ΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ ΠΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΣ

Τα οικογενειακά μυστικά του Κέβιν Σπέισι που αποκάλυψε ο μεγάλος του αδερφός.

mixanitouxronou.gr, 22/2/2016

Είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους, αλλά και πιο διακριτικούς σταρ του Χόλιγουντ. Απασχολεί τα ΜΜΕ, μόνο όταν βραβεύεται για κάποια δουλειά του ή όταν πρέπει να προωθήσει την καινούρια του ταινία.

Ο Κέβιν Σπέισι επιθυμεί να διατηρήσει την ιδιωτική του ζωή μακριά από τη δημοσιότητα, αλλά ο αδερφός του αποφάσισε να αποκαλύψει τα οικογενειακά τους μυστικά.

Ελάχιστα στοιχεία για τα παιδικά του χρόνια είναι γνωστά.

Σύμφωνα με τον Σπέισι, ο πατέρας του ήθελε να γίνει συγγραφέας, αλλά αυτό που κατάφερε ήταν να γράφει τις οδηγίες χρήσης για ηλεκτρονικές συσκευές. Πατέρας και γιος ποτέ  δεν ήταν ιδιαίτερα κοντά, σε αντίθεση με την μητέρα που ήταν πανταχού παρούσα. Τον προστάτευε και τον υποστήριζε στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του.

Ο Κέβιν με τον αδερφό του, Ράνταλ Το 2004, ο Αμερικάνος δημοσιογράφος Ρότζερ Φρίντμαν των Fox News, αλλά και η Βρετανή Σάρον Τσέρτσερ της εφημερίδας Mail, μίλησαν για τα οικογενειακά μυστικά που ο Σπέισι προσπαθούσε να κρατήσει κρυφά.

 Οι πληροφορίες του Φρίντμαν προέρχονταν από ανώνυμη πηγή απ’ τον στενό κύκλο του Σπέισι, του οποίου το πραγματικό επίθετο ήταν Φάουλερ. Η πηγή περιέγραφε τον πατέρα του ηθοποιού, Τόμας Φάουλερ, ως φανατικό νεοναζιστή. Ήταν μέλος του Αμερικάνικου Ναζιστικού Κόμματος και συνέλλεγε μανιωδώς ενθύμια των Ναζί απ’ τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι πληροφορίες της Τσέρτσερ προέρχονταν από τον μεγαλύτερό του αδερφό, τον Ράνταλ Φάουλερ.

Ο Ράνταλ έδειξε το ίδιο ενδιαφέρον για τη μουσική, που ο Κέβιν είχε για την υποκριτική. Όμως σε αντίθεση με τον μικρό του αδερφό, δεν κατάφερε ποτέ να καταξιωθεί. Τελικά έγινε «σωσίας» του Ροντ Στιούαρτ, ενώ ταυτόχρονα διατηρούσε μία εταιρεία με λιμουζίνες, τις οποίες συχνά οδηγούσε, ντυμένος ως ο Ροντ Στιούαρτ!

Ο Ράνταλ αποκάλυψε στην Τσέρτσετ και αργότερα στην αυτοβιογραφία του, ότι ο πατέρας του τον κακοποιούσε ψυχολογικά και σεξουαλικά για χρόνια. Εξομολογήθηκε ότι αποπειράθηκε να τον σκοτώσει, κρυμμένος στην ντουλάπα με ένα πιστόλι, αλλά την τελευταία στιγμή δεν τόλμησε. Δίστασε πάλι, όταν προσπάθησε να αυτοκτονήσει, γιατί σκέφτηκε ότι θα άφηνε απροστάτευτο τον μικρό του αδερφό του, Κέβιν. Ο Ράνταλ είχε μιλήσει στη μητέρα του, η οποία αρνούνταν να τον πιστέψει και η κακοποίηση συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια, χωρίς όμως να επεκταθεί και στα άλλα δύο παιδιά της οικογένειας, την Τζούλι και τον Κέβιν.

Ο Κέβιν και ο Ράνταλ ήταν πολύ κοντά όταν ήταν παιδιά, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του μεγάλου αδερφού. Όταν όμως ο Κέβιν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει και άρχισε την επαγγελματική του καριέρα, οι συναντήσεις τους αραίωσαν μέχρι που σταμάτησαν εντελώς. «Ο Κέβιν με αγνοεί τα τελευταία 25 χρόνια», έχει δηλώσει ο Ράνταλ, ο οποίος προσπαθεί ακόμα να έρθει σε επαφή με τον αδερφό του. Ωστόσο δεν εξηγεί το λόγο της απομάκρυνσης.

Παρά τις προσπάθειές του Σπέισι να προστατεύσει την ιδιωτική του ζωή, δεν κατάφερε να αποφύγει τη δημοσιότητα. Το 1997 το περιοδικό Esquire έγραψε ότι ο Σπέισι ήταν ομοφυλόφιλος, επειδή δεν εμφανιζόταν ποτέ δημόσια με κάποια σύντροφο.

Ο ηθοποιός το διέψευσε και το 2000, πήγε στα Όσκαρ με την σύντροφό του, Νταϊάν Ντρέιερ. Τα επόμενα χρόνια, κυκλοφορούσαν φήμες που τον ήθελαν να διασκεδάζει με νεαρούς άντρες στην Κροατία.

Όταν δήλωσε στην αστυνομία ότι τον έκλεψαν σε ένα πάρκο στο Λονδίνο, ενώ έβγαζε βόλτα τον σκύλο του στις 4 τα ξημερώματα, πολλοί έγραψαν πως έψαχνε για συντροφιά στην περιοχή που ήταν γνωστή ως στέκι ομοφυλόφιλων αντρών.

Το 2010, ο συγγραφέας και συντάκτης του DailyBeast.com έκανε την εξής ερώτηση στον ηθοποιό: «Εμείς οι γκέι άντρες πάντα δηλώναμε περήφανα ότι είσαι μέλος της φυλής μας, αλλά εσύ δεν μας δέχεσαι. Γιατί;» Ο Σπέισι απάντησε πως είχε δικαίωμα να κρατήσει την ιδιωτική του ζωή κρυφή. Ο δημοσιογράφος συνέχισε, μιλώντας για την πολιτική και κοινωνική σημασία που θα είχε μία ανοιχτή δήλωσε περί της σεξουαλικότητάς του. Ο Σπέισι απάντησε χωρίς να αναφερθεί στη σεξουαλικότητά του και έκλεισε και το θέμα: «Κοίταξε, στο τέλος τέλος, οι άνθρωποι πρέπει να σέβονται τις ιδιαιτερότητες του καθενός. Είμαι διαφορετικός απ’ ότι θα ήθελαν κάποιοι να είμαι. Αλλά δεν πιστεύω ότι τα προσωπικά θέματα του καθενός είναι και πολιτικά. Κανενός η προσωπική ζωή δεν αφορά το δημόσιο συμφέρον. Είναι κουτσομπολιό. Τέλος».

ΒΕΡΟΛΙΝΟ. ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΕΝΤΡΟ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΛΟΑΔ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Ανοίγει τις πύλες του στο Βερολίνο το κέντρο φιλοξενίας για γκέι πρόσφυγες

topontiki.gr, 22/2/2016

Ένα κέντρο φιλοξενίας που προορίζεται για ομοφυλόφιλους πρόσφυγες, το δεύτερο αυτού του είδους στη Γερμανία, ανοίγει τις πόρτες του αύριο στο Βερολίνο, όπου θα υποδεχθεί περισσότερους από 120 ανθρώπους, γνωστοποίησαν οι υπεύθυνοι της οργάνωσης που ανέλαβε την υλοποίηση αυτού του προγράμματος.

Το κέντρο στεγάζεται σε ένα τετραώροφο κτίριο στο ανατολικό Βερολίνο όπου 29 διαμερίσματα θα φιλοξενήσουν 122 πρόσφυγες- ομοφυλόφιλους, λεσβίες και διαφυλικούς- επισήμανε σήμερα σε συνέντευξη Τύπου ο Μάρτσελ ντε Γκρουτ, διευθυντής της "Schwulenberatung", μίας οργάνωσης που προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες στους ομοφυλόφιλους.

