ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ

Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ
[ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ ΑΝΑΠΗΡΩΝ ΑΝΔΡΩΝ]
(Αναδημοσίευση από το www.disabled.gr)

.
Η ομοφυλοφιλική σχέση μπορεί να αποτελεί μια όμορφη έκφραση του έρωτα μεταξύ δυο αντρών, ακόμα και στην περίπτωση που ο ένας ή και οι δυο έχουν κάποια αναπηρία. Το μυστικό εδώ είναι η αγάπη.Όπου υπάρχει πραγματική αγάπη, κατανόηση και σεβασμός για τον άλλον, η ερωτική σχέση μπορεί να εξελιχθεί, κι η αναπηρία να γίνει αποδεκτή, όχι ως κάτι το ασυνήθιστο ή περίεργο. Οι ομοφυλόφιλοι ανάπηροι είναι ικανοί να ερωτευτούν, να αγαπηθούν και να αγαπήσουν, ακόμα και να μεγαλώσουν παιδιά όπως ο καθένας μας. Το μόνο που ζητούν είναι η αποδοχή κι ο σεβασμός γι’ αυτό που είναι, ώστε να μην αντιμετωπίζουν επώδυνες και ανεπιθύμητες συνέπειες στη σχέση τους. Οι ομοφυλόφιλοι έχουν πολλά να προσφέρουν στον κόσμο. Οι δε ανάπηροι γκέι έχουν κι εκείνοι την ανάγκη να μοιράζονται πράγματα όπως κι οι υπόλοιποι . Ωστόσο, η έκφραση συναισθημάτων αγάπης και τρυφερότητας μεταξύ των ομοφυλόφιλων αντρών, επισκιάζεται από αισθήματα ενοχής και καταπίεσης. Πολλοί ομοφυλόφιλοι θα ήθελαν να έρθουν σε επαφή με άλλους, όμως αισθάνονται βαθιά ντροπή και αντιμετωπίζουν με ομοφοβία τη σεξουαλικότητά τους, μη μπορώντας έτσι να δώσουν αγάπη μέσα από την καρδιά τους.
Το κλειδί για να ξεπεραστούν αυτά τα εμπόδια και να αναπτυχθεί μια όμορφη ομοφυλοφιλική σχέση είναι η οικειότητα. Δυστυχώς, πολλοί άντρες, είτε ομοφυλόφιλοι είτε ετεροφυλόφιλοι, δεν έχουν ξεκαθαρίσει το βαθύτερο νόημα της σχέσης. Οικειότητα σημαίνει το να έρθεις κοντά με τον άλλον, να τον καταλάβεις, να τον αγαπήσεις, να τον σέβεσαι, να αναπτυχθούν δηλαδή συναισθήματα βαθιάς αγάπης και ζεστασιάς. Το άτομο με το οποίο είμαστε οικείοι μπορεί να μην είναι ο ερωτικός μας σύντροφος. Αυτό που μετράει είναι το τι μπορούμε να μοιραστούμε με τον άλλον, να του στεκόμαστε στις δύσκολες και ευχάριστες στιγμές, να ενδιαφερόμαστε γι’αυτόν όταν λείπει, να υπάρχει αλληλο-εμπιστοσύνη και άλλες αξίες. Η οικειότητα υπάρχει όπου υπάρχει ζεστασιά και συντροφικότητα. Αυτή η οικειότητα ίσως να μην περιλαμβάνει το σεξ. Το άτομο αυτό μπορεί να είναι ο εραστής μας ή απλά κάποιος που τον νιώθουμε κοντά μας. Με την οικειότητα αισθανόμαστε ότι ανήκουμε κάπου, ότι μας καταλαβαίνει κάποιος, πέρα από οποιαδήποτε σωματική έλξη. Υπάρχει δέσιμο σε πνευματικό επίπεδο, κι είναι αυτό το δέσιμο που καθορίζει τη σχέση. Όταν βρούμε το άτομο με το οποίο αισθανόμαστε οικειότητα, ακόμα και αν δεν είναι ο εραστής μας, αναπτύσσονται από κοινού δεσμοί αγάπης, κατανόησης και εμπιστοσύνης, που οδηγούν τις ζωές μας σε υψηλότερα επίπεδα.
Η σχέση, για τα ομοφυλόφιλα άτομα που έχουν κάποια αναπηρία, είναι πολύ σημαντική, διότι τους βοηθά να βιώσουν αισθήματα αγάπης και αποδοχής από τον άλλον, ιδιαίτερα τη στιγμή που οι πιο πολλοί νιώθουν απορριπτέοι κι έχουν υποστεί διάφορες κοινωνικές διακρίσεις. Ο ομοφυλόφιλος ανάπηρος θέλει να αγαπηθεί, θέλει να τον νοιάζονται, κι όταν συμβαίνει κάτι αυτό, η ζωή του βελτιώνεται και νιώθει ευτυχισμένος με αυτό που είναι. Μια τέτοια σχέση μπορεί να τον βοηθήσει να αποδεχθεί τους φυσικούς περιορισμούς της ζωής του. Τα τελευταία είκοσι χρόνια με την εμφάνιση του AIDS, πολλά άτομα απέκτησαν κάποια αναπηρία εξαιτίας της νόσου, και δυστυχώς πολλοί από αυτούς έχουν πέσει θύματα διακρίσεων όχι μόνο από την κοινωνία αλλά κι από τους άλλους ομοφυλόφιλους. Αυτό είναι βέβαια πολύ λυπηρό, ωστόσο αρκετοί, μετά την ανακοίνωση μιας τέτοιας χρόνιας νόσου, βρήκαν το έναυσμα για να ζήσουν μια πιο ουσιαστική ζωή.
Άρχισαν να θεραπεύουν τη ζωή τους με την αγάπη, η οποία είναι και το καλύτερο φάρμακο για την ασθένεια ή την αναπηρία. Η αγάπη γιατρεύει, κι η αγάπη για τους οικείους μας γιατρεύει πιο γρήγορα και αποτελεσματικά. Γ ι’ αυτό θα πρέπει όλοι μας να ανοίξουμε την καρδιά μας και να νιώσουμε οικειότητα με τον άλλον, που μπορεί να είναι ανάπηρος ή μη, ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος.
Η σχέση δεν αφορά μόνο στο σεξ, αλλά περιλαμβάνει και πολλά πράγματα γύρω από αυτό, όπως το τρυφερό άγγιγμα, το γέλιο, η κουβέντα, το να μοιράζεσαι, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, η πίστη, η δέσμευση και η μοναδικότητα. Η σχέση σού δίνει την ελευθέρια να είσαι ο εαυτός σου, να εκθέτεις όλες σου τις πτυχές, ακόμα και την ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητά σου. Όσον αφορά στους ομοφυλόφιλους ανάπηρους, η οικειότητα δεν έχει να κάνει με τη σεξουαλική τους ‘’λειτουργία’’ όπως πολλοί ομοφυλόφιλοι πιστεύουν.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να ανοίξουν την καρδιά και το μυαλό τους, ώστε να μπορέσουν να αγαπήσουν κάποιον που δεν έχει το τέλειο σώμα. Ένας τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι να βάλουν νοητά τον εαυτό τους στη θέση των ανάπηρων, και να σκεφτούν πώς θα ήταν αν εκείνοι βρίσκονταν σε αυτή την κατάσταση ή αν ένιωθαν ότι απορρίπτονται από την ομοφυλόφιλη και ετεροφυλόφιλη κοινωνία. Θα βοηθούσε εξίσου το να συνειδητοποιήσουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να μείνει ανάπηρος, είτε λόγω κάποιας ασθένειας, όπως το AIDS, είτε λόγω κάποιου ατυχήματος ή άλλου τραυματισμού. Πολλά ομοφυλόφιλα άτομα διακατέχονται από μια μανία για τη νεότητα και την ομορφιά, και θα πρέπει να σκεφτούν ότι κάθε μέρα που περνάει κι οι ίδιοι μεγαλώνουν και χάνουν την όμορφη εμφάνιση τους, καθώς και ότι κάποια στιγμή, αν συνεχίσουν να διαιωνίζουν αυτήν την συμπεριφορά, θα υποστούν και οι ίδιοι τις ίδιες διακρίσεις από τους άλλους ομοφυλόφιλους.
Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τον χρόνο, κι έτσι οι ομοφυλόφιλοι που δεν πρόκειται να αποκτήσουν και παιδιά, θα υποστούν τις συνέπειες της γήρανσης και πιθανόν κάποιας αναπηρίας.
Όσο περισσότερα γκέι άτομα καταλάβουν το νόημα της σχέσης, τόσο πιο εύκολα θ’ αλλάξει η επιπόλαιη γκέι κουλτούρα, αυτό που ονομάζουμε συχνά ‘’γκέι τρόπο ζωής. ‘’ Αυτό βέβαια ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει κυρίως μετά την εμφάνιση του AIDS, που έχει αποδεκατίσει ένα μέρος της γκέι κοινότητας. Έχουμε πολύ δρόμο όμως ακόμα μέχρι να αποτελέσει η σχέση, πηγή αγάπης και κοινό παρανομαστή για τον γκέι κόσμο, αντικαθιστώντας την επικρατούσα νοοτροπία των επιπόλαιων και εφήμερων σεξουαλικών σχέσεων. Η σχέση επιτρέπει στα άτομα να φροντίζουν και να αγαπούν ο ένας τον άλλον μέσα από το πρίσμα της συντροφικότητας και του σεβασμού.
Αν τα γκέι άτομα ανοίξουν την καρδιά και το μυαλό τους, και εμπλακούν σε μια σχέση με κάποιο ανάπηρο άτομο, αυτόματα θα ανταμειφθούν με ευτυχία. Η πραγματική σχέση είναι πληρέστερη μορφή ολοκλήρωσης απ’ ό,τι το σεξ για το σεξ και τη σεξουαλική και μόνο ικανοποίηση. Η σχέση έχει άπειρες μορφές έκφρασης. Ο αισθησιασμός και η λεπτότητα μεταξύ δυο ατόμων που ενδιαφέρονται από κοινού για τη προσωπική τους ευτυχία, αποτελεί την πιο όμορφη σεξουαλική εμπειρία που μπορεί κάποιος να βιώσει. Αυτό ελάχιστα έχει να κάνει με τη γενετήσια πράξη, που ούτως η άλλως όλοι μπορούμε να κάνουμε, ανάπηροι ή μη, γκέι ή όχι. Η απόλαυση στον έρωτα επιτυγχάνεται όταν απευθύνεται σε ένα και μοναδικό άτομο.
Όταν αγαπάμε μέσα από την καρδιά μας, είναι σα να βγάζουμε ό,τι πιο όμορφο έχουμε μέσα μας χαρίζοντάς το στον άλλον. Είναι σαν το σώμα κι η καρδιά μας να γίνονται ένα, οδηγώντας μας σε υψηλά επίπεδα ικανοποίησης και αγάπης. Κατ’ αυτήν την έννοια, είναι λογικό να σκεφτούμε την πιθανότητα σύναψης μιας στενής ερωτικής σχέσης με κάποιο γκέι ανάπηρο άτομο, αν καταφέρουμε να ανοίξουμε την καρδιά και το μυαλό μας. Μια τέτοια σχέση θα φέρει στην επιφάνεια ό,τι όμορφο έχουμε μέσα μας, και θα ικανοποιήσει τις πιο βαθιές και αληθινές επιθυμίες μας, αγαπώντας τον άλλον ως άνθρωπο. Αν αντιμετωπίζουμε τον σύντροφό μας ως σεξουαλικό αντικείμενο που θα μας ικανοποιήσει όλα τα ζωώδη ένστικτά μας, τότε η σεξουαλική πράξη μετατρέπεται σε μια απλή σωματική λειτουργία. Η σωματική ευχαρίστηση εξασθενεί, αφήνοντάς μας κενούς, χωρίς την ικανοποίηση της συναισθηματικής και πνευματικής επαφής, που η σχέση μας προσφέρει.
Ο έρωτας μεταξύ δυο αντρών που φροντίζουν κι αγαπούν ο ένας τον άλλον, είναι ο ίδιος με τον έρωτα μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας που από κοινού έχουν αποφασίσει να μοιραστούν τις ζωές τους. Ο ομοφυλόφιλος άντρας που αγαπά και νοιάζεται για τον ανάπηρο φίλο του ειλικρινά, και είναι γι’ αυτόν σύντροφος και εραστής ταυτόχρονα, μπορεί να απολαύσει την αγάπη και τη ζεστασιά της σχέσης, όπως κάθε ετεροφυλόφιλο ζευγάρι που είναι πολύ καιρό μαζί. Ο έρωτος σ’αυτήν την περίπτωση θα εκφραστεί θετικά με το σεξ, με έναν υγιή τρόπο. Το μυαλό από μόνο του δεν ερωτεύεται, το ίδιο κι η καρδιά. Αντίθετα, ο έρωτας εκφράζεται μέσα από τη συνένωση του σώματος και της ψυχής. Όταν γίνει αυτό κατανοητό, μπορεί ο ομοφυλόφιλος άντρας να μπει στη διαδικασία να σκεφτεί ότι μπορεί να εμπλακεί σε μια ερωτική σχέση με ένα ανάπηρο άτομο. Το σημαντικό εδώ είναι να αναγνωρίζει τον εαυτό του και τα συναισθήματά του, και να μην ενδιαφέρεται για το πώς θα γίνει αρεστός στον υπόλοιπο κόσμο από προσωπική ανασφάλεια. Ο ανθρωπισμός είναι η βασική αξία που πρεσβεύει η σχέση. Η χαρά της αληθινής σχέσης βρίσκεται στην απόλαυση του συναισθήματος ότι ανήκουμε κάπου και στην υπέρτατη ζεστασιά που πηγάζει από αυτήν.
