Yannis Andoniou (Greece)
Thessaloniki Pride 2025
Πριν από 7 μήνες
23.4.10
OUTVIEW FILM FESTIVAL 2010. ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
Achtung (Michael Brynntrup, Germany, 2001, 14')
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλη η γνώση πηγάζει από την εμπειρία. Immanuel Kant
Μια πειραματική ταινία από τον Γερμανό Michael Brynntrup.
26/4 // 20.00 Αίθουσα 1, 27/4 // 21.45 Αίθουσα 2
After (Mark Pariselli, Canada, 13’, 2009)
Τρεις έφηβοι φαντασιώνονται έναν αθλητή σε μια σκοτεινή ταινία σεξουαλικής αφύπνισης, φιλίας και θανάτου.
Επίσημη συμμετοχή στο Seattle Lesbian and Gay Film Festival
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Amphetamine(Scud, Hong Kong, 2010, 97')
Ένα βράδυ, όταν χωρίζει με την κοπέλα του την May, ο Kafka γνωρίζει τον Daniel. Οι δυο άντρες είναι πεπεισμένοι ότι η αγάπη τους θα μπορέσει να τους κρατήσει ενωμένους παρά όλες τις δυσκολίες που συναντάνε.
Επίσημη συμμετοχή στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου 2010
Υποψήφιο για Βραβείο Teddy.
28/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
An Englishman In New York (Richard Laxton, UK, 2009, 75')
Μετά από την επιτυχία που σημείωσε η προβολή της ταινίας ‘The Naked Civil Servant’ στην Αμερική, βασισμένη στην αυτοβιογραφία του Quentin Crisp, ο Quentin μαζεύει τις βαλίτσες του και πηγαίνει στην Νέα Υόρκη. Με πρωταγωνιστή τον προτεινόμενο με όσκαρ Τζον Χερτ.
Βραβεία
Special Teddy στον John Hurt στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, 2009
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Hamburg Lesbian and Gay Film Festival, 2009
23/4 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 21.30 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Buttery Top (Catherine Crouch & Kelly Hayes, USA, 4’, 2009)
Μια κανάτα κρασί, μια φραντζόλα ψωμί –αλλά για κάτσε- τι ψωμί; Μια κωμωδία για ένα πρώτο ραντεβού και πολλά απωθημένα!
24/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 20.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Clapham Junction (Adrian Shergold , UK, 2007’, 99’)
Tο Clapham Junction μέσα από τις ιστορίες των πρωταγωνιστών κατορθώνει να αντιμετωπίσει θέματα πίστης, φόβου, παιδοφιλίας, AIDS και πολλών άλλων. Με πρωταγωνιστή τον Rupert Graves από την κλασική γκέι ταινία ‘Maurice’.
Επίσημη συμμετοχή στο London Gay & Lesbian Film Festival, Frameline και πολλά άλλα.
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Dani and Alice (Roberta Munroe, USA, 11’, 2005)
Μετά από μια βραδυνή τους έξοδο η Alice πρέπει να πάρει μια απόφαση για την βίαια σχέση της.
24/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 21.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Drool (Nancy Kissam, USA, 2009, 85')
H Anora ερωτεύεται την γειτόνισσα της, την Imogene. Όταν τις πιάνει στα πράσα ο μεθυσμένος σύζυγος της Anora, γίνεται μια διαμάχη που οδηγεί στον θάνατό του. Ακολουθεί ένα ταξίδι να βρουν μια φίλη της Imogene που έχει εμπειρία στο να ξεφορτώνει παρείσακτους συζύγους, ζωντανούς και νεκρούς!
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλη η γνώση πηγάζει από την εμπειρία. Immanuel Kant
Μια πειραματική ταινία από τον Γερμανό Michael Brynntrup.
26/4 // 20.00 Αίθουσα 1, 27/4 // 21.45 Αίθουσα 2
After (Mark Pariselli, Canada, 13’, 2009)
Τρεις έφηβοι φαντασιώνονται έναν αθλητή σε μια σκοτεινή ταινία σεξουαλικής αφύπνισης, φιλίας και θανάτου.
Επίσημη συμμετοχή στο Seattle Lesbian and Gay Film Festival
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Amphetamine(Scud, Hong Kong, 2010, 97')
Ένα βράδυ, όταν χωρίζει με την κοπέλα του την May, ο Kafka γνωρίζει τον Daniel. Οι δυο άντρες είναι πεπεισμένοι ότι η αγάπη τους θα μπορέσει να τους κρατήσει ενωμένους παρά όλες τις δυσκολίες που συναντάνε.
Επίσημη συμμετοχή στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου 2010
Υποψήφιο για Βραβείο Teddy.
28/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
An Englishman In New York (Richard Laxton, UK, 2009, 75')
Μετά από την επιτυχία που σημείωσε η προβολή της ταινίας ‘The Naked Civil Servant’ στην Αμερική, βασισμένη στην αυτοβιογραφία του Quentin Crisp, ο Quentin μαζεύει τις βαλίτσες του και πηγαίνει στην Νέα Υόρκη. Με πρωταγωνιστή τον προτεινόμενο με όσκαρ Τζον Χερτ.
Βραβεία
Special Teddy στον John Hurt στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, 2009
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Hamburg Lesbian and Gay Film Festival, 2009
23/4 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 21.30 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Buttery Top (Catherine Crouch & Kelly Hayes, USA, 4’, 2009)
Μια κανάτα κρασί, μια φραντζόλα ψωμί –αλλά για κάτσε- τι ψωμί; Μια κωμωδία για ένα πρώτο ραντεβού και πολλά απωθημένα!
24/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 20.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Clapham Junction (Adrian Shergold , UK, 2007’, 99’)
Tο Clapham Junction μέσα από τις ιστορίες των πρωταγωνιστών κατορθώνει να αντιμετωπίσει θέματα πίστης, φόβου, παιδοφιλίας, AIDS και πολλών άλλων. Με πρωταγωνιστή τον Rupert Graves από την κλασική γκέι ταινία ‘Maurice’.
Επίσημη συμμετοχή στο London Gay & Lesbian Film Festival, Frameline και πολλά άλλα.
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Dani and Alice (Roberta Munroe, USA, 11’, 2005)
Μετά από μια βραδυνή τους έξοδο η Alice πρέπει να πάρει μια απόφαση για την βίαια σχέση της.
24/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 21.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Drool (Nancy Kissam, USA, 2009, 85')
H Anora ερωτεύεται την γειτόνισσα της, την Imogene. Όταν τις πιάνει στα πράσα ο μεθυσμένος σύζυγος της Anora, γίνεται μια διαμάχη που οδηγεί στον θάνατό του. Ακολουθεί ένα ταξίδι να βρουν μια φίλη της Imogene που έχει εμπειρία στο να ξεφορτώνει παρείσακτους συζύγους, ζωντανούς και νεκρούς!
Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Miami Gay and Lesbian Film Festival
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Slamdance Film Festival
27/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 19.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Das Ovo (Michael Brynntrup, Germany, 2005, 17')
Μια ταινία για την γνωστή Γερμανίδα drag ακτιβίστρια Ovo Maltine. Που έζησε και έδρασε στο Βερολίνο και στην δράση της οφείλεται ακόμα και η ανέγερση στο Βερολίνο, του μνημείου για τους ομοφυλόφιλους που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί.
24/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
ELVIS E MADONA (Marcelo Laffitte, 2008, Brasil, 105’)
To Elvis and Madona είναι μια ρομαντική κωμωδία με πρωταγωνίστριες μια λεσβία μηχανόβια, την Elvis (Simone Spoladore) και μια τραβεστί, την Madona (Igor Cotrim), και την αναζήτησή τους για να επιτύχουν τα όνειρα τους.
Επίσημη Συμμετοχή στο Melbourne Queer Film Festival, Festival Mix Brasil, Brazil
29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Evelyn Everyone (KYLIE PLUNKETT, 2009, Australia, 17’)
Στα 33α γενέθλια της η Evelyn κάνει μια τελευταία απόπειρα για να βρει την αγάπη, μέσα από έναν Online κόσμο του ‘Second Life.’ Αλλά όσο η ίδια βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο, αρχίζει να καταλαβαίνει ότι η φανταστική της ερωμένη δεν είναι αυτή που αρχικά νόμιζε.
Επίσημη συμμετοχή στα Φεστιβάλ Image+Nation, Reel Affirmations κ.α.
24/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Falling For Caroline (Christine Chew, Canada, 20’, 2009)
Η κινηματογραφόφιλη και αθεράπευτα ρομαντική Darcy γνωρίζει και ερωτεύεται την Caroline καθώς τσακώνονται για ένα DVD της Sarah Waters στο βιντεοκλάμπ. Με την βοήθεια της καλύτερης της φίλης, της Tia, η Darcy ξεκινά τον αγώνα της για να κερδίσει το κορίτσι των ονείρων της..
2 Βραβεία κοινού για ταινία μικρού μήκους
27/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 //21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Fucking Different Sao Paulo (Kristian Petersen, Germany/Brazil, 2010, 84')
Αυτή είναι η τέταρτη ταινία της σειράς FUCKING DIFFERENT, από τον Kristian Petersen. 12 ταινίες μικρού μήκους στις οποίες οι λεσβίες σκηνοθέτριες μιλάνε για το γκέι σεξ και οι γκεί άντρες σκηνοθέτες για το lesbian sex.
Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010 & Mix Brazil
24/4 //22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 27/4 // 20.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Gay Days (Yair Qedar, Israel, 2009, 71')
To 1988 η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμη ένα έγκλημα στο Ισραήλ και πολλοί λίγοι ζούσαν ανοικτά ως ομοφυλόφιλοι. Δέκα χρόνια αργότερα, το 1998, υπήρχαν 3,000 γκέι και λεσβίες που ζούσαν ανοιχτά χωρίς να κρύβονται, μια τρανσέξουαλ τραγουδίστρια εκπροσώπησε την χώρα στην Eurovision.
Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010
27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
GENDERNAUTS (Monika Treut, Germany 1999, 86’)
Εξετάζει το θέμα της ρευστότητας της έννοιας των φύλων στο τέλος της χιλιετίας στην Καλιφόρνια. Είναι μια ταινία για σάιμποργκ, για ανθρώπους που αλλάζουν τα κορμιά τους και τα μυαλά τους με νέες τεχνολογίες και χημείες. Μας γνωρίζει τους πρωτοπόρους του gender bending του Σαν Φρανσίσκο και εκτός από αυτούς, τη Hida που ζει και σαν γυναίκα και σαν άντρας, την ιέρεια του σεξ, Annie Sprinkle και το παλιό σούπερ μοντέλο Tornado. Η ξεναγός μας σ' αυτό το ταξίδι είναι η Sandy Stone, γνωστή κι ως η «Θεά του Cyberspace»," και διευθύντρια της ACTLab στο Πανεπιστήμιο του Texas.
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ghosted (Monika Treut, 2009, Germany, 90’)
Ο ξαφνικός και μυστηριώδης θάνατος της ταϊβανέζας Ai-ling σοκάρει τη φίλη της Sophie Schmitt, που ταξιδεύει μέχρι το Taipei για να εκθέσει ένα video installation αφιερωμένο στη μνήμη της. Μια περίεργη δημοσιογράφος, η Mei-li, προσεγγίζει την Sophie, και προσπαθεί να την ξελογιάσει σ’ ένα ταξίδι των δυο τους, αλλά η Sophie επιστρέφει στο Αμβούργο. Αργότερα η Mei-li εμφανίζεται στην πόρτα της Sophie, φιλοξενείται και τελικά την γοητεύει. Σύντομα, η Sophie ανακαλύπτει ότι η Mei-li ερευνά μυστικά τον θάνατο της Ai-ling και δεν είναι δημοσιογράφος. Ποια είναι αυτή η όμορφη και μυστηριώδης ξένη;
Επίσημη συμμετοχή Berlinale
25/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 19.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Greek Pete (Andrew Haigh, UK, 2009, 70’)
Γυρίστηκε μέσα σε ένα χρόνο με ανθρώπους που δουλεύουν στη βιομηχανία του σεξ και αντιπροσωπεύει τον κόσμο τους, αναδεικνύοντας με ειλικρίνεια μια υποκουλτούρα που παραμένει καλά κρυμμένη.
Βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ της Ατλάντα.
Βραβείο Καλλιτεχνικής αρτιότητας στο Outfest Film Festival
28/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Happy Birthday (Roberta Munroe, USA, 2008, 14’)
Μια αστεία butch/femme κατάσταση με δυο ζευγάρια, δυο γενέθλια και δυο sex toys!
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Seoul LGBT Film Festival
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Melbourne Queer Film Festival
Βραβείο καλύτερης κωμικής ταινίας μικρού μήκους στο San Francisco Women's Film Festival
28/4 // 20.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Heiko (David Bonneville, 2007, Portugal, 14’)
Ένας 70χρονος έχει σχέση με ένα νεαρό αγόρι, τον Heiko. Είναι μια φετιχιστική σχέση που θα φτάσει στα άκρα!
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Copenhagen Gay & Lesbian Film Festival
27/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Here's Looking At You Boy (André Schäfer, USA/Germany/France, 2007, 90’)
Αφηγείται το χρονικό της εμφάνισης, ανάπτυξης και διάδοσης του ομοφυλοφιλικού κινηματογράφου, και ξεκινά από τα πρώτα του βήματα και την αναζήτηση της ταυτότητάς του μέχρι σήμερα, προβάλλοντας αποσπάσματα από ταινίες του '70. Δημοφιλείς σκηνοθέτες, όπως οι Στήβεν Φρίαρς, Πατρίς Σερό, Φρανσουά Οζόν, δίνουν μέσα από συνεντεύξεις τη δική τους άποψη για την πορεία του queer cinema τα τελευταία χρόνια.
Επίσημη συμμετοχή στην Berlinale 2007
24/4 // 18.00, ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 18.00, ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Homoworld (Max Barber, United Kingdom, 17’, 2008)
Μια κρυφή στρέητ σχέση σε έναν κόσμο όπου η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι γκέι.
27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
How the Grinch stole my heart! (and my favourite sweatshirt…) (Gabrielle Zilkha, Canada, 10’, 2009)
H ταινία How the Grinch stole my heart! (and my favourite sweatshirt…) δανείζεται από τον διάσημο κακό της ιστορίας του Dr.Seuss και τον μεταμορφώνει από τον κακό που καταστρέφει τα Χριστούγεννα σε μια μοντέρνα εκδοχή, αυτή της πρώην γκόμενας που ραγίζει την καρδιά της Abigail.
Επίσημες συμμετοχές σε:
Reeling Gay & Lesbian Film Festival 2009
Seattle Lesbian & Gay Film Festival 2009
25/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 19.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
I Am Gay (Nikos Kolovos, Sweden/Greece, 2008, 15')
O Alex - ένας Σουηδός με ελληνικές ρίζες - έχει αποφασίσει να αποκαλύψει το μεγάλο του μυστικό: ότι είναι γκέι. Όμως το να το πει στην οικογένεια του θα ήταν καταστροφικό. Αυτό τουλάχιστον σκέφτεται όσο κάθεται στο τραπέζι σκεπτόμενος για το αν πρέπει να πει την αλήθεια.
Βραβεία
”Silver Rabbit Award for best film in the Mix Brazil section, 19th Sao Paulo Int' Short Film Festival 2008”
”Best film in the category “Greeks of the world” Φεστιβάλ Δράμας 2008”
“(ETEKT) AWARD” Φεστιβάλ Δράμας 2008”
Καλύτερη Ταινία μικρού μήκους στο 11ο Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2009
23/4 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 21.30 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
I can’t think straight (Shamim Sarif, 2008, UK, 80’)
H Tala, μια Παλαιστίνια που μένει στο Λονδίνο, ετοιμάζεται για τον γάμο της όταν γνωρίζει την Leyla, μια νεαρή Ινδή που βγαίνει με τον καλύτερο της φίλο. Παρ’όλη τη διαφορετικότητα τους έλκονται αμέσως η μια από την άλλη. Η Tala όμως δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τις συνέπειες της επιλογής της και το σκάει στην Ιορδανία ενώ η Leyla προσπαθεί να απολαύσει την καινούρια της λεσβιακή ζωή παρά τις αντιδράσεις των γονέων της. Η ημέρα του γάμου πλησιάζει...
Μια αστεία, τρυφερή ιστορία απροσδόκητης αγάπης και ασυνήθιστης ελευθερίας.
Βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας στο Miami Gay and Lesbian Film Festival
24/4 // 20.10, ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
IDENTITIES (Vittoria Colonna, Ireland, 2008, 80’)
«O άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ο ίδιος, δώσ’του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια»
Oscar Wilde
Εξερευνώντας την ιρλανδέζικη τρανς κοινότητα, αποκαλύπτοντας προσωπικές ιστορίες σε σχέση με την σεξουαλική ταυτότητα και την δυσφορία φύλου με μια πρωτοποριακή κινηματογραφική άποψη.
Επίσημη συμμετοχή στο Gay & Lesbian Festival της Ιρλανδίας κ.α.
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
IT CAME FROM KUCHAR (Jennifer M. Kroot, USA, 2009, 86')
Την δεκαετία του ’50, μαζί με τον Andy Warhol, οι αδερφοί Kuchar διαμόρφωσαν την underground κινηματογραφική σκηνή της Νέας Υόρκης. Οι ταινίες τους έχουν εμπνεύσει πολλούς σκηνοθέτες, όπως τους John Waters, Buck Henry, Atom Egoyan, Guy Maddin και Wayne Wang οι οποίοι εμφανίζονται και μιλούν σ΄αυτή. Η ταινία “It Came From Kuchar” αναμιγνύει τις ζωές των αδερφών, τους θαυμαστές τους, την ιστορία της underground και ένα best of των ταινιών τους.
Βραβείο καλύτερου ντοκυμαντέρ στο Chicago Underground Film Festival
Οι George και Mike Kuchar βραβεύτηκαν με το Frameline Award και το Cinevegas Vangaurd Award.
23/4 // ΑΙΘΟΥΣΑ 1
It’s in the Cards (Don Newcomb, USA, 2008, 8’)
O Michael συναντά μια χαρτομάντισσα η οποία τον πηγαίνει μια βόλτα στην ερωτική του ζωή!
28/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Kali Ma (Soman Chainani, India/USA, 2007, 14’)
Μια απολαυστική κομεντί. Όταν μια Ινδή ανακαλύπτει ότι ο γιος της έπεσε θύμα ενός τραμπούκου συμμαθητή του αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Με πρωταγωνίστρια την διάσημη σταρ του Μπόλυγουντ, Kamini Khanna!
27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Last Address (Ira Sachs, USA, 2010, 7’)
Keith Haring, Robert Mapplethorpe, Klaus Nomi ….και άλλοι πολλοί. Αφιερωμένο στους γνωστούς καλλιτέχνες της Νέας Υόρκης που έχουν πεθάνει από Aids. Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010
27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Me As He (Christina DerHagopian, USA, 2008, 19’)
Από γραβάτες και πουκάμισα σε δερμάτινα και πανκ μαλλιά. Θαυμάστε μια ομάδα από drag kings στην Φλόριντα καθώς με γοητεία και πνεύμα μας εξηγούν πως είναι να είσαι drag king.
