12.2.11

ΛΕΨΙΟΥΣ 10


Τα σκαλιά στο διαμέρισμα του Καβάφη στην οδό Λέψιους 10 τα ανέβηκαν πολλοί από τους επιφανέστερους και πιο πρωτοποριακούς συγγραφείς, ποιητές, ηθοποιούς, μουσικούς και καλλιτέχνες, με τους οποίους μοιράστηκε τις ιστορικές και λογοτεχνικές του ανησυχίες (…)
Για να ανέβουν τις δυο σειρές σκαλοπατιών οι επισκέπτες έπρεπε να περάσουν ανάμεσα από τις πόρνες που έσκουζαν στους περαστικούς από τα παράθυρα του μπορντελου στο ισόγειο’ έτσι, στους χωρατατζήδες της Αλεξάνδρειας η οδός έγινε γνωστή με το όνομα Κλάψιους. «Φτωχά πλάσματα!» έλεγε ο Καβάφης για τα κορίτσια του ισογείου. «Είναι να τις λυπάται κανείς. Δέχονται κάτι αηδιαστικούς ανθρώπους, σκέτα τέρατα, μα» -κι εδώ η φωνή του έπαιρνε έναν βαθύ φλογερό τόνο- «δέχονται και κάτι αγγέλους, μα κάτι αγγέλους!»
(…) Τώρα με νέα ονομασία και αρίθμηση, οδός Σαρμ ελ-Σέιχ 4, το κτήριο που πήρε τη θέση του δεν έχει ούτε την ανηθικότητα ούτε τη χάρη του παλιού. Αλλά στη δεκαετία του 1920 και του 1930 ο Γκαστόν Ζανανίρι θυμόταν πως «την ώρα που σουρούπωνε και έπεφτε το βράδυ», καθόταν με τον Καβάφη στο μπαλκόνι και έβλεπαν τους κήπους του Ελληνικού Νοσοκομείου, όπου σήμερα υπάρχουν γκαράζ και συνεργεία αυτοκινήτων, και πιο πέρα τον πατριαρχικό ναό του Αγίου Σάββα του Ηγιασμένου. Πίνοντας ζαμπίμπ συζητούσαν μερικές φορές για τον βυζαντινό πολιτισμό, «αυτό το μοντέλο ποίησης, αισθήματοςκαι ερώτα», σύμφωνα με την ακριβή έκφραση του Ζαναρίρι. «Κάτω το μπορντέλο φροντίζει για τη σάρκα' εκεί είναι η εκκλησία που δίνει άφεση στην αμαρτία' κι απέναντι είναι το νοσοκομείο όπου πεθαίνουμε».

Μάικλ Χάαγκ: Αλεξάνδρεια. Η πόλη της μνήμης. Φόρστερ, Καβάφης, Ντάρρελ (Ωκεανίδα, 2005)

1961. ΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΠΙΚΙΝΔΔΥΝΟΙ ΑΠΟ ΤΑΣ "ΚΟΙΝΑΣ"


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 7/1961

11.2.11

Η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΗΣ EUROVISION

.
Η Eurovision μας έλειπε

Ελευθεροτυπία, 30/1/2011
Ο διαγωνισμός τραγουδιού γενικά και σε ποιους απευθύνεται και τα φετινά ευτράπελα, που εν μέσω κρίσης έβαλαν την Κονιόρδου στην κριτική επιτροπή και κατέληξαν στις ενστάσεις.

Ολα τα 'χε η Μάρτζορι, ο σαματάς για την Eurovision της έλειπε. Την εποχή ακριβώς που γκρινιάζει όλο το δημοσιογραφικό σύμπαν για τον διαγωνισμό των συμβασιούχων και η Ελλη Στάη απειλεί να συνδυάσει το καντσονίσιμα με τις ειδήσεις, η ΕΡΤ βάλθηκε να τσαλακώσει ακόμη περισσότερο το προφίλ της. Και με μια σειρά από άστοχες κινήσεις, έφτασε να υποστεί την εσχάτη των ταπεινώσεων. Να πέσει στα νύχια του Ηλία Ψινάκη!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας αποκρυπτογραφήσουμε επιτέλους τον χαρακτήρα της Eurovision. Ορθώς ο συχωρεμένος ο Χατζιδάκις την είχε χαρακτηρίσει «πανηγυράκι», διότι αυτό είναι και τίποτε άλλο. Και γι' αυτό το λόγο αφορά σχεδόν αποκλειστικά τους gay και τα πιτσιρίκια.
Τους πρώτους, διότι αντιλαμβάνονται τη χαβαλέ κιτσαρία της υποθέσεως και, αντί να τους πιάσουν οι σοβαροφάνειες όπως τους straight, το διασκεδάζουν μια χαρά. Τα δεύτερα, διότι αναγνωρίζουν την Eurovision ως ένα κολοσσιαίο καρτούν και περνούν υπέροχα τόσο με τις εκπάγλου καλλονής εμφανίσεις όσο και με την τρελή αγωνία του αθροίσματος βαθμών. Προσωπικώς, βρίσκω τις αντιδράσεις τους υγιέστατες και έχω την εντύπωση ότι αφού πληρώνουν ανταποδοτικό τέλος (και οι gay και οι γονείς των πιτσιρικιών) έχουν δικαίωμα να απαιτούν πέντε πράγματα από τον προγραμματισμό της δημόσιας τηλεόρασης.
Το πρόβλημα άλλωστε δεν είναι δικό τους, το πρόβλημα είναι όλων εκείνων που κάποτε εξέλαβαν την Eurovision ως εθνική υπόθεση. Εθνική υπόθεση το Euro 2004, εθνική υπόθεση οι Ολυμπιακοί Αγώνες, εθνική υπόθεση και ο διαγωνισμός της Eurovision, ιδίως από την στιγμή που η εκρηκτική παρουσία της Ελενας Παπαρίζου (πραγματικά το πιο hot πλάσμα του διαγωνισμού την τελευταία εικοσαετία) έφερε την πρωτιά στα ελληνικά χρώματα. [...]

ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ - ΧΑΡΑΛΝΤ ΣΑΡΦ. Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ "ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΥ"

Scholars have noted Andersen was attracted to both men and women during his middle years. Andersen biographer Jackie Wullschlager observes, "Andersen's diaries leave no doubt that he was attracted to both sexes; that at times he longed for a physical relationship with a woman and that other times he was involved in physical liaisons with men." Andersen biographer Alison Prince comments, "...it is obvious that Andersen struggled throughout his life with a painful sense of greatness and of being different from others. This was partly due to the suppressed homosexuality which set him apart in loneliness and forced him to take refuge in the safer and more conventional image of the talented and hypersensitive poet..." Both believe "The Snowman" has its source and inspiration in Andersen's relationship with a young male ballet dancer associated with the Royal Theater in Copenhagen.


Andersen and Harald Scharff
In 1857 in Paris, he made the acquaintance of fellow Dane Harald Scharff, a handsome and highly regarded young ballet dancer with Copenhagen's Royal Theatre. Andersen was returning to Copenhagen via Paris following a visit to Charles Dickens in England, and Scharff was on holiday with his Copenhagen housemate, the actor Lauritz Eckardt. Andersen and Scharff toured Notre Dame together. Three years passed before Andersen again met the pair quite by accident in Bavaria in July 1860; the three men enjoyed a week together in Munich and its environs. It is probable that Andersen fell in love with Scharff at this time. According to his diary, Andersen did not "feel at all well" when the two young men left Munich on 9 July 1860 for Salzburg *.
Following the departure of Scharff and Eckardt for Salzburg, Andersen traveled to Switzerland but grew despondent and then depressed. In November, he returned to Copenhagen and spent Christmas at Basnæs, the estate of an aristocratic patron and friend on the coast of Zealand. His spirits lifted with the holiday festivities and "The Snowman” was composed on New Year’s Eve 1860. It was published with several other new tales by Andersen two months later on 2 March 1861 in New Fairy Tales and Stories. Second Series. First Collection. 1861. by the Copenhagen publisher C. A. Reitzel.
Andersen's relationship with Scharff continued to develop and early in 1862 the two entered a relationship that brought Andersen "joy, some kind of sexual fulfillment and a temporary end to loneliness." Andersen referred to this time in his life as his "erotic period", but he was not discreet in his conduct with Scharff and displayed his feelings much too openly. Onlookers regarded the relationship as improper and ridiculous. The affair came to an end late in 1863 as Scharff gradually withdrew to focus on his friendship with Eckardt who had married an actress. Andersen noted in his diary 13 November 1863: "Scharff has not visited me in eight days; with him it is over." Andersen took the end of the affair calmly and the two former lovers thereafter met in overlapping social circles without bitterness. Andersen tried.

Andersen retained story ideas in his mind sometimes for years before coalescing with an event or mood in his life, and telling stories such as “The Snowman” was a compulsion with him. The tale has been described as poignant and lyrical, and as a self-mocking autobiographical revelation in which Andersen expressed his conviction that love is a burning, unreciprocated pain, and that he would end his life partnerless and alone. The light-hearted Snowman is a complement to Andersen’s tragic Fir Tree and, in telling the tale, Andersen returns “to his earlier, tragicomic mode of sketching the fleeting autobiography of an everyday object which seems to have caught his eye at random and yet whose life story has an uncanny appropriateness to its physical form.”
Andersen referred to "The Snowman" as a simple fairy tale, but the story may be viewed as a metaphor for life. The Snowman remains frozen to the ground, questioning fate, existence, and all that he sees and experiences. In this respect, the Snowman shares a common bond with Hamlet—both grope for what is hidden, for the real behind the surface. But there the similarities end. Scholars Jackie Wullschlager and Alsion Prince argue that Andersen's tales are expressions of his homosexuality, and Graham Robb author of Strangers: Homosexual Love in the 19th Century calls his work an "Aesop of 19th-century homosexuality". and many of his heroes the victims of an unpopular sexual preference. "The Snowman" is a tale about misguided love, about a snowman who falls in love with what he believes is a female stove, and is Andersen's best argument for the price paid for falling in love with the wrong type–with the stove representing the danger in this "wrong" relationship. Andersen spent a lifetime seeking validation by women and experienced only the pain of unreciprocated love. His diaries reveal Andersen resorted to masturbation as a sexual outlet, and one critic notes that "[Andersen] so fabulously struck out with the ladies that it seems he simply expanded his dating pool to men to hedge his bets."
Andersen biographer Alison Prince believes the tale to be a parable representing the different kinds of love. When the Snowman asks the dog why a young man and woman stroll about the wintry garden hand-in-hand, the disillusioned old dog tells him the two are engaged and will soon be moving into "the same kennel together and sharing each other's bones". The Snowman has a different idea of love, being enamored of the stove. Prince considers the image of the poker found within the Snowman's remains "a homoerotic image of such potency that a failure to spot it seems inconceiveable. (en.wikipedia.org)


* The day after their departure, Andersen (who usually thought of himself as ugly) had his photograph taken by Franz Hanfstaengl and wrote: “I’ve never seen such a lovely yet life-like portrait of myself. I was completely surprised, astonished, that the sunlight could make such a beautiful figure of my face.”
While on holiday, for example, Andersen and Scharff were forced to spend the night in Helsingør. Andersen reserved a double room for them both but Scharff insisted upon having his own.
Andersen continued to follow Scharff's career with interest but in 1871 an injury during rehearsal forced Scharff permanently from the ballet stage. Scharff tried acting without success, married a ballerina in 1874, and died in the St. Hans insane asylum in 1912.

Ο ΧΙΟΝΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν:Ο Χιονάνθρωπος (Καστανιώτης)
.