Η αληθινή σχέση μεταξύ ενός ανάπηρου ομοφυλόφιλου άντρα με έναν μη ανάπηρο, πρέπει να διέπεται από ένα αίσθημα εμπιστοσύνης, ώστε από κοινού να υπάρχει δέσμευση, χωρίς να μένει κάτι κρυφό. Αυτό το είδος αγάπης μάς κάνεινα επιδιώκουμε την ευτυχία του άλλου, για την προσωπική μας ευτυχία, χαρά και ικανοποίηση. Οι άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά, επιζητούν όχι μόνο τη δική τους ευχαρίστηση, αλλά και του συντρόφου τους. Είναι πολύ όμορφο να ακούς και να βλέπεις τον σύντροφό σου να απολαμβάνει τον έρωτα εκστασιασμένος . Αυτό είναι ένα δώρο που δίνει ο ένας στον άλλο, κι όταν συμβαίνει, τότε απολαμβάνουμε μια βαθιά αίσθηση ολοκλήρωσης. Η ειλικρινής σεξουαλική οικειότητα που αναπτύσσεται με την ένωση με τον άλλο, είτε είναι ανάπηρος είτε όχι, μας δίνει τη δυνατότητα να απελευθερωθούμε με μοναδικό τρόπο, απολαμβάνοντας την ερωτική μας πράξη.
Η ερωτική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ δυο αντρών δεν πρέπει να αποτελεί τρόπο έκφρασης της ανάγκης μας για προστασία από τη μοναξιά, την απογοήτευση και τον φόβο. Αν αυτές οι νευρωτικές ανάγκες καθοδηγούν τη σχέση, τότε αυτή θα διαλυθεί σύντομα. Τίποτα δεν προκαλεί περισσότερο πόνο από το να έχουμε μια σχέση μόνο και μόνο για να ξεπεράσουμε τις νευρωτικές ανασφάλειες του παρελθόντος. Όταν η σχέση και το σεξ στηρίζονται σε κάτι τέτοιο, τότε η σχέση είναι στην ουσία πλασματική, και κάνει τους ανθρώπους να υποφέρουν. Όσον αφορά στα ανάπηρα άτομα, υπάρχει πολύς κόσμος που βλέπει τη σχέση με άτομο με αναπηρία, ως φετίχ ή κάτι ανάλογο. Στην περίπτωση αυτή, η σχέση είναι καταστροφική, επώδυνη και αρρωστημένα εξαρτημένη.
Για να αποφευχθεί μια τέτοια νευρωτική συνδιαλλαγή, είναι σημαντικό το ζευγάρι να καταθέτει τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις του. Τα γκέι άτομα πρέπει να είναι σίγουρα για το τί σημαίνει το σεξ για τον σύντροφο τους, ώστε να μην μπαίνουν στη διαδικασία να επενδύουν συναισθηματικά σε μια σχέση που δεν πρόκειται ποτέ να εξελιχθεί. Πριν κάποιος εμπλακεί σε μια σχέση με ένα ανάπηρο άτομο, θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι το σεξ δεν σημαίνει απαραίτητα και έρωτα, αν και ο έρωτος μπορεί να εκφραστεί πολύ όμορφα μέσα από αυτό. Η διαφορά του κάνω σεξ από το κάνω έρωτα δεν είναι η ίδια η πράξη, αλλά ό,τι περιλαμβάνει αυτή πριν και μετά. Αποτελεί ο έρωτας ένα ευχάριστο, ελεύθερο και εξερευνητικό παιχνίδι; Συνοδεύεται από αγγίγματα, βλέμματα, λόγια; Αν είστε ανάπηρος, χρησιμοποιείται τα χέρια, τα δάχτυλα, τη γλώσσα ή όποιο άλλο σημείο του σώματος είναι λειτουργικό για να ικανοποιήσετε τον σύντροφό σας πριν την επαφή;
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στη διαμόρφωση και διατήρηση μιας σχέσης, είναι ο φόβος. Πολλοί άντρες δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι φοβούνται τη δέσμευση. Όταν η θετική ερωτική ανταπόκριση κάποιου μας προκαλεί άγχος, αυτό σημαίνει ότι φοβόμαστε τη δέσμευση. Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται. Το μυστικό εδώ δεν είναι η υπαναχώρηση, αλλά η αντιμετώπιση του φόβου. Αντιμετωπίζοντάς τον θα μπορέσουμε να λύσουμε πολλά προβλήματα της καθημερινότητάς μας. Θα πρέπει να αποχαιρετήσουμε τον φόβο και τα αισθήματα ενοχής, αβεβαιότητας και ανασφάλειας που τον συνοδεύουν. Έτσι θα μπορέσουμε να νοιώσουμε αυτό που είμαστε πραγματικά. Οι γκέι άντρες χρειάζεται να αναπτύσσουν γνήσιες σχέσεις, ώστε να μπορούν να διερευνήσουν τους αμυντικούς μηχανισμούς και τις διεργασίες που σχετίζονται με την ουσία των σχέσεων αυτών. Όταν αποφεύγουμε αυτό που φοβόμαστε, το ενισχύουμε. Η κατάκτηση και χειραγώγηση του φόβου είναι το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνουμε από τη σύναψη της σχέσης.Η ισορροπία και η ολοκλήρωση της σχέσης μέσα από το σεξ, αποτελεί την πρόκληση που όλοι οι γκέι άντρες οφείλουν να αντιμετωπίσουν, ζώντας σε μια αρνητική γι’αυτούς κοινωνία. Αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό για τα γκέι ανάπηρα άτομα, γιατί έρχονται αντιμέτωποι ταυτόχρονα με την αναπηρία και την ομοφυλοφιλία, τη στιγμή που και τα δυο είναι μη αποδεκτά. Πολύ συχνά, η αγάπη και το σεξ δεν συμβαδίζουν στα γκέι άτομα εξαιτίας της απόρριψης και περιφρόνησης που βιώνουν για πολλά χρόνια, από την κοινωνία, την οικογένεια, και την κουλτούρα, που δεν δέχονται τη διαφορετικότητα της συμπεριφοράς και της σεξουαλικής επιλογής. Είναι σημαντικό επομένως να αφήσουμε πίσω μας το παρελθόν, για να καταφέρουμε να αναπτύξουμε μια σχέση που θα στηρίζεται στην αγάπη, τη φροντίδα και τον σεβασμό. Χρειάζεται επίσης να υπάρχει εμπιστοσύνη στον σύντροφο μας, γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ανοιχτούμε και να απολαύσουμε όλες εκείνες τις ευτυχισμένες στιγμές που μας προσφέρει η ερωτική σχέση. Κανείς δεν λέει ότι κάτι τέτοιο είναι εύκολο, αλλά πραγματικά, αξίζει τον κόπο. Ας αφιερώσουμε λοιπόν τη ζωή μας στις πολλαπλές προκλήσεις, αλλά και ανταμοιβές, που μας χαρίζει μια οικεία και βαθιά ερωτική συνύπαρξη.
Η ‘’Ομάδα Οικειότητας’’ για τα γκέι άτομα, συμπεριλαμβανομένων και των ατόμων με αναπηρία, προσφέρει ένα ασφαλές περιβάλλον όπου το άτομο μπορεί να διερευνήσει με διάφορους τρόπους τη σχέση του με τους άλλους. Αυτές οι ομάδες δίνουν τη δυνατότητα ανάπτυξης αυθεντικών σχέσεων και ανταλλαγής απόψεων με άλλα γκέι άτομα. Οι ‘’Ομάδες Οικειότητας’’ παρέχουν το κατάλληλα υποστηρικτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο το άτομο μπορεί να συζητήσει για όλες τις συναισθηματικές, κοινωνικές, και σεξουαλικές δυσκολίες που αντιμετώπισε ως παιδί ή ως ενήλικας, ώστε να μπορέσει να τις ξεπεράσει.
Βρίσκοντας ένα φίλο με τον οποίο μπορείς να μιλήσεις και να έρθεις σε επαφή, βοηθάει στο να ανοιχτούμε και να απολαύσουμε τη χαρά και την αγάπη μιας σχέσης. Εκτός όμως από αυτό, η ικανότητα τού να είμαστε ειλικρινείς και αυθεντικοί, ανοιχτοί στους άλλους, μας βοηθάει επίσης να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και καλύτεροι εραστές. Οι Ομάδες αυτές, μας επιτρέπουν να ξεπερνάμε τους φόβους μας και να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να επενδύουμε συναισθηματικά στους άλλους και να είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας.
Πολλοί ομοφυλόφιλοι νιώθουν παγιδευμένοι σε ένα λαβύρινθο ενοχών, άρνησης και ανούσιων σεξουαλικών σχέσεων. Ωστόσο, κάτι τέτοιο μπορεί να μην συμβαίνει σε σας, από τη στιγμή που είστε αυθεντικοί, ειλικρινείς, αγαπάτε κάθε πλευρά του εαυτού σας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικότητάς σας. Η σχέση μάς επιτρέπει να δείξουμε την ομορφιά και την αγάπη που κρύβουμε μέσα μας, και να την μοιραστούμε με κάποιον που έχουμε αναγνωρίσει και αξιολογήσει ως το πιο κατάλληλο άτομο. Εκτιμήστε την αυθεντικότητά σας, και ξεπεράστε τους φόβους σας, ώστε να ολοκληρωθείτε μέσα από μια ερωτική σχέση που στηρίζεται στην αγάπη. Η αγάπη δεν βρίσκεται στα γεννητικά όργανα. Ξεκινάει από την καρδιά και εκφράζεται μέσω της σεξουαλικής πράξης με τα σεξουαλικά όργανα. Αγαπήστε όλα τα σημεία του σώματός σας, χάρη στα οποία μπορείτε να απολαύσετε τον έρωτα με τον αγαπημένο σας. Η αγάπη είναι αυτό που σας αξίζει πάντα. Σταματήστε να νιώθετε παγιδευμένοι με τη φύση σας, συμφιλιωθείτε με την γκέι σεξουαλικότητά σας και τη ζωή σας, ώστε να μπορέσετε να ολοκληρωθείτε ως άτομα.
Η πορεία της σχέσης με ένα ανάπηρο γκέι άτομο κρύβει πολλές παγίδες, που θα πρέπει να αποφευχθούν κάνοντας προσεκτική αυτοκριτική και επικοινωνώντας με τον σύντροφο. Συχνά, υπάρχει ο φόβος της έλλειψης αυτονομίας, ένας φόβος που οδηγεί πολλές φορές στη διάλυση της σχέσης όταν γίνεται ‘’πολύ οικεία’’. Ο φόβος της απόρριψης και της πιθανής εγκατάλειψης περιορίζει τη δημιουργία στενών ερωτικών δεσμών. Αυτοί οι φόβοι υποσυνείδητα οδηγούν τις σχέσεις σε διάλυση. Κάποια άτομα επίσης, υπονομεύουν τη σχέση πριν καλά -καλά ξεκινήσει. Αυτό συνήθως γίνεται όταν υποβάλουμε σε δοκιμασίες την αγάπη του άλλου, θέτοντας μη ρεαλιστικούς στόχους. Η εμμονή στην κτητικότητα είναι ένα άλλο σύνηθες δείγμα φόβου. Όταν αντιληφθούμε κάποια από αυτά τα σημάδια στη σχέση μας καλό είναι να σκεφτούμε ότι η ουσιαστική σχέση και οικειότητα με τον άλλον στηρίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Η σχέση μας είναι το ασφαλές λιμάνι μας, το ερωτικό μας καταφύγιο, που μας προφυλάσσει με φροντίδα κι αγάπη.
Ένα γκέι ανάπηρο άτομο που δεν έχει αγάπη και ερωτική σχέση, βιώνει έντονη μοναξιά, απογοήτευση και θλίψη στη ζωή του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να νιώθει φτωχός και ανίκανος να ζήσει μια σχέση με ζεστασιά και αγάπη. Έτσι, δυστυχώς, πολλά άτομα πιστεύουν ότι γεννήθηκαν για να βιώνουν μόνο πόνο και θλίψη στη ζωή τους. Για ένα τέτοιο άτομο, η παραμικρή απόρριψη και δυσκολία γίνεται τεράστια. Γι’αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάθε γκέι άτομο, ανάπηρο ή όχι, να φτάσει σε ένα επίπεδο συμφιλίωσης και αγάπης με τον εαυτό του. Αυτό προϋποθέτει την ολοκληρωτική αποδοχή τόσο της ομοφυλοφιλίας του, όσο και της αναπηρίας του. Όταν ένα γκέι άτομο είναι ανοιχτό στην ολοκληρωτική αγάπη και αποδοχή του εαυτού του, δείχνει ευτυχισμένος, και ως εκ τούτου, φαίνεται πιο ελκυστικός στους άλλους. Ο πόνος κι η αβεβαιότητα μετουσιώνονται σε αγάπη και αποδοχή του εαυτού. Με εφόδια αυτά τα δυο, η πιθανότητα σύναψης μιας ουσιαστικής σχέσης αγάπης είναι πολύ μεγάλη. Η αγάπη του εαυτού μας κι η αποδοχή, εμπεριέχουν μια δύναμη που μαγνητίζει. Όταν νιώθουμε αγάπη και οικειότητα με τον εαυτό μας, τα προβλήματα της ζωής φαίνονται μικρότερα. Έχουμε μια ασπίδα που μας προστατεύει από τον πόνο που κατακλύζει τον κόσμο. Συνειδητοποιούμε ότι έχουμε πάντα την επιλογή του να ζούμε, κι αυτή η επιλογή καθορίζεται από εμάς κι από κανέναν άλλον. Νιώθουμε ότι μπορούμε να απαιτήσουμε πράγματα για εμάς. Έτσι, ανοιγόμαστε, και μπορούμε να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας στην ερωτική σχέση. Με αυτό τον τρόπο ανοίγουμε τη ζωή μας στη δύναμη της αγάπης.
Κινηθείτε στα σύννεφα της εσωτερικής αυτογνωσίας και αγάπης, για να απολαύσετε τα οφέλη της ερωτικής ευδαιμονίας. Αγαπήστε ολοκληρωτικά το κορμί σας για να κατακτήσετε την απόλυτη ευτυχία της ψυχής σας.