Την 1η Φεβρουαρίου στη Νυρεμβέργη (νότια Γερμανία) ξεκίνησε να λειτουργεί το πρώτο κέντρο φιλοξενίας ομοφυλόφιλων προσφύγων στη Γερμανία, το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει 8 ενοίκους.

Πολλοί ομοφυλόφιλοι αιτούντες άσυλο έρχονται από χώρες όπου ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός «θεωρείται έγκλημα» υπενθύμισε ο Γκρουτ.

Παρότι βρίσκονται πλέον σε γερμανικό έδαφος, συνεχίζουν κατά τη διαμονή τους στα κέντρα φιλοξενίας να δέχονται επιθέσεις και απειλές, λεκτικές ή σωματικές, ή να αντιμετωπίζουν διακρίσεις από άλλους πρόσφυγες ή ακόμα και από το προσωπικό ασφαλείας κατήγγειλε ο ίδιος.

«Έχουν καταγραφθεί περιστατικά βιαιοπραγιών (σε βάρος ομοφυλοφίλων) στα κέντρα υποδοχής στο Βερολίνο» όπου ο συνωστισμός καθιστά απαγορευτική κάθε ιδιωτικότητα, προσέθεσε ο Γκρουτ κι επέμεινε ότι υπάρχει «απόλυτη ανάγκη» να δημιουργηθεί ένας τέτοιος χώρος φιλοξενίας με στόχο «οι άνθρωποι αυτοί να μπορούν να ζήσουν εκεί χωρίς να φοβούνται για το ενδεχόμενο να κακοποιηθούν ή να πέσουν θύματα διακρίσεων».

Πολλοί άλλωστε ομοφυλόφιλοι υποψήφιοι για άσυλο δεν προσφεύγουν σε βάρος αστυνομικών, καθώς σκέφτονται ότι «αυτό θα έχει αρνητικό αντίκτυπο στο αίτημά τους» εξήγησε ο Στέφαν Γιέκελ, από τους εμπνευστές του προγράμματος.

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 110

φωτογραφία: Manuel Moncayo

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ - 22/2/2016

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 109

φωτογραφία: John Arsenault

JEFFREY COSTELLO & ROBERT TAGLIAPIETRA

Jeffrey Costello and Robert Tagliapietra, Fashion Designers

nymag.com

So you guys live and work together? 
R.T.: We met in 1994, and we’ve been partners professionally and in our lives since then.

Sounds intense. 
R.T.: It’s the way we learned to be together. For us, it’s second nature.

That’s a lot of plaid you’re sporting. 
J.C.: It’s our signature, you could say.
R.T.: Essentially John Goodman was the trailblazer, but we’ve always had beards. We were the outcasts, but now you look around and everybody is our new clone.

Is that annoying? 
R.T.: No, I love a beard! It looks good on everyone.

Why do you dress so alike? 

R.T.: It’s just sort of osmosis. 
J.C.: And it makes life so much easier. We share. 
R.T.: We’re the same size, except for shoes. Also, we have an English bulldog who looks just like us.

ΣΑΝΤΙΓΥ ΜΕ ΚΡΕΜΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ

Σαντιγύ με κρέμα γάλακτος

Τι χρειαζόμαστε:

1 κρέμα γάλακτος (από 35% λιπαρά και πάνω)

άχνη ζάχαρη (προαιρετικά)

Πώς το κάνουμε:

Βάζουμε για τουλάχιστον μια ώρα στην κατάψυξη τα εργαλεία μας και την κρέμα στο ψυγείο.

Βάζουμε την κρέμα στο μπολ του μίξερ και χτυπάμε στο δυνατό μέχρι να αφρίσει.

Προσθέτουμε ζάχαρη ενώ χτυπάμε.

Σε 3-5 λεπτά συνήθως αρχίζει να σφίγγει (ανάλογα τη θερμοκρασία και τα λιπαρά). Τότε χαμηλώνουμε την ταχύτητα για να μην κόψει.

Όταν η το μίγμα γίνει σφιχτό σαν μαρέγκα, ή στέκεται σε ένα κουτάλι ακόμα κι αν το γυρίζουμε ανάποδα, τότε η σαντιγί είναι έτοιμη!

Λίγα μυστικά ακόμα

Για σίγουρο αποτέλεσμα χρησιμοποιούμε κρέμα γάλακτος πλήρη και άχνη εάν χρειάζεται ζάχαρη.

Καλό είναι να χρησιμοποιήσουμε μεταλλικό σκεύος (δοχείο του μίξερ ή μικρή κατσαρόλα) για να "κρατεί" καλύτερα την ψύξη.

(sintagespareas.gr)

Ο "ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΑΧΤΣΗ" - 2

- Μπορούμε να πούμε ότι ο Ταχτσής, ερχόμενος στην Αυστραλία και συναναστρεφόμενος με τον λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό κόσμο -που κατά βάση ήταν προοδευτικός σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνία-, τελικά συνάντησε τα ίδια πουριτανικά ήθη, την ίδια αποπνικτική ατμόσφαιρα όπως και στην Ελλάδα;

- Όχι όσον αφορά την αυστραλιανή κοινωνία. Αυτό ισχύει μόνο για την ελληνική παροικία, με την οποία, προφανώς, δεν είχε σχέσεις. Για να ξεκαθαρίσω όμως καλύτερα τα πράγματα: Την πρώτη περίοδο (ήρθε το 1957 και έφυγε το 1960) της παραμονής του εδώ, δεν συνέβη κάτι σημαντικό. Όπως επισημαίνω στα δύο βιβλία μου, ο Ταχτσής «δεν πρέπει να είχε ιδιαίτερα σοβαρά προβλήματα με τον Νόμο κατά την πρώτη περίοδο της παραμονής του στην Αυστραλία». Αν και για εκείνη την περίοδο ο ίδιος δεν δίνει και πολλά στοιχεία, εντούτοις λέει ότι προσπάθησε να αλλάξει τρόπο ζωής, αναζητώντας τη βοήθεια ψυχολόγου στο Σίδνεϊ, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Η όλη ιστορία μαζί του «στράβωσε» κατά τη δεύτερη περίοδο του ερχομού του στην Αυστραλία (1960-1962). Του άρεσε ο τρόπος ζωής στην Αυστραλία, δεν αντιμετώπιζε κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Το πρόβλημα ήταν στο ότι, επειδή από ένα σημείο και πέρα δεν είχε ακριβώς ξεκαθαρίσει τι ήθελε από τη ζωή του, ένιωθε ανία στο να βρίσκεται συνεχώς στην ίδια εργασία, γι' αυτό άλλαζε συχνά δουλειές. Συν τοις άλλοις, ήταν σπάταλος χαρακτήρας, ξόδευε περισσότερα από όσα κέρδιζε. Του άρεσε πάντα να ζει στο στυλ των παλαιών μποέμ. Τα προβλήματα με τις αυστραλιανές αρχές δημιουργήθηκαν κατά τη δεύτερη περίοδο παραμονής του στην Αυστραλία (1960-1962), που όπως είδαμε, οδήγησαν τελικά και στην απέλασή του. Αν και οι απόψεις του για την Αυστραλία διαφοροποιήθηκαν κάπως μετά τη σύλληψη και απέλασή του, σε ολόκληρη τη μετέπειτα αλληλογραφία του με τον στενό του φίλο ζωγράφο Καρλ Πλάτε, εξακολούθησε να εκθειάζει τον αυστραλιανό τρόπο ζωής. Υποθέτω ότι στη διάρκεια αυτής της δεύτερης περιόδου ήταν που άρχισαν να τον φακελώνουν. Αυτό όμως το λέω με επιφύλαξη, αφού δεν έχω ακόμη ασχοληθεί συστηματικά με τη φιλολογική αξιοποίηση του «Φακέλου».

- Οι λόγοι που απελάθηκε, λοιπόν, είχαν σχέση με τον ανορθόδοξο και παραβατικό τρόπο ζωής του...; 

- Σωστά. Όπως προείπαμε, προφανώς, δεν είχαν σχέση με πολιτικά ή άλλα ζητήματα. Ο Ταχτσής δεν ήταν κομμουνιστής, δεν ανήκε σε κανένα πολιτικό κόμμα ή άλλη οργάνωση. Ήταν, όμως, γενικά προοδευτικός. Έριξα μια βιαστική ματιά στον «Φάκελό» του και είδα ότι οι λόγοι για τους οποίους απελάθηκε είχαν ως κύρια αιτία τη σεξουαλική του παραβατικότητα και τίποτε άλλο.