The Snow Man
by Hans Christian Andersen (1861)
It is so delightfully cold,” said the Snow Man, “that it makes my whole body crackle. This is just the kind of wind to blow life into one. How that great red thing up there is staring at me!” He meant the sun, who was just setting. “It shall not make me wink. I shall manage to keep the pieces.”
He had two triangular pieces of tile in his head, instead of eyes; his mouth was made of an old broken rake, and was, of course, furnished with teeth. He had been brought into existence amidst the joyous shouts of boys, the jingling of sleigh-bells, and the slashing of whips. The sun went down, and the full moon rose, large, round, and clear, shining in the deep blue.
“There it comes again, from the other side,” said the Snow Man, who supposed the sun was showing himself once more. “Ah, I have cured him of staring, though; now he may hang up there, and shine, that I may see myself. If I only knew how to manage to move away from this place,—I should so like to move. If I could, I would slide along yonder on the ice, as I have seen the boys do; but I don’t understand how; I don’t even know how to run.”
“Away, away,” barked the old yard-dog. He was quite hoarse, and could not pronounce “Bow wow” properly. He had once been an indoor dog, and lay by the fire, and he had been hoarse ever since. “The sun will make you run some day. I saw him, last winter, make your predecessor run, and his predecessor before him. Away, away, they all have to go.”
“I don’t understand you, comrade,” said the Snow Man. “Is that thing up yonder to teach me to run? I saw it running itself a little while ago, and now it has come creeping up from the other side.”
“You know nothing at all,” replied the yard-dog; “but then, you’ve only lately been patched up. What you see yonder is the moon, and the one before it was the sun. It will come again to-morrow, and most likely teach you to run down into the ditch by the well; for I think the weather is going to change. I can feel such pricks and stabs in my left leg; I am sure there is going to be a change.”
“I don’t understand him,” said the Snow Man to himself; “but I have a feeling that he is talking of something very disagreeable. The one who stared so just now, and whom he calls the sun, is not my friend; I can feel that too.”
“Away, away,” barked the yard-dog, and then he turned round three times, and crept into his kennel to sleep.
There was really a change in the weather. Towards morning, a thick fog covered the whole country round, and a keen wind arose, so that the cold seemed to freeze one’s bones; but when the sun rose, the sight was splendid. Trees and bushes were covered with hoar frost, and looked like a forest of white coral; while on every twig glittered frozen dew-drops. The many delicate forms concealed in summer by luxuriant foliage, were now clearly defined, and looked like glittering lace-work. From every twig glistened a white radiance. The birch, waving in the wind, looked full of life, like trees in summer; and its appearance was wondrously beautiful. And where the sun shone, how everything glittered and sparkled, as if diamond dust had been strewn about; while the snowy carpet of the earth appeared as if covered with diamonds, from which countless lights gleamed, whiter than even the snow itself.
“This is really beautiful,” said a young girl, who had come into the garden with a young man; and they both stood still near the Snow Man, and contemplated the glittering scene. “Summer cannot show a more beautiful sight,” she exclaimed, while her eyes sparkled.
“And we can’t have such a fellow as this in the summer time,” replied the young man, pointing to the Snow Man; “he is capital.”
The girl laughed, and nodded at the Snow Man, and then tripped away over the snow with her friend. The snow creaked and crackled beneath her feet, as if she had been treading on starch.
“Who are these two?” asked the Snow Man of the yard-dog. “You have been here longer than I have; do you know them?”
“Of course I know them,” replied the yard-dog; “she has stroked my back many times, and he has given me a bone of meat. I never bite those two.”
“But what are they?” asked the Snow Man.
“They are lovers,” he replied; “they will go and live in the same kennel by-and-by, and gnaw at the same bone. Away, away!”
“Are they the same kind of beings as you and I?” asked the Snow Man.
“Well, they belong to the same master,” retorted the yard-dog. “Certainly people who were only born yesterday know very little. I can see that in you. I have age and experience. I know every one here in the house, and I know there was once a time when I did not lie out here in the cold, fastened to a chain. Away, away!”
“The cold is delightful,” said the Snow Man; “but do tell me tell me; only you must not clank your chain so; for it jars all through me when you do that.”
“Away, away!” barked the yard-dog; “I’ll tell you; they said I was a pretty little fellow once; then I used to lie in a velvet-covered chair, up at the master’s house, and sit in the mistress’s lap. They used to kiss my nose, and wipe my paws with an embroidered handkerchief, and I was called ’Ami, dear Ami, sweet Ami.’ But after a while I grew too big for them, and they sent me away to the housekeeper’s room; so I came to live on the lower story. You can look into the room from where you stand, and see where I was master once; for I was indeed master to the housekeeper. It was certainly a smaller room than those up stairs; but I was more comfortable; for I was not being continually taken hold of and pulled about by the children as I had been. I received quite as good food, or even better. I had my own cushion, and there was a stove—it is the finest thing in the world at this season of the year. I used to go under the stove, and lie down quite beneath it. Ah, I still dream of that stove. Away, away!”
“Does a stove look beautiful?” asked the Snow Man, “is it at all like me?”
“It is just the reverse of you,” said the dog; “it’s as black as a crow, and has a long neck and a brass knob; it eats firewood, so that fire spurts out of its mouth. We should keep on one side, or under it, to be comfortable. You can see it through the window, from where you stand.”
Then the Snow Man looked, and saw a bright polished thing with a brazen knob, and fire gleaming from the lower part of it. The Snow Man felt quite a strange sensation come over him; it was very odd, he knew not what it meant, and he could not account for it. But there are people who are not men of snow, who understand what it is. “And why did you leave her?” asked the Snow Man, for it seemed to him that the stove must be of the female sex. “How could you give up such a comfortable place?”
“I was obliged,” replied the yard-dog. “They turned me out of doors, and chained me up here. I had bitten the youngest of my master’s sons in the leg, because he kicked away the bone I was gnawing. ’Bone for bone,’ I thought; but they were so angry, and from that time I have been fastened with a chain, and lost my bone. Don’t you hear how hoarse I am. Away, away! I can’t talk any more like other dogs. Away, away, that is the end of it all.”
But the Snow Man was no longer listening. He was looking into the housekeeper’s room on the lower storey; where the stove stood on its four iron legs, looking about the same size as the Snow Man himself. “What a strange crackling I feel within me,” he said. “Shall I ever get in there? It is an innocent wish, and innocent wishes are sure to be fulfilled. I must go in there and lean against her, even if I have to break the window.”
“You must never go in there,” said the yard-dog, “for if you approach the stove, you’ll melt away, away.”
“I might as well go,” said the Snow Man, “for I think I am breaking up as it is.”
During the whole day the Snow Man stood looking in through the window, and in the twilight hour the room became still more inviting, for from the stove came a gentle glow, not like the sun or the moon; no, only the bright light which gleams from a stove when it has been well fed. When the door of the stove was opened, the flames darted out of its mouth; this is customary with all stoves. The light of the flames fell directly on the face and breast of the Snow Man with a ruddy gleam. “I can endure it no longer,” said he; “how beautiful it looks when it stretches out its tongue?”
The night was long, but did not appear so to the Snow Man, who stood there enjoying his own reflections, and crackling with the cold. In the morning, the window-panes of the housekeeper’s room were covered with ice. They were the most beautiful ice-flowers any Snow Man could desire, but they concealed the stove. These window-panes would not thaw, and he could see nothing of the stove, which he pictured to himself, as if it had been a lovely human being. The snow crackled and the wind whistled around him; it was just the kind of frosty weather a Snow Man might thoroughly enjoy. But he did not enjoy it; how, indeed, could he enjoy anything when he was “stove sick?”
“That is terrible disease for a Snow Man,” said the yard-dog; “I have suffered from it myself, but I got over it. Away, away,” he barked and then he added, “the weather is going to change.” And the weather did change; it began to thaw. As the warmth increased, the Snow Man decreased. He said nothing and made no complaint, which is a sure sign. One morning he broke, and sunk down altogether; and, behold, where he had stood, something like a broomstick remained sticking up in the ground. It was the pole round which the boys had built him up. “Ah, now I understand why he had such a great longing for the stove,” said the yard-dog. “Why, there’s the shovel that is used for cleaning out the stove, fastened to the pole.” The Snow Man had a stove scraper in his body; that was what moved him so. “But it’s all over now. Away, away.” And soon the winter passed. “Away, away,” barked the hoarse yard-dog. But the girls in the house sang,
“Come from your fragrant home, green thyme;
Stretch your soft branches, willow-tree;
The months are bringing the sweet spring-time,
When the lark in the sky sings joyfully.
Come gentle sun, while the cuckoo sings,
And I’ll mock his note in my wanderings.”
And nobody thought any more of the Snow Man. (hca.gilead.org.il)
.
"The Snowman" is a literary fairy tale by Hans Christian Andersen about a snowman who falls in love with a stove. It was published by C.A. Reitzel in Copenhagen as Sneemanden on 2 March 1861. Andersen biographer Jackie Wullschlager describes the tale as a lyrical and poignant complement to Andersen's "The Fir-Tree" of December 1844.
Wullschlager believes "The Snowman" was the product in part of Andersen’s "pining and discontent over" Harald Scharff, a handsome young dancer at the Royal Theatre in Copenhagen. According to Wullschlager, the two men entered a relationship in the early 1860s that brought the poet "some kind of sexual fulfillment and a temporary end to loneliness." It was the only homosexual affair during Andersen's life that brought him happiness. (en.wikipedia.org)

ΠΟΛΑ ΒΟΓΚΕΛ

Paula Vogel (born 16 November 1951) is an American playwright and university professor. She received the 1998 Pulitzer Prize for Drama for her play, How I Learned to Drive.
Early yearsVogel was born in Washington, D.C. to Donald Stephen Vogel, an advertising executive, and Phyllis Rita Bremerman, a secretary for United States Postal Service Training and Development Center.[1] She is a graduate of The Catholic University of America (1974, B.A.) and Cornell University (1976, M.A.). Vogel also attended Bryn Mawr College 1969-70, 1971-72.
CareerA productive playwright since the late 1970s, Vogel first came to national prominence with her AIDS-related seriocomedy The Baltimore Waltz, which won the Obie award for Best Play in 1992. She is best known for her Pulitzer Prize-winning play How I Learned To Drive (1997), which examines the impact and echoes of child sexual abuse and incest. Other notable plays include Desdemona, A Play About A Handkerchief (1979); The Oldest Profession (1981); And Baby Makes Seven (1984); "Hot 'N Throbbing" (1994); and The Mineola Twins (1996).
Although no particular theme or topic dominates her work, she often examines traditionally controversial issues such as sexual abuse, and prostitution. Asserting that she "writes the play backwards," moving from emotional circumstances and character to craft narrative structure, Vogel says, "My writing isn't actually guided by issues. ... I only write about things that directly impact my life." Vogel's family, especially her late brother Carl Vogel, serves as an influence to her writings. Carl's likeness appears in such plays as The Long Christmas Ride Home (2003), The Baltimore Waltz, and And Baby Makes Seven.
"Vogel tends to select sensitive, difficult, fraught issues to theatricalize," theatre theorist Jill Dolan comments, "and to spin them with a dramaturgy that’s at once creative, highly imaginative, and brutally honest." Her work embraces theatrical devices from across several traditions, incorporating, in various works, direct address, bunraku puppetry, omniscient narration, and fantasy sequences. Critic David Finkel finds this breadth in Vogel's career to be reflective of a general tendency toward stylistic reinvention from work to work. "This playwright recoils at the notion of writing plays that are alike in their composition," Finkel writes. "She wants each play to be different in texture from those that have preceded it."
Vogel, a renowned teacher of playwriting, counts among her former students Susan Smith Blackburn Prize-winner Bridget Carpenter, Obie Award-winner Adam Bock, MacArthur Fellow Sarah Ruhl, and Pulitzer Prize-winners Nilo Cruz and Lynn Nottage.
During her two decades leading the graduate playwriting program and new play festival at Brown University, Vogel helped developed a nationally-recognized center for educational theatre, culminating in the creation of the Brown/Trinity Repertory Company Consortium with Oskar Eustis, then Trinity's artistic director, in 2002.She left Brown in 2008 to assume her current posts as adjunct professor and the Chair of the playwriting department at Yale School of Drama, and the Playwright-in-Residence at Yale Repertory Theatre. Vogel previously served as an instructor at Cornell University during her graduate work in the mid-1970s.
Personal life
Vogel had two brothers: Mark, and Carl, who died of AIDS in 1988. Carl is namesake for the Carl Vogel Center in Washington, D.C., founded by their father Don Vogel. The Center is a service provider for people living with HIV.Vogel married Brown University professor and author Anne Fausto-Sterling, in Truro, Massachusetts on September 26, 2004.
Honors and awards
Subsequent to her Obie Award for Best Play (1992) and Pulitzer Prize in Drama (1998), Vogel received the Award for Literature from The American Academy of Arts and Letters in 2004.
She won the 1998 Susan Smith Blackburn Prize.
In 2003, the Kennedy Center American College Theater Festival created an annual "Paula Vogel Award in Playwriting" for "the best student-written play that celebrates diversity and encourages tolerance while exploring issues of dis-empowered voices not traditionally considered mainstream."