.
Μετάφραση: Πάνος Ζουρνατζίδης, Εργοθεραπευτής

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΙ ΕΓΚΡΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΑΠΟ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΦΥΛΟΥ

Pediatras aprueban adopción de niños por parejas homosexuales
Los niños de parejas homosexuales merecen que sus padres sean reconocidos por la ley, según la Academia de Pediatría (AAP) de Estados Unidos.
Para tales efectos, el grupo emitió un comunicado a favor de los derechos de adopción para el segundo padre en una relación del mismo sexo.
Una revisión de estudios publicados indicó que los niños con padres homosexuales "gozan de las mismas ventajas y las mismas expectativas de salud, ajuste emocional y crecimiento que los niños cuyos padres son heterosexuales", según el grupo.
El comunicado se originó para atender a las necesidades de los niños, según Ellen C. Perrin, profesora de pediatría del Centro Médico Tufts New England, en Boston, Massachusetts. Perrin ejerce como consultora en la comisión de Aspectos Psicosociales de Salud Infantil y Familiar de la AAP, que redactó el documento.
"Esos niños son nuestros pacientes", dijo. "Las familias de los niños son muy importantes para su bienestar".
Cada vez más niños son criados por parejas del mismo sexo, pero existe una brecha en el reconocimiento legal y social de estas situaciones, según Perrin. El objetivo de la política, dijo, es "cerrar esa brecha".
El comunicado "apoya los derechos de los niños a poseer una continuidad en su crianza", dijo Perrin.
En el comunicado, la comisión de la AAP establece que en la mayoría de los casos, un niño en un hogar con dos padres del mismo sexo tiene sólo un padre legal, el padre biológico u adoptivo.
El otro integrante de la pareja, es decir, el segundo padre o madre, se halla en un limbo en cuanto a la paternidad.
El padre o la madre toma parte en la crianza del niño, pero no tiene, por lo general, derechos u obligaciones reconocidos judicialmente.
En algunos estados se han promulgado leyes para permitir la adopción por el segundo padre o madre, y otros estados están considerando esas leyes, indicó el informe.
La comisión señala que las leyes que igualan las relaciones estables del mismo sexo al matrimonio, como la ley de unión civil de Vermont, también pueden ofrecer seguridad a los niños de padres homosexuales.
Pero, en la mayoría de los casos, las adopciones por el segundo padre se realizan basadas en el estudio individual de cada caso, indicó el informe.
"Es importante que haya un amplio mandato ético nacional que guíe a los tribunales a la hora de proporcionar la protección necesaria a los niños mediante una adopción de ambas partes", expresa el documento.
Según el comunicado de la AAP, los segundos padres deberían mantener los derechos y responsabilidades paternas cuando el primer padre muere o se enferma.
En el caso de que la pareja se separe, el segundo padre debería tener el derecho de custodia y de visita, indicó el informe. Ambos padres deberían ser responsables de los gastos de manutención del niño en caso de una separación.
El documento también toma en consideración las necesidades de salud de los niños. La adopción por ambas partes, dice el comunicado, aseguraría que un niño sea elegible para cobertura médica a través de los padres.
Ambos padres deberían tener los mismos derechos sobre el niño para el consentimiento de los cuidados médicos y para tomar decisiones importantes sobre su hijo, incluidas las decisiones sobre la salud y la educación.
Permitir que el segundo miembro de la pareja adopte oficialmente a un niño también permitiría que el chico o chica tuviera acceso a las prestaciones de la Seguridad Social en caso de muerte de cualquiera de los padres, añade el comunicado.
Perrin manifestó que confía en que el comunicado refuerce los casos de parejas homosexuales que están tratando de establecer derechos co-paternales.
"Este comunicado les servirá como apoyo ante los tribunales", dijo.
Otro objetivo del documento, señaló Perrin, es informar al público en general sobre estas familias que "son, en la mayoría de los casos, como cualquier otra familia. La única diferencia es que los padres no son de sexos opuestos".
Perrin puntualizó que "no existen datos científicos verosímiles" que indiquen que los niños criados por las parejas homosexuales estén en desventaja con respecto a los niños de padres heterosexuales.
Las parejas del mismo sexo no son mejores ni peores padres que las compuestas por sexos opuestos, dijo Perrin. "Son simplemente padres", agregó, que tienen las mismas preocupaciones sobre la seguridad y la crianza de sus hijos.
Perrin expresó su confianza en que muchos padres consideren cuáles serían las desventajas de que uno de ellos, que está criando a un niño, no contara con la protección de derechos paternos o maternos ante la ley.
FUENTE: Pediatrics 2002;109:339-340.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΟΠΩΣ ΟΛΕΣ

.

Myth or Fact

.
The following are some of the thoughts that people express about homosexuality and homosexual parenting placed in the context of literature, clinical experience, and general observations.
"Homosexuality is immoral."
In the early 1970s, the American Psychiatric Association and American Psychological Association both declared that homosexuality was not a mental illness. However, homosexuality is still considered sinful and immoral to many in this country—a belief probably learned in childhood and supported by fundamentalist and orthodox religious groups and conservative family life organizations.
"The mom and dad family is the natural environment for child rearing and is the foundation for civilization," state researchers at the Family Research Council, a conservative research and family advocacy organization in Washington, DC. "Homosexual relationships are not the equivalent of marriage, and children should not be placed into homosexual households."
Research that demonstrates that homosexuals do not choose their sexual preference but instead experience it as a biological certainty does not convince individuals with the above viewpoint that it is a moral, acceptable lifestyle. Nor does anthropological research that indicates homosexuality is present in all cultures throughout the world in varying proportions of the population. Even if proponents of the "homosexual is immoral" view could accept these latter two premises, they would say it does not mean that homosexuals should be parents.
No research can prove that a lifestyle or sexual preference is moral or immoral. But Diana and Karen, a lesbian couple who live in a comfortable suburban setting, speak for many others when they say that other factors need to be taken into consideration. They see themselves as family-minded people who have much to offer their two children. "We're big on tradition," says Karen. "We both work hard, we have a safe home in a middle-class neighborhood, we don't drink or do drugs. We are generous, unselfish people. Compared to all of the things children can be traumatized about—divorce, violence, alcoholism, drug use, chaotic homes—I think what we have is not very significant."
"Children will be molested by homosexual parents."
Reverend Maurice Gordon, pastor of the Lovingway Pentecostal Church in Denver, Colorado, speaks for those who believe implicitly that homosexuals are dangerous. "Under no circumstances should a child be allowed to be brought up in a homosexual environment. I'm not saying that the child would automatically be sexually abused by his homosexual parent, but he probably would be abused by the homosexual's friends."
The response of the Child Welfare League of America and a substantial group of researchers is that this fear of molestation is totally unfounded. A recent Child Welfare League report unequivocally states that, "the likelihood of homosexual adopters molesting children placed with them is no greater than it is for the general population. Ninety percent of all pedophiles are heterosexual males."
Numerous studies support this. One conducted by the Connecticut Correctional Institute in 1978 repeatedly noted the absence of a connection between homosexuals and child molestation. "The belief that homosexuals are particularly attracted to children is completely unsupported by our data. The child offenders who engaged in adult sexual relations as well were heterosexual."
"Children will be teased and harassed."
Children of gay men and lesbians are vulnerable to teasing and harassment, particularly as they approach adolescence when they want to be like their friends. How much of a problem is it? Is it likely to cause lasting psychological damage?
Gay parents are well aware of the difficulties that a child may face—many have dealt with prejudice all of their lives. Most see it as an opportunity for ongoing discussion that will help their children grow as people.
Drs. Kenneth Morgen and Sam Westrick adopted Simon, and later, Trevor, as infants. Morgen wrote about their experience in a book entitled Getting Simon. He writes about the differences that make up our society and how Simon will perceive them. "We come in all shapes, sizes, and colors. Some kids come from rich homes, some from poor homes, some are fat, some are skinny, some have curly hair when straight is in and straight when curly is in; many have divorced parents, some have two moms or two dads. All kids who have anything different about them, which is most kids, are vulnerable to teasing. I am confident that we will instill in our sons a sense of self-esteem that will make them know that they are persons of worth in their own rights."
Abby Ruder, a therapist, lesbian, and adoptive mother, acknowledges that children will be teased, and takes great pains to prepare her homosexual clients for some of the problems that their children will face. She feels that families should have a plan for dealing with society's attitude toward them. "Children with gay or lesbian parents need to be taught when it's okay to tell people and when not to. A family doesn't have to be 'out' all of the time. My 9-year-old whom I adopted transracially has become very adept at knowing when to tell people that she has two mommies."
Tim Fisher, father of two children and the Executive Director of Gay and Lesbian Parents International, a support group with 60 chapters and 1,400 members, speaks about helping kids understand the prejudice they might encounter. He has seen how support groups have helped children interact with others like themselves and learn ways to deal with teasing. He has told his children about his experiences growing up in a religious family. "When I was a kid, my family was very involved in the church. Kids used to tease me, calling me a 'Holy Roller.' Kids will always find something to pick on."
Wendell Ricketts and Roberta Achtenberg, in the article "Adoption and Foster Parenting for Lesbians and Gay Men: Creating New Traditions in Family" from Homosexuality and Family Relations, address social workers grappling with the issue by asking, "...should children be sheltered from every experience in which their difference might challenge prejudice, ignorance, or the status quo (or in which they would be 'exposed' to the difference of others)? Agencies conforming to such a standard must ask themselves whether it is their function to honor the system that generates stigma by upholding its constraints." They continue, "Teasing is what children do. Does this mean that child welfare policy must be set at a level no higher than the social interactions of children?"
Nonetheless, social workers and even some gay men and lesbians considering adoption wonder if it is in the best interest of a child to be raised by homosexual parents.
"It can be too hard a transition for some children, especially those who are older and have already formed preconceived notions about homosexuality," explains therapist Ruder. "Younger children usually have an easier time adjusting to a gay and lesbian parented home. They haven't learned the societal biases against gays and lesbians yet." When a gay person or persons are being considered as potential adoptive parents for an older child, the child should be told about the person's sexual preference and asked his feelings about it. If the child is comfortable with the information, the caseworker can proceed to the next step.
For younger children adopted by homosexuals, parents must think about how they will explain, in age- appropriate language, not only how and why the child was adopted, but also about the parents' sexual preference. Both are complex subjects that should be addressed a number of times as the child grows and matures, each time adding new information as the child asks about it and is able to absorb and understand it. Then both topics become accepted facts of family life, neither overemphasized nor underemphasized. The National Adoption Information Clearinghouse publication "Explaining Adoption to Your Child" and the book The Final Closet: The Gay Parents' Guide for Coming Out to Their Children may be helpful.
"Children raised in homosexual households will become gay."
Psychologist J. Craig Peery of Brigham Young University argues that children grow up to be much like their parents. "Children from large families are more likely to have larger families...educational attainment, career choice, etc. are similar to their parents. Children who suffer child abuse often become child abusers... It is reasonable to assume that children raised in homosexual households would be more likely either to become homosexual themselves or to become sexually promiscuous."
Others don't see this argument as reasonable. The bulk of evidence to date is that children raised by homosexuals are no more likely to become homosexual than children raised by heterosexuals. As one researcher put it, "If heterosexual parenting is insufficient to ensure that children will also be heterosexual, then there is no reason to conclude that children of homosexuals also will be gay." And children do not necessarily choose the same lifestyle as their parents in other areas. Barbara Tremitiere of York, Pennsylvania, an expert on large adoptive families, says that children in large adoptive families often do not choose to have a large family when they become adults.
Studies asking the sons and daughters of gay fathers to express their sexual preference showed the majority of children to be heterosexual, with the proportion of gay offspring similar to that of any random population. And an assessment of more than 300 children born to gay or lesbian parents in 12 different samples shows no evidence of "significant disturbances of any kind in the development of sexual identity among these individuals."
Dave, an 18-year-old who grew up in the home of his lesbian mother and her partner after his parents divorced, speaks of the fear he had while growing up of turning out gay as well. "I never told anybody about my parents then, because I felt if they knew, they would stereotype me as being gay because of them. I think I used to make it more of a problem in my head than it ever actually was. My parents weren't trying to pressure me to be gay. My sexuality was strictly my decision and they weren't going to have anything to do with it. They were delighted when I began to date women."
A gay father, when asked if he wanted his son to be gay, answered poignantly. "I want my son to be happy. Being gay in our society is very difficult and can be very painful. If I could choose, I would hope he'd be straight and have an easier life than I've had."
"Children will develop problems growing up in an 'unnatural' lifestyle."
Since courts have expressed concern that children raised by gay and lesbian parents may have difficulties with their personal and psychological development, self-esteem, and social and peer relationships, the research that has been done has focused on the effects of this type of upbringing on children.
The studies conclude that children of gay parents are no different than their counterparts raised by heterosexual parents. In "Children of Lesbian and Gay Parents," an article in Child Development in 1992, Charlotte Patterson states, "Despite dire predictions about children based on well-known theories of psychosocial development, and despite the accumulation of a substantial body of research investigating these issues, not a single study has found children of gay or lesbian parents to be disadvantaged in any significant respect relative to children of heterosexual parents."Psychiatrist Laurintine Fromm, of the Institute of Pennsylvania Hospital, agrees with that finding. "[The] literature...does not indicate that these children fare any worse [than those of heterosexual parents] in any area of psychological development or sexual identity formation. A parent's capacity to be respectful and supportive of the child's autonomy and to maintain her own intimate attachments, far outweighs the influence of the parent's sexual orientation alone."

ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΑΠΟ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ. ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ

Gay adoption
From Wikipedia, the free encyclopedia.
Gay adoption refers to the adoption of children by a same-sex couple. Gay adoption is legal in Sweden, the Netherlands, Spain, England and Wales and Belgium. Iceland, Norway, Germany and Denmark allow "stepchild-adoption" so that the partner in a civil union can adopt the natural (or sometimes even adopted) child of his partner. In the Republic of Ireland and some other countries, individual persons, whether heterosexual/homosexual, cohabiting/single may apply for adoption.
In France, a same-sex adoption case is currently being reviewed by the Court of Cassation. In that instance a lesbian had given birth to children who were then adopted by her partner under a legal framework that allows to create legal adoptive parenthood without extinguishing the original legal parent-child relationship(s) ("adoption simple"). As this automatically gives exclusive custody to the adopter, however, a second court application was then made and granted, so that custody be shared by both the natural and the adoptive mother.
Within the U.S., California, Massachussetts, New Jersey, New Mexico, New York, Ohio,

Vermont , Washington state, Wisconsin, and Washington D.C. allow adoption by openly gay and lesbian couples.Florida is the only state that completely prohibits gay adoption. Mississipi, Oclahoma, Colorado and Utah all make same-sex adoption virtually impossible. Critics of anti-gay adoption policies also point out that in many of the states that have bans on gay adoption, gays are still able to act as foster parents.

In Canada adoption is within provincial/territorial jurisdiction, and thus the law differs between each province and territory. Gay adoption is legal in British, Columbia, Manitoba, Newfoundland and Labrador, Nova Scotia, Ontario, Quebec, Saskatchewan and the Northwest Territiries . In Alberta, gay men and lesbians can only legally adopt their partner's child. Gay adoption is illegal in New Brunswick, Rrince Edward Island and Nunavut. In the Yukon the law regarding adoption is ambiguous, and it is not known if gays and lesbians can legally adopt there. Openly gay NDP MP Libby Davies has campaigned for national uniformity when it comes to gay adoption.
In Australia, gay adoption is legal in the Australian Capital Territory and Western Australia, step-child adoption in same-sex couples is possible in Tasmania.
Numerous studies conducted by the American Psychological Association, American Psychiatric Association, American Academy of Pediatrics and other groups have found there to be little if any difference between the effects of parenting conducted by same-sex couples and that of heterosexual couples. Several organizations have issued statements of support for the rights of same-sex couples to adopt, though there is still widespread resistance.
One prominent figure in America's gay adoption debate is actress and comedian Rossie O' Donnell, who is an adoptive parent in a same-sex relationship. O'Donnell is remembered for her efforts in challenging Florida's gay adoption ban.

ΓΑΜΟΙ ΟΜΟΦΥΛΩΝ. ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ

.