Επίσημη συμμετοχή στο Frameline
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Mr. Right (David Morris & Jacqui Morris, UK, 2009, 90’)
Μια διασκεδαστική και ρομαντική κωμωδία πάνω στις ζωές τριών γκέι ζευγαριών που ζουν στο Σόχο του Λονδίνου, προσπαθώντας να διατηρήσουν τις σχέσεις τους… με κάθε τρόπο. Ώσπου σε ένα καταστροφικά αστείο δείπνο, όλες οι εντάσεις θα κορυφωθούν εξ αφορμής του καινούργιου φίλου της αγαπημένης τους κοινής φίλης…
Επίσημη συμμετοχή στο Frameline κ.α.
24/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 21.40 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Mrs. Stevens Hears the Mermaids Singing (Linda Thornburg, 2005, USA, 126')
Βασισμένο στην νουβέλα της λεσβίας May Sarton, η ταινία αναφέρεται στη συγγραφέα Hilary Stevens. Είναι η συναρπαστική ζωή μιας δημιουργικής γυναίκας, που τη βλέπουμε να ξετυλίγεται από την δεκαετία του '20 έως το 1960.
Καλύτερη λεσβιακή ταινία στο Brussels Lesbian and Gay Film Festival, 2006
24/4 // 19.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
MY FATHER IS COMING (Monika Treut, Germany 1991, 82’ )
H Vicky δουλεύει ως σερβιτόρα και ονειρεύεται να γίνει αστέρι συμμετέχοντες σε άθλιες οντισιόν. Ο κόσμος της καταρρέει όταν μαθαίνει ότι ο πατέρας της θα την επισκεφτεί, επηρεασμένος από τις ιστορίες που του έχει πει για την επιτυχία της στην Αμερική. Προσπαθώντας να καλυφθεί, πείθει το γκέι συγκάτοικό της Ben, να υποδυθεί τον άντρα της. Ο πατέρας της Vicky έρχεται και βρίσκεται αντιμέτωπος με gender-benders, φακίρηδες και πάνω απ’ όλα με τη βασίλισσα του πορνό Annie Sprinkle.
26/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Nacidas para sufrir (Miguel Albaladejo, 2010, Spain, 117’)
H Flora είναι μια 72χρονη γεροντοκόρη. Μένει σε ένα μικρό χωριό και έχει περάσει όλη της την ζωή φροντίζοντας τους συγγενείς της και μεγαλώνοντας τις 3 ανηψιές της. Αυτές ενηλικιώνονται , εγκαταλείπουν το χωριό και η Flora αρχίζει και ανησυχεί, γιατί χρειάζεται πλέον αυτή φροντίδα...Η μόνη λύση είναι η οικιακή βοηθός της η Purita, η οποία είναι κοντά της τόσα χρόνια και την θεωρεί μέλος της οικογένειας της κι έτσι αποφασίζει να την παντρευτεί!
Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010
26/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Naked Civil Servant (Jack Gold, UK, 1975, 77’ )
Άλλαξε το όνομα του σε Quentin Crisp στα 30 του, όταν έφυγε από το σπίτι του και καλλιέργησε τη θηλυπρεπή του εμφάνιση σε τέτοιο σημείο ώστε να δέχεται ομοφοβικές επιθέσεις από τους συμπολίτες του. Είχε καταφέρει να βγάλει ένα έθνος από τη «ντουλάπα» του…
Μια ταινία βασισμένη στην αυτοβιογραφία του αγκαθιού στο πλευρό της συντηρητικής Αγγλίας το 1975, με τον John Hurt να δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία, ενσαρκώνοντας τον νεαρό Quentin.
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Open (Jake Yuzna, 2010, USA, 88’)
Το OPEN είναι Ένα queer road movie, μια ταινία για τις ορμονοθεραπείες και τις χειρουργικές επεμβάσεις. Πρωτοπόροι, ερμαφρόδιτοι, τρανσέξουαλ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μας παρουσιάσουν στην οθόνη τις δυνατότητες που έχουμε ως ανθρώπινο είδος στην αρχή ενός νέου αιώνα.
Βραβείο Teddy καλύτερης ταινίας Berlinale 2010
29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
The Owls (Cheryl Dunye, USA, 2010, 70')
Η σκηνοθέτρια του λεσβιακού «ύμνου» WaterMelon Woman ξαναχτυπάει με την καινούργια της ταινία, το The Owls (Older Wiser Lesbians). Μια παρέα λεσβιών που τους ενώνει ένα σκοτεινό μυστικό, θα αναγκαστούν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να μη διαρρεύσει. Με πρωταγωνίστρια την Guineverre Turner.
24/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 20.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Peking Turkey (Michael Mew, Canada, 12’, 2006)
O Chris Wong πηγαίνει τον Γάλλο-Καναδό γκόμενο του στο σπίτι του για τα Χριστούγεννα παρά τις ενστάσεις της οικογενείας του. Με τρεις γλώσσες να ακούγονται στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι θα βρει ο Πιερ την αποδοχή των γονέων του Chris;
Βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Sacramento Gay & Lesbian Film and Video Festival 2009
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
POSTCARD TO DADDY(Michael Stock, 2010, Germany, 86’)
Το POSTCARD TO DADDY είναι η αυτοβιογραφική ιστορία του γνωστού σκηνοθέτη Michael Stock που «ξορκίζει» με υπέροχο τρόπο την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη από τα 8 μέχρι τα 16 του χρόνια από τον πατέρα του.
Βραβείο Siegessaule στην Berlinale 2010
27/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Private Life (abbe robinson, UK, 2006, 15’)
Στο Yorkshire της Αγγλίας το 1952 η Ruth Ackroyd αφήνει την μονοτονία της δουλειάς της πίσω ένα βράδυ της Παρασκευής και παίρνει το τραίνο για το Μάντσεστερ. Εκεί συναντά έναν άντρα στην πλατφόρμα αλλά δεν είναι όλα όπως φαίνονται.
Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ταινίας μικρού μήκους 2007 στο Dublin Gay & Lesbian Film Festival
24/4, 20.10 // ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4, 21.45 // ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Q-case (Michael Mew, Canada, 17’, 2008)
Οι Daniel & Eli ετοιμάζονται να γιορτάσουν την 5η επέτειό τους ενώ οι πράκτορες Mueller & Dina Pendrell ερευνούν το ενδεχόμενο για Queerestrials. Μια queer παρωδία των X-Files!
Screenings: Out on Screen 2009, Reeling Lesbian & Gay Film Festival 2009, Pittsburgh Lesbian & Gay Film Festival
27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Sucker (Peter Pizzi, USA, 2008, 17’)
Το Sucker αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού με ένα αξιοσημείωτο «ταλέντο». Καθ’όλη την διάρκεια της ταινίας μας αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος είναι.
28/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 //22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
The Amazing Truth About Queen Raquela (Olaf de Fleur Johannesson, Philippines, 2008, 80’)
Η Raquela είναι μια τρανσέξουαλ από τις Φιλιππίνες που ονειρεύεται μια ζωή στο Παρίσι. Για να πραγματοποιήσει το όνειρό της, από πόρνη του δρόμου μεταπηδά στο ιντερνετικό πορνό. Όχι μόνο πετυχαίνει σ’ αυτό, αλλά βρίσκει και καινούργιους φίλους που τη βοηθούν να βρεθεί στην πόλη των ονείρων της.
Βραβείο Teddy Καλύτερης Ταινίας στην Berlinale
Βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης και ειδικό βραβείο "Showtime"
Ειδικό βραβείο για την συνεισφορά στον κινηματογράφο από το Exit Festival, Serbia
29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
The Bond (Michael T. Connell, USA, 2007, 6‘)
Μια ταινία για τον δεσμό μεταξύ ενός γονιού και του τρανς παιδιού του από την οπτική του γονέα.
29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
The Island (Trevor Anderson, Canada, 6’, 2009)
Η ομοφοβικη ατάκα «να βάλετε όλους τους gay σε ένα νησί και να κολάει aids ο ένας τον άλλον» μπορεί να γίνει και παράδεισος.
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Pink Apple Film Festival 2009
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
To Faro (Nana Neul, Germany, 2008, 87’)
H Mel, δουλεύει σε ένα εργοστάσιο και ετοιμάζεται να αφήσει την πόλη της και να γνωρίσει τον κόσμο με τον αδερφό της τον Knut. Όταν το σχέδιο τους πάει στραβά, η Mel συναντά τις Jenny και Bianca, που πιστεύουν ότι είναι ένας πορτογάλος που τον λένε Miguel.
Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Czech Gay and Lesbian Film Festival
Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Max Ophüls Festival
28/4 // 20.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Uncle Denis? (Adrian Goycoolea, UK, 2009, 18')
O Adrian Goycoolea, ανηψιός του μεγάλου επιδειξιομανή Quentin Crisp, μέσω της ταινίας του "Uncle Denis?" μας δείχνει τις αντιδράσεις της οικογένειας του Crisp σε διάφορα στάδια της ζωής του, από τότε που ήταν πόρνη και ντυνόταν επιδεικτικά γυναικεία μέχρι και την φήμη που απέκτησε στην καλλιτεχνική σκηνή της Ν.Υόρκης.
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Un peu de soleil dans les yeux (Stephane Botti,2009, France, 10’)
O 17χρονος Raphael είναι ερωτευμένος. Καμιά φορά η σεξουαλική αφύπνιση ενός έφηβου μπορεί να είναι οδυνηρή.
Παγκόσμια πρεμιέρα στο NewFest 2009
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Until The Moon Waxes(iri, Japan, 2007, 60')
H Ayumi μια νέα και αθώα μαθήτρια, καταφτάνει στο Τόκυο και φιλοξενείται από ένα φίλο του αδελφού της. Μια επίσκεψη της στα «γυναικεία» μπαρ του Τόκυο αλλάζει ριζικά τη ζωή της. Γυρισμένη από την iri με δικό της σενάριο, αυτή η πρωτοπόρος Γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα, που έχει ιδρύσει το Asian Queer Film & Video Festival στην Ιαπωνία, μας προσφέρει μια ταινία που είναι μια συναρπαστική μελέτη χαρακτήρων.
24/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
When the ink runs dry (Vicky Lafiati, Greece, 2010, 5')
Που πάει η αγάπη όταν χάνεται; Οι μοιραίες συναντήσεις, οι παθιασμένοι έρωτες, το αναπόφευκτο τέλος. Αλλά τίποτα δεν τελειώνει πριν αρχίσει...
26/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
you can't curry love (REID WATERER, U.S.A. & INDIA, 2009, 23')
Ένας όμορφος Ινδός από το Λονδίνο, επισκέπτεται την Ινδία, ερωτεύεται έναν ντόπιο, γνωρίζει μια τρανς “Hijra” και ανακαλύπτει μια χώρα που μόνο νόμιζε ότι ήξερε.
25/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 21.40 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
”Silver Rabbit Award for best film in the Mix Brazil section, 19th Sao Paulo Int' Short Film Festival 2008”
”Best film in the category “Greeks of the world” Φεστιβάλ Δράμας 2008”
“(ETEKT) AWARD” Φεστιβάλ Δράμας 2008”
Καλύτερη Ταινία μικρού μήκους στο 11ο Πανόραμα Θεσσαλονίκης 2009
23/4 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 28/4 // 21.30 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
I can’t think straight (Shamim Sarif, 2008, UK, 80’)
H Tala, μια Παλαιστίνια που μένει στο Λονδίνο, ετοιμάζεται για τον γάμο της όταν γνωρίζει την Leyla, μια νεαρή Ινδή που βγαίνει με τον καλύτερο της φίλο. Παρ’όλη τη διαφορετικότητα τους έλκονται αμέσως η μια από την άλλη. Η Tala όμως δεν είναι έτοιμη να δεχτεί τις συνέπειες της επιλογής της και το σκάει στην Ιορδανία ενώ η Leyla προσπαθεί να απολαύσει την καινούρια της λεσβιακή ζωή παρά τις αντιδράσεις των γονέων της. Η ημέρα του γάμου πλησιάζει...
Μια αστεία, τρυφερή ιστορία απροσδόκητης αγάπης και ασυνήθιστης ελευθερίας.
Βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας στο Miami Gay and Lesbian Film Festival
24/4 // 20.10, ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
IDENTITIES (Vittoria Colonna, Ireland, 2008, 80’)
«O άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ο ίδιος, δώσ’του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια»
Oscar Wilde
Εξερευνώντας την ιρλανδέζικη τρανς κοινότητα, αποκαλύπτοντας προσωπικές ιστορίες σε σχέση με την σεξουαλική ταυτότητα και την δυσφορία φύλου με μια πρωτοποριακή κινηματογραφική άποψη.
Επίσημη συμμετοχή στο Gay & Lesbian Festival της Ιρλανδίας κ.α.
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
IT CAME FROM KUCHAR (Jennifer M. Kroot, USA, 2009, 86')
Την δεκαετία του ’50, μαζί με τον Andy Warhol, οι αδερφοί Kuchar διαμόρφωσαν την underground κινηματογραφική σκηνή της Νέας Υόρκης. Οι ταινίες τους έχουν εμπνεύσει πολλούς σκηνοθέτες, όπως τους John Waters, Buck Henry, Atom Egoyan, Guy Maddin και Wayne Wang οι οποίοι εμφανίζονται και μιλούν σ΄αυτή. Η ταινία “It Came From Kuchar” αναμιγνύει τις ζωές των αδερφών, τους θαυμαστές τους, την ιστορία της underground και ένα best of των ταινιών τους.
Βραβείο καλύτερου ντοκυμαντέρ στο Chicago Underground Film Festival
Οι George και Mike Kuchar βραβεύτηκαν με το Frameline Award και το Cinevegas Vangaurd Award.
23/4 // ΑΙΘΟΥΣΑ 1
It’s in the Cards (Don Newcomb, USA, 2008, 8’)
O Michael συναντά μια χαρτομάντισσα η οποία τον πηγαίνει μια βόλτα στην ερωτική του ζωή!
28/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Kali Ma (Soman Chainani, India/USA, 2007, 14’)
Μια απολαυστική κομεντί. Όταν μια Ινδή ανακαλύπτει ότι ο γιος της έπεσε θύμα ενός τραμπούκου συμμαθητή του αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Με πρωταγωνίστρια την διάσημη σταρ του Μπόλυγουντ, Kamini Khanna!
27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Last Address (Ira Sachs, USA, 2010, 7’)
Keith Haring, Robert Mapplethorpe, Klaus Nomi ….και άλλοι πολλοί. Αφιερωμένο στους γνωστούς καλλιτέχνες της Νέας Υόρκης που έχουν πεθάνει από Aids. Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010
27/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Me As He (Christina DerHagopian, USA, 2008, 19’)
Από γραβάτες και πουκάμισα σε δερμάτινα και πανκ μαλλιά. Θαυμάστε μια ομάδα από drag kings στην Φλόριντα καθώς με γοητεία και πνεύμα μας εξηγούν πως είναι να είσαι drag king.
Επίσημη συμμετοχή στο Frameline
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Mr. Right (David Morris & Jacqui Morris, UK, 2009, 90’)
Μια διασκεδαστική και ρομαντική κωμωδία πάνω στις ζωές τριών γκέι ζευγαριών που ζουν στο Σόχο του Λονδίνου, προσπαθώντας να διατηρήσουν τις σχέσεις τους… με κάθε τρόπο. Ώσπου σε ένα καταστροφικά αστείο δείπνο, όλες οι εντάσεις θα κορυφωθούν εξ αφορμής του καινούργιου φίλου της αγαπημένης τους κοινής φίλης…
Επίσημη συμμετοχή στο Frameline κ.α.
24/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 21.40 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Mrs. Stevens Hears the Mermaids Singing (Linda Thornburg, 2005, USA, 126')
Βασισμένο στην νουβέλα της λεσβίας May Sarton, η ταινία αναφέρεται στη συγγραφέα Hilary Stevens. Είναι η συναρπαστική ζωή μιας δημιουργικής γυναίκας, που τη βλέπουμε να ξετυλίγεται από την δεκαετία του '20 έως το 1960.
Καλύτερη λεσβιακή ταινία στο Brussels Lesbian and Gay Film Festival, 2006
24/4 // 19.45 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
MY FATHER IS COMING (Monika Treut, Germany 1991, 82’ )
H Vicky δουλεύει ως σερβιτόρα και ονειρεύεται να γίνει αστέρι συμμετέχοντες σε άθλιες οντισιόν. Ο κόσμος της καταρρέει όταν μαθαίνει ότι ο πατέρας της θα την επισκεφτεί, επηρεασμένος από τις ιστορίες που του έχει πει για την επιτυχία της στην Αμερική. Προσπαθώντας να καλυφθεί, πείθει το γκέι συγκάτοικό της Ben, να υποδυθεί τον άντρα της. Ο πατέρας της Vicky έρχεται και βρίσκεται αντιμέτωπος με gender-benders, φακίρηδες και πάνω απ’ όλα με τη βασίλισσα του πορνό Annie Sprinkle.
26/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Nacidas para sufrir (Miguel Albaladejo, 2010, Spain, 117’)
H Flora είναι μια 72χρονη γεροντοκόρη. Μένει σε ένα μικρό χωριό και έχει περάσει όλη της την ζωή φροντίζοντας τους συγγενείς της και μεγαλώνοντας τις 3 ανηψιές της. Αυτές ενηλικιώνονται , εγκαταλείπουν το χωριό και η Flora αρχίζει και ανησυχεί, γιατί χρειάζεται πλέον αυτή φροντίδα...Η μόνη λύση είναι η οικιακή βοηθός της η Purita, η οποία είναι κοντά της τόσα χρόνια και την θεωρεί μέλος της οικογένειας της κι έτσι αποφασίζει να την παντρευτεί!
Επίσημη συμμετοχή Berlinale 2010
26/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Naked Civil Servant (Jack Gold, UK, 1975, 77’ )
Άλλαξε το όνομα του σε Quentin Crisp στα 30 του, όταν έφυγε από το σπίτι του και καλλιέργησε τη θηλυπρεπή του εμφάνιση σε τέτοιο σημείο ώστε να δέχεται ομοφοβικές επιθέσεις από τους συμπολίτες του. Είχε καταφέρει να βγάλει ένα έθνος από τη «ντουλάπα» του…
Μια ταινία βασισμένη στην αυτοβιογραφία του αγκαθιού στο πλευρό της συντηρητικής Αγγλίας το 1975, με τον John Hurt να δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία, ενσαρκώνοντας τον νεαρό Quentin.
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Open (Jake Yuzna, 2010, USA, 88’)
Το OPEN είναι Ένα queer road movie, μια ταινία για τις ορμονοθεραπείες και τις χειρουργικές επεμβάσεις. Πρωτοπόροι, ερμαφρόδιτοι, τρανσέξουαλ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να μας παρουσιάσουν στην οθόνη τις δυνατότητες που έχουμε ως ανθρώπινο είδος στην αρχή ενός νέου αιώνα.
Βραβείο Teddy καλύτερης ταινίας Berlinale 2010
29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
The Owls (Cheryl Dunye, USA, 2010, 70')
Η σκηνοθέτρια του λεσβιακού «ύμνου» WaterMelon Woman ξαναχτυπάει με την καινούργια της ταινία, το The Owls (Older Wiser Lesbians). Μια παρέα λεσβιών που τους ενώνει ένα σκοτεινό μυστικό, θα αναγκαστούν να κάνουν τα πάντα προκειμένου να μη διαρρεύσει. Με πρωταγωνίστρια την Guineverre Turner.