«Το αρχαιότερο επάγγελμα» της Πόλα Βόγκελ
Θέατρο Τέχνης

1961. 100.000 ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΙΣ ΔΑΝΙΑΝ


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 3/1961

10.2.11

ΜΑΥΡΗ Η ΞΑΝΘΗ ΜΠΥΡΑ;

Μαύρη ή ξανθιά μπίρα;
Ελληνικό Ινστιτούτο Διατροφής (health.in.gr)
Είστε λάτρεις της μπίρας και σκέφτεστε πια είναι προτιμότερη η μαύρη ή η ξανθιά; Και οι δύο αποτελούν πολύ καλές πηγές φυλικού οξέος και βιταμινών συμπλέγματος Β, όπως και άλλων ιχνοστοιχείων και μετάλλων.
Παράλληλα, και οι δύο περιέχουν σημαντικότατα αντιοξειδωτικά στοιχεία, όπως η ρεσβερατρόλη και η τυροσόλη, τα οποία συμβάλλουν στην καλή υγεία της καρδιάς και των αγγείων.
Το χρώμα μίας μπύρας εξαρτάται κυρίως από την θερμοκρασία, στην οποία εκτίθεται η βύνη χωρίς να αλλάζει τη θρεπτική αξία. Οι μελαχρινές ή μαύρες μπίρες αποκτούν το σκούρο χρώμα τους επειδή οι παραγωγοί τους καβουρντίζουν το βυνοποιημένο κριθάρι, πριν να προχωρήσουν στη ζυθοποίηση.
Η επιλογή λοιπόν έχει να κάνει καθαρά με τη γεύση που επιλέγει ο καθένας.


ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ

Η οικονομική κρίση στο «Αρχαιότερο επάγγελμα»....
Μυρτώ Λοβέρδου (Το Βήμα, 28/1/2011)
Η Βέρα, η Εντνα, η Λίλιαν, η Ούρσουλα και η Μέη.... Πέντε πρώην πόρνες, πέντε γυναίκες πάνω από εβδομήντα που συνεχίζουν να ασκούν το αρχαιότερο επάγγελματου κόσμου, προσαρμόζοντάς το, πλέον, στην ηλικία τους _είναι συνοδοί ώριμων ή ηλικιωμένων ανδρών, συναντιούνται για να θυμηθούν το παρελθόν και να μιλήσουν για το παρόν και το μέλλον, το δικό τους και της δουλειάς τους. Στο έργο της Πόλα Βόγκελ «Το αρχαιότερο επάγγελμα» που σκηνοθετεί για το Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης η Νικαίτη Κοντούρη, πέντε γυναίκες ηθοποιοί ανέλαβαν τους ρόλους: Είναι η Αλίκη Αλεξανδράκη, η Μαρία Κωνσταντάρου, η Χριστίνα Κουτσουδάκη, η Μελίνα Βαμβακά και η Μάρω Κοντού, που επιστρέφει στο σανίδι, με τον ρόλο μιας πόρνης φυλομεταβατικής _δηλαδή, τρανσέξουαλ.....Μαζί τα τελευταία σαράντα πέντε χρόνια, σύμφωνα με την πλοκή του έργου, οι πέντε πόρνες ξεκίνησαν από τον Νότο, όταν έκλεισαν εκεί τα «σπίτια» και συνέχισαν την καριέρα τους στο «επάγγελμα», χωρίς ποτέ να θελήσουν να αλλάξουν πορεία....
«Είναι καταπληκτικό το πως αυτές οι γυναίκες σχολιάζουν και σατιρίζουν την τρέχουσα οικονομική πραγματικότητα, αναφέρονται στο υψηλό κόστος ζωής και στις δυσκολίες να τα βγάλουν πέρα τώρα που οι αμοιβές τους δεν είναι πια μεγάλες», λέει η σκηνοθέτις που ανέλαβε και να διασκευάσει το αμερικανικό αυτό έργο, που γράφτηκε το 1980. «Με τους άνδρες να αποτελούν την πιστή πελατεία τους, ακόμα και τώρα, αυτές οι γυναίκες αποζητούν τη συντροφικότητα αλλά και ψάχνουν τρόπους ανανέωσης του επαγγέλματός τους». Δεμένες μεταξύ τους, με αγάπη, αλληλεξάρτηση και συνήθεια, βίωσαν μια ζωή γεμάτη εναλλαγές, την οποία τώρα αναπολούν άλλοτε με χαρά κι άλλοτε με πίκρα.
Η παρουσία της φυλομεταβατικής _τρανσέξουαλ είναι το αποτέλεσμα της διασκευής που υπογράφει η Νικάιτη Κοντούρη, θέλοντας να κάνει μια «ενδιαφέρουσα αντίστιξη.... Είναι στη φάση που και οι πέντε είναι έτοιμες να αποχωρήσουν από το επάγγελμα και τη ζωή, ξορκίζοντας τον θάνατο....». Η σκηνοθέτις τοποθετεί τη δράση σε ένα τηλεοπτικό στούντιο, σαν οι πέντε γυναίκες να γυρίζουν _μια κι έξω_ τη ζωή τους σε ντοκιμαντέρ, ενώ μέσα στο έργο έχουν προστεθεί αποσπάσματα από ηρωίδες του Τενεσί Ουίλιαμς, του συγγραφέα του Νότου που σκιαγράφησε τόσο έντονα τις γυναικείες ψυχές. «Με τις κυρίες δουλέψαμε πολύ το κείμενο στις πρόβες. Με τη δική τους συμμετοχή πετύχαμε μια οικονομία και μια πυκνότητα», καταλήγει. Οσο για την επικεφαλής της παρέας, τη Μάρω Κοντού, που έκλεισε ήδη πενήντα χρόνια στο θέατρο, ξεκαθαρίζει ότι «προσέρχομαι ανανεωμένη στο σανίδι, μια είχα επιθυμήσει πολύ το θέατρο και η πρόσκληση από το Τέχνης ήταν εξαιρετικά τιμητική. Ωστόσο, λόγω ηλικίας και ωριμότητας, ήρθε η ώρα να κάνω έναν άλλο κύκλο γι αυτό και επιστρέφω με μια κομεντί, μια πικρή κωμωδία με ηρωίδες πέντε ώριμες γυναίκες».

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ
«Το αρχαιότερο επάγγελμα» της Πόλα Βόγκελ
Θέατρο Τέχνης _ Υπόγειο
Πρεμιέρα στις 10 Φεβρουαρίου 2011
Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή, 20.00 / Πέμπτη - Παρακσευή - Σάββατο, 21.15
ΤΑΥΤΟΤΗΑ
Μετάφραση: Αθηνά Παραπονιάρη
Σκηνοθεσία-Σκηνική Εκδοχή: Νικαίτη Κοντούρη
Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Παίζουν: Χριστίνα Κουτσουδάκη, Μαρία Κωνσταντάρου, Μελίνα Βαμβακά, Μάρω Κοντού, Αλίκη Αλεξανδράκη.

Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η Πόλα Βόγκελ, 60 χρόνων, είναι αμερικανίδα θεατρική συγγραφέας και καθηγήτρια σε αμερικανικά πανεπιστήμια. Το 1998 κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το έργο της «Πως έμαθα να οδηγώ». Πολυγραφότατη, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Βόγκελ έβαλα το στίγμα της σε μια κοινωνική θεματολογία _ΑΙDS, oμοφυλοφιλία, σεξουαλική παρενόχληση, ενδο-οικογενειακή βία: «Γράφω για πράγματα που μεαφορούν προσωπικά, για θέματα που άπτονται της ζωής μου», έχει δηλώσει η ίδια, η οποία είναι παντρεμένη με καθηγήτρια συνάδελφό της και συγγραφέα ενώ έχασε έναν από τους δύο αδελφούς της από AIDS. Δική της υπογραφή έχουν, μεταξύ άλλων, τα έργα «Ιστορίες Αιδοίου», «Πώς έμαθα να οδηγώ» και «Δυσδαιμόνα», τα οποία έχουν ήδη ανέβει στην Ελλάδα.

ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΙΣ, "ΑΔΕΙΑΣΜΑΤΑ" ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ


Δελτίου τύπου της ΟΛΚΕ σχετικά με το Berlin Porn Festival
8/2/2011
Αγαπητές φίλες και φίλοι.
Καταρχάς ζητούμε συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση μας. Θεωρώντας όμως ότι το θέμα συζήτησης ήταν πολύ σημαντικό και σεβόμενες και σεβόμενοι τις δημοκρατικές διαδικασίες του σωματείου μας θα μπορούσαμε να είχαμε μια απάντηση μόνο μετά από συνεδρίαση του ΔΣ.
Έτσι λοιπόν με σεβασμό στην ποικιλότητα και δεδομένης της αδυναμίας σύγκλισης απόψεων στην συγκεκριμένη περίπτωση, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε στην κατάθεση της επιστολής μας προς το ΚΕΕΛΠΝΟ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε και τον διάλογο με τις υπόλοιπες οργανώσεις. Είμαστε διατεθειμένες και διατεθειμένοι να συμμετέχουμε σε οποιαδήποτε συνάντηση καθώς και σε οποιαδήποτε άλλη ενέργεια θα προάγει την μεταξύ μας ανταλλαγή απόψεων, τον διάλογο και την συνεργασία. Σε αυτή βάση θα χαρούμε να συμμετάσχουμε στη συνάντηση που έχει ήδη κανονιστεί στα γραφεία της Praksis στις 15 Φεβρουαρίου.
Σας πληροφορούμε επίσης ότι διαθέτουμε και τα δικά μας γραφεία μας στο κέντρο (Χαλκοκονδύλη 26 7ος όροφος) για την πραγματοποίηση της συνάντησης αυτής, αν είναι περισσότερο βολικός για κάποιους/ες.
Φιλικά
το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΚΕ

Η επιστολή που κατετέθηκε στο ΚΕΕΛΠΝΟ με αριθμό πρωτοκόλλου 1325 είναι η ακόλουθη:
[...]