'We Do'
As same-sex marriage comes to Massachusetts, how deeper and broader trends have made the rest of the country more tolerant, too.
By Neil Miller

.
When Hillary Goodridge was a student at Dartmouth College in the 1970s and first “coming out” as a lesbian, the last thing she thought about was same-sex marriage. She saw herself as a lesbian separatist and an enemy of anything that smacked of traditional institutions. Back then, the issues that engaged her were the anti-nuclear and anti-apartheid movements. At one political rally, a 20-year-old Goodridge got up and shouted fiercely, “Marriage is a patriarchal institution!”
But as the years passed, Goodridge's life underwent significant changes. She became involved in a long-term relationship with Julie, her partner for the past seventeen years. She left New Hampshire and eventually moved to Boston, where she currently serves as program director of the Unitarian Universalist Funding Panel. Eight years ago, Julie gave birth to their daughter Annie. (Hillary, Julie, and Annie share the same surname, which they adopted just before Annie was born.) Annie's birth provided them with their first real encounter with the consequences of not being legally married. After problems developed following a planned Caesarian birth, Annie was rushed to the neonatal intensive-care ward. But when Hillary tried to see her, she was told she wasn't allowed. Hospital staff also barred her from visiting Julie in the post-op room. That wouldn't have been the case if they had been legal spouses. “It was really jarring,” she recalls.
Three years ago, Hillary and then-five-year-old Annie were discussing love and were naming various couples they knew who were married. Annie asked why she and Julie weren't married. “You don't love each other,” Annie said. “If you loved each other, you'd be married!”
Since then, both her mothers have been working hard to remedy the situation. In March 2001, they marched into Boston City Hall to apply for a marriage license.
“Where's the groom?” the clerk asked.
“We're two brides,” replied the Goodridges, glowingly, although they knew the outcome from the start.
The clerk told them they needed two grooms.
But the two women were determined to keep faith with Annie. The following month, they took the issue to court, joining six other couples as plaintiffs in the landmark case Goodridge v. Massachusetts Department of Public Health challenging Massachusetts laws restricting same-sex couples from marrying. Remarkably, of the fourteen plaintiffs, seven are Unitarian Universalists. On November 18, 2003 , the state's highest court ruled by a 4-3 majority that “barring a person from the protections, benefits, and obligations of civil marriage solely because that person would marry a person of the same sex violates the Massachusetts constitution.” The court gave the legislature 180 days—until May 17—to comply. Then in February, the court reaffirmed its decision, making it clear that only marriage—not civil unions—would satisfy its earlier ruling.
The decision made Massachusetts the first state in the union to grant gays and lesbians full-fledged marriage rights, joining the Netherlands, Belgium, and the Canadian provinces of Ontario and British Columbia. In the months that followed, same-sex marriage seemed to be sweeping like a brushfire across the country. Gay and lesbian couples were camping out overnight and lining up in the rain in front of San Francisco City Hall for marriage licenses. A tiny county north of Albuquerque, New Mexico, handed out twenty-six same-sex marriage licenses before the state invalidated them. The mayor of New Paltz, New York, began officiating same-sex weddings without issuing licenses and faces nineteen misdemeanor charges as a result.
At the same time, the sudden possibility of same-sex marriage created a formidable backlash. Massachusetts legislators narrowly gave preliminary approval to a state constitutional amendment that would allow civil union status for same-sex couples but deny them the right to marry; if the legislature approves the same measure a year from now it would go to Massachusetts voters in 2006. Governor Mitt Romney of Massachusetts attempted to block the issuance of licenses on May 17. Ohio's governor signed a bill banning same-sex unions in his state, making Ohio the thirty-eighth state that explicitly bans same-sex marriage. In March, President George W. Bush announced he favored amending the United States Constitution to ban same-sex marriage. Some Republican political strategists sensed a “wedge” issue with which to attack Democrats in the November election. And the religious right saw a crusade against same-sex marriage as a way to revive its political fortunes.
Yet a renewed culture war pitting conservative Christians against the aspirations of same-sex couples appears unlikely to reverse a very real march of progress. Even though same-sex marriage isn't on the legal horizon in most states anytime soon, American culture has come a very long way since the Stonewall riots that launched the gay movement thirty-five years ago.
The current cultural moment has not emerged from a vacuum. The attention of most heterosexual Americans—with perhaps the exception of the religious right—was focused on other matters. But notable shifts within the lives of people like Hillary Goodridge, within the lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT ) community, and within the larger society have prepared the way for the national focus on same-sex marriage. Those shifts have been mirrored in Unitarian Universalism as well. Within the LGBT population, the transformation can be seen as the personal and political maturing of an entire community. At the same time, the larger society has shown increased toleration, if not acceptance, of gays and lesbians. As the two trends have come together, much of the country has witnessed the growing visibility and mainstreaming of the gay and lesbian community, an assimilation into the very core of American life that parallels the path of various ethnic minorities.
The growing acceptance of gays and lesbians in mainstream culture seemed particularly evident last summer and fall. During a period of a few months, the U.S. Supreme Court overturned state sodomy laws, the Canadian province of Ontario granted marriage rights to same-sex couples, the Episcopal Church elected the Rev. V. Gene Robinson as its first openly gay bishop, and millions of Americans were glued to TV shows like Queer Eye for the Straight Guy. In the wake of all this came the Massachusetts court decision. For advocates for gay rights, 2003 indeed seemed like a breakthrough year.
“Four years in the gay movement is like twenty-eight years in the rest of society,” says E.J. Graff, author of the Beacon Press book, What Is Marriage For? “We're living in dog time.”
In the early years of the gay rights movement, sexual liberation was the dominant concern for many gay men; at the same time, large numbers of lesbians, strongly influenced by the women's movement, focused on building their own community around feminist and anti-patriarchal values. For most gay men, marriage wasn't on their radar screen; for most lesbians, like Hillary Goodridge, marriage seemed inimical to the egalitarian new world they were trying to create.
But as the generation that came of age in the tumultuous and heady years of the 1960s got older, it found itself with radically changing needs. By the mid-to-late 1980s, AIDS was ravaging the gay male community, undercutting the sexual liberation ethos that had sustained many gay men; as a result, many men began focusing on long-term relationships. Among lesbians in the late 1980s, as the separatist ideology lost much of its power and women felt they had more personal and economic choices—and, in many cases, were approaching the end of their child-bearing years—a “baby boom” emerged. More and more, gays and lesbians were living lives very much like their heterosexual neighbors. Truth be told, many had always been doing so.
“The main factors that have led us where we are today are AIDS and the maturation of the core population of LGBT people who are politically attuned and motivated,” says Sue Hyde, New England field organizer for the National Gay and Lesbian Task Force. “Our needs for equality have changed as we become older and more settled and become parents.” Hyde notes that, of the 594,000 cohabiting same-sex couples who identified as such on the 2000 United States census, 34 percent of lesbian and 22 percent of gay male couples had children under 18 at home.
Hyde says that activists now in their forties and fifties remain at the forefront of the gay rights movement today. So, not surprisingly, their issues—focused on relationships, family issues, and children—have taken center stage. Hillary Goodridge, now 47, says, “Having kids gives you a fierce, very primal feeling around protection of your family that I didn't realize before. I feel protective about my partner Julie, but it is my daughter Annie who brings out a ferocity.”
“The formation of families is so different today than in the '60s and '70s,” says Rob Compton, who, along with his partner, was one of the plaintiffs in the Massachusetts case. “At that time, if you wanted to have kids, the only option was a traditional family. Many gay people ignored their gay side for that reason. But in the past few years, so many of our gay friends have adopted children. It is really amazing.” Compton himself was married to a woman for many years in order to have the kind of family he wanted. Compton, 54, and his partner, David Wilson, 59, have been together for seven years. Between them, they have five children from previous heterosexual marriages, and six grandchildren.
As the gay and lesbian communities came to look more and more like mainstream America, society also began seeing homosexuality in a new light. Although many early responses to the AIDS epidemic portrayed gay men as sources of contagion, the epidemic also prompted a much wider and more compassionate depiction of homosexuality in the media. More gay men and lesbians came out of the closet, organizing community-based aids service organizations and agitating for greater government action. The AIDS Quilt was first displayed at the second gay and lesbian march on Washington, D.C., in 1987 and generated tremendous sympathy and support. “The quilt was a significant turning point,” Hyde says. It changed the “you got what you deserved” approach to aids to a more sympathetic view of gay people, emphasizing the grief of an entire community.
At the same time, gay and lesbian family issues were gaining attention politically. Various cities passed domestic partnership ordinances that offered health and insurance benefits to partners of gay and lesbian municipal employees. In 1992, Vermont became the first state in the union to approve domestic partnership benefits for same-sex partners of state workers. A variety of companies, notably in the health-care and high-tech industries, began to include same-sex partners in their benefits packages. The decisions of Vermont and Massachusetts courts to legalize second-parent and step-parent adoption by a same-sex partner helped lay the legal groundwork for the later civil union and same-sex marriage decisions in those states.
Despite these shifts, it took time for the idea of same-sex marriage to take hold, especially in urban gay communities. When I traveled around the country researching my book In Search of Gay America, published in 1989 , I was surprised at the number of gay and lesbian couples I met who had been “married” or “joined in holy union”—sometimes in Unitarian Universalist congregations but primarily in churches that ministered specifically to the gay community, like the Metropolitan Community Church. Same-sex marriage, I wrote, was “a phenomenon rarely found in larger cities, perhaps because the pressure to fit in is not as strong there.”
It was the election of Bill Clinton as president in 1992 that marked the first major social shift on gay issues, ushering in a period E.J. Graff calls the “big thaw.” Promising “I have a vision and you're part of it,” the Arkansas governor actively sought the gay vote in his campaign for president. Once elected, Clinton announced he would issue an executive order ending the U.S. military's ban on gays and lesbians serving in the military. After an intense national debate the Clinton administration retreated, instituting the “Don't Ask, Don't Tell” policy.
Despite the outcome, the discussion focused attention on gay issues as never before. Gay subjects emerged dramatically in literature, theater, and movies, culminating in Tom Hanks' Oscar for his role as a gay lawyer with AIDS in the film Philadelphia. Unprecedented visibility humanized a previously ignored and despised group of people. On April 25, 1993, hundreds of thousands of gays and lesbians came to the District of Columbia for the Third Lesbian and Gay March on Washington.
Not surprisingly, gays in the military was the major issue of that April 1993 march. But the march marked the first time that same-sex marriage gained some notice, as well. On the day before the march, the Rev. Troy Perry, founder of the Metropolitan Community Church, married 2,000 gay couples in a ceremony on the steps of the Internal Revenue Service building. Although the event was largely obscured by the march itself, for those who participated it was a transforming occasion.
“I remember going down to escalators to catch the Metro to the IRS,” recalls Aleta Fenceroy of Omaha, who married her partner Jean Mayberry at that ceremony, “and the whole subway tunnel burst out with people singing ‘Going to the Chapel.' It was one of those moments that still gives me goose bumps when I think of it.” Later that day, she and Mayberry walked around Dupont Circle with wreaths of flowers in their hair, receiving the congratulations of strangers.
That year, same-sex marriage became a public issue for the first time—and provoked a major public backlash. The Hawaii Supreme Court ruled that the denial of marriage licenses to three same-sex couples represented discrimination on the basis of sex. The state legislature moved quickly to define marriage as only between a man and a woman; five years later, in a hard-fought referendum, almost 70 percent of Hawaii voters passed a constitutional amendment ratifying the legislature's decision. In the years following the Hawaii ruling, thirty-eight states and the federal government passed legislation defining marriage exclusively as a heterosexual province.
For gay activists, Hawaii was a crushing defeat, but for a brief, shining moment, same-sex marriage suddenly seemed possible to millions of gay Americans. Gradually, a subject that had been near the bottom of the gay agenda began to move towards the top. And, E.J. Graff says, in the period following “the big thaw” the “silent majority” of gay people in much of the country were finally able to be more public about their sexual orientation without fear of losing jobs and family.
“They are the ones who were raising kids, who were taking care of their elderly mom upstairs,” Graff says. “They are no longer making the ‘devil's bargain'—‘I live like I'm gay but I don't say it.' They suddenly had a voice. They want to get married, and they want to get married for the same reason their brothers and sisters do.” Although division still exists within the gay and lesbian communities over the push for marriage—with some still expressing reservations about having the state define their relationships—same-sex marriage became a grass-roots issue, one that directly touched the lives of gay people, as few issues had before.
And then in 1999 came an event more momentous in terms of the legal recognition of gay couples than anything that had occurred before. In December of that year, the Vermont Supreme Court ruled that the exclusion of same-sex couples from the benefits granted to married people violated the state constitution. A year later, after a highly contentious political debate, Vermont adopted the nation's first civil unions law, granting same-sex couples the same state rights as married couples in terms of probate, medical benefits, child custody, and inheritance. Civil unions might have been “separate but equal” but they were a giant step forward.
The outcome spurred Hillary and Julie Goodridge, Rob Compton and David Wilson, and five other couples into action in Massachusetts, along with the Boston-based legal organization, Gay and Lesbian Advocates and Defenders, which had played a key role in the Vermont decision. If they could say “I do” in Vermont, why not in Massachusetts? And, this time, they were determined, full-fledged same-sex marriage would be the result.
Back in 1973, when the Rev. Leslie Westbrook was a 27-year-old assistant minister at the Arlington Street Church in Boston, two young women came to her and asked her to perform “a ceremony of love.” They sat in front of her, holding hands, under a large portrait of William Ellery Channing, the great Unitarian minister who had served the congregation more than a century before. They loved each other, the two women told Westbrook; they wanted to tell the world of their love. The young minister liked them both and was impressed by the way they related to one another. For Westbrook it was something entirely new: She was in her first month in the ministry and had never performed a single wedding or taken a course on the subject in theological school. And yet, she recalled in a sermon that she delivered last year at the Cedar Lane Unitarian Universalist Church in Bethesda, Maryland, “It didn't seem unusual to me, it seemed normal as apple pie, that I and the two women sitting with me under Channing's portrait were discussing their relationship and their wedding plans.”
Unitarian Universalists were out ahead of most other religious denominations in performing same-sex unions. According to the Arlington Street Church marriage book, three celebrations of love were performed there in 1973 and 1974, all of them for female couples. Although it is unclear which minister first blessed a same-sex union, a number of ministers are known to have officiated at ceremonies in the early 1970s, if not earlier.
Nonetheless, over the years, the UUA has reflected many of the same ambivalences—and often prejudices—about homosexuality as the rest of society. In 1967, the UUA Committee on Goals published the results of a survey that showed that 8 percent of UUs believed that homosexuality should be discouraged by law; 80 percent believed it should be discouraged by education; 12 percent believed it should be discouraged by either law or education. The key word was “discouraged.” Only 1/10 of 1 percent believed it should be encouraged.
For gay clergy, it was a particularly difficult time. The Rev. Eugene Navias remembers the years in the 1960s and '70 s when the only way to survive in the UUA was to be in the closet. “Come out in the UUA? Are you kidding?” he says. “The Department of Ministry was dead set against it. They shipped you out of the ministry as soon as they found out you were gay.” Navias, now 75, says, “Part of the price of the closet was that I could never have a committed partner. Although I saw gay men in other lines of work partnering and living together, I never saw that among the clergy.”
In 1980, the UUA General Assembly passed a resolution calling for nondiscrimination in ministerial employment regarding gays and lesbians. While some churches like Arlington Street felt comfortable performing same-sex unions, that certainly wasn't true everywhere. In the late '70s and ' 80s, as the numbers of same-sex unions performed by UU ministers increased, some ministers faced opposition from their congregations, according to the Rev. Keith Kron, director of the UUA's Office of Bisexual, Gay, Lesbian, and Transgender Concerns. Some ministers were asked at job interviews whether they'd perform such unions. In 1984, the General Assembly faced the issue directly, passing a resolution supporting services of union. Much of the controversy surrounding them died down within a few years.
In 1997, the General Assembly endorsed the rights of gays and lesbians to marry, with 97 percent of the delegates voting in favor. These days, Kron notes, some ministers have gone so far as to refuse heterosexual marriage licenses until same-sex marriage becomes legal; approximately thirty UU ministers have done so. Yet clearly there is still some ambivalence. While many Unitarian Universalists in Massachusetts may see the issue of same-sex marriage as “their civil rights battle,” Kron says, in some more conservative parts of the country, UU congregations and ministers can be as reluctant as their neighbors to embrace the issue.
For Rob Compton and David Wilson, the support of their Unitarian Universalist congregation—Boston's Arlington Street Church—has made a huge difference in their lives. Back in October 2000, the couple had a commitment ceremony at Arlington Street, presided over by the openly lesbian senior minister, the Rev. Kim K. Crawford Harvie. Three years later, on the day that the Massachusetts Supreme Judicial Court issued its ruling on same-sex marriage, the doors to the church were open for prayer and meditation; that night, the Freedom to Marry Coalition held a celebration there. “That is just another example of a UU church being welcoming,” says Wilson.
On May 17, the first day that same-sex marriage will be legal in Massachusetts, Compton and Wilson will go to Boston City Hall to apply for a marriage license. (After the required three-day waiting period, Crawford Harvie will sign it.) Then, if all goes as planned, on October 8, the anniversary of their commitment ceremony, the couple will return to the church to renew their vows. There will be a candlelight ceremony and a reception. But one major thing will be different on their fourth anniversary: This time, their minister will bless their Massachusetts wedding license.
If you look at American society today, you see a landscape unimaginable twenty-five or even ten years ago—a country where network and cable TV shows feature witty and appealing gay and lesbian characters (Ellen DeGeneres, the openly lesbian comic whose sitcom character came out to much controversy in 1998, has reinvented herself as one of the most popular daytime TV talk show hosts), where thousands of same-sex couples walk around with marriage licenses authorized by the city of San Francisco and by Multnomah County, Oregon, and where thousands of others in Massachusetts plan their weddings.
But the social and political landscape is complicated as well, with wide differences in attitudes towards homosexuality among regions, generations, religious groups, and urban and rural areas. Reality TV shows or sitcoms like Will and Grace that depict gays and lesbians in a positive light may open people's eyes a bit, but not everyone has been watching—or marching in lockstep. As political organizer Hyde points out, “To imagine [that] Queer Eye for the Straight Guy or a show about finding a boyfriend will generate fundamental political change is magical thinking.”
And, in every poll, Americans remain solidly opposed to the legalization of same-sex marriage, in some cases by two-to-one majorities. The numbers of support have moved only slightly in the past ten years, often falling during periods of backlash. Even a New York Times/CBS poll last July, which showed that 54 percent of Americans favored legalizing “homosexual relations,” revealed strong opposition to same-sex marriage.
Alan Wolfe, director of the Boisi Center for Religion and Public Life at Boston College, argues that while society is increasingly tolerant towards gays and lesbians, tolerance only goes so far. “Americans support the right to privacy,” he says. “They will look the other way. But if it is a public phenomenon, which marriage is, people see it as ‘in your face.' They don't like the idea, in spite of the overwhelming acceptance of homosexuality.” He adds that “the sea change in our culture—at least on TV—hasn't extended to same-sex marriage. Marriage is still viewed as a sacred event that has to do with raising children.”
Since the Massachusetts court decision, civil unions—once a radical position that nearly caused the state of Vermont to explode into civil strife—emerged as a “moderate” compromise for many voters and politicians in that state. All the Democratic candidates in the 2004 presidential race supported civil unions, and former senator Carol Mosely Braun, Rep. Dennis Kucinich, and the Rev. Al Sharpton endorsed full same-sex marriage rights.
Chris Bull, who has been covering politics for the past ten years as Washington correspondent for the gay biweekly newsmagazine, The Advocate, is equally doubtful that the Massachusetts court decision represents where the rest of the country is going—at least right now. In Massachusetts, Bull says, many years of activism and social change laid the groundwork on gay and lesbian issues. The state enacted a gay antidiscrimination law in 1989 (the third in the country after Wisconsin and New Hampshire) and under the liberal Republican Governor William Weld enacted legislation protecting the rights of gay high school students, a national first. A later court decision allowed second-parent adoption by same-sex partners.
“Massachusetts is more like Canada than it is like the rest of the country,” Bull says. “The state has a liberal population, the once-powerful Catholic church is under siege, there is no religious right to speak of. Those conditions have hardly been created in few other states. They haven't filtered down to the rest of the electorate.”
He suspects what we'll see in the rest of the country is a “patchwork approach,” with a few liberal-minded states perhaps legalizing same-sex marriage, and some states banning it outright. Bull argues that various states have to go through battles over gay nondiscrimination bills first, and undergo a ten-year cycle of “desensitization” on a variety of gay issues before they can cope with such a difficult issue as same-sex marriage. “Those states who have gone through the cycle already are ready for it,” he believes.
In some places the national controversy over same-sex marriage can make it harder to take those initial steps, as recent events bear out in Sioux City, Iowa, a town of 70,000 in the northwest part of the state. Six years ago the city council narrowly defeated an effort to add “sexual orientation” to the city's civil rights ordinance. This year, the Human Rights Commission proposed that the council take up the issue again. Some local gays and lesbians worried that the controversy over same-sex marriage would make it harder to change the city ordinance. “Everything that is happening in San Francisco could hurt our effort here,” cautioned Connie Jones, a Sioux City lesbian. “This marriage thing is coming so quickly. I'm afraid that people will be more reactive.” She was right. In late February, the city council rejected gay employment and housing protections by a 4-1 vote, with same-sex marriage a heated subject of discussion.
In Omaha, the nearest major urban area, the view is a little different, at least within the gay and lesbian community. Aleta Fenceroy, who was married at the March on Washington in 1993, sees a “pent-up euphoria” among gays and lesbians there, even though the state's constitution bars the recognition of same-sex marriages. “The reality of what nonrecognition means will happen at a later date,” says Fenceroy. “Right now people are caught up in the euphoria.”
Fenceroy seems to have caught the wave herself: She admits that she and her partner “considered hopping on a plane” to go to San Francisco to get a marriage license. But they thought better of it, especially since they already consider themselves married. “It would be fun to do a legal ceremony,” she says. “But unless it is recognized in Nebraska, it isn't essential.”
Despite the current backlash, journalist Bull believes that in the long run acceptance of same-sex marriage nationwide is simply inevitable. There may be a lag time, but it will happen eventually, as indicated by polls that show younger voters generally in favor of extending marriage rights. “People dip their foot into the water [of equality] and pull it out,” Bull says. “Then they go back into the water. Maybe they are in the process of pulling it out now. But they'll go back again.” More importantly, he argues, any group that is fighting for its own rights will win in the end. “They will be more vigilant than those against.”
In the end, beyond politics, beyond social changes and social movements, a greater force may help to transform the landscape. “The real push towards marriage isn't financial or legal,” says author Graff. “That is the easiest way to argue it, of course. But the ordinary Jane and Joe Homo, the 'silent majority,' they want to do this because they fall in love and marriage is an expression of love. The real oomph of the movement comes from this—people fall in love and want to get married!” And love may just be unstoppable.

ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΟΜΟΦΥΛΩΝ

Το κείμενο της επερώτησης του Προέδρου του Συνασπισμού κ. Αλέκου Αλαβάνου προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης σχετικά με το θέμα της νομιμοποίησης των ζευγαριών ομοφύλων:

Σε μια σειρά από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βέλγιο, Ολλανδία, Μεγάλη Βρεταννία, Ισπανία κτλ), σε πολιτείες των ΗΠΑ (Μασσαχουσέττη, Βερμόντ κτλ) σε χώρες όπως η Νότια Αφρική (με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου) έχει νομιμοποιηθεί η συμβίωση ατόμων του αυτού φύλου. Το όλο θέμα έχει λάβει κοινωνικές διαστάσες και στην Ελλάδα, τα δε αιτήματα από σχετικές οργανώσεις αλλά και ευρύτερους κοινωνικούς κύκλους για νομιμοποίηση της συμβίωσης αυτής είναι έντονα. Ερωτάται ο κ. Υπουργός εάν η Κυβέρνηση προτίθεται να προχωρήσει στις σχετικές επεξεργασίες για να αναγνωρίσει νομοθετικά τη συμβίωση ατόμων του αυτού φύλου και να τους χορηγήσει τα ανάλογα δικαιώματα περιουσιακά, φορολογικά, κληρονομικά, συνταξιοδοτικά ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κτλ

Και η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου:

Όχι.


Θα περιμένουμε, λοιπόν, να τοποθετηθούν και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, οι διάφοροι κοινωνικοί φορείς, οι αντιρατσιστικές οργανώσεις και οι αγαπητοί bloggers και θα επανέλθουμε.

TAMARA DE LEMPICKA

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ AIDS

Πέμπτη 1/12/2005, 12.00 - 20.00, Πεζόδρομος της Κοραή και πλατεία Μοναστηρακίου
Σταμάτησε το AIDS - Κράτα την υπόσχεση
H 1η Δεκέμβρη έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα κατά του aids υπενθυμίζοντας σε όλους ότι το aids και οι συνέπειές του συνεχίζουν να υπάρχουν στην καθημερινότητα μας. Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ΟΛΚΕ, ACT-UP, ΚΕΝΤΡΟ ΖΩΗΣ, PRAKSIS, MOSAIC που δραστηριοποιούμαστε ενεργά στην Ελλάδα, ενώνουμε τις δυνάμεις, τη φωνή και τις προθέσεις μας και οργανώνουμε κοινές εκδηλώσεις ενημέρωσης, ευαισθητοποίησης και συμμετοχής. Με το φετινό σύνθημα «Σταμάτησε το aids-κράτα την υπόσχεση» η UNAIDS προβάλλει την παγκοσμιότητα του ζητήματος του aids και ζητά την ανάληψη ευθυνών και την ανταπόκριση σε δεσμεύσεις του πρόσφατου παρελθόντος σε ατομικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο. Η φετινή εκστρατεία επικεντρώνεται στη συνεργασία όλων των δομών της κοινωνίας, αρχή που ασπαζόμαστε και κάνουμε πράξη μέσα από τη φετινή δική μας συνεργασία. Διανομή ενημερωτικού υλικού από ειδικευμένους εθελοντές που είναι σε θέση να παρέχουν πληροφορίες σχετικά με την hiv λοίμωξη και το aids «Φτιάξε το δικό σου κόκκινο κορδελάκι» θα προσφέρονται υλικά ώστε όλες και όλοι να φτιάξουν το δικό τους κόκκινο κορδελάκι και να ενημερώνονται σχετικά με την σημασία και τον συμβολισμό της κόκκινης κορδέλας. «Στείλε το δικό σου μήνυμα» Όλες και όλοι θα μπορούν να ζωγραφίσουν ή να γράψουν σε ειδικά χαρτόνια ένα μήνυμα σε σχέση με τον hiv/ aids. Τα χαρτόνια αποτελούν μέρη ενός τεράστιου παζλ στο σχήμα της υδρογείου σφαίρας και της κόκκινης κορδέλας προβάλλοντας με εικόνα την παγκοσμιότητα αλλά και τη σημασία της επαγρύπνησης για το ζήτημα του aids. Παρουσία χορευτικού και μουσικού συγκροτήματος ethnic αφρικανικής μουσικής.
για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον κο Παναγιώτη Δαμάσκο στο 6932 988993

.

*****

.

.
*****

.
Πέμπτη 8/12/2005, 20:30, Στέκι
Πρώτα το λέω και μετά φιλάω;
Μια εκδήλωση της ΟΛΚΕ σχετικά με τον HIV, τον ιό που προκαλεί το σύνδρομο AIDS. Παρουσιάζει ο Παναγιώτης Δαμάσκος, κοινωνιολόγος.
«Στέκι», Τσαμαδού 13, Εξάρχεια

.

*****

(Αναδημοσίευση από το http://www.hiv-aids.gr/ )

Κοινωνικές Διαστάσεις της Ασθένειας
Κάθε άτομο αναπτύσσει κάποιες απόψεις ή αντιλήψεις σχετικά με διάφορες ασθένειες, βασιζόμενο κυρίως σε όσα έχει ακούσει ή διαβάσει γι' αυτές και σε όσα βιώνει προσωπικά κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η υποκειμενική εμπειρία του ατόμου για τις απειλές της υγείας του θεωρείται μια από τις κυριότερες κοινωνικές παραμέτρους της ασθένειας. Η συμπεριφορά ενός ατόμου κατά τη διάρκεια της ασθένειας του εξαρτάται και επηρεάζεται από τα εκάστοτε πολιτισμικά δεδομένα. Άλλοι παράγοντες που εμπλέκονται και συντελούν στην διαφοροποίηση της συμπεριφοράς ενός ατόμου -κατά τη διάρκεια της ασθένειας του- είναι το φύλο του, οι διάφορες όψεις της προσωπικότητάς του, καθώς και άλλοι κοινωνικοί και πολιτισμικοί παράγοντες (Ραβάνης, 1995).
Οι υποκειμενικές αντιδράσεις στην ασθένεια περιλαμβάνουν μεγάλο εύρος στάσεων και συμπεριφορών. Έτσι κάθε ασθενής αντιλαμβάνεται και υπολογίζει διαφορετικά τα συμπτώματα μιας ασθένειας δημιουργώντας παράλληλα μια συμπεριφοράς απέναντι σ' αυτή (Ραβάνης, 1995).
Πολύ συχνά όμως, οι αντιδράσεις στην ασθένεια εξαρτώνται από τα χαρακτηριστικά της ίδιας της ασθένειας. Τέτοια χαρακτηριστικά είναι, σύμφωνα με τον Ραβάνη (1995):

α. η διάρκεια και εξέλιξη της ασθένειας,

β. η έκβαση και η πιθανότητα ίασης,

γ. ο βαθμός προκαλούμενης ανησυχίας (λόγω της αρρώστιας),

δ. το πιθανό κοινωνικό στίγμα.

