6.2.11

ΜΑΡΙΑ ΣΝΑΪΝΤΕΡ. ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΠΩΣ Η ΕΥΑ

Maria Schneider (27 March 1952 – 3 February 2011) was a French actress. She was best known for playing Jeanne, opposite Marlon Brando, in the 1972 film, Last Tango in Paris.
Schneider performed several nude scenes in Last Tango in Paris, which was controversial at the time. In an interview in 2007, Schneider described Last Tango in Paris director Bernardo Bertolucci: "He was fat and sweaty and very manipulative, both of Marlon and myself, and would do certain things to get a reaction from me." As for her working relationship with Brando, she said that, while their relationship on the set was paternal, it was Brando who came up with the "butter scene" and it was only known to her just before filming it:
"I should have called my agent or had my lawyer come to the set because you can't force someone to do something that isn't in the script, but at the time, I didn't know that. Marlon said to me: 'Maria, don't worry, it's just a movie,' but during the scene, even though what Marlon was doing wasn't real, I was crying real tears. I felt humiliated and to be honest, I felt a little raped, both by Marlon and by Bertolucci. After the scene, Marlon didn't console me or apologise. Thankfully, there was just one take.
She and Brando remained friends until his death, although they did not speak of the movie "for a while." She also said that her experience with the film — and her treatment as a sex symbol rather than as a serious actress — motivated her never to do films with nude scenes again. Schneider also appeared in films such as Antonioni's The Passenger and Zeffirelli's Jane Eyre.
Personal life
Schneider was born Marie Christine Gélin, the daughter of French actor Daniel Gélin, and Romanian-born Marie-Christine Schneider, who ran a bookstore in Paris. She met her father only three times and took her mother's last name. In 1974, Schneider came out as bisexual. In early 1976, she abandoned the film set of Caligula and checked herself into a mental hospital in Rome for several days with a woman she described as her lover. This, coupled with her refusal to do nudity, led to Schneider's dismissal and she was replaced by Teresa Ann Savoy.
The 1970s were turbulent years for Schneider, marked by drug addiction, overdoses, and a suicide attempt. By the 1980s, however, she had turned her life around: She has spoken of relationships with women before and, in 1975, went to a mental hospital in Rome and committed herself as a voluntary patient in order to be with her lover, photographer Joan Townsend.
"I was very lucky — I lost many friends to drugs — but I met someone in 1980 who helped me stop. I call this person my angel and we've been together ever since. I don't say if it's a man or a woman. That's my secret garden. I like to keep it a mystery."
She was awarded the medal of Chevalier, Ordre des Arts et des Lettres for her contributions to the arts on 1 July 2010 by Minister of Culture and Communication, Frédéric Mitterrand, who was her fellow actor in Jacques Rivette's film, Merry-Go-Round.
Maria Schneider died on 3 February 2011 after suffering from cancer. Remembering her, Bertolucci said, "Her death came too soon, before I could hold her again tenderly, and tell her that I felt connected to her as on the first day, and for once, to ask her to forgive me." "Maria accused me of having robbed her of her youth and only today am I wondering whether there wasn't some truth to that," he added. She is to be buried at Père Lachaise Cemetery(en.wikipedia.org)
..



ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΕΛΙΖΑΜΠΕΘ ΜΠΙΣΟΠ

Exchanging Hats

Unfunny uncles who insist
in trying on a lady's hat,
-oh, even if the joke falls flat,
we share your slight transvestite twist

in spite of our embarrassment.
Costume and custom are complex.
The headgear of the other sex
inspires us to experiment.

Anandrous aunts, who, at the beach
with paper plates upon your laps,
keep putting on the yachtsmen's caps
with exhibitionistic screech,

the visors hanging o'er the ear
so that the golden anchors drag,
-the tides of fashion never lag.
Such caps may not be worn next year.

Or you who don the paper plate
itself, and put some grapes upon it,
or sport the Indian's feather bonnet,
-perversities may aggravate

the natural madness of the hatter.
And if the opera hats collapse
and crowns grow draughty, then, perhaps,
he thinks what might a miter matter?

Unfunny uncle, you who wore a
hat too big, or one too many,
tell us, can't you, are there any
stars inside your black fedora?

Aunt exemplary and slim,
with avernal eyes, we wonder
what slow changes they see under
their vast, shady, turned-down brim.