- Τι άνθρωπος ήταν ο Ταχτσής στις καθημερινές του σχέσεις;

- Πάντα πίστευα, και συνεχίζω να πιστεύω (έχοντας μιλήσει με πολύ κόσμο που τον γνώριζε καλά, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αυστραλία, κι έχοντας ερευνήσει εις βάθος τη ζωή του) ότι Ταχτσής, ασχέτως της προσωπικής του ζωής, κατά βάση υπήρξε ένα καθ' όλα ηθικότατο άτομο. Αν συνέβαινε το αντίθετο, σας διαβεβαιώ ότι δεν θα είχα κανένα απολύτως λόγο και ενδιαφέρον να ασχοληθώ με ένα «κάθαρμα», ξοδεύοντας πολύτιμο χρόνο από τη ζωή μου. Για ποιο λόγο να τον «αγιοποιήσω», όπως έγραψαν κάποιοι στην Ελλάδα, ενώ παράλληλα οι ίδιοι κριτικοί πρόβαλαν το βιβλίο μου σε πρωτοσέλιδα μεγάλων εφημερίδων ως ένα από τα «καλύτερα της χρονιάς» κάνοντάς το μπεστ σέλερ; Για μένα υπήρξε μεγάλος συγγραφέας αλλά, παράλληλα, και ηθικός χαρακτήρας. Με πάμπολλες ιδιορρυθμίες, εκκεντρικότητες, ιδιοτροπίες και αδυναμίες, φυσικά. Ωστόσο, είχε αγαθές σχέσεις με αρκετούς ομοτέχνους του, βοηθούσε τους φτωχούς και αδύναμους συγγραφείς (άνδρες και γυναίκες), συμπαραστεκόταν όπου μπορούσε, δεν εκμεταλλευόταν κανέναν (οικονομικά και σεξουαλικά, όπως έκαναν άλλοι διάσημοι δημιουργοί). Ήταν ανθρωπιστής και είχε αυστηρές αρχές και τις τηρούσε. Η μεγαλύτερη «αμαρτία» του ήταν ότι ντυνόταν γυναίκα κι εκδιδόταν επί χρήμασι -κυρίως επειδή είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη- όπως μου επιβεβαίωσαν οι συγγενείς του. Αυτοκολακευόταν, με το να πιστεύει ότι ήταν τέλειος άνδρας και, παράλληλα, ότι μπορούσε να «μεταμορφώνεται» σε τέλεια... γυναίκα, χωρίς να γίνεται αντιληπτό από τους άλλους!... Μάλιστα, πολλές φορές, όταν τον έπιανε η αστυνομία τα χαράματα στην Αθήνα να κάνει πιάτσα, τηλεφωνούσε την στενή του φίλη, τότε υπουργό Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, που τον υπεραγαπούσε, ζητώντας της να μεσολαβήσει για να τον αφήσουν ελεύθερο. Τον άφηναν, φυσικά, αλλά το επόμενο βράδυ έκανε πάλι τα ίδια. Και αυτή η καημένη του έλεγε εξουθενωμένη: «Μα, βρε Κωστάκη, αγόρι μου, δεν θα μ' αφήσεις επιτέλους ένα βράδυ να κοιμηθώ με την ησυχία μου;...»

- Ποια ήταν η σχέση του με την ελληνική παροικία;

- Φαίνεται ότι η σχέση του με την οργανωμένη ομογένεια του Σίδνεϊ ήταν ανύπαρκτη. Ο ίδιος στα γραπτά του δεν αναφέρει λέξη για τους Έλληνες και τις κοινότητές τους - ούτε και κανείς άλλος. Κοιτάξτε: Ο Ταχτσής έφυγε από την Ελλάδα, όπως λέει ο ίδιος, μόνο και μόνο για να απαλλαγεί από τους Έλληνες. Θα ήταν, λοιπόν, παράλογο να θέλει ν' ανοίξει παρτίδες με... Έλληνες, και μάλιστα στην άλλη άκρη του κόσμου! Ιδιαίτερα όταν, όπως λέει ο ίδιος, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν καθυστερημένοι, οπισθοδρομικοί, αγράμματοι και δεν ήξεραν γρι αγγλικά. Ήταν και η «ρετσινιά» που φοβόταν να μην τους κολλήσει, αν έκανε παρέα μαζί τους. Γι' αυτό και συναναστρεφόταν με μορφωμένους και καλλιεργημένους Αυστραλούς, από τον καλλιτεχνικό και πανεπιστημιακό χώρο. Αυτό επιβεβαιώνει και η γηραιά σύζυγος του Αυστραλού ζωγράφου Καρλ Πλάτε, η οποία μάλιστα, όπως μού εκμυστηρεύθηκε παλαιότερα, ήταν κρυφά ερωτευμένη μαζί του! Ο Ταχτσής επισκεπτόταν συχνά το σπίτι του νομπελίστα, φιλέλληνα συγγραφέα Πάτρικ Γουάιτ στο Σίδνεϊ, και τον σύντροφό του Μανόλη Λάσκαρη. Ο ίδιος ο Γουάιτ όμως, δεν τον συμπαθούσε καθόλου, εξαιτίας του επηρμένου χαρακτήρα και της ανορθόδοξης ζωής του και τον απέφευγε με το να κλείνεται στο δωμάτιό του. Τον ανεχόταν όμως ο Λάσκαρης. Δεν υπήρξε καθόλου εύκολο άτομο ο Ταχτσής. Ήταν εριστικός, δημιουργούσε καταστάσεις, και τσακωνόταν εύκολα με πολλούς. Παρ' όλα αυτά, ήταν αξιαγάπητο άτομο, ιδίως στο γυναικείο φύλο, ίσως επειδή ήταν ιδιοφυής, αρρενωπός, όμορφος, καλλιεργημένος και λάτρευε τα παιδιά. Γι' αυτό και τον είχαν αγαπήσει πολλές γυναίκες, επώνυμες και ανώνυμες. Μερικές μάλιστα τού είχαν ζητήσει να τις παντρευτεί. Άλλες να τους... κάνει παιδιά εκτός γάμου, χωρίς να αναλάβει την παραμικρή οικονομική ή άλλη ευθύνη! Ποτέ βέβαια δεν δέχτηκε...

- Επανερχόμενοι στα του «Φακέλου», ελπίζετε ότι θα σας παραχωρηθούν και τα υπόλοιπα έγγραφά του;

- Αισιοδοξώ πως ναι. Μου είπαν ότι αρκεί να έχω... υπομονή και να επιμείνω λίγο ακόμα. Άλλωστε, βάσει του Νόμου (Freedom of Information Act) δεν μπορούν να μην απελευθερώσουν και τα υπόλοιπα έγγραφα, αφού εκτός από εμένα (τον επίσημο βιογράφο του Ταχτσή), ενδιαφέρονται να τα δουν και οι επιζώντες συγγενείς και κληρονόμοι του - η αδελφή και η ανιψιά του. Γι' αυτό φρονώ ότι είναι ζήτημα χρόνου να μου παραχωρήσουν και τον υπόλοιπο «Φάκελο».