Τα χαρακτηριστικά αυτά αποτελούν παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν τη συμπεριφορά και τη στάση του ασθενούς.
Σε αυτά μπορούν να προστεθούν και κάποια άλλα χαρακτηριστικά, όπως (Παπαδάτου και Αναγνωστόπουλος, 1995):

α. Η σοβαρότητα της νόσου,

β. Η προσωπική ευθύνη του πάσχοντος στην πρόκληση της αρρώστιας και στη θεραπεία της,

γ. Η ικανότητα ελέγχου της κατάστασης από το ίδιο το άτομο.
Συνδυάζοντας τα παραπάνω στοιχεία, οι Παπαδάτου και Αναγνωστόπουλος (1995) διακρίνουν τους εξής τύπους ασθένειας:

α. την οξεία ασθένεια βραχείας διάρκειας

β. την μακρόχρονη ασθένεια που δεν συνεπάγεται κοινωνικό στίγμα

γ. την ασθένεια μακράς διάρκειας που επισύρει κοινωνικό στιγματισμό,

δ. την πνευματική ασθένεια.
Στην πρώτη περίπτωση ασθενειών τα πράγματα φαίνονται αρκετά ξεκάθαρα αφού μια αρρώστια τη συνοδεύεται από γνωστά και σαφή συμπτώματα με συγκεκριμένη θεραπεία. Στην περίπτωση όμως των χρόνιων ασθενειών η κατάσταση δεν είναι τόσο ξεκάθαρη αφού όχι μόνο η διάρκεια και η εξέλιξη της ασθένειας δεν μπορούν να προβλεφθούν, αλλά ούτε επίσης οι κοινωνικές της επιπτώσεις.Η διαφορά ανάμεσα στους δύο τύπους χρόνιων ασθενειών έγκειται στο ότι σ' αυτές που δεν επισύρουν κοινωνικό στίγμα, ο ασθενής μπορεί να έχει έναν σχετικό έλεγχο στον τρόπο ζωής του ενώ αντίθετα, οι ασθένειες με κοινωνικό στίγμα έχουν διαφορετική μορφή. Αυτό συμβαίνει γιατί τα στιγματισμένα άτομα αναγκάζονται να περιορίζουν τις κοινωνικές τους δραστηριότητες εξαιτίας της ασθένειας τους, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που αποχωρούν από τη δουλειά τους ή το δημόσιο βίο τους γιατί έρχονται αντιμέτωπα με την εχθρότητα των άλλων.
Κοινωνικές Διαστάσεις της Λοίμωξης και Νόσου HIV
Το AIDS μπορεί να θεωρηθεί ασθένεια μακράς διάρκειας που επισύρει κοινωνικό στιγματισμό. Οι εργασιακοί και κοινωνικοί διωγμοί που υφίστανται οι φορείς του ιού και οι ασθενείς του AIDS αποτελούν απόδειξη γι' αυτό. Καμιά από τις ασθένειες που εμφανίστηκαν κατά τη διάρκεια του αιώνα που διανύουμε καθώς και του προηγούμενου, δεν αναστάτωσε τόσο τις κοινωνικές δομές όλων των χώρων όσο το AIDS. Η κοινωνική κρίση που προκλήθηκε από τη νόσο οφείλεται στον τρόπο μετάδοσης της. Όπως έχει ήδη ειπωθεί, ο ιός του AIDS μεταδίδεται είτε με την ερωτική πράξη, είτε με την επαφή του αίματος υγιούς ατόμου με αίμα ασθενούς (π.χ. μετάγγιση). Το γεγονός της μετάδοσης της νόσου μέσω ερωτικής επαφής επανεισήγαγε ουσιαστικά την έννοια του κινδύνου για τη ζωή από την ερωτική πράξη, κάτι που είχε εξαφανιστεί από την εποχή που τα αφροδίσια νοσήματα έγιναν ιάσιμα και δεν αντιπροσώπευαν πια κίνδυνο για τη ζωή των ανθρώπων.
Η έκρηξη της πανδημίας της νόσου που υπενθυμίζει στην κοινή γνώμη με έναν οδυνηρό τρόπο ότι ο άνθρωπος είναι θνητός, αποσταθεροποίησε και εξακολουθεί να αποσταθεροποιεί τις κοινωνικές συμβάσεις. Η σύγχρονη κοινωνία αντέδρασε, αρχικά τουλάχιστον, με φόβο και αγνόησε τις κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της επιδημίας. Τα επιδημιολογικά χαρακτηριστικά της πανδημίας είναι: η ευρύτατη γεωγραφική διασπορά, η προσβολή του γενικού πληθυσμού, η αύξηση της ετεροφυλική διασποράς και τέλος η ταχεία επέκταση της επιδημίας σε γυναίκες (Δαρδαβέσης, 1999).
Είναι ευνόητο ότι μια επιδημία αυτής της έκτασης επηρεάζει σημαντικά τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές αφού συντελεί στη μεταβολή των κοινωνικών δεσμών και διαφοροποιεί τις μορφές αλληλεγγύης και αποκλεισμού. Ταυτόχρονα, προκαλεί οδυνηρές ψυχοσωματικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στα άτομα τα οποία έχουν προσβληθεί από τον ιό (Δαρδαβέσης, 1999). Από το εύρος και την ένταση των επιπτώσεων δεν είναι φυσικά δυνατόν να μην επηρεαστεί και το οικογενειακό, φιλικό και ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον των οροθετικών ατόμων. Η εξάπλωση της επιδημίας της λοίμωξης και νόσου HIV επέφερε κοινωνικές αντιδράσεις όμοιες μ' αυτές που εμφανίστηκαν στις μεγάλες επιδημίες του περασμένου αιώνα. Σε πολλές χώρες, παρουσιάστηκε το φαινόμενο της διαμόρφωσης της στάσης απέναντι στη λοίμωξη και νόσο HIV σε σχέση με ετεροφυλοφιλικές προτιμήσεις ή ρατσιστικές και ομοφυλοφοβικές προκαταλήψεις. Έτσι, αντί να αντιμετωπιστεί σαν ιατρικό και κοινωνικό πρόβλημα, χρησιμοποιείται για την ανακάλυψη αποδιοπομπαίων τράγων (Υφαντόπουλος, 1996).
Στις ΗΠΑ, αλλά και σε άλλες περιοχές, συντηρητικές θρησκευτικές οργανώσεις -οι οποίες διακινούν τεράστια χρηματικά ποσά και ασκούν πολιτική πίεση, έχοντας παράλληλα απήχηση στις λαϊκές μάζες- υποστήριξαν ότι το AIDS είναι θεϊκή τιμωρία. Αντί λοιπόν η συλλογική προσπάθεια να επικεντρωθεί στην επίλυση των προβλημάτων, σπαταλήθηκε στην αποκάλυψη και τον στιγματισμό των ενόχων (Υφαντόπουλος, 1996).
Μια άλλη κοινωνική επίπτωση του AIDS είναι η αντίδραση προς τις φιλελεύθερες σχέσεις που υιοθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Στην περίοδο αυτή, οι θεσμοί, οι αξίες και οι διαπροσωπικές σχέσεις έγιναν λιγότερο παραδοσιακές και συντηρητικές. Επιπλέον, η ηθική διαφοροποιήθηκε από την θρησκεία και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ενώ καλλιεργήθηκε η ανεκτικότητα για μη παραδοσιακούς τρόπους κοινωνικής, πολιτισμικής και σεξουαλικής συμπεριφοράς. Το AIDS έγινε αφορμή να αμφισβητηθεί αυτός ο προσανατολισμός (Υφαντόπουλος, 1996).
Μια άλλη συνέπεια του AIDS ήταν ο διαχωρισμός των θυμάτων σε "αθώα" και "ένοχα". Αθώοι θεωρήθηκαν οι άνθρωποι που μολύνθηκαν κατόπιν μετάγγισης αίματος και παραγώγων του και τα παιδιά οροθετικών ατόμων, ενώ ένοχοι οι τοξικομανείς και οι ομοφυλόφιλοι. Ο στιγματισμός ανθρώπων με AIDS θα μπορούσε να οδηγήσει στον αποκλεισμό τους από τις υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής περίθαλψης (Μόνος, 1991).Η ετεροφυλική διασπορά δραματοποιεί κυριολεκτικά το ρόλο της γυναίκας και του παιδιού στην οικογένεια και στην κοινωνία. Εκτός από τα παιδιά που έχουν μολυνθεί και θα πεθάνουν, πρόβλημα δημιουργείται και γι' αυτά των οποίων οι γονείς είναι φορείς της λοίμωξης HIV ή νοσούν ήδη. Έτσι πολλά παιδιά μένουν ορφανά, ενώ προβλήματα δημιουργούνται και με τα μολυσμένα παιδιά τα οποία δεν θα μπορούν να αξιοποιηθούν σαν εργατικό δυναμικό μιας χώρας μελλοντικά.Η λοίμωξη HIV αποτελεί μια ασθένεια που επιβαρύνει συνεχώς το σύστημα υγείας με χρήστες υπηρεσιών υγείας νεανικής ηλικίας (Σιγάλας, 1998). Το 90 % των ενηλίκων που έχουν μολυνθεί από τον HIV βρίσκεται στις ηλικίες μεταξύ 24 και 44 ετών. Τα άτομα αυτών των ηλικιών αποτελούν κατά κύριο λόγο το πλέον παραγωγικό τμήμα του πληθυσμού και το συστατικό στοιχείο του εργατικού δυναμικού κάθε χώρας (Σιγάλας, 1998).
Έτσι ένα μεγάλο τμήμα του συνολικού πληθυσμού το οποίο δεν είχε προβλεφθεί ότι θα χρειαστεί τις υπηρεσίες υγείας, έχει ανάγκη από φροντίδα με υψηλό οικονομικό κόστος. Εκτός όμως από το άμεσο οικονομικό κόστος, υπάρχει και το έμμεσο που απορρέει από τις επιπτώσεις της ασθένειας στον ίδιο τον ασθενή, στην οικογένεια του, στην παραγωγικότητα του, αλλά και στο κοινωνικό σύνολο - σαν αποτέλεσμα της απομάκρυνσης νέων ατόμων από την παραγωγική διαδικασία. Το έμμεσο κόστος είναι αυτό το οποίο είναι και πιο δύσκολο να εκτιμηθεί (Σιγάλας, 1998).
Τα κοινωνικά προβλήματα που έχουν ανακύψει από την λοίμωξη και νόσο HIV πρέπει να αντιμετωπισθούν άμεσα προκειμένου να στηριχθεί η δομή της κοινωνίας. Καθίσταται επιτακτική λοιπόν η ανάγκη αφενός κατάλληλης οργάνωσης της φροντίδας ασθενών με λοίμωξη HIV και αφετέρου ορθολογικής κατανομής των υφισταμένων πόρων, σύμφωνα με τις ανάγκες των ασθενών καθώς και με το παραγόμενο έργο από τις υπηρεσίες υγείας (Σιγάλας, 1998). Επιπλέον, θα πρέπει να εξευρεθούν τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι να μπορούν να εξερευνήσουν μια σειρά από ασφαλείς, ακίνδυνες, σεξουαλικές επιλογές διατηρώντας παράλληλα την ευθύνη τους για την υγείας των άλλων (Υφαντόπουλος, 1996).
Η Λοίμωξη και Νόσος HIV ως Μεταφορά του "Κακού"
Οι νόσοι έχουν συχνά χρησιμοποιηθεί ως συμβολικές έννοιες που σχετίζονται με αυτό που η εκάστοτε κοινωνία θεωρεί, ηθικά ή κοινωνικά, κακό. Έτσι, χρησιμοποιούνται ως μεταφορές του "κακού". Το φαινόμενο αυτό είναι περισσότερο έντονο στις περιπτώσεις ασθενειών με ασαφή αιτιολογία. Σύμφωνα με την Sontag (Σηφακάκη, 1995, σελ. 140) "η γλώσσα που χρησιμοποιείται για μια νόσο εξελίσσεται και τροποποιείται ανάλογα με το βαθμό γνώσης μας για τα αίτια της καθώς και τους τρόπους θεραπείας της". Πριν από μερικά χρόνια, η νόσος που χρησιμοποιείτο κυρίως ως μεταφορά του κακού ήταν ο καρκίνος. Τα τελευταία χρόνια όμως, η εμφάνιση του AIDS, μιας ασθένειας όχι πλήρως κατανοητής, αφαίρεσε μέρος της χρήσης του καρκίνου ως μεταφοράς. Εκφράσεις όπως AIDS - μάστιγα του αιώνα, AIDS-λαίλαπα, AIDS-κατάρα κτλ είναι ενδεικτικές του τρόπου με τον όποιο αντιμετωπίζεται η ασθένεια. Σύμφωνα πάντα με την Sontag, "ενώ οι κοινωνίες χρειάζονται να έχουν νόσους που να ταυτίζονται με το κακό και έτσι να μεταθέτουν την ευθύνη "στα θύματά" τους, είναι δύσκολο να έχουν περισσότερες από μία κάθε φορά". (Σηφακάκη, 1995, σελ. 140).
Οι λόγοι που το AIDS χρησιμοποιείται ως μεταφορά του κακού είναι αρκετοί:Το AIDS συνδέεται με την παράδοση του ατόμου σε ορισμένες απολαύσεις (π.χ. παρεκκλίνουσα σεξουαλικότητα) ή στο εθισμό σε ουσίες που είναι παράνομες (π.χ. ναρκωτικά). Η μετάδοση της νόσου με την σεξουαλική επαφή ή με την κοινή χρήση μολυσμένης βελόνας κρίνεται αυστηρά επειδή θεωρείται ως εκούσια πράξη για την οποία το άτομο αξίζει να τιμωρηθεί. Η συγκεκριμένη ασθένεια γίνεται αντιληπτή ως τιμωρία για τη μη ηθική σεξουαλική δραστηριότητα ή για άλλες κοινωνικά μη αποδεκτές συμπεριφορές. Οι ασθενείς θεωρούνται "ένοχοι" γιατί κατά κάποιο τρόπο οι ίδιοι προκάλεσαν την ασθένεια τους και απειλούν έμμεσα το περιβάλλον τους. Αντίθετα, τα παιδιά και τα άτομα που υποβάλλονται σε μεταγγίσεις θεωρούνται "αθώα" θύματα της απρόσεκτης συμπεριφοράς των άλλων (Παπαδάτου και Αναγνώστοπουλος, 1999, σελ. 127).Πολύ συχνά η νόσος HIV συνοδεύεται από την αποκάλυψη μιας ταυτότητας που το άτομο πιθανόν δεν επιθυμούσε να γίνει γνωστή τόσο στο οικογενειακό όσο και στο κοινωνικό του περιβάλλον. Γι' αυτό, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο ο ασθενής να προσπαθεί να κρύψει τη διάγνωση από την οικογένειά του (Σηφακάκη, 1995).Όλες οι μολυσματικές νόσοι που η μετάδοση τους συνδέεται με την σεξουαλική συμπεριφορά προκαλούν ανυπόστατους φόβους για μετάδοση τους με τρόπους μη σεξουαλικούς. Για το AIDS ισχύει το ίδιο. Γενικώς, το AIDS συνέβαλε σημαντικά στην αλλαγή της αντιμετώπισης της σεξουαλικότητας κυρίως μετά από μια περίοδο πλήρους απελευθέρωσης. Όπως ισχυρίζεται η Sontag, οι μεταφορές έχουν αρνητικές συνέπειες επειδή παραμορφώνουν την εμπειρία της νόσου και επειδή αποτρέπουν τους ανθρώπους από την αναζήτηση της θεραπείας. Γι' αυτό θα έπρεπε όχι μόνο να αποφεύγονται, αλλά και να αποκαλύπτεται η λειτουργία τους (Σηφακάκη, 1995).Στις μέρες μας η επιστημονική πρόοδος έχει συμβάλει στην πληρέστερη κατανόηση της λοίμωξης και νόσου HIV με αποτέλεσμα αυτή να μην προκαλεί το δέος που προκαλούσε στην αρχή της εμφάνισής της. Παράλληλα, η ανακάλυψη καινούριων θεραπειών κατέστησε τη μοιραία νόσο χρόνια και άλλαξε το δυσοίωνο χαρακτήρα της έννοιας της συγκεκριμένης ασθένειας. Είναι χαρακτηριστική η αντικατάσταση του όρου AIDS από τον όρο νόσος HIV, η οποία παρατηρείται στη διεθνή βιβλιογραφία και στο διεθνή τύπο.
Λοίμωξη και Νόσος HIV και Κοινωνικός Αποκλεισμός
Ο κοινωνικός αποκλεισμός στην περίπτωση της λοίμωξης και νόσου HIV συνδέεται άμεσα με τις εξής δύο έννοιες:

α. την ανισότητα στην περίθαλψη και

β. την άρνηση προσφοράς υπηρεσιών.