Elisabeth Bishop (ΗΠΑ)

.
Elizabeth Bishop (8 February 1911 – 6 October 1979) was an American poet. She was the Poet Laureate of the United States from 1949 to 1950, a Pulitzer Prize winner in 1956 and a National Book Award Winner for Poetry in 1970. Elizabeth Bishop House is an artists' retreat in Great Village, Nova Scotia dedicated to her memory. She is considered one of the most important and distinguished American poets of the 20th century
Although Elizabeth Bishop was involved in romantic relationships with women, she did not write about her personal life or her sexual orientation in her poetry and did not see herself as a "lesbian poet" or as a "female poet." She only wanted to be judged based on the quality of her writing and not on her gender or sexual orientation.
Whereas many of her contemporaries like Robert Lowell and John Berryman made the intimate details of their personal lives an important part of their poetry, Bishop avoided this practice altogether. And Bishop's style of writing is particularly known for its objective, distant point of view.
Bishop had two long-term relationships with women. The first was with Brazilian socialite and architect Lota de Macedo Soares. Soares was descended from a prominent and notable political family; the two lived as a couple for fifteen years. Although Bishop was not forthcoming about details, much of their relationship was documented in Bishop's extensive correspondence with Samuel Ashley Brown. However, in its later years, the relationship deteriorated, becoming volatile and tempestuous, marked by bouts of depression, tantrums and alcoholism. Bishop had an affair with another woman and ultimately left Lota and returned to the United States. Soares, suffering from depression, followed Bishop to America and committed suicide in 1967. The second relationship was with Alice Methfessel, whom Bishop met in 1971. Methfessel became Bishop's partner and, after her death, her literary executor (en.wikipedia.org)

ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΑΣΦΑΛΕΣ ΣΕΞ ΜΕΤΑΞΥ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

1960. 175 ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΣΥΝΕΛΗΦΘΗΣΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΖΥΡΙΧΗΝ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΚΑΙ ΤΙΝΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 7/1960

5.2.11

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΜΕΝΗ ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ

THE SISTERHOOD - DIFFICULT LOVE

The Sisterhood
dir : Roger Horn
2010 / South Africa/ 52 min
Hazendal farmhands Pietie, Hope and Rollie are not your typical Western Cape vineyard workers – Hope aspires to winning the local drag queen pageant, Rollie dreams of a husband and of retiring as the reigning queen of drag, while Pietie is seriously concerned with his roses, chickens and doves.
Life is good at Hazendal, but not without its travails, described as the trio discuss, through self-shot video footage, daily challenges and the preparations for the next pageant. It’s clear that Kaapse plaas moffies confront prejudice at every turn – from their own farming communities, from dorpse moffies and the world at large. Yet Roger Horn’s film manages to find the fabulous in the fraught and offer a portrait of triumph in togetherness rather than loneliness in victimhood.


Difficult Love (DBN & PMB)
Dir: ZaneleMuholi and Peter Goldsmid
South Adrica, 2010, 48min
An intimate portrait of the sometimes infamous lesbian photographer, Zanele Muholi, an unapologetic chronicler of her community, amongst the most hidden and threatened in our country.Muholi is disarming and very articulate about the purpose of her work.

1960. ΤΙ ΝΕΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΠΟΛΙ;


Εφημ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 2/1960

4.2.11

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ

I SHOT MY LOVE

I SHOT MY LOVE (Israel, Germany,2009)
Seventy years after his grandfather escapes from Nazi Germany to Palestine, Israeli documentary director Tomer Heymann returns to the country of his ancestors to present his film "Paper Dolls" at the Berlin International Film Festival, and there meets a man who will change his life.
This 48-hour love affair, originating in Berghain Panorama Bar, develops into a significant relationship between Tomer and Andreas Merk, a German dancer. When Andreas decides to move to Tel-Aviv, he not only has to cope with a new partner, but to manage the complex realities of life in Israel and his personal connection to it as a German citizen.
Tomer's mother, descendent of German immigrants was born and lived all her life in a small Israeli village, where she raised five sons. One by one, she watches her children leave the country she and her family helped to build, and now cannot help but try to influence the life of Tomer, the one son who remains.
I SHOT MY LOVE tells a personal but universal love story and follows the triangular relationship between Tomer, his German boyfriend, and his intensely Israeli mother.
.