- Θεωρείτε ότι είναι χρήσιμος σήμερα ο «Φάκελος Ταχτσή»; 

- Θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά χρήσιμος. Διότι είναι μια σπάνια, και γι' αυτό πολύτιμη πηγή άγνωστων πληροφοριών για τη ζωή του μεγάλου μεταπολεμικού μας συγγραφέα στην Αυστραλία, για την οποία γνωρίζουμε σχετικά λίγα πράγματα - και αυτά χάρη στη δική μου πρωτογενή έρευνα. Ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του («Το φοβερό βήμα») δίνει πολύ λίγα στοιχεία, και αυτά επιλεκτικά. Έτσι, τα όσα γνωρίζουμε έως τώρα προέρχονται από τις δικές του πληροφορίες και κάποιες μαρτυρίες Ελλήνων και ξένων φίλων του στην Αυστραλία. Αλλά ακόμα και αυτές οι πληροφορίες είναι λειψές, κάποτε ασαφείς και αντιφατικές. Τα στοιχεία, οι καταθέσεις, οι μαρτυρίες και ό,τι άλλο περιέχεται στον «Φάκελο» έρχονται να φωτίσουν άγνωστες πτυχές της ζωής και της προσωπικότητάς του, αλλά και να ανατρέψουν διάφορα δεδομένα, εικασίες, υποθέσεις και μύθους. Θα αναφέρω μόνο ένα μικρό παράδειγμα: Στην προκαταρκτική έρευνα της βιογραφίας μου (για τον Ταχτσή), οι οικείοι του συγγραφέα μου δήλωσαν ότι ο τελευταίος ήταν έτοιμος να παντρευτεί μια πλούσια Εβραία του Σίδνεϊ, αλλά τελικά τα χάλασαν την τελευταία στιγμή για οικονομικούς και άλλους λόγους. Ωστόσο, ένα από τα έγγραφα του «Φακέλου» διαψεύδει απολύτως αυτή την πληροφορία. Σε κατάθεσή της στην αστυνομία, η εν λόγω κυρία -και δήθεν υποψήφια... σύζυγος του Ταχτσή- ισχυρίζεται ότι είχε μεν γνωριμία με τον Έλληνα συγγραφέα για ένα σύντομο διάστημα, αλλά δεν είχαν προχωρημένη σχέση. Όταν η ίδια πληροφορήθηκε το ποιον του ανθρώπου, διέκοψε αμέσως τη σχέση της μαζί του. Δηλώνει δε κατηγορηματικά ότι ουδέποτε σκέφτηκε να τον παντρευτεί... (neoskosmos.com)

ΣΠΥΡΟΣ ΜΠΙΜΠΙΛΑΣ: ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΤΙ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ

Περιδοκό YES: Θα μιλούσες ανοιχτά για τη σεξουαλική σου ταυτότητα;

Σπύρος Μπιμπίλας: Δεν θα απαντήσω ποτέ για το τι είμαι. Αν απαντήσω θα περιθωριοποιηθώ και αυτό είναι ρατσισμός. Θεωρώ τα πάντα φυσιολογικά και δεν θέλω να μπω σε μια κατηγορία. Άλλωστε δεν χρειάζεται να δηλώνεις τι είσαι γιατί αυτά αλλάζουν. Σήμερα είσαι gay, αύριο μπορεί όχι.

- Τί εννοείς;

Γνωρίζω ανθρώπους ομοφυλόφιλους οι οποίοι παντρεύτηκαν έκαναν παιδιά και δεν ξαναπήγαν ποτέ με άντρες. Ή το αντίστροφο. Μπορεί κάποια στιγμή να πεις «μπούχτισα» και να περάσεις στην άλλη πλευρά. Άσε που πολλοί επώνυμοι λένε ότι είναι gay για να κάνουν διαφήμιση στον εαυτό τους και να γίνουν πρωτοσέλιδα. Ακόμη αν παντρευόμουν δεν θα ήθελα να βγω με τη σύζυγο μου στην τηλεόραση, όπως κάνουν διάφορες τηλεστάρ που βγάζουν ακόμη και τα παιδιά τους.

-  Συμφωνείς ένα ομόφυλο ζευγάρι να υιοθετεί παιδί;

 Βεβαίως και συμφωνώ. Το 50% των gay στην Ελλάδα έχουν δικά τους παιδιά είτε μέσω παρένθετης μητέρας είτε κανονικά. Αφού λοιπόν γεννούν παιδιά γιατί να μην μπορούν να υιοθετήσουν; Όταν μάλιστα πρόκειται για παιδάκια ορφανοτροφείου ή πολέμου. Επίσης δεν σημαίνει ότι το παιδί που μεγάλωσε με δυο γονείς του ίδιου φύλου, θα γίνει gay.

ΕΝΑΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΝΕΟΥΣ ΑΘΛΟΥΜΕΝΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΧΡΗΣΗ ΑΝΑΒΟΛΙΚΩΝ

Σαν καραμέλες παίρνουν τα αναβολικά στα γυμναστήρια

Ενας στους τέσσερις νέους αθλουμένους κάνει χρήση, σύμφωνα με έρευνα του ΑΠΘ

tovima.gr, 18/2/2016

[...] Aποκαλύπτεται ότι ένας στους τέσσερις αθλούμενους νέους ηλικίας μέχρι 25 ετών κάνει χρήση αναβολικών ουσιών. Οι περισσότεροι ασχολούνται με το fitness και το bodybuilding, δεν είναι όμως λίγοι και αυτοί που προέρχονται από τον χώρο των πολεμικών τεχνών και των αγώνων δρόμου. Ο λόγος που προβάλλουν για τη χρήση αναβολικών; Η βελτίωση της απόδοσής τους και η ταχύτερη ξεκούραση μετά την άσκηση. Τα παραπάνω συμπεράσματα προκύπτουν από έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ) που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «SAFE YOU», με τη συμμετοχή 202 ατόμων από τον χώρο μαζικής άθλησης ηλικίας 15-25 ετών. Το πρόγραμμα συντονίζεται από το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) του ΑΠΘ.

Σύμφωνα με την έρευνα, η πλειονότητα του δείγματος ασχολιόταν με το fitness (60%) και το bodybuilding (23,6%). Αξιοσημείωτο είναι ότι ένα μέρος των αθλουμένων που χρησιμοποιούν ουσίες ντόπινγκ προέρχεται από τον χώρο των πολεμικών τεχνών (5,5%) και τους αγώνες δρόμου (5,5%). Οι πέντε πιο συχνοί λόγοι που αναφέρονταν για τη χρήση ουσιών ντόπινγκ ήταν η ταχύτερη ξεκούραση μετά την άσκηση (48,1%), η περιέργεια (42,3%), η αντίληψη ότι η χρήση αναβολικών ουσιών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός φυσιολογικού προγράμματος άσκησης (40,4%), η αντίληψη ότι η χρήση αναβολικών βοηθά στο να φτάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα πιο γρήγορα (38,5%), καθώς και η λεγόμενη «κοινωνική νόρμα», δηλαδή το να ακολουθεί κάποιος αυτό που κάνουν οι υπόλοιποι γύρω του (38,5%).

Οι κυριότερες πηγές πληροφόρησης για την αγορά και τη χρήση αναβολικών ουσιών ήταν το Διαδίκτυο (διαφημίσεις και διαδικτυακά καταστήματα που εμπορεύονται συναφείς ουσίες), οι διαδικτυακές ομάδες συζητήσεων μεταξύ άλλων χρηστών αναβολικών ουσιών, οι φίλοι που χρησιμοποιούν αναβολικές ουσίες και οι γυμναστές που εργάζονται σε χώρους μαζικού αθλητισμού. [...]

NUESTRAS HISTORIAS PLEGADAS - 1

“I wanted to bring some of our gay history back to our new generations. I have been talking to a lot of gay youth and other gay people, including gay Latino immigrants, and I’ve noticed that they don’t know about our past and what we’ve been through to get where we are today.”

Hector Silva (Mexico): “Nuestras Historias Plegadas” (Our Pleated Histories)

MAOYTXAOYZEN

Μας λένε να γδυθούμε και να κάνουμε τα ρούχα μας μπογαλάκι. Παραδίνουμε ό,τι έχουμε σε κατάδικους που κάθονται σε μια σειρά τραπέζια. Χώρια τα ρούχα, χώρια τα ρολόγια, τα δαχτυλίδια, τα λεφτά. Ο Ες‐Ες αποθηκάριος πιάνει κάπου‐κάπου κανένα ρολόι ή κανένα χρυσαφικό και το κοιτάζει με προσοχή. Μόλις δει κάτι και του αρέσει, αρχίζει να χτυπά αφηνιασμένος αυτόν που του ανήκει και να φωνάζει: «Χρυσό ρολόι, βρωμόσκυλο, ε; Γουρούνι, υπάνθρωπε, θα σου δείξω εγώ εσένα!...».