24/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 25/4 // 20.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Peking Turkey (Michael Mew, Canada, 12’, 2006)
O Chris Wong πηγαίνει τον Γάλλο-Καναδό γκόμενο του στο σπίτι του για τα Χριστούγεννα παρά τις ενστάσεις της οικογενείας του. Με τρεις γλώσσες να ακούγονται στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι θα βρει ο Πιερ την αποδοχή των γονέων του Chris;
Βραβείο κοινού καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Sacramento Gay & Lesbian Film and Video Festival 2009
26/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
POSTCARD TO DADDY(Michael Stock, 2010, Germany, 86’)
Το POSTCARD TO DADDY είναι η αυτοβιογραφική ιστορία του γνωστού σκηνοθέτη Michael Stock που «ξορκίζει» με υπέροχο τρόπο την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη από τα 8 μέχρι τα 16 του χρόνια από τον πατέρα του.
Βραβείο Siegessaule στην Berlinale 2010
27/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Private Life (abbe robinson, UK, 2006, 15’)
Στο Yorkshire της Αγγλίας το 1952 η Ruth Ackroyd αφήνει την μονοτονία της δουλειάς της πίσω ένα βράδυ της Παρασκευής και παίρνει το τραίνο για το Μάντσεστερ. Εκεί συναντά έναν άντρα στην πλατφόρμα αλλά δεν είναι όλα όπως φαίνονται.
Βραβείο Κοινού Καλύτερης Ταινίας μικρού μήκους 2007 στο Dublin Gay & Lesbian Film Festival
24/4, 20.10 // ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4, 21.45 // ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Q-case (Michael Mew, Canada, 17’, 2008)
Οι Daniel & Eli ετοιμάζονται να γιορτάσουν την 5η επέτειό τους ενώ οι πράκτορες Mueller & Dina Pendrell ερευνούν το ενδεχόμενο για Queerestrials. Μια queer παρωδία των X-Files!
Screenings: Out on Screen 2009, Reeling Lesbian & Gay Film Festival 2009, Pittsburgh Lesbian & Gay Film Festival
27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2, 29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Sucker (Peter Pizzi, USA, 2008, 17’)
Το Sucker αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού με ένα αξιοσημείωτο «ταλέντο». Καθ’όλη την διάρκεια της ταινίας μας αποδεικνύει πόσο ταλαντούχος είναι.
28/4 // 22.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 //22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
The Amazing Truth About Queen Raquela (Olaf de Fleur Johannesson, Philippines, 2008, 80’)
Η Raquela είναι μια τρανσέξουαλ από τις Φιλιππίνες που ονειρεύεται μια ζωή στο Παρίσι. Για να πραγματοποιήσει το όνειρό της, από πόρνη του δρόμου μεταπηδά στο ιντερνετικό πορνό. Όχι μόνο πετυχαίνει σ’ αυτό, αλλά βρίσκει και καινούργιους φίλους που τη βοηθούν να βρεθεί στην πόλη των ονείρων της.
Βραβείο Teddy Καλύτερης Ταινίας στην Berlinale
Βραβείο καλύτερης ταινίας στο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης και ειδικό βραβείο "Showtime"
Ειδικό βραβείο για την συνεισφορά στον κινηματογράφο από το Exit Festival, Serbia
29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
The Bond (Michael T. Connell, USA, 2007, 6‘)
Μια ταινία για τον δεσμό μεταξύ ενός γονιού και του τρανς παιδιού του από την οπτική του γονέα.
29/4 // 20.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
The Island (Trevor Anderson, Canada, 6’, 2009)
Η ομοφοβικη ατάκα «να βάλετε όλους τους gay σε ένα νησί και να κολάει aids ο ένας τον άλλον» μπορεί να γίνει και παράδεισος.
Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους στο Pink Apple Film Festival 2009
25/4 // 19.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 27/4 // 21.50 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
To Faro (Nana Neul, Germany, 2008, 87’)
H Mel, δουλεύει σε ένα εργοστάσιο και ετοιμάζεται να αφήσει την πόλη της και να γνωρίσει τον κόσμο με τον αδερφό της τον Knut. Όταν το σχέδιο τους πάει στραβά, η Mel συναντά τις Jenny και Bianca, που πιστεύουν ότι είναι ένας πορτογάλος που τον λένε Miguel.
Βραβείο καλύτερης ταινίας στο Czech Gay and Lesbian Film Festival
Βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Max Ophüls Festival
28/4 // 20.15 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 29/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Uncle Denis? (Adrian Goycoolea, UK, 2009, 18')
O Adrian Goycoolea, ανηψιός του μεγάλου επιδειξιομανή Quentin Crisp, μέσω της ταινίας του "Uncle Denis?" μας δείχνει τις αντιδράσεις της οικογένειας του Crisp σε διάφορα στάδια της ζωής του, από τότε που ήταν πόρνη και ντυνόταν επιδεικτικά γυναικεία μέχρι και την φήμη που απέκτησε στην καλλιτεχνική σκηνή της Ν.Υόρκης.
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Un peu de soleil dans les yeux (Stephane Botti,2009, France, 10’)
O 17χρονος Raphael είναι ερωτευμένος. Καμιά φορά η σεξουαλική αφύπνιση ενός έφηβου μπορεί να είναι οδυνηρή.
Παγκόσμια πρεμιέρα στο NewFest 2009
29/4 // 22.10 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Until The Moon Waxes(iri, Japan, 2007, 60')
H Ayumi μια νέα και αθώα μαθήτρια, καταφτάνει στο Τόκυο και φιλοξενείται από ένα φίλο του αδελφού της. Μια επίσκεψη της στα «γυναικεία» μπαρ του Τόκυο αλλάζει ριζικά τη ζωή της. Γυρισμένη από την iri με δικό της σενάριο, αυτή η πρωτοπόρος Γιαπωνέζα σκηνοθέτιδα, που έχει ιδρύσει το Asian Queer Film & Video Festival στην Ιαπωνία, μας προσφέρει μια ταινία που είναι μια συναρπαστική μελέτη χαρακτήρων.
24/4 // 18.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
When the ink runs dry (Vicky Lafiati, Greece, 2010, 5')
Που πάει η αγάπη όταν χάνεται; Οι μοιραίες συναντήσεις, οι παθιασμένοι έρωτες, το αναπόφευκτο τέλος. Αλλά τίποτα δεν τελειώνει πριν αρχίσει...
26/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1
you can't curry love (REID WATERER, U.S.A. & INDIA, 2009, 23')
Ένας όμορφος Ινδός από το Λονδίνο, επισκέπτεται την Ινδία, ερωτεύεται έναν ντόπιο, γνωρίζει μια τρανς “Hijra” και ανακαλύπτει μια χώρα που μόνο νόμιζε ότι ήξερε.
25/4 // 22.00 ΑΙΘΟΥΣΑ 1, 26/4 // 21.40 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
ΝΕΟΣ ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΣΤΗΝ ΤΗΛΟ;
Νέος γάμος ομοφύλων ετοιμάζεται στην Τήλο
Γιώργος Ζαχαριάδης (Τα Νέα, 23/4/2010)
ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ μεταξύ ομοφύλων πρόκειται να τελεστεί στην Τήλο, παρά το γεγονός ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου με απόφασή του έχει κρίνει ότι οι δύο προηγούμενοι γάμοι που έγιναν στο νησί είναι άκυροι και παράνομοι... Η ακριβής ημερομηνία του γάμου δεν έχει προσδιοριστεί, αλλά ο δήμαρχος της Τήλου Τάσος Αλιφέρης επανέλαβε και χθες αυτό που είπε όταν τελούσε τους προηγούμενους γάμους, «διεκδικώ να ανήκω σε αυτούς στους οποίους είναι αδιανόητο να αρνηθούν σε δύο ανθρώπους να ασκήσουν το όποιο δημοκρατικό δικαίωμά τους, εφόσον αυτοί το ζητούν και ιδιαίτερα όταν αφορά το άβατο της ιδιωτικής τους ζωής».
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, πρόκειται για δύο άνδρες (Ελληνας και αλλοδαπός) οι οποίοι ζήτησαν να παντρευτούν στην Τήλο, επικαλούμενοι μάλιστα «ανθρωπιστικούς λόγους» που δεν εξήγησαν.
Οι πρώτοι γάμοι μεταξύ ομοφύλων (δύο ανδρών και δύο γυναικών) έγιναν στο δημαρχείο της Τήλου στις 2 Ιουνίου 2008 και λίγες ημέρες αργότερα, κατόπιν εντολής του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Στη συνέχεια η υπόθεση διαβιβάστηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο, το οποίο έκρινε μεν άκυρους και παράνομους τους γάμους, αλλά δεν έκρινε ότι έπρεπε να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος ο κ. Αλιφέρης. Εναντίον της πρωτόδικης απόφασης οι ενδιαφερόμενοι έχουν ασκήσει έφεση η οποία δεν έχει εκδικαστεί ακόμη από το Εφετείο Δωδεκανήσου, αλλά όπως δήλωσε ο δικηγόρος Φώτης Κωστόπουλος (που είναι συνήγορος του δημάρχου της Τήλου) «αν η έφεση απορριφθεί, είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε μέχρι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια». Οι ενδιαφερόμενοι επικαλούνται το άρθρο 13 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έχει υπογράψει η Ελλάδα και η οποία αναφέρει ότι «απαγορεύονται οι διακρίσεις λόγω των γενετήσιων επιλογών των ατόμων».
Γιώργος Ζαχαριάδης (Τα Νέα, 23/4/2010)
ΑΚΟΜΗ ΕΝΑΣ ΓΑΜΟΣ μεταξύ ομοφύλων πρόκειται να τελεστεί στην Τήλο, παρά το γεγονός ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου με απόφασή του έχει κρίνει ότι οι δύο προηγούμενοι γάμοι που έγιναν στο νησί είναι άκυροι και παράνομοι... Η ακριβής ημερομηνία του γάμου δεν έχει προσδιοριστεί, αλλά ο δήμαρχος της Τήλου Τάσος Αλιφέρης επανέλαβε και χθες αυτό που είπε όταν τελούσε τους προηγούμενους γάμους, «διεκδικώ να ανήκω σε αυτούς στους οποίους είναι αδιανόητο να αρνηθούν σε δύο ανθρώπους να ασκήσουν το όποιο δημοκρατικό δικαίωμά τους, εφόσον αυτοί το ζητούν και ιδιαίτερα όταν αφορά το άβατο της ιδιωτικής τους ζωής».
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, πρόκειται για δύο άνδρες (Ελληνας και αλλοδαπός) οι οποίοι ζήτησαν να παντρευτούν στην Τήλο, επικαλούμενοι μάλιστα «ανθρωπιστικούς λόγους» που δεν εξήγησαν.
Οι πρώτοι γάμοι μεταξύ ομοφύλων (δύο ανδρών και δύο γυναικών) έγιναν στο δημαρχείο της Τήλου στις 2 Ιουνίου 2008 και λίγες ημέρες αργότερα, κατόπιν εντολής του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδά, διατάχθηκε η διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης. Στη συνέχεια η υπόθεση διαβιβάστηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο, το οποίο έκρινε μεν άκυρους και παράνομους τους γάμους, αλλά δεν έκρινε ότι έπρεπε να διωχθεί για παράβαση καθήκοντος ο κ. Αλιφέρης. Εναντίον της πρωτόδικης απόφασης οι ενδιαφερόμενοι έχουν ασκήσει έφεση η οποία δεν έχει εκδικαστεί ακόμη από το Εφετείο Δωδεκανήσου, αλλά όπως δήλωσε ο δικηγόρος Φώτης Κωστόπουλος (που είναι συνήγορος του δημάρχου της Τήλου) «αν η έφεση απορριφθεί, είμαστε αποφασισμένοι να φτάσουμε μέχρι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια». Οι ενδιαφερόμενοι επικαλούνται το άρθρο 13 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης που έχει υπογράψει η Ελλάδα και η οποία αναφέρει ότι «απαγορεύονται οι διακρίσεις λόγω των γενετήσιων επιλογών των ατόμων».
.
Την ακρίβεια της είδησης επιβεβαίωσε ο κ. Αλιφέρης στην σημερινή μεσημεριανή εκπομπή της Χρ. Λαμπίρη.
ΤΟ ΑΝΘΟΣ
Το άνθος
Το αγαπημένο μου άνθος
είναι τ’ αμάραντα.
Τ’ αγαπημένο μου όνομα
ο Γεώργιος.
Κάθε που τα φιλώ
ανθίζω.
(συλλ. Αναδρομή)
Λουκάς Θεοδωρακόπουλος: Τέσσερις ποιητικές συλλογές (Νεφέλη, 1996)
Το αγαπημένο μου άνθος
είναι τ’ αμάραντα.
Τ’ αγαπημένο μου όνομα
ο Γεώργιος.
Κάθε που τα φιλώ
ανθίζω.
(συλλ. Αναδρομή)
Λουκάς Θεοδωρακόπουλος: Τέσσερις ποιητικές συλλογές (Νεφέλη, 1996)
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ 2010
Ηλθε για να διαβάσει (1924)
Ήλθε για να διαβάσει. Είν’ ανοιχτά
δυο, τρία βιβλία' ιστορικοί και ποιηταί.
Μα μόλις διάβασε δέκα λεπτά,
και τα παραίτησε. Στον καναπέ
μισοκοιμάται. Ανήκει πλήρως στα βιβλία —
αλλ’ είναι είκοσι τριώ ετών, κ’ είν’ έμορφος πολύ·
και σήμερα το απόγευμα πέρασ’ ο έρως
στην ιδεώδη σάρκα του, στα χείλη.
Στη σάρκα του που είναι όλο καλλονή
η θέρμη πέρασεν η ερωτική·
χωρίς αστείαν αιδώ για την μορφή της απολαύσεως .....
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Ήλθε για να διαβάσει. Είν’ ανοιχτά
δυο, τρία βιβλία' ιστορικοί και ποιηταί.
Μα μόλις διάβασε δέκα λεπτά,
και τα παραίτησε. Στον καναπέ
μισοκοιμάται. Ανήκει πλήρως στα βιβλία —
αλλ’ είναι είκοσι τριώ ετών, κ’ είν’ έμορφος πολύ·
και σήμερα το απόγευμα πέρασ’ ο έρως
στην ιδεώδη σάρκα του, στα χείλη.
Στη σάρκα του που είναι όλο καλλονή
η θέρμη πέρασεν η ερωτική·
χωρίς αστείαν αιδώ για την μορφή της απολαύσεως .....
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
22.4.10
ΕΡΓΑ ΤΣΑΡΟΥΧΗ ΚΑΙ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΗΜΑ ΤΩΝ ΕΛΤΑ
«Ελληνική Τέχνη» του 20ού αιώνα στα νέα γραμματόσημαΝικος Bατοπουλος (Καθημερινή, 9/2/2010)
ΦΙΛΟΤΕΛΙΣΜΟΣ. Εξι μεγάλους δημιουργούς τιμάει η νέα σειρά γραμματοσήμων που θα τεθεί σε κυκλοφορία από τα Ελληνικά Ταχυδρομεία στις 11 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για τη σειρά «Ελληνική Τέχνη», αφιερωμένη στους Γιάννη Γαΐτη, Νίκο Εγγονόπουλο. Γιάννη Μόραλη, Γιάννη Τσαρούχη, Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα και Διαμαντή Διαμαντόπουλο.
Εχει μεσολαβήσει μεγάλο διάστημα από τότε που τα ΕΛΤΑ είχαν ασχοληθεί με την ελληνική ζωγραφική και την ιστορία της τέχνης (εξαιρετική ήταν η σειρά του 1977 με έργα Γύζη, Λύτρα, Ιακωβίδη κ.ά). Η νέα σειρά ακολουθεί το κλασικό λεξιλόγιο της ήρεμης τυπογραφίας με καθαρές γραμματοσειρές και ευανάγνωστο το εικαστικό θέμα. Αυτό συγκαταλέγεται στα θετικά, διότι τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλές ανεπιτυχείς αισθητικά απόπειρες πειραματισμού.
Στη σειρά έχουν επιλεγεί τα εξής εικαστικά έργα: «Γιομιστή Κεφαλή - Πολλαπλό Πορτραίτο», 1968 του Γιάννη Γαΐτη (αξία ενός λεπτού), «Ορφέας, Ερμής και Ευρυδίκη», 1949 του Νίκου Εγγονόπουλου (αξία 5 λεπτών), «Ερωτικό», 1982 του Γιάννη Μόραλη (αξία 50 λεπτών), «Ναύτης που κάθεται σε τραπεζάκι», 1980 του Γιάννη Τσαρούχη (αξία 58 λεπτών), «Καφασωτά», 1955 του Νίκου Χατηζκυριάκου-Γκίκα (αξία 2 ευρώ και 43 λεπτών) και «Το Σχέδιο», 1938 του Διαμαντή Διαμαντόπουλου (αξία τριών ευρώ). Θα κυκλοφορήσουν επίσης κάρτες μάξιμουμ προς 1,50 ευρώ η μία. Οι εικονογραφημένοι φάκελοι πρώτης ημέρας κυκλοφορίας θα κοστίζουν 8,40 ευρώ. Τα φιλοτελικά προϊόντα πωλούνται από το Κεντρικό Φιλοτελικό Κατάστημα (Βύσσης 2 και Αιόλου, Αθήνα) και από τα ταχυδρομεία μέχρις εξαντλήσεως.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Ενας ατέρμονος χορός με τον έρωτα και τη ζωγραφικήΤου Θανάση Θ. Νιάρχου (Τα Νέα, 17/4/2010)
Ο τόσο γνωστός μας, αλλά και τόσο τόσο «άγνωστος» μετρ της τέχνης και των αποφθεγμάτων αποκαλύπτεται σε μια πρωτότυπη έκδοση που «ΤΑ ΝΕΑ» θα προσφέρουν στους αναγνώστες τους το ερχόμενο Σάββατο
Με ιδιαίτερη συγκίνηση, χαρά και περηφάνια, τα «ΝΕΑ» προσφέρουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό τον τόμο «Γιάννης Τσαρούχης, για τη ζωγραφική και τον έρωτα».
Δεν είναι ασφαλώς το πρώτο μεγάλο βιβλίο για τον ελληνα εικαστικό δημιουργό που βλέπει το φως της δημοσιότητας, είναι όμως το πρώτο μεγάλο βιβλίο που παραμένει ασύγκριτο σε σχέση με οτιδήποτε άλλο έχει προηγηθεί.
Οπως είναι γνωστό, εξίσου ισχυρή με το ζωγραφικό τάλαντο του Γιάννη Τσαρούχη υπήρξε η στοχαστική διάσταση τόσο του καλλιτέχνη όσο και του ίδιου του ανθρώπου, γεγονός που τεκμηριώνεται με τα εκατοντάδες κείμενα, μελετήματα καθώς και άρθρα ποικίλου περιεχομένου που έχει γράψει. Χωρίς να αναφερθούμε στις μεταφράσεις αρχαίων τραγωδιών που έχει φιλοτεχνήσει, τα ημερολόγιά του που παραμένουν ανέκδοτα, τις εκατοντάδες συνεντεύξεις που είχε δώσει όσο ζούσε, ενώ μια φήμη που διαιωνίζεται ώς τις μέρες μας θέλει τον Κώστα Ταχτσή να έχει εμπνευστεί και γράψει το «Τρίτο στεφάνι» μετά την ανάγνωση ενός ανέκδοτου, επίσης, μυθιστορήματος του Γιάννη Τσαρούχη, με τον τίτλο «Καφενείον το Νέον».