Η "ΤΖΟΚΟΝΤΑ" ΗΤΑΝ Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΟΥ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ


Η ”Τζοκόντα” ήταν ο εραστής του Ντα Βίντσι
madata.gr, 3/2/2011
Για μια ακόμα φορά η Μόνα Λίζα γίνεται πρώτο θέμα συζήτησης. Η αινιγματική φιγούρα του διάσημου πίνακα του Λεονάρντο Ντα Βίντσι περιπλέκει ακόμα περισσότερο το ερώτημα ποια ήταν η «Μόνα Λίζα», με τη θεωρία του Ιταλού επιστήμονα ο οποίος υποστηρίζει ότι η Τζοκόντα, ήταν άνδρας.
Ο ερευνητής Σιλβάμο Βιντσέτι, σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Foreign Press Association, είπε ότι η κυρίαρχη επιρροή για τον πίνακα αλλά και το μοντέλο που πόζαρε για τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ήταν ο μαθητευόμενός του και για πολλά χρόνια σύντροφός του Τζιαν Τζιάκομο Καπρότι γνωστός και ως Σαλάι.
«Η Μόνα Λίζα πρέπει να αναγνωστεί σε διάφορα επίπεδα, όχι ακριβώς όπως ένα πορτρέτο», επεσήμανε ο ερευνητής. Ο Σαλάι συνεργάστηκε με τον Λεονάρντο για περισσότερες από δύο δεκαετίες, αρχίζοντας από το 1490. Ο Βιντσέτι περιγράφει τη σχέση τους ως «διφορούμενη», και οι περισσότεροι ιστορικοί της τέχνης συμφωνούν ότι ήταν εραστής του Ντα Βίντσι.
«Αρκετά έργα του διάσημου ζωγράφου, συμπεριλαμβανομένου και του «John the Baptist» αλλά και του λιγότερου γνωστού «Angel Incarnate», βασίστηκαν στον Σαλάι», δήλωσε ο Βιντσέτι, τονίζοντας ότι οι ομοιότητες της Μόνα Λίζα με τη μύτη και το στόμα του Σαλάι είναι εκπληκτικές.
Ο Ιταλός ερευνητής δήλωσε επίσης ότι το πορτρέτο αναπαριστά μια σύνθεση των επιστημονικών, καλλιτεχνικών και φιλοσοφικών πεποιθήσεων του καλλιτέχνη. Ο Ντα Βίντσι εργάστηκε πάνω σε αυτό διάφορα χρονικά διαστήματα για πολλά χρόνια, υποβλήθηκε σε διαφορετικές επιρροές και πηγές έμπνευσης, και ο καμβάς είναι γεμάτος κρυμμένα συμβολικά μηνύματα.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. ΣΑΡΛ ΜΑΡΙ ΖΩΡΖ ΥΙΣΜΑΝ