Όποιος παραδίνει, μετά κατεβαίνει στα υπόγεια λουτρά. Κοιτάζουμε τα ντους που είναι στο χαμηλό ταβάνι και περιμένουμε. Άλλοι κατάδικοι με ξυράφια και ψαλίδια έρχονται και κάθονται σε σκαμνιά. Καθένας έχει πλάι του έναν τενεκέ σαπουνάδα. Γονατίζουμε μπρος τους. Μας κουρεύουν και μας ξυρίζουν τα μαλλιά, τα γένια, τις μασχάλες, τα σκέλια. Όταν τελειώσει το ξύρισμα, μας μοιράζουν από ένα κομμάτι σαπούνι και μας στέλνουν κάτω απ' τα ντους. Παρακολουθούμε τι θα κάνουν οι μπαρμπέρηδες και οι άλλοι. Θα φύγουν; Θα μας αφήσουν μέσα μονάχους; Δε φεύγουν.

 Άφθονο ζεστό νερό μας περιχύνει. Ύστερα, βρεγμένοι και τουρτουρίζοντας βγαίνουμε στην πλατεία. Μας δίνουν μακριά σώβρακα, πουκάμισα, πανταλόνια, σακάκια, σκούφο. Όλα ριγωτά με άσπρη και μπλε γραμμή. Μας δίνουν και ξυλοπάπουτσα.

Ένας πανύψηλος κατάδικος μέχρι εξήντα χρονώ, φαλακρός, με γυαλιά, περνά από κοντά και μας κοιτάζει. Όπως όλοι οι παλιοί του Μαουτχάουζεν, έτσι κι αυτός φορά ρούχα πολιτικά σημαδεμένα μπρος‐πίσω με κόκκινη λαδομπογιά. Ρίχνει το τσιγάρο που καπνίζει έτσι που να μπορεί κάποιος από μας να το πάρει με τρόπο, και ρωτά αυτούς που μας δίνουν ρούχα «από που μας φέρανε...».

Είναι κι άλλοι πολλοί εδώ: Ρώσοι, Γάλλοι, Τσέχοι. Μαθαίνουμε πως θα μείνουμε στο Μαουτχάουζεν δυο‐τρεις βδομάδες. Ύστερα θα μας στείλουν έξω. Άλλους σε εργοστάσια, άλλους σε κινητά συνεργεία που επισκευάζουν βομβαρδισμένες γέφυρες και σιδηροδρομικές γραμμές, άλλους στα λατομεία. Πιο τυχεροί είναι όσοι μένουν εδώ, στο κεντρικό στρατόπεδο. Μαθαίνουμε ακόμα πώς λειτουργεί ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως και τι ακριβώς είναι. Πάνω‐πάνω είναι ο διοικητής, ο Ες‐Ες σταντάρτεν φύρερ Ζίρας, έμπιστος άνθρωπος του Χίμμλερ. Ύστερα έρχεται ο υποδιοικητής οστουρμ φύρερ χάουπτ Μπαχμάγερ και μετά ο όμπερστούρμ φύρερ Σουλτς, προϊστάμενος στην Πολιτική Διεύθυνση. Πιο φοβερός όμως απ' όλους είναι ο υπεύθυνος της υποχρεωτικής εργασίας όμπερσαρφ Φύρερ Μπεμ. Σ' όλα τα γραφεία και τα πόστα, τ' αφεντικά είναι βέβαια οι Ες‐Ες αξιωματικοί, υπαξιωματικοί, στρατιώτες. Έχουν όμως για βοηθούς και για επιστάτες παλιούς κατάδικους. Πολλοί απ' αυτούς είναι ποινικοί κατάδικοι, κοινοί κακούργοι, που τους φέραν από διάφορες φυλακές για να' ναι δικοί τους άνθρωποι. Αυτοί έχουν πράσινο τρίγωνο στο στήθος «κι απ' αυτούς να φυλάγεστε». Άλλοι όμως είναι πολιτικοί κατάδικοι και τους έχουν στα γραφεία επειδή είναι καθηγητές, επιστήμονες, μορφωμένοι άνθρωποι. Όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι έχουν κόκκινο τρίγωνο, οι Εβραίοι έχουν κίτρινο άστρο, οι ατσίγγανοι και οι χωρίς υπηκοότητα μαύρο τρίγωνο. Οι ομοφυλόφιλοι βυσσινί. Σε κάθε παράγκα υπάρχει ένας μόνιμος υπεύθυνος που τον λένε «ο αρχαιότερος», ένας γραμματέας και δυο θαλαμάρχες, ένας για κάθε θάλαμο. Οι κατάδικοι του κεντρικού στρατοπέδου δουλεύουν στο λατομείο, φορτώνουν άμμο του Δούναβη σε βαγόνια και αυτοκίνητα, χτίζουν αποθήκες κι εργοστάσια, δουλεύουν στα χωράφια. Υπάρχουν κι ένα πλήθος άλλες δουλειές. Καθαριστές, μαραγκοί, σιδεράδες, μπογιατζήδες, νοσοκόμοι, μάγειροι, κουβαλητές των πεθαμένων. «Αλλά ό, τι και να γίνει, όπου και να σας στείλουν, σ' όποια δουλειά και να σας βάλουν, εκείνο που πρέπει να προσέχετε είναι να μην αρρωστήσετε. Η αρρώστια που θερίζει εδώ είναι η δυσεντερία. Φυλαχτείτε γιατί μόλις καταλάβουν πως είσαι άρρωστος σε στέλνουν στο νοσοκομείο. Εκεί δε γλιτώνεις. Μόλις σας πιάσει ευκοιλιότητα να κάνετε κάρβουνο το ψωμί σας και να το τρώτε. Είναι η μόνη ελπίδα».

Ιάκωβος Καμπανέλλης: Μαουτχάουζεν  (Κέδρος)

ΚΟΡΜΙΑ ΦΙΔΙΣΙΑ

ΙΤΑΛΙΑ. ΑΝΑΒΟΛΗ ΖΗΤΗΣΕ Ο ΡΕΝΤΣΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ

Ιταλία: Αναβολή ζήτησε ο Ρέντσι για το σύμφωνο συμβίωσης

Αναβολή μιας εβδομάδας ζήτησε το Δημοκρατικό Κόμμα του Ματέο Ρέντσι από τον πρόεδρο της Βουλής Πιέτρο Γκράσο όσον αφορά την διαδικασία έγκρισης του νόμου για τα σύμφωνα συμβίωσης των ομοφυλόφιλων.

ethnos.gr, 17/2/2016

Η νέα αυτή εξέλιξη προέκυψε μετά από άρνηση του κινήματος Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο να στηρίξει την υιοθέτηση κατεπείγουσας διαδικασίας, η οποία θα επέτρεπε την παράκαμψη της συζήτησης πεντακοσίων τροπολογιών που έχουν κατατεθεί από την Λέγκα του Βορρά.

Τo κύριο σημείο σύγκρουσης αφορά την την δυνατότητα για το ένα μέλος του ζευγαριού να υιοθετεί το παιδί του συντρόφου του. Εδώ και πολλές εβδομάδες η κεντροδεξιά και η Λέγκα του Βορρά έχουν εκφράσει την κάθετη αντίθεσή τους, ενώ κατά της δυνατότητας τάσσεται και μια μειοψηφία «καθολικών» γερουσιαστών της κεντροαριστεράς.

Tις επόμενες ώρες πρόκειται να ορισθεί συνάντηση των εκπροσώπων των διαφόρων πολιτικών δυνάμεων στην γερουσία για να συζητηθεί η πορεία του σχεδίου νόμου. Ο ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι επιστρέφει σήμερα από την επίσκεψή του στην Λατινική Αμερική και, σύμφωνα με την δημόσια τηλεόραση της RΑΙ, πρόκειται να ασχοληθεί άμεσα με την όλη υπόθεση των συμφώνων συμβίωσης.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ. ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ ΣΕ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Δικαίωμα υιοθεσίας σε γκέι ζευγάρια έδωσε η Πορτογαλία

news.gr, 12/2/2016

Το δικαίωμα να υιοθετούν παιδιά απέκτησαν τα ομόφυλα ζευγάρια στην Πορτογαλία, παρά το βέτο που είχε θέσει ο απερχόμενος πρόεδρος Ανιμπάλ Καβάκο Σίλβα τον περασμένο Νοέμβριο.

Ο Σίλβα είχε μπλοκάρει τότε τον σχετικό νόμο υποστηρίζοντας ότι η νομοθεσία έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο δημόσιας διαβούλευσης και έκρινε ότι το Κοινοβούλιο δεν ανέλυε επαρκώς τα οφέλη για τα παιδιά.