Μια τόσο πλούσια και ποικίλη τελικά καλλιτεχνική δραστηριότητα που έκανε τον εξίσου σπουδαίο συνάδελφο του Τσαρούχη, τον Γιάννη Μόραλη, να έχει πει για τον δημιουργό των «Τεσσάρων Εποχών» πως «στους μελλοντικούς καιρούς θα ξεκινάμε, όσον αφορά στην Ιστορία μας, από τον Αισχύλο για να καταλήξουμε στον Γιάννη Τσαρούχη».
Ο τόμος «Γιάννης Τσαρούχης, για τη ζωγραφική και τον έρωτα» θέλησε ακριβώς να αποτελέσει μια, όσο γίνεται, πιο καίρια και ουσιαστική σύζευξη αυτής της πολυσχιδούς καλλιτεχνικής δημιουργίας και να μας γνωρίσει μαζί με τον δημιουργό και τον ίδιο τον άνθρωπο. Εναν δημιουργό που όσο και αν υψώνεται ήδη σε ένα απρόσβλητο βάθρο, ο μύθος όπως περιπλέκεται γύρω από τη μορφή του, είκοσι ένα μόλις χρόνια μετά τον θάνατό του, κάνει να ακούγεται σχεδόν σαν παραμύθι η περιπέτεια της ένσαρκης παρουσίας του. Σε βαθμό που αν δεν είχε επιλεγεί ως τίτλος, που προστίθεται δίπλα στο όνομά του, το «Για την ζωγραφική και τον έρωτα», άνετα θα μπορούσε να το αντικαταστήσει κανείς με το «Παραμύθι μιας ζωής».
Μια ζωή δηλαδή που διαβάζεται σαν παραμύθι ενώ υπήρξε μια ζωή δύσκολη, βασανισμένη, κινδυνώδης, με προβλήματα, και αντιξοότητες και καταδρομές, που οποιονδήποτε άλλον θα τον είχανε τσακίσει. Αντιλαμβάνεται κανείς, ακόμη και χάριν αυτής της ανορθοδόξου οδού, το εσωτερικό μέγεθος του Γιάννη Τσαρούχη ώστε αν και αφάνταστα εύθραυστος και ευάλωτος, όχι μόνον να μην έχει συντριβεί, αλλά να έχει κατορθώσει να συνθέσει σ΄ ένα μεγαλειώδες εικαστικό και συγγραφικό έργο τη σύγκρουσή του με τα παντοειδή κατεστημένα της εποχής του, κοινωνικά, ηθικά και καλλιτεχνικά.
Οπως έβλεπε κανείς στην πρόσφατη έκθεση με τα έργα του Τσαρούχη στο Μουσείο Μπενάκη τις ουρές των ανθρώπων, με τις πάσης φύσεως ηλικίες, να στέκονται ευλαβικά και εκστατικά μπροστά σε ερωτικές απεικονίσεις αναμφισβήτητα τολμηρές και προκλητικές, αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα πως η σχεδιαστική μεγαλοσύνη του Γιάννη Τσαρούχη μεταβαλλόταν σε μια ταπεινή δοξολόγηση της σύμφυτης με το γυμνό ανθρώπινο σώμα αθωότητας.
Ο τόμος «Γιάννης Τσαρούχης, για τη ζωγραφική και τον έρωτα», επιχειρεί, ακριβώς, στην τριπλή υπόστασή του, να μας γνωρίσει, χωρίς μεσολαβητές, ένα εικαστικό έργο όπως το θεωρεί και το τοποθετεί ο άνθρωπος που το πραγματοποίησε. Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουν επιλεγεί ολόκληρα κείμενά του ή καίρια αποσπάσματα κειμένων του, ώστε χάρη στην άμεση μαρτυρία του να μπορούμε ελεύθερα να κρίνουμε κατά πόσο τα ίδια τα ζωγραφικά έργα «επικοινωνούν» με την πηγή που τα υπαγόρευσε. Ωστε ό,τι θα αποκομίσει ο αναγνώστης τελικά να είναι η, όσο το δυνατόν, πληρέστερη εικόνα που προκύπτει όταν η εικαστική δημιουργία ρίχνει το ιδιότυπο φως της πάνω στη λογοτεχνική της απεικόνιση, αλλά και ο ίδιος ο λόγος, η γλώσσα, διευρύνει την εικαστική δημιουργία στα όρια ενός σύμπαντος ακόμη πιο απροσμέτρητου.
Αν για το πρώτο μέρος του τόμου έχουν επιλεγεί οι- κατά το δυνατόν- πιο άγνωστες φωτογραφίες του να συνοδεύουν ή να πλαισιώνουν τα θεωρητικά του κείμενα, για το δεύτερο μέρος του που το συγκροτεί ένα εξαιρετικά χαρακτηριστικό σύνολο από κορυφαία έργα του όλων των «εποχών», προτιμήθηκε ο, όσο γίνεται, συνοπτικότερος λόγος του που σχεδόν, δίκην λεζάντας, να τα χαρακτηρίζει.
Ενας λόγος συνοπτικός που δεν χρειάζεται να είναι μάντις κανείς για να προβλέψει ότι του προοιωνίζεται ένα μέλλον αθανασίας, όπως συμβαίνει ήδη με τόσες ρήσεις και αποφάνσεις του Γιάννη Τσαρούχη και που έκανε τον ίδιον περίσκεπτα, αλλά και χαριτωμένα, να αποφαίνεται πως «Στο μέλλον θα είμαι ένα είδος Ναστρεντίν Χότζα που κανείς δεν θα ξέρει αν κάτι το έχω πραγματικά πει ή δεν το έχω πει».
Αλλά και το τρίτο μέρος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς ως «τα σα εκ των σων».Από τα εκατοντάδες μελετήματα που έχουν γραφεί για τον Γιάννη Τσαρούχη, προτιμήθηκαν δέκα κείμενα που να υπογράφονται όλα από συναδέλφους του- στη συγκεκριμένη περίπτωση από δέκα εξέχοντες εικαστικούς δημιουργούς. Κείμενα που παρά τις διαφορές τους στο ύφος της γραφής τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό στοιχείο: όσο κι αν προσπαθούν να διατρήσουν το κέλυφος που προστατεύει το μυστικό της καλλιτεχνικής δημιουργίας, η προσέγγιση του Γιάννη Τσαρούχη γίνεται με τόσο σεβασμό, τόση αγάπη και τόση αίσθηση μαγείας που νιώθεις το μυστικό αυτό να γίνεται ακόμη πιο βαθύ και αξεδιάλυτο.
«Η δόξα είναι πικρό πράγμα»
Ο Γιάννης Τσαρούχης για τη δημοσιότητα, σε απόσπασμα από το βιβλίο: «Πολλοί θέλουν να δουν τη φωτογραφία τους στην εφημερίδα και το όνομά τους από ματαιοδοξία. Αλλά όταν εγώ ζητούσα τη δημοσιότητα στη νεότητά μου ήταν γιατί ήθελα να θριαμβεύσει η θεωρία μου, να επιβάλλω κάτι το δύσκολο. Ηθελα να μη με αδικούνε. Η δημοσιότητα τώρα δεν με διασκεδάζει. Δημιουργούνται αμέσως αντιζηλίες και σαμποτάζ από τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι. Θέλουν να ΄ναι αυτοί που ακούγονται και όχι εγώ. Η δόξα είναι πικρό πράγμα. Διότι δέχεσαι να είσαι όπως σε θέλει ο κόσμος, ενώ όταν είσαι ανώνυμος παραμένεις ο εαυτός σου.
Αισθάνομαι πως πρέπει κάθε τόσο να πω μια έξυπνη κουβέντα, πρέπει να κάνω κάτι για να ευχαριστήσω το κοινό, ώστε να το έχω πάντοτε δικό μου. Κι αυτό είναι κουραστικό και εξοργιστικό για έναν άνθρωπο που έχει δώσει δείγματα ότι αγαπά την αλήθεια και όχι την ψεύτικη δόξα. Σήμερα οι άνθρωποι αγαπούν την αδικία, καθετί το πολύπλοκο και το αρρωστημένο. Ενα έργο που παριστάνει έναν κακούργο θεωρείται πιο ενδιαφέρον από κάποιο άλλο που παριστάνει έναν απλό, ήρεμο άνθρωπο. Για να αποκτήσεις δόξα, πρέπει να σε παρουσιάσουνε ως άνθρωπο πολύπλοκο».
«Ο φόβος μάς κάνει να φοράμε βάτες στους ώμους»
«Πιστεύω πως είμαι ένας ερευνητής που ψάχνω να βρω μέσα μου την αληθινή μου πίστη και πάνω στα έργα μου τον τρόπο που θα ήταν πιο σύμφωνος με τον εαυτό μου» έγραφε ο Γιάννης Τσαρούχης. «Πολλές φορές απογοητεύομαι και αναρωτιέμαι αν έχω το δικαίωμα να λέγομαι ζωγράφος, όχι τόσο επειδή υπήρξε κάποτε ο Ραφαήλ και ο Ρέμπραντ, όσο γιατί υπάρχουν τόσο ωραία έργα άγνωστων μικρών ζωγράφων που δεν ξέρουμε καν το όνομά τους και που μας γεμίζουν χαρά την ψυχή όταν τα συναντήσουμε στο παλαιοπωλείο ή σε κάποιο σπίτι». Για να προσθέσει: «Τα καλά παραδείγματα στην τέχνη υπάρχει πάντα κίνδυνος να μας κάνουν μιμητές. Ο φόβος μας και η φιλοδοξία μας μάς κάνει να φοράμε βάτες στους ώμους. Ισως να έχω άδικο, μα πολλές φορές πίστεψα με φανατισμό πως πρέπει να αρκούμαστε στον αληθινό μας ώμο. Ο αληθινός ώμος ενός ζωγράφου είναι τα μάτια του και τα αισθήματά του. Τα καλά παραδείγματα πρέπει να ξέρουμε να τα ερμηνεύουμε σύμφωνα με την περίπτωσή μας, αλλιώς καταντούν καταστρεπτικά».
Περί έρωτος
«Εχω την εντύπωση», έγραφε ο Γιάννης Τσαρούχης, «ότι κάθε ανθρώπινο πλάσμα είναι ομοφυλόφιλο, όχι όμως στον ίδιο βαθμό. Ολοι οι άνθρωποι έχουν αμυγδαλές, όλοι όμως δεν έχουν αμυγδαλίτιδα. Η ομοφυλοφιλία μπορεί να κακοφορμίσει όπως όλα τα πράγματα. Ο,τι και να ΄ναι η ομοφυλοφιλία, της οφείλει πολλά ο πολιτισμός. Είναι παράλογο λοιπόν να την κατηγορούμε, χωρίς να καταδικάζουμε και ένα μεγάλο μέρος του πολιτισμού που προέρχεται από αυτήν».
ΙΝFΟ
Ο τόμος «Γιάννης Τσαρούχης, για τη ζωγραφική και τον έρωτα» θα κυκλοφορήσει μαζί με «ΤΑ ΝΕΑΣαββατοκύριακο» το ερχόμενο Σάββατο 24 Απριλίου.
Η ΓΚΡΕΤΑ ΓΚΑΡΜΠΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
.
Η μυστηριώδης ηθοποιός –θρύλος Γκρέτα Γκάρμπο πέρασε πολλά καλοκαίρια στον Πόρο, στη βίλα Γκοέν στο Καραπολίτι.
Η Γκρέτα είχε γεννηθεί το 1905,και πέθανε στις 16-4-1990.
Μετά το 1980, και για πολλά καλοκαίρια, έκανε τις διακοπές της στον Πόρο, στο γραφικό Καραπολίτι που τόσο της άρεσε, μυστικά, χρησιμοποιώντας το όνομα κα Μπράουν.
Οσοι τη γνώρισαν τη θυμούνται απλή, ήρεμη, καλή, ευχάριστο τύπο που της άρεσαν τα αστεία. Κάθε πρωϊ, σηκωνόταν στις 6 και έκανε γιόγκα. Ετρωγε το πρωϊνό της , και ξεκινούσε για μακρινούς περιπάτους, από τη βίλα προς το δημόσιο δρόμο, φορώντας παντελόνι, λεπτό μπλουζάκι, ψαθάκι και πολύ μαύρα γυαλιά-είχε πρόβλημα με τα μάτια της πότε μόνη της και πότε με το φίλο της γάλλο δημοσιογράφο Ματίς.
Της άρεσε να περπατάει πολύ, και δεν κουραζόταν- δεν ήθελε ,όμως, να την αναγνωρίζουν. Μια μέρα ξεκίνησε με τον Ματίς από το Γαλατά, να πάει στη βίλα-7 χιλιόμετρα - με τα πόδια. Δεν είχε προχωρήσει πολύ, κι αντιλήφθηκε ένα ζευγάρι, πάνω σε μηχανάκι, με φωτογραφική μηχανή, που σταμάτησε κοντά της. Νόμισε ότι ήθελαν να την φωτογραφίσουν, έτρεξε στο Ματίς και του είπε «σώσε με». Αλλά το ζευγάρι της ζήτησε να το φωτογραφίσει. Ήταν ίσως, η πρώτη φορά στη ζωή της που φωτογράφιζε αντί να τη φωτογραφίσουν.
Ιδιαίτερη συμπάθεια έδειχνε στον οικονόμο του Γκοέν, Μπάμπη Δαρδαγανίδη -και στη σύζυγό του Ολγα βέβαια- που χαριτολογώντας τον έλεγε «πεταλούδα». Μια μέρα που τον φίλησε στο μάγουλο, του είπε: «Αυτό το φιλί , που άλλοι θα πλήρωναν εκατομμύρια, εσύ το πήρες δωρεάν»!
Δεν ήθελε να μιλάει καθόλου για τα παλιά, για τον κινηματογράφο, για τις ταινίες της. Κι όταν η κυρία Ολγα, την ρωτούσε σχετικά, εκείνη απαντούσε: «Ξέχασέ τα Ολγα μου, όπως τα ξέχασα κι εγώ». Ισως την ενοχλούσαν να τα θυμάται στα γηρατειά.
Όμως, από πολύ νωρίς η μεγάλη βαμπ, η διάσημη πρωταγωνίστρια , αρχικά του βωβού και μετά του ομιλούντος κινηματογράφου, διέκοψε τις εμφανίσεις της από το 1943, ήταν 38 ετών. Από κει και μετά έκανε ταξίδια, συντροφιά με διάφορους μεγάλους, όπως ο Ωνάσης και άλλοι. Κι ήταν πάντα μυστηριώδης. Σε τέτοιο βαθμό που ο διεθνής Τύπος άρχισε να την παρουσιάζει σαν μια αμφιλεγόμενη γυναίκα: φιλήδονη, ομοφυλόφιλη, νορμάλ και άλλα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ. Δεν μιλούσε και πολύ. Κι απορώ ακόμη και σήμερα, πώς κάποιο καλοκαίρι ,ενώ έκανε τον περίπατό της με τον Ματίς στο Καραπολίτι, θέλησε - ενώ ήξερε την ιδιότητά μου – να μου εμπιστευθεί μερικά από τη ζωή της – με δέσμευσε όμως να μην τα δημοσιεύσω όσο ζει.
Ακόμα κι όταν ήμουν μικρή προτιμούσα να είμαι μόνη μου. Μου άρεσε να ζω στον κόσμο της φαντασίας μου, μου είχε εξομολογηθεί η «θεία» Γκρέτα.
Μου εμπιστεύθηκε ακόμη ότι την ενδιέφερε πολύ ο μυστικισμός και η αστρολογία. Διάβαζε αρκετά γύρω από αυτά τα θέματα. Το ενδιαφέρον της είχε ξεκινήσει από το γεγονός ότι τις είχαν συμβεί πολλά περίεργα που δεν μπορούσε να εξηγήσει:
Όλα όσα έξησα μέχρι τώρα, είπε, ήταν όσα δεν επεδίωξα στη ζωή μου. Ήταν σα να με οδηγούσε η μοίρα!
Παρά την εντύπωση που έδινε η λάμψη του προσώπου της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, η Γκρέτα ένοιωθε μέσα της διχασμένη προσωπικότητα:
Φταίει το ζώδιό μου, έλεγε. Έχω γεννηθεί 18 Σεπτεμβρίου. Είμαι ανάμεσα Παρθένου και Ζυγού. Σε κάθε θέμα έχω ταυτόχρονα και θετικά και αρνητικά συναισθήματα. Προσπαθώ να επικρατεί η ψυχρή λογική, γι αυτό ίσως φαίνομαι αγέλαστη, ψυχρή.
Και πράγματι, η ψηλόλιγνη θεά από το βορά, έμοιαζε νάχει βγει από το χιόνι. Δεν είχε τίποτα από τη βιασύνη της Παρθένου, ούτε από την ξεγνοιασιά και χαρούμενη έκφραση του Ζυγού. Ήταν κάτι άλλο, ανεξήγητο!
Αυτή η απαράμιλλη παρουσία στο χώρο της έβδομης τέχνης, θεωρούσε τυχαία την εξέλιξή της σε διεθνούς φήμης στάρ:
Ποτέ δεν περίμενα ότι θα συνέβαιναν όλα αυτά. Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Ο πατέρας μου έκανε διάφορα επαγγέλματα Αρχισα να εργάζομαι από 14 χρόνων σε κομμωτήριο, μετά σε άλλα καταστήματα .Ώσπου ήρθε η μοίρα στο πρόσωπο του σκηνοθέτη Μωρίς Στίλερ.
Ξαφνικά σταματάει. Σαν να μην ήθελε να συμβούν στη ζωή της όσα συνέβησαν, όσα πέτυχε!
Και οι ερωτικές της επιτυχίες;
Η μυστηριώδης ηθοποιός –θρύλος Γκρέτα Γκάρμπο πέρασε πολλά καλοκαίρια στον Πόρο, στη βίλα Γκοέν στο Καραπολίτι.
Η Γκρέτα είχε γεννηθεί το 1905,και πέθανε στις 16-4-1990.
Μετά το 1980, και για πολλά καλοκαίρια, έκανε τις διακοπές της στον Πόρο, στο γραφικό Καραπολίτι που τόσο της άρεσε, μυστικά, χρησιμοποιώντας το όνομα κα Μπράουν.
Οσοι τη γνώρισαν τη θυμούνται απλή, ήρεμη, καλή, ευχάριστο τύπο που της άρεσαν τα αστεία. Κάθε πρωϊ, σηκωνόταν στις 6 και έκανε γιόγκα. Ετρωγε το πρωϊνό της , και ξεκινούσε για μακρινούς περιπάτους, από τη βίλα προς το δημόσιο δρόμο, φορώντας παντελόνι, λεπτό μπλουζάκι, ψαθάκι και πολύ μαύρα γυαλιά-είχε πρόβλημα με τα μάτια της πότε μόνη της και πότε με το φίλο της γάλλο δημοσιογράφο Ματίς.
Της άρεσε να περπατάει πολύ, και δεν κουραζόταν- δεν ήθελε ,όμως, να την αναγνωρίζουν. Μια μέρα ξεκίνησε με τον Ματίς από το Γαλατά, να πάει στη βίλα-7 χιλιόμετρα - με τα πόδια. Δεν είχε προχωρήσει πολύ, κι αντιλήφθηκε ένα ζευγάρι, πάνω σε μηχανάκι, με φωτογραφική μηχανή, που σταμάτησε κοντά της. Νόμισε ότι ήθελαν να την φωτογραφίσουν, έτρεξε στο Ματίς και του είπε «σώσε με». Αλλά το ζευγάρι της ζήτησε να το φωτογραφίσει. Ήταν ίσως, η πρώτη φορά στη ζωή της που φωτογράφιζε αντί να τη φωτογραφίσουν.