Και οι δύο παραπάνω έννοιες έχουν πολλαπλές ηθικές και δεοντολογικές προεκτάσεις (Υφαντόπουλος, 1996).
α. Ανισότητα

Σύμφωνα με του οικονομολόγους, το αγαθό "υγεία" δεν μπορεί να αφεθεί στις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς. Αντίθετα, το κράτος πρέπει να εξασφαλίσει υπηρεσίες που θα καλύπτουν τις βασικές κοινωνικές ανάγκες. Στην περίπτωση της ασθένειας του AIDS, επειδή το κόστος είναι υψηλό, εάν δεν παρέμβει το κράτος για την κάλυψη της νοσοκομειακής και φαρμακευτικής περίθαλψης υπάρχει κίνδυνος να δημιουργηθούν επικίνδυνες για την κοινωνία ανισότητες αφού όσοι ασθενείς δεν θα μπορούν να καταβάλουν το αυξημένο κόστος της θεραπείας, θα αποκλείονται από το υγειονομικό σύστημα (Υφαντόπουλος, 1996). Πολύ σωστά λοιπόν παρεμβαίνει το κράτος και προσφέρει ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη χωρίς την οικονομική επιβάρυνση των φορέων και των ασθενών. Η ανισότητα στους ασθενείς του AIDS εκδηλώνεται με την επιφύλαξη στην επαφή και φροντίδα του ασθενή από το προσωπικό υγείας.
β. Άρνηση

Εκτός όμως από τις επιφυλάξεις του προσωπικού υγείας υπάρχουν και περιπτώσεις άρνησης και αποκλεισμού των ασθενών του AIDS από κάποιες βασικές υπηρεσίες υγείας. Η άρνηση παροχής νοσηλευτικών ή ιατρικών υπηρεσιών αφορά στην καθαριότητα του ασθενή καθώς και την ιατρική φροντίδα (π. χ. χορήγηση οξυγόνου) (Υφαντόπουλος, 1996). Η στάση αυτή του προσωπικού αποδίδεται στο φόβο μετάδοσης του ιού και αποδεικνύει την ελλιπή ενημέρωσή του. Για την ουσιαστική καταπολέμηση του φαινόμενου του κοινωνικού αποκλεισμού στα νοσοκομεία απαιτείται η συνεχής εκπαίδευση και η ενημέρωση του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού (Υφαντόπουλος, 1996)."Η έννοια του κοινωνικού αποκλεισμού και οι ανισότητες στην πρόσβαση για υγειονομική φροντίδα δημιουργούν την ανάγκη για περαιτέρω κοινωνική έρευνα που αφορά στην κοινωνική κάλυψη, στη φροντίδα και στην παροχή κοινωνικών και νοσοκομειακών υπηρεσιών πριν και μετά τη νοσηλεία" (Υφαντόπουλος, 1996, σελ.16).

Ο ΓΑΜΟΣ ΟΜΟΦΥΛΩΝ ΚΑΙ Ο ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟΣ ΠΑΡΟΙΚΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

(Αναδημοσίευση από το ελληνοκαναδικό παροικιακό ΒΗΜΑ.net)