Ωστόσο, χθες, το προεδρικό βέτο ξεπεράστηκε από την ισχυρή πλειοψηφία των αριστερών και κεντροαριστερών κομμάτων της Βουλής και την στήριξη βουλευτών της κεντροδεξιάς.

Ο πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να εγκρίνει το νέο νόμο πριν τη λήξη της θητείας του τον Μάρτιο. Ο σοσιαλδημοκράτης Σίλβα τελειώνει τη δεύτερη θητεία του με ρεκόρ χαμηλής δημοτικότητας, καθώς πολλοί Πορτογάλοι θεωρούν ότι δεν έκανε τίποτα για να τους προστατεύσει από την σκληρή λιτότητα που επιβλήθηκε στη χώρα το 2011-2014.

Οι εκλογές του Ιανουαρίου ανέδειξαν νέο πρόεδρο τον κεντροδεξιό υποψήφιο, Μαρσέλου Ρεμπέλου ντε Σόουζα.

Η θέση του προέδρου της Πορτογαλίας είναι κυρίως εθιμοτυπική αλλά ο ίδιος παίζει σημαντικό ρόλο σε καιρούς πολιτικής ανασφάλειας, όπως αυτή που έχει επικρατήσει στη χώρα από τα ασαφή αποτελέσματα των εκλογών του περασμένου Οκτωβρίου. Ο πρόεδρος έχει το δικαίωμα να διαλύσει τη βουλή και να απολύσει τον πρωθυπουργό.

Η EUROVISION ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΤΕΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ

Η Eurovision αλλάζει τους κανόνες για να... εντείνει την αγωνία

tanea.gr, 18/2/2016

Οι διοργανωτές του ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού Eurovision ανακοίνωσαν την Πέμπτη μια αλλαγή στον τρόπο που θα παρουσιάζονται τα αποτελέσματα, προκειμένου να εντείνουν την αγωνία για τον νικητή ως το τέλος του διαγωνισμού. Η ανακοίνωση της βαθμολογίας θα γίνεται πλέον σε τρία στάδια.
Η αλλαγή, η οποία χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη που γίνεται ποτέ από τότε που εισήχθη το σύστημα των 12 βαθμών πριν από περισσότερα από 40 χρόνια», θα ισχύσει από τον διαγωνισμό Eurovision 2016, ο οποίος θα πραγματοποιηθεί στις 14 Μαΐου στη Στοκχόλμη, ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (UER).
Ως τώρα η «παρέλαση» των βαθμών που έδινε κάθε χώρα είχε ως αποτέλεσμα να μπορεί κανείς να διακρίνει τον νικητή προτού ακόμη ανακοινωθούν όλα τα αποτελέσματα.
«Η Eurovision είναι ένα πρόγραμμα παγκόσμιας εμβέλειας και απαιτείται να έχει ένα συνταρακτικό τέλος. Στο Μπακού το 2012, (η Σουηδή υποψήφια) Λορίν είχε σιγουρέψει τη νίκη της 20 λεπτά πριν από το τέλος της αναμετάδοσης και αυτό δεν είναι καλό τηλεοπτικά» εξήγησε ο επικεφαλής της εκτέλεσης παραγωγής Μάρτιν Έστερνταλ.
Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων θα χωρίζεται εφεξής σε τρία στάδια.
Στο πρώτο, τα τηλεοπτικά δίκτυα των 43 χωρών που συμμετέχουν θα ανακοινώνουν τους βαθμούς, από έναν ως δέκα, που δίνουν οι κριτικές τους επιτροπές επαγγελματιών.
Στη συνέχεια αυτές οι κριτικές επιτροπές θα δίνουν τους 12 βαθμούς τους.
Τέλος στο τρίτο στάδιο, η Eurovision θα προσθέτει τους βαθμούς που συλλέγονται από κάθε χώρα χάρη στην ψηφοφορία των τηλεθεατών, ξεκινώντας από τον υποψήφιο που συγκέντρωσε τους λιγότερους και φτάνοντας σ' αυτόν που έλαβε τους περισσότερους.
Οι τηλεθεατές της κάθε χώρας δίνουν έναν ως δώδεκα βαθμούς, κάτι που προσδίδει μεγαλύτερο βάρος στην ψηφοφορία των μικρών χωρών και μπορεί να επιφυλάσσει εκπλήξεις. Η ψηφοφορία των τηλεθεατών δεν θα ανακοινώνεται στην τηλεόραση, αλλά θα μπορεί να ενημερωθεί κανείς από το Διαδίκτυο στο τέλος του διαγωνισμού.
«Υπάρχουν πλέον περισσότεροι λόγοι από ποτέ για να ψηφίσει κανείς στην Eurovision. Το νέο σχήμα εγγυάται ότι το τραγούδι που αρέσει περισσότερο στον κόσμο θα πάρει 12 βαθμούς, όποια κι αν είναι η ψήφος των κριτικών», διευκρίνισε ο διευθυντής του διαγωνισμού Γιον Όλα Σαντ.
Πηγή έμπνευσης της μεθόδου αυτής, την οποία συζητούσαν τα μέλη της UER από το 2012, ήταν ο διαγωνισμός που γίνεται στη Σουηδία για την επιλογή αυτού ή αυτών που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα στη Eurovision.

Ο "ΑΠΟΡΡΗΤΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΑΧΤΣΗ" - 1

Ο «απόρρητος Φάκελος Ταχτσή»

O Γιάννης Βασιλακάκος μιλά για την σύντομη, αλλά τρικυμιώδη ζωή του Κώστα Ταχτσή στους Αντίποδες

Δημήτρης Τρωαδίτης  (neoskosmos.com, 9/2015)

Ο Κώστας Ταχτσής είναι ένας από εκείνους τους λογοτέχνες της μεταπολεμικής περιόδου στην Ελλάδα, για τον οποίο ο καθένας έχει κάτι να πει, είτε θετικό είτε αρνητικό, ή να εκφράσει μια τρίτη» άποψη. Ο Ταχτσής άφησε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στα ελληνικά γράμματα, κυρίως με «Το Τρίτο Στεφάνι». Ένα βιβλίο που αποτελεί το αμάλγαμα των παιδικών και νεανικών του αναμνήσεων, ένα βιβλίο από τα αριστουργήματα της νεοελληνικής μεταπολεμικής λογοτεχνίας (για ορισμένους και της παγκόσμιας, αφού έχει μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου), «ένα ελληνικό έπος» όπως το χαρακτήρισε ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Όσο τρικυμιώδες είναι το έργο του αυτό άλλο τόσο τρικυμιώδης ήταν και η ίδια η καθημερινή του ζωή, την οποία και τελικά απώλεσε με τραγικό τρόπο. 

Ποιος ήταν και τι έκανε τελικά ο Κώστας Ταχτσής στην Αυστραλία ώστε ο περιβόητος «Φάκελος Ταχτσή» να εξακολουθεί να αποτελεί μυστήριο; Συνομιλήσαμε με τον κατ' εξοχήν βιογράφο του Κώστα Ταχτσή, πανεπιστημιακό και συγγραφέα Δρα Γιάννη Βασιλακάκο, για τα τι και τα πώς της παραμονής και της δράσης του διάσημου Έλληνα λογοτέχνη στους Αντίποδες.

- Μπορούμε να δώσουμε μια εικόνα του τι είναι ο απόρρητος «Φάκελος Ταχτσή» και τι περιέχει; Επίσης, πώς κατέληξε στα χέρια σας;

- Ο απόρρητος «Φάκελος Ταχτσή» αποτελεί συνέχεια του γενικότερου πρότζεκτ και της έρευνάς μου για τον κορυφαίο και πολυσυζητημένο μεταπολεμικό μας μυθιστοριογράφο -ιδιαίτερα για τη ζωή του στην Αυστραλία - η οποία ξεκίνησε με την έκδοση της πρώτης επίσημης βιογραφίας μου γι' αυτόν («Κώστας Ταχτσής: η αθέατη πλευρά της σελήνης», εκδ. Ηλέκτρα, Αθήνα 2009) και συνεχίστηκε με τη δημοσίευση της «Άγνωστης Αλληλογραφίας του Κώστα Ταχτσή» (εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα 2014). Ο «Φάκελος» αυτός κατέληξε στα χέρια μου επειδή ενδιαφέρθηκα προσωπικά γι' αυτόν. Ήταν απόρρητος και κρατείτο στα National Archives of Australia (Εθνικά Αρχεία της Αυστραλίας) για 55 ολόκληρα χρόνια. Αποδεσμεύτηκε και μου παραχωρήθηκε στα τέλη του 2014, μετά από 4 χρόνια επίπονης κι επίμονης προσπάθειας. Νιώθω δικαιωμένος και ικανοποιημένος που ο αγώνας μου έπιασε τόπο. Με την ευκαιρία αυτή οφείλω να ευχαριστήσω όλους εκείνους στα Εθνικά Αρχεία της Αυστραλίας, οι οποίοι με βοήθησαν να βρω άκρη με την δαιδαλώδη αυστραλιανή γραφειοκρατία και να φτάσω αισίως στο τέλος.