Αγαπητέ moderator, αυτό ΔΕΝ είναι ένα δελτίο τύπου της ΟΛΚΕ, αλλά μια εσωτερική επιστολή στις οργανώσεις που συμμέτέχουν στην Επιτροπή Κοινωνικών Φορέων του ΚΕΕΛΠNO. Ο τίτλος καλό είναι να αλλαχτεί.
Και μιας και αυτή η επιστολή κατέληξε να δημοσιοποιηθεί, να διευκρινίσω ότι μιλά για την αδυναμία σύγκλισης απόψεων με άλλες οργανώσεις, όσον αφορά τουλάχιστον τους/τις εκπρόσώπους τους. Η ΟΛΚΕ έχει τη Γενική της Συνέλευση η οποία θα γίνει στα τέλη του Φλεβάρη (εκεί μπορεί να ακουστούν αντιρρήσεις, πιθανόν και πολλές) και το Διοικητικο της Συμβούλιο (που αποφάσισε ομόφωνα να στείλει αυτήν την επιστολη). Αν παραμείνει αυτή η επιστολή δημόσια, καλό είναι πάνως να συζητήσουμε για το πολιτικό διακύβευμα και όχι για τις πιθανές έριδες στην ΟΛΚΕ. Μέχρι τώρα, δεν υπάρχουν έριδες στο ΔΣ και η Γενική Συνέλευση είναι σε μισό μήνα.
Έφτασα να υπογράφω και έτσι
Κωστής Σπηλιώτης, μέλος ΔΣ της ΟΛΚΕ

9/2/2011
Η ΟΛΚΕ, "με σεβασμό στην ποικιλότητα και δεδομένης της αδυναμίας σύγκλισης απόψεων στην συγκεκριμένη περίπτωση", έστειλε την παρακάτω επιστολή στο ΚΕΕΛΠΝΟ, χωρίς να περιμένει τη συνεδρίαση των υπόλοιπων ΜΚΟ που έχει προγραμματιστεί για τις 15 Φεβρουαρίου.

Η πρώτη παράγραφος από το προηγούμενο μήνυμά μου, σήμερα δεν ισχύει, αναδημοσιεύεται πλέον μόνο η επιστολή προς το ΚΕΕΛΠΝΟ. Ας μου επιτραπεί μια συμπλήρωση στο εισαγωγικό κείμενο του 10%, με κάποια επιπλέον γεγονότα. Η ΟΛΚΕ είχε προτείνει μια επιστολή για κατάθεση στο ΚΕΕΛΠΝΟ στην Επιτροπή Κοινωνικών Φορέων του ΚΕΕΛΠΝΟ στις 16 Φλεβάρη και ακολούθησε ηλεκτρονική συζήτηση με αφορμή αυτήν την επιστολή και άλλα θέματα που προέκυψαν για παραπάνω από δεκαπέντε ημέρες με τις οργανώσεις που ενδιαφέρονταν για το ζήτημα. Τόσο στην Επιτροπή Κοινωνικών Φορέων δια ζώσης όσο και ηλεκτρονικά, η ΟΛΚΕ από την αρχή είχε ενημερώσει τις υπόλοιπες οργανώσεις ότι θα απέστελλε έστω και μόνη της μια επιστολή προς το ΚΕΕΛΠΝΟ με αυτό το θέμα, αν δεν επιτυγχανόταν σύγκλιση απόψεων.
Από εκεί και μετά φυσικά μπορεί να της ασκηθεί κριτική για το ότι δεν περίμενε και για τη συνάντηση των φορέων στις 15 Φλεβάρη.
Κωστής Σπηλιώτης


(10percent.gr)

ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

1960. ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΖΩΗΣ


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 9/1960

9.2.11

GREEK STATISTICS. ΣΤΟΥΣ ΠΟΣΟΥΣ "ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΙ" ΟΙ "ΚΡΥΦΟΙ" ΟΡΟΘΕΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;


Έως και σε 25.000 είναι πιθανόν να ανέρχεται ο «κρυφός» αριθμός των αδιάγνωστων περιπτώσεων φορέων του ιού του AIDS στην Ελλάδα, σύμφωνα με τη Μη Κυβερνητική Οργάνωση Praksis, η οποία καταλήγει σε αυτόν τον υπολογισμό βασιζόμενη σε αναγωγικούς δείκτες που χρησιμοποιούνται σε επιδημιολογικές έρευνες πανευρωπαϊκά.
Ελευθεροτυπία, 30/11/2007

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ, ο συνολικός αριθμός HIV οροθετικών ατόμων που δηλώθηκαν στην Ελλάδα μέχρι την 31η Οκτωβρίου 2007 ανέρχεται σε 8584 (τα φετινά στοιχεία δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί). Ωστόσο, ο πραγματικός αριθμός των οροθετικών στη χώρα υπολογίζεται να είναι τριπλάσιος (δηλαδή περισσότερα από 25.000 άτομα), καθώς υπάρχει ο λεγόμενος «κρυφός αριθμός» όσων ζουν με τον ιό και είτε δεν το γνωρίζουν γιατί δεν έχουν εξεταστεί, είτε δεν το έχουν δηλώσει.
praksis.gr, 10-11-2008

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, με αφορμή το 21ο Πανελλήνιο Συνέδριο AIDS, που θα πραγματοποιηθεί στις 20-22 Νοεμβρίου, στη Θεσσαλονίκη, ο παθολόγος-λοιμωξιολόγος, Παναγιώτης Κολλάρας, επισήμανε από την πλευρά του ότι ένας στους τέσσερις, στους οποίους διαγιγνώσκεται AIDS, δεν το γνώριζε, και πρόσθεσε ότι από αυτό το στοιχείο προκύπτει πως ο αριθμός των φορέων είναι κατά 25% μεγαλύτερος από αυτόν, που έχει καταγραφεί.
ΑΠΕ-ΜΠΕ, 11/2009

Περίπου τους 16.000 εκτιμάται ότι φθάνουν οι αδιάγνωστοι, οι λεγόμενοι "κρυφοί" οροθετικοί στη χώρα μας, ενώ οι καταγεγραμμένοι φορείς του ιού HIV/AIDS είναι 7.881. Ο υψηλός αριθμός των οροθετικών, η χαλάρωση των μέτρων προφύλαξης στο σεξ και η παντελής έλλειψη σχετικής εκστρατείας ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια οδηγούν σε συνεχή αύξηση τον αριθμό των νέων κρουσμάτων της λοίμωξης και σε σοβαρές απειλές για τη δημόσια υγεία.
Αυτά τόνισαν μεταξύ άλλων χθες σε συνέντευξη Τύπου οι υπεύθυνοι της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Praksis" και ειδικοί παθολόγοι - λοιμωξιολόγοι.
Αυγή, 28/9/2010

Στους 20.000 εκτιμώνται οι «κρυφοί» οροθετικοί στην Ελλάδα, οι ανυποψίαστοι αδιάγνωστοι φορείς του ιού, λέει στην «Ε» ο Τζανέτος Αντύπας, πρόεδρος της πιο δραστήριας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης για τον HIV/AIDS στη χώρα μας, PRAKSIS.
Ελευθεροτυπία, 4/11/2010

ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ HIV/AIDS 2008-2012. ΠΡΟΛΗΨΗ

Εθνικό Σχέδιο Δράσης για το HIV/AIDS 2008 - 2012
Κοστολόγηση και Χρηματοδότηση

Συνολικός προϋπολογισμός του Εθνικού Σχεδίου Δράσης ανά άξονα.
1 ΑΞΟΝΑΣ Ι Πρόληψη 9.617.176 (ευρώ)
2 ΑΞΟΝΑΣ II Έρευνα - Εκπαίδευση 760.000
3 ΑΞΟΝΑΣ III Παρακολούθηση - Θεραπεία 503.282
4 ΑΞΟΝΑΣ IV Μάχη κατά του Ρατσισμού και της Διάκρισης 400.000
ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ: 11.280.458

Πρόληψη
Πρόληψη στο Γενικό Πληθυσμό
Περιγραφή
Ενημέρωση και πρόληψη της μετάδοσης HIV/AIDS στο γενικό πληθυσμό.
Στόχοι
• Βελτίωση του επιπέδου επαγρύπνησης και συμπεριφορών που ευνοούν την πρόληψη.
• Προώθηση της χρήσης προφυλακτικών.
• Αγωγή Υγείας σχετικά με τα μέτρα πρόληψης κατά τις σεξουαλικές επαφές.
• Υποστήριξη αποτελεσματικού συνδυασμού προστασίας/ελέγχου.
• Διευκόλυνση της αποδοχής της πληροφορίας.
• Στήριξη συμπεριφορών ενάντια στο ρατσισμό και στη διάκριση.
• Ευαισθητοποίηση του πληθυσμού.
• Έγκυρη πληροφόρηση.
• Υιοθέτηση υγιών προτύπων συμπεριφοράς.
• Έγκαιρη ανίχνευση του ιού HIV.
• Πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας.
• Μείωση κοινωνικού στίγματος.
Ενέργειες Υλοποίησης
• Καθιέρωση ημέρας ελέγχου για HIV.
• Διοργάνωση ετήσιας εκστρατείας ενημέρωσης του γενικού πληθυσμού με στόχο την ευαισθητοποίηση του για το HIV/AIDS, με ιδιαίτερη έμφαση στην καταπολέμηση του στιγματισμού, της σωστής χρήσης προφυλακτικού και του συστηματικού ελέγχου.
• Διοργάνωση προωθητικών εκδηλώσεων με διαφορετικό στόχο ανά κοινό και ανά εποχή.
• Συνεργασία της εθνικής συντονίστριας αρχής, της Κοινωνίας των Πολιτών και του επιχει- ρηματικού κόσμου (στα πλαίσια της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης).
• Σύνδεση της ελληνικής εκστρατείας με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή και παγκόσμια εκστρατεία για το AIDS.
• Επικαιροποίηση του ενημερωτικού υλικού για τα Μ.Μ.Ε. (έντυπη μορφή, τηλεόραση, ραδιόφωνο).
• Ανάρτηση ενημερωτικού υλικού στο διαδίκτυο και στο δικτυακό τόπο του ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ.
• Θεσμοθέτηση της συνεργασίας, αναβάθμιση και αξιολόγηση των τηλεφωνικών γραμμών για τα Σ.Μ.Ν. και το HIV/AIDS, με τις υπόλοιπες των άλλων Υπουργείων.
Φορείς Υλοποίησης
Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, A.E.I. - T.E.I., Οργανωμένοι φορείς, Ιδιωτικές εταιρίες στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, μη-κυβερνητικές οργανώσεις.
Χρονοδιάγραμμα
Ετήσια εκστρατεία ενημέρωσης με σημείο αναφοράς την 1η Δεκεμβρίου.
Ωφέλειες
• Μείωση των κρουσμάτων και υιοθέτηση υπεύθυνης συμπεριφοράς.
• Άρση κοινωνικού αποκλεισμού οροθετικών ατόμων

Πρόληψη για τους Άνδρες Ομο/Αμφιφυλόφιλους
Ενίσχυση και προσαρμογή δράσεων πρόληψης για τους άνδρες ομο/αμφιφυλόφιλους.
Στόχοι
• Ενίσχυση της συμμετοχής των κοινοτήτων στη διαμόρφωση παρεμβάσεων.
• Μείωση της επίπτωσης της μόλυνσης από Σ.Μ.Ν. και από HIV μέσω της προσαρμογής πρακτικών πρόληψης που ανταποκρίνονται στην κουλτούρα των ομο/αμφιφυλόφιλων.
• Αποφυγή περιθωριοποίησης και στιγματισμού των ομο/αμφιφυλόφιλων.
• Ευχερής πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας για παροχή ιατρικής, νοσηλευτικής, ψυχολογικής και κοινωνικής υποστήριξης, συμβουλευτικής και διαγνωστικού ελέγχου και θεραπείας των Σ.Μ.Ν.
Ενέργειες Υλοποίησης
Στρατηγική πρόληψης προσαρμοσμένης πολιτισμικά, η οποία θα περιλαμβάνει:
• Ενημέρωση για τα Σ.Μ.Ν. και το ρόλο τους στη διάδοση του ιού.
• Αύξηση διαθεσιμότητας και αποδοχής της χρήσης προφυλακτικού.
• Έκδοση στοχευμένου έντυπου υλικού.
• Street work και bar to bar προσέγγιση.
• Δημιουργία ειδικής τηλεφωνικής γραμμής βοήθειας.
• Έρευνες συμπεριφοράς με σταθμισμένα ερωτηματολόγια σε συνεργασία με οργανώσεις του χώρου.
Φορείς Υλοποίησης
Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, Οργανώσεις κατά του AIDS, Οργανώσεις ομοφυλοφίλων, Φιλικά Έντυπα στην ομο/αμφιφυλόφιλη Κοινότητα.
Χρονοδιάγραμμα
2008 - 2009: Ανάπτυξη και σχεδιασμός προγράμματος ενημέρωσης.
2009 - 2012: Ενέργειες δημοσιότητας.
Ωφέλειες
• Μείωση νέων λοιμώξεων στην ομο/αμφιφυλόφιλη κοινότητα.
• Αποστιγματισμός των ομο/αμφιφυλόφιλων.
• Υιοθέτηση υπεύθυνων συμπεριφορών κατά τη σεξουαλική επαφή.