Ιδιαίτερη συμπάθεια έδειχνε στον οικονόμο του Γκοέν, Μπάμπη Δαρδαγανίδη -και στη σύζυγό του Ολγα βέβαια- που χαριτολογώντας τον έλεγε «πεταλούδα». Μια μέρα που τον φίλησε στο μάγουλο, του είπε: «Αυτό το φιλί , που άλλοι θα πλήρωναν εκατομμύρια, εσύ το πήρες δωρεάν»!
Δεν ήθελε να μιλάει καθόλου για τα παλιά, για τον κινηματογράφο, για τις ταινίες της. Κι όταν η κυρία Ολγα, την ρωτούσε σχετικά, εκείνη απαντούσε: «Ξέχασέ τα Ολγα μου, όπως τα ξέχασα κι εγώ». Ισως την ενοχλούσαν να τα θυμάται στα γηρατειά.
Όμως, από πολύ νωρίς η μεγάλη βαμπ, η διάσημη πρωταγωνίστρια , αρχικά του βωβού και μετά του ομιλούντος κινηματογράφου, διέκοψε τις εμφανίσεις της από το 1943, ήταν 38 ετών. Από κει και μετά έκανε ταξίδια, συντροφιά με διάφορους μεγάλους, όπως ο Ωνάσης και άλλοι. Κι ήταν πάντα μυστηριώδης. Σε τέτοιο βαθμό που ο διεθνής Τύπος άρχισε να την παρουσιάζει σαν μια αμφιλεγόμενη γυναίκα: φιλήδονη, ομοφυλόφιλη, νορμάλ και άλλα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ. Δεν μιλούσε και πολύ. Κι απορώ ακόμη και σήμερα, πώς κάποιο καλοκαίρι ,ενώ έκανε τον περίπατό της με τον Ματίς στο Καραπολίτι, θέλησε - ενώ ήξερε την ιδιότητά μου – να μου εμπιστευθεί μερικά από τη ζωή της – με δέσμευσε όμως να μην τα δημοσιεύσω όσο ζει.
Ακόμα κι όταν ήμουν μικρή προτιμούσα να είμαι μόνη μου. Μου άρεσε να ζω στον κόσμο της φαντασίας μου, μου είχε εξομολογηθεί η «θεία» Γκρέτα.
Μου εμπιστεύθηκε ακόμη ότι την ενδιέφερε πολύ ο μυστικισμός και η αστρολογία. Διάβαζε αρκετά γύρω από αυτά τα θέματα. Το ενδιαφέρον της είχε ξεκινήσει από το γεγονός ότι τις είχαν συμβεί πολλά περίεργα που δεν μπορούσε να εξηγήσει:
Όλα όσα έξησα μέχρι τώρα, είπε, ήταν όσα δεν επεδίωξα στη ζωή μου. Ήταν σα να με οδηγούσε η μοίρα!
Παρά την εντύπωση που έδινε η λάμψη του προσώπου της ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, η Γκρέτα ένοιωθε μέσα της διχασμένη προσωπικότητα:
Φταίει το ζώδιό μου, έλεγε. Έχω γεννηθεί 18 Σεπτεμβρίου. Είμαι ανάμεσα Παρθένου και Ζυγού. Σε κάθε θέμα έχω ταυτόχρονα και θετικά και αρνητικά συναισθήματα. Προσπαθώ να επικρατεί η ψυχρή λογική, γι αυτό ίσως φαίνομαι αγέλαστη, ψυχρή.
Και πράγματι, η ψηλόλιγνη θεά από το βορά, έμοιαζε νάχει βγει από το χιόνι. Δεν είχε τίποτα από τη βιασύνη της Παρθένου, ούτε από την ξεγνοιασιά και χαρούμενη έκφραση του Ζυγού. Ήταν κάτι άλλο, ανεξήγητο!
Αυτή η απαράμιλλη παρουσία στο χώρο της έβδομης τέχνης, θεωρούσε τυχαία την εξέλιξή της σε διεθνούς φήμης στάρ:
Ποτέ δεν περίμενα ότι θα συνέβαιναν όλα αυτά. Η οικογένειά μου ήταν φτωχή. Ο πατέρας μου έκανε διάφορα επαγγέλματα Αρχισα να εργάζομαι από 14 χρόνων σε κομμωτήριο, μετά σε άλλα καταστήματα .Ώσπου ήρθε η μοίρα στο πρόσωπο του σκηνοθέτη Μωρίς Στίλερ.
Ξαφνικά σταματάει. Σαν να μην ήθελε να συμβούν στη ζωή της όσα συνέβησαν, όσα πέτυχε!
Και οι ερωτικές της επιτυχίες;
«Θλιβερές , περασμένες, ιστορίες!» μου απάντησε όταν τη ρώτησα αν αγαπήθηκε πολύ στη ζωή της.
Τόσοι θαυμαστές, τόσες επιτυχίες, γιατί δεν παντρεύτηκε;
Ποτέ τέτοιο πράγμα, μου απάντησε όταν τη ρώτησα.
Την είχαν χαρακτηρίσει λεσβία, μα πώς να τη ρωτήσεις; Απ το αδιέξοδο μ έβγαλε τότε ο Ματίς:
Τόσοι θαυμαστές, τόσες επιτυχίες, γιατί δεν παντρεύτηκε;
Ποτέ τέτοιο πράγμα, μου απάντησε όταν τη ρώτησα.
Την είχαν χαρακτηρίσει λεσβία, μα πώς να τη ρωτήσεις; Απ το αδιέξοδο μ έβγαλε τότε ο Ματίς:
Λένε πως είχε σχέσεις με γυναίκες. Αν είναι δυνατόν! Είπε. Και διευκρίνισε ότι όλα ήταν εικασίες.
Ωστόσο η Γκρέτα , νέα, δεν παρέλειπε να τονίζει τη θηλυκότητά της.
Τόσο στην ταινία «Η μυστηριώδης κυρία»- εμφανίστηκε γυμνή-, όσο και στην καθημερινή της ζωή, φορούσε αραχνοϋφαντα φορέματα.
Ο,τι ζούσε, το ζούσε μόνη της. Ο ψυχικός της κόσμος ήταν γεμάτος από τις ηρωϊδες που είχε ενσαρκώσει. Και οι ηρωϊδες αυτές της πρόσφεραν από όλα. Τόσα ώστε δεν χρειαζόταν να τα ζήσει στην ιδιωτική της ζωή. Γι αυτό και αναζητούσε την απομόνωση, για να ζήσει πέρα από αυτά, κάποιες άλλες στιγμές. Γιατί είναι αλήθεια, η θεία Γκρέτα έπαιζε με πολύ πάθος και βάθος τους ρόλους της. Ήταν κάτι που την ικανοποιούσε αφάνταστα, έστω κι αν ο Στίλερ την τράβηξε στον κινηματογράφο με το ζόρι. Γι αυτό και δεν είχε διαστάσει να μου πει:
Τα έζησα όλα τόσο έντονα, που δεν θέλω να τα θυμάμαι. Γιατί με γεμίζουν ένα πλήθος συναισθήματα ,που μπερδεύονται μέσα μου. Τώρα προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο!
Γι αυτό και έλεγε σε όλους , ακόμη και στην φίλη της κυρία Ολγα Δαρδαγανίδη, «ξέχασέ τα!» Δεν ήθελε κανείς να τις τα θυμίζει. Για να μπορεί να ζει το τώρα όσο πιο ήρεμα και ήσυχα γινόταν, ξεχνώντας ακόμη και το όνομά της , λέγοντας πως είναι η κυρία Μπράουν.
Κανείς, όμως από μας που τη γνωρίσαμε σαν μια απλή, πράγματι, κυρία δεν θα ξεχάσει πως πέρασε, έζησε στην περιοχή αυτή πολλά καλοκαίρια. Και ιδιαίτερα η κ. Ολγα, που φυλάει σαν κόρη οφθαλμού δυο-τρία ψαθάκια της και αρκετές φωτογραφίες που είχαν βγάλει μαζί!
Την Γκρέτα Γκάρμπο που έδρασε και σαν πράκτορας των Συμμάχων στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, εμποδίζοντας τους ΝΑΖΙ να κατασκευάσουν ατομική βόμβα. Ήταν μια πραγματική Μάτα Χάρι!
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝ. ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ (www.koutouzis.gr, 1-7-09)
Ωστόσο η Γκρέτα , νέα, δεν παρέλειπε να τονίζει τη θηλυκότητά της.
Τόσο στην ταινία «Η μυστηριώδης κυρία»- εμφανίστηκε γυμνή-, όσο και στην καθημερινή της ζωή, φορούσε αραχνοϋφαντα φορέματα.
Ο,τι ζούσε, το ζούσε μόνη της. Ο ψυχικός της κόσμος ήταν γεμάτος από τις ηρωϊδες που είχε ενσαρκώσει. Και οι ηρωϊδες αυτές της πρόσφεραν από όλα. Τόσα ώστε δεν χρειαζόταν να τα ζήσει στην ιδιωτική της ζωή. Γι αυτό και αναζητούσε την απομόνωση, για να ζήσει πέρα από αυτά, κάποιες άλλες στιγμές. Γιατί είναι αλήθεια, η θεία Γκρέτα έπαιζε με πολύ πάθος και βάθος τους ρόλους της. Ήταν κάτι που την ικανοποιούσε αφάνταστα, έστω κι αν ο Στίλερ την τράβηξε στον κινηματογράφο με το ζόρι. Γι αυτό και δεν είχε διαστάσει να μου πει:
Τα έζησα όλα τόσο έντονα, που δεν θέλω να τα θυμάμαι. Γιατί με γεμίζουν ένα πλήθος συναισθήματα ,που μπερδεύονται μέσα μου. Τώρα προσπαθώ να είμαι κάτι άλλο!
Γι αυτό και έλεγε σε όλους , ακόμη και στην φίλη της κυρία Ολγα Δαρδαγανίδη, «ξέχασέ τα!» Δεν ήθελε κανείς να τις τα θυμίζει. Για να μπορεί να ζει το τώρα όσο πιο ήρεμα και ήσυχα γινόταν, ξεχνώντας ακόμη και το όνομά της , λέγοντας πως είναι η κυρία Μπράουν.
Κανείς, όμως από μας που τη γνωρίσαμε σαν μια απλή, πράγματι, κυρία δεν θα ξεχάσει πως πέρασε, έζησε στην περιοχή αυτή πολλά καλοκαίρια. Και ιδιαίτερα η κ. Ολγα, που φυλάει σαν κόρη οφθαλμού δυο-τρία ψαθάκια της και αρκετές φωτογραφίες που είχαν βγάλει μαζί!
Την Γκρέτα Γκάρμπο που έδρασε και σαν πράκτορας των Συμμάχων στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, εμποδίζοντας τους ΝΑΖΙ να κατασκευάσουν ατομική βόμβα. Ήταν μια πραγματική Μάτα Χάρι!
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΝ. ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ (www.koutouzis.gr, 1-7-09)
.
Η Γκρέτα Γκάρμπο στη Νέα Υόρκη το 1990
21.4.10
Η ΤΡΑΒΙΑΤΑ ΤΗΣ ΛΙΣΑΒΩΝΑΣ
Η Μαρία Κάλλας πρωτοερμήνευσε Βιολέτα στην «Τραβιάτα» του Βέρντι τον Ιανουάριο του 1951 στη Φλωρεντία με μαέστρο τον Τούλιο Σεραφίν και Αλφρέντο τον Φράνκο Αλμπανέζε. Και για τελευταία φορά τον Νοέμβριο του 1958, στο Ντάλας, με μαέστρο τον Νικόλα Ρεσίνιο και Αλφρέντο τον Αιγυπτιώτη τενόρο Νικόλα Φυλακουρίδη- ούτε οκτώ χρόνια, στη σύντομη, άλλωστε, καριέρα της, δεν κράτησε στο ρεπερτόριό της τον ρόλο.
Μεσολάβησε, στον ίδιο ρόλο, μία από τις πολύ μεγάλες στιγμές της, όταν έκανε την ιστορική «Τραβιάτα» στη «Σκάλα» του Μιλάνου σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τον Κάρλο Μαρία Τζουλίνι στο πόντιουμ και τον Τζουζέπε ντι Στέφανο πλάι της. Λίγο πριν αφήσει τη Βιολέτα, στις 27 και 30 Μαρτίου του ΄58, την τραγούδησε απρόσμενα σε μία Οπερα όχι από τις μεγάλες ευρωπαϊκές- το Θέατρο «Σάο Κάρλος» της Λισαβώνας. Μαέστρος ο Φράνκο Γκιόνα και Αλφρέντο ο Ισπανός Αλφρέντο Κράους. Παράνομες ηχογραφήσεις των δύο τελευταίων παραστάσεων έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκους.
Η παράνομη αυτή ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας, η οποία, μέχρι να κυκλοφορήσει, πέρασε από σαράντα κύματα για να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις στον κύκλο των μανιακών της όπερας και των φαν της Κάλλας, ήταν το έναυσμα για να γράψει ο Τέρενς ΜακΝάλι το έργο του (1989) που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, «Τhe Lisbon Τraviata» («Η Τραβιάτα της Λισαβώνας»).
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη (Τα Νέα, 8/4/2010)
«Λα Ντιβίνα…» Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να δώσει θεϊκή υπόσταση σε ένα πρόσωπο, να κάνει μια φωνή τη δική του φωνή, τη φωνή των πόθων, των ονείρων, των ελπίδων και ευχών του; Για τον Μέντι, τον έναν από τους τέσσερις ήρωες του Τέρενς ΜακΝάλι στο έργο «The Lisbon Traviata», η Μαρία Κάλλας είναι όλα τα παραπάνω, και πολλά ακόμη… Είναι το κοινό του σημείο και αφετηρία μιας φιλίας - σχέσης ζωής με τον Στίβεν, αφού ο έρωτας είναι μονόπλευρος. Φαινομενικά είναι τόσο μα τόσο αταίριαστοι… Ο Μέντι δεν κάνει σχέσεις και μόνη διέξοδος στη μοναξιά του είναι η Μαρία Κάλλας - το δε πειρατικό αντίτυπο της Τραβιάτας της Λισσαβόνας που δεν έχει ακούσει, αλλά έχει ο Στίβεν στην κατοχή του, τον φτάνει σε οριακά σημεία… Ο Στίβεν είναι σε μια ευτυχισμένη(;) σχέση με έναν γιατρό και δείχνει να μην έχει κανένα θέμα να σχετίζονται περιστασιακά με άλλα ταίρια. Φοβισμένος, κλεισμένος ο ένας, άνετος, σίγουρος για τον εαυτό του ο άλλος. Και πάντα ανάμεσά τους η Κάλλας… Αλλά ο αγαπημένος του Στίβεν έχει μια άλλη οπτική πάνω στα πράγματα, έχει άλλες ανάγκες και άλλες αντιδράσεις και το menage a troιs που δημιουργείται όταν μπαίνει ένα νέο πρόσωπο στη ζωή του θα επιφέρει ένα γκραν φινάλε, αντάξιο της όπερας που πρωταγωνιστεί σε αυτό το έργο του ΜακΝάλι.
«Η όπερα δεν απορρίπτει ποτέ, ο πραγματικός κόσμος με απορρίπτει… Δεν καταλαβαίνω τον έρωτα…» λέει κάποια στιγμή ο Μέντι. Και στη θέση της όπερας, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο αποτελεί εμμονή για έναν άνθρωπο που θέλει να αποφύγει να πληγωθεί και κλείνεται στον εαυτό του. Και στη θέση του Στίβεν που κρύβει τον φόβο να χάσει τον αγαπημένο του για πάντα μέσα από μια σχεδόν αλαζονική συμπεριφορά, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος κάνει τα πάντα για να σώσει την σχέση του. Τα φύλα και ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι απλά ένα όχημα για να πει ο συγγραφέας αυτό που θέλει να πει: ο πόνος του να μην αγαπιέσαι είναι θανατηφόρα σκληρός…
Ο ΜακΝάλι ισορροπεί θαυμαστά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, μέσα από αυτό το έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, από απόψε στο Θέατρο Αλκμήνη - Άκης Δαβής σε παραγωγή του Φαίδωνα Καστρή, ο οποίος και κρατά τον απαιτητικό και σχεδόν σαν διαδρομή ρόλερ-κόστερ του Μέντι. Ο έμπειρος Λάζαρος Γεωργακόπουλος σκηνοθετεί την παράσταση -και μάλιστα με πολλή δουλειά στους ρόλους, και επιμονή στις λεπτομέρειες που όμως «δείχνουν» στην παράσταση- και κρατά τον ρόλο του Στίβεν, του κέντρου βάρους όλου του έργου και ο οποίος πραγματικά αλλάζει πρόσωπα από το πρώτο στο δεύτερο μέρος. Στον ρόλο του αγαπημένου του Στίβεν ο Βασίλης Μπισμπίκης και στον ρόλο της πέτρας του σκανδάλου ο Λευτέρης Βασιλάκης, όπου και οι δυο λειτουργούν καταλυτικά τόσο ως ρόλοι, όσο και ως ερμηνείες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια-της Νέας Υόρκης των ‘80ς- είναι του Γιώργου Πάτσα, η επιμέλεια κίνησης της Αμαλία Μπένετ, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και οι φωτισμοί της Μαρίας Αθανασοπούλου.
Της Σόνιας Μαγγίνα (adesmeytos.gr, 9/4/2010)
Μεσολάβησε, στον ίδιο ρόλο, μία από τις πολύ μεγάλες στιγμές της, όταν έκανε την ιστορική «Τραβιάτα» στη «Σκάλα» του Μιλάνου σε σκηνοθεσία Λουκίνο Βισκόντι, με τον Κάρλο Μαρία Τζουλίνι στο πόντιουμ και τον Τζουζέπε ντι Στέφανο πλάι της. Λίγο πριν αφήσει τη Βιολέτα, στις 27 και 30 Μαρτίου του ΄58, την τραγούδησε απρόσμενα σε μία Οπερα όχι από τις μεγάλες ευρωπαϊκές- το Θέατρο «Σάο Κάρλος» της Λισαβώνας. Μαέστρος ο Φράνκο Γκιόνα και Αλφρέντο ο Ισπανός Αλφρέντο Κράους. Παράνομες ηχογραφήσεις των δύο τελευταίων παραστάσεων έχουν κυκλοφορήσει σε δίσκους.
Η παράνομη αυτή ηχογράφηση της «Τραβιάτα» της Λισαβώνας, η οποία, μέχρι να κυκλοφορήσει, πέρασε από σαράντα κύματα για να αποκτήσει μυθικές διαστάσεις στον κύκλο των μανιακών της όπερας και των φαν της Κάλλας, ήταν το έναυσμα για να γράψει ο Τέρενς ΜακΝάλι το έργο του (1989) που ισορροπεί ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα, «Τhe Lisbon Τraviata» («Η Τραβιάτα της Λισαβώνας»).
Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη (Τα Νέα, 8/4/2010)
«Λα Ντιβίνα…» Τι μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να δώσει θεϊκή υπόσταση σε ένα πρόσωπο, να κάνει μια φωνή τη δική του φωνή, τη φωνή των πόθων, των ονείρων, των ελπίδων και ευχών του; Για τον Μέντι, τον έναν από τους τέσσερις ήρωες του Τέρενς ΜακΝάλι στο έργο «The Lisbon Traviata», η Μαρία Κάλλας είναι όλα τα παραπάνω, και πολλά ακόμη… Είναι το κοινό του σημείο και αφετηρία μιας φιλίας - σχέσης ζωής με τον Στίβεν, αφού ο έρωτας είναι μονόπλευρος. Φαινομενικά είναι τόσο μα τόσο αταίριαστοι… Ο Μέντι δεν κάνει σχέσεις και μόνη διέξοδος στη μοναξιά του είναι η Μαρία Κάλλας - το δε πειρατικό αντίτυπο της Τραβιάτας της Λισσαβόνας που δεν έχει ακούσει, αλλά έχει ο Στίβεν στην κατοχή του, τον φτάνει σε οριακά σημεία… Ο Στίβεν είναι σε μια ευτυχισμένη(;) σχέση με έναν γιατρό και δείχνει να μην έχει κανένα θέμα να σχετίζονται περιστασιακά με άλλα ταίρια. Φοβισμένος, κλεισμένος ο ένας, άνετος, σίγουρος για τον εαυτό του ο άλλος. Και πάντα ανάμεσά τους η Κάλλας… Αλλά ο αγαπημένος του Στίβεν έχει μια άλλη οπτική πάνω στα πράγματα, έχει άλλες ανάγκες και άλλες αντιδράσεις και το menage a troιs που δημιουργείται όταν μπαίνει ένα νέο πρόσωπο στη ζωή του θα επιφέρει ένα γκραν φινάλε, αντάξιο της όπερας που πρωταγωνιστεί σε αυτό το έργο του ΜακΝάλι.
«Η όπερα δεν απορρίπτει ποτέ, ο πραγματικός κόσμος με απορρίπτει… Δεν καταλαβαίνω τον έρωτα…» λέει κάποια στιγμή ο Μέντι. Και στη θέση της όπερας, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αντικείμενο αποτελεί εμμονή για έναν άνθρωπο που θέλει να αποφύγει να πληγωθεί και κλείνεται στον εαυτό του. Και στη θέση του Στίβεν που κρύβει τον φόβο να χάσει τον αγαπημένο του για πάντα μέσα από μια σχεδόν αλαζονική συμπεριφορά, θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος κάνει τα πάντα για να σώσει την σχέση του. Τα φύλα και ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι απλά ένα όχημα για να πει ο συγγραφέας αυτό που θέλει να πει: ο πόνος του να μην αγαπιέσαι είναι θανατηφόρα σκληρός…
Ο ΜακΝάλι ισορροπεί θαυμαστά ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, μέσα από αυτό το έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, από απόψε στο Θέατρο Αλκμήνη - Άκης Δαβής σε παραγωγή του Φαίδωνα Καστρή, ο οποίος και κρατά τον απαιτητικό και σχεδόν σαν διαδρομή ρόλερ-κόστερ του Μέντι. Ο έμπειρος Λάζαρος Γεωργακόπουλος σκηνοθετεί την παράσταση -και μάλιστα με πολλή δουλειά στους ρόλους, και επιμονή στις λεπτομέρειες που όμως «δείχνουν» στην παράσταση- και κρατά τον ρόλο του Στίβεν, του κέντρου βάρους όλου του έργου και ο οποίος πραγματικά αλλάζει πρόσωπα από το πρώτο στο δεύτερο μέρος. Στον ρόλο του αγαπημένου του Στίβεν ο Βασίλης Μπισμπίκης και στον ρόλο της πέτρας του σκανδάλου ο Λευτέρης Βασιλάκης, όπου και οι δυο λειτουργούν καταλυτικά τόσο ως ρόλοι, όσο και ως ερμηνείες. Τα σκηνικά και τα κοστούμια-της Νέας Υόρκης των ‘80ς- είναι του Γιώργου Πάτσα, η επιμέλεια κίνησης της Αμαλία Μπένετ, η μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Χασιούρα και οι φωτισμοί της Μαρίας Αθανασοπούλου.
Της Σόνιας Μαγγίνα (adesmeytos.gr, 9/4/2010)
ΟΙ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ ΑΘΛΗΤΕΣ
Τζον Αμίτσι*: "Το γνώριζαν οι γονείς μου ενώ στα αποδυτήρια ήμουν σιωπηλός. Από τη στιγμή που θεωρούταν ανεκτό κάποιος να πηγαίνει στο κρεβάτι με άλλη γυναίκα πλην της συζύγου του και όχι να να διηγείται κάποιος ότι πήγε σινεμά με έναν φίλο του, προτιμούσα να είμαι σιωπηλός γκέι.
Ήμουν αποδεκτός από τη στιγμή που δεν έκανα την παραμικρή αναφορά για τις σεξουαλικές προτιμήσεις μου." (sport24.gr)
*Ο Τζον Αμίτσι ήταν ο πρώτος παίκτης στο NBA που παραδέχτηκε δημόσια (το 2007) ότι είναι ομοφυλόφιλος
Ήμουν αποδεκτός από τη στιγμή που δεν έκανα την παραμικρή αναφορά για τις σεξουαλικές προτιμήσεις μου." (sport24.gr)
*Ο Τζον Αμίτσι ήταν ο πρώτος παίκτης στο NBA που παραδέχτηκε δημόσια (το 2007) ότι είναι ομοφυλόφιλος
.
Botineras (τηλενουβέλα από την Αργεντινή, 2009-10)
Botineras (τηλενουβέλα από την Αργεντινή, 2009-10)
.
Τζον Αμίτσι: “Είναι εντελώς αφελές και παράλογο να πιστεύουμε ότι μόλις ένας διάσημος αθλητής βγει και πει ότι είναι γκέι αυτόματα θα γίνει ο σωτήρας μας γιατί οι οπαδοί τον εκτιμούν και τον σέβονται. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ένας ετεροφυλόφιλος θα γίνει αυτόματα λιγότερο ομοφοβικός μόλις ανακαλύψει ότι κάποιος που σέβεται είναι γκέι. Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Όσοι αγαπούν το τένις εκτιμούν τη Ναβρατίλοβα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ψηφίσουν για να αποκτήσουν οι γκέι ίσα δικαιώματα. Μπορεί κάποιος που γνωρίζει προσωπικά γκέι και λεσβίες να έχει λιγότερες πιθανότητες να γίνει βίαιος απέναντί τους ή να τους προσβάλλει. Μπορεί να θέλει το καλύτερο για τους γκέι φίλους του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλει το καλύτερο και για όλους τους ομοφυλόφιλους.” (Gay Super Hero)
Τζον Αμίτσι: “Είναι εντελώς αφελές και παράλογο να πιστεύουμε ότι μόλις ένας διάσημος αθλητής βγει και πει ότι είναι γκέι αυτόματα θα γίνει ο σωτήρας μας γιατί οι οπαδοί τον εκτιμούν και τον σέβονται. Έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ένας ετεροφυλόφιλος θα γίνει αυτόματα λιγότερο ομοφοβικός μόλις ανακαλύψει ότι κάποιος που σέβεται είναι γκέι. Λυπάμαι αλλά δεν έχουμε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει κάτι τέτοιο. Όσοι αγαπούν το τένις εκτιμούν τη Ναβρατίλοβα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ψηφίσουν για να αποκτήσουν οι γκέι ίσα δικαιώματα. Μπορεί κάποιος που γνωρίζει προσωπικά γκέι και λεσβίες να έχει λιγότερες πιθανότητες να γίνει βίαιος απέναντί τους ή να τους προσβάλλει. Μπορεί να θέλει το καλύτερο για τους γκέι φίλους του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλει το καλύτερο και για όλους τους ομοφυλόφιλους.” (Gay Super Hero)
20.4.10
Η ΑΝΑΔΥΣΗ ΤΟΥ ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΒΑΛΣΚΙ
It is hard to know where to start. Considering my sexuality and grappling with it has consumed my thoughts for so long, I figured it would be easy to put pen to paper and write about it, though as I have found out, it is not easy at all.
Being a gay man with a foot half in and out of the closet is tough; the games it plays with your mind - and more importantly, your heart - are hard to put into words but I am going to try my best.
I finally accepted my sexuality at the end of 2006 following a huge anxiety attack at work. After what were literally years of torment, denial and very, very dark times, I couldn't live a lie to myself any more.
You often read that when people came out they had felt depressed or had suicidal tendencies. I, like them, experienced all of the extremes, but mostly it was the loneliness that was the hardest part of being gay - and still is.
The number of times I have sat on the couch or lain in bed bawling my eyes out, scared and fearful of the future, are too many to mention. I know that people, regardless of their sexuality, experience this feeling, but stupidly in my mind I honestly felt that there was nowhere to go.
I am not sure if being an elite athlete and the values you are supposed to live by compounded this, but it definitely didn't help the situation.
My family, close friends and, of late, my current work colleagues have been very supportive. These people, possibly already suspecting ''what team I batted for'', were always protective. Their protection became even more apparent in social situations where I would notice them deflect negative comments away from me once I had actually told them I was gay.
Regardless of this unconditional support, though, the feeling of isolation is still extremely difficult to deal with. Quite often you don't know where to turn or who to talk to and who to trust.
Growing up in sport and subsequently working in it has made the whole acceptance of who I am extremely difficult for many reasons, but most of all for feeling as though there was nobody there to help me through. I am aware there are phone numbers you can call for advice and support, but it was so hard because there seemed to be a lack of accessible role models who were also elite athletes.
I often think that if I had had people to look up to, to read about, who were elite athletes and were easily accessible - people who had lived some of my experiences as an athlete - then it would have helped the situation. It would have made it easier. But having lived it, I do understand why so few elite athletes have come out. In Australia, there have been Ian Roberts and more recently Matthew Mitcham.
Speculation, gossip, rumour and innuendo are common practice; we all do it, I know I have been guilty of it. Living the lie and deflecting the innuendo grows tiring. It is emotionally exhausting and it flat out hurts no matter how hard you try to block it out. I would be extremely well off if someone gave me 10 cents every time I heard the comment ''don't listen to it''. But, like the gossiping itself, it is almost impossible not to.
This year, more than I can remember in recent times, it seems as though there have been an influx of coming-out stories or gay points of conversation. For the people coming out it is no doubt a courageous step and I truly admire them and am inspired by their stories.
Being a gay man and wanting to talk about it is not just about being more comfortable with who I am but also a reflection of the world we live in. It is 2010 and while there is still a long way to go, there is no question the world is a little more accepting of homosexuality.
I recently read in The Sunday Age (''Stars of the AFL come out for gays'', 11/4) that the AFL, perceived as one of the last bastions of masculinity and homophobia, through its players association was taking a stance to stamp out homophobia by featuring some of its players in a series of campaigns.
This is a huge step and as a gay man something I am extremely appreciative of because at the end of the day this support, and in turn education, is what is needed.
As an elite athlete and career education adviser, day to day I work with athletes promoting balance in their lives and being true to themselves. I can't help but feel like a hypocrite when I haven't been doing it myself.
They inspire me to be a better person and I have worked so hard for their respect.
My only fear in writing this is I truly hope my relationships don't change and that they, like their AFL counterparts, can lead the way in helping to break down barriers.
It has been said, and will continue to be said, that even if you don't think you know a gay person, chances are you do.
Try to put yourself in that person's shoes. Imagine feeling as though you have nobody, being alone and feeling that you don't have anywhere to turn. You may not respect, understand or agree with their sexual orientation, but I hope you can find it in your heart to understand that they may, like so many people, feel a terrible loneliness.
Despite the dark, fearful and lonely times, being able to write this fills me with a sense of freedom, pride and relief. There truly is a genuine sense that everything will be OK.
I wrestled for a long, long time wondering whether being gay made me a bad person, but I can no longer fight who I am and that, simply put, is just me.
Daniel Kowalski.
Melbourne-based Daniel Kowalski is a former elite swimmer who has won four Olympic medals for Australia. He now works as an athlete career education adviser. (The Sunday Age, 18/4/2010)
Being a gay man with a foot half in and out of the closet is tough; the games it plays with your mind - and more importantly, your heart - are hard to put into words but I am going to try my best.
I finally accepted my sexuality at the end of 2006 following a huge anxiety attack at work. After what were literally years of torment, denial and very, very dark times, I couldn't live a lie to myself any more.
You often read that when people came out they had felt depressed or had suicidal tendencies. I, like them, experienced all of the extremes, but mostly it was the loneliness that was the hardest part of being gay - and still is.
The number of times I have sat on the couch or lain in bed bawling my eyes out, scared and fearful of the future, are too many to mention. I know that people, regardless of their sexuality, experience this feeling, but stupidly in my mind I honestly felt that there was nowhere to go.
I am not sure if being an elite athlete and the values you are supposed to live by compounded this, but it definitely didn't help the situation.
My family, close friends and, of late, my current work colleagues have been very supportive. These people, possibly already suspecting ''what team I batted for'', were always protective. Their protection became even more apparent in social situations where I would notice them deflect negative comments away from me once I had actually told them I was gay.
Regardless of this unconditional support, though, the feeling of isolation is still extremely difficult to deal with. Quite often you don't know where to turn or who to talk to and who to trust.
Growing up in sport and subsequently working in it has made the whole acceptance of who I am extremely difficult for many reasons, but most of all for feeling as though there was nobody there to help me through. I am aware there are phone numbers you can call for advice and support, but it was so hard because there seemed to be a lack of accessible role models who were also elite athletes.
I often think that if I had had people to look up to, to read about, who were elite athletes and were easily accessible - people who had lived some of my experiences as an athlete - then it would have helped the situation. It would have made it easier. But having lived it, I do understand why so few elite athletes have come out. In Australia, there have been Ian Roberts and more recently Matthew Mitcham.
Speculation, gossip, rumour and innuendo are common practice; we all do it, I know I have been guilty of it. Living the lie and deflecting the innuendo grows tiring. It is emotionally exhausting and it flat out hurts no matter how hard you try to block it out. I would be extremely well off if someone gave me 10 cents every time I heard the comment ''don't listen to it''. But, like the gossiping itself, it is almost impossible not to.
This year, more than I can remember in recent times, it seems as though there have been an influx of coming-out stories or gay points of conversation. For the people coming out it is no doubt a courageous step and I truly admire them and am inspired by their stories.
Being a gay man and wanting to talk about it is not just about being more comfortable with who I am but also a reflection of the world we live in. It is 2010 and while there is still a long way to go, there is no question the world is a little more accepting of homosexuality.
I recently read in The Sunday Age (''Stars of the AFL come out for gays'', 11/4) that the AFL, perceived as one of the last bastions of masculinity and homophobia, through its players association was taking a stance to stamp out homophobia by featuring some of its players in a series of campaigns.
This is a huge step and as a gay man something I am extremely appreciative of because at the end of the day this support, and in turn education, is what is needed.
As an elite athlete and career education adviser, day to day I work with athletes promoting balance in their lives and being true to themselves. I can't help but feel like a hypocrite when I haven't been doing it myself.
They inspire me to be a better person and I have worked so hard for their respect.
My only fear in writing this is I truly hope my relationships don't change and that they, like their AFL counterparts, can lead the way in helping to break down barriers.
It has been said, and will continue to be said, that even if you don't think you know a gay person, chances are you do.
Try to put yourself in that person's shoes. Imagine feeling as though you have nobody, being alone and feeling that you don't have anywhere to turn. You may not respect, understand or agree with their sexual orientation, but I hope you can find it in your heart to understand that they may, like so many people, feel a terrible loneliness.
Despite the dark, fearful and lonely times, being able to write this fills me with a sense of freedom, pride and relief. There truly is a genuine sense that everything will be OK.
I wrestled for a long, long time wondering whether being gay made me a bad person, but I can no longer fight who I am and that, simply put, is just me.
Daniel Kowalski.
Melbourne-based Daniel Kowalski is a former elite swimmer who has won four Olympic medals for Australia. He now works as an athlete career education adviser. (The Sunday Age, 18/4/2010)
GLEE. Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ GLAAD
'Glee' among GLAAD Media Awards winnersnews.yahoo.com, 18-4-2010
LOS ANGELES – "Glee" has another reason to be happy.
The Fox musical comedy was among the winners at the 21st annual GLAAD Media Awards. The show's cast and creator Ryan Murphy received the trophy for outstanding comedy series at Saturday's glitzy ceremony at the Hyatt Regency Century Plaza. Murphy, in particular, praised lesbian actress Jane Lynch and gay actor Chris Colfer for their contributions.
"We have a great responsibility with the show," Murphy beamed.
Murphy told the crowd that Colfer's character, outspoken gay soprano Kurt Hummel, would have a boyfriend next season, and the pair would become prom kings. Murphy also promised the crowd that Colfer's character "would never be the victim."
"Iron Chef" Cat Cora presented actress-director Drew Barrymore with the Vanguard Award, which honors efforts to increase visibility and understanding of the gay community. In a humorous video before accepting her trophy, Barrymore listed several of her inspirational gay colleagues, including her agent, lawyer, doctor, stylists and one of her dogs.
"The thing that means the most to me about an evening like this, and why I want to fight and be outspoken about this is because there are so many people who are in desperate need of families," Barrymore said.
Constance McMillen, the lesbian Mississippi teenager who challenged her school district's ban of same-sex prom dates, presented comedian-actress Wanda Sykes with the Stephen F. Kolzak Award, which is given by the Gay and Lesbian Alliance Against Defamation to an openly gay member of the entertainment community for their work toward eliminating homophobia.
"I'm willing to give this award to you," Sykes teased McMillen, "but I'm not gonna do it. It means a lot to me."
.
ΑΝΟΙΞΗ 2
Abdeljebbar κορμί ανοιξιάτικο
Abdeljebbar κορμάκι ξένο
να σε πονώ να σε ορέγομαι
να σ' έχω μες στο στήθος μου σακατεμένο.
Abdeljebbar κορμί ανοιξιάτικο
Abdeljebbar κορμί xαμένο
να σε ποθώ και να σε καίγομαι
να σ' έχω μες στο στήθος μου αναμμένο.
Είμαι περήφανος για σένα Abdeljebbar
Είμαι περήφανος για τον ερωτά μας
κι ας λένε οι κοινοί
κοινός πως είναι ο δεσμός μας
Οι ουρανοί μάς έδεσαν
σε κάποιον αιώνα νέο
και μας ευλόγησαν και μας εμύρωσαν
και μας επότισαν αιθέρα νέο
Κωνσταντίνος Αγνώστου: Ο ποιητής του Abdeljebbar (Πλέθρον, 1995)
~ ~ ~
Εαρινό
Είν’ ο καιρός των ήμερων αποσταμένων δειλινών,
στα μακρινά των ουρανών ανώφελα πεσμένων,
είν' ο καιρός των αηδονιών, στα σκοτεινά των περβολιών,
των τρυφερών κελαηδισμών, και των απελπισμένων...
Είν' ο καιρός που καθετί, με πόθον άνελπο, ζητεί
μιαν ηδονή, που το δονεί, και που το φως του δίνει,
μα είναι του τόσος ο καημός, που τρέμοντας, ο λογισμός,
τώρα, κι αυτή την ηδονή, τη νιώθει σαν οδύνη...
Είν' ο καιρός των γυρισμών, μες στα βαθιά των λογισμών
άλλων καιρών, κι άλλων 'μερών, παντοτινά χαμένων,
που σα μεθώντας με κρασί, και σε μιαν έκσταση χρυσή,
λες κι ο ρυθμός έxει σταθεί, κι αυτών των Πεπρωμένων!
Ώρα των πόθων των βουβών, των άρρητων συναρπασμών
των μαγικών συντονισμών, με τη φωνή της φύσης,
που σαν τραγούδια, λες, βιολιών, μέσα στα βράδια των ψυχών,
μας κυβερνούν, και μας δονούν, οι πρώτες οι αναμνήσεις...