- Γιατί άργησε τόσο πολύ ο αποχαρακτηρισμός του εν λόγω «Φακέλου»; 

- Η μεγάλη χρονοτριβή στην αποδέσμευση και παράδοση του «Φακέλου» οφείλεται στον αργό συντονισμό των διαφόρων αυστραλιανών υπηρεσιών (όπως του Υπουργείου Μετανάστευσης, της Αυστραλιανής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κ.ά.) να εντοπίσουν, συγκεντρώσουν και ανταλλάξουν τα σχετικά έγγραφα. Επίσης, να ελέγξουν πόσο απόρρητα ήταν αυτά και ποια εξ αυτών έπρεπε να αποδεσμευθούν. Δεδομένης της παρέλευσης μισού αιώνα και πλέον, των γραφειοκρατικών διαδικασιών, των πολλών υπηρεσιών, αλλά και του ευαίσθητου περιεχομένου του «Φακέλου», δεν είναι καθόλου περίεργο που υπήρξε αυτή η καθυστέρηση.

- Είναι πλήρης ο «Φάκελος Ταχτσή»; 

- Όχι απολύτως. Αν και περιέχει δεκάδες επίσημα έγγραφα, δεν είναι ακέραιος. Δεν γνωρίζω ούτε μου αποκάλυψαν πόσα είναι τα έγγραφα που παρακρατήθηκαν. Από συζήτηση που είχα με υπεύθυνο των Αρχείων, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να είναι πολλά. Προφανώς, τα περισσότερα έγγραφα του «Φακέλου» μού παραδόθηκαν.

- Γιατί κρίθηκε σκόπιμο να παρακρατηθούν ορισμένα έγγραφα; 

- Λόγω του ιδιαίτερα ευαίσθητου περιεχομένου τους. Η γενικόλογη απάντησή τους ήταν ότι φοβούνταν να μην εκτεθούν κάποιοι (που ενδεχομένως να ζουν ακόμα), με τους προγόνους των οποίων ο Ταχτσής είχε σχέσεις - αν και εφόσον τα ονόματά τους και άλλες πληροφορίες έρχονταν στη δημοσιότητα. Επειδή γνωρίζουμε, από την έρευνά μου, ότι ο Ταχτσής είχε έναν ευρύ κύκλο γνωριμιών -πιθανότατα και στενών προσωπικών σχέσεων με γνωστά και μεγάλα ονόματα του αυστραλιανού καλλιτεχνικού κόσμου και της διανόησης- εκτός απ' αυτά που αναφέρω στη βιογραφία μου, εύλογο είναι να εκδηλώνονται τέτοιοι φόβοι για προφανείς λόγους. Δεν αποκλείεται όμως να υπάρχουν και άλλοι λόγοι. Θα πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι ο Ταχτσής δεν ήταν κομμουνιστής. Διαφορετικά, θα τού είχε απαγορευθεί η είσοδος στη χώρα. Όπως γνωρίζουμε, κατά τις δεκαετίες '50 και '60, όπως στις ΗΠΑ, έτσι και στην Αυστραλία, η ρετσινιά του «κομμουνιστή» ήταν αρκετά βαριά για να κλείσει σε κάποιον πολλές πόρτες και να τον φέρει σε αντιπαράθεση με τις αρχές. Τότε, το «κομμουνιστής» ισοδυναμούσε περίπου με το «κατάσκοπος». Ούτε και ποινικό μητρώο είχε αποκτήσει ακόμη ο Ταχτσής.

- Αφού ο Ταχτσής είχε «καθαρά» πολιτικά φρονήματα, γιατί απασχόλησε τόσο πολύ τις αυστραλιανές αρχές σε σημείο να τον «φακελώσουν», να τον φυλακίσουν, και τελικά να τον απελάσουν; 

- Λόγω του ανορθόδοξου βίου και της νυχτερινής ζωής του ως εκδιδόμενου τραβεστί, κάτι που τη δεκαετία του '60 θεωρείτο σοβαρότατη παραβατικότητα. Μάλιστα, όπως λέει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του, κατέβαινε «στον υπόκοσμο - τη φορά αυτή επαγγελματικά». Η αστυνομία τον είχε συλλάβει και προειδοποιήσει αρκετές φορές να συμμορφωθεί, αλλά εις μάτην. Αποτέλεσμα ήταν να συλληφθεί, να φυλακισθεί και να απελαθεί το 1962. Θεωρώ ότι ο Ταχτσής πρέπει να ήταν, αν όχι ο πρώτος, οπωσδήποτε από τους πρώτους παρενδυματικούς του Σίδνεϊ.

- Διαβάζοντας κανείς βιογραφίες, το ίντερνετ, και άλλες πηγές όσον αφορά τη σεξουαλικότητα του Κώστα Ταχτσή, συμπεραίνει ότι δεν ήταν μόνο ομοφυλόφιλος αλλά και αμφυφιλόφιλος, συνευρισκόταν δηλαδή και με τα δύο φύλα.

- Σωστό, όπως ήταν και τραβεστί. Ήταν και αυτό ένα ακόμα σοβαρό ενοχοποιητικό στοιχείο - το κυριότερο ίσως - για το οποίο οι αυστραλιανές αρχές τον στοχοποίησαν. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι τη δεκαετία του '60 αυτά τα πράγματα ήταν αδιανότητα. Δεν ήταν όπως τώρα που επικρατούν άλλες αντιλήψεις και η κοινωνία είναι πιο ανεκτική (ακόμη και στους γάμους μεταξύ ομοφυλοφίλων κ.λ.π.) Τον είχαν συλλάβει να κάνει πιάτσα σε κάποιες περιοχές του κέντρου του Σίδνεϊ, τού έκαναν τις σχετικές παρατηρήσεις πολλές φορές, αλλά ήταν το χούι του τέτοιο που δύσκολα μπορούσε να συμμορφωθεί και να αλλάξει τρόπο ζωής - αν και το προσπάθησε, είναι αλήθεια...

- Επιδιδόταν και στην Ελλάδα σε αυτές τις πρακτικές;

- Ναι. Στη βιογραφία μου για τον Ταχτσή αναφέρω ότι έκανε περίπου τα ίδια και στην Ελλάδα πριν μεταναστεύσει. Εννοώ ότι επιδιδόταν σε ομοφυλοφιλικές, αλλά όχι ακόμα σε παρενδυματικές δραστηριότητες, αφού το φαινόμενο αυτό, αν δεν ήταν ακόμα άγνωστο στην Ελλάδα, τουλάχιστον δεν γινόταν δημοσίως. Τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν ήταν ανεκτές, απεναντίας ήταν υπό αυστηρό διωγμό. Φυσικά, μιλάμε για μια εποχή, λίγα χρόνια μετά τον Εμφύλιο, όπου υπήρχε μια κοινωνική περιρρέουσα ατμόσφαιρα, απαγορευτική για τέτοιου είδους συμπεριφορές. Αυτός άλλωστε ήταν και ένας απ' τους λόγους που εκπατρίστηκε. Δηλαδή, εκτός του ότι ήταν άνεργος, με φοβερά οικονομικά προβλήματα, ως ομοφυλόφιλος ένιωθε αφόρητα καταπιεσμένος.