Ο BOY GEORGE ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΚΛΕΜΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Ο Boy George επιστρέφει κλεμμένη εικόνα σε εκκλησία της Κύπρου
(neoskosmos.com, 25/1/2011)
Ο Boy George (κατά κόσμον George Alan O'Dowd), πρώην τραγουδιστής του διάσημου συγκροτήματος Culture Club , συμφώνησε να επιστρέψει στην Εκκλησία της Κύπρου μία εικόνα του Χριστού του 18ου αιώνα που ήρθε στην κατοχή του το 1985, 11 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή.
Η εικόνα αναγνωρίστηκε μετά από ολλανδική τηλεοπτική εκπομπή με το γνωστό καλλιτέχνη και στη συνέχεια η Εκκλησία του προσκόμισε μαρτυρίες ειδικών βυζαντινολόγων και του ιερέα του χωριού…
Ο διάσημος τραγουδιστής αγόρασε την εικόνα από έναν έμπορο έργων τέχνης στο Λονδίνο το 1985 χωρίς να γνωρίζει την προέλευσή της. Η εικόνα πριν την εισβολή κοσμούσε τον ναό του Αγίου Χαράλαμπου στο κατεχόμενο Νέο Χωριό Κυθρέας.
«Ευτυχώς η εικόνα επιστρέφει στο νόμιμο σπίτι της» δήλωσε ο Boy George. «Είμαι φίλος της Κύπρου και φρόντιζα την εικόνα επί 26 ολόκληρα χρόνια» πρόσθεσε. Και συνεχίζει: «Ανυπομονώ να δω την εικόνα να επιστρέφει στην Κύπρο αρχικά και στη συνέχεια στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπου από όπου και αφαιρέθηκε παράνομα».
Η εικόνα επιστράφηκε στον εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Κύπρου στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς Επίσκοπο Νεάπολης Πορφύριο κατά τη διάρκεια σεμνής τελετής σε αίθουσα της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων στο βόρειο Λονδίνο.
Η χειρονομία αυτή, τόνισε ο επίσκοπος, έγκειται στις γενικότερες προσπάθειες που κάνει η εκκλησία της Κύπρου για τον επαναπατρισμό κλεμμένων πνευματικών θησαυρών. Στον Boy George δόθηκε σύγχρονη βυζαντινή εικόνα του Χριστού με την ευχή όπως και άλλοι ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

1960. ΕΤΡΑΥΜΑΤΙΣΕ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟΝ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΠΑΡΩΤΡΥΝΕ ΝΑ ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 8/1960

8.2.11

ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ


Προληπτικός έλεγχος στον άνδρα
Κώστας Αυγίκος, Ιατρός (health.in.gr)
Είναι γενική πεποίθηση ότι ο καθένας μας θα πρέπει να κάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα κάποιους προληπτικούς ελέγχους (γνωστούς και ως "τσεκάπ"), για να ανιχνεύσει εγκαίρως οποιαδήποτε παθολογική διεργασία στον οργανισμό του. Επικρατεί όμως μια τεράστια σύγχυση σχετικά με τον τύπο των εξετάσεων που θα πρέπει να περιλαμβάνει ένας τέτοιος έλεγχος, καθώς και με το χρονικό διάστημα στο οποίο είναι απαραίτητο να επαναλαμβάνεται. Θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στα παραπάνω βασικά ερωτήματα, με στόχο να διορθώσουμε κάποιες λανθασμένες αντιλήψεις που επικρατούν γύρω από το συγκεκριμένο θέμα.
Το άρθρο αναφέρεται στον άνδρα, αν και κάποια από τα παρακάτω ισχύουν και για τα δύο φύλα. Οι πολυάριθμες ιδιαιτερότητες των δύο φύλων επιβάλλουν την ανάπτυξη του θέματος για τις γυναίκες στα πλαίσια ενός ξεχωριστού άρθρου.
Θα αναφερθούμε σε καθεμία εξέταση ξεχωριστά, παραθέτοντας τους λόγους για τους οποίους είναι χρήσιμη η προληπτική τέλεσή της, καθώς και τα μεσοδιαστήματα τέλεσης για απόλυτα υγιείς ενήλικους. Σε περίπτωση ανάδειξης παθολογικού αποτελέσματος ή ύπαρξης προδιάθεσης για κάποια νόσο, αρμόδιος να καθορίσει τη συχνότητα επανάληψής της είναι ο θεράπων ιατρός.

Μέτρηση αρτηριακής πίεσης. Η πιο γνωστή και ταυτόχρονα η πιο "παρεξηγημένη" εξέταση, αφού μπορεί να την κάνει οποιοσδήποτε και οποτεδήποτε, με αποτέλεσμα να γίνονται σημαντικά λάθη κατά τη διενέργειά της. Χρησιμεύει στην ανίχνευση της αρτηριακής υπέρτασης, μιας νόσου που, ενώ στο 95% των περιπτώσεων είναι άγνωστα τα ακριβή αίτιά της, μπορεί να προκαλέσει σημαντικότατες βλάβες στον εγκέφαλο, στην καρδιά και στους νεφρούς. Αν γίνεται με το σωστό τρόπο, αρκεί η μέτρησή της μία φορά το χρόνο και, μετά την ηλικία των 50, κάθε εξάμηνο.

Αιματολογικός έλεγχος ("Γενική Αίματος" στην καθομιλουμένη). Χρησιμεύει στην παρακολούθηση χρόνιων αιματολογικών ή άλλων νοσημάτων αλλά και στη διερεύνηση οξέων περιστατικών. Είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη και διαδεδομένη εξέταση για τους περισσότερους ασθενείς. Εντούτοις, δεν αποτελεί ένα εργαλείο πρώτης γραμμής σε έναν προληπτικό έλεγχο, αν και από την τέλεσή της μπορεί να προκύψει ένα τυχαίο παθολογικό εύρημα (π.χ., μια αναιμία) που θα απαιτήσει επιπλέον διερεύνηση.

Βιοχημικός έλεγχος αίματος. Περιλαμβάνει ένα πλήθος εξετάσεων, με πιο σημαντικές το σάκχαρο, τη χοληστερόλη (ολική, LDL,HDL) και τα τριγλυκερίδια. Μπορεί να ανιχνεύσει νοσήματα όπως ο σακχαρώδης διαβήτης και οι υπερλιπιδαιμίες, τα οποία είναι δυνατόν να υπάρχουν για χρόνια χωρίς να έχουν δώσει συμπτώματα, φθείροντας ωστόσο συστήματα του οργανισμού όπως το καρδιαγγειακό και το νευρικό και αυξάνοντας τον κίνδυνο για οξέα περιστατικά όπως το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και το έμφραγμα του μυοκαρδίου. Καλό είναι να γίνεται ανά τριετία.

Ανάλυση ούρων. Η ανίχνευση κάποιων ουσιών στα ούρα δίνει σαφή ένδειξη για κάποια προβλήματα υγείας. Για παράδειγμα, η παρουσία γλυκόζης σημαίνει την ύπαρξη σακχαρώδους διαβήτη, ενώ αντίστοιχες πληροφορίες λαμβάνουμε από τα λευκά αιμοσφαίρια (φλεγμονή), τα ερυθρά αιμοσφαίρια (απώλεια αίματος από το ουροποιητικό σύστημα), τις πρωτεΐνες (νεφρική δυσλειτουργία) και τη χολερυθρίνη (ηπατική δυσλειτουργία). Καλό είναι να γίνεται ανά τριετία.

Ηλεκτροκαρδιογράφημα (ΗΚΓ). Ανιχνεύει πολλές διαταραχές στην καρδιακή λειτουργία με ή χωρίς κλινική σημασία. Είναι μια απλή, ανώδυνη και γρήγορη εξέταση που μπορεί να επαναλαμβάνεται ανά διετία, ιδιαίτερα μετά την ηλικία των 40 ετών.

Ακτινογραφία θώρακος. Παλαιότερα είχε σημαντικό ρόλο στην ανίχνευση των κρουσμάτων φυματίωσης και ακόμα χρησιμοποιείται για την κατάταξη στο στρατό και για την έκδοση πιστοποιητικών υγείας από δημόσιες υπηρεσίες. Μπορεί να δώσει σημαντικές πληροφορίες, αλλά η συχνή προληπτική επανάληψή της δεν συνίσταται λόγω των αθροιστικών επιπτώσεων των ακτινών Χ στον ανθρώπινο οργανισμό.

Εξέταση προστάτη. Η απλούστερη, φθηνότερη και πιο ευαίσθητη (λόγω της άμεσης ψηλάφησης του οργάνου) εξέταση είναι η δακτυλική. Μπορεί να ανιχνεύσει μια καλοήθη υπερπλασία του προστάτη αλλά και μια διόγκωση ύποπτη για κακοήθεια, οπότε η σημασία της είναι ζωτική, ειδικά μετά τα 50. Λόγω της φύσης της πολλοί ασθενείς αλλά και ιατροί την αποφεύγουν, αυτό όμως είναι λάθος. Δεν υποκαθίσταται από την εξέταση του Προστατικού Αντιγόνου (PSA) στο αίμα. Οι δύο εξετάσεις είναι συμπληρωματικές και θα πρέπει να γίνονται μία φορά το χρόνο μετά την ηλικία των 50 ετών.

Εξέταση εντέρου. Η αύξηση των κρουσμάτων του καρκίνου του εντέρου και η πιθανότητα ύπαρξης προκαρκινωματωδών καταστάσεων (π.χ., πολύποδες) καθιστούν αναγκαία τη διενέργεια τουλάχιστον του απλού τεστ για την ανίχνευση αίματος στα κόπρανα μία φορά το χρόνο μετά τα 50. Ανά 5ετία καλό είναι να γίνεται και μια πιο αναλυτική εξέταση, όπως ακτινολογική απεικόνιση με βάριο, σιγμοειδοσκόπηση ή κολονοσκόπηση, πάντα σε συνεννόηση με το θεράποντα ιατρό σας.

Οδοντιατρική εξέταση. Η ετήσια επίσκεψη στον οδοντίατρο είναι απαραίτητη, όχι μόνο για την υγιεινή της στοματικής κοιλότητας αλλά και για την αποφυγή σοβαρότατων προβλημάτων υγείας που μπορεί να προκύψουν από ένα "χαλασμένο" δόντι. Οι Έλληνες είναι από τους λαούς με χαμηλό επίπεδο στοματικής υγιεινής.