Huysmans exemplified a style of homosexuality at a pivotal moment in the emergence
of a gay identity. He was an inveterate collector of antiques and an art reviewer
who praised the fine arts. He surrounded himself with male companions, the artistic and
poetic circle of his day; and in his novels, he depicted an ornate, sumptuous world
of beauty and sensation.
His fictitious characters resemble certain members of French society, a class of rich,
aristocratic, decadent aesthetes, whom Wilde and Proust also later cultivated
as central characters in their novels. (glbtq.com)
.
Ο Σαρλ-Μαρί-Ζωρζ-Υισμάν (γαλλικά: Charles-Marie-Georges Huysmans) (5 Φεβρουαρίου 1848 – 12 Μαΐου 1907) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος.
Γεννήθηκε στο Παρίσι από Ολλανδό πατέρα, τον Γκόντφριντ Ίσμανς (Godfried Huysmans), ο οποίος ήταν λιθογράφος. Η μητέρα του, η Μαλβίνα Μπαντίν (Malvina Badin), ήταν δασκάλα. Δημοσίευσε τις εργασίες του ως Γιόρις-Κάρλ Υισμάν (Joris-Karl Huysmans), χρησιμοποιώντας κατά προσέγγιση την ολλανδική αντιστοιχία των μικρών ονομάτων του, για να υπογραμμίσει τις ρίζες του. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών, και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε γρήγορα, δημιουργώντας στον μικρό Ίσμανς μεγάλη δυσαρέσκεια για τον πατριό του, τον Ζυλ Όγκ Jules Og, ένα προτεστάντη ο οποίος ήταν εν μέρει ιδιοκτήτης ενός παρισινού βιβλιοδετείου.
Τα σχολικά χρόνια του Ίσμανς ήταν δυστυχισμένα αλλά κατάφερε να πάρει το baccalaureat. Για τριάντα δύο χρόνια, εργάστηκε σαν δημόσιος υπάλληλος για το γαλλικό Υπουργείο εσωτερικού, μια εργασία που έβρισκε αφόρητα πληκτική. Ο νεαρός Ίσμανς κλήθηκε να πολεμήσει στον Γαλλοπρωσσικό πόλεμο, αλλά κρίθηκε ακατάλληλος λόγω δυσεντερίας, μια εμπειρία που περιέγραψε στο διήγημα Sac au dos (που περιλαμβάνεται αργότερα στο Les Soirées de Médan). Η πρώτη σημαντική δημοσίευσή του ήταν μια συλλογή πεζών ποιημάτων με τον τίτλο Le drageoir à épices (1874), τα οποία δείχνουν τη σημαντική επιρροή του Μπωντλαίρ. Προσέλκυσαν λίγη προσοχή αλλά ήδη αποκάλυψαν αναλαμπές του διακριτικού ύφους του συγγραφέα. Ο Υισμάν συνέχισε εκδίδοντας το Μarthe, Histoire d'une fille (1876). Η ιστορία μιας νέας πόρνης, αυτό το βιβλίο ήταν πιο κοντά στο νατουραλισμό και τράβηξε στην προσοχή του Ζολά. Τα επόμενα έργα του ήταν σε παρόμοιο πνεύμα: σκοτεινά, ρεαλιστικά και γεμάτα με τις λεπτομερείς περιγραφές του Παρισιού, μια πόλη που ο Υισμάν γνώριζε πολύ καλά. Στο Les Soeurs Vatard εξετάζει τις ζωές των γυναικών που δουλεύουν σ' ένα βιβλιοδετείο. Το En Ménage είναι ο απολογισμός του αποτυχημένου γάμου ενός συγγραφέα (ο Υισμάν δεν παντρεύτηκε ποτέ).
Το αποκορύφωμα αυτής της πρώιμης περιόδου είναι η νουβέλα À vau-l'eau, η ιστορία ενός καταπιεσμένου υπαλλήλου, του monsieur Folantin, και η ηρωική μα και ανώφελη αναζήτησή του για ένα καλό γεύμα. Ακολουθεί το γνωστότερο μυθιστόρημα του Υισμάν το À rebours (1884), που έχει σαν πρωταγωνιστή τον εστέτ des Esseintes, με το οποίο ξεκόβει αποφασιστικά απ' το νατουραλισμό, και γίνεται ο πιο ακραίος εκπρόσωπος της τότε "παρακμιακής" λογοτεχνίας. Το À rebours κέρδισε την περαιτέρω κακή φήμη ως έκθεμα κατά τη διάρκεια