- Αποτυπώνεται ευθύς εξαρχής, τόσο στην καθημερινή του ζωή όσο και στο λογοτεχνικό του έργο, η ιδιαίτερη σεξουαλικότητά του;

- Ε, βέβαια. Διότι πριν αποφασίσει να φύγει για την Αυστραλία, είχε εκδώσει πέντε μικρές ποιητικές συλλογές («Ποιήματα» 1951, «Μικρά ποιήματα» 1952, «Περί ώραν δωδεκάτην» 1953, «Η συμφωνία του Μπραζίλιαν» 1954, «Καφενείον το Βυζάντιον και άλλα ποιήματα» 1956) όλες ιδιωτικές εκδόσεις, που είχε μοιράσει εδώ κι εκεί - κύριο θέμα των οποίων ήταν η καταπιεσμένη ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα και οι παρεμφερείς σχέσεις. Οι συλλογές αυτές δεν είχαν απήχηση, ενώ τού δημιούργησαν και προβλήματα καθώς -σκοπίμως εκ μέρους του- δημοσιοποιούσαν την ομοφυλοφιλία του. Αποτέλεσμα ήταν να τον αποφεύγουν αρκετοί επώνυμοι δημιουργοί, αν και τον γνώριζαν καλά και τον συναναστρέφονταν στα καλλιτεχνικά στέκια «Μπραζίλιαν» και «Βυζάντιον». Βέβαια με κάποιους είχε δυνατές φιλίες και τον αγαπούσαν (όπως π.χ. ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Νάνος Βαλαωρίτης), αλλά και άλλοι εκτιμούσαν το έργο του. Γενικά όμως το κλίμα δεν ήταν καθόλου καλό - φταίει κι αυτός φυσικά που είχε εριστικό χαρακτήρα και τσακωνόταν με όλους. Γι' αυτό και αποφάσισε να αναζητήσει την τύχη του σε μια άλλη χώρα, παρθένα, όπως η Αυστραλία. Είχε και κάποιους φίλους εδώ (ξένους και Έλληνες), οι οποίοι τον στήριξαν (οικονομικά και ηθικά) και τον ενθάρρυναν να συνεχίσει το γράψιμο. Ήθελε να μείνει μόνιμα στην Αυστραλία, αλλά παρ' ότι είχε εργαστεί σε καλές δουλειές, όπως στους σιδηροδρόμους ή στην Τράπεζα Commonwealth, ο χαρακτήρας και ο τρόπος ζωής του δεν τού επέτρεψαν να το πετύχει. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που δεν στέριωνε και δεν ήταν ευχαριστημένος πουθενά. Ήταν αυτό το στυλ του μποέμ συγγραφέα, που ήθελε να ψάχνει, να δοκιμάζει, να εξερευνεί, να παίζει με τη φωτιά. Κυρίως όμως να γράφει. Αλλά και αυτό όχι πάντα, σε τακτική βάση, αλλά όποτε είχε κέφι. Είχε τους δικούς του περίεργους ρυθμούς. 

- Αληθεύει ότι το αριστουργηματικό του «Τρίτο Στεφάνι» το έγραψε και το τελείωσε στην Αυστραλία;

-Το πιθανότερο είναι αυτό, κατά την εκτίμησή μου, και τους λόγους τους αναλύω στη βιογραφία μου γι' αυτόν. Δυστυχώς, η γυναίκα που το δακτυλογράφησε, που ήταν και η στενότερη φίλη του Ταχτσή, η Φανή Αντωνιάδη, πέθανε λίγο πριν αρχίσω την έρευνά μου στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να χάσουμε πολλά και πολυτιμότατα στοιχεία γι' αυτόν και το έργο του. Γνώρισα βέβαια την κόρη της στην Ελλάδα, η οποία μου κατέθεσε όσα στοιχεία γνώριζε. Ήταν όμως πολύ μικρή (τότε που η μητέρα της δακτυλογραφούσε το «Τρίτο Στεφάνι» στο Σίδνεϊ) και δεν θυμόταν πολλά πράγματα. Μου μίλησε όμως για το πόσο αξιαγάπητος άνθρωπος, αλλά και ωραίος και χαρισματικός άνδρας ήταν ο Ταχτσής, πόσο τους αγαπούσε όλους, και πόσο άριστες σχέσεις είχε με τους Αυστραλούς του στενού, φιλικού του περιβάλλοντος. Θα πρέπει επίσης να προσθέσω ότι ο ίδιος γνώριζε τέλεια την αγγλική γλώσσα. Καλύτερα ίσως και από τους Αυστραλούς, κι αυτό το διαπιστώνει κανείς διαβάζοντας τις επιστολές του προς τον Αυστραλό φίλο του ζωγράφο Καρλ Πλάτε. Να προσθέσω, ακόμα, πως όταν ήμουν φοιτητής στο πανεπιστήμιο, διδασκόμασταν το «Τρίτο Στεφάνι», καθώς συμπεριλαμβανόταν στη διδακτική ύλη. Από τότε μου πρωτομπήκε η ιδέα να ασχοληθώ κάποτε με τον Ταχτσή - ιδιαίτερα με την άγνωστη ζωή του στην Αυστραλία. Συγκεκριμένα, όταν διάβασα το καταπληκτικό του διήγημα «Λίγες πέννες για το Στρατό Σωτηρίας»...

[συνεχίζεται]

ΟΙ ΡΩΣΟΙ "ΒΛΕΠΟΥΝ" ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

Οι Ρώσοι «βλέπουν» ακόμη πιο αρνητικά την ομοφυλοφιλία

greece-russia2016.gr, 12/2/2016

Τα στοιχεία της δημοσκόπησης που πραγματοποίησε το Πανενωσιακό Κέντρο μελέτης της Κοινής Γνώμη (VTsIOM), δείχνουν ότι τα τελευταία 25 χρόνια, ενισχύθηκε η αρνητική στάση με την οποία αντιμετωπίζουν οι ρώσοι τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, φθάνοντας από το 71% στο 81%. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανοχή στις σχέσεις του ιδίου φύλου που σήμερα φθάνει το 12%, το 1991 κυμαίνονταν στο 15%.

Επιπλέον, η πλειοψηφία των Ρώσων εξακολουθούν να καταδικάζουν τις εξωσυζυγικές σχέσεις (67% το 1991 και 71% το 2016). Επίσης, αυξήθηκε ελαφρά το ποσοστό εκείνων αντιμετωπίζει αρνητικά τις προγαμιαίες σχέσεις, φθάνοντας σήμερα, από το 67% που ήταν την περίοδο της περεστρόϊκα, στο 74%.

Παράλληλα μειώθηκε το ποσοστό όσων απορρίπτουν τις προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις, από το 26% που ήταν το 1991 στο 19% σήμερα. Μάλιστα η δημοσκόπηση του Κέντρου Μελέτης της Κοινής Γνώμης (VTsIOM), έδειξε ότι πιο ριζοσπαστικά αντιμετωπίζουν το ζήτημα αυτό, οι χήροι (38%), τα άτομα που βρίσκονται σε ηλικία συνταξιοδότησης (39%), και οι κάτοικοι της υπαίθρου (25%).

«Η Ρωσική παραδοσιοκρατία έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Είναι λιγότερο προσκολλημένη στα ξένα πρότυπα, όπως για παράδειγμα, συμβαίνει και σε πολλές χώρες της Ανατολής. Ως εκ τούτου, η καταδίκη των εξωσυζυγικών σχέσεων ή της ομοφυλοφιλίας, είναι εντελώς συμβατή με φιλελεύθερη αντίληψη για τις προγαμιαίες σχέσεις…Για τον δεδομένο αυτό τύπο πολιτισμού, δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των κοινωνικών και πιο θεμελιωδών βιολογικά κανόνων. Εδώ βρίσκονται τα αιτία της έντονης απόρριψης της ομοφυλοφιλίας, δεδομένης της έλλειψης νομικών, αλλά και πολιτιστικών περιορισμών ». Αυτήν ερμηνεία δίνει ο Διευθυντής Επικοινωνίας του VTsIOM Αλεξέι Φίρσοφ.

Την δημοσκόπηση πραγματοποίησε το VTsIOM, στο διάστημα 6-7 Φεβρουαρίου με αφορμή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, σε δείγμα 1600 ατόμων σε 130 σημεία και σε 46 περιοχές της Ρωσίας. Το στατιστικό σφάλμα δεν υπερβαίνει το 3,5%.

ΤΟΣΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΟΣ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ - 108

φωτογραφία: Blake Little