίνει έναν κόσμο μοναχικό, ξενοφοβικό, θορυβώδη όσο και κούφιο, αγκιστρωμένο στις προσωπικές και συλλογικές του αυταπάτες. Οδηγός μας σε αυτό τον αστικό δαίδαλο είναι ο Πέτρος, ένας 45άρης αρχαιολόγος ο οποίος έρχεται σε επαφή, ανάμεσα σ’ άλλους, με τρεις νεαρούς μουσικούς που κυνηγούν τ’ όνειρό τους, έναν κυνικό διευθυντή τράπεζας, έναν αστυνομικό με δικές του ιστορικο-πολιτικές θεωρίες και έναν νεαρό Άραβα, με τον οποίο συνάπτει ερωτική σχέση.

Περισσότερο αντονιονικός παρατηρητής παρά δυναμικά πράττων, ο Πέτρος (και ως αρχαιολόγος ) κουβαλά «όλη τη μνήμη του κόσμου» και μαζί μια εγωκεντρική θεώρηση των πραγμάτων, παθητική και συνάμα υπεροπτική, δεμένη με τη βαριά παράδοση του ελληνικού/δυτικού πολιτισμού. Απέναντί του, η διάφανη, καθαρή στάση του Μουσουλμάνου Χουσάμ τού φαίνεται αλλόκοτη, σχεδόν ενοχλητική. Όπως και σ’ αυτή την ασπρόμαυρη, καχύποπτη πόλη που αντιμετωπίζει εχθρικά όποιον της αποκαλύπτει πως «εσύ δεν ξέρεις από αγάπη, εσύ τίποτα δεν ξέρεις».
Περνώντας τον μέσα από δοκιμασίες –αφηγηματικές βινιέτες που σχηματίζουν ένα γλαφυρό κοινωνικό παζλ–, ο Βούπουρας φέρνει τον ήρωά του αντιμέτωπο με τους θεϊκούς θυμούς, τις σύγχρονες ιστορικο-πολιτικές αμαρτίες και τις προαιώνιες ανεκπλήρωτες υπαρξιακές προσδοκίες. Στο τέλος τον προσγειώνει σε μιαν άλλη (έγχρωμη ) πραγματικότητα όπου συνεχίζει να ελπίζει, αν και ο έρωτας τον έχει νικήσει ακόμα μια φορά.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ: ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

"Συναξις Ιερέων Ιεράς Μητροπόλεως Καλαβρύτων και Αιγιαλείας εις Αίγιον Πέμπτη 28η Ιανουαρίου 2016”

Το φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας στην σύγχρονη Νεοεποχίτικη Νεοταξική κοινωνία.

Το κίνημα των ομοφυλοφίλων και οι ποικίλες εκδηλώσεις και διοργανώσεις των για μια ακόμη φορά βρίσκονται στο προσκήνιο της επικαιρότητος, υποδεικνύουν δε το καθήκον και το χρέος της ποιμενούσης Εκκλησίας για την ποιμαντική αντιμετώπιση της εδώ και δεκαετίες ανοιχτής αυτής πληγής μέσα στο σώμα της Ελληνικής Κοινωνίας και την ανάληψη των επιβαλλομένων ποιμαντικών μέτρων προς αντιμετώπιση και προφύλαξη του πιστού λαού.

Πρόκειται για ένα παγκόσμιο κίνημα που προωθείται από τους σχεδιαστές της Νέας Εποχής σε Ευρώπη και Αμερική με αιτήματα προς την πολιτεία για τα δικαιώματα των σεξουαλικών μειονοτήτων, για αναγνώριση και νομική κατοχύρωση του γάμου η της ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ομοφύλων, υιοθεσίας παιδιών κ.λπ.

Το κίνημα αυτό δεν υπερασπίζεται απλώς το δικαίωμα των μελών του να ζουν σύμφωνα με την δική τους σεξουαλική επιλογή, αλλά έχει στόχο την προβολή και επιλογή μιας νέας ιδεολογίας με επικίνδυνες κοινωνικές προεκτάσεις.

Σύμφωνα με την ιδεολογία αυτή, η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί μια μορφή σεξουαλικής διαστροφής, μια αρρωστημένη παρά φύσιν κατάσταση όπως διδάσκει η Εκκλησία και όπως αυτό εθεωρείτο αυτονόητο και από όλους αποδεκτό ακόμη και από την Ιατρική και την Ψυχολογία, αλλά αποτελεί ένα διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό.