των δικών του Όσκαρ Ουάιλντ το 1895, κατά τη διάρκεια των οποίων ο κατήγορος αναφέρθηκε στο μυθιστόρημα ως "σοδομιστικό" βιβλίο. Το βιβλίο άρεσε επίσης στο Ζολά, που ένιωσε ότι το À rebours είχε καταφέρει ένα "φοβερό χτύπημα" στο νατουραλισμό. Ο Ίσμανς άρχισε να απομακρύνεται απ' τους νατουραλιστές και βρίσκει νέους φίλους μεταξύ των συμβολιστών και καθολικών συγγραφέων, τα έργα των οποίων είχε εγκωμιάσει στο À rebours, συμπεριλαμβανομένων των Ζίλ Μπαρμπέι ντ'Ορεβιγύ, Βιλλιέρ ντε Λ'Ιλ Αντάμ και Λέον Μπλουά. Ο Στεφάν Μαλλαρμέ ήταν τόσο ευτυχής με τη δημοσιότητα που είχαν λάβει οι στίχοι του εξαιτίας του μυθιστορήματος που αφιέρωσε ένα απ' τα διασημότερα (και περισσότερα σκοτεινά) ποιήματά του, Prose pour des Esseintes στον ήρωα του βιβλίου.
Το επόμενο μυθιστόρημα του Υισμάν, το En rade, ένας μη ιδιαίτερα ρομαντικός απολογισμός ενός καλοκαιριού που ξοδεύτηκε στη εξοχή, ήταν σχετικά αποτυχημένο εμπορικά. Το 1891, η δημοσίευση του Là-Bas προσέλκυσε την ιδιαίτερη προσοχή με την απεικόνιση του σατανισμού στη Γαλλία των τελών του 1880. Το βιβλίο εισήγαγε το χαρακτήρα Durtal, ένα ελαφρώς αλλαγμένο πορτρέτο του Υισμάν.
Τα πιό πρόσφατα μυθιστορήματα που έχουν ως ήρωα των Durtal (En Route (1895), La Cathédrale (1898) and L'Oblat (1903)), περιγράφουν τη στροφή του ήρωα Durtal/Ίσμανς στον ρωμαιοκαθολικισμό. To En Route απεικονίζει τον πνευματικό αγώνα του Durtal κατά τη διάρκεια της παραμονής του σ' ένα μοναστήρι τραππιστών. Στο La Cathédrale βρίσκουμε τον πρωταγωνιστή στην πόλη Σάρτρ, όπου κάνει μια έντονη μελέτη του καθεδρικού και του συμβολισμού του. Στο L'Oblat, ο Durtal γίνεται βενεδικτίνος μοναχός, φθάνοντας τελικά σε μια αποδοχή του πόνου στον κόσμο.
Ο Ίσμανς ήταν επίσης γνωστός και για την καλλιτεχνική κριτική: L'Art moderne (1883) και Certains (1889). Ήταν απ' τους πρώτους υποστηρικτές του ιμπρεσσιονισμού, καθώς επίσης και θαυμαστής καλλιτεχνών όπως ο Gustave Moreau και ο Odilon Redon. Ήταν απ' τα ιδρυτικά μέλη της Académie Goncourt.
Του απονεμήθηκε ο τίτλος Ιππότης της Λεγεώνας της Τιμής (Chevalier de Λα Lιgion d'honneur) το 1892, αλλά μόνο για την εργασία του με τη δημόσια υπηρεσία. Το 1905, οι θαυμαστές του έπεισαν τη γαλλική κυβέρνηση να τον προαγάγουν σε Officier de La Légion d'honneur λαμβάνοντας υπόψη τα λογοτεχνικά επιτεύγματά του. Τον ίδιο χρόνο, ο Υισμάν διαγνώστηκε με καρκίνο του στόματος. Στις 12 Μαΐου του 1907, τάφηκε στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.
Το ύφος του Υισμάν είναι αξιοπρόσεκτο για την ιδιοσυγκρασιακή χρήση της γαλλικής γλώσσας, το εκτεταμένο λεξιλόγιο, τον πλούτο της λεπτομερούς και αισθητικής περιγραφής του, και του σατυρικού του πνεύματος. Τα μυθιστορήματα του είναι επίσης αξιοσημείωτα για την εγκυκλοπαιδική τεκμηρίωσή τους, που κυμαίνεται απ' τον κατάλογο των παρακμιακών Λατίνων συγγραφέων στο À rebours ως τη συζήτηση της μελέτης των συμβόλων της χριστιανικής αρχιτεκτονικής στο La Cathédrale. Η εργασία του Ίσμανς εκφράζει μια αποστροφή για τη σύγχρονη ζωή και μια βαθιά απαισιοδοξία, οι οποίες οδήγησαν το συντάκτη πρώτα στη φιλοσοφία του Αρθούρου Σόπενχάουερ και έπειτα στις διδασκαλίες της καθολικής εκκλησίας.
(el.wikipedia.org)