.
Ο ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ
του Νίκου Τ. Παγώνη

.
Με την κατάθεση στην (καναδική) βουλή του νομοσχεδίου περί αναγνώρισης του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φίλου, η εντατικοποίηση της διαμάχης παίρνει- όπως εξ άλλου αναμενότανε-μεγάλες διαστάσεις. Με τη μάχη, να δίνεται κυρίως από τους εναντίον της υιοθέτησης του νομοσχεδίου, τα επιχειρήματα, κι από τις δύο πλευρές, αρχίζουν να εντείνονται σε επίπεδο έκφρασης, αλλά και έννοιας.
Πολλές θρησκευτικές, κοινωνικές, ηθικές, νομικές, συνταγματικές, ανθρωπιστικές και άλλες αξίες επιστρατεύονται και ρίχνονται στη μάχη, που σκοπό έχει, από τη μια, την έκφραση των πιστεύω κι αξιών και από την άλλη, την επιρροή των βουλευτών, η ψήφος των οποίων θα καθορίσει την αλλαγή ή όχι του ορισμού του θεσμού του γάμου.
Μέχρι εδώ τίποτα το ανησυχητικό κι επιλήψιμο. Η οποιαδήποτε αλλαγή, που έχει σαν στόχο τον από χιλιετίες αποδεκτό ορισμό του γάμου δεν είναι κάτι εύκολο και ο καθένας έχει το δικαίωμα να επιδιώξει την επικράτηση των δικών του απόψεων, ειδικότερα όταν αυτές έχουν να κάνουν με βαθιά ριζωμένες αρχές κι αξίες. Εκείνο, όμως, που εκπλήσσει, είναι μια κάποια προσπάθεια της παρουσίασης των επιχειρημάτων εναντίον της υιοθέτησης του νομοσχεδίου σε βάσεις, που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την κεντρική ιδέα που ώθησε την παρουσίαση του στη βουλή.
Ως γνωστόν, η Καναδική κυβέρνηση ενέργησε μετά από μια σειρά δικαστικών αποφάσεων, που καθόρισαν πως ο περιορισμός του γάμου, μόνο μεταξύ ετερόφυλων, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και κατόπιν της γνώμης του ανωτάτου δικαστηρίου, που αποφάνθηκε επίσης πως όντως ο νομικός ορισμός του γάμου, όπως ισχύει σήμερα (μόνο μεταξύ ενός ανδρός και μιας γυναικός), παραβιάζει τα δικαιώματα των παραπάνω.
Και εδώ είναι που το όλο θέμα κάπου χάνεται. Μη θέλοντας, ή, μη τολμώντας κανείς να αμφισβητήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, η αντιπαράθεση μετατοπίζεται σε άλλα επίπεδα, που σαφώς αφήνουν εκτός συζήτησης το κύριο θέμα: Πόσο είμαστε έτοιμοι, να αναγνωρίσουμε σε συνανθρώπους μας το δικαίωμα, να έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό από το δικό μας;
Είμαστε πραγματικά έτοιμοι σαν κοινωνία, να παραδεχθούμε ότι είναι πολύ πιθανόν άλλοι άνθρωποι, να διαφέρουν σεξουαλικά από εμάς, ή ακόμα, είμαστε προσκολλημένοι στην ιδέα ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί διαστροφή και ανωμαλία;
Δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι, η ομοφυλοφιλία είναι αποτέλεσμα κοινωνικής συναναστροφής και συνήθειας. Τις προάλλες, άκουγα σε παροικιακό ραδιόφωνο πως: «οι «τέτοιοι» μπορεί να γεννιούνται έτσι, αλλά είναι κι άλλοι, που γίνονται από διάφορες επιρροές, όπως κάποιος γνωστός της, που «κατάντησε τοιούτος», επειδή η μάνα του κι οι θείες του τον κτένιζαν με μπούκλες και τον παραχάιδευαν».
Η αντίληψη πολλών, δεν συμβαδίζει με την επιστημονική θέση πως η ομοφυλοφιλία είναι ένα βιολογικό φαινόμενο, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν «ανωμαλία», ή άλλη βιολογική διαταραχή.
Η άποψη των περισσοτέρων θρησκειών αντιβαίνει σε αυτή την επιστημονική θέση και χαρακτηρίζει τη σχέση μεταξύ ατόμων του ιδίου φίλου σαν μεγάλη αμαρτία. Ο Απόστολος Παύλος, σε μερικές από τις επιστολές του κατατάσσει τους αρσενοκοίτες στην ίδια κατηγορία με τους εγκληματίες, τους κλέφτες, τους μοιχούς και τους υπολοίπους αμαρτωλούς, που δεν πρόκειται να κληρονομήσουν την βασιλεία των ουρανών.
(Τώρα, πως ο όρος «αρσενοκοίτης» υπονοεί μόνο τους ομοφυλόφιλους (μα και οι γυναίκες δεν είναι «αρσενοκοίτες» αφού κι αυτές κοιμούνται με αρσενικούς;) εξηγείται μάλλον από το γεγονός ότι, οι επιστολές του αποστόλου απευθυνόταν αρχικά μόνο προς τους άντρες, μια κι οι γυναίκες της εποχής δεν φαίνεται να απολάμβαναν τα ίδια δικαιώματα τότε- μια άλλη μορφή διάκρισης, που έχει προ πολλού καταργηθεί.
Πολλές κοινωνίες μιας κάποιας συντηρητικής υφής, αρνούνται να αναγνωρίσουν την ύπαρξη της ομοφυλοφιλίας σαν μια άλλη μορφή της ανθρώπινης φύσης και την κατατάσσουν στα σκοτεινά κι απόκρυφα της ανθρώπινης κατάπτωσης και διαστροφής.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν, ήταν τελείως αναμενόμενο πως η αντίδραση πολλών στην επέκταση ενός δικαιώματος- όπως αυτό του γάμου- σε άτομα που δεν χαίρουν της εκτίμησης τους, θα προκαλούσε τεράστιες και έντονες αντιδράσεις.
Η αντιπαράθεση, όμως, δεν εστιάζεται σε αυτές τις θέσεις και πεποιθήσεις, που αν πράγματι ακολουθούσε αυτές τις γραμμές, θα ήταν τουλάχιστον, αν όχι τι άλλο, διαλεκτικά έντιμη.
Ακούγεται συχνά, πως οι αντίθετοι προς το νομοσχέδιο δεν έχουν ουδεμία αντίρρηση στην αναγνώριση του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων να διευθετήσουν το δικαίωμα της ένωσης τους με κάποια άλλη νομική κάλυψη, εκτός από αυτή του γάμου. Πολλοί, όμως, την ίδια στιγμή που αναφέρονται σε αυτό, παρεμβάλουν την απέχθεια τους προς αυτούς με το να τους ονομάζουν: «τοιούτους», «ανώμαλούς», «παρακατιανούς», καθώς κι άλλες ονομασίες, που δηλούν διάκριση, που στην ουσία είναι και η βάση των αντιρρήσεων τους.
Καταλαβαίνω, πως το θέμα δεν είναι καθόλου εύκολο. Οι προεκτάσεις του όλου ζητήματος καλύπτουν πολλές δυσκολονόητες έννοιες, οι οποίες, σε συνδυασμό με προκαταλήψεις αιώνων, καθιστούν την κατάσταση απίστευτα πολύπλοκη και ακαταλαβίστικη.
Άρα, ευκολότερο είναι να παραμείνει κανείς σε αυτά που γνωρίζει και νοιώθει, παρά να βολοδέρνεται σε μονοπάτια δύσβατα και οδυνηρά.
Η κοινωνία, όμως, αρνείται να παραμείνει στάσιμη, επειδή τα θέματα που παρουσιάζονται ενώπιον της είναι πολύπλοκα. Αντίθετα, επιδιώκει να ασχοληθεί ακριβώς με ότι έχει να κάνει με νέες έννοιες, αρχές και αξίες, στην αναζήτηση ενός καλύτερου κοινωνικού προσανατολισμού.
Εδώ λοιπόν, καλούνται να επέμβουν οι διανοούμενοι, οι οποίοι με την δική τους ικανότητα, γνώσεις και πάνω από όλα διαύγεια πνεύματος, θα επιδιώξουν να προσφέρουν κατευθύνσεις στους υπολοίπους. Φυσικά, ουδείς αναμένει ότι όλοι αυτοί θα τοποθετηθούν μονόπλευρα και πως οι πάντες θα συμφωνήσουν με τις προτεινόμενες αλλαγές. Απαιτείται, όμως, να προσφέρουν κάτι, που είναι απαιτητικά αναμενόμενο: Εντιμότητα στο διάλογο. Όσο μεγαλύτερη θέση οι διαπλεκόμενοι κατέχουν στη διανόηση, τόσο ποιο μεγάλη ευθύνη φέρουν στο τι λένε και πως το παρουσιάζουν. Ας μη ξεχνάμε, πως οι υπόλοιποι περιμένουν κατεύθυνση από αυτούς, η οποία όμως οφείλει να είναι ξεκάθαρη και πάνω από όλα απαλλαγμένη από επιχειρήματα που σκοπό έχουν την επιβολή των απόψεων τους, ανεξάρτητα της εγκυρότητας τους. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον που κατέχει το θέμα πολύ καλά και που έχει μια εκτεταμένη παιδεία, να παραπλανήσει εσκεμμένα το ακροατήριο, αλλά τι βγαίνει με αυτό; Πόσο θα έχει προωθηθεί το θέμα και πόσο θα έχει συνδράμει στο πάρσιμο σωστών αποφάσεων;
Για παράδειγμα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Στήβεν Χάρπερ, απεύθυνε μια σειρά μηνυμάτων προς τα μέλη των διαφόρων πολιτιστικών κοινοτήτων, που σκοπό είχαν την στράτευση τους στην αντίθεση προς το νομοσχέδιο. Σκοπός του κ. Χάρπερ δεν ήταν οπωσδήποτε να ευαισθητοποιήσει τους νέο-καναδούς στο διάλογο περί του νομοσχεδίου. Ποντάριζε περισσότερο, στη συντηρητική μορφή των κοινωνιών τους και στη μακροχρόνια αντίληψη περί ομοφυλοφιλίας που επικρατεί, στις χώρες από τις οποίες αυτοί προέρχονται.
Άλλοι σχολιαστές, παρουσιάζουν θρησκευτικές θέσεις περί της ομοφυλοφιλίας σαν μέρος των επιχειρημάτων τους, ακόμα και όταν οι ίδιοι δεν κατέχονται από θρησκευτικά πιστεύω.
Ορισμένοι, παραμένουν στην ετυμολογική έννοια του γάμου και στην χιλιόχρονη παράδοση, αρνούμενοι να λάβουν υπόψη τους την νομική πλευρά, καθώς και την ανθρωπιστική και απαιτούν την διεξαγωγή δημοψηφίσματος σαν τη μοναδική ενδεδειγμένη λύση.
Καθηγήτρια πανεπιστημίου, με ειδικότητα στην ιατρική δεοντολογία, προβάλει τα επιχειρήματα πως ο ορισμός του γάμου καθορίζεται: ένα, μόνο από την αναπαραγωγή του ανθρωπίνου γένους, δύο, την αντίληψη των εθνικιστικών μειονοτήτων (που η αλλαγή του ορισμού του γάμου θα τους προσβάλει και αποδέχεται τη θέση του κ. Χάρπερ, πως το νομοσχέδιο είναι απειλή εναντίον του οποιοδήποτε υποστηρίζει τον πολυπολιτισμό), τρία, πως μπορεί να οδηγήσει στην πολυγαμία – ή στην άρνηση της πολυγαμίας των γυναικών, που τότε θα αποτελέσει διάκριση εναντίον τους;;; και τέλος, στην εφαρμογή του άρθρου 33 του χάρτη ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που προβλέπει την προσωρινή αναστολή της ισχύος αυτού, (notwithstanding clause).
Εκείνο, όμως, που όλοι παραγνωρίζουν (παρ’ όλο που η καθηγήτρια το παρουσίασε) είναι το προοίμιο του σχεδίου «Νόμος περί Πολιτικού Γάμου»:
«Η βουλή του Καναδά, αποφασισμένη να προασπίσει το δικαίωμα της ισότητας χωρίς διάκριση, αποκλείοντας τη χρήση του εδαφίου 33 του χάρτη των δικαιωμάτων και ελευθεριών προς άρνηση του δικαιώματος ζευγαριών του ιδίου φύλου να έχουν ίση πρόσβαση σε γάμο για πολιτικούς λόγους…».
Σε κάποια απόφαση του σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο πρώην αρχιδικαστής του ανωτάτου δικαστηρίου, Αντώνιο Λαμέρ, είχε αναφέρει χαρακτηριστικά, λαμβάνοντας υπόψη τις διατάξεις περί διάκρισης του εδαφίου 15 του χάρτη δικαιωμάτων: « Από νομική άποψη, ο χάρτης έχει καθιερώσει βασικά την κοσμική φύση της Καναδικής κοινωνίας και την κεντρική θέση που παίρνει η ελευθερία της συνείδησης στη λειτουργία των δεσμών μας».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης, Έργουην Κότλερ, αναφερόμενος στο νομοσχέδιο είπε πως πρόκειται περί: «δικαιωμάτων, δικαιωμάτων, δικαιωμάτων» για να καταλήξει ότι: «η εφαρμογή του εδαφίου 33 του χάρτη (notwithstanding clause) θα ήταν ουσιαστικά η αναγνώριση πως η κυβέρνηση καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα».
Με λίγα λόγια, βλέπουμε πως το νέο νομοσχέδιο δεν εισέρχεται σε θέματα θρησκευτικά και άλλα σε σχέση με το γάμο, αλλά απλούστατα, επιδιώκει να διευθετήσει ένα καθαρά νομικό θέμα, που έχει προκύψει από την εφαρμογή του χάρτη δικαιωμάτων και ελευθεριών, που απαγορεύει τη διάκριση-μεταξύ άλλων- βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό.
Ο καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, Αλόσιους Αμπρόζικ, όμως, μεταθέτει το θέμα αλλού: «Μέχρι τώρα, η συζήτηση έχει γίνει μεταξύ δικηγόρων. Είναι καιρός να αρχίσει μια συζήτηση με ολόκληρη την καναδική κοινωνία».
Και η συζήτηση, πρέπει να γίνει, από ολόκληρη την καναδική κοινωνία. Μια συζήτηση όμως, που οφείλει να επικεντρωθεί στο συγκεκριμένο θέμα: την επέκταση του ίδιου δικαιώματος σε όλα τα μέλη της καναδικής κοινωνίας εξ ίσου.
Η έννοια του γάμου, δεν είναι όσο απλή, όσο πολλοί θέλουν να νομίζουν. Οπωσδήποτε, ο ορισμός είναι τόσο πανάρχαιος όσο και η ίδια η κοινωνία. Πάντα, όμως, είχε να κάνει με τη επίσημη ένωση δύο ανθρώπων. Μια επισημότητα, που, μέχρι πρότινος, ήταν αποκλειστικό δικαίωμα της εκάστοτε θρησκείας στην οποία το ζευγάρι ανήκε. Και σαν θρησκευτική τελετή και μυστήριο, δεν θα μπορούσε να είχε προεκταθεί σε άτομα του ιδίου φύλου, εφόσον όλες οι θρησκείες θεωρούν την ομοφυλοφιλία αμαρτία. Η θρησκευτική κάλυψη του δεσμού όμως, είχε επιπλέον και νομική ισχύ. Επεκτεινόταν σε όλα εκείνα τα νομικά ζητήματα που καθόριζαν τη σχέση του ζευγαριού αναφορικά με τη πατρότητα των παιδιών, τη κληρονομιά, φορολογία κτλ. Η πολιτεία, ήταν ικανοποιημένη με τη θρησκευτική αντιμετώπιση του γάμου, μέχρι τη στιγμή που θρησκευτικοί περιορισμοί, ώθησαν πολλούς να αναζητήσουν τη νομική αναγνώριση του δεσμού τους εκτός εκκλησίας, ναού, συναγωγής, ή, οποιαδήποτε άλλου θρησκευτικού ιδρύματος
Φυσικά, η εισαγωγή του πολιτικού γάμου δεν αφαίρεσε το δικαίωμα της εκάστοτε θρησκείας να ευλογεί γάμους και ούτε στέρησε από αυτούς, τη νομική κάλυψη που απολάμβαναν. Απλά, δόθηκε η ευκαιρία σε εκείνους, που δεν θεωρούσαν υποχρεωτική και αναγκαία τη θρησκεία να καθορίζει τα του γάμου τους, να έχουν μια εναλλακτική λύση. Και τότε η θρησκεία αντέδρασε έντονα στην υιοθέτηση του πολιτικού γάμου. Αλλά, οι δυνάμεις του διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας ήταν τόσο ισχυρές, καθώς και η κοινωνική πίεση τόσο μεγάλη, που τελικά αυτή η νέα μορφή γάμου επικράτησε.
Αργότερα, πολλά ζευγάρια, ακόμα και αυτό το δεσμό του πολιτικού γάμου δεν θεωρούσαν απαραίτητο και κατέληξαν σε συμβίωση χωρίς καμία επισημοποίηση. Πολλοί είναι αυτοί, που δεν πιστεύουν, πως η αγάπη που τους ενώνει, χρειάζεται κάποια επίσημη αναγνώριση για να είναι μόνιμη και έγκυρη. Η νέα αυτή τάση, υποχρέωσε στη συνέχεια το κράτος, να αναγνωρίσει τη νομική ισχύ αυτών των δεσμών και να προεκτείνει όλα τα νόμιμα δικαιώματα, που μέχρι πρότινος ίσχυαν για τους νόμιμα παντρεμένους και προς εκείνους, που απλά συζούσαν.
Εμφανώς πλέον, ο ορισμός του γάμου, αλλά και η έννοια του δεσμού δύο ατόμων, δεν είναι πλέον ο ίδιος με τον πανάρχαιο. Η εξέλιξη της κοινωνίας έχει κατά πολύ διαφοροποιήσει τα πράγματα και σήμερα, ο καθένας έχει το δικαίωμα της επιλογής.
Πάνε πλέον τα χρόνια που η κοινωνία εξοστράκιζε όσους δεν ακολουθούσαν την γενικά παραδεδεγμένη μορφή του γάμου. Ακόμα και η πατρότητα των παιδιών δεν αποτελεί πλέον θέμα κοινωνικής αποδοχής. Ο όρος «μπάσταρδος» έπαψε να έχει την έννοια του «αγνώστου πατρός» και χρησιμοποιείται τώρα για πολύ διαφορετικούς λόγους.
Έτσι λοιπόν, την εποχή τούτη, έχουμε τρεις μορφές ένωσης δύο ατόμων: τον θρησκευτικό γάμο, τον πολιτικό και τη συμβατική συμβίωση. Εκτός από το θρησκευτικό, που καθορίζει την ένωση δύο ατόμων σαν μυστήριο της ένωσης δύο ανθρώπων σε «σάρκα μία», οι υπόλοιποι δεν έχουν παρά μόνο ένα σκοπό: την ένωση ατόμων, καθώς και τη νομική διευθέτηση των σχέσεων τους. Προς αποφυγή δε παρερμηνειών, ο όρος που καθορίζει αυτή τη σχέση- παρ’ όλο που η μορφή έχει αλλάξει- παραμένει ο ίδιος: γάμος, με την προσθήκη του αναλόγου επιθέτου: θρησκευτικός, πολιτικός, συμβατικός, που στην πραγματικότητα, όμως, δεν άλλαζε τίποτα το ουσιαστικό στα μάτια του νόμου.
Με την υιοθέτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αποκήρυξη των διακρίσεων, μοιραία οδηγηθήκαμε στη διαπίστωση πως ένας όρος, που ίσχυε για μια μερίδα ανθρώπων, πρέπει, ο ίδιος, να ισχύει και για τους υπολοίπους. Ήταν δε μόνο θέμα χρόνου, οι υφιστάμενοι τη διάκριση να καταφύγουν στα δικαστήρια, απαιτούντες την ίδια μεταχείριση. Τα δικαστήρια, μη έχοντας άλλη επιλογή, εκδίκασαν υπέρ των αιτούντων και η κυβέρνηση, αν ήθελε να διατηρήσει τον παραδοσιακό και θρησκευτικό ορισμό του γάμου, δεν είχε άλλη επιλογή από την αναστολή της ισχύς των διατάξεων του χάρτη των δικαιωμάτων, παραβιάζοντας, επισήμως πλέον, τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το νομοσχέδιο που παρουσιάζεται, δεν επιδιώκει να υποχρεώσει τη κοινωνία να αποδεχθεί κάτι που δεν θέλει. Ο θρησκευτικός ορισμός του γάμου παραμένει αναλλοίωτος και αναγνωρίζεται το αποκλειστικό δικαίωμα των εκκλησιών να καθορίζουν, σύμφωνα με τις δικές τους καταβολές, τα του γάμου. Οι πιστοί των θρησκειών δε, μέσα στη δική τους θρησκευτική κοινότητα αποδέχονται σύμφωνα με τους δικούς τους όρους, αρχές και αξίες το ποιος παντρεύεται και πως. Εκτός των δικών τους κοινωνιών, τι τους ενοχλεί, αν τα πράγματα για κάποιους που δεν ανήκουν σε αυτές τις κοινότητες, φέρονται κατά διαφορετικό τρόπο; Θα μου πείτε ότι είναι το γενικό κοινωνικό καλό που έχει αξία και θα έχετε δίκιο. Πως καθορίζεται όμως αυτό το γενικό κοινωνικό καλό; Με την άρνηση των ίσων δικαιωμάτων προς όλους;
Η άποψη, πως η ένωση δύο ατόμων του ίδιου φύλου δεν χρειάζεται απαραίτητα να ονομάζεται γάμος, για να απολαμβάνουν αυτοί τα ίδια δικαιώματα δεν ισχύει. Κάτι που καθορίζει την ίδια διαδικασία (την ένωση δύο ατόμων) και έχει την ίδια νομική ισχύ, γιατί πρέπει να έχει διαφορετική ονομασία, αν δεν γίνεται μόνο για λόγους διάκρισης; Και την εποχή πριν της κατάργησης των φυλετικών διακρίσεων, κανείς δεν αμφισβητούσε το δικαίωμα των μαύρων να παίρνουν το λεωφορείο. Αρκεί να μη καθόντουσαν στις ίδιες θέσεις με τους λευκούς.
Το επιχείρημα πως ο γάμος είναι αποκλειστικά και μόνο για την διαιώνιση του είδους, δεν είναι απαραίτητα σωστό, εφόσον η νομική τουλάχιστον έννοια του γάμου δεν κάνει μνεία περί παιδιών. Πολλά ζευγάρια παραμένουν άκληρα κατ’ επιλογή, χωρίς αυτό να αμφισβητεί τη νομιμότητα του γάμου τους. Σε κάποιες άλλες κοινωνίες δε, η αναπαραγωγή αντιμετωπίζεται με την πολυγαμία, που για μας αποτελεί ποινικό αδίκημα
Ανησυχίες, όπως η αναγνώριση του γάμου, θα δώσει στους ομοφυλόφιλους το δικαίωμα της υιοθέτησης παιδιών, είναι μάλλον ξεπερασμένες, γιατί ήδη έχουν αυτό το δικαίωμα τώρα. Η έγκριση αίτησης υιοθεσίας από τις αρχές, βασίζεται στην εξονυχιστική έρευνα των αρμοδίων και στην καταλληλότητα των αιτούντων και όχι στο αν είναι παντρεμένοι και πως. (Μια διαδικασία, που εξασφαλίζει την αξία ατόμων να αναθρέψουν παιδιά, που δεν ισχύει, όμως, για τους βιολογικούς γονείς, με γνωστά αποτελέσματα.)
Όλες οι άλλες ανησυχίες περί ολίσθησης των ηθών και του ανοίγματος της πόρτας σε άλλες απαιτήσεις, που σήμερα θεωρούνται παράνομες και κολάσιμες, δεν ευσταθούν διότι, πρώτον, δεν γίνεται τώρα η αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας- έχει γίνει εδώ και τριάντα περίπου χρόνια και η κοινωνία ακόμα υπάρχει- και δεύτερον, η αναγνώριση του ίσου δικαιώματος στα δεσμά του γάμου δεν υποβάλει κανένα άλλον σε παραβίαση των δικαιωμάτων του και της ακεραιότητας του. Η πολυγαμία, η ερωτική παρενόχληση, ο βιασμός, η παιδεραστία και άλλα αδικήματα εναντίον ατόμων, τιμωρούνται από το νόμο και διώκονται σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα.
Οι αντιρρήσεις μας λοιπόν, στηρίζονται φανερά στις δικές μας προκαταλήψεις, θρησκευτικές αξίες, διακρίσεις και την πρόθεση μας να αποφεύγουμε την αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων προς αυτούς που, ακόμα συνειδητά, δεν έχουμε αποδεκτεί σαν ίσους.
Προτιμότερο λοιπόν θα ήταν, να βασίζουμε ανοικτά την αντίθεση μας προς το νομοσχέδιο σε αυτά που πραγματικά πιστεύουμε και να μη προσπαθούμε να καλύψουμε τις αντιρρήσεις μας, κάτω από επιχειρήματα που δεν κάνουν τίποτα περισσότερο, από το να μηδενίζουν τη διανόηση όλων μας
(Φεβρουάριος 2005)