Οφθαλμολογική εξέταση. Εκτός από τις διαθλαστικές ανωμαλίες (μυωπία, πρεσβυωπία, αστιγματισμός) που προκαλούν άμεσα αντιληπτή πτώση της οπτικής οξύτητας, υπάρχουν και κάποια νοσήματα που μπορεί να εξελίσσονται σιωπηλά για μεγάλο χρονικό διάστημα και να προκαλέσουν μη αναστρέψιμες βλάβες. Τέτοια είναι το γλαύκωμα, η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και ο καταρράκτης. Με την έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπισή τους επιτυγχάνεται η διατήρηση της λειτουργίας της όρασης στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Μια επίσκεψη στον οφθαλμίατρο ανά 3ετία είναι, λοιπόν, επιβεβλημένη.

Δερματολογική εξέταση. Η μεγάλη ηλιοφάνεια, για την οποία η χώρα μας φημίζεται, και η ελάττωση του όζοντος στην ατμόσφαιρα τα τελευταία χρόνια δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για ανάπτυξη καρκίνων του δέρματος. Αν και η αυτοεπισκόπηση μπορεί να εντοπίσει κάποια πιθανά ανησυχητικά σημάδια, εντούτοις μια εξέταση από έναν ειδικό σε διαστήματα τριών ετών (ίσως και συχνότερα μετά τα 50) θα μπορούσε να τα αποκαλύψει σε πιο πρώιμο στάδιο.

Εξέταση όρχεων. Η αυτοεξέταση σε μηνιαία βάση έπειτα από ένα ζεστό μπάνιο θα μπορούσε να εντοπίσει μια ύποπτη αλλαγή, αν και η ιατρική εξέταση είναι πιο αξιόπιστη. Εκτός από διάφορες νόσους που μπορούν να επηρεάσουν τη γονιμότητα (π.χ., κιρσοκήλη), δεν πρέπει να ξεχνάμε τον καρκίνο των όρχεων, που εμφανίζεται κυρίως σε ηλικίες από 15 έως 35 ετών. Καλό είναι να γίνεται σαν τμήμα της κλινικής εξέτασης ρουτίνας από τον ιατρό.

Μια εξέταση, για να αποτελέσει τμήμα του προληπτικού ελέγχου, θα πρέπει να συγκεντρώνει ένα συνδυασμό χαρακτηριστικών. Μερικά από αυτά είναι η μεγάλη ευαισθησία (λίγα ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα), η ευκολία τέλεσής της με απλά μέσα, το χαμηλό κόστος και η ασφάλειά της για τον εξεταζόμενο.
Πρέπει να γίνει συνείδηση ότι το τσεκάπ έχει αξία μόνο εφόσον τα αποτελέσματά του ληφθούν σοβαρά υπόψη, ενώ είναι πολύ σημαντικό να προσπαθήσετε να κάνετε πράξη τις συμβουλές του θεράποντα ιατρού σας. Αλλιώς, η τέλεση των παραπάνω εξετάσεων έχει κόστος σε χρόνο και χρήμα χωρίς κανένα όφελος.
Θα πρέπει επίσης να αποφεύγεται η επανάληψη των εξετάσεων σε πολύ σύντομα χρονικά διαστήματα, αν δεν συντρέχει κάποιος λόγος, διότι έτσι επιβαρύνονται ο εξεταζόμενος και το ασφαλιστικό του ταμείο με περιττά έξοδα χωρίς να αυξάνεται ανάλογα και η προσφορά στην υγεία.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΤΖΕΪΜΣ ΝΤΙΝ


Ο Τζέιμς Ντην (ή Τζέημς Ντιν) (8/2/1931-30/9/1955), ήταν αμερικανός ηθοποιός, ένα θρυλικό όνομα του κινηματογράφου όλων των εποχών παγκοσμίως, κυρίως λόγω του τραγικού θανάτου του στην ακμή της επιτυχίας του, σε ηλικία 24 ετών, έπειτα από αυτοκινητιστικό ατύχημα.
Υπήρξε είδωλο και προσωποποίηση της νεανικής επαναστατικότητας, ιδίως έπειτα από την ερμηνεία του στην ταινία Επαναστάτης χωρίς αιτία (Rebel without a cause). Γεννημένος στο Φέρμουντ της Ιντιάνα το 1931, παρά τα προβλήματα της παιδικής και οικογενειακής ζωής, ο Τζέημς Ντιν ξεχώρισε για τις υποκριτικές του ικανότητες καθώς και για την εξωτερική του εμφάνιση.
Πέρα από τα πρώτα χρόνια στην υποκριτική τέχνη σε θέατρα και τηλεοπτικά επεισόδια, ο Τζέημς Ντιν πρόλαβε να πρωταγωνιστήσει σε τρείς ταινίες που έγιναν ιδιαιτέρως δημοφιλείς: Ανατολικά της Εδέμ (East of Eden, 1955), Επαναστάτης χωρίς αιτία (Rebel without a cause, 1955) και Ο Γίγας (The Giant, 1956) (έκδοση μετά θάνατον).
Πριν από τις τρείς αυτές κινηματογραφικές παραγωγές, από τις οποίες έγινε γνωστός, ο Τζέημς Ντιν είχε πάρει μέρος σε άλλες τρείς κινηματογραφικές ταινίες, σε παραστάσεις του Μπρόντγουέϊ καθώς και σε τηλεοπτικά σήριαλ της εποχής. Έχει επίσης συνεργαστεί με τον ελληνοαμερικανό σκηνοθέτη Ελία Καζάν και έχει προταθεί για βραβείο Όσκαρ πρώτου ανδρικού ρόλου.
Η επιτυχία του Ντιν δεν κράτησε για πολύ, καθώς βρήκε τραγικό θάνατο μέσα στο αυτοκίνητό του, κοντά στο Χολάμ της Καλιφόρνια, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1955. Σύμφωνα με πηγές της αστυνομίας της Καλιφόρνια που έχουν δημοσιευτεί, ένας φοιτητής πανεπιστημίου ήταν ο υπεύθυνος για το θανατηφόρο τροχαίο καθώς μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με το αυτοκίνητο του γνωστού ηθοποιού.
Ο Τζέημς Ντιν πέθανε σε ηλικία μόλις 24 ετών, έχοντας ελάχιστη αλλά ιδιαιτέρως σημαντική παρουσία, στο χώρο της υποκριτικής και του κινηματογράφου. Επιπλέον, κατάφερε να δημιουργήσει ένα θρύλο γύρω από το όνομα του και να παραμένει μέχρι και σήμερα μια από τις σπουδαιότερες και πιο αινιγματικές μορφές της αμερικανικής κουλτούρας. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει 18ο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. (el.wikipedia.org)


Screenwriter William Bast was one of Dean's closest friends, a fact acknowledged by Dean's family. Dean's first biographer (1956), Bast was his roommate at UCLA and later in New York, and knew Dean throughout the last five years of his life. Fifty years after Dean's death, he stated that their friendship had included some sexual intimacy.
Early in Dean's career, after Dean signed his contract with Warner Brothers, the studio's public relations department began generating stories about Dean's liaisons with a variety of young actresses who were mostly drawn from the clientele of Dean's Hollywood agent, Dick Clayton. Studio press releases also grouped "Dean together with two other actors, Rock Hudson and Tab Hunter, identifying each of the men as an 'eligible bachelor' who has not yet found the time to commit to a single woman: 'They say their film rehearsals are in conflict with their marriage rehearsals.'"
Shortly before filming began on East of Eden (film), Dean befriended horse trainer Monty Roberts. Roberts introduced Dean to the area and the two became close friends. Dean had planned to meet with Roberts shortly after the race on September 30 to discuss plans for the construction of a ranch, which would be owned by Dean but managed by Roberts. Roberts and his wife were the first people to learn of Dean's death through a telephone call placed by Dean's mechanic, Rolf Wütherich, immediately following the incident, in which Wütherich mumbled through a broken jaw that Dean had died. Roberts and his family did not attend Dean's funeral because, although the two considered themselves 'brothers', their friendship was unknown to Dean's family.
Dean's best-remembered relationship was with young Italian actress Pier Angeli, whom he met while Angeli was shooting The Silver Chalice on an adjoining Warner lot, and with whom he exchanged items of jewelry as love tokens. Angeli's mother was reported to have disapproved of the relationship because Dean was not Roman Catholic. In his autobiography, East of Eden director Elia Kazan, while dismissing the notion that Dean could possibly have had any success with women, paradoxically alluded to Dean and Angeli's "romance", claiming that he had heard them loudly making love in Dean's dressing room. For a very short time the story of a Dean-Angeli love affair was even promoted by Dean himself, who fed it to various gossip columnists and to his co-star, Julie Harris, who in interviews has reported that Dean told her about being madly in love with Angeli. However, in early October 1954, Angeli unexpectedly announced her engagement to Italian-American singer Vic Damone, to Dean's expressed irritation. Angeli married Damone the following month, and gossip columnists reported that Dean, or someone dressed like him, watched the wedding from across the road on a motorcycle. However, when Bast questioned him about the reports, Dean denied that he would have done anything so "dumb", and Bast, like Paul Alexander, believes the relationship was a mere publicity stunt.
Pier Angeli only talked once about the relationship in her later life in an interview, giving vivid descriptions of romantic meetings at the beach. Dean biographer John Howlett said these read like wishful fantasies, as Bast claims them to be.
Actress Liz Sheridan claims that she and Dean had a short affair in New York. In her memoir, she also states that Dean was having a sexual involvement with director Rogers Brackett, and describes her negative response to this situation. However, again Bast is skeptical whether this was a true love affair and says Dean and Sheridan did not spend much time together.
Dean avoided the draft by registering as a homosexual, then classified by the US government as a mental disorder. When questioned about his orientation, he is reported to have said, "No, I am not a homosexual. But, I'm also not going to go through life with one hand tied behind my back."
(en.wikipedia.org)

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ, ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, ΣΤΟ RAINBOW HONOR WALK