Ώρα τερπνή, που καθετί φαντάζει πλάνο και πλατύ,
και νοσταλγεί, κι αποζητεί μιαν άφραστην ειρήνη,
κι όλος ο κόσμος, φωτεινός, είν' ένας ύμνος αλγεινός,
-σαν ένας κήπος αυγινός, που θα πονούσαν κρίνοι...
Είν' η στιγμή που σαν κραυγή, για μιαν αλάλητη αυγή,
κάποια παλιά λευκά φτερά ξυπνάνε και χτυπάνε,
κι όπως βαθιά, και σαν τρελές μοσχοβολούν κι οι λεμονιές
θυμίζουν θάνατο, γλυκά, σ' όσους περνούν και πάνε...
Ναπολέων Λαπαθιώτης: Ποιήματα (Ζήτρος, 2001)
~ ~ ~
Όρκος
(απόσπασμα)
Είναι και μπόρες βέβαια που μας κυλούν στο χώμα
μα όλα περνούνε, τίποτε χωρίς ν’ αφήσουν πίσω,
κι αν σήμερα έχουμε άνοιξη, χτες είχαμε χειμώνα.
Μήτσος Παπανικολάου
~ ~ ~
(απόσπασμα)
Έλα φωνάζει νοσταλγός εδώ είμαι δες με
Εδώ το φως το σώμα του μεσημεριού
Τ' αντίδοτο στο σκότος
Η νύxτα που ήταν μέρα έλα
Εδώ ο λόγος ο άτρωτος
Ο δήμιος των κεραυνών
Το πεπρωμένο ενός πράγματος
Όπου σαλεύει μες την πέτρα εμμένοντας
Εδώ η παρούσα άνοιξη του ποιητή
Εδώ η τιμή του κρίματος
Γιατί το μεγαλείο θ' ανέβει στο σταυρό και θα πληρώσει
Γιατί τα λόγια θα γίνουν ποίηση
Κι' ύστερα θα περηφανευτούν και θα σκοτώσουν την ποίηση
Δημήτρης Ποταμίτης: Ένα δένδρο που νομίζει πως είναι πουλί (1974)
19.4.10
ΟΙ ΛΕΣΒΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΟΛΕΜΟΥ 2
Καθώς πλησιάζω τη σκεπαστή βεράντα που δίνει στον κήπο, με κτυπά καταπρόσωπο ένα κύμα αρωματισμένο. Στέκομαι και κοιτάζω. Οι τέντες προς τον κήπο είναι κατεβασμένες. Η βεράντα βυθισμένη στην σκιά και μόνον κάτω από την τέντα μια λωρίδα γης ανάβει στον ήλιο εκτυφλωτική. Σκέπτομαι την Σαχάρα και το πορτοκαλί ύφασμα.
Κόσμος ελάχιστος εδώ μέσα. Μόνον τρία τέσσερα τραπεζάκια είναι πιασμένα. Σε μια γωνιά, ολίγο παράμερα, διακρίνω την Λήδα. Κάθεται με το κεφάλι ακουμπισμένο πίσω στον τοίχο, το πρόσωπο σχεδόν οριζόντιο. Σ’ αυτή την στάση, το δέρμα φαίνεται παρά ποτέ κολλημένο στα οστά του προσώπου. Απέναντί της η Καίτη έχει τους αγκώνας επάνω στο τραπεζάκι που της χωρίζει και της μιλά ζωηρά. Παύει, την κοιτάζει και ξαναρχίζει. Κάθε τόσο η Λήδα κινεί το κεφάλι αρνητικά.
Με παρετήρησε και μου γνέφει να πλησιάσω. Η Καίτη έστρεψε να δει. Διακρίνω στο πρόσωπό της έναν μορφασμό δυσαρεσκείας.
— Τι συμβαίνει; σκέπτομαι καθώς προχωρώ. Η αιχμάλωτος σπάνει τα δεσμά;
Η Λήδα μου έκανε θέση να καθίσω δίπλα της επάνω στο στενό καναπεδάκι.
— Θα έλθετε αύριο στην υποδοχή; με ρωτά με άτονη φωνή και με χείλη που μόλις κινούνται. Το δέρμα πάντα κολλημένο στα οστά.
Μια εντύπωσις μούμιας που ελκύει νοσηρά.
— Ποια υποδοχή;
— Προς τιμήν του Σαλχανατί.
Ποιος είναι πάλι αυτός ο Σημίτης! Εξακολουθεί σε τόνον ιεροτελεστίας
— Είναι απόστολος του Φθα Καραπουσί. Το τέλειον εν τη επιγείω ζωή δια των εναλλαγών μέχρι τελείας εξαντλήσεως της ηδονής.
Ο κυνισμός δεν της πηγαίνει άσχημα.
— Και είσθε οπαδός αυτού του δόγματος; την ρωτώ με κωμική σοβαρότητα.
— Ανέκαθεν, πριν μάθω καν ότι υπάρχει τέτοιο δόγμα. Η Καίτη όμως δεν συμφωνεί μαζί μου. Αυτή είναι υπέρ της αιωνίας μονοτονίας.
Ό,τι γυμνό φαινόταν, τα χέρια της, το πρόσωπό της, ο λαιμός της, απέπνεαν την ηδυπάθεια, σαν ένα δέρμα που έχει απορροφήσει την οσμήν του περιβάλλοντος. Λέγουν πολλά γι’ αυτήν, αλλά δεν γνωρίζω τίποτε συγκεκριμένο από την ζωή της.
— Για την Καίτη, εξηκολούθησε η Λήδα, ένα κι ένα κάνουν δύο και τα ανόμοια δεν έλκονται.
Κοιτάζω τα βαμμένα χείλη της και προσπαθώ να φαντασθώ όλα τα μέρη του σώματος που έχουν εγγίσει.
Η Καίτη δεν λέγει λέξη. Κάθεται συγκεντρωμένη με μια έκφραση πόνου χυμένη στο πρόσωπό της. Αν πρόκειται να διαλέξω μεταξύ των δύο, ασφαλώς η συμπάθειά μου πηγαίνει προς το αγοροκόριτσο με το τραγικό προσωπείο. Τα μάτια της είναι υγρά γεμάτα παράπονο και ικεσία. Έτσι θα ήταν η Σαπφώ ένα βράδυ στην μοναξιά της ταράτσας ενώ δύει η Σελήνη και τρεμοσβήνει η Πούλια.
— Πρέπει να έλθετε χωρίς άλλο αύριο μου λέγει πάλι η Λήδα.
Διακρίνω μία σύσπαση στα χαρακτηριστικά της Καίτης. Ω, δεν έχει λόγο να φοβάται από μένα. Δόξα σοι ο Θεός δεν επεθύμησα ακόμη την γυναίκα του πλησίον μου.
Κοσμάς Πολίτης: Λεμονόδασος (Ύψιλον, 2006)
Κόσμος ελάχιστος εδώ μέσα. Μόνον τρία τέσσερα τραπεζάκια είναι πιασμένα. Σε μια γωνιά, ολίγο παράμερα, διακρίνω την Λήδα. Κάθεται με το κεφάλι ακουμπισμένο πίσω στον τοίχο, το πρόσωπο σχεδόν οριζόντιο. Σ’ αυτή την στάση, το δέρμα φαίνεται παρά ποτέ κολλημένο στα οστά του προσώπου. Απέναντί της η Καίτη έχει τους αγκώνας επάνω στο τραπεζάκι που της χωρίζει και της μιλά ζωηρά. Παύει, την κοιτάζει και ξαναρχίζει. Κάθε τόσο η Λήδα κινεί το κεφάλι αρνητικά.
Με παρετήρησε και μου γνέφει να πλησιάσω. Η Καίτη έστρεψε να δει. Διακρίνω στο πρόσωπό της έναν μορφασμό δυσαρεσκείας.
— Τι συμβαίνει; σκέπτομαι καθώς προχωρώ. Η αιχμάλωτος σπάνει τα δεσμά;
Η Λήδα μου έκανε θέση να καθίσω δίπλα της επάνω στο στενό καναπεδάκι.
— Θα έλθετε αύριο στην υποδοχή; με ρωτά με άτονη φωνή και με χείλη που μόλις κινούνται. Το δέρμα πάντα κολλημένο στα οστά.
Μια εντύπωσις μούμιας που ελκύει νοσηρά.
— Ποια υποδοχή;
— Προς τιμήν του Σαλχανατί.
Ποιος είναι πάλι αυτός ο Σημίτης! Εξακολουθεί σε τόνον ιεροτελεστίας
— Είναι απόστολος του Φθα Καραπουσί. Το τέλειον εν τη επιγείω ζωή δια των εναλλαγών μέχρι τελείας εξαντλήσεως της ηδονής.
Ο κυνισμός δεν της πηγαίνει άσχημα.
— Και είσθε οπαδός αυτού του δόγματος; την ρωτώ με κωμική σοβαρότητα.
— Ανέκαθεν, πριν μάθω καν ότι υπάρχει τέτοιο δόγμα. Η Καίτη όμως δεν συμφωνεί μαζί μου. Αυτή είναι υπέρ της αιωνίας μονοτονίας.
Ό,τι γυμνό φαινόταν, τα χέρια της, το πρόσωπό της, ο λαιμός της, απέπνεαν την ηδυπάθεια, σαν ένα δέρμα που έχει απορροφήσει την οσμήν του περιβάλλοντος. Λέγουν πολλά γι’ αυτήν, αλλά δεν γνωρίζω τίποτε συγκεκριμένο από την ζωή της.
— Για την Καίτη, εξηκολούθησε η Λήδα, ένα κι ένα κάνουν δύο και τα ανόμοια δεν έλκονται.
Κοιτάζω τα βαμμένα χείλη της και προσπαθώ να φαντασθώ όλα τα μέρη του σώματος που έχουν εγγίσει.
Η Καίτη δεν λέγει λέξη. Κάθεται συγκεντρωμένη με μια έκφραση πόνου χυμένη στο πρόσωπό της. Αν πρόκειται να διαλέξω μεταξύ των δύο, ασφαλώς η συμπάθειά μου πηγαίνει προς το αγοροκόριτσο με το τραγικό προσωπείο. Τα μάτια της είναι υγρά γεμάτα παράπονο και ικεσία. Έτσι θα ήταν η Σαπφώ ένα βράδυ στην μοναξιά της ταράτσας ενώ δύει η Σελήνη και τρεμοσβήνει η Πούλια.
— Πρέπει να έλθετε χωρίς άλλο αύριο μου λέγει πάλι η Λήδα.
Διακρίνω μία σύσπαση στα χαρακτηριστικά της Καίτης. Ω, δεν έχει λόγο να φοβάται από μένα. Δόξα σοι ο Θεός δεν επεθύμησα ακόμη την γυναίκα του πλησίον μου.
Κοσμάς Πολίτης: Λεμονόδασος (Ύψιλον, 2006)
.
ΤΟ ΑΝΔΡΙΚΟ ΓΥΜΝΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΓΚΑΝΤΑΡΑ
Βούδας και Ηρακλής.
Η Γκαντάρα ήταν περιοχή στην περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Η ελληνική επίδραση στην περιοχή δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά με την έλευση του Αλεξάνδρου. Εχει αρχίσει από τον 6ο π.Χ. αιώνα, όταν ο Δάρειος ο Α' εξόρισε κοινότητες Ιώνων. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς είχε ηγηθεί μιας ερευνητικής αποστολής για λογαριασμό του Δαρείου του Α' και είχε γράψει βιβλίο που αποτέλεσε τη μοναδική πηγή πληροφοριών για την περιοχή ως την εκστρατεία του Αλεξάνδρου. Οταν έφθασε το 327 π.Χ. στην περιοχή, ο Αλέξανδρος χώρισε τον στρατό του σε δύο τμήματα. Το πρώτο, με αρχηγό τον ίδιο, προχώρησε προς Βορρά να καταλάβει την κοιλάδα του Σουάτ και να φθάσει στα ορεινά ως την Αορνο Πέτρα (το απόκρημνο μέρος που κατά την παράδοση ο Ηρακλής δεν είχε καταφέρει να καταλάβει). Το υπόλοιπο τμήμα, με αρχηγό τον Ηφαιστίωνα, κατευθύνθηκε προς την Γκαντάρα, πέρασε τον Ινδό ποταμό ¬ αφού σχημάτισε μια γέφυρα από βάρκες ¬ και ειρηνικά κατέλαβε την περιοχή.
Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου ξένα φύλα κατέλαβαν την περιοχή. Γύρω στα 270 π.Χ. ο περίφημος βασιλιάς Ασόκα καθιστά την Γκαντάρα κέντρο του βουδισμού. Στην εποχή του κτίσθηκαν τα πρώτα βουδιστικά μοναστήρια, τα οποία παραμένουν ως σήμερα τα σημαντικότερα μνημεία βουδισμού στην περιοχή. Οι Ελληνες της Βακτριανής κατέλαβαν την περιοχή γύρω στο 190 π.Χ. για εκατό χρόνια. Από αυτή την εποχή υπάρχουν πολλά ελληνικά νομίσματα. Το ελληνιστικό βασίλειο απλωνόταν από το σημερινό Τουρκεστάν και Βόρειο Αφγανιστάν ως τη Βορειοδυτική Ινδία και το Κασμίρ. Κυριότεροι βασιλείς ήταν ο Διόδοτος ο Α', ο ιδρυτής του βασιλείου της Βακτριανής, ο Ευθύδημος που χρησιμοποίησε στις μάχες πολεμικούς ελέφαντες, ο Δημήτριος που επί της εποχής του το βασίλειο έφτασε ως τις όχθες του Γάγγη. Πέτυχε αυτό που δεν πρόφτασε στη σύντομη ζωή του να πραγματοποιήσει ο Αλέξανδρος. Ο διάδοχός του ο Ευκρατίδης έκοψε νομίσματα με τον Διόσκουρο από τη μια πλευρά με το δόρυ του, και από την άλλη πλευρά τον ίδιο με το μακεδονικό κράνος, την καυσία.
Ο βασιλιάς Μένανδρος ήταν ο διάδοχος του Αλεξάνδρου που ακολούθησε πιστότερα από οποιονδήποτε άλλο την πολιτική του μακεδόνα οραματιστή. Απλωσε την εξουσία του ως τα και την κοιλάδα του Γάγγη, στη σημερινή Πάτνα (η αρχαία Παλίβοθρα). Η βασιλεία του άφησε βαθιά ίχνη. Ο Μένανδρος μυήθηκε στον βουδισμό και τον εμπλούτισε με τις ιδέες της ελληνικής φιλοσοφίας. Ανακηρύχθηκε άγιος του Βουδισμού και η ελληνοβουδιστική τέχνη της Γκαντάρα πέρασε προς την Κίνα και έφθασε ως την Ιαπωνία. Προστάτευσε το εμπόριο και πέρασε στην ινδική παράδοση με το όνομα Μιλίντα. Νομίσματα της εποχής του έχουν ελληνικές και ινδικές επιγραφές, δείγμα του σεβασμού του στον ινδικό πολιτισμό.
Εκεί ο Βούδας πρωτοεκφράστηκε ανθρωπομορφικά στη γλυπτική. Ως τον πρώτο μ.Χ. αιώνα εικονιζόταν συμβολικά, ως ίχνος πέλματος ή ως δένδρο. Θεωρείται ότι ως ανθρωποκεντρικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκε ο ελληνικός Απόλλωνας με την εξιδανικευμένη ηρεμία. Γλυκό, μελαγχολικό βλέμμα, το σώμα να διαγράφεται με πλαστικότητα κάτω από τον χιτώνα.
Σιμόνη Ζαφειροπούλου (Το Βήμα, 2/11/2010)
Η Γκαντάρα ήταν περιοχή στην περσική αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών. Η ελληνική επίδραση στην περιοχή δεν εμφανίζεται για πρώτη φορά με την έλευση του Αλεξάνδρου. Εχει αρχίσει από τον 6ο π.Χ. αιώνα, όταν ο Δάρειος ο Α' εξόρισε κοινότητες Ιώνων. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, ο Σκύλαξ ο Καρυανδεύς είχε ηγηθεί μιας ερευνητικής αποστολής για λογαριασμό του Δαρείου του Α' και είχε γράψει βιβλίο που αποτέλεσε τη μοναδική πηγή πληροφοριών για την περιοχή ως την εκστρατεία του Αλεξάνδρου. Οταν έφθασε το 327 π.Χ. στην περιοχή, ο Αλέξανδρος χώρισε τον στρατό του σε δύο τμήματα. Το πρώτο, με αρχηγό τον ίδιο, προχώρησε προς Βορρά να καταλάβει την κοιλάδα του Σουάτ και να φθάσει στα ορεινά ως την Αορνο Πέτρα (το απόκρημνο μέρος που κατά την παράδοση ο Ηρακλής δεν είχε καταφέρει να καταλάβει). Το υπόλοιπο τμήμα, με αρχηγό τον Ηφαιστίωνα, κατευθύνθηκε προς την Γκαντάρα, πέρασε τον Ινδό ποταμό ¬ αφού σχημάτισε μια γέφυρα από βάρκες ¬ και ειρηνικά κατέλαβε την περιοχή.
Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου ξένα φύλα κατέλαβαν την περιοχή. Γύρω στα 270 π.Χ. ο περίφημος βασιλιάς Ασόκα καθιστά την Γκαντάρα κέντρο του βουδισμού. Στην εποχή του κτίσθηκαν τα πρώτα βουδιστικά μοναστήρια, τα οποία παραμένουν ως σήμερα τα σημαντικότερα μνημεία βουδισμού στην περιοχή. Οι Ελληνες της Βακτριανής κατέλαβαν την περιοχή γύρω στο 190 π.Χ. για εκατό χρόνια. Από αυτή την εποχή υπάρχουν πολλά ελληνικά νομίσματα. Το ελληνιστικό βασίλειο απλωνόταν από το σημερινό Τουρκεστάν και Βόρειο Αφγανιστάν ως τη Βορειοδυτική Ινδία και το Κασμίρ. Κυριότεροι βασιλείς ήταν ο Διόδοτος ο Α', ο ιδρυτής του βασιλείου της Βακτριανής, ο Ευθύδημος που χρησιμοποίησε στις μάχες πολεμικούς ελέφαντες, ο Δημήτριος που επί της εποχής του το βασίλειο έφτασε ως τις όχθες του Γάγγη. Πέτυχε αυτό που δεν πρόφτασε στη σύντομη ζωή του να πραγματοποιήσει ο Αλέξανδρος. Ο διάδοχός του ο Ευκρατίδης έκοψε νομίσματα με τον Διόσκουρο από τη μια πλευρά με το δόρυ του, και από την άλλη πλευρά τον ίδιο με το μακεδονικό κράνος, την καυσία.
Ο βασιλιάς Μένανδρος ήταν ο διάδοχος του Αλεξάνδρου που ακολούθησε πιστότερα από οποιονδήποτε άλλο την πολιτική του μακεδόνα οραματιστή. Απλωσε την εξουσία του ως τα και την κοιλάδα του Γάγγη, στη σημερινή Πάτνα (η αρχαία Παλίβοθρα). Η βασιλεία του άφησε βαθιά ίχνη. Ο Μένανδρος μυήθηκε στον βουδισμό και τον εμπλούτισε με τις ιδέες της ελληνικής φιλοσοφίας. Ανακηρύχθηκε άγιος του Βουδισμού και η ελληνοβουδιστική τέχνη της Γκαντάρα πέρασε προς την Κίνα και έφθασε ως την Ιαπωνία. Προστάτευσε το εμπόριο και πέρασε στην ινδική παράδοση με το όνομα Μιλίντα. Νομίσματα της εποχής του έχουν ελληνικές και ινδικές επιγραφές, δείγμα του σεβασμού του στον ινδικό πολιτισμό.