Για να πετύχουν αυτό τον στόχο δεν θέλουν κοινωνία ρωμαλέα με κοινωνική συνοχή, κοινωνία που θα διαπνέεται από τις ηθικές αρχές και αξίες του Ευαγγελίου και από την αγάπη προς την πατρίδα, αλλά μια κοινωνία ανθρώπων υποδουλωμένων στο χρήμα, τις ηδονές, στα ναρκωτικά και σε κάθε είδους σεξουαλική διαστροφή, δια τούτο διαβάλλουν και συκοφαντούν ως ρατσισμό και φανατισμό, ως προσκόλληση σε πράγματα ξεπερασμένα την αγάπη στο Χριστό, την πατρίδα και τις αξίες που μας κράτησαν όρθιους ως Γένος επί τρεις χιλιάδες χρόνια.

Όπως είναι γνωστό από την Βιβλική διήγηση της Γενέσεως, οι συζυγικές σχέσεις ανδρός και γυναικός αποτελούν μεταπτωτικό φαινόμενο, «ο Αδάμ έγνω Εύα την γυναίκα αυτού» (Γεν. 4, 1), αφού πλέον παρέβη την εντολή του Θεού.

Υιοθετούνται δε από τον Θεό οι σχέσεις αυτές ως οι μόνες κατά φύσιν ανθρώπινες σχέσεις μέσα στους όρους της οικονομίας του Θεού και ως αντίδοτο τρόπον τινά του βιολογικού θανάτου που ήταν αποτέλεσμα του πνευματικού θανάτου εξ αιτίας της αμαρτίας.

Είναι προφανές ότι οι σεξουαλικές σχέσεις ανδρός με άλλον άνδρα, η γυναικός με άλλην γυναίκα αποτελεί μία παρά φύσιν κατάστασιν, ένα είδος σεξουαλικής διαστροφής ξένο και άγνωστο όχι μόνον στο αρχικό σχέδιο της δημιουργίας, αλλά και στο σχέδιο της οικονομίας του, μετά δήλαδή την πτώση των πρωτοπλάστων, αφού σε μια τέτοιου είδους σχέση είναι αδύνατη η αναπαραγωγή του ανθρωπίνου γένους.

Ο μεγάλος Πατήρ της Εκκλησίας μας Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει σχετικά με το πάθος αυτό: «Πάντα μεν ουν άτιμα τα πάθη, μάλιστα δε η κατά των αρρένων μανία». Οποιοδήποτε αμάρτημα δεν είναι ίσο με αυτήν την παρανομία η οποία ανατρέπει όχι μόνον τους θετούς ανθρωπίνους νόμους, αλλά και τους νόμους της φύσεως.

«Και όπερ αν είποις αμάρτημα, ουδέν ίσον ερείς της παρανομίας ταύτης . . . ου γαρ οι θετοί μόνον, αλλά και αυτοί οι της φύσεως ανατρέπονται νόμοι». Σε άλλο σημείο ονομάζει την ομοφυλοφιλία «κολοφώνα των κακών και κεφάλαιον της συμφοράς».

Το άρτι ψηφισθέν υπό της πολιτείας σύμφωνο Συμβίωσης δυναμιτίζει τα θεμέλια της οικογενείας, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει πληγεί καίρια από τον πολιτικό γάμο, αυτόματο διαζύγιο, νόμο περί αμβλώσεων, αποποινικοποίηση της μοιχείας κ.λπ.

Οι ομόφυλες σχέσεις γάμου πλήττουν καίρια την φυσιολογική τεκνογονία και οξύνουν το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίον είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Έρχονται δε σε ευθεία αντίθεση με το Ελληνικό Σύνταγμα, το οποίον στο άρθρο 21 παράγραφο 1 προβλέπει ότι: «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντηρήσεως και προαγωγής του Έθνους».

Ωστόσο «γάμος» μεταξύ προσώπων του αυτού φύλου και «συντήρησις» του έθνους είναι έννοιες αντιφατικές.

Έγκυρες επιστημονικές μελέτες διαφόρων ψυχιάτρων επιστημόνων δηλώνουν ξεκάθαρα σε ψυχιατρικά εγχειρίδια, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι κάτι το έμφυτο η έστω κληρονομικό (δεν υπάρχει δηλαδή ειδικό γονίδιο ομοφυλοφιλίας), αλλά ότι είναι μια επίκτητη σεξουαλική επιλογή, ένας επίκτητος σεξουαλικός προσανατολισμός, με την έννοια ότι αποκτάται κατά την διάρκεια της ζωής και δεν προέρχεται από φυσική η γενετική προδιάθεση.