Castro history project selects first 20 honorees
by Matthew S. Bajko (ebar.com, 2/2/2011)
Fourteen men and six women have been chosen to be the first group of 20 LGBT luminaries to be honored with plaques along the sidewalks of the Castro, San Francisco's gay neighborhood, the Bay Area Reporter has learned.
The list includes the famous, such as the poet Allen Ginsberg and pop artist Keith Haring, to unsung heroes few people may know, such as Jane Addams, the first American woman to win the Nobel Peace Prize, and Japanese playwright Yukio Mishima.
Known as the Rainbow Honor Walk, the project is aimed at showcasing the extraordinary achievements LGBT people have made toward human society despite the hatred and lack of rights they faced due to their sexual orientation or gender identity.
A dozen people on the project's steering committee spent the last three months whittling down a list of nearly 150 nominees sent in by the public over the course of the last year to come up with the first group of inductees. The committee decided to select only from among the deceased who, when they were alive, were open about their sexual orientation or gender identity.
The steering committee strived to select a representative sample of the LGBT community's gender and racial diversity. The honorees also represent a wide variety of backgrounds, from artists and activists to musicians and scientists.
The list includes three black men: civil rights activist Bayard Rustin; disco drag star Sylvester James; and the author James Baldwin. The Mexican artist Frida Kahlo and the Spanish poet and playwright Federico Garcia Lorca also made the cut.
George Choy, a San Franciscan who was an early member of the Gay Asian Pacific Alliance, was picked in part for his AIDS activism and work to support LGBT youth.
Other local LGBT leaders chosen are Harry Hay, who founded one of the first gay rights groups in the U.S. called the Mattachine Society; pioneering lesbian rights leader Del Martin; San Francisco Chronicle journalist Randy Shilts, one of the first out reporters to cover a gay beat; and Gay Games founder Tom Waddell.
Bayard Rustin
Four other famous authors were also selected: Gertrude Stein, Oscar Wilde, Tennessee Williams, and Virginia Woolf. Rounding out the group are Christine Jorgensen, who in 1952 became the first person to receive widespread media coverage of her sexual reassignment surgery, and Alan Turing, who cracked the German's coded messages in World War II but was later prosecuted for being homosexual and opted to be chemically castrated to avoid a prison sentence.
In a stark reminder that suicide within the LGBT community is not a new phenomenon, three on the list – Mishima, Turing and Woolf – took their own lives. And five were lost to AIDS – Choy, Haring, James, Shilts, and Waddell.
"Overall, I think the selections are pretty diverse. We definitely took that into consideration, being that San Francisco is diverse, and to be inclusive of every group was very important," said Benjamin Leong, 30, who co-chairs GAPA and served on the honor walk's selection committee. "Each person or nominee deserved it. It was really hard to just pick 20."
Bill Lipsky, 64, a historian who serves on the board of the GLBT Historical Society, also helped select the first group of names. He said the inaugural honorees all led exceptional lives despite the hardships and challenges each faced.
"I am excited that all of these stories are going to be told in this way. We are really talking about a group of people who were very dangerous people. They were out and honest at a time when that was not a really safe thing to be," said Lipsky, who wrote the 2006 book Gay and Lesbian San Francisco. "They could have lost their jobs, their families, a place to live if renting a place to live, everything we consider to be social support. Yet they showed that openly GLBT people could succeed."
Having grown up in the late 1950s and 1960s when there was no such thing as LGBT visibility, Lipsky said the Rainbow Honor Walk is a sign of how far the community has come and that its history will no longer be forgotten.
"It is really vital for people to understand what it is to have been a member of GLBT communities in an earlier time; that helps to explain very much why it is like it is now," said Lipsky. "Having been around in the earlier time, we certainly don't want to go back to it."
The initial proponents of the LGBT history project, Castro business owner Isak Lindenauer and resident David Perry, told the B.A.R. they are confident the community will embrace the inaugural list of people chosen. They also stressed that it is only the first of what they hope will be successive groups of inductees to be honored in coming years along the gayborhood's streets.
"It is an illustrious group," said Lindenauer. "I think it is diverse and rich with people who contributed in all fields."
Perry, who owns his own public relations firm, added, "We are everyone. We are everywhere. We do everything. That is what this list represents."
They have raised roughly $1,100 to date to help cover the costs of designing, creating and installing each of the plaques. A Facebook page will launch today (Thursday, February 3) to help raise more money and educate the public the world over about the project.
The next step is for the committee to determine the look and size of the plaques. Once that is done, the city's arts commission will need to approve the design. The Board of Supervisors, which gave initial approval to the project last year, must sign off on it one last time before the first plaques are installed.
While there is no timeline for when that might happen, Perry said, "It may be possible to lay the first plaque by gay Pride in June."

Επίσης:
http://www.facebook.com/pages/Rainbow-Honor-Walk/179733452063499#!/pages/Rainbow-Honor-Walk/179733452063499?v=info

ΟΙ "ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ" ΤΟΥ ΧΑΡΡΥ ΚΛΥΝΝ ΣΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ


.
epikairo.gr

Η ΟΛΚΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕΜΝΟΤΥΦΗ, ΑΠΛΩΣ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ... ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΧΟΡΗΓΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΕΛΠΝΟ


Ερωτήματα της ΟΛΚΕ για την υποστήριξη του 5ου Post Porn Film Festival από το ΚΕΕΛΠΝΟ

Την Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου κατατέθηκε στα γραφεία του ΚΕΕΛΠΝΟ στην οδό Αγράφων 3-5 στο Μαρούσι, η ακόλουθη επιστολή της ΟΛΚΕ με αριθμό πρωτοκόλλου 1325, με αφορμή την υποστήριξη του ΚΕΕΛΠΝΟ στο 5o Post Porn Film Festival, όπου παρουσιάστηκε επί σκηνής ζωντανό σεξ χωρίς προφυλακτικό (bareback live sex show).

Αθήνα, Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2011

Προς:
Πρόεδρο ΚΕΕΛΠΝΟ καθ. κυρία Τ. Κουρέα-Κρεμαστινού
Διευθυντή ΚΕΕΛΠΝΟ κύριο Θ. Παπαδημητρίου
Υπεύθυνη Τμήματος Παρεμβάσεων στην Κοινότητα κυρία Ι. Παυλοπούλου
Υπεύθυνη Γραφείου Αγωγής Υγείας και Ενημέρωσης Κοινού κυρία Ε. Ξανθοπούλου

Κοινοποίηση:
Συντονιστή Επιτροπής Κοινωνικού Διαλόγου κύριο Γ. Βαλλιανάτο
Μέλη Επιτροπής Κοινωνικού Διαλόγου

Η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ) διαπίστωσε ότι το ΚΕΕΛΠΝΟ συνεχίζοντας την ενημερωτική του δράση στην μουσική σκηνή Gagarin 205 είχε ειδικό περίπτερο για την διανομή προφυλακτικών και ενημερωτικού υλικού σχετικά με την hiv λοίμωξη κατά την διάρκεια του 5ου Post-Porn Film Festival (Φεστιβάλ Μεταπορνό Κινηματογράφου) στην Αθήνα, το οποίο διοργανώθηκε από τις κερδοσκοπικές εταιρείες Proud Promotions και Nima Productions στις 7 και 8 Ιανουαρίου στη μουσική σκηνή Gagarin 205 στην Αθήνα.

Κατ' αρχάς συγχαίρουμε το ΚΕΕΛΠΝΟ που στηρίζει πρωτοβουλίες έκφρασης και απενοχοποίησης της σεξουαλικότητας και του σεξ και επικροτούμε την παρουσία του σε αντίστοιχες εκδηλώσεις.

Παράλληλα όμως διαπιστώσαμε ότι: α) Το ΚΕΕΛΠΝΟ εμφανίζεται ως χορηγός και υποστηρικτής του ίδιου Φεστιβάλ και μάλιστα το λογότυπο του εμφανιζόταν και στην αντίστοιχη αφίσα. β) Κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ παρουσιάστηκε επί σκηνής ζωντανό πρωκτικό σεξ χωρίς προφυλακτικό (bareback live sex show). Το δρώμενο αυτό μάλιστα (αναμενόμενο ίσως στα πλαίσια μιας τέτοιας εκδήλωσης), διαφημιζόταν μαζί με το πρόγραμμα και το δελτίο τύπου του Φεστιβάλ .

Τα ερωτήματα τα οποία εύλογα δημιουργούνται είναι τα εξής:

Πως είναι δυνατό ένας φορέας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ, που αρμοδιότητα του είναι η επιδημιολογική επιτήρηση και η υλοποίηση δράσεων για τον περιορισμό της εξάπλωσης της hiv λοίμωξης, και όλη η καλοκαιρινή του καμπάνια στηρίχθηκε στην προώθηση της χρήσης προφυλακτικού, να χρηματοδοτεί παράλληλα δράσεις οι οποίες προωθούν και προβάλλουν επικίνδυνες σεξουαλικές πρακτικές;

Δεν κατανοεί το ΚΕΕΛΠΝΟ ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο στέλλονται διπλά μηνύματα στους/τις αποδέκτες/τριες των δράσεων, δηλαδή από μία το ΚΕΕΛΠΝΟ ξοδεύει χρήματα ώστε να έχει προσωπικό να μοιράζει και να προάγει το προφυλακτικό και από την άλλη ο ίδιος ο φορέας εμφανίζεται να ξοδεύει χρήματα για να στηρίξει την προβολή του ζωντανού σεξ χωρίς προφυλακτικό;

Με ποιο τρόπο το ΚΕΕΛΠΝΟ αξιολογεί και ιεραρχεί τις δράσεις που επιχορηγεί, όταν παράλληλα οι ανάγκες για στοχευμένες δράσεις σε πληθυσμιακές ομάδες όπως π.χ. τα άτομα με ομοερωτικό προσανατολισμό παραμένουν ακάλυπτες;

Θα σας παρακαλούσαμε θερμά να μας ενημερώσετε για το είδος και το ύψος της επιχορήγησης του ΚΕΕΛΠΝΟ προς την Proud Promotions - διοργανώτρια εταιρία του Post-Porn Film Festival - και για το σκεπτικό μέσα από το οποίο αυτή προέκυψε.

Είμαστε την διάθεση σας για οποιαδήποτε διευκρίνιση και πληροφορία


Με εκτίμηση

το Διοικητικό Συμβούλιο της
Ομοφυλοφιλικής Λεσβιακής Κοινότητας Ελλάδας

----------------------------------------------------------------------
Συμπληρωματικά στο περιεχόμενο της παραπάνω επιστολής η ΟΛΚΕ θα ήθελε να μοιραστεί τον προβληματισμό από τον οποίο προέκυψε αυτή της η κίνηση. Η ΟΛΚΕ δεν είναι σεμνότυφη και ούτε φέρνει στη συζήτηση έαν γενικά πρέπει η δεν πρέπει να υπάρχουν ταινίες ή σόου που προβάλλεται το σεξ χωρίς προφυλακτικό. Ιδίως μάλιστα στις περιπτώσεις κινηματογραφικών έργων μυθοπλασίας, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος του φεστιβάλ, η απαίτηση να προβάλλονται στα έργα αυτά μόνο σεξουαλικές σκηνές με προφυλάξεις, θα άνοιγε ζητήματα προληπτικής λογοκρισίας και επέμβασης στην καλλιτεχνική δημιουργία, στη λογική της οποίας η ΟΛΚΕ δεν είναι καθόλου διατεθειμένη να μπει. Η ένσταση μας δεν βρίσκεται καν στο ότι προβλήθηκε στο PostPorn festival ένα σεξ σόου χωρίς προφυλάξεις. Αν ήταν έτσι, η επιστολή μας θα είχε απευθυνθεί στη διοργανώτρια του προγράμματος και όχι στο ΚΕΕΛΠΝΟ.

Η ένστασή μας ήταν όμως ότι ένας φορέας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ που αρμοδιότητα του είναι η προαγωγή της δημόσιας υγείας και όλη η καλοκαιρινή του καμπάνια στηρίχθηκε στο προώθηση της χρήσης προφυλακτικού φαίνεται να επιχορηγεί ένα φεστιβάλ που περιλαμβάνει και bareback live sex show. Υπάρχει η αντικρουόμενη συνθήκη από τη μία το ΚΕΕΛΠΝΟ να ξοδεύει χρήματα ώστε να έχει προσωπικό να μοιράζει και να προβάλλει το προφυλακτικό και από την άλλη ο ίδιος ο οργανισμός φαίνεται να ξοδεύει χρήματα για να στηρίξει την προβολή του ζωντανού σεξ χωρίς προφυλακτικό. Οι αντικρουόμενες απόψεις για το είδος και το ύψος της χορηγίας του ΚΕΕΛΠΝΟ έκαναν σημαντική και την ερώτηση για αυτό το ζήτημα, καθώς δε θέλαμε να βασιστούμε σε φημολογίες και προσωπικές απόψεις, αλλά να ενημερωθούμε υπεύθυνα από τον αρμόδιο φορέα.