Εκεί ο Βούδας πρωτοεκφράστηκε ανθρωπομορφικά στη γλυπτική. Ως τον πρώτο μ.Χ. αιώνα εικονιζόταν συμβολικά, ως ίχνος πέλματος ή ως δένδρο. Θεωρείται ότι ως ανθρωποκεντρικό μοντέλο χρησιμοποιήθηκε ο ελληνικός Απόλλωνας με την εξιδανικευμένη ηρεμία. Γλυκό, μελαγχολικό βλέμμα, το σώμα να διαγράφεται με πλαστικότητα κάτω από τον χιτώνα.
Σιμόνη Ζαφειροπούλου (Το Βήμα, 2/11/2010)
.
18.4.10
ΕΙΣ ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
Εις τα περίχωρα της Αντιοχείας (1933)
Σαστίσαμε στην Αντιόχειαν όταν μάθαμε
τα νέα καμώματα του Ιουλιανού.
Ο Απόλλων εξηγήθηκε με λόγου του, στην Δάφνη!
Χρησμό δεν ήθελε να δώσει (σκοτισθήκαμε!),
σκοπό δεν τόχε να μιλήσει μαντικώς, αν πρώτα
δεν καθαρίζονταν το εν Δάφνη τέμενός του.
Τον ενοχλούσαν, δήλωσεν, οι γειτονεύοντες νεκροί.
Στην Δάφνη βρίσκονταν τάφοι πολλοί.-
Ένας απ' τους εκεί ενταφιασμένους
ήταν ο θαυμαστός, της εκκλησίας μας δόξα,
ο άγιος, ο καλλίνικος μάρτυς Βαβύλας.
Αυτόν αινίττονταν, αυτόν φοβούνταν ο ψευτοθεός.
Όσο τον ένοιωθε κοντά δεν κόταε
να βγάλει τους χρησμούς του' τσιμουδιά.
(Τους τρέμουνε τους μάρτυράς μας οι ψευτοθεοί).
Ανασκουμπώθηκεν ο ανόσιος Ιουλιανός,
νεύριασε και ξεφώνιζε: «Σηκώστε, μεταφέρτε τον,
βγάλτε τον τούτον τον Βαβύλα αμέσως.
Ακούς εκεί; Ο Απόλλων ενοχλείται.
Σηκώστε τον, αρπάξτε τον ευθύς.
Ξεθάψτε τον, πάρτε τον όπου θέτε.
Βγάλτε τον, διώξτε τον. Παίζουμε τώρα;
Ο Απόλλων είπε να καθαρισθεί το τέμενος.»
Το πήραμε, το πήγαμε το άγιο λείψανον αλλού'
το πήραμε, το πήγαμε εν αγάπη κ' εν τιμή.
Κι ωραία τωόντι πρόκοψε το τέμενος.
Δεν άργησε καθόλου, και φωτιά
μεγάλη κόρωσε: μια φοβερή φωτιά:
και κάηκε και το τέμενος κι ο Απόλλων.
Στάχτη το είδωλο' για σάρωμα, με τα σκουπίδια.
Έσκασε ο Ιουλιανός και διέδοσε -
τι άλλο θα έκαμνε - πως η φωτιά ήταν βαλτή
από τους Χριστιανούς εμάς. Ας πάει να λέει.
Δεν αποδείχθηκε' ας πάει να λέει.
Το ουσιώδες είναι που έσκασε.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
ΤΑ ΑΤΕΛΗ "ΙΟΥΛΙΑΝΑ" ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ
Ο επίσκοπος Πηγάσιος
Εισήλθαν στον περικαλλή ναό της Αθηνάς
ο Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.
Εκύτταζαν με πόθον και στοργή τ’ αγάλματα
όμως συνομιλούσανε διστακτικώς.
με υπαινιγμούς, με λόγια διφορούμενα,
με φράσεις πλήρεις προφυλάξεως,
γιατί δεν ήσαν βέβαιοι ο ένας για τον άλλον
και συνεπώς φοβούνταν να μη εκτεθούν,
ο ψεύτης Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο ψεύτης Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.
(Μάιος 1920)
Η διάσωσις του Ιουλιανού
Όταν μαινόμενοι σκότωσαν οι στρατιώται
τους συγγενείς του αποθανόντος Κωνσταντίνου'
και τελευταίως κινδύνευεν απ’ την φρικτή
παραφορά των ώς και το μικρό παιδί -έξι χρονώ-
του Καίσαρος Ιουλίου Κωνσταντίου,
οι Χριστιανοί ιερείς, οι εύσπλαχνοι,
το βρήκαν, και το πήγανε στο άσυλον
της εκκλησίας. Εκεί τον διέσωσαν, τον εξαετή Ιουλιανόν.
Πλην επιβάλλεται να πούμεν ότι
είναι χριστιανικής πηγής πληροφορία.
Μα διόλου απίθανον να είν’ αληθινόν.
Τίποτε το παράδοξον ιστορικώς
δεν παρουσιάζει: του Χριστού ιερείς
διασώζοντες αθώα Χριστιανόπαιδα.
Αν είναι αληθινό –άραγε ο πολύς φιλόσοφος
Αύγουστος και σ’ αυτό να εξέφραζε
το «λήθη δε έστω του σκότους εκείνου»;
(Δεκέμβριος 1923)
Αθανάσιος
Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
με δυο πιστούς συντρόφους μοναχούς,
φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
-ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθήν πίστιν τηρών-
προσεύχονταν. Τον καταδίωκαν οι εχθροί
και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί.
Ήταν ο άνεμος ενάντιος'
και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
Σαν ετελείωσε την προσευχή,
έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
προς τους συντρόφους του –κι απόρησε
βλέποντας το παράξενο μειδίαμά τους.
Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
στην Μεσοποταμία' οι μοναχοί
εγνώρισαν που εκείνη την στιγμή
ο φαύλος Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.
(Απρίλιος 1920)
Hunc deorum templis
Γερόντισσα τυφλή, ήσουν κρυφή εθνική;
ή ήσουν χριστιανή; Τον λόγον σου
που βγήκε αληθινός –που αυτός που εισήρχετο
επευφημούμενος στην Βιέννη, ο ένδοξος
Καίσαρ Ιουλιανός ήταν προωρισμένος
να υπηρετήσει τα τεμένη των (ψευτών) θεών –
τον λόγον σου που βγήκε αληθινός,
γερόντισσα τυφλή, τον είπες με οδύνην
ως θέλω να υποθέτω ή, φαύλη! με χαράν;
(Μάρτιος 1926)
Είχαν περάσει δέκα πέντε χρόνια.
Ήταν ο πρώτος χρόνος του Θεοδοσίου.
Στην αίθουσα του πατρικού μεγάρου του
περίμενε ένας νέος αλεξανδρινός
μία επίσκεψιν αγαπημένου φίλου.
Για να περνάει πιο εύκολα ο καιρός
πήρε κ’ εδιάβασε το πρώτο που έτυχε βιβλίο.
Ήτανε σοφιστού πολύ οργίλου,
που, για ταπείνωσιν των Χριστιανών,
παράθετε του Ιουλιανού την φράσι.
«Βεβαίως» ψιθύρισεν ο νέος αλεξανδρινός,
«πρώτα ο Ματθαίος, πρώτα ο Λουκάς».
Για τ’ άλλα, όμως, του Ιουλιανού,
Όμηρον και Ησίοδο, εμειδίασεν μονάχα.
Κ. Π. Καβάφης: Ατελή ποιήματα 1918-1932 (Ίκαρος 1994)
Φιλολογική έκδοση και σχόλια Renata Lavagnini
Εισήλθαν στον περικαλλή ναό της Αθηνάς
ο Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.
Εκύτταζαν με πόθον και στοργή τ’ αγάλματα
όμως συνομιλούσανε διστακτικώς.
με υπαινιγμούς, με λόγια διφορούμενα,
με φράσεις πλήρεις προφυλάξεως,
γιατί δεν ήσαν βέβαιοι ο ένας για τον άλλον
και συνεπώς φοβούνταν να μη εκτεθούν,
ο ψεύτης Χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος
ο ψεύτης Χριστιανός ηγεμονίσκος Ιουλιανός.
(Μάιος 1920)
Η διάσωσις του Ιουλιανού
Όταν μαινόμενοι σκότωσαν οι στρατιώται
τους συγγενείς του αποθανόντος Κωνσταντίνου'
και τελευταίως κινδύνευεν απ’ την φρικτή
παραφορά των ώς και το μικρό παιδί -έξι χρονώ-
του Καίσαρος Ιουλίου Κωνσταντίου,
οι Χριστιανοί ιερείς, οι εύσπλαχνοι,
το βρήκαν, και το πήγανε στο άσυλον
της εκκλησίας. Εκεί τον διέσωσαν, τον εξαετή Ιουλιανόν.
Πλην επιβάλλεται να πούμεν ότι
είναι χριστιανικής πηγής πληροφορία.
Μα διόλου απίθανον να είν’ αληθινόν.
Τίποτε το παράδοξον ιστορικώς
δεν παρουσιάζει: του Χριστού ιερείς
διασώζοντες αθώα Χριστιανόπαιδα.
Αν είναι αληθινό –άραγε ο πολύς φιλόσοφος
Αύγουστος και σ’ αυτό να εξέφραζε
το «λήθη δε έστω του σκότους εκείνου»;
(Δεκέμβριος 1923)
Αθανάσιος
Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
με δυο πιστούς συντρόφους μοναχούς,
φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
-ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθήν πίστιν τηρών-
προσεύχονταν. Τον καταδίωκαν οι εχθροί
και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί.
Ήταν ο άνεμος ενάντιος'
και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
Σαν ετελείωσε την προσευχή,
έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
προς τους συντρόφους του –κι απόρησε
βλέποντας το παράξενο μειδίαμά τους.
Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
στην Μεσοποταμία' οι μοναχοί
εγνώρισαν που εκείνη την στιγμή
ο φαύλος Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.
(Απρίλιος 1920)
Hunc deorum templis
Γερόντισσα τυφλή, ήσουν κρυφή εθνική;
ή ήσουν χριστιανή; Τον λόγον σου
που βγήκε αληθινός –που αυτός που εισήρχετο
επευφημούμενος στην Βιέννη, ο ένδοξος
Καίσαρ Ιουλιανός ήταν προωρισμένος
να υπηρετήσει τα τεμένη των (ψευτών) θεών –
τον λόγον σου που βγήκε αληθινός,
γερόντισσα τυφλή, τον είπες με οδύνην
ως θέλω να υποθέτω ή, φαύλη! με χαράν;
(Μάρτιος 1926)
Είχαν περάσει δέκα πέντε χρόνια.
Ήταν ο πρώτος χρόνος του Θεοδοσίου.
Στην αίθουσα του πατρικού μεγάρου του
περίμενε ένας νέος αλεξανδρινός
μία επίσκεψιν αγαπημένου φίλου.
Για να περνάει πιο εύκολα ο καιρός
πήρε κ’ εδιάβασε το πρώτο που έτυχε βιβλίο.
Ήτανε σοφιστού πολύ οργίλου,
που, για ταπείνωσιν των Χριστιανών,
παράθετε του Ιουλιανού την φράσι.
«Βεβαίως» ψιθύρισεν ο νέος αλεξανδρινός,
«πρώτα ο Ματθαίος, πρώτα ο Λουκάς».
Για τ’ άλλα, όμως, του Ιουλιανού,
Όμηρον και Ησίοδο, εμειδίασεν μονάχα.
Κ. Π. Καβάφης: Ατελή ποιήματα 1918-1932 (Ίκαρος 1994)
Φιλολογική έκδοση και σχόλια Renata Lavagnini
.
sarantakos.com
sarantakos.com
Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΥΣΤΗΡΙΟΙΣ
Ο Ιουλιανός εν τοις Μυστηρίοις (1896)
Πλην σαν ευρέθηκε μέσα στο σκότος,
μέσα στης γης τα φοβερά τα βάθη,
συντροφευμένος μ' Έλληνας αθέους,
κ' είδε με δόξαις και μεγάλα φώτα
να βγαίνουν άυλαις μορφαίς εμπρός του,
φοβήθηκε για μια στιγμήν ο νέος,
κ' ένα ένστικτον των ευσεβών του χρόνων
επέστρεψε, κ' έκαμε τον σταυρό του.
Αμέσως η Μορφαίς αφανισθήκαν'
η δόξαις χάθηκαν - σβύσαν τα φώτα.
Οι Έλληνες εκρυφοκυτταχθήκαν.
Κι' ο νέος είπεν' «Είδατε το θαύμα;
Αγαπητοί μου σύντροφοι, φοβούμαι.
Φοβούμαι, φίλοι μου, θέλω να φύγω.
Δεν βλέπετε πως χάθηκαν αμέσως
οι δαίμονες σαν μ' είδανε να κάνω
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;»
Οι Έλληνες εκάγχασαν μεγάλα'
«Ντροπή, ντροπή να λες αυτά τα λόγια
σε μας τους σοφιστάς και φιλοσόφους.
Τέτοια σαν θες εις τον Νικομηδείας
και στους παππάδες του μπορείς να λες.
Της ένδοξης Ελλάδος μας εμπρός σου
οι μεγαλείτεροι θεοί φανήκαν.
Κι' αν φύγανε να μη νομίζης διόλου
που φοβηθήκαν μια χειρονομία.
Μονάχα σαν σε είδανε να κάνης
το ποταπότατον, αγροίκον σχήμα
συχάθηκεν η ευγενής των φύσις
και φύγανε και σε περιφρονήσαν».
Έτσι τον είπανε κι' από τον φόβο
τον ιερόν και τον ευλογημένον
συνήλθεν ο ανόητος, κ' επείσθη
με των Ελλήνων τ' άθεα τα λόγια.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Πλην σαν ευρέθηκε μέσα στο σκότος,
μέσα στης γης τα φοβερά τα βάθη,
συντροφευμένος μ' Έλληνας αθέους,
κ' είδε με δόξαις και μεγάλα φώτα
να βγαίνουν άυλαις μορφαίς εμπρός του,
φοβήθηκε για μια στιγμήν ο νέος,
κ' ένα ένστικτον των ευσεβών του χρόνων
επέστρεψε, κ' έκαμε τον σταυρό του.
Αμέσως η Μορφαίς αφανισθήκαν'
η δόξαις χάθηκαν - σβύσαν τα φώτα.
Οι Έλληνες εκρυφοκυτταχθήκαν.
Κι' ο νέος είπεν' «Είδατε το θαύμα;
Αγαπητοί μου σύντροφοι, φοβούμαι.
Φοβούμαι, φίλοι μου, θέλω να φύγω.
Δεν βλέπετε πως χάθηκαν αμέσως
οι δαίμονες σαν μ' είδανε να κάνω
το σχήμα του σταυρού το αγιασμένο;»
Οι Έλληνες εκάγχασαν μεγάλα'
«Ντροπή, ντροπή να λες αυτά τα λόγια
σε μας τους σοφιστάς και φιλοσόφους.
Τέτοια σαν θες εις τον Νικομηδείας
και στους παππάδες του μπορείς να λες.
Της ένδοξης Ελλάδος μας εμπρός σου
οι μεγαλείτεροι θεοί φανήκαν.
Κι' αν φύγανε να μη νομίζης διόλου
που φοβηθήκαν μια χειρονομία.
Μονάχα σαν σε είδανε να κάνης
το ποταπότατον, αγροίκον σχήμα
συχάθηκεν η ευγενής των φύσις
και φύγανε και σε περιφρονήσαν».
Έτσι τον είπανε κι' από τον φόβο
τον ιερόν και τον ευλογημένον
συνήλθεν ο ανόητος, κ' επείσθη
με των Ελλήνων τ' άθεα τα λόγια.
Κωνσταντίνος Καβάφης
17.4.10
ΤΙ ΕΙΔΕ Ο ΜΠΑΤΛΕΡ
.
Το έργο «Τι είδε ο Μπάτλερ» του βρετανού Τζο Ορτον διαδραματίζεται στην ψυχιατρική κλινική του Δρ. Πρέντις, όπου η τρέλα και το παράλογο δεσπόζει. Όλα ξεκινούν ήρεμα, με μία επαγγελματική συνέντευξη μιας κοπέλας για τη θέση της γραμματέως και περιπλέκονται απίστευτα, όταν ο γιατρός αποφασίζει να την αποπλανήσει σεξουαλικά!
Τότε και προκειμένου να μην αποκαλυφθεί στη γυναίκα του, ξεκινά ένα θεότρελο γαϊτανάκι παρεξηγήσεων. Η γυναίκα του τού αποκαλύπτει πως έπεσε θύμα βιασμού από τον γκρουμ ενός ξενοδοχείου που έμενε, ο γκρουμ εμφανίζεται και ζητά δουλειά ως γραμματέας, η υποψήφια γραμματέας, την οποία θεωρούν τρελή, φτάνει στο σημείο να ντυθεί γκρουμ για να προστατέψει το γιατρό, ενώ ένας αστυνομικός ψάχνει απεγνωσμένα τη γραμματέα για να του δώσει τα γεννητικά όργανα του Τσώρτσιλ. Μέσα σ΄ όλα αυτά, η μορφή του Δρ. Ρανς, του κρατικού ψυχιάτρου που πηγαίνει ως επιθεωρητής στην κλινική και προσπαθεί να ερμηνεύσει τα πάντα με την... ψυχοθεραπεία!
Ο παραλογισμός απογειώνεται και τα μέλη μιας οικογένειας ανακαλύπτονται μεταξύ τους!
Κίνκι αισθητική, απολαυστική ατμόσφαιρα, αμείωτος ρυθμός και ένταση, χιούμορ, αλλά και εντονότατη κριτική στο κατεστημένο σε μια παράσταση που προκαλεί αβίαστα το γέλιο.
Τότε και προκειμένου να μην αποκαλυφθεί στη γυναίκα του, ξεκινά ένα θεότρελο γαϊτανάκι παρεξηγήσεων. Η γυναίκα του τού αποκαλύπτει πως έπεσε θύμα βιασμού από τον γκρουμ ενός ξενοδοχείου που έμενε, ο γκρουμ εμφανίζεται και ζητά δουλειά ως γραμματέας, η υποψήφια γραμματέας, την οποία θεωρούν τρελή, φτάνει στο σημείο να ντυθεί γκρουμ για να προστατέψει το γιατρό, ενώ ένας αστυνομικός ψάχνει απεγνωσμένα τη γραμματέα για να του δώσει τα γεννητικά όργανα του Τσώρτσιλ. Μέσα σ΄ όλα αυτά, η μορφή του Δρ. Ρανς, του κρατικού ψυχιάτρου που πηγαίνει ως επιθεωρητής στην κλινική και προσπαθεί να ερμηνεύσει τα πάντα με την... ψυχοθεραπεία!
Ο παραλογισμός απογειώνεται και τα μέλη μιας οικογένειας ανακαλύπτονται μεταξύ τους!
Κίνκι αισθητική, απολαυστική ατμόσφαιρα, αμείωτος ρυθμός και ένταση, χιούμορ, αλλά και εντονότατη κριτική στο κατεστημένο σε μια παράσταση που προκαλεί αβίαστα το γέλιο.
Θέατρο Αλίκη, έως 25 Απριλίου
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