1959. ΠΕΡΙ ΤΟΛΜΗΡΟΤΗΤΩΝ. Τ' "ΑΝΗΘΙΚΑ" ΦΙΛΜ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ 2


Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 1/1959


Διαβάστε 1959. ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΕΣ. ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ :
http://gaynewsingreek.blogspot.com/2009/06/1959.html

3.2.11

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΖΟΥΝ ΠΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΠΟΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ, ΟΜΩΣ;

*******

Οι γονείς δεν λένε πια παραμύθια στα παιδιά
(tanea.gr, 1-2-2011)
Oι γρήγοροι ρυθμοί εργασίας και οι απαιτητικές συνθήκες ζωής των νέων γονέων στερούν από όλο και περισσότερα παιδιά το πατροπαράδοτο διάβασμα του παραμυθιού πριν από τον ύπνο τους.
Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει βρετανική έρευνα που διεξήχθη πριν από λίγο καιρό από εταιρεία τηλεπικοινωνιών. Η εταιρεία Τalk Τalk ρώτησε 2.000 γονείς σε όλη τη Βρετανία πόσο χρόνο ξοδεύουν στην ανάγνωση παραμυθιών στα παιδιά τους προτού αυτά κοιμηθούν. Το 52% απάντησε ότι συνεχίζει να διαβάζει στα παιδιά του μια ιστορία ώστε να κοιμηθούν, ενώ το 48% παραδέχθηκε πως πλέον δεν διαθέτει τον απαιτούμενο χρόνο γι΄ αυτή την «υποχρέωση».
Η μελέτη έδειξε επίσης ότι το 80% των ερωτηθέντων πιστεύει πως όντως τα παιδικά παραμύθια συμβάλλουν στην όσο το δυνατόν ομαλότερη και καλύτερη πνευματική ανάπτυξη ενός παιδιού. Η έρευνα αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει τα ευρήματα μιας παλαιότερης μελέτης η οποία υποστήριζε πως η ψυχολογική και νοητική ανάπτυξη ενός παιδιού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την έννοια «παιδικό παραμύθι».
Η βρετανική έρευνα έδειξε ότι σχεδόν τα δύο τρίτα των μικρών παιδιών θέλουν από τους γονείς τους να περνούν περισσότερο χρόνο μαζί τους διαβάζοντάς τους παραμύθια προτού κοιμηθούν. Τα παιδιά ηλικίας 3 ως 4 ετών είναι τα περισσότερο «διψασμένα» για παραμύθια, ενώ περισσότερα από τα μισά παιδιά ηλικίας 3-8 ετών χαρακτήρισαν τη συγκεκριμένη δραστηριότητα την πιο αγαπημένη τους ασχολία με τους γονείς τους. Το διάβασμα παραμυθιού πριν από τον ύπνο βρέθηκε στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των μικρών παιδιών, πάνω από την παρακολούθηση τηλεόρασης ή τα βιντεοπαιχνίδια, ενώ το 82% των παιδιών δήλωσαν ότι το διάβασμα ενός παραμυθιού τα βοηθά να κοιμηθούν καλύτερα.
«Τα αποτελέσματα της έρευνας επιβεβαιώνουν την κυρίαρχη θέση του παραμυθιού ως διαδικασίας εκμάθησης και συναισθηματικής σύνδεσης με τους γονείς» ανέφερε ο παιδοψυχολόγος Ρίτσαρντ Γούλφσον, επικεφαλής της μελέτης, καταλήγοντας πως «αν και είναι δύσκολο για τους γονείς να διαθέσουν πλέον χρόνο στα παιδιά τους για το διάβασμα ενός παραμυθιού πριν από τον ύπνο, ωστόσο αυτές οι στιγμές βοηθούν στην ισχυροποίηση των δεσμών και παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των παιδιών».
.
*************
.
Είναι, όμως, όλα τα βιβλία με παραμύθια κατάλληλα για την ομαλή ανάπτυξη των παιδιών;
Χμμμ, μάλλον όχι. Δείτε εδώ:


Richard Cohen: Alfie’s Home
(αναδημοσίευση από lyzard.com)

1959. ΠΕΡΙ ΤΟΛΜΗΡΟΤΗΤΩΝ. Τ' "ΑΝΗΘΙΚΑ" ΦΙΛΜ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ 1


Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 1/1959

Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ 10. ΑΥΣΤΡΙΑ


13-y-o suicide after Facebook Mobbing
Marija Andric (croatiantimes.com, 1/2/2011)
A 13-year-old boy hurled himself under a train after a Facebook mobbing accused him of being gay, his heartbroken mum has claimed.
Joel Horn - said to have suffered months of humiliation from bullies crashing his Facebook page in Velden, Austria - snapped when a crudely doctored gay porn picture was posted on his page with his face plastered on it.
Mum Michaela said: "He couldn’t take the mobbing any longer. The internet is a real danger."
"Joel was depressed he often cried. He was bullied at school and a lot through Facebook."

2.2.11

KONSTANTIN ANDREEVICH SOMOV

Konstantin Andreevich Somov (Ρωσία, 1869 - 1939)

Η ΜΠΑΡΜΠΑΡΑ ΜΠΟΥΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Υπέρ των γκέι γάμων η κόρη Μπους
Η νεαρή Μπάρμπαρα πρωταγωνιστεί σε σχετικό διαφημιστικό
(newsbeast.gr, 1/2/2011)
Υπέρ της νομιμοποίησης των γάμων των ομοφυλοφίλων τάχθηκε η κόρη του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους. Η Μπάρμπαρα Μπους εμφανίζεται σε διαφημιστικό σποτ της οργάνωσης The Human Rights Campaign, η οποία υποστηρίζει τα δικαιώματα των γκέι. «Η Νέα Υόρκη αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Και όλοι πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν τον άνθρωπο που αγαπούν», λέει η Μπάρμπαρα στο μήνυμα.
.

Ο ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ ΕΙΧΕ... ΓΚΟΜΕΝΟ!

Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, 2/2/2011
(κλικ για μεγέθυνση)

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο: Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ

Προοδευτικές πλακίτσες και εθνικιστικές ευθιξίες σε φόντο ομοφυλοφοβίας.

ΟΜΙΛΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ; 6: "ΔΙΑΦΗΜΙΖΩ"

Διαφημίζω
Ετυμολογία: [μτγν. Διαφημίζω < διά + φημίζω ]
Ερμηνεία: ρ. (διαφήμ-ισα, -ίστηκα, -ισμένος) επαινώ δημόσια / (ειδ.) εξαίρω τις ιδιότητες εμπορεύματος ή υπηρεσίας για να παρακινήσω ανθρώπους να το αγοράσουν ή να το χρησιμοποιήσουν
Συνώνυμα: ρεκλαμάρω, λανσάρω

Μείζον Ελληνικό Λεξικό (Τεγόπουλος-Φυτράκης)
Επειδή πολύς λόγος γίνεται στη συζήτηση στο φόρουμ του 10% (http://www.10percent.gr/periodiko/teyxos30/2092-2010-12-19-16-56-19.html) σχετικά με την κριτική ιστολόγων και σχολιαστών ότι το επιχορηγούμενο e-περιοδικό διαφήμισε την προβολή της με σκηνές μη ασφαλούς σεξ «μεταπορνό» ταινίας του Π. Ευαγγελίδη στα πλαίσια του 5. Porn Film Festival Berlin in Athens, θα συνιστούσα στις διάφορες γραφίδες που ανέλαβαν να αποκαταστήσουν την τιμή του περιοδικού, πριν καταλήξουν να εκτεθούν ακόμη περισσότερο με φαιδρά επιχειρήματα, να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις τους και να ανοίξουν κανένα ερμηνευτικό λεξικό - π.χ. το Μείζον Ελληνικό Λεξικό, όχι αναγκαστικά το καλύτερο της αγοράς αλλά που πιθανότατα υπάρχει στη βιβλιοθήκη τους, αφού πριν μερικά χρόνια η Ελευθεροτυπία το μοίρασε δωρεάν με κουπόνια σε κόσμο και κοσμάκη– να σιγουρευτούν για το τι σημαίνει η λέξη.
Το ζήτημα δεν είναι να μιλάμε καλά ελληνικά - που ευχής έργον θα ήταν - αλλά κατανοητά ελληνικά, δηλαδή να ξέρουμε, και να συμμεριζόμαστε, τι εννοούν οι λέξεις που μεταχειριζόμαστε, με την ελπίδα ότι θα καταλήξουμε κάποτε να συνεννοηθούμε.
Ειδικά στο γράμμα Δ θα βρουν κάμποσα ακόμη χρήσιμα λήμματα (διαφάνεια, διαπλοκή, δεοντολογία, δημοσιογραφία κλπ) που θα μπορούσαν να αποσαφηνίσουν έννοιες για τις οποίες φαίνεται να υπάρχει σύγχυση ή η κατανόησή τους γίνεται συχνά μέσω μεταφραστικής προσέγγισης εκ της αγγλικής.
Ίσως έτσι ο διάλογος – άλλη λέξη από δέλτα, ε;- να αποκτήσει ουσία και σκοπό.

1958. "ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΦΥΛΟ"


Εφημ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 11/1958

1.2.11

ΣΥΣΚΕΥΗ ΜΕΤΡΑ ΤΟ ΛΙΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΙΜΕ ΣΤΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

Συσκευή μετρά το λίπος που καίμε στη γυμναστική
(tovima.gr, 25-1-2011)
Μια συσκευή ανάλυσης της αναπνοής η οποία αποκαλύπτει αν το γυμναστήριο... κάνει δουλειά, κοινώς αν ο οργανισμός καίει το περιττό λίπος, αναπτύσσεται από βρετανούς επιστήμονες της εταιρείας Οxford Μedical Diagnostics. Η συσκευή ανιχνεύει πότε ο οργανισμός έχει χρησιμοποιήσει όλα τα αποθέματα ενέργειας που έχει λάβει μέσω των τροφών με αποτέλεσμα να αρχίσει να διασπά τα αποθέματα λίπους.
Ο αναλυτής της αναπνοής ανιχνεύει μικρές αλλαγές στα επίπεδα ενός μορίου που ονομάζεται ακετόνη. Η ακετόνη εκλύεται όταν το σώμα αρχίζει να καίει λίπος. Οπως ανέφερε ο «εμπνευστής» της συσκευής, καθηγητής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Γκας Χάνκοκ , ο οποίος είναι και ο ιδρυτής της εταιρείας Οxford Μedical Diagnostics, «η μέθοδος εντοπισμού της ακετόνης στην αναπνοή είναι πολύ ενδιαφέρουσα σε ό,τι αφορά τα άτομα που ασχολούνται με τα σπορ ή ακολουθούν πρόγραμμα διατροφής και γυμνάζονται».
Η τεχνική βασίζεται στη φασματοσκοπία η οποία μετρά τα μήκη κύματος του φωτός τα οποία απορροφώνται από διαφορετικά μόρια σε ένα αέριο. Με χρήση ενός υπέρυθρου λέιζερ το οποίο περνά μέσα από μια πολύπλοκη σειρά από καθρέφτες είναι δυνατόν να ανιχνευθούν ακόμη και μικρές αλλαγές στα επίπεδα ακετόνης στην αναπνοή.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΦΕΣ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ


Ο ελληνικός καφές έχει αντιϋπερτασικές ιδιότητες
Ένα-δυο φλιτζανάκια ελληνικός καφές την ημέρα βελτιώνουν την υγεία της καρδιάς και αυξάνουν τη μακροζωία, σύμφωνα με μελέτη που ανακοινώθηκε στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας.
Η κατανάλωση καφέ αυξάνει την ελαστικότητα των αρτηριών, η οποία προφυλάσσει από τις καρδιοπάθειες. Η μελέτη βρήκε ότι όσοι έκαναν μέτρια κατανάλωση καφέ είχαν την καλύτερη αρτηριακή υγεία, με τα αγγεία τους να συμπεριφέρονται σαν αυτά των νέων ανθρώπων. Οι αρτηρίες όσων έπιναν λιγότερο καφέ ή καθόλου ήταν σε μικρότερο βαθμό ελαστικές.
Οι ερευνητές υποθέτουν ότι ορισμένα συστατικά του, όπως τα αντιοξειδωτικά, πιθανόν να βελτιώνουν την αρτηριακή λειτουργία, αυξάνοντας την ικανότητα του οργανισμού να προσλαμβάνει μονοξείδιο του αζώτου, ικανότητα που είναι μειωμένη στους ασθενείς με υπέρταση. (health.in.gr)


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. ΑΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ


ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Αγγίζοντας το µυαλό και την τέχνη του Ντα Βίντσι
tanea.gr, 28/1/2011
Τι σχέση έχει ο Λεονάρντο ντα Βίντσι µε τα αυτόµατα κιβώτια ταχυτήτων και τα προχωρηµένης τεχνολογίας ρουλεµάν των αυτοκινήτων µεγάλης σουηδικής αυτοκινητοβιοµηχανίας; Είναι κατασκευασµένα µε βάση δικά του σχέδια. «Είµαι µηχανικός, ζωγράφος, γλύπτης, αρχιτέκτονας, πολεοδόµος, µουσικός, γιατρός, ανατόµος...» και έξι ακόµα ιδιότητες (σύνολο: 14!), έγραφε στο βιογραφικό του ο ιδιοφυής Λεονάρντο ντα Βίντσι. Το βιογραφικό είχε αποδέκτη τον δούκα του Μιλάνου Λουδοβίκο Σφόρτσα (τον λεγόµενο «µαύρο» λόγω του µελαχρινού του δέρµατός του), που κατέστη στη συνέχεια βασικός προστάτης του, καθώς πείστηκε για τα προσόντα του... Οπως και οι 5.000.000 και πλέον επισκέπτες µεγάλης έκθεσης για τον «εφευρέτη και επιστήµονα» Λεονάρντο ντα Βίντσι που γυρίζει τον κόσµο από το 1997 και τώρα φτάνει στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης. Με εκθέµατα στην πλειονότητά τους αντίγραφα έργων του τα οποία εξασφαλίστηκαν από ιδιωτικές συλλογές και µουσεία ανά τον κόσµο. Η έκθεση ιχνηλατεί τον εφευρέτη και επιστήµονα ντα Βίντσι µέσα από 118 σχέδια (ειδικά αντίγραφα των «Κωδίκων Ντα Βίντσι»), ρεπλίκες 25 µηχανών (από ξύλο και µέταλλο, που λειτουργούνκανονικά), 8.000 ηλεκτρονικές εικόνες, αντίγραφα σηµειώσεων (ανάµεσά τους ακόµα και συνταγές µαγειρικής), επιστολών και µελετών.

INFO
«Leonardo da Vinci.
Εφευρέτης και επιστήµονας», στον πολυχώρο του «Μύλου» (Ανδρέου Γεωργίου 56, Θεσσαλονίκη), από 4 Φεβρουαρίου έως 5 Ιουνίου

1955. ΑΔΑΜ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ


Εφημ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ (της Αιγύπτου), 3/1955