Εύλογη είναι τέλος η απορία γιατί επιχορηγήθηκε ένα κερδοσκοπικό φεστιβάλ που περιλάμβανε το συγκεκριμένο bareback sex show, ενώ δεν έχουν επιχορηγθεί άλλες δράσεις μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, οι οποίες στοχεύουν ξεκάθαρα στη χρήση προφυλακτικού και την ενημέρωση του κοινού για την προστασία από τα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα. (olke.org)


Επίσης:


Πουστριτόριαλ
Του Ανδρέα Ιωαννίδη

Το παράδοξο του ΚΕΕΛΝΠΟ
Το είδαμε κι αυτό. Δημόσιος φορέας να υποστηρίζει οικονομικά με χορηγία φεστιβάλ του οποίου το περιεχόμενο αντίκειται στους σκοπούς ύπαρξης του. Ο λόγος βέβαια για το ΚΕΕΛΠΝΟ το οποίο μπήκε υποστηριχτής φεστιβάλ που διοργανώθηκε στην Αθήνα και του οποίου, μεγάλο μέρος της διαφημιστικής εκστρατείας βασίστηκε στην διαφήμιση του live bareback sex show με το οποίο έκλεινε η αυλαία της γκέι ημέρας. Προτείνω στους διευθυντές του Κέντρου Ελέγχου να διαβάσουν άλλη μια φορά τους σκοπούς ύπαρξης του φορέα στον οποίο εργάζονται και να αναλογιστούν αν έπραξαν σωστά. Μετά από αυτό το τεραστίων διαστάσεων σκάνδαλο πώς να μην πάρει κανείς σοβαρά την καταγγελία η οποία έφτασε στο email μας πριν μερικούς μήνες η οποία εγκαλεί ονομαστικά συγκεκριμένα άτομα που εργάζονται σε διευθυντικές θέσεις στο ΚΕΕΛΠΝΟ; Μήπως θα έπρεπε να κατατεθεί η καταγγελία αυτή σε κάποιον εισαγγελέα ή μήπως να κάναμε ενημερώσουμε κάποιον δημοσιογράφο για να κάνει την σχετική έρευνα; Πως να μην κάνουμε δεύτερες σκέψεις για τα όσα ακούγονται σχετικά με τους ξενώνες φιλοξενίας που διαχειρίζεται το ΚΕΕΛΠΝΟ; Ίσως τελικά οι φήμες είναι βάσιμες;

Βαλλιανάτος STOP!
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά στην παράσταση διαμαρτυρίας προς το ΚΕΕΛΠΝΟ για έναν (ίσως και όχι τόσο) ανεξήγητο λόγο ο γνωστός (και αγαπητός) σε όλους μας Γρηγόρης Βαλλιανάτος πρόεδρος της επιτροπής κοινωνικού διάλογου στήριξε τις δράσεις του ΚΕΕΛΠΝΟ (το οποίο επιφυλακτικέ να απαντήσει γιατί ούτε κι αυτό ήξερε…!) και αποφάνθηκε ότι καλός χρηματοδότησε την εκδήλωση η οποία προωθούσε το bareback sex αφού πρώτα αποκάλεσε εν μέσος πλην σαφώς φασίστες όλους όσους στήριξαν την παράσταση διαμαρτυρίας που θα κατέθετε η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας δηλαδή όλες τις υπόλοιπες ΜΚΟ πλην της γνωστής μονοπρόσωπης. Κι όλα αυτά στα πλαίσια της δήθεν ελευθερίας... σε λίγο θα δούμε το ΚΕΕΛΠΝΟ να χρηματοδοτεί και εκδηλώσεις της Παπαγιαννίδου με τις ευλογίες του Γρηγόρη!

Χορηγίες επικοινωνίας
Και επειδή δεν πρέπει μόνο το ΚΕΕΛΠΝΟ να είναι προσεχτικό πριν βάλει κάπου το λογότυπο του αυτό ισχύει και για τους οικονομικούς χορηγούς καθώς και για τους χορηγούς επικοινωνίας. Το SCREW όπως και το GayWorld.gr πριν συμφωνήσουν στην χορηγία επικοινωνίας θα έπρεπε να γνωρίζουν αναλυτικά τι αυτή συμπεριλαμβάνει καθώς και το πρόγραμμα.
Τα λάθη είναι για να μαθαίνουμε και σίγουρα στο μέλλον θα είμαστε πιο προσεχτικοί. Εμείς μάθαμε και κάναμε την αυτοκριτική μας. Ελπίζουμε ότι από τα λάθη τους θα μάθουν και οι υπόλοιποι. (screwmag.gr).
.
*****************************************************
.
Το ότι ο σκηνοθέτης της με σκηνές μη ασφαλούς σεξ πορνοταινίας είναι μέλος της ΟΛΚΕ, ο παρ' ολίγον πορνοπαραγωγός της ταινίας (εκείνος με την αγγελία για "αμοιβή αναλόγως προσόντων") είναι μέλος του ΔΣ της ΟΛΚΕ και ο Συντονιστής κοινωνικού διαλόγου του ΚΕΕΛΠΝΟ είναι ο εκπρόσωπος τύπου της ΟΛΚΕ θα πρέπει να θεωρείται απλή σύμπτωση σε σχέση με τη μη σεμνοτυφία της οργάνωσης.
Και η υποψία ότι εκείνο που πραγματικά ενδιαφέρει είναι να ξαναμοιραστεί η πίτα των επιχορηγήσεων σε λιγότερα και μεγαλύτερα κομμάτια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αποτέλεσμα του φθόνου για το σημαντικό "ανιδιοτελές" έργο κάποιων "ακτιβιστών".

7.2.11

ΚΑΛΕΣΜΑ 144 ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗΣ ΑΓΑΜΙΑΣ ΤΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΑΜΟ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΖΕΥΓΑΡΙΩΝ

University theologians in Germany have called on the Catholic Church to abandon the vow
of celibacy for priests, open up the clergy for women and accept same-sex couples.
.
144 Catholic Theologians Call for End to Compulsory Celibacy
Natalia Dannenberg (AFP, dpa, Reuters)
"Over one hundred Catholic theologians have called for radical reform of the Catholic Church, like the end to compulsory celibacy, in a bid to mend the damage caused by recent sex scandals."
"Around a third of all Catholic theology professors at universities in Germany, Austria and Switzerland, on Friday called for reforms to the Catholic Church, according to a report in the German daily "Süddeutsche Zeitung".
"It looks like we struck a nerve," said Judith Könemann a professor from Münster and one of 144 signatories of the declaration.
'The professors said that they no longer wanted to stay quiet in the face of child sex abuse scandals that came to light last year and plunged the Catholic Church into an unprecedented crisis. '
'The theologians want to start an open dialogue about the future of the Catholic Church. '
'They called for an end to compulsory celibacy, and for women to be allowed into the priesthood. The theologians also called for the Catholic laity to have more say in the selection of bishops. '
"There hasn't been a comparable revolt by theologians since 1989 when more than 220 academics signed the "Cologne Declaration", which protested against the authoritarian leadership style of the late Pope, John Paul II."

Διαβάστε περισσότερα, στα γερμανικά, εδώ:
http://www.sueddeutsche.de/politik/reform-von-innen-theologen-gegen-den-zoelibat-1.1055185

ΑΔΕΡΦΑΡΑ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ

- Το ξέρεις ότι ο Καβάφης έμενε πάνω από ένα μπορντέλο στην οδό Λέπσιους, δυο βήματα από δω; Ήταν μισογύνης και δεν απηύθυνε ποτέ το λόγο στις γυναίκες. Μολαταύτα, ως εξαιρετικά ευγενής άνθρωπος περνώντας μπρος από τις πουτάνες έλεγε πάντα καλημέρα ή καλησπέρα, ούτε κουβέντα όμως παραπάνω, κι εκείνες τον αντιχαιρέτιζαν καλημέρα ή καλησπέρα. Ως τη μέρα που η ματρόνα αγανακτισμένη του φώναξε: «Καλημέρα-καλησπέρα, αδερφάρα του κερατά!».

Ντανιέλ Ροντώ: Αλεξάνδρεια (εκδ. Αλεξάνδρεια, 2001)

ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΟΔΗΓΙΚΕΣ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΟΡΑΣΗΣ


Οι κακές οδηγικές των ηλικιωμένων δεν είναι θέμα όρασης
health.in.gr
Νέα Υόρκη: Οι ηλικιωμένοι οδηγοί αντιμετωπίζουν δυσκολίες όχι επειδή δεν τους βοηθά η όρασή τους, αλλά επειδή ο εγκέφαλός τους έχει χάσει την ικανότητά του να μπλοκάρει τις περιττές λεπτομέρειες του φόντου.
Αυτό έχει ως συνέπεια να βλέπουν υπερβολικά πολλά και περιττά πράγματα και να ζαλίζονται, αδυνατώντας να διακρίνουν σωστά τα άλλα αυτοκίνητα και τους πεζούς.
Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξε ομάδα Αμερικανών νευροεπιστημόνων με επικεφαλής τον Δρ Ντουτζε Ταντιν του Πανεπιστημίου του Ρότσεστερ, που δημοσίευσε σχετικό άρθρο στο επιστημονικό έντυπο Neuroscience.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν διακρανιακής μαγνητικής διέγερσης, μεταφέροντας ηλεκτρικά σήματα στον εγκέφαλο εθελοντών, αναστέλλοντας με αυτό τον τρόπο τη λειτουργία της μέσης βρεγματικής οπτικής περιοχής.
Έχοντας μπλοκάρει τη δράση αυτής της περιοχής, οι ερευνητές έλεγξαν πόσο καλά οι εθελοντές μπορούσαν να διακρίνουν τις κινήσεις μικρότερων και μεγαλύτερων αντικειμένων. Διαπίστωσαν ότι οι εθελοντές μπορούσαν ευκολότερα να εντοπίσουν τα μεγαλύτερα αντικείμενα στο υπόβαθρο.
Οι ερευνητές συμπέραναν ότι η δυσλειτουργία αυτής της περιοχής του εγκεφάλου πιθανότατα ευθύνεται για την αντίληψη που έχουν οι ηλικιωμένοι, σε σχέση με τους νέους οδηγούς, όσον αφορά τις κινήσεις στο οπτικό υπόβαθρο.
Οι ηλικιωμένοι φαίνεται πως αδυνατούν να φιλτράρουν και να βγάλουν από το οπτικό πεδίο τους τις περιττές πληροφορίες του υποβάθρου, πράγμα που τους προκαλεί σύγχυση. Αντίθετα, στους νέους η σωστή λειτουργία της συγκεκριμένης περιοχής του εγκεφάλου μπλοκάρει τις άσχετες κινήσεις και τις άλλες πληροφορίες στο υπόβαθρο του οπτικού πεδίου, με αποτέλεσμα ο οδηγός να μπορεί να συγκεντρωθεί στα μικρότερα κινούμενα αντικείμενα μπροστά του κι έτσι να οδηγεί πιο εύκολα (και ακίνδυνα).
«Η ποσότητα οπτικών πληροφοριών γύρω μας είναι τεράστια και δεν έχουμε την εγκεφαλική δύναμη να τις επεξεργαστούμε όλες. Οι ηλικιωμένοι είναι καλύτεροι στο να αντιλαμβάνονται τις μεγάλες κινήσεις στο υπόβαθρο, ενώ οι νέοι καταστέλλουν αυτή την αντίληψη» δήλωσε ο υπεύθυνος της έρευνας και πρόσθεσε ότι η νέα ανακάλυψη θα μπορούσε μελλοντικά να οδηγήσει σε νέες τεχνικές εκπαίδευσης των ηλικιωμένων οδηγών, ώστε να εξασκηθούν να μπλοκάρουν τις περιττές οπτικές πληροφορίες που τους αποσπούν την προσοχή.